Bashkimi i Gjermanisë

[parapamje|240px|Zonat administrative pas bashkimit të [Perandoria Gjermane|Perandorisë Gjermane (1871–1918)]]
**Bashkimi i Gjermanisë** (Gjermanisht: *Deutsche Einigung*) ishte procesi i ndërtimit të shtetit-komb modern gjerman me tipare federale bazuar në konceptin e Gjermanisë së Vogël (një pa Austrinë shumëkombëshe të Habsburgëve), i cili filloi më 18 gusht 1866 me miratimin e Traktatit të Konfederatës së Gjermanisë së Veriut për krijimin e Konfederatës së Gjermanisë së Veriut, fillimisht një aleancë ushtarake e dominuar nga Mbretëria Prusiane, e cila u thellua më pas përmes miratimit të Kushtetutës së Gjermanisë së Veriut. Procesi simbolikisht përfundoi me shpalljen ceremoniale të Perandorisë Gjermane, d.m.th., Rajhut Gjerman me 25 shtete anëtare dhe të udhëhequr nga Mbretëria e Prusisë e Hohenzollernëve më 18 janar 1871; ngjarja u festua më vonë si data e zakonshme e themelimit të Perandorisë Gjermane, megjithëse ngjarjet me kuptim ligjor që lidhen me realizimin e bashkimit ndodhën më 1 janar 1871 (aderimi i shteteve të Gjermanisë së Jugut dhe miratimi kushtetues i emrit Perandoria Gjermane) dhe 4 maj 1871 (hyrja në fuqi e Kushtetutës së përhershme të Perandorisë Gjermane).

Pavarësisht nga përçarja ligjore, administrative dhe politike e shkaktuar nga shpërbërja e Perandorisë së Shenjtë Romake më 1806, njerëzit gjermanishtfolës të Perandorisë së vjetër kishin një traditë të përbashkët gjuhësore, kulturore dhe ligjore. Liberalizmi evropian ofroi një bazë intelektuale për bashkim duke sfiduar modelet dinastike dhe absolutiste të organizimit shoqëror dhe politik; manifestimi i saj gjerman theksoi rëndësinë e traditës, edukimit dhe unitetit gjuhësor. Ekonomikisht, krijimi i *Zollverein* (bashkimit doganor) Prusian në 1818, dhe zgjerimi i tij i mëvonshëm për të përfshirë shtetet e tjera të Konfederatës Gjermane, reduktoi konkurrencën midis dhe brenda shteteve. Mënyrat e reja të transportit lehtësuan biznesin dhe udhëtimin rekreativ, duke çuar në kontakte dhe ndonjëherë konflikte midis gjermanishtfolësve nga e gjithë Evropa Qendrore. Modeli i sferave të ndikimit diplomatik që rezultoi nga Kongresi i Vjenës në 1814-1815 pas Luftërave Napoleonike miratoi dominimin austriak në Evropën Qendrore nëpërmjet udhëheqjes Habsburge të Konfederatës Gjermane, e krijuar për të zëvendësuar Perandorinë e Shenjtë Romake. Negociatorët në Vjenë nuk morën parasysh fuqinë në rritje të Prusisë brenda dhe refuzuan të krijonin një koalicion të dytë të shteteve gjermane nën ndikimin e Prusisë, dhe kështu nuk arritën të parashikonin se Prusia do të ngrihej për të sfiduar Austrinë për udhëheqjen e popujve gjermanë. Ky dualizëm gjerman paraqiti dy zgjidhje për problemin e bashkimit: *Kleindeutsche Lösung*, zgjidhja e Gjermanisë së vogël (Gjermania pa Austrinë), ose Großdeutsche Lösung, zgjidhja e Gjermanisë së Madhe (Gjermania me Austrinë), përfundimisht u vendos në favor të zgjidhjes së mëparshme në Paqe të Pragës.

Historianët debatojnë nëse Otto von Bismarck - Ministër President i Prusisë - kishte një master plan për të zgjeruar Konfederatën e Gjermanisë së Veriut të vitit 1866 për të përfshirë shtetet e mbetura të pavarura gjermane në një entitet të vetëm ose thjesht për të zgjeruar fuqinë e Mbretërisë së Prusisë. Ata arrijnë në përfundimin se faktorët përveç fuqisë së *Realpolitik* të Bismarkut çuan një koleksion të politikave të hershme moderne për të riorganizuar marrëdhëniet politike, ekonomike, ushtarake dhe diplomatike në shekullin e 19-të. Reagimi ndaj nacionalizmit danez dhe francez siguroi vatra për shprehjen e unitetit gjerman. Sukseset ushtarake - veçanërisht ato të Prusisë - në tre luftëra rajonale gjeneruan entuziazëm dhe krenari që politikanët mund të shfrytëzonin për të promovuar bashkimin. Kjo përvojë i bëri jehonë kujtimit të arritjeve të ndërsjella në Luftërat Napoleonike, veçanërisht në Luftën e Çlirimit të 1813–1414. Duke krijuar një Gjermani pa Austrinë, bashkimi politik dhe administrativ në 1871 zgjidhi të paktën përkohësisht problemin e dualizmit.

Pavarësisht se në vitet e mëvonshme pësoi disa ndryshime të mëtejshme të emrit dhe kufijve të saj, rishikime të sistemit të saj kushtetues, periudhave të sovranitetit të kufizuar dhe unitetit të ndërprerë të territorit ose qeverisë së tij, dhe pavarësisht shpërbërjes së shtetit të tij themelues dominues federativ, politika që rezultoi nga bashkimi procesi vazhdon ekzistencën e tij, duke mbijetuar deri më sot në formën e tij bashkëkohore të njohur si Republika Federale e Gjermanisë.