open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abdurrahman Roza Haxhiu

**Abdurrahman Haxhiu** (30 shtator 1930 – 19 maj 1964), i njohur edhe si **Roza Haxhiu**, ishte futbollist profesionist dhe trajner shqiptar, emrin e të cilit e mban edhe stadiumi i Lushnjës ditët e sotme.

## Jeta e hershme
Abdurrahman Haxhiu lindi më 30 shtator 1930 në lagjen "Kongresi i Lushnjes", i biri i njërit prej organizatorëve të këtij kongresi, Bajram Haxhiut. Që në fëmijëri Roza ëndërronte të bëhej futbollist. Ishte gjatë asaj kohe kur një murgeshë italiane e pa dhe thirri "*Bello come una rosa!*". (Qenka i bukur si një trëndafil!) Që atë ditë ai mori emrin "Roza", të cilën do ta mbante deri në fund të jetës.

## Karriera
### Karriera me klube
Haxhiu nisi karrierën e tij futbollistike në vitin 1947 te ekipi i të rinjëve të Lushnjes, në atë kohë i quajtur "Traktori Lushnje", pasi ra në sy të trajnerit Dilaver Toptani. Ai qëndroi te Lushnja deri në vitin 1949 para se të kalonte për një periudhë të shkurtër te Besa. Në vitin 1951, ai u transferua te Partizani ku do të kalonte një periudhë të suksesshme, duke fituar kampionatin tre herë rresht si dhe kupën dy herë. Ky vendim u mor nga bashkia e qytetit në vitet 1990–92.

## Referime
Atletika në Shqipëri

**Atletika në Shqipëri**, si sport që përfshin vrapimet, ecjen, kërcimet dhe hedhjen e veglave sportive, dëshmohet që në periudhën ilire. Stadiumi i Plloçës së Vlorës shërbente për atletikë. Veprimtaria e parë e organizuar është vrapimi në Shkodër më 1920. Kampionati i parë kombëtar për meshkuj u bë më 1929 në Tiranë. Pas çlirimit të vendit, atletika u bë sport masiv, ushtrimet e atletikës u futën në edukimin fizik në shkolla. Kishte një kalendar vjetor që përmbante veprimtari kombëtare, që drejtoheshin nga Federata Shqiptare e Atletikës.
Listerioza

Listerioza është sëmundje infektive që dëmton bagëtinë e veçanërisht dhentë, dhitë, prek dhe njeriun. Sëmundja shfaqet me disa shenja klinike, një nga format më të shpeshta të sëmundjes është ajo klinike. Në fillim kafsha ka temperaturë të lartë e cila pas një-dy ditësh bie dhe pasohet me anoreksi, lëkundje dhe prishje të ekuilibrit, së fundi nuk ha, afron kokën te barku, dobësohet dhe ngordh. Diagnostikimi i listeriozës bëhet duke u bazuar në të dhënat epizootologjikie, klinike, bakteriologjike dhe serologjike. Në Shqipëri listerioza është vërejtur dikur kryesisht në bagëtitë e imta, në ekonomitë e zonës malore. Ka natyrë stinore. Për luftimin e listeriozës në salla bëhet dezinfektimi me sodë kaustike i dyshemesë, i mureve, i grazhdeve e i inventarit të shërbimit.
Muzika e dhomës në Shqipëri

Muzika e dhomës është një nënlloj muzike që përfshin kompozimet instrumentale e vokale për disa vegla e zëra, si romanca, sonata, trioja, kuarteti, etj. Prodhohet me bashkëveprim harmonik të pak veglave të ndryshme, që luajnë pjesë me karakter kryesisht lirik. Në Shqipëri muzika e dhomës lindi e u zhvillua kryesisht pas viteve 40, në kuadrin e muzikës së realizmit socialist. Veprat e saj karakterizohen nga larmia e figurave muzikore, lirike, heroike, festive etj. Pasqyroheshin aspekte të ndryshme nga jeta e natyra shqiptare, psikologjia shoqërore socialiste, bota e brendshme shpirtërore e njerëzve etj. Në përgjithësi, muzika shqiptare e dhomës është trajtuar para viteve ‘90 në lidhje të ngushtë me folklorin dhe dallohet për koloritin kombëtar e frymën popullore.
Prodhimi i ferrokromit në Shqipëri

Prodhimi i ferrokromit në Shqipëri ka filluar në vitin 1979 në Uzinën e Ferrokromit në Burrel. Më 1982 ky prodhim ishte rritur afro 2 herë, duke plotësuar nevojat e vendit me ferrokrom për prodhimin e çelikut dhe gizës dhe një pjesë e madhe e ferrokromit eksportohej. Për sqarim lexuesve ferrokromi është lidhje metalike e hekurit me krom, që përdoret kryesisht si ndërmjetës për të shtuar krom në përbërjen e çeliqeve dhe gizave të leguara, me qëllim që të përmirësohen vetitë e tyre mekanike. Përmban 60-70% krom, si dhe sasi të pakëta elementesh të tjera si karbon (0.03-10%), fosfor (0.06-0.1%), silicium (1-5%), squfur (deri 0.04%), pjesa mbetëse është hekur. Prodhohet nga reduktimi i drejtpërdrejtë i xeherorëve të kromit (kromit, magnokromit) me kok, në prani të silicës, në furra elektrike me hark, që ngarkohen nga sipër.
Kumbaria

Kumbaria është një zakon i lashtë që shërbente për forcimin e fisit, duke zgjeruar rrethin miqësor. Kumbaria përftohej duke thirrur një njeri nga një familje tjetër si dëshmitar në martesë, në pagëzim ose për t’i prerë flokët për herë të parë fëmijës së vogël. Njeriu që i priste flokët fëmijës quhej kumbar ose nun (po të ishte grua, ndrikull ose nuna). Flokët e fëmijës priteshin në tri vende me gërshërë ose me biçak. Forma më e vjetër e përdorur në malësitë veriore ishte përcëllimi i flokëve me një pishë të ndezur. Njerëzit që lidhnin kumbarinë dhe pasardhësit e tyre bëheshin “shtëpi” me njëri-tjetrin, nderoheshin si të ishin të një gjaku, aq sa ndaloheshin martesat midis tyre. Kumbarët dhe ndrikullat zinin vend të nderuar midis njerëzve të shtëpisë, fjala e tyre kishte peshë.
Leqet e Hotit

**Leqet e Hotit**: Një Udhëtim Magjepsës në Zemrën e Alpeve Shqiptare

Alpet Shqiptare, me terrenin e tyre të thyer malor, kanë qenë historikisht një nga rajonet më të izoluara në Shqipëri. Hyrja më perëndimore e këtij mrekullie natyrore bëhet përmes Leqeve të Hotit, të cilat gjenden në mes të rrugës prej 97 kilometrash që lidh qytetin e Shkodrës me Vermoshin. Ky segment rrugor përfaqëson një seri kthesash të njëpasnjëshme që shtrihen në një rrugë prej vetëm 4 kilometrash, duke e bërë atë një nga udhëtimet më të paharrueshme dhe panoramike të vendit.

Një Inxhinieri e Rrallë Natyrore dhe Njerëzore

Leqet e Hotit fillojnë në një lartësi prej 730 metrash mbi nivelin e detit dhe zbresin deri në 500 metra, në shtratin e lumit Cem. Këto kthesa përbëjnë një sfidë të vërtetë inxhinierike, duke përfshirë gjashtë kthesa me një kënd prej 360 gradësh dhe një pjerrësi deri në 5%. Rruga, e cila u premtoi që në kohën e Mbretërisë Shqiptare (1927-1939), u realizua në fund të viteve ’60 të shekullit XX, falë punës vullnetare të studentëve shqiptarë. Megjithatë, vetëm gjatë dekadës së fundit ajo arriti të përmbushë parametrat bashkëkohorë, duke u bërë një rrugë më e sigurt dhe e aksesueshme për të gjithë.

Pamje që Të Lënë pa Frymë

Leqet e Hotit janë ndalesa e parë dhe më befasuesja në rrugën drejt Lëpushës përrallore dhe Vermoshit, pika më veriore e Republikës së Shqipërisë. Nga ky vend, mund të shijohet një pamje mahnitëse mbi luginën e Cemit, një lumë unik që rrjedh përgjatë Shqipërisë por nuk derdhet në territorin shqiptar, duke vazhduar rrugën e tij në Malin e Zi. Kufiri me Malin e Zi është i dukshëm përpara, në të majtë të këtij ballkoni natyral.

Një Destinacion Turistik i Padiskutueshëm

Leqet e Hotit konsiderohen ndër rrugët malore më panoramike të Shqipërisë. Ato ofrojnë një përvojë të jashtëzakonshme për turistët, aventurierët dhe të gjithë ata që kërkojnë të eksplorojnë bukuritë e natyrës shqiptare. Rruga që kalon përmes këtyre kthesave është një dëshmi e vullnetit dhe punës së palodhur të shqiptarëve për të ndërtuar një infrastrukturë që lidh jo vetëm rajonet gjeografike, por edhe njerëzit dhe kulturat.

Për ata që kërkojnë të përjetojnë një udhëtim të paharrueshëm në zemrën e Alpeve Shqiptare, Leqet e Hotit janë një ndalesë e domosdoshme. Ky segment rrugor jo vetëm që ofron një sfidë emocionuese për shoferët, por gjithashtu shpërblen udhëtarët me pamje spektakolare që nuk mund të harrohen lehtë. Leqet e Hotit janë më shumë se një rrugë; ato janë një udhëtim nëpër histori, natyrë dhe kulturë shqiptare. 

## Referime
Nxjerrja e naftës në Shqipëri

Nxjerrja e naftës në shkallë industriale me puse në vendin tonë ka filluar në vitin 1934 me zbulimin dhe vënien në shfrytëzim të vendburimit në Kuçovë nga shoqëria italiane AIPA. Nafta e parë nga ky vendburim është nxjerrë më 1929 (750 tonë), duke arritur më 1934 një prodhim vjetor prej 9240 tonë. Në shtator 1946, vendburimi i Kuçovës u vu në shfrytëzim të rregullt, ndërsa më 1947 filloi shfrytëzimi i vendburimit të Patosit. Më 1953 ka filluar eksperimentimi për përdorimin e metodave intensifikuese të nxjerrjes së naftës. Në vitet ’80 u kalua në zbatimin praktik të metodave bashkëkohore për nxjerrjen e naftës, veçanërisht për injektimin e avullit në shtresë dhe atë të gazit karbonik në shtresat ranore.
Kodikët e Esnafeve

**Kodikët e Esnafeve** janë regjistra që përmbajnë dokumentimin e shkruar për veprimtarinë kryesore ekonomiko-shoqërore të esnafeve, si dhe ngjarjet kryesore të jetës së tyre. Kodikët e esnafeve shërbenin si evidenca për emrat e anëtarëve të esnafeve dhe janë burime dokumentare me vlerë për studimin e jetës qytetare të vendit.

Më të vjetër dhe më të pasur me të dhëna faktike janë Kodikët e esnafeve të argjendarëve (1662-1900), të gëzoftarëve (1669-1884) dhe bojaxhinjve (1689-1895) të Elbasanit. Më të thjeshtë dhe më të rinj janë të terzinjve, bravarëve, bakejve, kondakçinjve, kovaçëve dhe kazanxhinjve. Më i rëndësishmi është kodiku i argjendarëve të Elbasanit, i cili për dy shekuj e gjysmë me radhë regjistroi një dokumentacion të pasur esnafor.
Tërbimi

**Tërbimi** është një sëmundje virale që shkakton  pezmatim të trurit te qeniet njerëzore dhe kafshët me gjak-të nxehtë .

Tërbimi transmetohet te njerëzit nga kafshët e ndryshme. Tërbimi mund të transmetohet kur një kafshë e infektuar gërvisht ose kafshon një kafshë tjetër ose një qenie njerëzore. In the Lakuriqët e natës, amerikanë janë shkaku më i zakonshëm i tërbimit, dhe më pak se 5% i rasteve të tërbimit te njerëzit janë për shkak të qenve. Vetëm pak njerëz kanë mbijetuar pas infektimit nga tërbimi dhe kjo për arsye të një trajtimi të gjatë, të njohur si protokolli Milwaukee.

Tërbimi shkakton rreth 26,000 deri në 55,000 vdekje në vit në të gjithë botën. Më shumë se 95% e këtyre vdekjeve ndodhin në Azi dhe Afrikë. Në shumë vende të vogla ishullore tërbimi mungon krejtësisht. Vaksina e parë parandaluese e tërbimit u përgatit nga Lui Pastëri. Natyra virale e tërbimit u provua në vitin 1903 nga Reimbingeri dhe nga mikrobiologu shqiptar Rifat Frashëri. Transmetues më të shpeshtë të tërbimit janë qeni, macja, dhelpra, ujku e lakuriqi i natës, të prekur nga sëmundja. Vaksina kundër tërbimit prodhohej para viteve ‘90 në Institutin e Kërkimeve Veterinare në Shqipëri.

## Shiko edhe 
* Sëmundja

## Referime
Guri i Pishkashit

parapamje|Mali
**Guri i Pishkashit** është një pllakë e madhe gëlqerorësh të kretakut me formë pak a shumë të rrumbullakët e vendosur mbi shkëmbinj në skajin juglindor të rrethit të Librazhdit, në veri të Përrenjasit ku ndodhet fshati Pishkash, rrëzë malit të Skurës. Zotëron mbi viset përreth dhe nga Qafa e Thanës ka një pamje madhështore dhe piktoreske.

Sipas gojëdhënave, në këtë pllakë që ka pamjen e një tryeze gjigante, Skënderbeu ka ngrënë drekë së bashku me ushtarët e vet, pas njërës prej betejave të tij të shumta të kurorëzuara me fitore. Emërtime e gojëdhëna të njëjta ka edhe në Kostenjë, Skuraj etj.

## Referime
Ligji i Perandorisë Osmane

**Kanunnametë** janë përmbledhje ligjesh të Perandorisë Osmane që përmbanin normat themelore për rregullimin e marrëdhënieve ekonomiko-shoqërore dhe që vlenin për të gjithë shtetin, ose vetëm për krahina të veçanta.

Gjatë shekullit XVI u nxorën Kanunnametë për sanxhaqët e Shkodrës (1529-1570), Vuçiternit (1530), Vlorës (1583), Elbasanit (1570), Prizrenit (1591), Ohrit (1613) etj. Këto konsakruan gjendjen e pronësisë tokësore, marrëdhëniet klasore midis spahinjve dhe fshatarëve, detyrimet feudale në dobi të spahinjve dhe të shtetit, etj. Kanunnametë përmbanin edhe dispozita mbi rregullimin ushtarak, politik të sanxhakëve, mbi çmimet e prodhimeve bujqësore, mbi regjimin doganor, etj.
Lidhja Daj-Nip

Në traditën shqiptare gjinia njihet si “lidhje afrie, e cila sipas traditës etnografike vjen nga vija e nënës”. Gjinia përfshinte të gjithë ata që rridhnin nga një nënë e përbashkët sado e largët, qoftë dhe që ishin ushqyer me qumështin e saj apo me rrjedhën e qumështit të saj. Në disa krahina ndërmjet njerëzve të një gjinie lidhjet martesore ishin të ndaluara. Kjo ndalesë shkon në disa zona në 2-3 breza, kurse Kanuni i Lekë Dukagjinit (në të cilin vija e nënës quhej “lisi i tamblit”) e ndalonte martesën me pasardhësit e brezave të një gjinie “derisa të mbahej mend”. Prej traditës së gjinisë vijnë edhe lidhjet e dajës me nipin e me mbesën; sipas së drejtës kanunore daja për nip dhe nipi për dajë merrnin hak.
Kapitulacionet

Kapitulacionet janë një listë privilegjesh që disa shtete të Evropës Perëndimore kanë pasë gëzuar në Bizant dhe më pas në territoret e Perandorisë Osmane e në vende të tjera të Lindjes së Mesme e të Largme. Në fillim jepeshin vullnetarisht, por më vonë iu imponoheshin shteteve të këtyre zonave. Në thelb kapitulacionet ishin kufizimi i juridiksionit gjyqësor, administrativ, financiar, doganor etj. Kapitulacionet kanë rënduar edhe mbi shtetin shqiptar pas Shpalljes së Pavarësisë. Fuqitë e Mëdha e njohën pavarësinë e Shqipërisë në korrik 1913, por nuk hoqën dorë nga regjimi i kapitulacioneve, i cili zbatohej në Shqipëri në bazë të marrëveshjeve që këto fuqi kishin me Perandorinë Osmane.
Gramata

Gramata është një gji i vogël në anën perëndimore të Karaburunit në jug të Gjirit të Ariut. Është përdorur që në antikitet si vendstrehim për anijet që kishin rrezik të përplaseshin e të shkatërroheshin në shkëmbinjtë e gadishullit. Në faqet shkëmbore të gjirit ka shumë mbishkrime të gdhendura nga detarët. Mbishkrimet e vjetra i shprehin mirënjohje Poseidonit, perëndisë së detit, që mbahej si mbrojtës i lundrimit nga stuhitë. Mbishkrimet e para janë të shek.IV p.e.r dhe u përkasin detarëve me prejardhje të ndryshme nga Deti i Zi dhe të Mesdheut, midis tyre është një mbishkrim që i përket perandorit bizantin Manuel në rrugën për në Venedik.
Karantina

**Karantina** është një kufizim në lëvizjen e njerëzve, kafshëve dhe mallrave që synon të parandalojë përhapjen e sëmundjeve ose dëmtuesve . Përdoret shpesh në lidhje me sëmundjet dhe sëmundjet, duke parandaluar lëvizjen e atyre që mund të kenë qenë të ekspozuar ndaj një sëmundjeje ngjitëse, por që nuk kanë një diagnozë të konfirmuar mjekësore . Ai dallon nga izolimi mjekësor, në të cilin personat e konfirmuar se janë të infektuar me një sëmundje ngjitëse izolohen nga popullata e shëndoshë.

## Vështrim 
Koncepti i karantinës është i njohur që nga kohërat biblike dhe dihet se është praktikuar gjatë historisë në vende të ndryshme. Karantina të dukshme në historinë moderne përfshijnë fshatin Eyam në 1665 gjatë shpërthimit të murtajës bubonike në Angli; Samoa Lindore gjatë pandemisë së gripit të vitit 1918 ; shpërthimi i difterisë gjatë serumit të vitit 1925 deri në Nome, shpërthimi i lisë jugosllave i vitit 1972, pandemia SARS, pandemia e Ebolës dhe karantina të gjera të aplikuara në të gjithë botën gjatë pandemisë COVID-19 që nga viti 2020.

Duhet të merren parasysh konsideratat etike dhe praktike kur aplikohet karantina për njerëzit. Praktika ndryshon nga vendi në vend; në disa vende, karantina është vetëm një nga shumë masat e rregulluara nga legjislacioni në lidhje me konceptin më të gjerë të biosigurisë ; për shembull, biosiguria australiane drejtohet nga *Ligji i vetëm gjithëpërfshirës i Biosigurisë 2015* .

Fjala *karantinë* vjen nga fjala, *quarantena* ose *quarantaine*, që do të thotë "dyzet ditë", e përdorur në gjuhën veneciane në shekujt 14 dhe 15 dhe gjithashtu në Francë. Fjala është përcaktuar në periudhën gjatë së cilës të gjitha anijet kërkohej të izoloheshin përpara se pasagjerët dhe ekuipazhi të mund të dilnin në breg gjatë murtajës së Vdekjes së Zezë .  *Karantena* pasoi periudhën *e trentino-s*, ose "izolimit tridhjetë-ditor", e vendosur për herë të parë në 1377 në Republikën e Raguzës, Dalmaci ( Dubrovniku modern në Kroaci).    

## Shih edhe 
* Epidemia
* Epidemiologjia
* Sëmundjet infektive

## Literatura 
*  – Hardback ; paperback 
* 
* 
* 

## Referime
Nerënxa

**Nerënxa** është dru frutor i llojit të agrumeve, i lartë 10–15 m, me gjelbërim të përhershëm, me kurorë të rrumbullakët. Degët i ka me gjemba, gjethet vezake, të dhëmbëzuara, me ngjyrë të gjelbër të errët, me aromë karakteristike, lule të bardha që çelin në pranverë. Bën fryte të rrumbullakëta, pak të shtypura në të dy anët e me lëkurë të ashpër ngjyrë portokalli në të kuqërremtë. Jeton mesatarisht 60-70 vjet. Nerënxa e ka prejardhjen nga vendet e Azisë. Në Shqipëri mbillet kryesisht në Sarandë, Delvinë, Vlorë dhe Elbasan. Nga lulet, lëkura e frutit dhe gjethet nxirret esencë me vlerë.
Xherahët

Xherahët kanë qenë njerëz të cilët fitonin përvojë dhe merreshin me mjekimin e plagëve dhe me disa ndërhyrje kirurgjikale të thjeshta. Xherahët shqiptarë të shekullit  XVIII-XIX kanë qenë të njohur për aftësitë e tyre dhe mbaheshin si kirurgët më të mirë në Perandorinë Osmane të asaj kohe. Mjeshtërinë e trashëgonin brez pas brezi. Praktikonin sidomos kirurgjinë e plagëve, të thyerjes së kockave, të gurëve të veshkës, të rrugëve urinare, operacionin e hernies etj. Me evoluimin e mjekësisë, veprimtaria e tyre u ndalua me ligj.
Pal Gazulli

**Pal Gazulli** (; 1405 - 1470) ka qenë diplomat, kalorës dhe orator raguzan me prejardhje arbërore, ka përfaqësuar interesat e Skënderbeut në republikën e Raguzës. Ka qenë vëllai i domenikanit, humanistit dhe diplomatit Gjon Gazulli.

Më 1442 u bë *rector scholarum*, dhe quhej *magister, prudens et literatus vir* që do të thotë se kishte shkollim universitar. Në një dokument tjetër përmendet si *dominus*, tregues shquarsie. Më 1443 përfaqësonte themeluesin e Hercegovinës, Stefan Vukcic-Kosaca, në Itali, duke blerë armë për të. Pas dhjetë viteve përfaqësonte të birin, Vladislavin. Mes viteve 1453 dhe 1462 ka qenë përfaqësuesi i Skënderbeut në republikën raguzane. Më 1443 u akuzua për dy incidente banale Më 1461 u bë kalorës i mbretërisë kroato-hungareze dhe pas një viti u ngarkua për një mision diplomatik nga Skënderbeu drejt Republikës Venedikase.

## Referime
Lumi i Pavllës

**Pavlla** është lumë në pjesën më jugore të Shqipërisë (rrethi i Sarandës me gjatësi 50 km, sipërfaqe të pellgut ujëmbledhës 374 km², lartësi mesatare 521 m).  Dega më e madhe, përroi i Karroqit (Ksantos), që është zgjatje e Pavllës rrjedh në një luginë të ngushtë, me shpate të pjerrëta e të thella në shkëmbinj gëlqerorë. Pavlla në fillim rrjedh nga veriperëndimi, në afërsi të fshatit Komat bën një kthesë dhe merr drejtim në jugperëndim, e mandej në Çiflig rimerr drejtimin veriperëndim. Nëpër fushën e Mursisë dhe të Vrinës rrjedh në një shtrat të mbrojtur, kalon në jug të liqenit të Butrintit dhe derdhet në detin Jon në Gjirin e Butrintit. Zona fushore më parë ka qenë moçalishte. Me bonifikimin e fushave të Mursisë e Vrinës (1959) u kthye në toka pjellore. Burimi i lumit gjendet në malet e Çamandës në Greqi, pranë fshatit Pavllë të Çamërisë.
Grigor Përliçev

**Grigor Përliçev** (1830-1893) është poet bullgar nga Maqedonia që punoi si mësues i greqishtes në disa qytete të ndryshme të Maqedonisë e më pas edhe në Tiranë. Studioi tekstet e historisë së popullit shqiptar dhe ka shkruar në bazë të tyre një poemë për Skënderbeun në greqisht. Poema mbeti në dorëshkrim. Në të poeti i këndon me ton të ngritur trimëror heroizmit të luftëtarëve shqiptarë dhe të prijësit të tyre, Skënderbeu është dhënë si mbrojtës i popujve të tjerë të Evropës. Vepra është përkthyer dhe botuar shqip më 1967 prej S.Çomorës.
Deliri

**Deliri** ose **lajthitja** është një besim i rremë fiks që nuk mund të ndryshojë në dritën e provave kontradiktore. Si një patologji, ajo është e ndryshme nga një besim i bazuar në informacion të rremë ose jo të plotë, konfabulim, dogmë, iluzion, halucinacion ose disa efekte të tjera mashtruese të perceptimit, pasi individët me këto besime janë në gjendje të ndryshojnë ose të ripërshtatin bindjet e tyre pas rishikimit të provave. Megjithatë:

"Dallimi midis një mashtrimi dhe një ideje të fortë ndonjëherë është i vështirë për t'u bërë dhe varet pjesërisht nga shkalla e bindjes me të cilën mbahet besimi, pavarësisht provave të qarta ose të arsyeshme kontradiktore në lidhje me vërtetësinë e tij."

Deluzionet janë gjetur të ndodhin në kontekstin e shumë gjendjeve patologjike (si të përgjithshme fizike ashtu edhe mendore) dhe kanë një rëndësi të veçantë diagnostikuese në çrregullimet psikotike, duke përfshirë skizofreninë, parafreninë, episodet maniake të çrregullimit bipolar dhe depresionin psikotik.

## Shiko edhe 
* Iluzioni
* Përceptimi

## Referime
Isoja

Siç mund ta dini isoja është një tingull i zgjatur që mbahet nga një ose më shumë veta gjatë shoqërimit të këngëve popullore polifonike me 3 dhe 4 zëra. Në popullsinë e trevave polifonike, krahas termit iso, përdoren edhe një varg emërtimesh të tjera, si: grupi që “mban zë”, grupi që “e mbush këngën” (mbushësit), grupi që “zien”, grupi që “mban e”, grupi që “mban kaba” etj. Në polifoninë vokale shqiptare, toni i Isos shfaqet në disa mënyra: duke mbajtur një tingull të pandërprerë në zanoren “e”; duke mërmëritur apo belbëzuar fjalët e këngës etj. Një lloj isoje ndeshet edhe në muzikën e disa veglave me frymë, si te gajdja, bishnica etj. dhe të veglave me tela, si te sharkia, çiftelia e lahuta.
Ispenxha

**Ispenxha** (turqisht: *İspençe*) ka qenë një detyrim në të holla që u vilej në Perandorinë Osmane fshatarëve raja dhe qytetarëve të krishterë, të martuar ose jo, të cilët kishin arritur moshën e pjekurisë, pavarësisht nëse ishin apo nuk ishin pajisur me tokë.

Ishte një nga detyrimet kryesore në të holla që vilej në atë kohë. Në shek. XV-XVI në trevat shqiptare, si dhe në viset e tjera të Ballkanit vilej zakonisht në masën 25 akçe për njeri. Më vonë në shek. XVII-XVIII, me shthurjen e sistemit të timareve dhe thellimin e shfrytëzimit feudal, arriti në 35 akçe për njeri. Nga fshatarët me besim mysliman në vend të ispenxhës vilej taksa e pendës *(resmi çift)* në masën 22 akçe për njeri. Ispenxha u vol deri me heqjen e sistemit të timarit në vitet 30 të shek XIX.
Spinarica

Spinarica ka qenë një qytet mesjetar me rëndësi në bregdetin e Adriatikut, buzë kanalit të lagunës së Nartës. Emri ruhet ende në emrin e fshatit Zvërnec të Vlorës, ku në një ishull gjendet edhe sot një kishë e stilit bizantin. Spinarica kaloi nga sundimi i Bizantit nën Venedikun, hohenshtaufët, Anzhiuniët dhe ishte më në fund pjesë e Despotatit të Vlorës. Spinarica pati një veprimtari të gjalë tregtare, veçanërisht që nga gjysma e dytë e shek XII deir në gjysmën e parë të shek. XIV. Ajo tregtonte sidomos me drithëra, kripë, hekur, sende ushqimore, drurë, mëndafsh, prodhime luksi. Venediku, Raguza, Pula dhe Zara etj patën në Spinaricë konsujt e tyre. Roli i saj tregtar ra në fund të shek. XIV. Pas pushtimit osman më 1417 Spinarica nuk përmendet më si qytet.
Pekmezi

[parapamje|Pekmez panxhari nga [Turqia.]]
**Pekmezi** ose **pekmesi** është një lëngu i pemëve, si i rrushit, manit, dardhës tejet i zier që trashet e bëhet veshtullor dhe përdoret ndër ëmbëlsira ose hahet ashtu siç asht.

Përdoret në industrinë e verërave për rritjen e përmbajtjes së sheqerit në verërat e desertit, në produktet e sheqerit etj. Në të kaluarën përgatitej e kishte përdorim të gjerë në ekonomitë familjare, sidomos për gatimin e ëmbëlsirave.

## Referime
Emri "Kliti"

Emri "Kliti" mund të konsiderohet shqiptar. Emrin Kliti e ka mbajtur mbreti ilir, i biri i Bardhylit. Përmendet nga burimet më 335 p.e.r. lidhur me përpjekjet për të shkëputur nga sovraniteti maqedon mbretërinë ilire të dobësuar pas vdekjes së Bardhylit më 357. Kliti zgjodhi vitin 335 si momentin më të përshtatshëm për organizmin e kryengritjes, meqë në këtë kohë pasardhësi i Filipit II, Aleksandri, ishte duke luftuar jashtë vendit me tribalët dhe me popullsi të tjera veriore. Kliti u përkrah nga Glaukia dhe pushtoi qytetin e Pelionit, por nuk mundi t’ia arrijë qëllimit. Sipas historisë, Aleksandri me forca të shumta e rimori Pelionin dhe e shtrëngoi mbretin ilir të mërgohej te taulantët.
Treportet

Treportet janë rrip kodrinor toke në trajtën e një istmi të ngushtë në veriperëndim të Vlorës, midis lagunës së Nartës në lindje dhe detit në perëndim, me gjatësi 8 km e gjerësi 150 m – 3,2 km. Kodrat përbëhen nga shkëmbinj miocenikë. Dikur ato kanë qenë ishuj dhe u bashkuan me tokën nëpërmjet rripave ranorë të krijuar prej veprimtarisë depozituese të detit. Lartësia e tyre është 30-80 m. Gërryerja detare ka formuar gremina që bien 20-40 m mbi det. Në vende të tjera rripi është shumë i ulët dhe përbëhet nga mbushje rëre të imëta (zona e Kavalonës në perëndim të Nartës). Në të kaluarën lidhja e lagunës së Nartës me detin bëhej nëpërmjet tre hyrjeve, sot ruhet vetëm njëra (ngushtica e peshkimit në veri), ndërsa dy të tjerat janë mbyllur nga veprimtaria depozituese e detit. Në pjesën më të gjerë dhe më të lartë të Treporteve, gjendet fshati Zvërnec. Zgjatja drejt jugut e kësaj kodre formon kepin e Treportit.
Albitofiri

**Albitofiri** është shkëmb vullkanik i përbërë kryesisht nga një masë albiti (mineral silikat natriumi e alumini), në të cilën ndodhen kristale të mëdha të po këtij minerali (përmban edhe kuarc). Në Shqipëri janë gjetur shkëmbinj albitofirik dhe më i njohuri është albitofiri dacitik i Gurit të Zi (Shkodër), me ngjyrë të përhime e vende-vende të blertë e të murrme. Këta lloj gurësh kanë gjetur përdorim si lëndë shumë e mirë acidoduruese për ndërtimet industriale. Albitofiri i Gurit të Zi është përdorur edhe për prodhimin e gypave dhe pllakave prej gresi, të pajisjeve hidro-sanitare dhe izolatorëve elektrikë të tensionit të lartë.
Thema

**Thema** ka qenë njësi ushtarake-administrative dhe më vonë kadastrale-fiskale në Perandorinë Bizantine, nga e cila rekrutohej një repart ushtarak i caktuar që e kishte vendqëndrimin aty. I diktuar nga nevoja për të përballuar rrezikun e jashtëm, sistemi i themave shfrytëzonte forcat ushtarake vendase për të ruajtur sundimin bizantin. Në trevat shqiptare sistemi i themave u vendos aty nga dekadat e para të shek.IX me themën e Durrësit që përfshinte pjesën më të madhe të trojeve të banuara nga shqiptarët që nga Tivari në veri e deri në Gjirin e Vlorës, kurse në lindje shkonte deri në lumin Drin. Tokat shqiptare jugore u përfshinë në themën e Nikopolit, ndërsa ato lindore e verilindore fillimisht bënin pjesë në themën e Selanikut e më pas në atë të Shkupit. Krahinat më veriore u vunë nën administratën e themës së Dalmacisë. Në krye të themës qëndronte strategu (duka), me pushtet të plotë ushtarak e civil.

## Shih edhe 
* Thema e Durrësit
* Thema e Nikopojës
* Thema e Delmacisë
* Perandoria Bizantine

## Literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Paro Kita

**Paro Kita** (Gostivishti, 1875 - 1914) ka qenë patriote e shquar, propaganduese e luftëtare për çlirim e bashkim kombëtar. Paro Kita shërbeu si ndërlidhëse aktive e çetave patriotike gjatë viteve 1910-1912 dhe njëkohësisht si furnizuese e tyre me ushqime; shtëpia e babait të saj, Vasilit, ishte një bazë e rëndësishme e Lëvizjes Kombëtare antiosmane në Kolonjë. Pas shpalljes së Pavarësisë e vazhdoi luftën kundër pushtuesve grekë. Në shtëpinë e saj ngriti flamurin kuq e zi dhe nuk pranoi të mohonte kombësinë shqiptare, sikundër kërkonin pushtuesit grekë. Për qëndrimin e saj të vendosur pushtuesit dhe bashkëpunëtorët e tyre e vranë në mënyrë barbare.

Një rrugë mban emrin e saj në Tiranë dhe një tjetër në Ersekë.

## Referime
Maja e Thatë

**maja e Thatë** është një majë mali në Alpet Shqiptare, në rrethin e Tropojës, me lartësi 2400 m. Shtrihet në skajin më perëndimor të kurrizit Kollatë-Rosnik, në anën e majtë të rrjedhjes së sipërme të lagunës së Valbonës. Është e ndërtuar tërësisht prej gëlqerorësh e dolomitesh të triasit. Ka formë të theksuar piramidale me shpate të thikta. Spikat menjëherë në reliev me lartësinë relative afro 1500 m midis fshatrave Kukaj e Valbonë. Qafa e Rupës në verilindje dhe ajo e Rrethit të Bardhë në juglindje e veçojnë majën e Thatë nga kurrizi i lartpërmendur. maja mbi lartësinë 1400–1500 m është krejtësisht e zhveshur, kurse nën këtë lartësi shfaqen drurë të rrallë të rrobullit, që më poshtë ia lëshojnë vendin brezit të pishës së zezë dhe ahut.
Morali popullor

Enciklopedia e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë botim i vitit 1984, e përmban si term, "me moral popullor" aty përkufizohet tërësia e normave dhe e rregullave morale të përpunuara e të zhvilluara në shekuj, të cilat kanë gjetur pasqyrim në mendësinë popullore e në marrëdhëniet shoqërore të traditës. Virtyte të moralit popullor shqiptar, me veçanësi etnopsikologjike të përfshira në doke e zakone janë: mikpritja, lidhjet familjare, përkrahja e ndihma shoqërore në të keq e në nevojë, besa, krenaria,  etj. Disa tipare të moralit popullor kanë zanafillë të lashtë, janë zhvilluar në kushte të caktuara historike, të lidhura për një periudhë të gjatë me marrëdhëniet patriarkale mesjetare të jetës familjare e krahinore, me të drejtën zakonore. Ishin shprehje e nevojës për të vënë rregull në marrëdhëniet shoqërore, por kanë padyshim edhe rol edukues.
Theodhor Kavaljoti

**Theodhor Kavaljoti** (1718-1797) ka qenë filozof iluminist shqiptar me origjinë arumune. Lindi dhe vdiq në Voskopojë, ku zhvilloi edhe veprimtarinë e tij pedagogjike e letrare. U emërua mësues më 1743 e më pas drejtor i shkollës së Voskopojës (1746), e cila më 1750 mori emrin Akademia e Re. Nga veprat e hartuara prej tij si tekste shkolle janë ruajtur dorëshkrimet greqisht “Logjika” (1743), “Fizika” (1752) dhe “Metafizika” (1767). Më 1770 botoi në Venedik librin "Protopiria" që përfshin edhe një fjalor trigjuhësh: greqisht, sllavisht dhe shqip me 1770 fjalë.

Mendimi filozofik i tij u formua nën ndikimin e filozfisë së V. Domodosit, M. Antrakitit dhe dualizmit të R. Dekartit. Karakteristikë themelore e botëkuptimit të tij filozofik është dualizmi. Përmbajtja e filozofisë së Theodhor Kavaljotit është dhënë në veprën e tij “Fizika”, në të cilën vendin kryesor e zë doktrina mbi qenien, mbi materien.

## Referime
Bezisteni

[parapamje|Bezisteni i [Tekirdagut]]
**Bexhisten** ose **Bezistan** (nga persishtja بزازستان *bazzāzestān*) quhej dikur një treg i mbyllur që shërbente për shitjen e mallrave të çmuara: të pëlhurave të importit, argjendarisë, armëve të zjarrit, gurëve të çmuar etj.

Përfshinte një numër dyqanesh, ishte i fortifikuar, i siguruar me porta të mëdha dhe të rënda dhe ruhej natën nga njerëz të armatosur. Bezistenët ishin bërthamat më të rëndësishme tregtare të qendrave më të mëdha qytetare. Në Shqipëri në shek. XVII – XIX Bezistene u ndërtuan në Shkodër, Prizren, Berat, Prishtinë, Elbasan, Mitrovicë, etj. nga njerëz të pasur dhe funksionarë të lartë. Me rëndësi ishin Bezisteni i Shkodrës, i ndërtuar më 1807-1808 nga veziri Ibrahim pashë Bushatlliu dhe Bezisteni i Prizrenit, që u dogj më 1835.

## Referime
Dunaveci

**Dunaveci** është vendbanim i neolitit të mesëm, buzë lumit Dunavec, 400 m larg vendit ku ai bashkohet me Devollin. Gërmimet u bënë më 1971 e 1973. Vendbanimi ka pasur jetë intensive, që e dëshmon shtresa kulturore me trashësi 2,10-3.30 m e shtrirë në një sipërfaqe të madhe. Janë veçuar dy faza kulturore. Në fillim banesat kanë qenë të tipit palafit (mbi hunj), kurse më vonë banesa të ngritura mbi tokë. Për fazën e hershme janë karakteristike qeramika e zezë dhe gri e zezë me lustër dhe qeramika “barbotine”. Faza Dunaveci II është vazhduese e drejtpërdrejtë e së parës. Kultura e Dunavecit II është e njëjtë me atë të Cakranit (rrethi i Fierit), ndaj përfshihet në të njëjtën kulturë. Madje Dunaveci I si fazë më e hershme është quajtur Protocakran.
Organizimi familjar në Shqipëri

Organizimi familjar në Shqipëri ka kaluar disa etapa të ndryshme dhe është dominuar nga zakone tradicionale krahinore e lokale. Veçoritë e ndryshme të zhvillimit ekonomik e shoqëror të krahinave kanë ndikuar në organizimin familjar, por format sunduese të familjes në Shqipëri përgjithësisht kanë qenë familja patriarkale dhe ajo fshatare. Në të dyja format, burri ka qenë kreu i familjes. Në disa vise të Shqipërisë ku ka vepruar e drejta kanunore, si në krahinat: Mbishkodër, Dukagjin, Pukë, Mirditë, Malësi të Gjakovës, Kukës, Mat, Malësi të Tiranës, Çermenikë dhe në disa zona malore të Labërisë, të Toskërisë dhe në disa zona fushore si në Zadrimë e Myzeqe, krahas familjeve me pak pjesëtarë ka ekzistuar edhe familija e zgjeruar me shumë njerëz. Njihen raste të familjeve edhe me 100 anëtarë (në Gojan), me 95 anëtarë (në Theth) etj.
Fjala "katundarë"

Katuni (ose katundi) ka qenë dikur vendbanim me banorë që në zanafillë merreshin kryesisht me blegtori dhe që kishte organizim shoqëror të ndryshëm nga fshati, i cili ushtronte kryesisht bujqësinë. Banorët e katunit shtegtonin me bagëtitë sipas stinëve nga vendbanimet e viseve të kullotave verore në ato të kullotave dimërore.  Në shek. XV kishte katune vetëm në një trevë të ngushtë malore të sanxhakut të Shkodrës, si p.sh. katuni i Bushatëve, Reçëve, Bukëmirëve, Kuçëve, Bitidosëve, Lazorcëve, Loparëve, Bankeqëve (në Kuç e Pipër), Gjonajve, Lleshajve, Muriqëve, Kolemadheve (në Kelmend). Viset e tjera malore të Shqipërisë së Veriut, kishin fshatra bujqësore ose blegtorale-bujqësore. Procesi i shndërrimit të katunit në fshat përfundoi në shek. XVI. Pas kësaj periudhe fjala katun bëhet sinonim me fjalën fshat.
Llullat në Shqipëri

**Llullat (çibukët)** në lashtësi janë përdorur edhe për të tymosur bimë të tjera e droga, sidomos për qëllime mjekësore.

Llullat prej balte të pjekur janë punuar nga poçarët, si p.sh. në Farkë të Tiranës deri në shek XVIII-XIX. Krahas tyre janë punuar llulla e cigarishte prej druri, sidomos në fshat. Zeja e punimit me çark të llullave u zhvillua në qytete, veçanërisht në Shqipërinë e Mesme. Zejtarët përdornin dru të fortë bushi, grifshe, degë shqope etj. Në vitet 20-30 të shek XX filloi nxjerrja, përpunimi dhe eksportimi si lëndë e parë gjysmë e gatshme e rrënjës së shqopës. Pas Çlirimit u kalua në përpunimin e plotë të rrënjës së shqopës *(Erica arborea)* dhe filloi prodhimi industrial i llullave. Llullat prej shqope prodhoheshin në një fabrikë të veçantë me teknologji të kohës, të ngritur në Tiranë dhe eksportoheshin në disa vende të botës.
Kombëtarja katalanase e futbollit

**Kombëtarja kataloniase e futbollit** është skuadra zyrtare e futbollit të i komunitetit spanjoll autonom të Katalonjës. Ajo është e organizuar nga Federata Katalonjase e Futbollit. Skuadra është përmendur me emra të ndryshme duke përfshirë **Selecció Catalana**, **Selecció de Barcelona** dhe **Catalan XI**. Katalonja nuk është e lidhur me FIFA-n dhe UEFA-n dhe për këtë asrye  nuk i lejohet të marrë pjesë në Kupën e Botës ose në Kampionatin Europian sepse rajoni spanjoll i Katalonjës nuk është shtet. Lojtarët e katalonjës janë qytetarë të plotë spanjolle të cilët kanë të drejtë për të luajtur për Spanjën. Megjithatë që nga viti 1904, ekipi ka luajtur gati 200 ndeshje kundër skuadrave të ndryshme kombëtare, rajonale dhe klubeve.
Murrlani

**Murrlani** (toskërisht: murrë, gegërisht: murran), **bora** ose **furfuleja** është erë, që zbret nga gjerësitë e mëdha gjeografike, e shkaktuar nga kontrasti termik midis detit e steresë. 

## Etimologjia 
## Veçotitë 
Murrlani fryn përgjithësisht gjatë stinës së dimrit, por edhe në muaj të tjerë të vitit. Ka drejtim mbizotërues lindje e veri dhe për shkak të relievit, në disa vende mund të vrojtohet edhe si erë veriore. Ka shpejtësi të madhe, që mund të arrijë në 30-35m/sek.

Murrlani është erë e ftohtë dhe zakonisht shoqërohet me mot të kthjellët (murrlan anticiklonik). Në kushte të veçanta sinoptike mund të shoqërohet me mot të vranët, shira e dëborë (murrlan ciklonik).

Murrlani ndihet pothuajse në të gjithë territorin e Shqipërisë, por ka shpejtësi më të madhe dhe është më i theksuar në pjesën veriore e verilindore.

## Burimet 
* Fjalori Enciklopedik Shqiptar (1985)

## Shih edhe 
* Moti
Kalaja e Këlcyrës

**Kalaja e Këlcyrës** është një monument i trashëgimisë kulturore në Këlcyrë, rrethi i Përmetit, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri . Ky monument është i miratuar me numër "586, 4874, 17.03.1948/ 23.09.1971".

## Histori
Në shek. IV-III para Krishtit, në një kodër të malit të Trebeshinit, u ngrit kështjella e Këlcyrës me mure blloqesh guri drejtkëndësh. Fortifikimet u rindërtuan në mesjetën paraosmane. Përmendet për herë të parë në dokumente të shkruara më 1272 me emrin Klausura.

Rreth vitit 1335 përmendet kur e marrin kryengritësit arbëreshë. Në pjesën më të lartë të kodrës qenë edhe rrënojat e një kështjelle të periudhës së pushtimit osman. Në regjistrin osman të v. 1431 shënohet si qendër e vilajetit të Këlcyrës. Gjatë periudhës së Rilindjes Kombëtare, në këtë zonë, zhvilluan veprimtari patriotike një varg atdhetarësh.

## Referime 
## Lidhje të jashtme
*Instituti i Monumenteve të Kulturës
Gjiri i Lalzit

**Gjiri i Lalzit** (njihet ndryshe edhe si *Gjiri i Shën Pjetrit*) shtrihet në bregdetin shqiptar të Adriatikut midis Kepit të Rodonit (Muzhlit të Skënderbeut) në veri dhe Bishtit të Pallës në jug.

Emrin e ka marrë nga fshati Lalëz që gjendet pranë bregut verilindor të gjirit. Është i hapët nga ana e detit. Gjerësia e hyrjes është 20 km, gjatësia e vijës bregdetare 35 km. Bregdeti me përjashtim të pjesëve që i përkasin Kepit të Rodonit dhe Bishtit të Pallës është i ulët, me laguna e vende-vende moçalor (laguna e Bishtarakës). Në gji derdhen Erzeni, përroi i Tarinit dhe ai i Vorbës. Ata depozitojnë sasi të mëdha materialesh të ngurta dhe janë shkaku i ndryshimit të vazhdueshëm të vijës bregdetare të gjirit (e cila përparon në kurriz të detit) dhe e cektësisë së tij. Gjiri mbrohet mirë nga erërat veriore, por është i hapët ndaj erërave të drejtimeve të tjera.
Otto Sander

**Otto Sander** lindi më 30 June 1941-12 September 2013, është një aktor india. Ai u bë i famshëm me rolin e tij në filmi *Wings of Desire*.

## Lidhje të jashtme
Ura e Drashovicës

**Ura e Drashovicës** aktualisht lidh dy brigjet e lumit Shushicë. Ura e sotme është e derdhur me beton. E gjithë struktura e saj. Ura e Drashovicës është kufiri ku fillon të shtrihet krahina e Labërisë. Rrapet e Drashovicës  monumenteve te natyrës shqiptare. Poshtë urës vërshon herë i qetuar e herë  tërbuar lumi Shushicë. Shushica derdhet në det pasi ka përshkrua rreth 72&nbsp;km në luginën e Shushicës,burimet e saj nxjerrin ujë në Shurr të Kuçit 500l/s dhe rreth 300l/s në Buronja,sipas studiuesve Buronjat e Kuçe shkarkojnë ujërat nëntokësore që grumbullohen në masivin karstik të Kurveleshit të Sipërm, i cili gjendet rreth 600 m më lartë se vendi. Në këtë kufi natyror duhej të vendosej një pllakë dëftonjëse si kufi tregues ku fillon një krahinë e madhe. Te këmbët e urës së Drashovicës. Te fasada e saj përkarshi monumentit Drashovicë 1920-43. Një varg gati i  thjeshtë dhe  i gjetur .Dhe ky vargëzim shkronjash   të tregojnë se këtu fillon kufiri i krahinës. Lexojmë përveçse kulmin :Labëri. Nga  ky kulm burojnë shumë cilësi, që mbartë më vete krahina e madhe jugore.
Honi i Lengaricës

**Kanioni** dhe rrjedha e lumit të **Lengaricës**, përbën një nga degët më të mëdha që ushqejnë krejt zonën burimore të Vjosës, ndërkohë që burimet termale ndodhen jo më larg se 5 km larg qytetit të Përmetit dhe rruga për të shkuar te ky vend i shenjtëruar, devijon nga rruga nacionale Përmet – Korçë vetëm 200 – 300 metra pa arritur në qendër të komunës në Petran. Padyshim, lumi i Langaricës, kjo degë e fuqishme për Vjosën që për vendasit është “lumi i bekuar”, rrjedh me forcë përmes një kanioni spektakolar shkëmbor të fshehur mes pyjeve dhe maleve të Dangëllisë dhe Shqerisë dhe që “urtësohet” vetëm një kilometër para pikëtakimit të tij me Aos-in e lashtë apo Vjosën e kohës tonë. Peizazhi natyror i këtij lumi deri tani të harruar, është nga më piktoreskët në gjithë Shqipërinë. Peizazh i bukur, i frikshëm dhe i ndryshueshëm sipas stinëve. Katër stinët kanë katër peizazhe të ndryshme dhe të mahnitshme. Është vërtet një lumë misterioz, i bukur dhe i begatë. Në dimër, Langarica “tërbohet”, por nuk del dot nga shtrati, sepse nuk e lejojnë “muret” shkëmbore të kanionit. Shtrati i këtij damari ujor malor, që fillimin e ka diku në lartësitë e Shqerisë e Dangëlllisë pranë zonave të Frashërit, Miçanit, Delvinës, Melanit, Koblarës deri në kufi me rrethin e Skraparit. Prurjet e jashtëzakonshme gjatë dimrit e ndryshojnë për vit konfiguracionin e territorit përreth Urës së Kadiut, një monument i rrallë kulture.
Libri i Zbulesës

parapamje|311x311px|Papirusi 46, një nga papirusët më të vjetër të Dhiatës së Re, që tregon 2 Kor 11:33–12:9.
**Libri i Zbulesës** ose **Libri i Apokalipsit** është libri i fundit i Dhiatës së Re (dhe për rrjedhojë libri i fundit i Biblës së Krishterë). E shkruar në greqishten koine, titulli i saj rrjedh nga fjala e parë e tekstit: apokalipsis, që do të thotë 'shpërfaqje' ose 'zbulesë'. Libri i Zbulesës është i vetmi libër apokaliptik në kanunin e Dhiatës së Re. Ajo zë një vend qendror në eskatologjinë e krishterë.

Autori e quan veten thjesht si "Gjoni" në tekst, por identiteti i tij i saktë mbetet një pikë debati akademik. Shkrimtarët e krishterë të shekullit të dytë si Papias i Hierapolisit, Justin Martiri, Ireneu, Melito i Sardës, Klementi i Aleksandrisë dhe autori i fragmentit Muratorian e identifikojnë Gjon Apostullin si "Gjonin" e Zbulesës. Studimet moderne përgjithësisht kanë një pikëpamje të ndryshme, ku shumë mendojnë se asgjë nuk mund të dihet për autorin, përveç se ai ishte një profet i krishterë. Studiuesit teologjikë modernë e karakterizojnë autorin e Librit të Zbulesës si "Gjoni i Patmos". Pjesa më e madhe e burimeve tradicionale e datojnë librin në mbretërimin e perandorit romak Domitian (81–96 pas Krishtit), të cilat provat tentojnë ta konfirmojnë.

Libri përfshin tre gjini letrare: epistolar, apokaliptik dhe profetik. Fillon me Gjonin, në ishullin Patmos në detin Egje, duke iu drejtuar letra "Shtatë Kishave të Azisë". Më pas ai përshkruan një sërë vegimesh profetike, duke përfshirë figura të tilla si Dragoi me Shtatë Krerë, Gjarpri dhe Bisha, të cilat kulmojnë me Ardhjen e Dytë të Jezusit.

Imazhet e errëta dhe ekstravagante kanë çuar në një shumëllojshmëri të gjerë interpretimesh të krishtera. Interpretimet historiciste e shohin Zbulesën si një këndvështrim të gjerë të historisë, ndërsa interpretimet preteriste e trajtojnë Zbulesën si kryesisht duke iu referuar ngjarjeve të Epokës Apostolike (shekulli I), ose, më së fundi, rënies së Perandorisë Romake Perëndimore në shekullin e 5-të. Futuristët, ndërkohë, besojnë se Zbulesa përshkruan ngjarjet e së ardhmes me shtatë kishat që rriten në trupin e besimtarëve gjatë gjithë epokës, dhe një rishfaqje ose sundim të vazhdueshëm të një sistemi greko-romak me aftësi moderne të përshkruara nga Gjoni në mënyra të njohura për të; dhe interpretimet idealiste ose simbolike konsiderojnë se Zbulesa nuk u referohet njerëzve ose ngjarjeve aktuale, por është një alegori e rrugës shpirtërore dhe e luftës së vazhdueshme midis së mirës dhe së keqes.

## Shiko edhe 
* Besëlidhja e Re

## Referime
Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike të Shqipërisë 2013-2017

Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike në Legjislaturën e VIII të Kuvendit të Shqipërisë përbëhet si më poshtë:

# Alban Zeneli
# Albana Vokshi 
# Albina Deda
# Aldo Bumçi 
# Arben Imami
# Arben Ristani
# Arbjola Halimi (zëvendësoi Ardian Turkun)
# Asllan Dogjani (zëvendësoi Halim Kosovën)
# Astrit Patozi
# Astrit Veliaj
# Bedri Hoxha 
# Bedri Mihaj (zëvendësoi Sokol Olldashin)
# Besnik Dushaj 
# Dashamir Tahiri 
# Edi Paloka (kryetar) 
# Edmond Spaho 
# Eduard Halimi (nënkryetar)
# Eduard Selami
# Eleina Qirici
# Flamur Noka 
# Florjon Mima 
# Genc Ruli 
# Genc Pollo 
# Gent Strazimiri (sekretar) 
# Gerti Bogdani 
# Gjergji Papa 
# Gjovalin Bzheta
# Helidon Bushati
# Igli Cara 
# Irma Kopliku (zëvendësoi Voltana Ademin)
# Jorida Tabaku
# Jozefina Topalli 
# Kastriot Islami
# Keltis Kruja
# Kozma Dashi
# Liljana Elmazi
# Luçiano Boçi 
# majlinda Bregu 
# Mesila Doda 
# Myqerem Tafaj 
# Oerd Bylykbashi
# Ridvan Bode 
# Roland Keta
# Sali Berisha 
# Sherefedin Shehu
Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike të Shqipërisë 2005-2009

Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike në Legjislaturën VI të Kuvendit të Shqipërisë përbëhej si më poshtë:

# Aldo Bumçi  
# Aleksandër Biberaj 
# Ardian Kollozi
# Arenca Trashani 
# Arjan Starova (BLD)
# Astrit Patozi (Kryetar) 
# Astrit Bushati   
# Besnik Mustafaj
# Blerim Çela
# Bujar Leskaj
# Bujar Nishani
# Dashnor Sula 
# Edi Paloka  
# Edmond Spaho  
# Engjëll Cara
# Eris Hoxha
# Fatos Beja 
# Fatos Hoxha 
# Ferdinand Xhaferaj
# Gazmend Oketa
# Genc Ruli  
# Gëzim Karapici
# Gjokë Vuksani
# Ilir Bano (Nënkryetar)
# Ilir Rusmali 
# Jemin Gjana 
# Jozefina Topalli  
# Leonard Demi 
# Luan Skuqi  
# Lulzim Basha
# majlinda Bregu  
# Mevlan Xhindoli
# Ndriçim Babasi 
# Pal Dajçi
# Preç Zogaj
# Rexhep Uka
# Ridvan Bode  
# Sali Berisha 
# Sali Shehu 
# Sami Gjergji
# Spartak Ngjela
# Ylli Pango

## Shënim
Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike të Shqipërisë 2009-2013

Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike në Legjislaturën e 18-të të Kuvendit të Shqipërisë përbëhej nga 64 deputetë si më poshtë:

# Adriana Gjonaj
# Albana Vokshi 
# Aldo Bumçi 
# Arben Imami
# Ardian Turku 
# Arenca Trashani 
# Astrit Patozi (kryetar) 
# Astrit Bushati 
# Aurel Bylykbashi
# Bedri Hoxha 
# Besnik Dushaj 
# Dashamir Tahiri 
# Dashnor Sula 
# Edi Paloka (nënkryetar) 
# Edmond Spaho 
# Eduard Halimi 
# Enkelejd Alibeaj 
# Fatbardh Kadilli 
# Fatos Beja 
# Fatos Hoxha 
# Flamur Noka 
# Florjon Mima 
# Genc Ruli 
# Genc Pollo 
# Gent Strazimiri 
# Gerti Bogdani 
# Gjergji Papa  
# Gjok Uldedaj 
# Igli Cara 
# Ilir Bano 
# Ilir Rusmali 
# Jemin Gjana 
# Jozefina Topalli 
# Koço Barka
# Kreshnik Çipi 
# Lajla Pernaska 
# Ledina Aliolli 
# Lefter Maliqi 
# Leonard Demi 
# Luan Skuqi 
# Luçiano Boçi 
# majlinda Bregu 
# Mark Marku 
# Mesila Doda 
# Myqerem Tafaj 
# Ndriçim Babasi
# Ndue Paluca 
# Osman Metalla 
# Paulina Hoti 
# Rajmonda Bulku 
# Ramiz Çobaj 
# Ridvan Bode 
# Rrahim Çota 
# Sali Berisha 
# Selami Xhepa 
# Sherefedin Shehu 
# Sokol Olldashi 
# Spiro Ksera 
# Sybi Hida 
# Tritan Shehu 
# Vasillaq Ngresi 
# Vath Tabaku
# Viktor Gumi 
# Ylli Lama
Ura e Katiut

[parapamje|300px|Ura e [Kadiut.]]
**Ura e Kadiut** ose **ura osmane e Katiut** ndodhet në Bënjë të Përmetit. Ura në përroin e Bënjës, e pozicionuar në hyrje të fshatit Bënjë, është Monument Kulture kategoria I.

Ura është e pozicionuar në të hyrë të fshatit Bënjë në lagjen e poshtme të tij që kalon nëpër një grykë të ngushtë që derdhet në lumin e Lengaricës dhe ka një harmonizim të bukur me ambientin rrethues.

Ura ngrihet mbi një hark të vetëm me hapësirë drite 6,4 m. Qemeri i harkut përfshirë dhe arkivoltën ka trashësi 70 cm. Arkivolta shkel me dhëmbë 7 cm mbi harkun e poshtëm në ngritjen e urës është patur parasysh ngushtica minimale e përroit si dhe fortesa e brigjeve duke e ndërtuar në pjesën më të ngushtë dhe duke u mbështetur në brigjet shkëmbore të qëndrueshme.

Në pjesën qëndrore të arkivoltës janë inkastruar katër kollona të vogla prej shtufi që sigurojnë një lidhje të mirë të muraturës sē urës. Kollona të tilla në formë brezash vertikalë vërehen dhe të tjera në muret bregorë të urës.
Agimi (revistë)

Revista **Agimi** , botohej në Shkodër në vitin 1919 si organ i Shoqërisë patriotike e kulturore “Vëllaznija”, nën drejtimin e Dr. Kristo Floqit.
Klajda Gjosha

thumb|200px
**Klajda Gjosha** lindi në Tiranë, më datë 28 korrik 1983.

Gjosha u diplomua në vitin 2006 me titullin Mas­ter, në degën Studime Europiane, në Universitetin e Reading, në Mbretërinë e Bashkuar.

Në vitin 2005 përfundoi sudimet Bachelor, në degën Politikë dhe Marrëdhënie Ndërkombëtare në Universi­tetin e Reading, në Mbretërinë e Bashkuar.

Gjithashtu në vitin 2002, Gjosha përfundoi shkollën e mesme në nivelin e avancuar pranë Kolegjit Strode në Mbretërinë e Bashkuar.

Gjosha ka shërbyer si Zëvendësministre e Ministrisë së Punës, Çështjeve Sociale dhe Shanseve të Barabarta (2012 - 2013). Prej vitit 2012 ajo është Nënkryetare e Lëvizjës Socialiste për Integrim, Kryetare e Forumit të Gruas të LSI-së dhe anëtare Kryesie e kësaj partie.

Gjosha ka ushtruar disa funksione drejtuese në institucione të tjera si: Bashkia e Tiranës, Drejtoria Rajonale e Punësimit Tiranë dhe Agjensia Kombëtare e Turizmit.

Gjithashtu, Klajda Gjosha ka kryer disa trajnime dhe internshipe pranë disa organizmave si: Agjencia Ndërkombëtare e Bashkëpunimit Japonez, Parlamenti Evropian, pranë zyrës së znj. Doris Pack, Bruksel.

Klajda Gjosha në vitin 2013 zgjidhet Ministre e Integrimit Evropian e Republikës së Shqipërisë.

## Shiko dhe
* Qeveria Rama-Meta