open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rajoni Mesdhetar

**Rajoni Mesdhetar** () është një rajon gjeografik i Turqisë. 

Kufizohet me Rajonin e Egjeut në perëndim, Rajonin e Anadollit Qendror në veri, Rajonin e Anadollit Lindor në verilindje, Rajonin e Anadollit Juglindor në lindje, Sirinë në juglindje dhe Detin Mesdhe në jug. 

## Nënndarjet 
* **Adana** Section ()
** **Çukurova - Taurus Mountains** Area ()
** **Antakya - Kahramanmaraş** Area ()
* **Antalya** Section ()
** **Antalya** Area ()
** **Göller** Area ()
** **Taşeli - Mut** Area ()
** **Teke** Area ()

## Ekorajonet 
### Tokësore 
#### Palearctic 
##### Livadhe të buta, Savana 
##### Pyjet mesdhetare 
## Provincat 
Provincat që janë plotësisht në rajonin Mesdhetar: 

* Adana 
* Antalya 
* Mersin 
* Burdur 
* Hatay 
* Isparta 
* Osmaniye 

Provincat që janë kryesisht në rajonin Mesdhetar: 

* Kahramanmaraş  

Provincat që janë pjesërisht në Rajonin Mesdhetar: 

* Konya 
* Niğde 
* Kayseri 
* Denizli 
* Gaziantep 
* Muğla 
* Karaman 
* Kilis 

## Klima 
Rajoni Mesdhetar ka klimë mesdhetare në bregdet, me verë të nxehtë, të thatë dhe dimra të butë deri të ftohët, me lagështi dhe një klimë kontinentale gjysmë të thatë në brendësi me verë të nxehtë, të thatë dhe dimra të ftohtë dhe me borë. 

## Shiko edhe 
* Provincat e Turqisë 

## Galeri 

Skeda:Köprülü Kanyon.JPG|Kanioni Köprülü  Provinca Burdur 
Skeda:DaglardanIsparta.jpg|Isparta 
Skeda:Kalkan habour, view from the main road. Kalkan, Turkey.JPG|Kalkan, Kaş  Provinca e Antalisë 
Skeda:Near Tekirova Antalya Province.jpg|Pranë Tekirovës  Provinca e Antalisë 
Skeda:Alanya.jpg|Alanya  Provinca e Antalisë 
Skeda:Atakent Susanoğlu Mersin Province.JPG|Susanoğlu, Silifke  Provinca Mersin 
Skeda:Mersin yenişehir Marina.jpg|Mersin Marina  Provinca Mersin 
Skeda:Mersin Yenişehir promenade.JPG |Bregdeti i Mersinit 
Skeda:Near Belemedik Adana Province.jpg|Belemedik, Pozantı  Provinca Adana 
Skeda:Antakya.jpg|Antakya  Provinca Hatay 
Skeda:IskenderunShorelineWithMountain092012.jpg|İskenderun  Provinca Hatay 
Skeda:Kahramanmaraş .jpg|Kahramanmaraş 

## Lidhje të jashtme 
* 

## Referime
Rajoni i Anadollit Juglindor

**Rajoni i Anadollit Juglindor** () është një rajon gjeografik i Turqisë. 

Kufizohet me Rajonin Mesdhetar në perëndim, Rajonin e Anadollit Lindor në veri, Sirinë në jug dhe Irakun në juglindje. 

## Nënndarjet 
* **Middle Euphrates** Section ()
** **Gaziantep** Area ()
** **Şanlıurfa** Area ()
* **Tigris** Section ()
** **Diyarbakır** Area ()
** **Mardin - Midyat** Area ()

## Ekorajonet 
### Tokësore 
#### Palearctic 
##### Pyjet gjethegjera dhe të përziera 
##### Livadhe të buta, Savana 
#### Pyjet mesdhetare 
## Provincat 
[djathtas|parapamje|300x300px| [Kalaja e Gaziantepit ]]
Provincat që janë plotësisht në Rajonin e Anadollit Juglindor: 

* Mardin 
* Şanlıurfa 

Provincat që janë kryesisht në Rajonin e Anadollit Juglindor: 

* Adıyaman 
* ordinancë 
* Dijarbakër 
* Gaziantep 
* Siirt 

Provincat që janë pjesërisht në Rajonin e Anadollit Juglindor: 

* Bitlis 
* Bingöl 
* Kahramanmaraş 
* Kilis 
* Malatya 

## Gjeografia dhe klima 
Rajonin e Anadollit Juglindor ka një sipërfaqe prej 59.176 &nbsp; km dhe është rajoni i dytë më i vogël i Turqisë. Rajonin e Anadollit Juglindor ka një klimë kontinentale gjysmë të thatë me verë shumë të nxehtë dhe të thatë dhe dimra të ftohtë dhe shpesh me borë. 

## Shiko edhe 
* Provincat e Turqisë 

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
*
Kalaja e Gaziantepit

parapamje| Kalaja e Gaziantepit në majë të një kodre në qendër të qytetit
**Kalaja e Gaziantepit** është një kala e ndërtuar së pari nga Perandoria Hittite si një pikë vëzhgimi dhe më vonë e ndërtuar në një kala kryesore nga Perandoria Romake në majë të një kodre në qendër të Gaziantep, Turqi në shekullin 2 dhe 3 pas Krishtit. Ajo iu nënshtrua zgjerimit dhe rinovimit të mëtejshëm nën Perandorin Justinian midis 527 dhe 565 pas Krishtit. Perimetri i kalasë në formë të rrumbullakët është 1200 metra. Muret janë ndërtuar prej guri dhe kalaja përbëhet nga 12 kulla. 

Kalaja është rinovuar shumë herë dhe mori formën e saj përfundimtare në vitin 2000. Sot, kalaja është përdorur si Muzeu Panoramik i Mbrojtjes dhe Heroizmit të Gaziantepit, dhe një dokumentar në lidhje me mbrojtjen e qytetit kundër trupave pushtuese franceze pas rënies së Perandorisë Osmane shkon në mënyrë periodike. 

## Referime
Jacques Audiard

**Jacques Audiard** (; lindur më 30 prill 1952) është një regjisor filmash dhe skenarist francez. Ai është djali i Michel Audiard, gjithashtu një regjisor dhe skenarist. 

Ai ka fituar si Çmimin César për filmin më të mirë, ashtu edhe çmimin BAFTA për filmin më të mirë jo në gjuhën angleze dy herë, më 2005 për *The Beat That My Heart Skipped* dhe më 2010 për *A Profet*, si dhe fitimin e Grand Prix në Festivalin e Filmit në Kanë. 

Filmi i tij i vitit 2012 *Rust and Bone*, garoi për Palme d'Or në Festivalin e Filmit në Kanë 2012, u nominua për një çmim BAFTA për filmin më të mirë jo në gjuhën angleze, për një çmim Golden Globe për Filmi më të Mirë në Gjuhë të Huaj dhe fitoi Çmimin BFI në Londër Film Festival për Filmin më të Mirë . 

Filmi i tij i vitit 2015 *Dheepan* fitoi Palme d'Or në Festivalin e Filmit në Kanë 2015. 

## Jeta dhe karriera 
Audiard u lind në Paris. Ai filloi karrierën e tij për *skenarizëm* në vitet 1980 me filma përfshirë *Réveillon chez Bob!* dhe *Mortelle randonnée*, *Baxter*, *Fréquence Meurtre* dhe *Saxo*. 

Në vitin 1996 *A Self Made Hero* fitoi çmimin më të mirë të Skenarit në Kanë dhe mori gjashtë nominime për Çmimet César. Më 2002 *Read My Lips* ishte nominuar për nëntë Césars dhe fitoi tre, për Aktoren më të Mirë (Emmanuelle Devos), Skenarin më të mirë dhe Tingullin më të Mirë. 

Në vitin 2015, filmi i tij i shtatë, *Dheepan* fitoi Palme d'Or në Kanë dhe mori nëntë nominime César. 

Më 2 shtator 2018, filmi i tij i parë amerikan "The Sisters Brothers" pati premierën e tij botërore në Festivalin e Filmit në Venecia. 

## Filmografia 
## Çmime të tjera 
parapamje| Audiard në Festivalin e Filmit në Cabourg 2012.

* Festival Ndërkombëtar i Filmit Stockholm - Stockholm Visionary Award 
* Festivali Ndërkombëtar i Filmit Valladolid - Espiga de Honor 

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
*    
* Clipography 
* Jacques Audiard  Intervistë
Rajoni Marmara

**Rajoni** **Marmara** (turqisht: *Marmara Bölgesi*) është një rajon gjeografik i Turqisë. 

I vendosur në Turqinë veriperëndimore, kufizohet me Greqinë dhe Detin Egje në perëndim, Bullgarinë dhe Detin e Zi në veri, Rajonin e Detit të Zi në lindje, Rajonin e Anadollit Qendror në juglindje dhe rajonin e Egjeut në jug. Në qendër të rajonit është Deti Marmara, i cili ia jep emrin rajonit. 

Midis shtatë rajoneve gjeografike, Rajoni Marmara ka zonën e dytë më të vogël, por gjithsesi popullsinë më të madhe; është rajoni më i dendur i populluar në vend. 

## Nënndarjet 
* **Çatalca - Kocaeli** Section ()
** **Adapazarı** Area ()
** **Istanbul** Area ()
* **Ergene** Section ()
* **Southern Marmara** Section ()
** **Biga - Gallipoli** Area ()
** **Bursa** Area ()
** **Karesi** Area ()
** **Samanlı** Area ()
* **Yıldız** Section ()

## Ekorajonet 
### Tokësore 
#### Palearctic 
##### Pyjet me gjethegjera dhe të përziera 
##### Pyjet halore të buta 
##### Pyjet mesdhetare 
## Provincat 
Provincat që janë plotësisht në rajonin Marmara: 

* Edirne 
* istanbul 
* Kırklareli 
* Kocaeli 
* Tekirdağ 
* Yalova 

Provincat që janë kryesisht në Rajonin Marmara: 

* Balıkesir 
* Bilecik 
* Bursa 
* Çanakkale 
* Sakarya 

## Gjeografia 
Malet Yıldız dhe Uludağ ndodhen në rajonin Marmara. Ishujt në Detin Egje janë Gökçeada dhe Bozcaada, dhe në detin Marmara janë ishulli Marmara, Avşa, Paşalimanı, ımralı dhe Ishujt Princes të Stambollit. 

### Klima 
Rajoni Marmara ka klimë mesdhetare hibride mesdhetare / klimë të lagësht subtropikale në bregdetin e Detit Egje dhe bregdetin jugor të Detit Marmara, një klimë oqeanike në bregdetin e Detit të Zi dhe një klimë të lagësht kontinentale në brendësi. Verërat janë të ngrohta në të nxehta, të lagështa dhe të thata mesatarisht ndërsa dimrat janë të ftohtë dhe të lagësht dhe ndonjëherë me borë. Klima bregdetare i mban temperaturat relativisht të buta.

## Shiko edhe 
* Rajonet gjeografike të Turqisë 
* Provincat e Turqisë 

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Fshati Golyaka, Bursa  (në turqisht)
Nilyfer Hatun

Nylifer Hatun ishte konkubinë e Orhanit 1.Ajo lindi Muratin 1.Ajo ishte skllaveja e parë me origjinë të krishterë që u bë nëna e një Sulltani osman.Fatkeqsisht ajo nuk e mori statusin e sulltaneshes per shkak se akoma nuk ishte krijuar.Ajo i qendroj prane Sulltan Orhanin.Dita e lindjes apo e vdekjes nuk dihet
Mahabharata

parapamje|300px|Illustrimi i Betejës së Kurukshetrës
**Mahabharata** (Sanskrisht:  महाभारतम्, *Mahābhāratam* ) është një nga dy poezi epike sanskrite të Indisë së lashtë, tjetra është Ramayana. Ajo transmeton luftën midis dy grupeve të kushërinjve në Luftën e Kurukshetrës dhe fatet e princërve Kaurava dhe Pandava dhe pasardhësit e tyre.

Ai gjithashtu përmban materiale filozofike dhe devocionale, siç është diskutimi i katër "qëllimeve të jetës" ose *puruṣārtha* (12.161). Ndër veprat kryesore dhe tregimet në *Mahābhārata* janë Bhagavad Gita, tregimi i Damayanti, tregimi i Savitri dhe Satyavan, një version i shkurtuar i Ramayana, dhe tregimi i Rishyasringa, që shpesh konsiderohen si vepra në vete.

Tradicionalisht, autorësia e *Mahābhārata* i atribuohet Vyasa. Ka pasur shumë përpjekje për të zbuluar rritjen e saj historike dhe shtresat përbërëse. Pjesa më e madhe e *Mahābhārata* u përpilua ndoshta midis shekullit të 3 p.e.s dhe shekullit të 3 e.r, me pjesët më të vjetra të ruajtura jo shumë më të vjetra se rreth 400 p.e.s. Ngjarjet origjinale të lidhura me epikën ndoshta ndodhin midis shekujve 9 dhe 8 p.e.s. Teksti mbase arriti në formën e tij përfundimtare nga periudha e hershme e Gupta-s (rreth shekullit të 4-të të erës sonë).

*Mahābhārata* është poema epike më e gjatë e njohur dhe është përshkruar si "poema më e gjatë e shkruar ndonjëherë". Versioni i tij më i gjatë përbëhet nga mbi 100,000 śloka| ose mbi 200,000 rreshta individuale vargje (secila shloka është një çift vargjesh), dhe pasazhe të gjata në prozë. Ka gjithsej rreth 1.8 milion fjalë, *Mahābhārata* është afro dhjetë herë më shumë se gjatësia e Iliadës dhe Odisea, ose rreth katër herë gjatësia e *Ramayana*. W. J. Johnson e ka krahasuar rëndësinë e *Mahābhārata* në kontekstin e civilizimit botëror me atë të Biblës, veprat e William Shakespeare, veprat e Homerit, dramën greke ose Kuranin. Brenda traditës indiane nganjëherë quhet Veda e pestë.

## Referime
It's My Life (këngë nga Bon Jovi)

"'''It's My Life'*" është një këngë e grupit rok amerikan Bon Jovi. Ajo u lëshua në 23 maj 2000 si beqar kryesor nga albumi i tyre i shtatë, *Crush* (2000). Kënga është shkruar dhe prodhuar nga Jon Bon Jovi, Richie Sambora dhe Max Martin, dhe është bashkëprodhuar nga Luke Ebin.

Kënga arriti numrin e saj më të lartë në Austri, Belgjikë Flamane, Itali, Hollandë, Portugali, Rumani, Spanjë dhe Zvicër, ndërsa kryesoi Top 10-shen në disa vende të tjera dhe arriti numrin 33 në *Billboard'' Hot 100 të SHBA. Edhe pse grupi u largua nga Glamorous Tingulli zanor në filmin 1992 Keep the Faith bën një ndryshim, duke e bërë Bon Jovi një nga bandat e vetme të renditura si glam metal nga vitet 1980, duke arritur në fillim të viteve 1940 në 2000. si kënga arriti të prezantojë grupin në një bazë të re, fansat më të rinj.
Ferdin Liçaj

**Ferdin Liçaj** inxhinier shqiptar i pyjeve. Intelektual erudit, ekspert pasionant i pylltarisë shqiptare, poet që i këndoi jetës, vendlindjes, bukurisë dhe madhështisë se natyrës dhe përkthyes. U nda nga jeta më 7 gusht 2020.           

## Burimet
Galib Pasha Sari

**Galip Pasha Sari** (turqisht: *Sarı Galib Paşa*) ka lindur me 17 shkurt te vitit 1869. Ishte guvernator *(vali)* i Vilajetit te Kosovës nga nëntor 1871 deri gusht 1872. I njohutr me nofken *Sari* qe ne gjuhen turke do te thote bjonde i bardhe.
Torii

[parapamje|240px|*Torii* i famshëm në [Tempulli Itsukushima|Tempullin Itsukushima, një *torii* i sitilit Rjobu]]
**Torii** (, fjalë për fjalë *vendi i zogut*) është një portë tradicionale japoneze që më së shpeshti gjendet në hyrje ose brenda një tempulli shinto, që në mënyrë simbolike shënon kalimin nga kjo botë, në të shenjtën.

Prania e një *torii* në hyrje është zakonisht mënyra më e thjeshtë për të identifikuar tempujt e Shinto, dhe një ikonë e vogël *torii* i përfaqëson ato në hartat rrugore japoneze.

Paraqitja e parë e portave *torii* në Japoni mund të përcaktohet në mënyrë të besueshme të paktën në mes të periudhës së Heianit; ato përmenden në një tekst të shkruar në vitin 922.

## Përdorimet
Funksioni i një *torii* është të shënojë hyrjen në një hapësirë të shenjtë. Për këtë arsye, rruga që çon në një tempull Shinto (sando) është pothuajse gjithmonë e shtruar nga një ose më shumë *torii*, të cilat janë mënyra më e lehtë për të dalluar një faltore nga një tempull budist. Nëse *sando* kalon nën *torii* të shumëfishtë, pjesa e jashtme e tyre quhet *içi no torii* (, *torii* i parë). Ato vijuese, më afër faltores, zakonisht quhen, sipas renditjes, *ni no torii* (, *torii* i dytë) dhe *san no torii* (, *torii* i tretë). *Torii* të tjerë mund të gjenden më larg në faltore për të përfaqësuar nivele në rritje të shenjtërisë pasi njeriu afrohet në shenjtëroren e brendshme (honden), thelbin e faltores. (*Torii* prej druri origjinal u dogj në vitin 1294 dhe më pas u zëvendësua nga një prej guri). Shumë tempuj budistë përfshijnë një ose më shumë faltore Shinto kushtuar *kamive* të tyre kujdestare ("Çinxhusha"), dhe në atë rast një *torii* shënon hyrjen e faltores. Benzaiteni është një perëndeshë sinkretike e rrjedhur nga hyjnia indiane Sarasvati, e cila bashkon elementë të Shintos dhe Budizmit. Për këtë arsye sallat kushtuar saj mund të gjenden në të dy tempujt dhe faltoret, dhe në të dy rastet para sallës qëndron një *torii*. Vetë perëndesha është portretizuar ndonjëherë me një *torii* në kokën e saj.

*Jamabushi*, asketë hermetikë malorë japonezë, me një traditë të gjatë si luftëtarë të fuqishëm, të pajisur me fuqi të mbinatyrshme, ndonjëherë përdorin si simbolin e tyre një *torii*.

## Origjina
Origjina e *torii*t është e panjohur dhe për të cilën ekzistojnë teori të ndryshme, asnjëra prej të cilave nuk ka arritur pranim të përbotshëm. Hipoteza u ngrit në shekujt e XIX dhe të XX për shkak të ngjashmërive në strukturë dhe emër midis dy portave. Kundërshtimet gjuhësore dhe historike tani janë shfaqur, por ende nuk është arritur në përfundim.

Sao Çing Ça, një strukturë fetar në Bangkok, Tajlandë, që ngjanë fort me *toriit*. Funksionalisht, megjithatë, është shumë e ndryshme pasi përdoret si një kolovajzë. Gjatë ceremonive Brahmine lëkundet, duke u përpjekur të rrëmbejë një thes me monedha të vendosura në njërën prej shtyllave.

## Stilet
Stilet *torii* ndahen në dy familje; familja *shinmei* () dhe familja *mjoxhin* (). Torii *shinmei* dhe variantet e tij karakterizohen nga arktikau i sipërm i drejtë, ndërsa torii *mjoxhin* dhe variantet e tij karakterizohen nga arktikarë të lakuar.

## Referime
Pridi Banomyong

**Pridi Banomyong** (Gjuha tajlandeze: ปรีดี พนมยงค์; 11 maj 1900 - 2 maj 1983), i njohur edhe me titullin e tij fisnik **Luang Praditmanutham** (Gjuha tajlandeze: หลวงประดิษฐ์มนูธรรม) ishte një politikan dhe profesor Thai. Ai ishte një Regent Thai, Kryeministër dhe burrë i lartë i Tajlandës; ai gjithashtu mbajti poste të shumta ministrore. Ai ishte një drejtues i krahut civil të Khana Ratsadon, themelues i Universitetit të Shkencave Morale dhe Politike dhe Bankës së Tajlandës.

Lindur në një familje të varfër të fermerëve në Provincën Ayutthaya, ai megjithatë mori një arsim të mirë. Ai u bë një nga avokatët më të rinj të kombit në 1919, në moshën nëntëmbëdhjetë vjeç. Në vitin 1920, ai fitoi bursë për të studiuar në Francë, ku u diplomua në Universitetin e Caen me një diplomë master, dhe përfundoi doktoraturën e tij në Universitetin e Parisit në 1927. Në të njëjtin vit, ai bashkë-themeloi Khana Ratsadon me të njëjtin mendje Studentë siamezë jashtë shtetit. Pasi u kthye në Siam, ai punoi si gjyqtar, sekretar gjyqësor dhe profesor. Në vazhdim të Revolucionit Siamez të vitit 1932, ai luajti një rol të rëndësishëm në hartimin e dy kushtetutave të para të vendit dhe propozoi një plan ekonomik socialist. Reagimi i ashpër ndaj planit e bëri atë për pak kohë të vetë internuar. Ai më pas mori shumë poste ministrore në qeveritë e Khana Ratsadon. Kontributet e tij të rëndësishme përfshijnë, por jo vetëm të kufizuara, modernizimin e kodeve ligjore Thai, vendosjen e themelit për sistemin e qeverisjes vendore të vendit, negociatat për anulimin e traktateve të pabarabarta me Perëndimin, dhe reformën e taksave.

Ai më pas u largua nga Plaek Phibunsongkhram pas tendencës së tij për diktaturë, ai u bë një reagent gjatë viteve 1941-1945, një post që konsiderohej i pafuqishëm dhe udhëheqës i Lëvizjes së Lirë Thai Thai gjatë Luftës së Dytë Botërore. Masa e tij për shpalljen e ligjshme të luftës kundër Phibun kundër Aleatëve rezultoi e frytshme dhe pas luftës, Mbreti e nderoi atë si një burrë shteti i moshuar.

Ai u bë Kryeministër për një periudhë të shkurtër në vitin 1946. Kundërshtarët e tij politikë e pikturuan atë si kryetarin e vrasjes së mbretit Ananda Mahidol. Grushti shteti në 1947 i kushtoi fuqisë së tij politike. Një përpjekje për të organizuar një kundër-grusht shteti në 1949 ishte i dështuar dhe ai vazhdoi të jetojë në mërgim që nga atëherë. Ai vdiq në Paris, Francë në 1983. Hiri i tij u soll në Tajlandë në 1986.

Imazhi i tij shkonte nga një demokrat antimarkist në një republikan. Markimi i tij si një komunist dhe një ideues i vdekjes së një Mbreti ishte një poshtër politike, të cilën kundërshtarët e tij vazhduan ta armatosnin edhe pas vdekjes së tij. Sidoqoftë, ai fitoi çdo padi për shpifje në Tajlandë kundër atyre që e reklamojnë atë. Ai u bë një simbol i rezistencës kundër diktaturave ushtarake, si dhe një simbol i liberalizmit, dhe Universiteti Thammasat. Njëqindvjetori i lindjes së tij u festua nga UNESCO në 2000
Pallati i Drejtësisë i Prishtinës

**Pallati i Drejtësisë** ( / ) në Prishtinë është selia e shumicës së gjykatave të Republikës së Kosovës. Ndodhet në kryeqytetin e Kosovës, Prishtinë. Ndërtimi i tij filloi më 23 qershor 2011 dhe vazhdoi më 2014. Pallati i Drejtësisë është një projekt i bashkëfinancuar nga Bashkimi Evropian dhe qeveria e Kosovës me një kosto të përafërt prej 30 milionë €. 

## Institucionet 
Institucionet që janë të vendosura brenda ndërtesës: 

* Gjykata Kushtetuese 
* Këshilli Gjyqësor i Kosovës 
* Gjykata e Lartë 
* Gjykata Tregtare 
* Gjykata e Lartë për Kundërvajtje 
* Gjykata Rajonale e Prishtinës 
* Gjykata Komunale e Prishtinës 
* Gjykata Komunale për Kundërvajtje e Prishtinës 
* Prokuroria Speciale 
* Prokuroria e Shtetit 
* Prokuroria Publike e Qarkut në Prishtinë 
* Zyra e Prokurorit Publik Komunal 
* Institucionet ndërlidhëse 

## Referime 
## Lidhje të jashtme
Sheshi Skënderbeu, Prishtinë

**Sheshi Skënderbeu** është një shesh në Prishtinë, Kosovë. 

## Vendndodhja dhe historia 
Pas përfundimit të Luftës së Kosovës më 1999 dhe më gjatë nën sundimin serb, shqiptarët e Kosovës në vitin 2001 ngritën një monument brenda qendrës së Prishtinës për Skënderbeun, një shqiptar mesjetar që luftoi kundër forcave osmane. Gjatë një udhëtimi prej katër ditësh statuja u soll nga Kruja, Shqipëri në mes të Prishtinës. Statuja e Skënderbeut e Prishtinës mban një qëndrim të ngjashëm estetik dhe kalorës socialist me dallime të vogla në detaje me monumentet ekzistuese të Skënderbeut në Tiranë, Shkup dhe vende të tjera në Evropë. Skënderbeu është përshkruar në një kalë me këmbën e djathtë lart në një pozë rrezikuese dhe shpata e tij është jashtë rrobës së saj dhe është drejtuar drejt tokës. Një memorial i luftës kushtuar viktimave të luftës në Kosovë është i pranishëm në sheshin Skënderbeu së bashku me një seri fotografish që përshkruajnë të zhdukurit nga konflikti. Sheshi Skënderbeu kufizohet nga njëra anë me Sheshin Rugova, një hapësirë e quajtur sipas Presidentit të parë të Kosovës Ibrahim Rugova dhe në anën tjetër nga Sheshi Nënë Tereza, i quajtur sipas emrit të Shën Terezës së Kalkutës. Së bashku me Tiranën dhe Shkupin, Prishtina është një nga tri kryeqytetet e Ballkanit që mban një statujë të Skënderbeut.

## Galeri 

Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 1.jpg|Shenjë dygjuhëshe që përcakton Sheshin Skënderbeu 
Skeda:Skanderbeg Monument (Pristina) 2.jpg|Statuja e Skënderbeut 
Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 11.jpg|Sheshi Skënderbeu 
Skeda:Skanderbeg Statue And Kosovo Army.JPG|Parada nga Forca e Sigurisë së Kosovës në shesh 
Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 2.jpg|Memoriali i luftës kushtuar viktimave të luftës në Kosovë 
Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 9.jpg|Banderolë me fotografi që përshkruajnë të zhdukurit nga lufta 
Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 8.jpg|Baner dhe flamuj që nderojnë Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës
Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 10.jpg|Banderolë me fotografi që përshkruajnë të zhdukurit nga lufta 
Skeda:Skanderbeg Square (Pristina) 7.jpg|Posteri i Skënderbeut në shesh 
Skeda:Skanderbeg Monument (Pristina) 5.jpg|Pllakë piedestali e statujës së Skënderbeut 
Skeda:Ne Udhetim 132.jpg|Statuja e Skënderbeut në piedestalin e vjetër (2000) 
Skeda:Gjergj Skanderbeg statue in Prishtinë, Kosovo - 1.jpg|Statuja e Skënderbeut në piedestalin e ri (2010) 

## Shiko edhe 
* Sheshi Skënderbej në Tiranë, Shqipëri 
* Sheshi Skënderbeu në Shkup, Maqedonia e Veriut

## Referime
Nagi, Okayama

**Nagi** (Japonisht: 奈義町) është një qytezë në Prefekturën Okayama, Japoni.

Sipas tetorit të vitit 2016, qyteza kishte 5,861 banorë dhe një dendësi prej 84 persona për km2. Sipërfaqja e përgjithshme është 69.54 km2.

## Njerëz të njohur
Masashi Kishimoto - një mangaka i njohur për krijimin e anime/manga *Naruto*. Sipas tij, Konohagakure (fshati i gjethes) u bazua pas vendlindjes së tij.
Sulejman Bushati

**Sulejman Bushati** politikan shqiptar, ka qenë kryetar i komitetit ekzekutiv të këshillit popullor të rrethit të Shkodrës, në vitet 1970-1974, me arsim të lartë. Më pas ka qenë sekretar i parë i komitetit të PPSH në Shkodër, Kukës e Lushnje, ndërsa ka punuar në drejtorinë e bujqësisë pranë komitetit qendror të PPSH deri në vitin 1991. U nda nga jeta më 9 gusht 2020. Familja Bushati është një ndër familjet më të njohura e më të mëdha në Shkodër.     

## Burimet
Loro Sata

**Loro Sata** muzikolog shqiptar, u lind në qytetin e Shkodrës dhe ka kryer dy shkolla të mesme, politeknikumin “7 Nëntori” dhe Liceun Artistik “Jordan Misja” për “Kanto” në Tiranë.  Më tej vijoi studimet e larta në Institutin e Lartë të Arteve për “Teroritikë” dhe “Kanto”.
Pas përfundimit të studimeve emërohet mësues muzike në rrethin e Lezhës. Angazhohet në krijimin e Ansamblit “Çiftelia”, fitues i katër medaljeve të arta në festivalet kombëtare. Ka botuar studime të thelluara në krijimtarinë popullore folklorike, rapsod, formacione etj. Ka botuar disa libra, si “Jan Kukuzeli, jeta dhe vepra”, “Si të njohëm muzikën”, “Rima dhe muzika”, “Këngë, art dhe teknikë”, “Figura të shquara të artit muzikor botëror”. U nda nga jeta më 9 gusht 2020. 

## Burimet
Anmitsu

parapamje|240px|Anmitsu
**Anmitsu** (Japonisht: あんみつ) është një ëmbëlsirë japoneze që daton nga periudha Meiji.

Ajo bëhet nga kubikë të vegjël pelte agar, një pelte e tejdukshme e bardhë e bërë nga algat e kuqe. Agari tretet me ujë (ose lëng frutash siç është lëngu i mollës) për të bërë pelte. Shërbyer në një tas me paste të fasule adzuki ose *anko* (pjesa e anmitsu), bizele të ziera, shpesh *gyūhi* dhe një larmi frutash si feta pjeshke, *mikan*, copa ananas dhe qershi. Anmitsu zakonisht vjen me një tenxhere të vogël me shurup të zi të ëmbël, ose *mitsu* (pjesa *mitsu* e anmitsu) e cila derdhet në pelte përpara se të hahet. Anmitsu zakonisht hahet me një lugë dhe pirun.

Disa variante në këtë ëmbëlsirë ekzistojnë. Mitsumame është anmitsu pa pastë fasule, *mame* që do të thotë bizele që shërbehen me shurup dhe pelte agar në vend. Kremi anmitsu është anmitsu me akullore në krye. Dango Shiratama përdoren gjithashtu si shtresë.

## Referime
Manjū

parapamje|280px|Akashiya Karukan Manju
**Manjū** (饅頭) është një ëmbëlsirë tradicionale japoneze. Ekzistojnë shumë lloje manjū, por shumica kanë një të jashtme të bërë nga mielli, pluhuri i orizit, kudzu dhe hikërr dhe një mbushje *anko* (pastë e fasules së kuqe), e bërë zakonisht nga fasulet e ziera adzuki dhe sheqeri. Manjū është bërë ndonjëherë me mbushje të tjera si reçel gështenje. Në Hawaii, mund të gjeni manjū Okinawan që janë bërë me një mbushje të patates së ëmbël të purpurt, gjalpë, qumësht, sheqer dhe kripë, por mbushja më e zakonshme është pasta e fasules nga e cila ka disa varietete, përfshirë *koshian*, *tsubuan* dhe *tsubushian*.

## Historia
Manjū rridhte nga një lloj mochi (蒸餅), ose tortë orizi i tronditur, ka ekzistuar në Kinë për një kohë të gjatë. Fillimisht quhej *mantou* në kinezisht, por u bë e njohur si *manjū* kur erdhi në Japoni. Në vitin 1341, një i dërguar japonez që u kthye nga Kina solli përsëri *mantou* me vete dhe filloi ta shesë atë si *nara-manjū*. Thuhet se kjo ishte origjina e *manjū* japoneze. Që atëherë, ajo është ngrënë për gati 700 vjet nga japonezët. Tani mund të gjendet në shumë dyqane japoneze të ëmbla. Çmimi i saj i ulët është një arsye që është e njohur.

## Varietet
Ka variete të shumta të *manjū*, disa janë më të zakonshme se të tjerat.

**Matcha* (çaj i gjelbërt) *manjū* është një nga më të zakonshmet. Në këtë rast, pjesa e jashtme e *manjū* ka një aromë të çajit të gjelbërt dhe është me ngjyrë të gjelbërt.
**Mizu* (uji) *manjū* hahet tradicionalisht gjatë verës dhe përmban një mbushje fasule me aromë. E jashtme e *mizu manjū* është bërë me amidon kuzu, e cila i jep brumit një pamje të tejdukshme, pelte.
*Ka edhe *manjū* që kanë mbushje me aromë të ndryshme, siç është kremi me aromë portokalli.
*Siç është rasti me shumë ushqime japoneze, në disa pjesë të Japonisë mund të gjeni manjū unike për atë rajon, të tilla si *momiji manjū* në formë gjethe panje në Hiroshima dhe Miyajima.
*Shumëllojshmëria rajonale e prefekturës Saitama quhet Jumangoku Manju.

## Lidhje të jashtme
Trashëgimia Natyrore dhe Kulturore e Rajonit të Ohrit (Shqipëri)

**Trashëgimia Natyrore dhe Kulturore e Rajonit të Ohrit** është një zonë e mundshme e UNESCO-s, e cila ndodhet në bregun shqiptar të Liqenit të Ohrit, përreth Pogradecit, në Shqipëri.  Rajoni është vlerësuar si një vend i mundshëm i UNESCO-s nga *Delegacioni i Përhershëm i Shqipërisë në UNESCO* më 5 Shtator 2011,  dhe është vendosur në listën e vendeve të trashëgimisë kulturore në Shqipëri, nën kriteret II, IV, VII dhe IX.  

## Historiku 
[djathtas|parapamje| Mozaikë dyshemeje në [Lini|Kishën Bizantine të Linit. ]]
Pogradeci dhe rrethina në brigjet e Liqenit të Ohrit për herë të parë ishin të banuara nga Ilirët që në shekullin VI para Krishtit. Gjetjet arkeologjike tregojnë një vendbanim ilir në një kodër të vendosur në veri-perëndim të Pogradecit, e cila ishte e fortifikuar në shekullin IV para Krishtit.  

Deri në shekullin III para Krishtit, forcat romake kishin marrë kontrollin e Pogradecit. Rruga antike *Via Egnatia* mbetjet e së cilës janë gjetur në rajonin e Pogradecit, afër bregut të Liqenit të Ohrit, është dëshmi e pranisë së dikurshme romake në këtë rajon.  

Me kalimin e kohës, banorët e Pogradecit u bënë të njohur si Arbër e jo Ilirë, dhe përfundimisht u quajtën shqiptarë.  Fortifikimi i qytetit mbeti i paprekur për një kohë të gjatë, dhe vetëm 1400 vjet pas ndërtimit të tyre nga ilirët, zona është populluar nga sllavët.  Gjatë pushtimit sllav midis shekujve VII dhe VIII pas Krishtit, sllavët pushtuan pjesën më të madhe të Ballkanit, përfshirë zonën e Pogradecit. Pas kësaj, bizantinët ishin në gjendje të ngadaltë të rimarrin kontrollin perandorak. Bullgarët më pas hynë në Shqipëri, duke kapur zonën e Pogradecit në shekullin IX dhe vazhduan okupimin deri në shekullin XII.  Gjatë këtyre periudhave të okupimit, jeta prapa mureve të fortifikuara në kodër ishte braktisur, dhe përkundrazi u krijua një vendbanim i ri më afër Liqenit të Ohrit, që është qyteti modern i Pogradecit.  Kalaja e Pogradecit është një referencë për vendbanimin e dikurshëm ilir në kodrën sipër Pogradecit. 

Me kalimin e kohës, qyteti ndryshoi shumë herë gjë që ka lënë gjurmë edhe në zonën përreth, dhe tregon historinë e tij. Qendra historike e Pogradecit tregon arkitekturën shqiptare të shekullit XIX dhe XX.  Mozaikët e katit dhe kisha në fshatin *Lin* tregojnë praninë historike të krishterimit në zonë, që daton që nga koha e Perandorisë Bizantine.  

## Shih edhe 
* Pogradeci 
* Liqeni i Ohrit 
* Plazhi i Pogradecit 
* Kalaja e Pogradecit 
* Bregliqeni shqiptar i Ohrit 
* Rezervati Ndërkufitar Ohër-Prespë 

## Referime
Shiruko

[parapamje|240px|Shiruko me *[Oriz i kaftë|genmai mochi*]]
**Shiruko** (汁 粉), ose **oshiruko** (お 汁 粉) me nderin "o" (お), është një supë ëmbëlsire tradicionale japoneze. Është një qull i ëmbël me fasule azuki të ziera dhe të grimcuara, të servuara në një tas me *mochi*. Ekzistojnë stile të ndryshme të shiruko, të tilla si shiruko me gështenja, ose dumplings me miell orizi glutinoz në vend të *mochi*.

Ekzistojnë dy lloje të shiruko të bazuara në metoda të ndryshme të gatimit të fasuleve azuki. Fasulet azuki mund të shndërrohen në paste, të grimcuara pa mbajtur formën e tyre origjinale, ose një përzierje paste dhe fasule përafërsisht të grimcuara. Ekziston një pjatë e ngjashme, *zenzai* (善哉 、 ぜ ん ざ い), e cila është bërë nga pasta e kondensuar me nxehtësi dhe është më pak e holluar me ujë se *shiruko*, si bërja e marmaladës ose reçelit. Në Japoninë Perëndimore, *zenzai* i referohet një lloj shiruko të bërë nga një përzierje pastash dhe fasule të grimcuara. Në Okinawa, termi "zenzai" zakonisht i referohet kësaj supë fasule të shërbyer mbi akull të rruar me *mochi*. Mbështjellje të tjera, të tilla si qumështi i ëmbël i kondensuar, shtohen herë pas here për aromë.

*Shiruko* shpesh shërbehet me një pjatë anësore të diçkaje të thartë ose të kripur, të tilla si *umeboshi* ose *shiokombu* për të freskuar qiellzën pasi shiruko është aq e ëmbël sa shija mund të lakohet pas një kohe.

Në prefekturën Tottori dhe prefekturën Shimane, *shiruko* përdoret gjithashtu për *zōni*, supë speciale për festimin e Vitit të Ri.

## Referime
Pandemia e COVID-19 në Japoni

**Pandemia e COVID-19 në Japoni** është pjesë e pandemisë në të gjithë botën e sëmundjes së COVID-19 e shkaktuar nga sindromi i rëndë akut i frymëmarrjes koronavirus 2 (SARS-CoV-2). Qeveria japoneze konfirmoi rastin e saj të parë të sëmundjes në vend më 16 janar 2020 në një banor të Prefekturës Kanagawa i cili ishte kthyer nga Vuhani, Kinë. Kjo u pasua nga një rast i dytë që u prezantua nga udhëtarët që udhëtonin dhe të kthyerit nga Evropa dhe Shtetet e Bashkuara midis 11 dhe 23 marsit. Sipas Institutit Kombëtar të Sëmundjeve Infektive (Japoni), shumica e viruseve që përhapen në Japoni rrjedhin nga lloji evropian ndërsa ato të llojit të Vuhanit janë zhdukur që nga muaji mars.

Qeveria japoneze ka miratuar masa të ndryshme për të parandaluar dhe zbutur rastin. Më 30 janar, Kryeministri japonez Shinzo Abe krijoi forcën kombëtare të forcave anti-koronavirus të Japonisë për të mbikëqyrur reagimin e qeverisë ndaj pandemisë. Më 27 shkurt, ai kërkoi mbylljen e përkohshme të të gjitha shkollave fillore, të mesme dhe të lartë japoneze deri në fillim të prillit. Ndërsa pandemia u bë shqetësuese për Lojërat Olimpike Verore të vitit 2020, qeveria japoneze dhe Komiteti Olimpik Ndërkombëtar negociuan shtyrjen e saj deri në vitin 2021.

Japonia është vendi i 25-të më i prekur në botë. Gjashtë prefektura në vend, të quajtura Tokio, Osaka, Kanagawa, Saitama, Aichi dhe Chiba, janë më të prekura se Kina. Japonia është gjithashtu vendi më i prekur në Azinë Lindore. Prej 21 shtatorit 2021, gati 84.3 milion njerëz në Japoni morën të paktën një dozë të vaksinës COVID-19, ndërsa gati 68.9 milion u vaksinuan plotësisht.

Qeveria japoneze ka miratuar masa të ndryshme për të kufizuar ose parandaluar shpërthimin. Më 30 janar 2020, ish-kryeministri Shinzo Abe krijoi  për të mbikëqyrur përgjigjen e qeverisë ndaj pandemisë. Më 27 shkurt 2020, ai kërkoi mbylljen e përkohshme të të gjitha shkollave fillore, të mesme dhe të lartë japoneze deri në fillim të prillit 2020. Më 7 prill 2020, Abe shpalli një gjendje të jashtëzakonshme njëmujore për Tokion dhe prefekturat e Kanagawa, Saitama, Chiba, Osaka, Hyogo dhe Fukuoka. Më 16 Prill 2020, deklarata u shtri në pjesën tjetër të vendit për një periudhë të pacaktuar. Gjendja e jashtëzakonshme u hoq në një numër në rritje të prefekturave gjatë majit 2020, duke u shtrirë në të gjithë vendin deri më 25 maj 2020.

Pandemia vazhdoi të ishte një shqetësim për Olimpiadën Verore 2020. Megjithëse qeveria japoneze dhe Komiteti Olimpik Ndërkombëtar negociuan shtyrjen e saj deri në vitin 2021. Në fund, Olimpiada vazhdoi, me ngjarje sportive që u zhvilluan midis 23 korrikut dhe 8 gushtit 2021 dhe kufizime të shumta në vend për të shmangur shpërthimet e virusit. Japonia pësoi një rritje masive në raste të reja për shkak të Olimpiadës në Tokio; kishte gati 860,000 raste në vend në fillim të Lojërave Olimpike të Tokios.

## Referime
Heshtja

**Heshtja** është mungesa e tingullit të dëgjueshëm të ambientit, emetimi i tingujve me një intensitet kaq të ulët saqë ata nuk tërheqin vëmendjen për veten e tyre, ose gjendja e ndalimit të prodhimit të tingujve; Ky kuptim i fundit mund të zgjerohet duke përfshirë edhe ndërprerjen ose mungesën e çdo forme të komunikimit, qoftë përmes fjalës apo ndonjë mjeti tjetër.   

Ndonjëherë folësit heshtin kur ata hezitojnë të kërkojnë ndonjë fjalë ose ndërpresin veten para se të korrigjojnë veten e tyre. Analiza e ligjërimit tregon se njerëzit përdorin heshtje të shkurtër për të shënuar kufijtë e njësive prosodike ose si shenja reaktive, p.sh. si një shenjë e pakënaqësisë, mosmarrëveshjes, sikletit, dëshirës për të menduar, konfuzionit dhe të tjera. Intervalet relativisht të zgjatura të heshtjes mund të përdoren në rituale të caktuara; në disa disiplina fetare, njerëzit ruajnë heshtjen për periudha relativisht të gjata, apo edhe për pjesën tjetër të jetës së tyre, si një mjet asketik të transformimit shpirtëror.     

## Shih edhe 
* Qetësia
* Zhurma
* Psikologjia

## Referime
Zhurma

parapamje|Program i kërkimit të zhurmës pranë qendrës kërkimore shkencore Lewis
**Zhurma** është tingull i padëshiruar zakonisht me zë të lartë dhe që konsiderohet i pakëndshëm për ta dëgjuar. Nga pikëpamja e fizikës, zhurma është e dallueshme nga tingulli, pasi që të dyja janë dridhje përmes një mediumi, siç është ajri ose uji. Dallimi lind kur truri merr dhe percepton një tingull.  

**Zhurma akustike** është çdo tingull në fushën akustike, qoftë e qëllimshme (p.sh., muzikë ose të folur) ose e paqëllimtë. Në të kundërt, zhurma në elektronikë mund të mos jetë e dëgjueshme për veshin e njeriut dhe mund të kërkojë instrumente për zbulimin.  

Në audio inxhinieri, zhurma mund të referohet në sinjal i padëshiruar i zhurmës elektronike që shkakton zhurma akustike e dëgjuar si një fishkëllimë. Kjo zhurmë sinjali zakonisht matet duke përdorur ponderimin A-  ose ITU-R 468 .  

Në shkencat eksperimentale, zhurma mund t'i referohet çdo luhatje të rastësishme të të dhënave që pengon perceptimin e një sinjali.   

## Shih edhe 
* Zëri
* Tingulli
* Heshtja
* Qetësia
* Akustika
* Psikoakustika

## Literatura 
* 
* Urban, Felix (2016). *Investigating sonic empowerment in urban cultures.* Baden-Baden, Tectum.  ISBN&nbsp;978-3-8288-3683-9
* 

## Referime
Halikarnasi

thumb|Gërmadhat e Mauzoleut të Halikarnasit - Njërit nga Shtatë Mrekullitë e Botës Antike

**Halikarnasi** (*Halikarnāssós* ose   *Alikarnāssós*) ishte një qytet antik grek në atë që tani është qyteti Bodrum në Turqi. Halikarnasi shtrihej në jugperëndim të krahinës Caria në një vend piktoresk dhe i favorshëm në Gjirin e Qeramikës. Qyteti ishte i famshëm për Mauzoleumin e Halicarnassus, i njohur gjithashtu thjesht si Varri i Mausolus, emri i të cilit siguronte origjinën e fjalës " mauzoleum ". Mauzoleu, i ndërtuar nga 353 në 350 &nbsp; Para Krishtit, u rendit si një nga shtatë mrekullitë e botës antike . 

Historia e Halikarnasit ishte e veçantë për dy çështje të ndërlidhura. Halikarnasi mbante një sistem monarkik të qeverisjes në një kohë kur shumica e shteteve të tjera të qyteteve greke kishin kohë që kishin hequr qafe organizimet monarkiste. Dhe së dyti, ndërsa fqinjët e tyre jonë u rebeluan kundër sundimit persian, Halikarnasi mbeti besnik ndaj persianëve dhe formoi një pjesë të Perandorisë Persiane derisa Aleksandri i Madh e pushtoi atë në rrethimin e Halikarnasit në vitin 334 pes. 

Halikarnasi fillimisht përfshinte vetëm një ishull të vogël afër bregut të quajtur Zephyria, i cili ishte emri origjinal i vendbanimit dhe lokacioni i tanishëm i Kalasë së madhe të Shën Pjetrit të ndërtuar nga Kalorësit e Rodosit në vitin 1404. Sidoqoftë, me kalimin e kohës, ishulli u bashkua me kontinentin, dhe qyteti ishte zgjeruar duke përfshirë Salmacisin, një qytet më i vjetër i Leleges dhe Carianës dhe lokacioni i kështjellës së mëvonshme. 

## Shih edhe 
* Tempulli i Artemidës në Efes

## Literatura 
* Cook, B. F., Bernard Ashmole, and Donald Emrys Strong. 2005. *Relief Sculpture of the Mausoleum At Halicarnassus*. Oxford: Oxford University Press.
* 
* 
* 
* Jeppeson, Kristian. 2002. *The Maussolleion at Halikarnassos: Reports of the Danish archaeological expedition to Bodrum: The superstructure, a comparative analysis of the architectural, sculptural, and literary evidence*. Vol. 5. Aarhus, Denmark: Aarhus Univ. Press.
* . Google books: Volume 1, Volume 2.
* 
* 
* 
* Rodríguez Moya, Inmaculada, and Víctor Mínguez. 2017. *The Seven Ancient Wonders In the Early Modern World*. New York: Routledge.
* 
* Steele, James, and Ersin Alok. 1992. *Hellenistic Architecture In Asia Minor*. London: Academy Editions.
* 
* Wiater, Nicolas. 2011. *The Ideology of Classicism: Language, History, and Identity In Dionysius of Halicarnassus*. New York: De Gruyter.
* Winter, Frederick E. 2006. *Studies In Hellenistic Architecture*. Toronto: University of Toronto Press.
Bodrum

parapamje|Bodrum
**Bodrum** është një rreth dhe një qytet port në Provincën Muğla, në Rajonin Jugperëndimor të Turqisë. Ajo është e vendosur në bregdetin jugor të Gadishullit Bodrum, në një pikë që kontrollon hyrjen në Gjirin Gökova, dhe është gjithashtu qendra e rrethit. Qyteti quhej Halicarnassus of Caria në kohët e lashta dhe ishte i famshëm për strehimin Mauzoleumit të Mauzoleut, një nga Shtatë mrekullitë e botës antike. E ndërtuar nga Knights Hospitaller në shekullin XV, Kalaja e Bodrumit mbikëqyr portin dhe marinën. Kalaja përfshin një muze të arkeologjisë nënujore dhe pret disa festivale kulturore gjatë gjithë vitit. Qyteti kishte një popullsi prej 36.317 në vitin 2012. Duhen 50 minuta me anije për të arritur në ishullin Kos nga Bodrumi, me shërbime që funksionojnë shumë herë në ditë nga të paktën tre operatorë. 

## Binjakëzime 
* Prizren, Kosovë
* Portimão, Portugal
* Eskişehir, Turkey
* Wakayama, Japan

## Shih edhe 
* Turqia
* Herodoti 
* Halikarnasi 
* Muğla
* Maozeleumi i Mauzolit në Halikarnas 

## Literatura 
* Jean-Pierre Thiollet, *Bodream ou rêve de Bodrum*, Anagramme Editions, 2010. ISBN 978-2-35035-279-4

## Referime
Hafsa Sultan

[parapamje|Një bust e valide sulltanes së parë, Ajshe Hafsa Sultan në [Manisa, Turqi]]
**Hafsa Sulltan** (turqisht: “*Ayse Hafsa Sultan*”, 1479-1534) ishte gruaja e Sulltan Selimit dhe nene e Sylejmanit I ajo ishte nena sulltaneshë dhe njëra nga sulltaneshat me te fuqishme te Perandorise Osmane.

Thuhet se ajo ishte princesha e Krimeas dhe ishte sjelle si dhurate nga babai i saj Kan Tartars ajo u martua me Sulltan Selimin kur ishte 16 vjeq ne vitin 1494. Ajo kishte 4 vajza dhe 4 djem Sulltanesha Fatma, Sulltanesha Shah Hunan, Sulltanesha Bejhan dhe Sulltanesha Hatixhe kurse nga djemte Sylejman I, Shehzade Musa, Shehzade Orhan etj. Ajo ishte e fuqishme ajo arriti ta mbroje Sulltan Sylejmanin birin e saj nga kaftani i Sulltan Selimit qe ishte helmues ajo ishte dhurate per festen e Fitër Bajramit.
Nurbanu Sultan

[parapamje|[Tyrbeja e Sulltanit]]
**Nurbanu Sulltan** (turqisht osmanlli: نور بانو سلطان; rreth 1525 - 7 dhjetor 1583) ishte Haseqi Sulltane i Perandorisë Osmane si bashkëshorti kryesor i Sulltan Selimit II (mbretërimi 1566-1574), gruaja e tij legale, si dhe si Valide Sulltan si nëna e Sulltan Murad III (mbretërimi 1574–1595).

Ajo ishte një nga figurat më të spikatura gjatë kohës së Sulltanatit të Grave. Teoritë konfliktuale i atribuojnë asaj një origjinë veneciane, hebreje ose greke. Emri i saj i lindjes mund të ketë qenë *Cecilia Venier-Baffo*, *Rachel* ose *Kalē Kartanou*. Ekzistojnë vetëm tre gra në historinë otomane që ishin martuar me ligj me bashkëshortët e tyre Sulltanët pasi u liruan nga skllavëria. Hurrem Sulltan, Nurbanu Sultan dhe Kosem Sulltan e arritën atë.

Feja e tij është Islami, më parë Roman Katolik ose Hebre ose Ortodoks Grek. Varrim është në Xhamia Shën Sofia, Stamboll.
Ashub Sultan

[parapamje|Vendvarrimi në [Tyrbeja|Tyrben e Sulltan Sylejmanit]]
**Ashub Sulltan “Katerina”** (turqisht: *Saliha Dilâşub Sultan*, 1687-1690) me origjine sërbe ishte gruja e Sulltan Ibrahimit dhe nëna e Sylejmanit II.

Ajo u bë bashkëshortja e Ibrahimit dhe më 15 Prill 1642, lindi djalin e saj të vetëm, Şehzade Suleiman (Suleiman II i ardhshëm). Gjatë mbretërimit të Ibrahimit stipendi i saj përbëhej nga 1.300 aspirë në ditë. Ai gjithashtu dhuroi të ardhurat e Sanxhakut Bolu asaj. Ajo u përshkrua si një grua me zemër të thjeshtë, me karakter të padrejtë. Ajo ishte shumë e dashur nga Ibrahimi, dhe ishte bashkëshorti i tij i preferuar edhe pse nuk ishte gruaja e tij legale.

Pas depozitimit dhe vdekjes së Sulltan Ibrahim në 1648, djali i tij i madh, Mehmed IV u ngjit në fron, pas së cilës Ashub u vendos në Pallatin e Vjetër. Kjo solli burgimin e saj në tridhjetë e nëntë vjet në Pallatin e Vjetër.

Ajo shpresonte që konflikti midis nënës së Mehmedit, Turhan Sulltan, vjehrrës së saj, Kösem Sulltan do të ndryshonte fatin e saj, pasi ajo do të bëhej vetë Valide Sulltana. Kösem ishte duke planifikuar të vriste nusen e saj dhe të shkatërronte nipin e saj Sulltan Mehmed me ndihmën e disa oficerëve të lartë në kufomat e jeniçerit, dhe të vendoste theehzade Suleiman, në fron. Sidoqoftë, Meleki Hatun paralajmëroi Turhanin i cili arriti të mbytë vjehrrën me ndihmën e eunukëve në Harem në 1651. Vetë Ashub u kursye nga ekzekutimi, pasi dyshohej në komplotime kundër Turhanit dhe djalit të saj, Sulltanit.

Në 1672-73, ajo krijoi një dhuratë në Stamboll. 

Më 1687 Mehmed IV u rrëzua dhe froni u kap nga Suleiman II, djali i Aşubit dhe ajo u bë sulltani tjetër Valide. Në korrik 1688, ajo ndoqi djalin e saj drejt Edrene.
Thraka

[parapamje| Kufijtë modernë të Thrakës në [Bullgaria|Bullgari, Greqi dhe Turqi . ]]
parapamje| Thrakia dhe Mbretëria Odrysiane Thrakiane nën Sitalces rreth viteve 431–324 pes, me territoret e disa fiseve thrakiane.
**Thraka** ose **Trakia** (*Thráki*; , ) është një rajon gjeografik dhe historik në Evropën Juglindore, i ndarë tani midis Bullgarisë, Greqisë dhe Turqisë, i cili kufizohet nga malet e Ballkanit në veri, deti Egje në jug dhe Deti i Zi në lindje. Ai përfshin Bullgarinë juglindore (Thrakinë Veriore), Greqinë verilindore (Thrakën Perëndimore) dhe pjesën evropiane të Turqisë (Thrakinë Lindore). Kufijtë e rajonit bazohen në atë të Provincës Romake të Thrakës; tokat e banuara nga Thrakët antikë shtriheshin në veri në Bullgarinë Veriore dhe Rumaninë e ditëve moderne dhe në perëndim në rajonin e Maqedonisë . 

## Etimologjia 
Fjala *Thrakë* u përdor për herë të parë nga grekët kur u referohej fiseve thrakiane, nga grekët e lashtë (Θρᾴκη - Thrake),  me prejardhje nga *Thrāksi* (Θρᾷξ).  Ai i referohej fillimisht Thrakëve, një popull i lashtë që banon në Evropën Juglindore. Emri *Evropë së* pari iu referua Thrakës së duhur, para se të zgjerohej shumë për t'iu referuar konceptit të saj modern.   Rajoni do të mund të ketë marrë emrin sipas lumit kryesor atje, Hebros, ndoshta nga fjala indoevropiane *arg* që dmth. "White River" (e kundërta e Vardarit, që do të thotë "Black River"),  Sipas një teorie alternative, fjala hebros dmth. "dhia ”në gjuhën thrake .  

Në Turqi, zakonisht përmendet si *Rumeli*, *Tokë e Romakëve*, për shkak të këtij rajoni që është pjesa e fundit e Perandorisë Romake Lindore që u pushtua nga Perandoria Osmane . 

## Mitologjia 
Për sa i përket mitologjisë së lashtë greke, emri duket se rrjedh nga heroina dhe magjistarja Thrakia, e cila ishte e bija e Oqeanit dhe Partenopës, dhe motra e Europës. 

## Shih edhe 
* Dakia 
* Thrakët
* Dardania 
* Maqedonia 
* Mëzia 
* Paionia 

## Litratura 
* Hoddinott, RF, *The Thracians*, 1981. 
* Ilieva, Sonya, *Thrakology*, 2001 

## Referime
Saliha Sultan

parapamje|Sulltanesha Saliha
**Saliha Sulltan** (turqisht osmanlli: صالحه سلطان; rreth 1680 - 21 shtator 1739) ishte bashkëshorti i Sulltan Mustafës II të Perandorisë Osmane, dhe sulltanesha Valide për djalin e tyre, Sulltan Mahmud I. Ai ishte nga shtëpinë e Osmanllive, feja e tij ishte islami Synit. Varri i Saliha Sulltan ndodhet brenda mauzoleumit të Turhan Sulltanit në Xhaminë e Re në Eminönü në Stamboll.
 
## Jeta e hershme 
Saliha Sulltan dyshohet se ka lindur si *Aleksandra* në 1680 në një familje Greke në Azapkapı, Kostandinopojë. Prindërit e saj ia besuan Haremit perandorak kur ajo ishte rreth dhjetë vjeç dhe ajo ishte edukuar dhe trajnuar nga Gülnuş Sulltan. Ajo u bë konkubina e Sulltan Mustafës dhe lindi lindjen e fëmijës së saj të vetëm Şehzade Mahmud (më vonë Mahmud I) më 2 gusht 1696 në Pallatin Edrene.
 
Pas ngjarjes së Edrene (Adrianopojë) dhe depozitimit të Sulltan Mustafës në 1703, ajo u transferua në Pallatin e Vjetër në Stamboll nga ku negocioi dhe mbeti aleancat e saj me anëtarët nga pallati perandorak dhe elita urbane. Nga ana tjetër, djali i saj, Şehzade Mahmud u transferua në Pallatin Topkapı në Stamboll së bashku me tërë gjykatën.
Halime Sultan

**Halime Sulltan** (turqisht osmanlli: حلیمه سلطان) ishte bashkëshortja e Sulltan Mehmed III, dhe nëna e Sulltan Mustafës I dhe Sulltanesha Valide si dhe një regjent i Perandorisë Osmane.

Ajo kishte katër fëmijë me Mehmedin: Şehzade Mahmud, Mustafa I, dhe dy vajza. Ajo ishte bashkë-qeverisës si Valide Sulltan nga 22 nëntori 1617 deri më 26 shkurt 1618 dhe nga 19 maj 1622 deri më 10 shtator 1623. Halime ishte gjithashtu një nga figurat e shquara gjatë epokës së njohur si Sulltanati i Grave.
Dita Ndërkombëtare e Rinisë

**Dita Ndërkombëtare e Rinisë** (International Youth Day - IYD) është një ditë ndërkombëtare e ndërgjegjësimit e përcaktuar nga Kombet e Bashkuara. Qëllimi i kësaj dite është të tërheq vëmendjen për një grup të caktuar çështjesh kulturore dhe ligjore që preokupojnë rininë. Dita Ndërkombëtare e Rinisë për herë të parë u shënua më 12 gusht të vitit 2000. 

Dita Ndërkombëtare e Rinisë shënohet çdo vit më 12 gusht. Ajo është menduar si një mundësi për qeveritë dhe të tjerët që të tërheqin vëmendjen për çështjet e të rinjve në të gjithë botën. Gjatë kësaj dite organizohen koncerte, punëtori, ngjarje kulturore dhe takime që përfshijnë zyrtarë të pushtetit ndërkombëtar dhe vendor si dhe organizimet rinore të cilat zhvillohen në të gjithë botën. 

DNR u caktua nga Kombet e Bashkuara në vitin 1999 me miratimin e Rezolutës 54/120 .  

Slogani i Ditës Ndërkombëtare të Rinisë për vitin 2014 ishte Rinia dhe Shëndeti Mendor. Për vitin 2015, ishte Rinia dhe Angazhimi Qytetar. Tema e Ditës Ndërkombëtare të Rinisë 2016 ishte "Rruga drejt 2030: Zhdukja e varfërisë dhe arritja e konsumit dhe prodhimtarisë së qëndrueshme."  Për vitin 2017, tema bosht ishte "Rinia dhe Ndërtimi i Paqes". Tema për 2018 ishte "Hapësirat e sigurta për rininë". Në këtë mënyrë ajo do të vazhdojë, dhe do të njohë kontributet e të rinjve për parandalimin e konfliktit, mbështetjen e gjithë përfshirjes, drejtësinë shoqërore dhe mbajtjen e paqes.  Për vitin 2019, tema ishte "Transformimi i arsimit" për ta bërë arsimin gjithëpërfshirës dhe të arritshëm për të gjithë të rinjtë. Dhe për vitin 2020, tema ishte "Angazhimi i të Rinjve për Veprim Global". 

## Shih edhe 
* Rinia

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* (Kombet e Bashkuara) Dita Ndërkombëtare e Rinisë 
* Dita Ndërkombëtare e Rinisë,