open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Puivert

**Puivert** (  ; Languedocien : *Puègverd* ; Shqip: *Pugjverdhi*) është një komunë në departamentin Audë në rajonin Ocitani në Francën jugore.

## Historia 
majtas|parapamje|233x233px| Kështjella e Pugjverdit
Në shekullin e 12-të një kështjellë ( Kështjella e Pugjverdhit ) qëndronte në këtë vend që kishte lidhje të forta si me katarët ashtu edhe me trubadurët . Në vitin 1170 u zhvillua këtu një mbledhje trubadurësh dhe në vitin 1185 festa ku morën pjesë Vikonti i Karkasonës dhe Loba, Zonja e Cabaret.

Në 1213, Seigneurie, tani në duart e francezëve, iu dha nga Simon de Montfort një prej togerëve të tij, Lambert de Thury. Më vonë ajo iu nda familjes Bruyère.

Kështjella aktuale është franceze, e ndërtuar nga familja Bruyère në shekullin e 14-të, ndoshta rreth vitit 1310. Është ende në gjendje relativisht të mirë. Është një vend kyç në romanet "The Burning Chambers" dhe "The City of Tears" nga Kate Mosse .

## Popullatë
NAC Breda

**NAC Breda** ( Dutch pronunciation: [nɑk breːˈdaː] ), i njohur shpesh thjesht si **NAC**, është një klub futbolli profesionist holandez, me qendër në qytetin Breda, Holandë. NAC Breda luan në stadiumin Rat Verlegh, i emërtuar sipas lojtarit të tyre më të rëndësishëm, Antoon 'Rat' Verlegh. Ata luajnë në Eredivisie. Në historinë e saj, NAC ka fituar një titull kombëtar në 1921 dhe fitoi një Kupë në 1973.

NAC u themelua më 19 shtator 1912, kur dy klubet ADVENDO dhe NOAD u bashkuan në një klub, të dyja janë shkurtesa të emrave të tyre të plotë.

## Skuadra aktuale 
## Nderimet 
### Kombëtare 
* **Eredivisie**
** **Fitues (1):** 1920–21
* **Kupa KNVB**
* **Parbo Bier Cup**
** **Fitues (1):** 2003

## Referime
Paul Migy

**Paul Migy** (14 shtator 1814, në Porrentruy - 1 prill 1879) ishte një politikan zviceran përfaqësues i Kantont të Bernës dhe President i Këshillit Zviceran të Shteteve (1851) dhe Këshillit Kombëtar (1857).
Hélène Rivier

**Hélène Rivier** (25 maj 1902 &#x2013; 11 shkurt 1986) ishte një bibliotekare zvicerane.

Vajza e Emile Théodore Rivier, një ministër, dhe Annie Rose, ajo lindi në Porrentruy dhe ndoqi Ecole de bibliothécaires në Gjenevë, duke u diplomuar në 1928. 

Rivier vdiq në qytetin e Gjenevës në moshën 83 vjeçare
Pontault-Combault

**Pontault-Combault** ( ; Shqip: *Ponto-Kombo*) është një komunë në departamentin Seine-et-Marne në rajonin Île-de-France në Francën veri-qendrore.  Ndodhet në periferinë lindore të Parisit, 19.8 km nga qendra e Parisit .

## Historia 
Komuna Ponto-Kombës u krijua në 1839 nga bashkimi i komunës Ponto me komunën Kombo. Bashkia e komunës ( *mairie* ) ndodhet në Kombo.

## Transporti 
Ponto-Kombo shërbehet nga stacioni Émerainville–Pontault-Combault në Paris .

## Demografia
Zommange

**Zommange** (  ;   ; Shqip: *Cemingeni* ) është aktualisht një komunë në departamentin Moselle në Grand Est në Francën verilindore.

## Popullatë
Fondacioni i Muzikës Country

**Fondacioni i Muzikës Country** (CMF) i krijuar nga shteti i Tenesisë në 1964, është një organizatë jofitimprurëse e dedikuar për ruajtjen dhe edukimin që rrethon muzikën kantri . CMF aktualisht punëson më shumë se 70 profesionistë me kohë të plotë dhe është "qendra më e madhe kërkimore në botë e përkushtuar ndaj një forme të vetme të muzikës popullore".
Parignargues

**Parignargues** (Shqip: *Parinjarga* ; Ocitanisht: *Parinhargues*) është një komunë në departamentin Gard në Francën jugore.

## Popullatë
Mus, Gard

**Mus** (  ; Ocitanisht: *Murs*  ; Shqip: *Musi* ) është një komunë në departamentin Gard në Francën jugore.

## Popullsia
Gjorgje Mihailoviq

**Đorđe Mihailović** ( Serbishtja Cirilike: Ђорђе Михаиловић ; 1 maj 1928 – 2 korrik 2023) ishte rojtar i Varrezave Ushtarake Serbe në Zeitenlik, në Selanik .  Për më shumë se gjysmë shekulli Mihailoviqi mirëpriti dhe përcolli pasardhësit e ushtarëve serbë që vdiqën në frontin e Selanikut gjatë Luftës së Parë Botërore .

Mbajtësi i parë i varrezave ishte gjyshi i Gjorgjit, vullnetari ushtarak serb Savo Mihailović, një serb nga Grbalji, afër Grykës së Kotorrit . Savo mblodhi trupat e miqve dhe shokëve të tij të vdekur, dhe më pas mbrojti dhe ruajti varrezat deri në vdekjen e tij në 1928. Pas vdekjes së tij, eshtrat e tij u varrosën gjithashtu në Zeitenlik. Savo u pasua nga djali i tij Đuro Mihailović (babai i Gjorgjes), i cili arriti të ruante varrezat dhe reliket nga plaçkitjet naziste gjatë Luftës së Dytë Botërore . Gjuro vdiq në vitin 1961 dhe u varros së bashku me të atin në Zeitenlik. Detyra për të ruajtur varrezat iu dha Gjorgjes, pasardhësi i fundit mashkull i linjës Mihailović.  Në vitin 2020 atij iu dha shtetësia serbe. 

Gjorgje Mihailoviq jetonte në shtëpinë e kujdestarit me gruan dhe vajzën e tij. Ai vdiq më 2 korrik 2023 në Selanik, Greqi, në moshën 95-vjeçare 

## Çmimet 
* 60x60pxUrdhri i Flamurit Serb (2014) 
* Nëna Serbi (2021)
Montussan

**Montussan** (  ; Ocitanisht: *Montuçan* ; Shqip: *Montusani* ) është një komunë në departamentin Gironde në Akuitania e Re në Francën jugperëndimore.

## Popullsia
Yvrench

**Yvrench** (Shqip: *Yri*) është një komunë në departamentin Somme në Hauts-de-France në Francën veriore.

## Gjeografia 
Yri ndodhet 15&nbsp;km në verilindje të Abbeville, në rrugën D108, rruga e rrugës së vjetër romake, **Chaussée Brunehaut** .
majtas|parapamje| Kisha e Shën Martinit.

## Popullatë
Feuquières-en-Vimeu

**Feuquières-en-Vimeu** ( , fjalë për fjalë *Feuquières në Vimeu* ; Shqip: *Foqerra në Vimë*) është një komunë në departamentin Somë në Të Epërmet e Francës në Francën veriore.

## Gjeografia 
Komuna ndodhet në kryqëzimin D229 dhe D48, rreth 19 km në jugperëndim të Abbeville .

## Popullsia
Mun, Hautes-Pyrénées

**Mun** (  ; Shqip: *Muni*) është një komunë në departamentin Hautes-Pyrénées në Francën jugperëndimore.
Mirëmbajtja

që po riparohet mekanikisht në Werneuchen, 1966.]]
Kuptimi teknik i **mirëmbajtjes** përfshin kontrollet funksionale, servisimin, riparimin ose zëvendësimin e pjesëve të nevojshme, pajisjeve, makinerive, infrastrukturës së ndërtesave dhe shërbimeve mbështetëse në instalimet industriale, të biznesit dhe të banimit. Me kalimin e kohës, kjo ka ardhur duke përfshirë formulime të shumta që përshkruajnë praktika të ndryshme me kosto efektive për të mbajtur pajisjet funksionale; këto aktivitete ndodhin ose para ose pas një dështimi.

## Shiko edhe 
* Riciklimi
* Mekaniku
* Inxhinieria mekanike
* E drejta për riparim
* Paketa e riparimit
* Pjesa rezervë

## Referime
Pika e shkrirjes

të vendosura në ujë do të fillojnë të shkrihen kur të arrijnë pikën e tyre të shkrirjes prej 0 °C.]]
**Pika e shkrirjes** e një substance është temperatura në të cilën ajo ndryshon gjendjen nga e ngurtë në të lëngshme. Në pikën e shkrirjes, faza e ngurtë dhe e lëngshme ekzistojnë në ekuilibër. Pika e shkrirjes së një substance varet nga presioni dhe zakonisht specifikohet në një presion standard si 1 atmosferë ose 100 kPa.

Kur konsiderohet si temperatura e ndryshimit të kundërt nga lëngu në të ngurtë, ajo quhet **pika e ngrirjes** ose **pika e kristalizimit**. Për shkak të aftësisë së substancave për t'u superftuar, pika e ngrirjes mund të duket lehtësisht nën vlerën e saj aktuale. Kur përcaktohet "pika karakteristike e ngrirjes" e një substance, në fakt, metodologjia aktuale është pothuajse gjithmonë "parimi i vëzhgimit të zhdukjes sesa formimi i akullit, domethënë pika e shkrirjes".

## Shiko edhe 
* Shkrirja

## Referime
Saint-Vivien-de-Médoc

**Saint-Vivien-de-Medoc** (  ; Ocitanisht: *Sent Bebian de Medòc* ; Shqip: *Shën Viviani i Medokut*  ) është një komunë në departamentin Gironde në Nouvelle-Aquitaine në Francën jugperëndimore.

Ndodhet rreth 75 km në veriperëndim të Bordosë . Ishte vendi i një aksioni të rëndësishëm në Operacionin Frankton në dhjetor 1942. 

## Popullsia
Anja Rupel

thumb|right|190px|Anja Rupel
**Anja Rupel** (lindur më 19 mars 1966) është një këngëtare, tekstshkruese, spikere radioje dhe gazetare sllovene . Babai i saj, Fedja Rupel, është një flautist dhe profesor në Akademinë e Muzikës në Lubjanë, dhe xhaxhai i saj është politikani dhe diplomati Dimitrij Rupel.

Rupel është marrë me muzikë që në vegjëli. Ajo i ra flautit për më shumë se dhjetë vjet. Në vitin 1982, ajo filloi të performojë si vokaliste kryesore me grupin e shquar synthpop Videosex, i cili u bë shumë i njohur në mbarë ish-Jugosllavi . Grupi regjistroi katër albume. Albumi i tyre debutues, *Videosex 84* u shfaq në vitin 1983 dhe ata luajtën me grupe si Ekatarina Velika dhe Otroci Socializma në Beograd. Grupi u shpërtheu në 1992.

Ajo pati rol gjithashtu në filmin e vitit 1987 *Hudodelci* ( Të dënuarit ) me regji të Franci Slak, dhe në disa filma të tjerë.

Më 11 tetor 2002, ajo lindi një vajzën e saj të quajtur Luna. Ajo tanimë është me një muzikant dhe këngëtar Aleš Klinar i cili ishte drejtues i grupit folk -pop Agropop .
Angazhimi në komunitet

**Angazhimi në komunitet** është përfshirja dhe pjesëmarrja në një organizatë për mirëqenien e komunitetit.

## Përcaktimi i karakteristikave 
Veprimet e vullnetarëve, të cilat përfshijnë dhënien e kohës personale për projektet në OJQ-të humanitare ose grupet fetare, janë forma të përfshirjes së komunitetit. Angazhimi përgjithësisht motivohet nga vlerat dhe idealet e drejtësisë sociale. Angazhimi i komunitetit mund të jetë vullnetarizmi në bankat e ushqimit, strehimoret për të pastrehët, programet e ndihmës emergjente, programet e pastrimit të lagjeve, etj.

Përkufizohet gjithashtu si "një proces dinamik relacional që lehtëson komunikimin, ndërveprimin, përfshirjen dhe shkëmbimin midis një organizate dhe një komuniteti për një sërë rezultatesh sociale dhe organizative". Si koncept, angazhimi përmban atribute të lidhjes, ndërveprimit, pjesëmarrjes dhe përfshirjes, të dizajnuara për të arritur ose për të nxjerrë një rezultat në nivele individuale, organizative ose shoqërore. Hulumtimi aktual pranon natyrën shoqërore të angazhimit. Prandaj, angazhimi i komunitetit ofron një qasje etike, refleksive dhe të përgjegjshme shoqërore ndaj marrëdhënieve komunitet-organizatë me praktikat e angazhimit që synojnë të kuptojnë dhe të jenë të përgjegjshëm ndaj nevojave, pikëpamjeve dhe pritshmërive të komunitetit. Që kërkimi akademik të ketë ndikim, angazhimi i komunitetit është thelbësor, veçanërisht për kërkimin rreth çështjeve të shëndetit dhe mirëqenies së popullsisë. Është e domosdoshme që studiuesit të përdorin qasje të angazhuara nga komuniteti ku anëtarët dhe organizatat e komunitetit dhe studiuesit punojnë krah për krah për të identifikuar problemet, për të bashkëzhvilluar zgjidhje dhe për të rekomanduar ndryshime politikash.

Angazhimi i komunitetit është një orientim me në qendër komunitetin i bazuar në dialog. Angazhimi i komunitetit mundëson një kuptim më të kontekstualizuar të perceptimeve të anëtarëve të komunitetit për temat dhe kontekstet, dhe lehtëson marrëdhëniet më të forta ndërmjet dhe ndërmjet anëtarëve të komunitetit. Rezultati i angazhimit të komunitetit është në fund të fundit kapitali social dhe rrjetet më të forta të marrëdhënieve. Ndërsa organizimi i komunitetit përfshin procesin e ndërtimit të një lëvizjeje bazë që përfshin komunitetet, angazhimi i komunitetit kryesisht merret me praktikën e lëvizjes së komuniteteve drejt ndryshimit, zakonisht nga një pozicion i bllokuar ose i pezulluar në mënyrë të ngjashme.

## Shiko edhe 
* Komuniteti

## Referime
Lola Novakovic

**Zorana** " **Lola** " **Novaković** (25 prill 1935 – 3 prill 2016) ishte një këngëtare serbe, jashtëzakonisht e njohur gjatë viteve 1960 dhe në një shkallë më të vogël në vitet 1970. Ajo ka lindur në Beograd, Mbretëria e Jugosllavisë . Ajo përfaqësoi Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë në Festivalin Europian të Këngës në 1962, ku përfundoi e katërta. 

Në vitin 1962, ajo luajti në *Šeki snima, pazi se*, një komedi e plotë e frymëzuar nga sensacioni i futbollit Dragoslav Šekularac .

Ajo vdiq më 3 prill 2016, disa javë para ditëlindjes së saj të 81-të.
Shkrirja

ilustron procesin e shkrirjes.]]
**Shkrirja** është një proces fizik që rezulton në kalimin fazor të një lënde nga një e ngurtë në një lëng. Kjo ndodh kur energjia e brendshme e lëndës së 

ngurtë rritet, zakonisht nga aplikimi i nxehtësisë ose presionit, i cili rrit temperaturën e substancës deri në pikën e shkrirjes. Në pikën e shkrirjes, renditja e joneve ose molekulave në lëndë të ngurtë zbërthehet në një gjendje më pak të renditur dhe trupi i ngurtë shkrihet për t'u bërë një lëng.

Substancat në gjendje të shkrirë përgjithësisht kanë viskozitet të reduktuar me rritjen e temperaturës. Një përjashtim nga ky parim është elementi squfur, viskoziteti i të cilit rritet në rangun prej 160°C deri në 180°C për shkak të polimerizimit.

Disa komponime organike shkrihen përmes mezofazave, gjendje të rendit të pjesshëm ndërmjet të ngurtë dhe të lëngshëm.

## Shiko edhe 
* Pika e shkrirjes

## Referime
Daniel (këngëtar malazez)

**Milan Popović** ( Shkrimi Cirilik: *Милан Поповић* ; i lindur më 29 tetor 1955), i njohur më mirë si **Danijel Popović** ( shkrimi cirilik: Данијел Поповић) ose thjesht **Daniel** (shkrimi cirilik: Даниел), është një këngëtare e estradës malazezo-kroate .

## Biografia 
I lindur nga një baba malazez dhe një nënë belge, Popović u rrit në Titograd, por fitoi famë në Zagreb, ku u transferua në 1977 për të ndjekur një karrierë në muzikën pop.

Në vitin 1983, si përfaqësues rajonal i Malit të Zi ( TV Titograd ),  fitoi të drejtën për të përfaqësuar Jugosllavinë në Festivalin Europian të Këngës me këngën "Džuli" ( *Julie* ).  Fitorja e tij kombëtare ishte disi e papritur sepse shumica e vëzhguesve konsideronin këngëtaren popullore Lepa Brena, një përfaqësuese rajonale e Serbisë (TV Beograd), si një favorite të qartë. 

Danieli arriti vendin e 4-të në Mynih, duke barazuar në atë kohë vendin më të mirë të Jugosllavisë në Festivalin Europian të Këngës (përfundimi i Lola Novaković -it në vendin e 4-të në 1962 ). "Džuli" ishte gjithashtu një hit i madh në Jugosllavi: albumi shiti 717,166 kopje ndërsa tekja shiti më tej 80,883 – numra mjaft të mëdhenj për Jugosllavinë në të dyja rastet. Kënga ishte një hit i madh edhe në shumë vende të tjera evropiane, duke përfshirë Norvegjinë, ku Daniel luajti në disa vende. Në fillim të vitit 1984, ai performoi në një shfaqje televizive të transmetuar në NRK përpara Lojërave Olimpike Dimërore të Sarajevës, duke luajtur "Džuli" dhe një këngë të re të quajtur "Miss You".
Šeki snima, pazi se

***Šeki snima, pazi se*** ( anglisht : ***Šeki po filmon, kujdes!*** ) është një film komedi jugosllav me regji nga Marijan Vajda. U lëshua në vitin 1962.

Duke marrë parasysh yllin e futbollit Dragoslav Šekularac (i mbiquajtur Šeki, pra titulli i filmit) ishte ndoshta superylli i parë sportiv në Jugosllavi, fama e të cilit i kapërceu kufijtë sportivë, popullariteti që gëzonte gjatë lulëzimit të tij të lojës ishte arsyeja kryesore që u shfaq *Šeki snima, pazi se* . Filmi ishte i lidhur me futbollin dhe u ndërtua rreth personalitetit të tij publik.

Filmi shfaqi ikona të tjera kulti të muzikës pop në role më të vogla si këngëtarja Lola Novaković, grupi Sedmorica mladih dhe aktori Jovan "Burduš" Janićijević.
Francois Deguelt

**François Deguelt** ( , lindur **Louis Deghelt**, 4 dhjetor 1932 – 22 janar 2014) ishte një këngëtar francez, më i njohur për pjesëmarrjen e tij në emër të Monakos në Festivalet Europiane të Këngës të 1960 dhe 1962.

## Biografia 
Deguelt hoqi dorë nga studimet për t'u bërë këngëtar kabareje në Paris në fillim të viteve 1950. Në vitin 1956, ai ishte fituesi i Grand Prix du Disque të Académie Charles Cros . Pas një periudhe shërbimi ushtarak në Algjeri, Deguelt u kthye në Francë dhe iu ofrua mundësia në vitin 1960 për të kënduar për Monakon në konkursin e pestë të Eurovizionit, të mbajtur në Londër më 29 mars. Kënga e Deguelt " Ce soir-là " ("Ajo natë") u tregua e njohur me juritë, duke përfunduar në vendin e tretë nga 13 pjesëmarrësit.  

Deguelt u kthye në Eurovizion, duke përfaqësuar përsëri Monakon, në 1962 me këngën " Dis rien " ("Mos thuaj gjë"). Ky konkurs u zhvillua më 18 mars në qytetin e Luksemburgut, ku ai kaloi një më të mirë duke u renditur i dyti nga 16 pjesëmarrës.   Deguelt është një nga pesë aktet në historinë e Eurovizionit (krahas Cliff Richard, Katja Ebstein, Chiara Siracusa dhe Zeljko Joksimovic) që ka përfunduar i dyti dhe i treti pa fituar.

Singlet e mëvonshme të suksesshme të Degueltit përfshinin "Le Ciel, le soleil et la mer" (1965), "Le printemps" (1966), "Minuit, le vent, la nuit" (1968) dhe "La libération" (1968). Ai vazhdoi të bënte turne dhe të performonte në qarkun e nostalgjisë në të gjithë botën frankofone deri në vdekjen e tij.  Ai vdiq në moshën 81-vjeçare më 22 janar 2014.
Marion Rung

parapamje| Marion Rung në 1962
**Marion Rung** (lindur më 7 dhjetor 1945 në Helsinki ) është një këngëtare finlandeze e muzikës pop. Ajo është e njohur për përfaqësimin e Finlandës në FEK në 1962 dhe 1973.  Kënga e saj në Eurovizion e vitit 1962 u rendit në vendin e 7-të dhe në vitin 1973, ajo arriti rezultatin e dytë më të mirë të Finlandës në konkurs deri në vitin 2006 duke përfunduar në vendin e 6-të. Ajo gjithashtu fitoi Çmimin e Parë të Festivalit Ndërkombëtar të Këngës Sopot në 1974 dhe Festivalin e Këngës Intervision 1980 me këngën "Ku është dashuria".

## Jeta 
Rung e filloi karrierën e saj në vitin 1961, kur u rendit e dyta në një konkurs finlandez të këngës. Suksesi i dha asaj një shans për të regjistruar këngën e saj të parë *Brigitte Bardot* . Shllagerët e saj më të famshëm përfshijnë " Tipi-tii ", " El Bimbo " dhe " Eviva Espanja ". Në vitet 1970, ajo u bë e njohur përtej kufijve, në Gjermani . Ajo vazhdoi karrierën e saj dhe në vitin 2000, ajo ishte një nga katër anëtaret e formacionit Lavalla Leidit me Katri Helena, Paula Koivuniemi dhe Lea Laven .

Gjuha amtare e Rungut është gjuha suedeze dhe ajo është shfaqur në radio dhe televizion suedez. Në vitin 1962, ajo dha një shfaqje në barin e famshëm suedez të muzikës live *Hamburger börs* në Stokholm dhe gjithashtu regjistroi këngë dhe materiale në suedisht.

Nga viti 1961 deri në 2015, Marion Rung bëri gati 100 këngë dhe 24 albume.

## Jeta personale 
Rung është me origjinë ruso-hebreje .
Victor Balaguer

**Víctor Balaguer** ( Spanish pronunciation: [ˈbiɣtoɾ βalaˈɣeɾ] ; 24 Mars 1921 – 17 Prill 1984) ishte një këngëtar spanjoll i viteve 1950 dhe 1960, veçanërisht për pjesëmarrjen e tij në Eurovision Song Contest 1962. Balaguer njihej si një këngëtar i gjithanshëm që lëvizte mes muzikës popullore dhe zarzuelas, duke kënduar në spanjisht dhe katalanisht .

Balaguer lindi dhe vdiq në Barcelonë . Në vitin 1961, ai mori pjesë në përzgjedhjen e hyrjes së parë të Spanjës në Festivalin Europian të Këngës, por humbi me një pikë nga Conchita Bautista .  Një vit më pas ai vendosi dy këngë në finale dhe " Llámame " ("Thirrmë") u zgjodh si përfaqësuesi spanjoll në konkursin e shtatë të këngës në Eurovizion, të mbajtur në qytetin e Luksemburgut më 18 mars.  "Llámame" ishte një nga katër këngët (së bashku me hyrjet nga Belgjika, Austria dhe Holanda ) që përfundoi në vendin e fundit të përbashkët pasi nuk arriti të shënonte asnjë pikë nga juria.  

Pas paraqitjes së tij në Eurovizion, Balaguer iu rikthye performancës kryesisht në gjuhën mëmë katalansht. Ai vdiq nga kanceri kolonorektal në Barcelonë më 17 prill 1984, në moshën 63 vjeçare
Fud Leclerc

**Ferdinand Urbain Dominic Leclerc** ( , 1924 – 20 shtator 2010) ishte një këngëtar belg, i cili ishte gjithashtu pianisti i Juliette Gréco . Leclerc kishte një karrierë si pianist, fizarmonikë, kompozitor dhe këngëtar përpara se të tërhiqej për të udhëtuar nëpër botë. Me kthimin e tij në Belgjikë ai filloi një karrierë të re si kontraktues ndërtimi. Kohët e fundit, Leclerc u ftua në finalen kombëtare belge të Eurovision 2005 nga rrjeti televiziv belg RTBF si vip i ftuar.

Leclerc përfaqësoi Belgjikën në Festivalin Evropian të Këngës katër herë:

Kënga e Leclerc e interpretuar në Konkursin e vitit 1962 është e  njohur si kënga e parë (bashkë me një tjetër) në Konkurs që shënoi zero pikë.

Në kohën e vdekjes së tij, Leclerc ishte në pension dhe jetonte në Bruksel .
Eleonore Schwarz

[parapamje| Eleonore Schwarz në [Festivali Evropian i Këngës 1962|Festivalin Evropian të Këngës 1962]]
**Eleonore Schwarz** (lindur më 1936 në Vjenë ) është një këngëtare austriake.

Në vitet 1960 dhe 1970, Schwarz ishte një këngëtar opere në Operën Popullore të Vjenës .

Në vitin 1962, ajo përfaqësoi Austrinë në Festivalin Evropian të Këngës të mbajtur në Luksemburg me këngën si operetë të quajtur " Nur in der Wiener Luft " (Vetëm në ajrin e Vjenës), kënga nuk mori pikë dhe përfundoi me tre pjesëmarrës të tjerë në vendin e fundit. . Muzika u kompozua nga Bruno Uher, dhe u shkrua dhe iu drejtua bukurisë së kryeqytetit austriak, duke përfshirë Operën Shtetërore të Vjenës, Bashkinë dhe Katedralen e Shën Stefanit, por edhe Valsin vjenez dhe Johann Strauss II. Schwarz e publikoi këngën si teke dhe ka pasur sukses të moderuar.
Tétange

**Tétange** (Luksemburgisht: *Téiteng*, ) është një qytezë në komunën Kayl, në Luksemburgun jug-perëndimor.  Të paktën në 2001, qyteza ka një popullatë prej 2,813 banorësh. Këngëtari schlager Camillo Felgen dhe ciklisti olimpik Roger Thull u lindën këtu.
Nora Brockstedt

**Nora Brockstedt** (20 janar 1923 &#x2013; 5 nëntor 2015) ishte një këngëtare norvegjeze.

Në vitet e saj të fundit, ajo u fokusua më shumë në zhanrin e muzikës xhaz, me albume të suksesshme si *Edhe koha kalon* (JazzAvdelingen, 2004) dhe *Këngët e Krishtlindjeve* (JazzAvdelingen, 2005). Ajo këndoi xhaz në vitet 1960, por ishte më e njohur për këngët e saj pop.

Ajo vdiq pas një sëmundjeje të shkurtër në Spitalin Ullevaal në Oslo më 5 nëntor 2015.
Jacqueline Boyer

**Jacqueline Boyer** ( , lindur **Eliane Ducos**, 23 prill 1941) është një këngëtare dhe aktore franceze. Ajo është gjithashtu vajza e interpretuesve Jacques Pills dhe Lucienne Boyer .

Në vitin 1960, ajo fitoi  Festivalin Evropian të Këngës për Francën duke kënduar " Tom Pillibi ", me muzikë të kompozuar nga André Popp dhe tekst nga Pierre Cour . Kënga arriti në vendin e 33-të në listën e këngëve në Mbretërinë e Bashkuar në maj 1960.  Në moshën 18 vjeç e 341 ditë në kohën e fitores së saj, Boyer ishte adoleshentja e parë që fitoi konkursin dhe më e reja deri në vitin 1964.  Pas vdekjes së Lys Assia në 2018, Boyer të paktën deri në 2023, 63 vjet pas fitores së saj, është këngëtarja fituese e Festivalit Evropian të Këngës që ka mbijetuar më gjatë(edhe pse jo më e vjetra për nga mosha).
Tonina Torrielli

**Antonietta "Tonina" Torrielli** (lindur më 22 mars 1934) është një këngëtare italiane e muzikës së lehtë.

Në vitin 1956, ajo përfaqësoi Italinë në Eurovizionin e parë me këngën "Amami se vuoi", së bashku me Franca Raimondi me këngën "Aprite le finestre". Pozita fituese e këngëve të tyre nuk dihet, meqë votimi ishte i fshehtë.

## Karriera 
Si punëtore në një fabrikë të sheqerkave në Novi Ligure (ku më pas do të quhej *La Caramellaia di Novi Ligure*, "Konfeksionistja nga Novi Ligura"), ajo mori pjesë në një konkurs të RAI-t për zëra të rinj në 1955, duke u zgjedhur për të marrë pjesë në Festivalin e Sanremos 1956. Performanca e këngës "Amami se vuoi" ia fituan vendin e dytë, prapa Franca Raimondit me këngën "Aprite le finestre". Të dy këngëtaret u përzgjodhën të përfaqësojnë Italinë në edicionin e parë të Festivalit Evropian të Këngës; nuk dihet se në cilën pozitë përfunduan, meqë votimi u bë në fshehtësi dhe vetëm kënga fituese u kumtua.

Gjatë karrierës së vet të shkurtër, ajo mori pjesë në Festivalin e Sanremos gjithsej tetë herë, përkatësisht në 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962 dhe 1963; ajo mori pjesë edhe në *Il Musichiere*, *Canzonissima* dhe *Cantagiro*, para se të hynte në pension në 1965 teksa po biente muzika e lehtë si zhanër në popullaritet.

## Jeta personale 
Në 1960, Torrielli u martua me Mario Maschio, baterist në orkestrën e Cinico Angelinit. Pas pak kohësh, ata hapën një dyqan muzikor në Piazza Castello në Torino, që u mbyll në 2003.

## Diskografia e përzgjedhur 
[parapamje|Torrielli duke performuar në [Festivali i Sanremos 1958|Sanremo 1958]]

### Albume 
* *I successi* (1956)
* *Tonina Torrielli* (1957)
* ''Le canzoni d'oro* (1961)
* *Tonina Torrielli'' (1967)

### Këngë të përzgjedhura 
* "Amami se vuoi" (1956)
* "L'amore" (1958)
* "L'edera" (1958)

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
*
Tom Pillibi

" **Tom Pillibi** " është një këngë e shkruar në frëngjisht nga Pierre Cour, e kompozuar nga André Popp dhe e performuar në vitin 1960 nga Jacqueline Boyer si hyrja franceze dhe fituese e Eurovizionit 1960, duke patur versione të tjera duke përfshirë covers nga pjesëmarrës të tjerë në Eurovizion dhe nga ylli i Hollivudit Julie Andrews . U lëshua si një teke më 10 prill 1960. 

## Tekste origjinale dhe kopertine 
Kënga është me ritëm mesatar, ku këngëtarja flet për të dashurin e saj - personazhin e titullit. Ajo përshkruan pasurinë e tij materiale - dy kështjella, anije, gra të tjera që duan të jenë me të. Më pas ajo pranon se ai ka "vetëm një faj", se ai është "aq gënjeshtar" dhe se asnjë nga ato që ajo kishte thënë më parë për të nuk ishte e vërtetë. Megjithatë, ajo këndon se ende e do atë.

Në atë që do të bëhej gjithnjë e më shumë norma gjatë historisë së Eurovizionit, versioni anglisht i këngës, ndonëse ende për të njëjtin njeri, përcolli një përshtypje krejt të ndryshme. Në këtë version, Tom është një joshës impulsiv dhe nuk duhet besuar aspak. Ndoshta si rezultat i kësaj, libri i Des Manganit mbi historinë e konkursit e ngatërron më tej çështjen duke e përshkruar këngën si për "një burrë me dy kështjella dhe dy varka dhe që në përgjithësi është një bastard i drejtë, por ajo ende e do atë gjithsesi". Boyer gjithashtu regjistroi një version në gjuhën gjermane të këngës, me të njëjtin titull.

## Festivali Evropian i Këngës 
Boyer u vu e trembëdhjeta në natën finale, pas hyrjes Renato Rascel e Italisë me " Romantica ". Në mbyllje të votimit, ajo kishte marrë 32 pikë, duke u renditur e para në një fushë me 13.

Kënga mbahet mend si fituesja e parë e Eurovizionit që u interpretua e fundit, e rishikuar nga uebsajti argëtues Screen Rant si një provë fillestare se një favorizim i padrejtë për renditjen "mund të jetë i pranishëm në Eurovizion". 

Kënga u pasua si fituese e konkursit në  nga Jean-Claude Pascal, i cili këndoi " Nous les amoureux " për Luksemburgun . Ai u pasua si përfaqësues francez atë vit nga Jean-Paul Mauric me " Printemps, avril carillonne ".

## Versionet covera 
"Tom Pillibi" pati disa regjistrime nga figura të njohura ndërkombëtare dhe kombëtare, duke përfshirë edhe përfaqësues të tjerë të Eurovizionit, në të njëjtin vit të publikimit origjinal. Marrësja e shumë vlerësimeve, aktorja dhe këngëtarja Julie Andrews, e regjistroi këngën në anglisht në prill 1960. Laila Kinnunen, një nga këngëtaret më të njohura të Finlandës dhe debutuesja e vendit në Eurovizion në vitin 1961, regjistroi një version finlandez më 14 qershor 1960, si dhe përfaqësuesen e Suedisë në Eurovizion të vitit 1962, Inger Berggren .
Nous les amoureux

" **Nous les amoureux** " (  ; "Ne,të dashuruarit") ishte kënga fituese e Eurovizionit 1961, e performuar në frëngjisht për Luksemburgun nga këngëtari francez Jean-Claude Pascal .

Kënga u interpretua e 14-ta në natë (pas Dario Campeotto të Danimarkës me " Angelique " dhe para The Allisons të Mbretërisë së Bashkuar me " Are You Sure? " ). Në mbyllje të votimit, kënga kishte marrë 31 pikë, duke e vendosur atë të parën në një fushë prej 16 këngësh dhe duke ndihmuar kështu Luksemburgun të arrinte arritjen e rrallë të kalimit nga i fundit tek i pari në vite të njëpasnjëshme.

Kënga tregon historinë e një dashurie të penguar mes këngëtarit dhe të dashurit/ës të tij ("ata do të donin të na ndanin, do të donin të na pengonin / të ishim të lumtur"). Fjalët e tekstit vazhdojnë se si lidhja refuzohet nga të tjerët, por më në fund do të jetë e mundur ("por do të vijë koha. [...] dhe unë do të jem në gjendje të të dua pa folur askush në qytet për të. [. . . ] [Zoti] na dha të drejtën për lumturi dhe gëzim." ). Më vonë, Pascal shpjegoi se kënga kishte të bënte me një marrëdhënie homoseksuale dhe vështirësitë me të cilat përballej. Meqenëse kjo temë do të ishte konsideruar e diskutueshme në fillim të viteve 1960, fjalët janë të paqarta dhe nuk i referohen gjinisë së të dashuruarve. Kjo mundësoi fshehjen e mesazhit të vërtetë, i cili nuk u kuptua në këtë mënyrë nga publiku i gjerë në atë kohë. 

Për shkak të tejkalimit të kohës së regjistrimit, rikëndimi i fituesit nuk u shfaq në MB. Mbulimi i Mbretërisë së Bashkuar përfundoi pak pasi votimi kishte përfunduar dhe kënga fituese u shpall.

Kënga u pasua si fituese e konkursit në  nga Isabelle Aubret duke kënduar " Un premier amour " për Francën . Ai u pasua si përfaqësues i Luksemburgut atë vit nga Camillo Felgen me " Petit bonhomme ".

Kënga u shfaq gjithashtu në Sezonin 2, Episodi 6 i *A Very Secret Service* .
Dario Campeotto

**Dario Campeotto** (1 shkurt 1939 - 1 prill 2023) ishte një këngëtar, aktor dhe argëtues danez.

## Jeta e hershme dhe karriera 
Campeotto lindi në Frederiksberg, Kopenhagen më 1 shkurt 1939, nga prindër italianë, Emma dhe Ernesto Campeotto.  

Campeotto filloi të performonte në moshën dhjetë vjeçare, por   thyerja e akullit ndodhi kur fitoi Çmimin e Madh të Dansk Melodi në 1961 me këngën " Angelique ", e cila vazhdoi më tej të përfundonte në vendin e pestë në Festivalin Evropian të Këngës .  Pas *Angelique*, Dario Campeotto publikoi një numër disqesh, luajti në shfaqje teatrale, opereta, revista dhe filma.  por u kthye në Danimarkë, ku vazhdoi karrierën e tij. Ai kishte tre fëmijë.
Sandra Reemer

**Barbara Alexandra** " **Sandra** " **Reemer** (17 tetor 1950&nbsp;– 6 qershor 2017) ishte një këngëtare dhe prezantuese televizive indo-holandeze . Ajo përfaqësoi Holandën në Festivalin Evropian të Këngës në tre raste, duke u barazuar me Corry Brokken për numrin e paraqitjeve të vëndit.

Në vitin 1972, ajo këndoi këngën " Als het om de liefde gaat " në një duet me Dries Holten (ajo quajt "Sandra", ai u quajt "Andres"); dyshja doli e katërta.  Në vitin 1976, këtë herë me emrin e saj të vërtetë, Reemer performoi solo duke kënduar këngën " The Party's Over ", e cila arriti në vendin e nëntë.  Në vitin 1979, ajo prezantua si "Xandra" dhe këndoi këngën " Kolorado ", e cila u rendit e dymbëdhjeta.  Ajo më vonë u kthye në konkurs për të kënduar zërat mbështetës (të pakredituara) për hyrjen holandeze në 1983, "Sing Me A Song", interpretuar nga Bernadette.

Në televizionin holandez Reemer (bashkë)priti shfaqje të njohura duke përfshirë *Sterrenslag*, *Wedden, dat..?* dhe *Showmaster* .

Ajo vdiq më 6 qershor 2017, pas një beteje të gjatë me kancerin e gjirit .
Ellen Winther

**Ellen Winther Lembourn** (mbiemri i vajzërisë **Sørensen** ; 11 gusht 1933, Århus &#x2013; 13 gusht 2011) ishte një këngëtare daneze e operës, më e njohur ndërkombëtarisht për pjesëmarrjen e saj në Eurovizionin 1962.

Winther u trajnua si këngëtare opera dhe bëri debutimin e saj në Teatrin Mbretëror Hollandez ku edhe punoi për 30 vite. Në 1962, Winther fitoi përzgjedhjen daneze me këngën "Vuggevise" ("Ninullë"), dhe mori pjesë në Eurovizionin e atij viti, të mbajtur në Luksemburg City më 18 Mars. "Vuggevise" përfundoi e 10ta nga 16 këngë.

## Martesat 
Winther ishte e martuar me pianistin John Winther nga viti 1960-66, me dy fëmijë nga kjo martesë dhe me shkrimtarin dhe politikanin Hans Jørgen Lembourn nga viti 1973 deri në vdekjen e tij në 1997. 

## Vdekja 
Ellen Winther Lembourn vdiq më 13 gusht 2011, dy ditë pas ditëlindjes së saj të 78-të.
Amable de Bourzeys

**Amable de Bourzeis** (6 prill 1606, Volvic &#x2013; 2 gusht 1672, Paris) ishte një kishtar, shkrimtar, helenist dhe akademik francez.

Një anëtar bashkëthemelues i Akademisë franceze, në 1663 Jean-Baptiste Colbert e bëri gjithashtu atë një nga pesë anëtarët themelues të Académie des Inscriptions et Belles-Lettres .
Valentin Conrart

djathtas|parapamje|299x299px| Valentin Conrart, 1635.
**Valentin Conrart** (  ; 1603 – 23 shtator 1675) ishte një autor francez dhe si themelues i Académie française, mbajtësi i parë i ulëses numër 2.

## Biografia 
Ai lindi në Paris nga prindër kalvinistë dhe u arsimua për biznes. Megjithatë, pas vdekjes së babait të tij në 1620, ai filloi të lëvizë në rrethet letrare dhe shpejt fitoi reputacion, megjithëse nuk shkruajti asgjë për shumë vite. Ai u bë këshilltar dhe sekretar i mbretit; dhe në vitin 1629 shtëpia e tij u bë selia e një grupi që mblidheshin për të biseduar mbi tema letrare dhe për të lexuar e kritikuar reciprokisht veprat e tyre. 

Kardinali Richelieu i ofroi shoqërisë mbrojtjen e tij dhe në këtë mënyrë (1635) u krijua Académie française. Takimet e para të saj u mbajtën në shtëpinë e Conrart. Ai u zgjodh unanimisht sekretar dhe kreu detyrën e tij për dyzet e tre vjet, deri në vdekje. 

## Punimet 
Ndër veprat e Conrartit më e rëndësishmja është *Kujtimet mbi historikun e kohës,* botuar nga Louis Monmerqué në 1825.
Jacques de Serisay

**Jacques de Serisay** (1594 &#x2013; Nëntor 1653) ishte një poet francez, pretendent për dukatin e La Rochefoucauld dhe drejtori themelues i Akademisë Franceze .

Ai lindi në Paris dhe ishte drejtor i Akademisë nga viti 1634 deri më 11 janar 1638, si dhe ishte mbajtësi i parë i sediljes së tretë.  Vetëm disa nga poezitë e tij janë ruajtur.  Ai vdiq në La Rochefoucauld, Charente .
Volvic

**Volvic** (  ; Shqip: *Volviku*) është një komunë në departamentin Puy-de-Dome në Auvernjë në Francën qendrore.

Kisha e Volvikut i është kushtuar "Shën Priftit" ( Projectus ), i cili besohet se është vrarë këtu në vitin 676 pas Krishtit.

## Popullsia 
## Galeri 

File:Chateau_de_Tournoel_France.jpg|Château de Tournoël në Volvik
Sedmorica mladih

**Sedmorica mladih** (Cirilike: Седморица младих; trans. *Shtatë Meshkuj të Rinj*, gjithashtu **7 mladih**) ishte një bandë e dikurshme jugosllave pop rock nga Beogradi.

Në vitin 1991 ata hynë në Librin e Rekordeve Guinness si një ansambël që luajti vazhdimisht për 33 vite.

Salla e Koncerteve Vatroslav Lisinski e shitur 14 herë radhazi dhe Filharmonia e Berlinit 7 herë radhazi.

Grupi i parë i estradës jugosllave që bëri turne në BRSS pas vdekjes së Stalinit.

Luajti për kozmonautët Gagarin dhe Titov një natë para rrëzimit të avionit vdekjeprurës të Gagarinit.

Në Norilsk të Rusisë ata luajtën 17 koncerte në vetëm 3 ditë.

Tito i donte ata. Personalisht i liroi nga shërbimi ushtarak. Ata ishin me të një natë para operacionit dhe vdekjes me familjen e tij dhe disa gjeneralë.

Fidel Kastro u ofroi atyre një varkë të mbushur me puro kubane.
Dy Liza në një përrallë

**Dy Liza në një përrallë**: (tregime)
* Autorja: Zejnure Salihu
* Redaktori: Kalosh Çeliku
* Vendi i botimit: Shkup, Maqedoni
* Shtëpia botuese: Asdreni
* Viti i botimit: 2002
* Numri i faqeve: 110 faqe
* Formati fizik: Libër me ilustrime, përmasa 20 cm
* Tirazhi: 1000 kopje

"Dy Liza në një përrallë"  është një përmbledhje tregimesh për fëmijë, shkruar nga autorja Zejnure Salihu dhe redaktuar nga shkrimtari dhe studiuesi Kalosh Çeliku. Libri përfshin tregime të mbushura me fantazi, emocion dhe mesazhe edukative që u drejtohen lexuesve të rinj. Tregimet ndërthuren me elemente të letërsisë tradicionale shqipe dhe motive të përjetshme universale, duke krijuar një atmosferë magjike që mban gjallë imagjinatën e fëmijëve.

Libri përmban një seri tregimesh të ndara, ku personazhet kryesore, përfshirë dy Lizat që përmenden në titull, eksplorojnë tema si:

* Miqësia dhe solidariteti
* Rëndësia e kurajës dhe e besimit te vetja
* Harmonia midis botës reale dhe asaj fantastike

Autorja përdor gjuhë të thjeshtë, por me simbolikë të pasur, duke e bërë librin të përshtatshëm për lexuesit e rinj, por gjithashtu tërheqës edhe për të rriturit që vlerësojnë përrallat me mesazhe morale.

Stili i Zejnure Salihut pasqyron një përzierje mes tregimit klasik të përrallave dhe një qasjeje bashkëkohore në rrëfime. Me një përdorim të kujdesshëm të metaforave dhe elementeve vizuale, tregimet inkurajojnë lexuesit të mendojnë mbi mesazhet e tyre dhe të përfshihen emocionalisht në ngjarjet.

Redaktimi nga Kalosh Çeliku ka ndihmuar në ruajtjen e autenticitetit të tregimeve, ndërsa i ka shtuar librit një nivel profesionalizmi në formë dhe përmbajtje.

Ky libër është pjesë e letërsisë për fëmijë në gjuhën shqipe dhe kontribuon në pasurimin e traditës letrare të rajonit të Maqedonisë. Botimi i tij nga shtëpia botuese "Asdreni" në Shkup dhe tirazhi prej 1000 kopjesh dëshmon për përpjekjet për të promovuar letërsinë shqipe në mjediset e lexuesve të rinj dhe më gjerë.

"Dy Liza në një përrallë" është një kontribut i rëndësishëm në letërsinë për fëmijë, jo vetëm për shkak të përmbajtjes së saj tërheqëse, por edhe për rolin e saj në ruajtjen dhe zhvillimin e kulturës dhe gjuhës shqipe. Ai mbetet një burim frymëzimi për lexuesit e rinj dhe një shembull i fuqisë së përrallës për të komunikuar vlera të rëndësishme njerëzore.

## Referime
Valët e gurrës

**Valët e gurrës** libër me autor Begzat Rrahmani, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 1997, libri ka 75 faqe dhe me ilustrime. 

Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Çfarë thotë Lom Cacabeci

**Çfarë thotë Lom Cacabeci**: Grimca humoristike

Një libër që mishëron humorin shqiptar tradicional dhe modern

* Titulli: Çfarë thotë Lom Cacabeci: Grimca humoristike
* Autor: Ramazan Zyberi (nën pseudonimin Xan Zyberi)
* Ilustrues: Dhimitër Ligori
* Redaktor: Kalosh Çeliku
* Botues: Toena
* Viti i botimit: 2009
* ISBN: 9789994315710
* Përmasa: 60 faqe, me fotografi dhe ilustrime, 20 cm

“Çfarë thotë Lom Cacabeci”  është një vepër humoristike që përmbledh një seri tregimesh të shkurtra dhe situatash të përshkruara përmes personazhit qendror, Lom Cacabeci. Libri shpalos një ndërthurje të humorit tradicional shqiptar dhe qasjeve moderne në satirë dhe ironinë shoqërore.

Përmes gjuhës së thjeshtë, por të goditur, dhe stileve narrative plot humor, autori Ramazan Zyberi sjell në qendër të vëmendjes sfidat e përditshme, absurditetet dhe kontradiktat e jetës shqiptare, shpeshherë duke ironizuar stereotipe dhe sjellje të zakonshme. Pseudonimi i përdorur nga autori, Xan Zyberi, shton një nuancë lozonjare dhe të afërt me lexuesin.

Kjo vepër bën pjesë në një traditë të pasur të letërsisë humoristike shqiptare, duke mbajtur gjallë elementet e folklorit dhe tregimeve popullore të përcjella brez pas brezi. Ilustrimet e Dhimitër Ligorit plotësojnë humorin e tekstit, duke ofruar një përvojë të këndshme vizuale për lexuesin.

Libri ka vlerë edukative, pasi përmes humorit zbulon mesazhe të thella për jetën dhe shoqërinë. Ai shërben si një pasqyrë kritike ndaj fenomeneve shoqërore, duke inkurajuar lexuesit të reflektojnë mbi to përmes një qasjeje të lehtë dhe argëtuese.

“Çfarë thotë Lom Cacabeci” është i organizuar në kapituj të shkurtër, ku secili episod reflekton një aspekt të veçantë të jetës. Dialogët e gjallë dhe përdorimi i humorit të situatës janë elementët kryesorë që e bëjnë këtë libër tërheqës për një publik të gjerë. Përkrah tekstit, ilustrimet shërbejnë si një plotësues vizual i narrativës.

Ramazan Zyberi është i njohur për kontributin e tij në letërsinë humoristike shqiptare. Me një stil të thjeshtë dhe të afërt, ai ka arritur të krijojë vepra që komunikojnë drejtpërdrejt me lexuesin.

Ilustrimet e Dhimitër Ligorit, të cilat përmbajnë një frymë satirike dhe artistike, plotësojnë me mjeshtëri përmbajtjen. Kalosh Çeliku, si redaktor, ka ndihmuar në formësimin e një vepre të strukturuar mirë, duke garantuar ruajtjen e cilësisë artistike.

“Çfarë thotë Lom Cacabeci: Grimca humoristike” është një vepër që meriton të lexohet dhe të vlerësohet jo vetëm për humorin e saj të mprehtë, por edhe për mesazhet e thella që përcjell mbi realitetin shqiptar. Ajo mbetet një kontribut i rëndësishëm në traditën e humorit shqiptar, duke u përshtatur për të gjitha moshat dhe interesat.
## Referime
Kali i pushtetit

**Kali i pushtetit** : (fabula, epigrame, poezi satirike). Libër me autor Iliaz Bobaj, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 2012 nga "Asdreni". Libri ka 146 faqe. ISBN 9789989174667
Unë në sytë e tu

**Unë në sytë e tu** libër me autor Besim Xhelili, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 2007 nga "Asdreni". Libri ka 144 faqe. ISBN 9789989174247

Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Loja me porta

**Loja me porta** libër me autor Nuhi Islami, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Shkup në vitin 1994 nga "Asdreni". Libri ka 116 faqe. 

Shënime: Letërsia shqipe, drama.
Kohë pa lojë

**Kohë pa lojë** : poezi, me autor Bejtush Memeti, red. Kalosh Çeliku. Botuar në Kumanovë në vitin 1994, libri ka 71 faqe. 

Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Vite me borë

**Vite me borë** : roman, me autor Kalosh Çeliku, red. Halil Zendeli. Botuar në Shkup në vitin 1990 nga Flaka e vëllazërimit. Libri ka 88 faqe. 

Shënime: Letërsia shqipe, romane.
Ditari i një murgeshe

**Ditari i një murgeshe** : roman

Autori: Çlirim Hoxha

Redaktor: Bardhosh Gaçe

Vendi i botimit: Tiranë

Shtëpia botuese: Toena

Viti i botimit: 2010

ISBN: 9789994316403

Të dhëna fizike: 268 faqe, me ilustrime; 20 cm

Romani "Ditari i një murgeshe"  nga shkrimtari Çlirim Hoxha përfaqëson një vepër të rëndësishme në letërsinë bashkëkohore shqipe. I botuar në vitin 2010 nga Shtëpia Botuese Toena, ky roman ndërthur tematikën fetare me atë shoqërore dhe ekzistenciale, duke eksploruar jetën e një murgeshe përmes një forme të veçantë rrëfimi: ditarit.

Struktura e romanit është ndërtuar si një ditar personal, i cili përmban rrëfimet, mendimet dhe reflektimet e protagonistes kryesore. Përmes këtij stili, autori synon të japë një zë të brendshëm për një personazh të ndërlikuar dhe shpirtërisht të trazuar. Në faqet e librit, lexuesi përballet me një përshkrim të hollësishëm të betejave të brendshme, dilemave morale dhe sfidave të një murgeshe, e cila ndodhet në një udhëkryq mes detyrimit fetar dhe dëshirave njerëzore.

Temat qendrore

1. Feja dhe spiritualiteti - Jeta në manastir dhe përkushtimi ndaj Zotit janë trajtuar me ndjeshmëri dhe thellësi. Murgesha, përmes rrëfimeve të saj, përpiqet të kuptojë rolin e fesë në jetën dhe shpirtin e saj.

2. Dilemat njerëzore - Romani eksploron konfliktet mes dëshirave të natyrshme njerëzore dhe kufizimeve që i imponohen individit përmes normave fetare dhe shoqërore.

3. Identiteti dhe liria personale - Përmes introspeksionit të personazhit, lexuesi njihet me përpjekjen e saj për të gjetur lirinë e brendshme dhe për të ndërtuar identitetin e saj në një botë të kufizuar nga dogma dhe rregulla.

4. Dashuria dhe sakrifica - Rrëfimet zbulojnë përvoja të dashurisë së ndaluar dhe sakrificave që vijnë si pasojë e përkushtimit të plotë ndaj një ideali apo besimi.

Çlirim Hoxha ka përdorur një gjuhë të thjeshtë, por të ngarkuar me emocione dhe simbolikë. Gjuha e tij përshkruan me ndjeshmëri realitetin e brendshëm të personazhit, duke i dhënë lexuesit mundësinë të ndjejë një afërsi me murgeshën dhe botën e saj të heshtur. Forma e ditarit e bën romanin intim dhe personal, ndërsa ngjarjet dhe reflektimet e shkrira në një formë lineare ofrojnë një rrjedhë të natyrshme leximi.

Romani "Ditari i një murgeshe" i përket letërsisë bashkëkohore shqipe dhe reflekton mbi problematika të përjetshme universale, të cilat shfaqen në kontekstin shqiptar. Përmes këtij romani, Çlirim Hoxha jo vetëm që sjell një portretizim të thellë të një figure të veçantë, por edhe hap diskutime mbi çështje sociale dhe ekzistenciale të njeriut modern.

Bibliografi

* Hoxha, Çlirim. Ditari i një murgeshe: roman. Red. Bardhosh Gaçe. Tiranë: Toena, 2010.
* ISBN: 9789994316403

## Referime
Conchita Bautista

**María Concepción Bautista Fernández** (lindur më 27 tetor 1936), e njohur më mirë si **Conchita Bautista** ( Spanish pronunciation: [konˈtʃita βawˈtista] ), është një këngëtare dhe aktore spanjolle, më e njohur për pjesëmarrjen e saj në Festivalet Evropiane të Këngës të  dhe  .

Bautista u zhvendos nga vendlindja e saj Andaluzi në Madrid në adoleshencë dhe e gjeti veten shpejt si aktore, duke u shfaqur në një numër filmash në vitet 1950.  Në të njëjtën kohë ajo po fitonte një reputacion si interpretuese e muzikës andaluziane dhe fitoi një kontratë regjistrimi me labelin Columbia.

Në vitin 1961, Bautista mori pjesë në përzgjedhjen për hyrjen debutuese të Spanjës në Eurovizion me këngën " Estando contigo " ("Duke qenë me ty"), e cila u zgjodh si përfaqësuese e vendit për konkursin e gjashtë të Eurovizionit, mbajtur në Kanë, Francë, në 18 mars.  “Estando contigo” u pozicionua si kënga hapëse e konkursit, dhe në fund të votimit u vendos në vendin e nëntë nga 16 hyrjet.  

Në vitin 1965, Bautista kaloi përmes një procesi shumë të ndërlikuar përzgjedhjeje për të fituar biletën spanjolle të Eurovizionit për herë të dytë me " Qué bueno, qué bueno " ("Sa mirë, sa mirë"), dhe performoi në Eurovizionin e atij viti që u zhvillua më 20 Mars në Napoli .  "Qué bueno, qué bueno" ishte një nga katër këngët (së bashku me ato nga Gjermania, Belgjika dhe Finlanda ) që nuk arritën të merrnin asnjë pikë, duke përfaqësuar *pikët e dyta nule* të Spanjës pas Victor Balaguer në  .  

Në vitet e mëvonshme, Bautista krijoi një karrierë të suksesshme regjistrimesh dhe turnesh në Amerikën Latine, Itali, Greqi dhe Turqi, si dhe në Spanjë.

## Filmografi e zgjedhur
Claude Dagens

**Claude Jean Pierre Dagens** (  ; i lindur më 20 maj 1940 në Bordo, Zhirondë ) është një prelat francez i Kishës Katolike, i cili shërben si peshkop i Angoulême .

Më parë peshkopi ndihmës i dioqezës së Poitiers nga viti 1999 deri në 2005, ai është një teolog specialist dhe u zgjodh anëtari i 20të që zë ulësen me numër 1 të Académie française në prill 2008. Ai ka shkruar me bollëk për rolin e Kishës në shoqërinë franceze dhe marrëdhëniet e saj me shekullarizmin .

Për shkak të dialogut të tij me anëtarët e Masonerisë së Lirë, ai ka provokuar acarimin e disa katolikëve tradicionalistë (shih Katolicizmi dhe Frimasoneria ).
Bebi skafisti

**Bebi skafisti**  është një roman i autorit Çlirim Hoxha, botuar në vitin 2013 nga shtëpia botuese "Toena" në Tiranë. Libri është redaktuar nga Nelson Qirjaku dhe ka një gjatësi prej 372 faqesh. Ky roman hyn në kategorinë e letërsisë bashkëkohore shqipe dhe trajton tematika të rëndësishme të jetës shqiptare, me një stil që e mban lexuesin të angazhuar deri në faqen e fundit.

Romani  shquhet për përshkrimin e jetës dinamike dhe të ndërlikuar të personazhit kryesor, Bebi, një figurë që mishëron sfidat dhe ëndrrat e një brezi që përballet me dilemat mes traditës dhe modernitetit. Me një qasje shpesh ironike dhe plot humor, autori Çlirim Hoxha eksploron ndjeshmërinë e njerëzve në periudha ndryshimesh të mëdha sociale dhe kulturore në Shqipëri.

Emri "skafisti" lidhet me fenomenin e kontrabandës dhe emigrimit të paligjshëm përmes Adriatikut, një tematikë që ka lënë gjurmë të thella në kujtesën kolektive shqiptare të viteve pas tranzicionit. Megjithatë, përmes një narracioni të ngjeshur dhe personazhesh të ndërtuara me mjeshtëri, romani shkon përtej kësaj duke sjellë një histori që rezonon në nivele universale.

Stili i Çlirim Hoxhës në këtë roman karakterizohet nga një gjuhë e gjallë dhe narrative plot tension. Ai përdor dialogje të mprehta dhe përshkrime të hollësishme për të krijuar një atmosferë që i jep lexuesit ndjesinë e një përjetimi të drejtpërdrejtë. Romani përbëhet nga një strukturë lineare, ndërprerë herë pas here nga kujtime dhe reflektime të personazhit kryesor, duke i dhënë lexuesit një vështrim të thelluar mbi botën e tij të brendshme.

Bebi skafisti ka marrë vlerësime pozitive nga lexuesit dhe kritikët për mënyrën se si arrin të trajtojë tema të rëndësishme sociale me një qasje narrative tërheqëse. Përmes këtij romani, Çlirim Hoxha ofron një perspektivë të re dhe të freskët mbi letërsinë shqipe, duke mbetur i përkushtuar ndaj realitetit shqiptar dhe duke ofruar një pasqyrë të ndershme të tij.

Detaje bibliografike

* Titulli: Bebi Skafisti: Roman
* Autori: Çlirim Hoxha
* Redaktori: Nelson Qirjaku
* Botuesi: Toena
* Vendi i botimit: Tiranë
* Viti i botimit: 2013
* ISBN: 9789994319428
* Përmasat: 372 faqe; 20 cm

Romani konsiderohet një shtesë e rëndësishme në letërsinë bashkëkohore shqipe dhe një reflektim i vërtetë mbi peripecitë dhe shpresat e shoqërisë shqiptare në epokën moderne.

## Burimet
Kodi i baltës së pjekur

**Kodi i baltës së pjekur** : roman, me autor Çlirim Hoxha, red. Bardhosh Gaçe. Botuar në Tiranë në vitin 2016 nga "Maluka". Libri ka 398 faqe dhe me ilustrime. ISBN 9789928134844

Shënime: Letërsia shqipe, romane.
Trëndafilat e dhimbjes

**Trëndafilat e dhimbjes** : novela me motive baladash popullore. Libër me autor Dalan Shapllo. Botuar në Tiranë në vitin 1997 nga "Toena". Libri ka 108 faqe. 

Shënime: Letërsia shqipe, tregime dhe novela.