Shenjtëria

**Shenjtëria** ose **e shenjta** përshkruan diçka që është kushtuar ose veçuar për shërbimin ose adhurimin e një hyjnie ;  konsiderohet i denjë për respekt ose përkushtim shpirtëror; ose ngjall frikë ose nderim tek besimtarët. Prona shpesh i atribuohet objekteve (një " artifakt i shenjtë " që nderohet dhe bekohet ), ose vendeve (" tokë e shenjtë ").

Sociologu francez Émile Durkheim e konsideroi dikotominë midis të shenjtës dhe profanes si karakteristikën qendrore të fesë : "feja është një sistem i unifikuar besimesh dhe praktikash në lidhje me *gjërat e shenjta*, domethënë gjërat e veçuara dhe të ndaluara".  Në teorinë e Durkheim-it, e shenjta përfaqëson interesat e grupit, veçanërisht unitetin, të cilat janë të mishëruara në simbolet e grupeve të shenjta, ose duke përdorur punën ekipore për të ndihmuar në daljen nga telashet. Nga ana tjetër, profaneja përfshin shqetësime të zakonshme individuale.

## Etimologjia 
Fjala *e shenjtë* rrjedh nga latinishtja '''', duke iu referuar asaj që është ' e shenjtëruar, kushtuar' ose 'pastruar' për perënditë ose çdo gjë në fuqinë e tyre, si dhe për *sacerdotët* .  Latinisht  është vetë një fjalë e prejardhur nga gjuha proto-indo-evropiane ''* "e shenjtë, ceremoni, ritual".   

## Shenjtëria 
Megjithëse termat *e shenjtë* dhe *i shenjtë* janë të ngjashëm në kuptim, dhe ato ndonjëherë përdoren në mënyrë të ndërsjellë, ato mbartin dallime delikate.  *Shenjtëria* përdoret në përgjithësi në lidhje me personat dhe marrëdhëniet, ndërsa *shenjtëria* përdoret në lidhje me objektet, vendet ose ndodhitë.  Për shembull, një shenjtor mund të konsiderohet si i shenjtë, por jo domosdoshmërisht i shenjtë. Megjithatë, disa gjëra mund të jenë edhe të shenjta edhe të shenjta, siç është Bibla e Shenjtë. 

Edhe pse *e shenjtë* dhe *e shenjtë* tregojnë diçka ose dikë të veçuar nga adhurimi i Perëndisë dhe për këtë arsye, i denjë për respekt dhe nganjëherë nderim, *i shenjtë* (fjala më e fortë) nënkupton një karakter të qenësishëm ose thelbësor.  Shenjtëria buron nga Zoti dhe u komunikohet gjërave, vendeve, kohërave dhe personave të përfshirë në Shërbimin e Tij. Kështu, Thomas Aquinas e përkufizon *shenjtërinë* si atë virtyt me anë të të cilit mendja e një njeriu zbaton vetveten dhe të gjitha veprimet e saj te Perëndia; ai e rendit atë në mesin e virtyteve morale të futura dhe e identifikon atë me virtytin e fesë. Megjithatë, ndërsa feja është virtyti me anë të të cilit njeriu i ofron Perëndisë shërbimin e duhur në gjërat që i përkasin shërbimit hyjnor, shenjtëria është virtyti me të cilin njeriu i nënshtron të gjitha veprimet e tij ndaj Zotit. Kështu, shenjtëria ose shenjtëria është rezultat i shenjtërimit, atij akti hyjnor me të cilin Zoti e justifikon lirisht një person dhe me të cilin Ai i ka kërkuar ato për të Vet. 

## Tranzicionet 
Koncepti i gjërave që bëhen ose lidhen me të shenjtën është i përhapur midis feve, duke i bërë njerëzit, vendet dhe objektet të nderohen, të veçohen për përdorim ose qëllim të veçantë ose të transferohen në sferën e shenjtë. Fjalët për këtë përfshijnë **shenjtëri** dhe **shenjtërim**, të cilat mund të jenë në kontrast me përdhosjen dhe deshenjtërimin. Këto terma përdoren në mënyra të ndryshme nga grupe të ndryshme.

Shenjtërimi dhe e shenjëta vijnë nga latinishtja *Sanctus'' (për t'u veçuar për përdorim ose qëllim të veçantë, për ta bërë të shenjtë ose të shenjtë)   dhe *shenjtërim* (i përkushtuar, i përkushtuar dhe i shenjtë). 

Forma e foljes 'to hallow' është arkaike në anglisht dhe nuk shfaqet ndryshe përveç në tekstin e cituar në Lutjen e Zotit në Dhiatën e Re.    Forma emërore *hallow*, siç përdoret në *Hallowtide*, është sinonim i fjalës shenjt .   

Në degët e ndryshme të krishterimit detajet ndryshojnë. Shenjtërimi në krishterim zakonisht i referohet një *personi* që bëhet i shenjtë,  ndërsa shenjtërimi në krishterim mund të përfshijë veçimin e një personi, ndërtese ose objekti për Zotin. Midis disa besimeve të krishtera ekziston një shërbim plotësues i " çkonkretimit ", për të hequr diçka të shenjtëruar me karakterin e saj të shenjtë në përgatitje ose për prishje ose për shitje për përdorim laik.

Në judaizmin rabinik, shenjtërimi do të thotë shenjtërimi i emrit të Zotit me vepra të mëshirës dhe martirizimit, ndërsa përdhosja e emrit të Zotit do të thotë të bësh mëkat .  Kjo bazohet në konceptin hebre për Zotin, shenjtëria e të cilit është mirësi e pastër dhe është e transmetueshme duke shenjtëruar njerëzit dhe gjërat. 

Në Islam, shenjtërimi quhet tazkiah, fjalë të tjera të përdorura në mënyrë të ngjashme me termin janë *Islah -i qalb* (reforma e zemrës), *Ihsan* (zbukurim), taharat (pastrim), *Ikhlas* (pastërti), *qalb -is- salim* (i pastër). /zemër e sigurt/e padëmtuar). *Tasavufi* (Sufizmi), në thelb një ideologji dhe jo një term, kryesisht keqinterpretohet si ideja e shenjtërimit në Islam dhe përdoret për t'u lutur për shenjtorët, veçanërisht në mesin e sufinjve, në të cilët është e zakonshme të thuhet "se Zoti e shenjtëron sekretin e tij". ("qaddasa Llahou Sirruhu"), dhe se Shenjtori është i gjallë ose i vdekur. 

Imazhet e Budës dhe bodhisattva-ve janë shenjtëruar ceremonialisht në një gamë të gjerë ritualesh budiste që ndryshojnë në varësi të traditave budiste. Buddhābhiseka është një term pali dhe sanskrit që i referohet këtyre ritualeve të shenjtërimit. 

Mormonizmi është i mbushur me doktrinë përkushtimi, kryesisht titulli i Krishtit "I vajosuri" që nënkupton rolin e tij zyrtar, të autorizuar dhe unik si shpëtimtari i njerëzimit nga mëkati dhe vdekja, dhe së dyti mundësinë dhe përgjegjësinë përfundimtare të çdo individi për të pranuar vullnetin e Jezusit për jetën e tyre. dhe përkushtohen për të jetuar në këtë mënyrë me gjithë zemër. Shembujt e librit të Mormonit përfshijnë "shenjtërimi vjen për shkak se ia dorëzojnë zemrat e tyre Perëndisë" (Heleman 3:35) dhe "ejani te Krishti, i cili është i Shenjti i Izraelit dhe merrni pjesë në shpëtimin e tij dhe fuqinë e shëlbimit të tij, ...dhe ofroni atij gjithë shpirtin tuaj si ofertë, vazhdoni të agjëroni dhe luteni dhe duroni deri në fund; dhe ashtu siç rron Zoti, ju do të shpëtoheni” (Omni 1:26).

Në shumicën e tempujve hindu të Indisë Jugore në mbarë botën, Kumbhabhishekam, ose ceremonia e shenjtërimit të tempullit, bëhet një herë në 12 vjet. Zakonisht bëhet për të pastruar tempullin pas një rinovimi ose thjesht për të rinovuar pastërtinë e tempullit. Hindusët e festojnë këtë ngjarje në datën e shenjtërimit pasi dëshmia i jep një shpirti të mirë një mijë "punya", ose karma të mirë . 

*Panch Kalyanaka Pratishtha Mahotsava* është një ceremoni tradicionale xhainase që shenjtëron një ose më shumë ikona Jain Tirthankara me kremtimin e Panch Kalyanaka (pesë ngjarje të mbarë). Ceremonia zakonisht mbahet kur ngrihet një tempull i ri xhain ose instalohen idhuj të rinj në tempuj.  Shenjtërimi duhet të mbikëqyret nga një autoritet fetar, një Acharya ose një Bhattaraka ose një studiues i autorizuar prej tyre.

## Shih edhe 
* Blasfemia
* Teksti i shenjtë
* Pema e shenjtë

## Referime