Fisnikëria

parapamje|Dhoma e Lordëve është legjislatura e sipërme e Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar dhe është e mbushur me anëtarë që zgjidhen nga fisnikëria (si titullarët e trashëguar ashtu edhe ata të fisnikëruar vetëm për jetën e tyre individuale).
**Fisnikëria** është një klasë shoqërore që gjendet në shumë shoqëri që kanë një aristokraci. Zakonisht renditet menjëherë nën rentën mbretërore. Fisnikëria ka qenë shpesh një pasuri e mbretërisë me shumë funksione dhe karakteristika ekskluzive. Karakteristikat që lidhen me fisnikërinë mund të përbëjnë avantazhe thelbësore mbi ose në krahasim me jofisnikët ose thjesht funksione formale (p.sh., përparësia) dhe ndryshojnë sipas vendit dhe epokës. Anëtarësia në fisnikëri, duke përfshirë të drejtat dhe përgjegjësitë, është zakonisht e trashëguar dhe patrilineale.

Anëtarësia në fisnikëri është dhënë historikisht nga një monark ose qeveri, dhe marrja e fuqisë, pasurisë, pronësisë ose favorit mbretëror të mjaftueshëm ka mundësuar herë pas here njerëzit e thjeshtë të ngjiten në fisnikëri.

Shpesh ka një larmi gradash brenda klasës fisnike. Njohja ligjore e fisnikërisë ka qenë shumë më e zakonshme në monarki, por fisnikëria ekzistonte edhe në regjime të tilla si Republika Hollandeze (1581–1795), Republika e Gjenovës (1005–1815), Republika e Venecias (697–1797) dhe Konfederata e Vjetër Zvicerane (1300–1798), dhe mbetet pjesë e strukturës ligjore shoqërore të disa regjimeve të vogla jo-trashëguese, p.sh., San Marino dhe Qyteti i Vatikanit në Evropë. Në antikitetin klasik, fisnikët (fisnikët) e Republikës Romake ishin familje që rridhnin nga persona që kishin arritur konsulencën. Ata që i përkisnin familjeve trashëgimore të patricëve ishin fisnikë, por plebejtë, paraardhësit e të cilëve ishin konsuj, konsideroheshin gjithashtu fisnikë. Në Perandorinë Romake, fisnikëria ishin pasardhës të kësaj aristokraci republikane. Ndërsa prejardhja e familjeve fisnike bashkëkohore nga fisnikëria e lashtë romake mund të jetë teknikisht e mundur, nuk dihet se në Evropë nuk ekzistojnë prejardhje gjenealogjike brez pas brezi të mirë-hulumtuar dhe të dokumentuar historikisht nga koha e lashtë romake.

Titujt dhe stilet trashëgimore që u shtohen emrave (si "Princi", "Zotëri" ose "Zonja"), si dhe nderimet, shpesh i dallojnë fisnikët nga jofisnikët në bisedë dhe në të folur. Në shumë kombe, shumica e fisnikërisë kanë qenë pa titull dhe disa tituj të trashëguar nuk tregojnë fisnikëri (p.sh., vidame). Disa vende kanë pasur fisnikëri jo të trashëgueshme, si Perandoria e Brazilit ose bashkëmoshatarët e jetës në Mbretërinë e Bashkuar.është një klasë shoqërore që gjendet në shumë shoqëri që kanë një aristokraci. Zakonisht renditet menjëherë nën rentën mbretërore. Fisnikëria ka qenë shpesh një pasuri e mbretërisë me shumë funksione dhe karakteristika ekskluzive. Karakteristikat që lidhen me fisnikërinë mund të përbëjnë avantazhe thelbësore mbi ose në krahasim me jofisnikët ose thjesht funksione formale (p.sh., përparësia) dhe ndryshojnë sipas vendit dhe epokës. Anëtarësia në fisnikëri, duke përfshirë të drejtat dhe përgjegjësitë, është zakonisht e trashëguar dhe patrilineale.

Anëtarësia në fisnikëri është dhënë historikisht nga një monark ose qeveri, dhe marrja e fuqisë, pasurisë, pronësisë ose favorit mbretëror të mjaftueshëm ka mundësuar herë pas here njerëzit e thjeshtë të ngjiten në fisnikëri.

Shpesh ka një larmi gradash brenda klasës fisnike. Njohja ligjore e fisnikërisë ka qenë shumë më e zakonshme në monarki, por fisnikëria ekzistonte edhe në regjime të tilla si Republika Hollandeze (1581–1795), Republika e Gjenovës (1005–1815), Republika e Venecias (697–1797) dhe Konfederata e Vjetër Zvicerane (1300–1798), dhe mbetet pjesë e strukturës ligjore shoqërore të disa regjimeve të vogla jo-trashëguese, p.sh., San Marino dhe Qyteti i Vatikanit në Evropë. Në antikitetin klasik, fisnikët (fisnikët) e Republikës Romake ishin familje që rridhnin nga persona që kishin arritur konsulencën. Ata që i përkisnin familjeve trashëgimore të patricëve ishin fisnikë, por plebejtë, paraardhësit e të cilëve ishin konsuj, konsideroheshin gjithashtu fisnikë. Në Perandorinë Romake, fisnikëria ishin pasardhës të kësaj aristokraci republikane. Ndërsa prejardhja e familjeve fisnike bashkëkohore nga fisnikëria e lashtë romake mund të jetë teknikisht e mundur, nuk dihet se në Evropë nuk ekzistojnë prejardhje gjenealogjike brez pas brezi të mirë-hulumtuar dhe të dokumentuar historikisht nga koha e lashtë romake.

Titujt dhe stilet trashëgimore që u shtohen emrave (si "Princi", "Zotëri" ose "Zonja"), si dhe nderimet, shpesh i dallojnë fisnikët nga jofisnikët në bisedë dhe në të folur. Në shumë kombe, shumica e fisnikërisë kanë qenë pa titull dhe disa tituj të trashëguar nuk tregojnë fisnikëri (p.sh., vidame). Disa vende kanë pasur fisnikëri jo të trashëgueshme, si Perandoria e Brazilit ose bashkëmoshatarët e jetës në Mbretërinë e Bashkuar.

## Shiko edhe 
## Referime