Esencializmi

**Esencializmi** është pikëpamja që objektet kanë një sërë atributesh që janë të nevojshme për identitetin e tyre. Në mendimin e hershëm perëndimor, idealizmi platonik besonte se të gjitha gjërat kanë një "thelb" të tillë — një "ide" ose "formë". Në *Kategoritë*, Aristoteli propozoi në mënyrë të ngjashme që të gjitha objektet të kenë një substancë që, siç tha George Lakoff, "e bën gjënë atë që është dhe pa të cilën nuk do të ishte *një* gjë e tillë". Pikëpamja e kundërt— jo-esencializmi —mohon nevojën për të paraqitur një "thelb" të tillë. Esencializmi ka qenë i diskutueshëm që nga fillimi i tij. Në dialogun *e Parmenidit*, Platoni përshkruan Sokratin duke vënë në pikëpyetje nocionin, duke sugjeruar që nëse pranojmë idenë se çdo gjë e bukur ose veprim i drejtë merr pjesë në një thelb për të qenë e bukur ose e drejtë, ne duhet të pranojmë gjithashtu "ekzistencën e esencave të veçanta për flokët, baltën dhe papastërtitë".

## Vështrim 
Teoritë e vjetra sociale ishin shpesh konceptualisht thelbësore.  Në biologji dhe shkenca të tjera natyrore, esencializmi dha arsyetimin për taksonominë të paktën deri në kohën e Çarls Darvinit .  Roli dhe rëndësia e esencializmit në biologjinë moderne është ende një çështje debati.  Besimet që parashtrojnë se identitetet sociale si raca, etnia, kombësia ose gjinia janë karakteristika thelbësore kanë qenë qendrore për shumë ideologji diskriminuese ose ekstremiste .  Për shembull, esencializmi psikologjik lidhet me paragjykimet racore .   Pikëpamjet esencialiste rreth racës janë treguar gjithashtu se zvogëlojnë ndjeshmërinë kur kemi të bëjmë me anëtarët e një grupi tjetër racor.  Në shkencat mjekësore, esencializmi mund të çojë në një pikëpamje të realitetizuar të identiteteve, duke çuar në përfundime të gabuara dhe trajtim potencialisht të pabarabartë.  

Një *esencë* karakterizon një substancë ose një formë, në kuptimin e formave dhe ideve në idealizmin platonik . Ai është i përhershëm, i pandryshueshëm dhe i përjetshëm dhe është i pranishëm në çdo botë të mundshme. Humanizmi klasik ka një koncept esencialist të njeriut, në miratimin e tij të nocionit të një natyre njerëzore të përjetshme dhe të pandryshueshme. Kjo është kritikuar nga Kierkegardi, Marksi, Heideggeri, Sartri, Badiou dhe shumë mendimtarë të tjerë ekzistencialistë, materialistë dhe antihumanistë . Esencializmi, në kuptimin e tij më të gjerë, është çdo filozofi që pranon parësinë e *esencës* . Ndryshe nga ekzistencializmi, i cili parashtron "qenien" si realitet themelor,  esencialiste duhet trajtuar nga një këndvështrim metafizik. Njohuria empirike zhvillohet nga përvoja e një universi relacional, përbërësit dhe atributet e të cilit përcaktohen dhe maten në terma të ligjeve të ndërtuara intelektualisht. Kështu, për shkencëtarin, realiteti hulumtohet si një sistem evolucionar i entiteteve të ndryshme, rendi i të cilave përcaktohet nga parimi i shkakësisë. 

Në filozofinë e Platonit, veçanërisht në *Timaeus* dhe *Filebus*, gjërat thuhej se lindën nga veprimi i një demiurgu që punon për të formuar kaosin në entitete të renditura. Shumë përkufizime të *esencës* i referohen kuptimit hilomorfik grek të lashtë të formimit të gjërave. Sipas këtij tregimi, struktura dhe ekzistenca reale e çdo gjëje mund të kuptohet në analogji me një artefakt të prodhuar nga një mjeshtër. Zejtari kërkon *hyle* (drurë ose dru) dhe një model, plan ose ide në mendjen e tij, sipas të cilit druri punohet për t'i dhënë konturin ose formën e treguar ( *morfe* ). Aristoteli ishte i pari që përdori termat *hyle* dhe *morphe* . Sipas shpjegimit të tij, të gjitha entitetet kanë dy aspekte: "materia" dhe "forma". Është forma e veçantë e imponuar ajo që i jep një materies identitetin e saj – përmasën ose "çfarë është" (dmth. "çfarë është"). Platoni ishte një nga esencialistët e parë, duke postuluar konceptin e formave ideale - një entitet abstrakt i të cilit objektet individuale janë thjesht faksimile. Për të dhënë një shembull: forma ideale e një rrethi është një rreth i përsosur, diçka që fizikisht është e pamundur të manifestohet; megjithatë rrathët që vizatojmë dhe vëzhgojmë kanë qartë një *ide* të përbashkët—formën ideale. Platoni propozoi se këto ide janë të përjetshme dhe jashtëzakonisht superiore ndaj manifestimeve të tyre dhe se ne i kuptojmë këto manifestime në botën materiale duke i krahasuar dhe lidhur me formën e tyre ideale përkatëse. Format e Platonit konsiderohen si patriarkë të dogmës esencialiste thjesht sepse ato janë një rast i asaj që është e brendshme dhe kontekstuale e objekteve - vetitë abstrakte që i bëjnë ato ato që janë. Një shembull është shëmbëlltyra e Platonit për shpellën . Platoni besonte se universi ishte i përsosur dhe se papërsosmëritë e tij të vëzhguara vinin nga perceptimi i kufizuar i njeriut për të. Për Platonin, kishte dy realitete: "thelbësore" ose ideale dhe "të perceptuara".

Aristoteli (384–322 p.e.s.) e përdori termin *esencë* për atë që gjërat në një kategori kanë të përbashkët dhe pa të cilën ato nuk mund të jenë anëtarë të asaj kategorie (për shembull, *racionaliteti* është thelbi i njeriut; pa racionalitet një krijesë nuk mund të jetë njeri). Në kritikën e tij ndaj filozofisë së Aristotelit, Bertrand Russell tha se koncepti i tij i esencës transferoi në metafizikë atë që ishte vetëm një lehtësi verbale dhe se ngatërronte vetitë e gjuhës me vetitë e botës. Në fakt, "thelbi" i një gjëje konsistonte në ato veti përcaktuese pa të cilat ne nuk mund të përdornim *emrin* për të.  Megjithëse koncepti i esencës ishte "ngatërruar pa shpresë", ai u bë pjesë e çdo filozofie deri në kohët moderne. Filozofi me origjinë egjiptiane Plotinus (204–270 pas Krishtit) solli idealizmin në Perandorinë Romake si neoplatonizëm, dhe bashkë me të konceptin se jo vetëm që të gjithë ekzistuesit burojnë nga një "esencë parësore", por se mendja luan një rol aktiv në formësimin ose renditjen e objekteve të perceptimit, në vend që të marrë në mënyrë pasive.

## Shih edhe 
* Kënaqësia
* Përcaktueshmëria
* Filozofia e edukimit

## Referime