Shekujt e fëmijërisë

***Shekujt e fëmijërisë*** () është një libër i vitit 1960 mbi historinë e fëmijërisë nga historiani francez Philippe Ariès i njohur në anglisht me përkthimin e tij të vitit 1962, ***Shekujt e fëmijërisë: Një histori sociale e jetës familjare*** .  Ai konsiderohet libri më i famshëm mbi këtë temë,  dhe është i njohur për argumentin e tij se koncepti i " fëmijërisë " është një zhvillim modern.

## P;rmbledhje 
Libri argumenton se fëmijëria si ide ka ndryshuar me kalimin e kohës.  Ai mbulon konceptet e fëmijërisë, marrëdhëniet të rritur-fëmijë dhe përvojën e fëmijërisë nëpër kultura dhe periudha kohore.  Burimet e tij më të njohura janë pikturat mesjetare që i tregojnë fëmijët si të rritur të vegjël.  Ariès argumenton se fëmijëria nuk u kuptua si një fazë e veçantë e jetës deri në shekullin e 15-të dhe fëmijët shiheshin si të rritur të vegjël që ndanin të njëjtat tradita, lojëra dhe veshje. 

Përfundimet e tij më të famshme janë se "fëmijëria" është një ide e kohëve të fundit,   dhe se prindërimi në Mesjetë ishte kryesisht i shkëputur.  Ariès argumenton si vijon: lidhjet bërthamore familjare të dashurisë dhe shqetësimit nuk ekzistonin në epokë, dhe fëmijët vdisnin shumë shpesh për t'u lidhur emocionalisht.   Fëmijët nuk trajtoheshin si delikatë apo të mbrojtur nga seksualiteti.  Ata kalonin kohë me të rritur jashtë strukturave familjare dhe nuk ishin gjithmonë të ndarë në shkollë dhe në strukturat familjare.  Shpesh ata do të kujdeseshin për të tjerët si shërbëtorë shtëpie. 

Pavarësisht famës së librit për tezën e tij, *Shekujt e Fëmijërisë* fokusohen më shumë në fillimet e shkollimit të sistemuar dhe rënien e një shoqërie të përbashkët publike.  Ky fokus shtrihet nga kritika më e madhe e autorit ndaj jetës moderne dhe përçarjes së saj të elementeve shoqërore që ai i pa si të bashkuara dikur: "miqësia, feja [dhe] profesioni".  Në këtë mënyrë, Ariès nuk besonte se familjet moderne zëvendësonin në mënyrë adekuate rolin e komunitetit të përbashkët publik. 

## Kritika 
Ka pasur kritika të përhapura për metodat që përdori Ariès për të nxjerrë përfundimet e tij rreth rolit të fëmijërisë në Evropën e hershme moderne . Një nga kritikët e tij më të shquar ishte historiani Geoffrey Elton . Kritika kryesore e Eltonit për Ariès-in parafrazohet në librin e Richard J. Evans mbi historiografinë, *Në mbrojtje të historisë* : "...në jetën e përditshme, fëmijët visheshin me të vërtetë ndryshe nga të rriturit; ata thjesht viheshin me rroba të të rriturve për t'u pikturuar portretet e tyre. ." 

Kjo do të thotë se Ariès mori portretet e hershme moderne si një paraqitje e saktë e pamjes së familjeve të hershme moderne, ndërsa shumë klientë do t'i përdornin ato për të përmirësuar statusin e tyre.

Pohimi se bota mesjetare ishte e paditur për fëmijërinë ka pësuar sulme të konsiderueshme nga shkrimtarë të tjerë. 

Kritika të mëtejshme të Ariès-it gjenden në një artikull të vitit 1992 nga Harry Hendrick për *Journal of the Economic History Society* . Brenda artikullit, të titulluar "Fëmijët dhe Fëmijëria", Hendrick rendit katër kritika për veprën e Ariesit:

"Së pari që të dhënat e tij janë ose jopërfaqësuese ose jo të besueshme. Së dyti që ai i nxjerr provat jashtë kontekstit, ngatërron recetën me praktikën dhe përdor shembuj atipikë. Së treti, se ai mohon në mënyrë implicite pandryshueshmërinë e nevojave të veçanta të fëmijëve, për ushqim, veshmbathje. strehë, dashuri dhe bisedë. Së katërti, se ai vë theks të panevojshëm në punën e moralistëve dhe arsimtarëve, duke thënë pak për faktorët ekonomikë dhe politikë." 

## Trashëgimia 
Duke shkruar për *The American Historical Review* në 1998, Hugh Cunningham thotë se ndikimi i librit "mbetet i thellë" pas dyzet vjetësh, veçanërisht në lidhje me fëmijërinë mesjetare.  Ai shtoi se Ariès i bindi me sukses lexuesit e tij se përvoja e fëmijërisë dhe trajtimi i saj si një fazë e jetës kishte evoluar përgjatë kohës dhe vendit.  Libri filloi studimin e historisë së fëmijërisë, e cila çoi në monografi mbi historitë e aspekteve individuale të fëmijërisë.  Një përkthim mashtrues i *ndjenjës* franceze ("ndjenja") në "ide" u bë një nga rreshtat më të njohur të përkthimit, "Në shoqërinë mesjetare ideja e fëmijërisë nuk ekzistonte" dhe çoi në një "mini-industri" studiuesish mesjetarë. duke hedhur poshtë këtë tezë të rreme. 
“... në shoqërinë mesjetare ideja e fëmijërisë nuk ekzistonte.” - Philippe Ariès, Shekujt e fëmijërisë
Pikëpamja popullore e tezës së Ariesit u shpërbë gjatë dekadave të ardhshme.  Stephen Metcalf  *Slate* përshkruan një industri të shtëpive "anti-Arièsiste", praktikuesit më të shquar të së cilës përfshijnë historianët Steven Ozment dhe Nicholas Orme .  Orme shkroi *Fëmijët e Mesjetës*, një libër kushtuar përgënjeshtrimit të tezës së Ariès-it,  për të cilin recensentët pajtohen se e bëri.   Orme arriti në përfundimin se "fëmijët e mesjetës ishim ne vetë, pesëqind apo një mijë vjet më parë" dhe se prindërit e tyre sinqerisht i donin dhe i hidhëronin fëmijët e tyre, njësoj si prindërit modernë.  Pavarësisht nga këto dekada përgënjeshtrimi, teza e Ariesit vazhdon te joakademikët, të cilët i lidhin fëmijët mesjetarë me "të rriturit në miniaturë". 
"Nuk mund të mbitheksohet se nuk ka asgjë për të thënë për këndvështrimin e Ariesit për fëmijërinë në mesjetë. ... Pikëpamjet e Ariesit ishin të gabuara: jo thjesht në detaje, por në thelb. Është koha për t'i vënë ato të pushojnë." - Nicholas Orme, Medieval Children
Libri kishte ndikim të konsiderueshëm akademik  dhe filloi një prirje në shkencat humane ku idetë e studiuara shihen si të shkaktuara nga kultura dhe jo nga natyra, biologjia ose vetvetja.  Metcalf e përshkroi *Centuries of Childhood* si një libër "që, praktikisht në kontakt, i vë zjarrin mendjes" për imagjinatën e tij, veçanërisht siç u shkrua në vitin 1960, një kohë e zgjerimit të fëmijërisë.  Metcalf pohoi se metoda e Ariesit për shkaqe kulturore ndikoi në të menduarit e Michel Foucault, i cili që atëherë ka prekur shumicën e disiplinave akademike. 

## Shih edhe 
* Fëmijëria

## Referime