Kritika ndaj Muhamedit

Kritika ndaj Muhamedit kane ekzistuar që nga shekulli i 7, kur Muhamedi përçmohej nga  bashkëkohësit e tij Arabe jo-myslimane për predikimin e monoteizmit, martesat e tij te shumta, dhe ekspeditat e përgjithshme ushtarake. Gjatë mesjetës ai u demonizua shpesh në Evrope dhe për polemikave të tjera jo-myslimane.  Në kohët moderne, kritika janë marrë edhe me sinqeritetin e tij në pretenduarit se ai qe një profet dhe ligjet qe ai krijoi, të tilla si ato ne lidhje me skllavërinë.
[parapamje|Kjo gdhendje 1508 nga artisti në holandisht [Lukas van Leyden ilustron një legjendë për Mohammedin që qarkullonte në Evropë, gjatë periudhës mesjetare, sipas një artikull te 1908 nga New York Times e cila ribotoi këtë imazh, "shtyp i famshëm i vitit 1508, është një ilustrim për historinë e profetit Muhamed dhe Priftit Sergius. Mohammed, në bashkëpunim me shokun i tij Sergius, piu shumë verë dhe ra në gjumë.  Para se te zgjohej një ushtar vrau Sergius dhe vendosi shpatën në dorën e Muhamedit.  Kur profeti u zgjua ushtari dhe shokët e tij i thane atij se ai qe i dehur, ndërsa kishte vrarë murgun. Prandaj Muhamedi  ndaloi pirjen e verës me pasuesit e tij.]]

## Kritika jo-myslimane e Muhammedit 
parapamje|Ky ilustrim është marrë nga La vie de Mahomet, nga M. Prideaux, botuar në 1699.  Ajo tregon se Muhamedi mban një shpatë dhe një hënë ndërsa po shkel në një botë, një kryq, dhe Dhjetë Urdhërimet.

### Kritikat hebreje 
Gjatë kohës së Muhamedit  dhe më vonë në Mesjetë, shkrimtarët hebrenj zakonisht i  referohen  atij si  Muhammedi ha - meshuggah ("i çmenduri"), një titull i përdorur në mënyrë të rëndomte në Biblën hebraike për njerëz sikofante që mendojnë për veten si profetë.

### Te krishterët mesjetare 
Te krishterëts ishin gjithashtu shpesh indiferente ndaj Muhammedit, me daljen e disa deshmive shumë kritike të jetës së tij. Disa raporte mbi jetën e Muhamedit dhe vdekjen e tij përfshijnë pretendimet e qarkulluar nga shkrimtarë të krishterë se Muhamedi vdiq ndërsa qe i dehur, apo u vra nga derrat.  Këto tregime dhe mendime ishin të qarkulluara me dijen se Islami ndalon si alkolin ashtu edhe mishin e derrit.  Karikaturat te tilla te Muhammedit jepen në mënyrë të zgjatur për veprat e letërsisë dhe poezisë.  Tek Infernoja e Dante's, Muhamedi dhe Aliu janë portretizuar në Ferr, në torturat të ndryshme te tmerrshme dhe dënimet për mëkatet e tyre të përçarjes dhe mbjelljeve te mosmarrëveshjeve.  Islami gjate mesjetës besohej gjerësisht se ishte një herezi për të krishterët.  Në vepra të tjera, ai është përshkruar si një kardinal "renegat i Kishës Katolike që ka vendosur të nisë fenë e tije të rremë".  Një përshkrim më pak polemik ndodh në shekullin e 13-të Estoire del Shën Gral, librin e parë të madh te ciklit Arturian, Lancelot-Grail. Këtu, Muhammedi është portretizuar si një profet i vërtetë i dërguar nga Perëndia për të sjellë Krishtërimin në Lindjen e Mesme pagane, por, krenaria e tij shkakton që ai të ndryshojë dëshirat e Zotit dhe ai mashtron pasuesit e tij, edhe pse feja e tij është parë si shumë me e lartë se paganizmi.

### Luteranismi Ungjillor 
Shkrimtarët Luteran regjistruan ide si polemizuese ashtu edhe historike rreth Muhamedit. Martin Lutheri i referohet Muhamedit si  "një fëmijë djallit dhe i pari i lindur i shejtanit".  Heinrich Knaust në 1542 shkruan se prindërit e Muhamedit e linden atë në periferi të Mekës.  Pas vdekjes së babait të tij, ai jetonte me nënën e tij dhe gjyshin.  Kur arriti pjekurinë, ai pa se njerëzit nuk mund të vendosin nëse do të ndjekin Krishterimi, Jahudizmi, ose Arianizmin. Pra, duke përdorur një profeci astrologjike se ai do të fillojë një fe të re, ai vendosi së bashku pjesë te shkrimeve të krishtera dhe hebreje. Këto ai i kishte mësuar nga një murg egjiptian dhe heretik i quajtur Sergius. Qëllimi i tij ishte për të bërë një ligj i cili mund të bënte te mundur qe si të krishterët ashtue edhe hebrenjt t'i nënshtroheshin atij.

### Racionalizmi 
Gottfried Leibniz, ndërsa e lavdëron Muhammedin dhe pasuesit e tij për përhapjen e monoteizmit dhe "heqjen e supersticione pagane" në tokat e largëta ku Krishterimi nuk ishte vendosur, vlerësoi se besimi tek Muhamedi, Zoroastera, Brahma, ose Gautama Buda nuk është aq i denjë sa besimi tek Moisiu dhe Jezusi.

### Volteri 
Muhamedin (frëngjisht: fanatisme Le ou Mahomet nga Prophete, fjalë për fjalë fanatizmi, ose Mahomet Pejgamberit) është një pesë-akt tragjedi i shkruar në 1736 nga dramaturgu dhe filozof frëng  Volter. Ajo ka marrë punën e saj në debutimin Lille më 25 prill 1741.

Pjesa është një studim i fanatizmit fetar dhe vetë-shërbimit si dhe manipulimit te masave e bazuar në një episod mbi biografinë tradicionale te Muhamedit në të cilën ai urdhëron vrasjen e kritikëve te tij.  Voltaire e përshkroi pjesen si "shkruar në kundërshtim me themeluesin e një sekti të rreme dhe barbar të cilit mund ti kushtoj më shumë drejtësi me një satirë për mizorite dhe gabimet e një profet të rremë".

### Skolaret e krishterë  te shekullit te 20 
Në fillim të shekullit të 20 shikimet perëndimore mbi Muhammedin ndryshuar, duke përfshirë pikëpamjet kritike. Në 1911 Catholic Encyclopedia Gabriel Ousanni pohon se Muhamedi ishte frymëzuar nga një mirëkuptim "i papërsosur" i Jahudizmit dhe Krishtërimit, por që pikëpamjet e Luteri dhe ata që adhurojnë Muhamedin një "i vetëquajtur i lig", një "gënjeshtar i poshtër" dhe një "mashtrues me paramendim" janë një "abuzim pa dallim" dhe janë "pa mbështetje nga fakte: Në vend të kësaj, dijetarët perëndimore te shekullit te nëntëmbëdhjetë  të tillë si Sprenger, Noldeke, Weil, Muir, Koelle, Grimme dhe Margoliouth na jepni një vlerësim më të paanshëm të jetës së Muhamedit dhe karakter, dhe në thelb dakord si në motivet e tij, thirrjet profetike, kualifikimet personale, dhe sinqeritetin e tij. Murgjer si, Marcus Dods, dhe të tjerë kanë sugjeruar se Muhamedi ishte i sinqertë në fillim, por më vonë u bë mashtrues. Koelle gjen "çelësi për periudhën e parë të jetës së Muhamedit qe Hatixhe, gruaja e tij të parë," pasi vdekja e se ciles ai u bë pre e pasioneve te keqija. Zwemer, një misionar i krishter, kritikoi jetën e Muhammedit dhe standardet e vjetër të Dhjates se Res, nga moralet pagane  të bashkëkombasve të tij arabe, dhe e fundit, nga ligji i ri që ai solli.  Zwemer sugjeron Muhamedit nuk pranoi traditat etike arabe , dhe se ai personalisht shkeli moralet seksuale strikt  të sistemit të tij moral.  Afati i dhënies së Johnstone, Zwemer përfundon duke pretenduar se gjykimi i tij i ashpër mbështetet në provat e cila "vjen nga të gjitha buzët dhe penat e tij (dmth Muhamedin)nga vete pasuesit e vet kushtuar".

Dijetari Uilliam Montgomeri Watt thotë se nuk ka bazë solide për të parë dijetarëve perëndimor të shekullit 19 që karakteri i Muhamedit kishte rënë pas Muhamedi shkoi ne Medinë.  Ai argumenton se "në të dy periudhat si ne  Meke dhe në Medinë bashkëkohësit e Muhamedit shikuar atë si një njeri te mirë dhe te drejtë, dhe në sytë e historisë ai është një reformator moral dhe social."

### Jerry Falwell dhe bashkëkohësit 
Në shekullin e 20 jo dijetarët ndonjëherë kane pikëpamje shume  më shumë kritike. Në vitin 2002 kreu i kishës Ungjillore Kristiane Jerry Falwell e ka quajtur Muhammedin "një terrorist," edhe pse ai më vonë kërkoi falje për këtë koment, duke thënë se ai kishte bërë një gabim kur i përgjigjej një "pyetje të ngarkuar dhe te diskutueshëm ."  Kritikuesit bashkëkohore kanë kritikuar Muhamedin për predikimin e besimeve që janë të papajtueshme me demokracinë, shkrimtarja holandeze feministe Ayaan Hirsi Ali e ka quajtur atë një tiran dhe një "njeri i zvetënuar".  Historiani amerikan Daniel Tuboe  shikon Muhamed si një politikan, duke deklaruar se "për shkak se Muhamedi krijoi një bashkësi të re,nje  fe  "raison d'être" e te ciles ishte  për të plotësuar nevojat politike të pasuesit të tij."

### Leksioni  Regensberg 
Adresa Regensberg është një leksioni i dhënë më 12 shtator të vitit 2006 nga Papa Benedikti XVI në Universitetin e Regensburg në Gjermani. Papa kishte shërbyer më parë si profesor i teologjisë në universitet, dhe leksionin e tij ishte titulluar "Besimi, Arsyeja dhe Universiteti - Kujtime dhe Refleksione".  Leksion të përfshira në citat nga Papa jepen në vijim :

"Tregome cfare Muhammad solli që është e re dhe atje ju do të gjeni vetëm gjëra të keqija dhe çnjerëzore, të tilla si komandën e tij për të përhapur me shpatë besimi qe ai predikoi"

Kalimin në fillim u shfaq në "Dialogu Me Një Persian Disa, Mouterizes te denjë, në Anakarane e Galatisë", shkruar në 1391 si një shprehje e pikëpamjeve te perandorit bizantin Manuel Paleologu i Dyte, një nga sundimtarët e fundit te krishterë  para rënies se Kostandinopojës gjate Perandorisë Osmane myslimane, për çështje të tilla si konvertimin e detyruar, luftrat e shenjta, dhe marrëdhëniet ndërmjet besimit dhe arsyes.

## Martesat e Muhamedit  
Një nga kritikat popullore historike të Muhammedit në Perëndim ka qenë martesat e tij polygame, sipas historianit amerikan Xhon Esposito.  Esposito shton se ne kulturat semite në përgjithësi lejohet poligamia (për shembull, praktika e saj mund të gjenden në Judaizmin biblik dhe postbiblical) ; ai ishte veçanërisht një praktikë e zakonshme në mesin e arabëve, sidomos mes parisë dhe udhëheqësve. Myslimanët kanë theksuar shpesh se Muhamedi u martua me Khadija (një e ve mosha e të cilës vlerësohet të ketë qenë 40 studiues besojnë se ajo mund të ketë qënë rreth 29 në bazë të numrit të fëmijëve qe ajo i lindi Muhamedi), kur ai ishte 25 vjeç, dhe mbeti ne lidhje monogame me te për më shumë se 25 viteve deri sa ajo vdiq. Megjithatë, shikime jo fetare në këtë drejtim janë ato se Khadija ishte një e ve me pasuri shumë te madhe për Muhammedin, e cila financonte grupin i tij fetar dhe fakti qëndron se të qendruarit i pabesë rreth saj do ti kushtojë shtrenjtë atij. Esposito vlerëson se shumica e njëmbëdhjetë martesave te Muhamedit kishin motive politike dhe sociale. Ishte bërë zakon për shefat arabe për të përdorur martesën për të çimentuar aleanca politike, duke përforcuar faktin se Islami ishte një vazhdim i moshës se padrejtësive të vjetra arabe me një emërtim të ri, dhe martesat përsëri për të vejat ishin të vështira në një shoqëri që theksonte martesat e virgjëra.

### Aisha 
Nga shekulli i 20 e me vone, një pikë e përbashkët e diskutueshme ka qenë martesa e Muhamedit me Aisha, i cili ishte e gjashtë apo e shtatë në kohën e martesës së saj, dhe e nënta kur martesa qe perfunduar.  ((Buhariu  Historiani amerikan Denise Spellberg thotë se "këto referenca specifike për moshën e nuses kane  përforcuar para Aishja statusin dhe, pa dyshim, virgjërinë e saj. "

Mosha e Aisha është e përmendur nga disa kritikë, të cilët kanë denoncuar Muhamedin për marrëdhënie seksuale me të. Pastori amerikan Baptist Jerry Vines e quajti atë një demon "pedofil te pushtuar ". Colin Turner, profesor i gjuhës persishte dhe historise Islame, thekson se martesa e Muhammedit, në kontekstin e saj historik, nuk do të kishte qenë konsideruar te paktën e pahijshme. Martesat te tilla midis një burri të moshuar dhe një vajzë te re ishin të zakonshme midis beduineve. Turner më tej shkruan se arabët në shekullin e 7 ishin te prirur për të arritur moshën e rritur në një moshë më parë, dhe beson se marrëdhënie seksuale nuk ishte nisur deri sa Aisha në adoleshencë e hershme.

### Zejneb bint Xhahsh 
Shumica pajtohen se ketu ajo flet për Zejneb, gruaja Zeid së, të cilin Muhamedi e pa veshur me një këmishë nate me një vel mbi fytyrën e saj kur ai shkoi tek Zejd një ditë të caktuar të biznesit.  Ajo ishte e drejtë, dhe pamja fizike e saj ishte e përsosur midis grave të Kurejsh, kështu që ai ishte magjepsur nga bukuria e saj.  Atëherë ai tha : "Falënderimi i qoftë atij, që ndryshon zemrat !" dhe u largua dhe u martua më vonë të saj.  Kështu që askush nuk e konsideron këtë martese tabu midis ndjekësve të tij.  Ai tha se:

"Kur e the ti atë që Zoti e ka bekuar dhe të ishe e favorizuar:" Mbaje bashkëshorten tënde me veten tënde dhe ki frikë nga Perëndia, dhe ti ishe fshehur brenda vetë asaj që Perëndia duhet të zbulojë, duke iu trembur njerëz të tjerë, dhe Zoti ka të drejtë më të mirë për ty të kini frikë prej Tij. E kur Zejd kishte kryer atë që ai e do e saj, atëherë Ne i dha asaj në martesë për ty, kështu që nuk duhet të jetë ndonjë defekt në besimtarët, duke prekur gratë e djalit të adoptuar të tyre, kur ata kishin kryer atë që do të prej tyre, dhe urdhërimi i Perëndisë duhet të kryhet. " - Sure el-Ahzab 33:37,

## Fiset hebreje të Medinës 
[parapamje|200px|[Ibn Ishaq shkruan se Muhamedi miratoi prerjen e kokës se disa individëve (nga 600-900) si dhe  Benu Qurayza i cili u dorëzua pa kushte pas një rrethimi që zgjati disa javë. Detail nga piktura në miniaturë* Pejgamberit, Aliu, dhe shokët në masakrën e te burgosureve te fisit çifut të Beni ilustrim Qurayzah*, e një teksti të shekullit 19 nga Muhammed Rafi Bazil. faqe 17 dorëshkrimi 108b. Dorëshkrim vendosur tani në Bibliotekën Britanike.

Muhammedi është kritikuar shpesh në Perëndim për trajtimin e tij e fiseve çifute të Medinës. Marokeni Abdelhamid Assassi autor shkruan : "Së pari, Muhammedi përdori lutjen në drejtim të Jerusalemit, me qëllim që të kërkojë simpatinë dhe mbështetjen e hebrenjve në Gadishullin, që kishte peshë te madhe ekonomike dhe sociale ne ate kohe. Pastaj ai e drejtoi lutjen nga çifutët tregetare dhe tek fiset e paganëve, në mënyrë që të mblidhte fiset arabe për predikimin e tij. Për këtë arsye ai më vonë morri hakmarrje mbi hebrenjtë duke i përzënë ata, urdheruar therjen e tyre, plaçkitjen e tyre, dhe duke marrë si bashkëshorte gratë e tyre." Fazlur Rahman kundërshton atë që ai e sheh si ekzagjerim te rolit të hebrenjve ne Medina për zhvillimin e Islamit. Ai pohon se ndryshimi origjinal ne drejtim të lutjes nga Qabeja në Jerusalem me siguri nuk mndej të ndodhë në ardhjen e Muhammedit në Medinë në mënyrë që të mund të interpretohet si një përpjekje për të tërhequr hebrenjte.  Rrahman argumenton se ndryshimi më i mundshëm ka ndodhur kur myslimanët, si rezultat i persekutimit, nuk u lejuan të shkojnë në Taraweeh për adhurim : arsye treguar në Kuran ishte për të theksuar dallimin në mes myslimanëve dhe idhujtarët. Nëse ideja ishte për të mbajtur Jeruzalemin si Kible përgjithmonë, Rrahman thotë Jeruzalemi mund të ketë qenë distancuar nga pohimet fetare çifute (të ngjashme me atë që Kur'ani e bëri në lidhje me figurat fetare si Musai dhe Ibrahimi).

Muhammedi është kritikuar edhe për vdekjen e njerëzve të Benu Qurayza, një fis çifut i Medinës. Fisi u akuzua se ishte angazhuar në marrëveshjeve të ndryshme tradhetuese me armiqtë rreth në Medine Beteja e Hendekut në 627. Ibn Ishaq shkruan se Muhamedi miratoi prerjen e kokës te  disa 600-900 individëve, të cilët u dorëzuan pa kushte pas një rrethimi që zgjati disa javë.  (Po ashtu shih Buhari ((Buhariu-USC | 5 | 59 | 362))) (Yusuf Ali gra dhe fëmijë u shiten në skllavëri. Sipas Norman Stillman, incidenti nuk mund të gjykohet nga standardet e sotme morale. Duke cituar LiP. 20:13-14 si një shembull, Stillman shton se masakra e meshkujve të rritur dhe nënshtrim të femrave dhe fëmijëve, edhe pse e hidhur, ishte praktikë e zakonshme në të gjithë botën e lashtë. Sipas Rudi Paret, opinioni publik i kundërt ishte një pikë shqetësuese më shumë për Muhamedin kur ai kishte disa moskuptime me pasonjesit e tij gjatë një rrethimi pas këtij incidenti. Esposito gjithashtu argumenton se në kohën e Muhamedit tradhtarët u ekzekutuan duke pretenduar situata të ngjashme në Bibël. Esposito thotë se motivimi Muhamedi ishte politik më tepër se racor apo teologjik, ai ishte duke u përpjekur për të vendosur dominimin dhe sundimin mysliman në Arabi

Një disa dijetarëve myslimanë, të tilla si W. Bush N. Arafatit dhe Barakat Ahmed, kanë kundërshtuar historine e incidentit.  Ahmedi, arsyeton se vetëm krerët e fiseve u vranë. Arafatit argumentuar se Ibn Ishaq kishte mbledhur informacione nga pasardhësit e Judenjve Qurayza, i cili prodhoi fakte të prodhuara  per hollësitë e incidentit. Watt tregon se argumentet e Arafatit "nuk jane krejtësisht bindëse."  
Ajo cka eshte e qarte qe se Muhammedi qe vetem nje sundues me motivacione politike per bashkimin e fiseve arabe. Fiset cifute ishin nje pengese ne realizimin e planit te tij per formimin e nje perandorie te dominuar nga arabet.

## Pronësia e robërve 
Skllavëria në kohën e Muhamedit u pranua gjerësisht në të gjithë botën. Edhe pse Muhammedi u perpoq shume për të ndaluar praktikën, ai ka treguar simpati të madhe për skllavërit dhe ka inkurajuar pasuesit e tij të lirojne sklleverit tyre. Muhamedi kishte vendosur një shembull vetveten, kur ai liroi një rob i quajtur Zejd ibn Harithe. Zejdi më vonë u bë një shok i besuar Muhamedit. Një biografi e hershme lidhet me Muhamedin qe ka thënë se "ai (Zejd b. Harithah) ishte një mik i dashur për mua e të gjithë njerëzit."

Rodney Stark argumenton se "problemi themelor i cile ndesh teologët myslimane vis-à-vis me moralin e skllavërisë është se*Muhamedi kishte blerë, shitur, kapur, dhe kishte në pronësi skllevër*." Edhe pse ai nuk e pranon se Muhamedi "këshillonte që robërit të trajtohen  mirë," tha se Islami ne kontrast me krishterimin, duke lënë të kuptohet se teologët e krishterë nuk do të kishte qenë në gjendje të "perhapim mesazhin e tyre rreth pranimit biblik te skllavërisë" nëse Jezusi kishte në pronësi skllevër ashtu sic bëri Muhamedi .

Disa orientalistė perëndimore dhe evangjelistët te krishterë kane kritikuar Muhamedin i cile me sa duket ka pasur një fëmijë (Ibrahim, i cili vdiq në foshnjëri) nga një vajzë skllave e quajtur Maria ose Mariyah, i cili ishte një dhuratë nga sundimtari Bizantin i Egjiptit. Myslimanët e njohin ate si gruaja e Pejgamberit dhe prandaj emri  "Nëna e besimtarëve" . Orientalistė perëndimore megjithatë pretendojnë se Muhamedi nuk u martua me te, sepse ajo nuk donte të konvertonte tek Islami. Megjithate, në Islam një grua nuk duhet të konvertohet në mënyrë që një mysliman ta martoje.

## Gjendja  psikologjike dhe mjekësore 
Muhammedi nuk është raportuar të ketë pasur konfiskime misterioze në momentet e frymëzimit. Welch, një dijetar i studimeve islamike, në Enciklopedia e Islamit pohon se përshkrimet grafike te gjendjes së Muhamedit në këto momente mund të konsiderohet si e vërtetë, pasi ato nuk ka të ngjarë të qenë shpikur nga myslimanët me vonë. Sipas Welch, këto konfiskimet duhet të ketë qenë prova më bindëse për origjinën mbinjerëzore te Muhammedit dhe frymëzimin për njerëzit rreth tij. Te tjerët kane miratuar shpjegime alternative për këto konfiskime dhe deklarojne se ai ishte i pushtuar, një falltor, ose një magjistar. Welch shton se ajo qe mbetet e paqartë eshte nëse Muhamedi kishte përvoja të tillë para se ai filloi të shihte veten si një profet dhe nëse po, sa kohë kishte ai të ketë përvoja të tilla.

Sipas Temkin, cilësimin e parë të'**konfiskimeve epileptike te Muhammedit vjen nga shekulli i 8 historian bizantin Theophanis i cili shkruan se gruaja e Muhamedit  ishte shumë e dëshpëruar që ajo, duke qenë me origjinë fisnike, ishte lidhur me një njeri të tillë, i cili ishte jo vetëm i dobët, por edhe epileptik "". Në Mesjetë, perceptimi i përgjithshëm i atyre që vuanin nga epilepsia ishte një njeri  i papastër dhe i pashërueshëm i cili mund të jetë pushtuar nga Djalli. Armiqësite politike mes Islamit dhe Krishterimit kontribuan për vazhdimin e akuzës të epilepsise gjatë  gjithë mesjetës.  Në 1967, ministri i krishterë, i dha Arqidhiakonit Humphrey Prideux përshkrimin e mëposhtëm te vizioneve të Muhamedit :**
 
 Ai pretendoi për të marrë të gjitha argumentet e tij nga Engjëlli Gabriel, dhe se ai u dërgua nga Perëndia i tyre me qëllim për ti ofruar atij. Dhe ndërsa ai ishte subjekt i sëmundjes-në rënie, sa herë që i përshtatet ishte mbi të, ai pretendoi të jetë ne një ekstazë, dhe se engjëlli Gabriel u vinte nga Perëndia me disa mesazhe tek ai. 

Disa orientalistė moderne perëndimore kane një pamje skeptike të Muhamedit. Prideux, Frank R. Freemon thotë se ai, mendon se Muhamedi kishte "kontroll te vetëdijshëm mbi kursin e parashikimeve dhe mund të pretendonte të ishte në një ekstazë fetare. Epilepsine ai e sheh si të lidhura me simulim".. Gjatë shekullit të nëntëmbëdhjetë, meqenese Islami nuk ishte më një kërcënim politik apo ushtarak ndaj shoqërisë perëndimore, dhe perceptimet e epilepsise ndryshuan, stigma teologjike dhe morale me epilepsine u hoq, epilepsia tani shihej si një çrregullim mjekësore. Orientalisti shekullit të nëntëmbëdhjetë, D. S. Margoliouth pohon se Muhamedi ka vuajtur nga sëmundja e tokës dhe herë pas here edhe e ka falsifikuar atë për efekt. Epileptiku më i famshm i shekullit 19, Fyodor Dostoevsky (d.1881) shkroi se sulmet epileptik kanë një cilësi frymëzues, ai tha se ato janë "të një lartësimi të lartë të subjektivitetit emocional" në të cilën koha qëndron ende. Dostoevski deklaroi se sulmet e tij ishin të ngjashme me ato të Muhammedit: "Ndoshta ajo ishte një çast të tillë, që Muhamedi epileptik fliste kur ai tha se kishte vizituar të gjitha vendet e vendbanimit të All-llahut, brenda një kohe me të shkurtër se sa ajo qe  i merr nje shtambë të plotë të ujit të zbrazët veten. "Në një ese që diskuton pikëpamjet e psikologjisë Muhamedit, Franc Bul (1903) është thënë se ka vërejtur se" natyra histerike gjen vështirësi të jashtëzakonshme dhe shpesh paaftësia e plotë për të dallouar të rremen nga e vërtetë ", dhe për këtë kanë menduar të jetë" rruga më e sigurt për të interpretuar papajtueshmëritë e çuditshme në jetën e Pejgamberit. " Në të njëjtën Duncan Macdonald ese Zi (1911) është kredituar me mendimin se "hetimi i frytshëm i  jetës së Profetit (duhet) të vazhdojë mbi supozimin se ai ishte krejtësisht një rast patologjik".

Studiues modern perëndimor të Islamit  kanë kundërshtuar diagnozen e epilepsise.  Në*Enciklopedia e Islamit*, thekson se akuza të tilla ishin një tipar tipik i polemikave te krishterë mesjetar evropiane. Maxime Rodinson thotë se ajo është më e mundshme se kushtet e Muhamedit ishte në thelb te njëjtë me atë lloj te gjetur në mistikëve shumë më tepër se sa sëmundja e tokës. Fazlur Rahman kundërshton përshtatjet epileptike për arsyet e mëposhtme: Kushtet e Muhamedit fillon me karrierën e tij në moshën 40 vjeç, sipas traditës konfiskimet janë ''pa ndryshim ' 'nuk lidhur me shpalljen dhe ndodhin vetë. Së fundi, një shoqëri e sofistikuar si Meka ose Medina do të kishte identifikuar në mënyrë të qartë dhe definitivisht epilepsine. Uilliam Montgomeri Watt gjithashtu nuk është dakord me diagnozën  e epilepsise, duke thënë se "ka arsye të vërtetë për të parë një të tillë si dicka te përpunuar. " , Ai thotë se "epilepsia çon në degjenerim fizike dhe mendore, dhe nuk kishte shenja te tilla tek Muhamedi." Më pas, ai shkon më tej dhe thekson se Muhamedi ishte psiqikisht i shëndoshë në përgjithësi: "Ai (Muhamedi) ishte i qartë në zotërim të plotë te fakulteteve të tij në fund të jetës së tij." Watt përfundon duke u shprehur "Është e pabesueshme që një person që i nënshtrohet epilepsise, apo histerise, apo edhe i përshtatet ne menyre te papërmbajtshëme emocioneve, mund të ketë qenë udhëheqës aktiv i ekspeditave ushtarake, ose udhëzues largpamës të një qyteti-shteti dhe një rrjeti e komuniteti fetar, por gjithë këtë e dimë Muhammedin të ketë qenë." ''

Frank R. Freemon (1976) mendon se arsyet e mësipërmete cilat  jepen nga biografet moderne e Muhamedit në refuzimin e epilepsi vijnë nga keqkuptimet e përhapur në lidhje me llojet e ndryshme të epilepsise.  Në diagnozën diferenciale te tij, ai hedh poshtë hallucinacionet skizofrenike, Freemon e bën këtë për dy arsye: Nuk mund të justifikojë fillimin e shpejtë, gati konvulsiv te këtyre . Për më tepër, pa bindje personale te realitetit të vizioneve të tij, Muhamedi nuk mund të ketë bindur pasuesit e tij të mprehtë. Sipas Freemon, "Shumë nga këto parashikon ndodhur gjatë shumë gjatë një periudhe kohore për të sugjeruar se sulmet e rastit ishemike, dhe pa deficite neurologic jashtë sferës psikike u vunë re. ", hypoglycemia , labyrinthitis, sëmundja e Ménière, ose e veshit të brendshëm.. Në fund, Freemon argumenton se nëse dikush do të detyruar për të bërë një diagnozë per kapjen  psikomotorike epilepsie e përkohshëme e lobit do të jetë më i fortë, edhe pse mungesa jonë shkencore si dhe të njohurive historike e bën të pamundur vendimin e qartë. Freemon citon dëshmi mbështetëse dhe përkundër kësaj diagnoze. Në fund, Freemon pohon se një diagnozë mjekësore nuk duhet të injorojë mesazhin moral te Muhamedit për shkak se ajo është po aq e mundshme, ndoshta më shumë të ngjarë, sepse Perëndia komunikon me një person në një gjendje anormale te mendjes. Nga një mysliman pikëpamje, Freemon thotë gjendja mendore e Muhammed në kohën e shpalljes të shtetit ishte unike dhe prandaj nuk është e përshtatshme për t'u diskutuar ne menyre mjekësore ose shkencore.

## Motive personale  
### Pikepamje jo-fetare 
Fillim i Shekullit te 19-të dhe fillim i shekullit të 20-të

Ka studentë të tjerë që kanë shkruar në mënyrë kritike rreth Muhammedit të cilët nuk ishin të motivuara nga besimi i Krishterë i tyre dhe as ndonjë besimi tjetër fetar. William Muir, një dijetar i shekullit 19, si shumë studentë të tjerë të shekullit 19-të  e ndan jetën e Muhamedit në dy periudha - Meka dhe Medina. Ai pohon se "në periudhën ne Mekë jeta e Muhamedit mund të thuhet me siguri se nuk mbaron me motive personale ose të padenja", gjate kësaj kohe ai pikturohet si një njeri me besim të mirë dhe një reformator i vërtetë. Megjithatë, që gjithcka  u ndryshua pas *hixhrit*, sipas Muir. "Ka në Medinë fuqi të përkohshme,  sherre , dhe vetë-kënaqje te përziera epshe te ndryshme, gjera qe u bene objekt i madh i jetës së Profetit." Nga kjo pikë e tutje, ai e akuzon Muhammedin me prodhimin e "mesazheve nga qielli", me qëllim për të justifikuar një epsh për gratë dhe raprezaljeve kundër armiqve, ndër mëkatet tjera. D. S. Margoliouth, një tjetër dijetar i shekullit të 19, e sheh Muhamedin si një sharlatan i cili mashtroi pasuesit e tij me teknikat si ato të përdorura nga sharlatanet mashtrues  te sotm. Ai ka shprehur mendimin se Muhammedi  ka falsifikuar sinqeritetin e tij fetar, duke luajtur një pjesë si një njeri  i dërguar nga Zoti , dhe duke e përshtatur shfaqjen e tij për të krijuar një iluzion të spiritualitetit. Margoliouth është veçanërisht kritike mbi karakterin e Muhammedit siç zbulohet në Ibn Ishaq's Biografia e famshme, të cilën ai e mban si te veçantë, sepse myslimanët nuk mund te diskretitojne atë si shkrimet e një armiku:Në fund të shekullit të 20

Sipas të Watt dhe Richard Bell, shkrimtarët te kohëve të fundit, kanë kundërshtuar në përgjithësi idenë se Muhamedi ka mashtruar me qëllim pasuesit e tij, duke argumentuar se Muhamedi "është absolutisht i sinqertë dhe ka vepruar me besim të plotë të mirë". Historianë modern laike në përgjithësi nuk bien dakort për të adresuar çështjen nëse mesazhet e raportuara te Muhamedit  që ishin shpallur atij nga "ndjenja hyjnore, ndjenja kolektive në funksionimin e tij, ose nga ndonjë burim hyjnor", por ata e pranojnë se materiali ardhur nga "përtej  mendjes se vetëdijshëm." Watt thotë se nuk ka sinqeritet , cka do të thotë drejtpërdrejt korrektësi: Në kushte bashkëkohore , Muhamedi mund të ketë gabuar për zbulesën hyjnore te tij pa ndjenja. Uilliam Montgomeri Watt thote:

((cquote | 
Vetëm një besim të thellë në veten dhe misionin e tij shpjegon gatishmërinë  e Muhamedit për të duruar vështirësi dhe persekutimit gjatë periudhës ne Meke kur nga një perspektive laike parësore nuk kishte asnjë perspektivë për sukses. Pa sinqeritet si mundet ai te kete fituar edhe besnikëri dhe përkushtim të njerëzve me karakter të fortë dhe të drejtë si Ebu Bekr dhe Umer? ... Nuk është kështu një rast të fortë për rastin se Muhamedi ishte i sinqertë. Nëse në disa drejtime ai ishte gabim, gabimet e tij nuk ishin për shkak të qëllimshme të gënjyer ose   .... pikë e rëndësishme është se mesazhi nuk ishte produkt i mendjes së vetëdijshëm te Muhammedit . Ai besonte se ai mund të dallonte lehtë në mes të menduarit e tij dhe këtyre argumentave. Sinqeritetin e tij në këtë besim duhet të pranohet nga historiani modern, për këtë e bën të besueshme vetëm zhvillimin e një feje të madhe. Pyetje të mëtejshme, megjithatë, nëse mesazhet pa ndjenja erdhi nga Muhamedi, apo funksionimin e kolektivit të pandërgjegjshme në atë, ose nga një burim hyjnor, është jashtë kompetencave të historianit.

Rudi Paret bie dakord, duke shkruar se "Muhammedi nuk ishte një mashtrues,"  dhe Welch mban gjithashtu se "të vërtetë faktor i fuqishëm në jetën e Muhamedit dhe çelës thelbësor për suksesin e tij të jashtëzakonshme ishte besimi i tij i palëkundur nga fillimi në fund se ishte thirrur nga Perëndia. Një bindje të tillë si ky, që, një herë në mënyrë të vendosur themeluar, nuk e pranojnë të dyshimit vogël, ushtrime një ndikim të pallogaritshme për të tjerët. siguri me të cilën ai erdhi përpara si ekzekutues i Zotit do të dha fjalët e tij dhe dekretet e një autoriteti i cili doli më në fund bindëse. "

Bernard Lewis, një historian modern, duke komentuar në pikëpamje të përbashkët perëndimor Mesjetar i Muhamedit si një egoist i vetëquajtur, thekson se Watt kundërshton idenë e dështimit moral të Muhamedit nga periudha midis Mekes dhe Medines dhe pretendon se pikëpamje të tilla nuk ka asnjë arsye të qëndrueshme. Ai argumenton se "ajo është e bazuar në një përdorim shumë te shkathët te parimit që pushteti korrupton dhe pushteti absolut korrupton absolutisht". Watt interpreton incidente në periudhën Medinane në një mënyrë të tillë që ata të shënojë "asnjë dështim në Muhammedin për të jetuar në idealet e tij dhe nuk ka kthim prapa nga parimet e tij morale." 

### Argumente myslimane 
Lidhur me mosbesim e mesazhit të Muhamedit në fillim të karrierës së tij, komentues Yusuf Ali ((diskuton ajet Kur'an-USC | 18 | 6)), duke deklaruar se "Muhamedi është ngushėlluar këtu (tek All-llahu), dhe i tha se ai nuk duhej te denonte veten deri në vdekje sepse ai po bente detyrën e tij me bujari . "

## Referime