Konrad Lorenz

**Konrad Zacharias Lorenz**; (7 nëntor 1903 - 27 shkurt 1989) ishte një zoologist austriak, etolog dhe ornitolog. Ai mori çmimin Nobel 1973 në Fiziologji ose Mjekësi . Ai shpesh konsiderohet si një nga themeluesit e ekologjisë moderne, studimin e sjelljes së kafshëve. Ai zhvilloi një qasje që filloi me një brez të mëparshëm, duke përfshirë mësuesin e tij Oskar Heinroth.

Lorenz studioi sjellje instinktive në kafshë, sidomos në geese greylag dhe jackdaws. Duke punuar me patat, ai hetoi parimin e shtypjes, procesi me të cilin disa shpendë të zhdukur (dmth. Zogjtë që lënë foshnjën e tyre në fillim) lidhen instinktivisht me objektin e parë që lëvizin brenda orëve të para të vizimit. Megjithëse Lorenz nuk e zbuloi temën, ai u bë i njohur gjerësisht për përshkrimet e tij të shtypjes si një lidhje instinktive. Në vitin 1936 ai u takua me biologun holandez Nikolaas Tinbergen dhe të dy bashkëpunuan në zhvillimin e etologjisë si një nën-disiplinë e veçantë e biologjisë. Një përmbledhje e studimit të Psikologjisë së Përgjithshme, botuar në vitin 2002, renditi Lorenzin si studiuesin e 65-të më të cituar të shekullit të 20-të në revistat e psikologjisë teknike, tekstet hyrëse të psikologjisë dhe përgjigjet e studimit.

Puna e Lorenz u ndërpre nga fillimi i Luftës së Dytë Botërore dhe në vitin 1941 ai u rekrutua në ushtrinë gjermane si mjek. Në vitin 1944 ai u dërgua në Frontin Lindor ku u kap dhe kaloi katër vjet si një rob i luftës sovjetike. Pas luftës ai u pendua për anëtarësimin e tij në partinë naziste.

Lorenz shkroi libra të shumtë, disa prej të cilave, si Unaza e Mbretit Solomon, Mbi Agresionin, dhe Njeriu Qen Dog, u bënë lexime popullore. Puna e tij e fundit "Ja ku jam - Ku je?" është një përmbledhje e punës së tij të jetës dhe fokusohet në studimet e tij të famshme të gjelave greylag.

## Biografia 
Në esenë e tij autobiografike, botuar në 1973 në *Les Prix Nobel* (fituesit e çmimeve u kërkohet të japin ese të tilla), Lorenz kreditizon karrierën e tij prindërve të tij, të cilët "ishin tepër tolerantë për dashurinë time të pafund për kafshët" dhe fëmijërinë e tij ballafaqohej me Adventures Wonderful of Nils të Selma Lagerlof, e cila e mbushi atë me një entuziazëm të madh për patat e egra. "

Me kërkesë të babait të tij, Adolf Lorenz, filloi një plan mësimor paramedik në vitin 1922 në Universitetin e Kolumbisë, por u kthye në Vjenë në vitin 1923 për të vazhduar studimet e tij në Universitetin e Vjenës. Ai u diplomua si Doktor i Mjekësisë (MD) në vitin 1928 dhe u bë asistent profesor në Institutin e Anatomisë deri në vitin 1935. Ai përfundoi studimet zoologjike në vitin 1933 dhe mori doktoratën e dytë.

Ndërsa ishte ende një student, Lorenz filloi të zhvillonte atë që do të bëhej një paragjykim i madh, duke filluar nga familja deri te kafshët ekzotike. Në librin e tij të famshëm Ring unazë Mbreti Solomon, Lorenz rrëfen se gjatë kohës që studionte në Universitetin e Vjenës, ai mbajti një sërë kafshësh në apartamentin e prindërve të tij, duke filluar nga peshku në një majmun kapucin me emrin Gloria.

Në vitin 1940 u bë profesor i psikologjisë në Universitetin e Konigsbergut. Ai u hartua në Wehrmacht në vitin 1941. Ai kërkonte të ishte një mekanik me motor, por në vend të kësaj ai u caktua si psikolog ushtarak, duke kryer studime racore mbi njerëzit në Poznań të pushtuar nën Rudolf Hippius. Qëllimi ishte studimi i karakteristikave biologjike të "gjysmë-racave gjermano-polake" për të përcaktuar nëse ato ishin psikologjikisht dhe fizikisht të përshtatshme për t'u lejuar të riprodhoheshin. Ata që u gjykuan të papërshtatshëm u dërguan në kampet e përqendrimit. Shkalla në të cilën Lorenz mori pjesë në projekt është e panjohur, por drejtori i projektit Hippius i referohet disa herë Lorencit si një "psikolog shqyrtues".

Lorenz më vonë e përshkroi se ai dikur pa transportin e të burgosurve të kampeve të përqendrimit afër Poznańit, gjë që e bënte "të kuptonte tërësisht çnjerëzinë e plotë të nazistëve".

Ai u dërgua në frontin rus në vitin 1944 ku shpejt u bë rob i luftës në Bashkimin Sovjetik nga viti 1944 deri më 1948. Në robëri vazhdoi të punonte si mjek dhe "u bë mjaft miqësor me disa rusë, kryesisht mjekë". Kur ai u riatdhesua, ai u lejua të mbante dorëshkrimin e një libri që ai kishte shkruar dhe kafshatën e tij të përkëdhelur. Ai mbërriti në Altenberg (shtëpia e tij familjare, pranë Vjenës) të dyja "me dorëshkrim dhe zog të paprekur". Dorëshkrimi u bë libri i tij i vitit 1973 prapa pasqyrës.

Shoqata Max Planck krijoi Institutin Lorenz për Fiziologjinë e Sjelljes në Buldern, Gjermani, në vitin 1950. Në kujtimet e tij, Lorenz përshkroi kronologjinë e viteve të tij të luftës ndryshe nga ajo që historianët kanë qenë në gjendje të dokumentojnë pas vdekjes së tij. Ai vetë pohoi se ai u kap në vitin 1942, ku në realitet ai u dërgua vetëm në front dhe u kap në vitin 1944, duke lënë jashtë plotësisht përfshirjen e tij në projektin e Poznań.

Në vitin 1958, Lorenz u transferua në Institutin Max Planck për Fiziologji Sjellëse në Seewiesen. Ai ndau çmimin Nobel 1973 në Fiziologji ose Mjekësi "për zbulime në modelet e sjelljes individuale dhe sociale" me dy etologë të tjerë të rëndësishëm të hershëm Nikolaas Tinbergen dhe Karl von Frisch. Në vitin 1969, ai u bë marrësi i parë i Cino Del Duca i çmimit botëror.

Lorenz u tërhoq nga Instituti Max Planck në vitin 1973, por vazhdoi të kërkonte dhe të botonte nga Altenberg dhe Grünau im Almtal në Austri.

Lorenz vdiq më 27 shkurt 1989 në Altenberg.

Lorenz ishte gjithashtu një mik dhe student i biologut të njohur Sir Julian Huxley (nipi i "buldogut të Darvinit", Thomas Henry Huxley). Psikologu i famshëm Ralph Greenson dhe Sir Peter Scott ishin miq të mirë. Lorenz dhe Karl Popper ishin miq të fëmijërisë; shumë vite pasi u takuan gjatë festimit të 80 viteve të Popper-it, ata shkruan së bashku një libër me titull Die Zukunft ist offen.

## Etologjia 
Lorenz njihet si një nga etërit themelues të fushës së etologjisë, studimi i sjelljes së kafshëve. Ai njihet më së miri për zbulimin e parimit të lidhjes, ose shtypjes, nëpërmjet të cilit në disa lloje formohet një lidhje midis një kafshe të re të lindur dhe kujdestarit të saj. Ky parim ishte zbuluar nga Douglas Spalding në shekullin e 19-të, dhe kujdestari i Lorencit, Oskar Heinroth, kishte punuar gjithashtu në këtë temë, por përshkrimi i Lorenzit për Prägung, në shtypshkronjë, në shpendë të zhvendosur si p.sh. gajgë në librin e tij të vitit 1935 Der Kumpan në der Umwelt des Vogels ("Shoqëruesi në mjedisin e zogjve") u bënë përshkrimi themelor i fenomenit.. Ai zhvilloi një teori të sjelljes instinktive që pa modelet e sjelljes si shumë të lindur, por shkaktoi stimujt e mjedisit, p.sh. efektin e kafazit / goferit. Ai argumentoi se kafshët kanë një lëvizje të brendshme për të kryer sjellje instiktive dhe se në qoftë se ata nuk hasin në stimul të drejtë ata përfundimisht do të angazhohen në sjellje me një stimul të papërshtatshëm.

Qasja e Lorencit ndaj etologjisë rrjedh nga një skepticizëm ndaj studimeve të sjelljes së kafshëve të bëra në ambientet e laboratorit. Ai konsideroi se për të kuptuar mekanizmat e sjelljes së kafshëve, ishte e nevojshme të vëzhgonin gamën e tyre të plotë të sjelljeve në kontekstin e tyre natyror. Lorenz nuk ka kryer shumë punë në terren, por vëzhgoi kafshë pranë shtëpisë së tij. Metoda e tij përfshin empatinë me kafshët, shpesh duke përdorur antropomorfizimin për të imagjinuar gjendjet e tyre mendore. Ai besonte se kafshët ishin të afta të përjetonin shumë emocione të njëjta me njerëzit.

Tinbergen, miku i Lorencit me të cilin mori çmimin Nobel, përmblodhi kontributin madhor të Lorencit në etologji si mënyrën në të cilën ai bëri sjellje një temë të hulumtimit biologjik, duke e konsideruar sjelljen si pjesë të pajisjeve evolutive të një kafshe. Tinbergen dhe Lorenz kontribuan për ta bërë Etologjinë një nën-disiplinë të njohur brenda Biologjisë dhe themeloi revistën e parë të specializuar të fushës "Ethology" (fillimisht "Zeitschift für Tierpsychologie")

## Burimet