Subhash Chandra Bose

**(Netaxhi) Subhash Çandra Bose** (  23 janar 1897&nbsp;– 18 gusht 1945) ishte një nacionalist indian, sfida e të cilit ndaj autoritetit britanik në Indi e bëri atë një hero midis shumë indianëve, por aleancat e tij gjatë luftës me Gjermaninë naziste dhe Japoninë Perandorake lanë një trashëgimi të kontestuar prej autoritarizmit, antisemitizmit dhe dështimeve ushtarake. Emri nderues 'Netaji' ( Bengalisht : "Udhëheqës i respektuar") u përdor për herë të parë për Bosen në Gjermani në fillim të vitit 1942 - nga ushtarët indianë të *Indische Legion* dhe nga zyrtarët gjermanë dhe indianë në Byronë Speciale për Indinë në Berlin. Tani përdoret në të gjithë Indinë. 

Bose lindi në pasuri dhe privilegj, në një familje të madhe bengali në Orissa gjatë Raxhit Britanik . Marrës i një arsimi anglo-centrike, pas kolegjit ai u dërgua në Angli për të marrë provimin e Shërbimit Civil Indian . Ai ia doli me dallueshmëri në provimin e parë, por nuk pranoi të merrte provimin rutinë përfundimtar, duke përmendur nacionalizmin si thirrje më të lartë. Pas kthimit në Indi në 1921, Bose iu bashkua lëvizjes nacionaliste të udhëhequr nga Mahatma Gandhi dhe Kongresit Kombëtar Indian. Ai ndoqi Xhavaharlal Nehrunë në udhëheqjen e një grupi brenda Kongresit i cili ishte më pak i prirur për reformën kushtetuese dhe më i hapur ndaj socializmit.  Bose u bë president i Kongresit në 1938. Pas rizgjedhjes në vitin 1939, lindën mosmarrëveshje midis tij dhe udhëheqësve të Kongresit, duke përfshirë Gandin, lidhur me federatën e ardhshme të Indisë Britanike dhe shteteve princërore, por edhe sepse shqetësimi ishte rritur në mesin e udhëheqjes së Kongresit lidhur me qëndrimin e negociueshëm të Boses ndaj jodhunës dhe planet e tij për fuqi më të mëdha për veten e tij.  Pasi shumica e madhe e anëtarëve të Komitetit të Punës të Kongresit dha dorëheqjen në shenjë proteste,  Bose dha dorëheqjen si president dhe përfundimisht u përjashtua nga partia.  

Në prill 1941 Bose mbërriti në Gjermaninë naziste, ku udhëheqja ofroi simpati të papritur, por me kushte për pavarësinë e Indisë.   Fondet gjermane u përdorën për të hapur një qendër të Indisë së Lirë në Berlin . Një Legjion i Indisë së Lirë prej 3,000 trupash u rekrutua nga radhët e të burgosurve indianë të kapur nga Afrika Korps i Erwin Rommel për të shërbyer nën Bosen.   Edhe pse periferik në qëllimet e tyre kryesore, gjermanët konsideruan në mënyrë jopërfundimtare një pushtim tokësor të Indisë gjatë gjithë vitit 1941. Nga pranvera e vitit 1942, ushtria gjermane ishte zhytur në Rusi dhe Bose u bë i etur për të kaluar në Azinë Juglindore, ku Japonia sapo kishte korrur fitore të shpejta.  Adolf Hitleri gjatë takimit të tij të vetëm me Bosen në fund të majit 1942 ra dakord të organizonte një nëndetëse.  Gjatë kësaj kohe, Bose u bë baba; gruaja e tij,   ose shoqëruesja,   Emilie Schenkl, lindi një vajzë.    Duke u identifikuar fuqishëm me fuqitë e Boshtit, Bose hipi në një nëndetëse gjermane në shkurt 1943.   Jashtë Madagaskarit, ai u transferua në një nëndetëse japoneze nga e cila zbarkoi në Sumatra të mbajtur nga Japonia, në maj 1943. 

Me mbështetjen japoneze, Bose rinovoi Ushtrinë Kombëtare Indiane (INA), e cila përbëhej nga të burgosurit e luftës indianë të ushtrisë indiane britanike, të cilët ishin kapur nga japonezët në Betejën e Singaporit .    Një Qeveri e Përkohshme e Indisë së Lirë u shpall në ishujt Andaman dhe Nikobar të pushtuara nga japonezët dhe u kryesua nominalisht nga Bose.    Edhe pse Bose ishte jashtëzakonisht i shtyrë dhe karizmatik, japonezët e konsideronin atë si të pakualifikuar ushtarakisht,  dhe përpjekja e tij ushtarake ishte jetëshkurtër. Në fund të vitit 1944 dhe në fillim të vitit 1945, Ushtria Britanike Indiane e ktheu sulmin japonez në Indi . Pothuajse gjysma e forcave japoneze dhe plotësisht gjysma e kontingjentit pjesëmarrës të INA u vranë.   INA e mbetur u përzu në Gadishullin Malajzian dhe u dorëzua me rimarrjen e Singaporit . Bose zgjodhi të arratisej në Mançuri për të kërkuar një të ardhme në Bashkimin Sovjetik, të cilin ai besonte se ishte kthyer në anti-britanik.

Bose vdiq nga djegiet e shkallës së tretë pasi avioni i tij u rrëzua në Tajvanin japonez më 18 gusht 1945.  Disa indianë nuk besuan se përplasja kishte ndodhur,  duke pritur që Bose të kthehej për të siguruar pavarësinë e Indisë.    Kongresi Kombëtar Indian, mjeti kryesor i nacionalizmit indian, vlerësoi patriotizmin e Boses, por u distancua nga taktikat dhe ideologjia e tij.   Raxhi britanik, asnjëherë i kërcënuar seriozisht nga INA, akuzoi 300 oficerë të INA për tradhti në gjyqet e Ushtrisë Kombëtare Indiane, por përfundimisht u tërhoq përballë kundërshtimit nga Kongresi,  dhe një vale të ri në Britani për dekolonizim të shpejtë në Indi.   

Trashëgimia e Boses është e përzier. Midis shumë njerëzve në Indi, ai shihet si një hero, saga e tij shërben si një kundërvënie e mundshme ndaj veprimeve të shumta të rigjenerimit, negocimit dhe pajtimit gjatë një çerek shekulli përmes të cilit u arrit pavarësia e Indisë.    Bashkëpunimet e tij me fashizmin japonez dhe nazizmin paraqesin dilema serioze etike,  veçanërisht ngurrimi i tij për të kritikuar publikisht shpërthimet më të këqija të antisemitizmit gjerman nga viti 1938 e tutje ose për të ofruar strehim në Indi për viktimat e tij.