Maud Mannoni

parapamje| Maud Mannoni në 1975
**Maud Mannoni** (e lindur **Magdalena Van der Spoel** ; 23 tetor 1923 – 15 mars 1998) ishte një psikanaliste franceze me origjinë belge, i cili u martua me Octave Mannoni dhe u bë një figurë kryesore e lëvizjes lakaniane . 

## Biografia 
Ajo lindi si Magdalena Van der Spoel në qytetin belg të Kortrijk, por fëmijërinë e hershme e kaloi në Ceylon. Pasi studioi kriminologjinë në Universitetin e Brukselit, ajo filloi një analizë trajnimi me një nga psikanalistët pionierë belgë, Maurice Dugautiez. Më pas ajo u transferua në Francë në vitin 1949, ku u martua me Octave Mannoni. Ndërsa ishte në Paris, ajo kontaktoi me Françoise Dolto dhe pati analiza të mëtejshme me Zhak Lakanin, duke e mbështetur atë gjatë ndarjes së vitit 1953 dhe përsëri pas asaj të 1963, së bashku me bashkëshortin e saj Octave, Serge Leclaire dhe Jean Clavreul . 

## Mbi fëmijën e prapambetur 
Lacan, në seminarin e tij të parë që do të botohet, veçoi "kolegun tonë Maud Mannoni, [me] një libër që sapo ka dalë dhe të cilin do t'ju rekomandoja ta lexoni... *Fëmija i vonuar dhe nëna* ".  Në atë libër ajo arrin në përfundimin se pacienti subnormal nuk ka qenë në gjendje të ndajë egon e tij ose të saj nga nëna.  Në vend të kësaj, ndodh një lloj simbiozë: rrënjët e psikozave të tilla, sipas fjalëve të lakanit Bernard Touati, "janë të gdhendura në pavetëdijen e nënës, me fëmijën psikotik që nuk njihet si një subjekt dëshirues... dhe i ngrirë si objekt i pjesshëm. i nënshtrohen plotfuqishmërisë amtare”.

Që nga viti 1964, dhe fillimi i lëvizjes Lacaniane e tutje, Mannoni filloi të kishte një ndikim revolucionar në një brez të tërë në Francë – prindër, mësues, terapistë fëmijësh dhe analistë  – përmes punës së saj. Ajo vdiq në Paris.

## Fjalimi i fëmijës 
Mannoni bëri një dallim midis asaj që ajo e quante *lirimi me kusht* dhe *lidhja* me kusht - të folurit e plotë dhe bosh - në lidhje me gjuhën e fëmijës.  Fjalimi bosh i referohet gjuhës së një fëmije të ngopur nga simbolet e njohurive prindërore, në krahasim me 'të folurit e plotë'—të folur nga zemra. Duke e lidhur analizën e saj me pikëpamjen e Alice Miller -it për fëmijën tepër detyrues, Mannoni argumentoi se "subjekti i fjalëve nuk është domosdoshmërisht fëmija",  duke u shqetësuar veçanërisht se si një prind emocionalisht e pengon fëmijën të zotërojë dhe duke banuar në përvojën e tij ose të saj.

Çdo fëmijë, thekson ajo, lind në një diskurs prindëror që ekziston; dhe në rrethana të caktuara, barra tjetërsuese e pritshmërisë prindërore mund të bllokojë ndjenjën e fëmijës për të drejtën për të folurin e vet - jetën e tij. 

## Qendra mbështetëse dhe antipsikiatria 
Mannoni u specializua në sëmundjet mendore te fëmijët dhe në vitin 1969 themeloi shkollën e Bonneuil-sur-Marne, një projekt i komunitetit për fëmijët me autizëm dhe psikozë . Duke vepruar kështu, ajo është përshkruar si "thellësisht e ndikuar nga antipsikiatria e RD Laing dhe D. Cooper ",  një ndikim që mund të shihet edhe ndoshta në këndvështrimin e saj për fëmijën si zëdhënëse e familjes jofunksionale . Derisa u reformua si spital ditor në 1975, Bonneuil do të ishte një ndikim kryesor institucional, i njohur për shumëllojshmërinë e gjerë të metodave terapeutike dhe shpërfilljen e kufijve tradicionalë. 

Mannoni gjithashtu luajti një rol të rëndësishëm në krijimin e qendrave të vogla të mbështetjes mjekësore-sociale të LVA-"Një vend për të jetuar dhe mikpritje" nga të cilat kishte 446 deri në vitin 2007.

## Ndikime më të gjera 
Pas vdekjes së Lacan-it dhe fragmentimit të lëvizjes Lacaniane, Mannoni, e cila e kishte mbajtur anëtarësimin e saj në IPA përmes shoqërisë belge, ishte në gjendje të luante një rol unifikues, më tepër si ai i Leclaire. 

Sinteza e saj unike e teorive Lacaniane me ato të Winnicott nënkuptonte që perspektiva të tilla të reja mbi zhvillimin e fëmijëve mund të viheshin në rëndësi shumë më të gjerë. 

## Kërkime letrare 
Mannoni pa në vdekjen e hershme të nënës së Poe -s dhe ekspozimin e tij ndaj kufomës së saj, çelësin e romantizmit të errët të të gjitha shkrimeve të tij të mëvonshme. 

## Publikime 
* Maud Mannoni, *Le Psychiatre, son "fou", et le Psychanalyse* (Paris 1970)
* Maud Mannoni, *„Scheißerziehung“. Von der Antipsychiatrie zur Antipädagogik*. Mit Beiträgen von Robert Lefort, Francoise Petitot Fort u. Florence Stevenin. Syndikat, Frankfurt am Main 1976
* Maud Mannoni, *Amour, Haine, Séparation* (Paris 1993)

## Shih edhe 
* Abuzimi narcisist

## Referime