Klod Monet

**Klod Mone**, ose **Claude Monet** (shqiptim frëngjisht: [klod mɔnɛ]; 14 nëntor 1840 – 5 dhjetor 1926) ishte piktor francez, themelues i pikturës impresioniste franceze dhe praktikuesi më i rëndësishëm dhe më pjellor i filozofisë së lëvizjes për të shprehur perceptimet e dikujt para natyrës, sidomos për pikturën e peizazhit *en plein aire*. Termi "Impresionizëm" rrjedh nga titulli i pikturës së tij: *Impression, soleil levant*, e cila u shfaq në vitin 1874 në ekspozitën e parë të pavarur të ngritur nga Monet dhe bashkëpunëtorët e tij si një alternativë ndaj Salon de Paris.

Ambicia e Monesë për të dokumentuar fshatrat franceze e shpuri atë për të adoptuar një metodë për të pikturuar të njëjtën skenë shumë herë në mënyrë që të kapte ndryshimin e dritës dhe kalimin e stinëve. Nga viti 1883, Mone jetonte në Giverny, ku bleu një shtëpi dhe pronë dhe filloi një projekt të gjerë të peizazhit, i cili përfshinte pellgje zambakësh që do të bëheshin subjekt i veprave të tij më të njohura. Në vitin 1899 ai filloi të pikturoj zambakët e ujit, së pari në pikëpamjet e pingulta me një urë japoneze si një tipar qendror dhe më vonë në serinë e pikturave në shkallë të gjerë që do ta zinte vazhdimisht për 20 vitet e ardhshme të jetës së tij.

## Biografia 
### Lindja dhe fëmijëria 
Klod Mone lindi më 14 nëntor 1840 në katin e pestë të 45 rue Laffitte, në qytetin e vogël të 9-të të Parisit. Ai ishte djali i dytë i Klod Adolf Mone dhe Louise Justine Aubrée Monet, të dy prej tyre parizianë të gjeneratës së dytë. Më 20 maj 1841, u pagëzua në kishën lokale të famullisë, Notre-Dame-de-Lorette, si Oskar-Klod, por prindërit e tij e quanin thjesht Oskar. (Ai nënshkroi të miturën e tij "O. &nbsp; Monet ". ) Megjithë pagëzimin e katolikëve, Mone më vonë u bë ateist. 

Në vitin 1845, familja e tij u transferua në Le Havre në Normandinë. Babai i tij donte që ai të shkonte në familjen e anijen-chandling dhe ushqimore të biznesit, por Mone donte të bëhej një artist. Nëna e tij ishte një këngëtare dhe mbështeti dëshirën e Monesë për një karrierë në art. 

Më 1 prill 1851, Mone hyri në shkollën e mesme Le Havre të arteve. Vendasit e njihnin mirë për karikaturat e qymyr druri, të cilat ai do të shiste për dhjetë deri në njëzet franga. Mone gjithashtu ndërmori mësimet e tij të parë të vizatimit nga Jacques-François Ochard, një ish-student i Jacques-Louis David. Në plazhet e Normandisë, rreth vitit 1856, ai u takua me kolegun e tij Eugène Boudin, i cili u bë mentor i tij dhe i mësoi atij të përdorte ngjyra të naftës. Boudin mësoi Monesë teknikën "en plein air" (në natyrë) të pikturës. Të dy morën ndikimin e Johan Barthold Jongkind. 

Më 28 janar 1857, nëna e tij vdiq. Në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeç, ai u largua nga shkolla dhe shkoi të jetonte me hallën e tij të ve, e pa fëmijë, Marie-Jeanne Lecadre. 

### Parisi dhe Algjeria 
[majtas|parapamje| *Gruaja në veshjen e gjelbër*, Camille Doncieux, [1866, Kunsthalle Bremen ]]
Kur Mone udhëtoi për në Paris, për të vizituar Luvrin, ai kuptoj që piktorët kopjonin nga mjeshtrat e vjetër. Duke sjellë me vete ngjyra dhe mjete të tjera, ai do të shkonte dhe do të ulet pranë një dritare dhe do të pikturonte atë që shihte. Mone ishte në Paris për disa vjet dhe u takua me piktorë të tjerë të rinj, duke përfshirë Édouard Manet dhe të tjerë, që u  bënë  miq dhe ndoqi impresionistët. 

Pas tërheqjes së një numri të ulët votash, në mars 1861, Mone u rekrutua në Regjimentin e Parë të Kalorësisë së Dritës Afrikane (''Chasseurs d'Afrique*) në Algjeri për një periudhë shtatëvjeçare të shërbimit ushtarak. Babai i tij i begatë mund të kishte blerë përjashtimin e Monesë nga rekrutimi, por nuk pranoi ta bënte këtë, kur djali i tij nuk pranoi të heqë dorë nga piktura. Ndërsa në Algjeri, Mone bëri vetëm disa skica të skenave të kasbahut, një peizazh të vetëm dhe disa portrete të oficerëve, të cilët kanë humbur të gjitha. Në një intervistë në *Le Temps*, të vitit 1900, megjithatë ai komentoi se ngjyrat e lehta dhe të gjalla të Afrikës së Veriut "përmbanin embrionin e hulumtimeve të mia të ardhshme". Pas rreth një viti të detyrës së garnizonit në Algjeri, Mone pati ethe tifoide dhe për pak kohë u largua pa leje. Pas mbikëqyrjes, halla e Monesë ndërhyri për ta larguar atë nga ushtria, nëse do të përfundonte një kurs në një shkollë arti. Është e mundur që piktori holandez Johan Barthold Jongkind, të cilin Mone e dinte, mund ta ketë nxitur halla e tij për këtë çështje. 

I zhgënjyer me artin tradicional që mësohet në shkollat e artit, në vitin 1862, Mone u bë student i Charles Gleyre në Paris, ku u takua me Pierre-Auguste Renoir, Frédéric Bazille dhe Alfred Sisley. Së bashku ata ndanë qasje të reja për artin, duke pikturuar efektet e *ajrit* të lehta *en plein* me ngjyrë të thyer dhe shenja të shpejta, në atë që më vonë u njoh si Impresionizëm. 

[parapamje|*Le déjeuner sur l'herbe'' (pjesa e djathtë), [1865-1866, me Gustave Courbet, Frédéric Bazille dhe Camille Doncieux, bashkëshortja e parë e artistit, Musée d'Orsay, Paris ]]
Në janar të vitit 1865, Mone po punonte në një version të ''Le déjeuner sur l'herbe*, duke synuar ta paraqiste atë për të varur në sallon, i cili kishte refuzuar *Le déjeuner sur l'herbe të* Manet dy vjet më parë. Piktura e Monesë ishte shumë e madhe dhe nuk mund të përfundonte me kohë. (Ajo u prerë më vonë, me pjesë tani në galeritë e ndryshme.) Mone paraqiti një pikturë të *Camille* ose *Gruas me fustanin e gjelbër* (*La femme à la robe verte*), një nga shumë vepra duke përdorur gruan e tij të ardhshme, Camille Doncieux, si modelin e tij. Të dyja këto piktura dhe një peizazh i vogël u varën. Mone dhe Camille u martuan më 28 qershor 1870, pak para shpërthimit të Luftës Franko-Prusiane dhe, pas ekskursionit të tyre në Londër dhe Zaandam, u shpërngulën në Argenteuil, në dhjetor 1871. Gjatë kësaj kohe Mone pikturoi vepra të ndryshme të jetës moderne. Ai dhe Camille jetonin në varfëri për shumicën e kësaj periudhe. Pas ekspozitës së suksesshme të disa pikturave detare dhe fitimit të një medaljeje argjendi në Le Havre, pikturat e Monesë u konfiskuan nga kreditorët, nga të cilat u ble nga një tregtar i anijeve, Gaudibert, i cili ishte gjithashtu një mbrojtës i Boudinit.

*Mbresa, agim'' u pikturua në vitin 1872, duke përshkruar një peizazh të portit Le Havre. Nga titulli i pikturës, kritiku i artit Louis Leroy, në rishikimin e tij "L'Exposition des Impressionnistes", i cili u shfaq në *Le Charivari*, krijoi termin "Impresionizëm". Ajo ishte menduar si  nënvleftësim, por impresionistët përvetësuan termin për veten e tyre. 

### Lufta Franko-Prusiane dhe Argenteuil 
Pas shpërthimit të Luftës Franko-Prusiane (19 korrik 1870), Mone dhe familja e tij u strehuan në Angli në shtator 1870,, ku ai studioi veprat e John Constable dhe Joseph Mallord William Turner, të dyja peizazhet e të cilit do të shërbejnë për të frymëzuar risitë e Monesë në studimin e ngjyrës. Në pranverën e vitit 1871, veprave të Monesë iu refuzua autorizimi për t'u përfshirë në ekspozitën e Akademisë Mbretërore. Ai gjithashtu bëri një vizitë të parë në Amsterdamin e afërt. Në tetor ose nëntor 1871, ai u kthye në Francë. Nga dhjetori 1871 deri në 1878 ai jetoi në Argenteuil, një fshat në bregun e djathtë të lumit Seine pranë Parisit dhe një destinacion popullor për parizienët, ku ai pikturonte disa nga veprat e tij më të njohura. Në vitin 1873, Mone bleu një anije të vogël të pajisur për t'u përdorur si një studio lundruese. Nga studioja e varkave, Mone pikturoi peizazhe dhe gjithashtu portret të Édouard Manet dhe gruas së tij; Manet nga ana tjetër përshkruante pikturën Mone në barkë, të shoqëruar nga Camille, në vitin 1874.

[parapamje|*Madamë Mone me një kimono japoneze*, [1875, Muzeu i Arteve të Bukura, Boston]]
### Impresionizmi 
Ekspozita e parë impresioniste u mbajt në vitin 1874 në Boulevard des Capucines 35, Paris, nga 15 prilli deri më 15 maj. Qëllimi kryesor i pjesëmarrësve nuk ishte për të promovuar një stil të ri, por për t'u çliruar nga kufizimet e Salon de Paris. Ekspozita, e hapur për këdo që është e përgatitur të paguajë 60 franga, u dha mundësi artistëve të shfaqin punën e tyre pa ndërhyrjen e jurisë. 

Renoir kryesoi komisionin e varur dhe bëri vetë pjesën më të madhe të punës, pasi anëtarët e tjerë nuk arritën të paraqiteshin. Gjithashtu në këtë ekspozitë ishte një pikturë me titull *Boulevard des Capucines*, një pikturë e bulevardit të bërë nga apartamenti i fotografit Nadar në nr. 35. Monet e pikturonte këtë temë dy herë, dhe nuk është e qartë se cila prej dy fotografive, që tani në Muzeun e Pushkinit në Moskë, apo atë në Muzeun e Artit Nelson-Atkins në Kansas City, ishte piktura që u shfaq në ekspozitën novatore të vitit 1874, edhe pse kohët e fundit, pamja e Moskës është favorizuar. Gjithsej 165 vepra u shfaqën në ekspozitë, duke përfshirë 4 vajra, 2 pastela dhe 3 bojëra uji nga Morisot; 6 vajra dhe 1 pastel nga Renoir; 10 punime nga Degas; 5 nga Pissarro; 3 nga Cezanne; dhe 3 nga Guillaumin. Disa punime ishin në hua, duke përfshirë *Olimpin Modern të* Cezanne, *Hide dhe Seek të* Morisot (në pronësi të Manet) dhe 2 peizazhe nga Sisley që ishin blerë nga Durand-Ruel. Ajo vdiq më 5 shtator 1879, në moshën tridhjetë e dy vjeçare. 

Mone bëri një studim në vajrat e gruas së tij të vdekur. Shumë vite më vonë, Mone i rrëfeu shokut të tij, Georges Clemenceau, se nevoja e tij për të analizuar ngjyrat ishte si gëzimi dhe vuajtja e jetës së tij. Ai shpjegoiː «*Unë një ditë gjeta veten duke parë fytyrën e vdekur të gruas sime të dashur dhe duke vënë në dukje sistematikisht ngjyrat sipas një refleksi automatik!*»

John Berger e përshkruan punën si "*një stuhi boje të bardhë, gri dhe të purpurt &nbsp;... një shpërthim i tmerrshëm i humbjes, i cili përgjithmonë do të heqë tiparet e saj. Në të vërtetë mund të ketë shumë pak piktura me shtrat të vdekur të cilat janë ndier aq intensivisht ose subjektivisht shprehës*." 

### Vétheuil 
[parapamje|339px|Piktura e Monesë në një fushë lulekuqesh, përfunduar në vitin [1873]]
Pas disa muajsh të vështira pas vdekjes së Camille, Mone filloi të krijojë disa nga pikturat e tij më të mira të shekullit të XIX-të. Gjatë fillim të viteve 1880, Mone pikturoi disa grupe të peisazheve dhe të detit në atë që ai konsiderohej si fushatë për të dokumentuar fshatrat franceze. Këto filluan të zhvilloheshin në seri fotografish në të cilat ai dokumentonte shumë skena të njëjta për të kapur ndryshimin e dritës dhe kalimin e stinëve. 

Miku i Mone, Ernest Hoschedé u falimentua dhe u largua në Belgjikë, në vitin 1878. Pas vdekjes së Camille, Mone në shtator 1879,  ndërsa Mone vazhdoi të jetonte në shtëpinë në Vétheuil, Alice Hoschedé e ndihmoi Mone për të rritur dy djemtë e tij, Jean dhe Michel. Ajo i mori ata në Paris për të jetuar së bashku me gjashtë fëmijët e saj, Blanche (i cili u martua me Jean Monet), Germaine, Suzanne, Marthe, Jean-Pierre, dhe Jacques. Në pranverën e vitit 1880, Alice Hoschede dhe të gjithë fëmijët u larguan nga Parisi dhe u bashkuan me Mone në Vétheuil. Në vitin 1881, të gjithë u zhvendosën në Poissy, të cilën Mone e urrente. Në prill 1883, duke shikuar nga dritarja e trenit të vogël mes Vernon dhe Gasny, ai zbuloi Giverny në Normandi. Mone, Alice Hoschede dhe fëmijët u zhvendosën në Vernon, pastaj në shtëpinë në Giverny, ku mbijetonte një kopsht i madh dhe ku ai pikturoi pjesën më të madhe të jetës së tij. Pas vdekjes së bashkëshortes së tij të huaj, Mone u martua me Alice Hoscheden në vitin 1892. Deri në nëntor 1890, Mone ishte mjaft i begatë për të blerë shtëpinë, ndërtesat përreth dhe tokën për kopshtet e tij. Gjatë viteve 1890, Mone ndërtoi një serë dhe një studio të dytë, një ndërtesë e gjerë e ndriçuar mirë me dritë diellore. 

[majtas|parapamje|354px|Kopshti i Mone, [1989]]
Mone shkroi udhëzime të përditshme për kopshtarin e tij, hartime të sakta dhe plantacione për mbjellje, dhe fatura për blerjet e tij me lule dhe grumbullimin e librave botanikë. Kur pasuria e Monesë u rrit, kopshti i tij u zhvillua. Ai mbeti arkitekti i saj, edhe pasi kishte punësuar shtatë punëtor. 

Mone bleu tokë shtesë me një livadh ujë. Në vitin 1893, filloi një projekt të gjerë të peizazhit, i cili përfshinte pellgje me lily që do të bëheshin subjekt i veprave të tij më të njohura. Zambakë të bardha lokale në Francë u mbollën së bashku me kultivarë të importuar nga Amerika e Jugut dhe Egjipti, duke rezultuar në një gamë të ngjyrave, duke përfshirë zambakët e verdhë, blu dhe të bardhë që u kthyen rozë me moshën. Në vitin 1899 filloi të pikturojë zambakët e ujit, së pari në pikëpamjet vertikale me një urë japoneze si një tipar qendror, dhe më vonë në serinë e pikturave në shkallë të gjerë që do ta zinte vazhdimisht për 20 vitet e ardhshme të jetës së tij. Ky peizazh, me dritën e tij alternative dhe reflektimet si pasqyrë, u bë pjesë përbërëse e punës së tij. Nga mesi i viteve 1910, Mone kishte arritur 

Skeda:Monet - Im Garten - 1895.jpeg|*Në kopësht, 1895, Koleksioni EG Buehrle, Zyrih 
Skeda:1914-26 Claude Monet Agapanthus MOMA NY anagoria.JPG|*Agapanthus*, midis 1914 dhe 1926, Muzeu i Artit Modern, Nju Jork 
Skeda:Claude Monet - Les arceaux de roses, Giverny (Les arceaux fleuris).jpg|*Harqet e trëndafilave, Giverny*, 1913, koleksion privat 
Skeda:Water-Lilies-and-Japanese-Bridge-(1897-1899)-Monet.jpg|*Zambakë uji dhe ura japoneze*, 1897-1899, Muzeu i Arteve të Universitetit Princeton 
Skeda:Monet - Seerosen 1906.jpg|*Zambakë uji*, 1906, Instituti i Artit i Çikagos 
Skeda:Monet - Seerosen6.jpg|*Zambakë uji*, Musée Marmottan Monet 
Skeda:Nympheas 71293 3.jpg|*Zambakë uji*,  1915, Neue Pinakothek, Mynih 
Skeda:Monet - Seerosen5.jpg|*Zambakë uji*,  1915, Musée Marmottan Monet 

[parapamje|291px|Mone në kopshtin e tij në [Giverny, 1922, foto e New York Times]]
## Vitet e fundit 
### Humbja e shikimit 
Gruaja e dytë e Monesë, Alice, vdiq në vitin 1911 dhe djali i tij më i madh Jean, i cili ishte martuar me bijën e Alice, Blanche, i preferuari i veçantë i Mone, vdiq në vitin 1914. 

Gjatë Luftës së Parë Botërore, në të cilën djali i tij më i vogël, Michel, shërbeu dhe miku dhe admiruesi i tij Georges Clemenceau udhëhoqi kombin francez, Mone pikturoi një varg të pemëve të shelgjeve të këqija si homazh ndaj ushtarëve francezë të rënë. Në vitin 1923, ai u nënshtrua dy operacioneve për të hequr kataraktet e tij. Pikturat u bënë duke qënë se kataraktet ndikuan në vizionin e tij me një ton të përgjithshëm të kuqërremtë, i cili është karakteristikë e vizionit të viktimave të kataraktit. Mund të jetë gjithashtu që pas operacionit ai ka qenë në gjendje të shohë gjatësi vale ultravjollce të dritës të cilat zakonisht përjashtohen nga lentet e syrit; kjo mund të ketë ndikuar në ngjyrat që ai ka perceptuar. Pas operacioneve të tij, ai madje i rishpiku disa nga këto piktura, me zambakë të zinj, më të zinj se më parë. 

### Vdekja 
[parapamje|majtas|336px|Varrezat e familjes Mone në [Giverny]]
Mone vdiq nga kanceri i mushkërive më 5 dhjetor 1926, në moshën 86 vjeçare dhe u varros në varrezat e kishës së Giverny. Në funeralin e tij, miku e tij i gjatë Georges Clemenceau, hoqi pëlhurën e zezë të mbuluar mbi arkivolin, duke thënë, "Nuk ka zi për Mone!" dhe e zëvendësoi atë me një leckë me lule. 

Shtëpia kopshti dhe pellgjijt e tij të ujit, u lanë nga Michel, trashëgimtari i vetëm i tij, në Akademinë Franceze të Arteve të Bukura (pjesë e *Institut de France*) në vitin 1966. Nëpërmjet *Fondacionit Claude Monet*, shtëpia dhe kopshtet u hapën për vizita në vitin 1980, pas restaurimit. Përveç suvenireve të Mone dhe objekteve të tjera të jetës së tij, shtëpia përmban përmbledhjen e tij të kopjeve japoneze prej druri. Shtëpia dhe kopshti, së bashku me Muzeun e Impresionizmit, janë atraksionet kryesore në Giverny, e cila pret turistë nga e gjithë bota.

Skeda:Nymphéas reflets de saule 1916-19.jpg|*Zambakë uji dhe pasqyrime të shelgut* (1916-1919), Musée Marmottan Monet 
Skeda:Claude Monet, Water-Lily Pond and Weeping Willow.JPG|*Pellg me zambakë uji dhe shelgje lotuese'', 1916-1919, Shitje Christie's New York, 1998 
Skeda:Claude Monet, Weeping Willow.JPG|*Shelg lotues*, 1918-19, Kolumbi Muzeu i Artit 
Skeda:Claude Monet Weeping Willow.jpg|*Shelg lotues*, 1918-19, Muzeu i Artit Kimball, Fort Worth, pikturat *Shelgu lotues i Monesë* ishin një homazh për ushtarët francezë të rënë të Luftës së Parë Botërore 
Skeda:Monet - Das Haus in den Rosen.jpeg|*Shtëpia midis trëndafilave*, midis viteve 1917 dhe 1919, Albertina, Vjenë 
Skeda:Monet- Der Rosenweg in Giverny.jpeg|*Shëtitorja, Giverny*, 1920-1922, Musée Marmottan Monet 
Skeda:1920-22 Claude Monet The Japanese Footbridge MOMA NY anagoria.JPG|*Kembimi Japonez*, 1920-1922, Muzeu i Artit Modern 
Skeda:Monet - Garten in Giverny.jpg|*Kopshti në Giverny* 

[parapamje|291px|*Katedralja e Ruenit në muzg*, [1893, Musée Marmottan Monet. Një shembull i serisë së Katedrales së Ruenit.]]
## Metodat e Mone 
Mone është përshkruar si "forca lëvizëse prapa impresionizmit". Çështja kryesore për artin e piktorëve impresionistë ishte kuptimi i efekteve të dritës mbi ngjyrën lokale të objekteve dhe efektet e ngjitjes së ngjyrave me njëri-tjetrin. Karriera e gjatë e Mone si një piktor u shpenzua në ndjekje të këtij qëllimi. 

Në vitin 1856, takimi i tij me rastin e Eugene Boudin, një piktor i skenave të vogla të plazhit, hapi sytë për mundësinë e pikturës së plein-ajrit. Prej asaj kohe, me një ndërprerje të shkurtër për shërbimin ushtarak, ai iu kushtua kërkimit të metodave të reja dhe të përmirësuara të shprehjes me anë të pikturave. Për këtë qëllim, si i ri, ai vizitoi Sallonin e Parisit dhe u njoh me veprat e piktorëve të vjetër, dhe bëri miq me artistë të tjerë të rinj. 

Në vitin 1877, një sërë pikturash në stacionin St-Lazare, Mone ishte duke parë tymin dhe avullin dhe mënyrën se si ato ndikonin në ngjyrën dhe dukshmërinë, duke qenë ndonjëherë i errët dhe ndonjëherë i tejdukshëm. Ai do të përdorte më tej këtë studim në pikturën e efekteve të mjegullës dhe shiut në peizazhin. Studimi i efekteve të atmosferës ishte të zhvillohen në një numër të seri e pikturash, në të cilën Mone përsëriti pikturonte të njëjtit subjekt (të tilla si seri e zambakëve të ujit) në dritat e ndryshme, në orët e ndryshme të ditës, dhe përmes ndryshimeve të motit dhe sezonit. Ky proces filloi në vitet 1880 dhe vazhdoi deri në fund të jetës së tij në vitin 1926. 

Seria e tij e parë e ekspozuar si e tillë ishte e Haystacks, pikturuar nga pikëpamje të ndryshme dhe në kohë të ndryshme të ditës. Pesëmbëdhjetë nga pikturat u ekspozuan në Galerie Durand-Ruel në vitin 1891. Në vitin 1892 ai prodhoi atë që ndoshta është seri më i njohur i tij, njëzet e gjashtë këndvështrime të *Katedrales së Ruenit*. 

Seri të tjera përfshijnë *plepat*, *mëngjeset në Seine* dhe *Zambakët e ujit të* pikturuar në pronën e tij në Giverni. Midis viteve 1883 dhe 1908, Mone udhëtoi për në Mesdhe, ku ai pikturonte monumentet, peizazhet dhe detin, duke përfshirë një sërë pikturash në Venedik. Në Londër ai pikturoi katër seri: *Shtëpitë e Parlamentit, Londër*, *Ura e Charing Cross*, *Ura e Vaterlosë* dhe *Pamjet e Urës së Uestminsterit*, shkruan Helen Gardner.

Skeda:La Gare Saint-Lazare - Claude Monet.jpg|*La Gare Saint-Lazare*, 1877, Musée d'Orsay 
Skeda:Claude Monet - Arrival of the Normandy Train, Gare Saint-Lazare - Google Art Project.jpg|*Arritja e trenit të Normandisë, Gare Saint-Lazare*, 1877, Instituti i Artit i Çikagos  
Skeda:Claude Monet The Cliffs at Etretat.jpg|*Shkëmbinjtë në Etretat*, 1885, Instituti Clark, Williamstown 
Skeda:Monet - Segelboote hinter der Nadel bei Eretat 1885.jpg|*Varkat me vela pas gjilpërës në Etretat*, 1885 
Skeda:Claude Monet, Grainstacks in the Sunlight, Morning Effect, 1890, oil on canvas 65 x 100 cm.jpg|Dy piktura nga një sërë grainstacks, 1890-91: *Grainstacks në rrezet e diellit, efekti i mëngjesit*, 
Skeda:1270 Wheatstacks, 1890-91, 65.8 x 101 cm, 25 7-8 x 39 3-4 in, The Art Institute of Chicago.jpg|*Grainstacks, fundi i ditës, Vjeshtë*, 1890-1891, Instituti i Artit i Çikagos 
Skeda:Claude Monet - Les Peupliers.jpg|*Plepa (Vjeshtë)*, 1891, Filadelfia Muzeu i Artit 
Skeda:Monet Poplars on the River Epte.jpg|*Plepa në Lumin Epte*, 1891 Tate 
Skeda:Claude Monet - Branch of the Seine near Giverny.JPG|*Sena afër Giverny*, 1897, Muzeu i Arteve të Bukura, Boston 
Skeda:Claude Monet - Morning on the Seine - Google Art Project.jpg|*Mëngjesi në Senë*, 1898, Muzeu Kombëtar i Artit Perëndimor 
Skeda:Charing Cross Bridge, Monet.jpg|*Ura e Charing Cross*, 1899, Muzeu Thyssen-Bornemisza Madrid 
Skeda:Claude Monet - Charing Cross Bridge (Saint Louis).jpg|*Ura e Charing Cross, Londër*, 1899-1901, Muzeu i Arteve në Saint Louis 
Skeda:Claude Monet, Houses of Parliament, London, 1900-1903, 1933.1164, Art Institute of Chicago.jpg|Dy piktura nga një seri e *Shtëpive të Parlamentit, Londër*, 1900-01, Instituti i Artit i Çikagos 
Skeda:London, the Houses of Parliament, Sunlight Opening in Fog, by Claude Monet.jpg|*Londër, Shtëpitë e Parlamentit. Dielli që ndriçon përmes mjegullës*, 1904, Musée d'Orsay 
Skeda:Claude Monet, Le Grand Canal.jpg|*Kanali i Madh, Venecia*, 1908, Muzeu i Arteve të Bukura, Boston 
Skeda:Monet Grand Canal Legion of Honor.jpg|*Kanali i Madh, Venecia*, 1908, Muzetë e Arteve të Bukura të San Franciskos 

## Fama 
Në vitin 2004, *Londra, parlamenti, efektet e diellit në mjegull (Londres, Le Parlement, trouée de soleil dans le brouillard)* (1904), shitet për US $ 20.1 &nbsp; milion. Në vitin 2006, *Proceedings Journal of the Royal Society* botoi një letër që dëshmonte se këto ishin pikturuar në një vend në spitalin e Shën Thomas, mbi lumin Tamiz.

*Falaises près de Dieppe (Shkëmbinjtë afër Dieppe)* është vjedhur në dy raste të veçanta: një herë në vitin 1998 (në të cilin kuratori i muzeut u dënua për vjedhje dhe u burgos pesë vjet e dy muaj së bashku me dy bashkëpunëtorë) dhe më së fundi në gusht 2007. Ajo u gjet në qershor 2008.

*Le Pont du Chemin de Fer à Argenteuil* e Mone, një pikturë e një ure hekurudhore që përfshin Senën afër Parisit, u ble nga një ofertues telefonik anonim për një rekord prej $ 41.4 &nbsp; milion në ankandin e Christie në Nju Jork më 6 maj 2008. Regjistrimi i mëparshëm për pikturën e tij ishte 36.5 dollarë &nbsp; milion. Vetëm disa javë më vonë, "*The bassin aux nymphéas*" (nga seri e zambakëve të ujit) shitet në ankandin e Christie në 24 qershor 2008, në Londër, në lot 19, për £ 36,500,000 ($ 71,892,376.34) (çmim çekiç) ose £ 40,921,250 ($ 80,451,178) tarifat, pothuajse dyfishuar rekordin për artistin dhe duke përfaqësuar një nga 20 çmimet më të larta të paguara për një pikturë në atë kohë. 

Në tetor të vitit 2013, piktura e Monesë, ''L'Eglise de Vetheuil* dhe *Le Bassin aux Nympheas,* u bënë subjekte të një rast ligjor në Nju Jork, kundër-bazuar NY Vilma Bautista, një herë ndihmëse për Imelda Marcos, gruaja e diktatorit Ferdinand Marcos, pasi ajo shiti *Le Bassin aux Nympheas'' për $ 32 milion për një blerës zviceran. Pikturat e Mone, së bashku me dy të tjerë, u blenë nga Imelda gjatë presidencës së burrit të saj dhe thuhet se bleu duke përdorur fondet e kombit. Avokati i Bautista pohoi se ndihmësi shiti pikturën për Imeldan, por nuk kishte një shans t'i jepte paratë. Qeveria Filipine kërkon kthimin e pikturës. *Le Bassin aux Nympheas*, i njohur edhe si *Kembimi Japonez mbi pellgun e Ujit-Lily në Giverny*, është pjesë e serisë së famshme të Zambakëve të ujit.

Skeda:Le bassin aux nymphéas - Claude Monet.jpg|*Le Bassin Aux Nymphéas*, 1919. Seri e vonë e Monesë e pikturave të zambakëve të ujit, janë ndër veprat e tij më të njohura. 
Skeda:WLA metmuseum Water Lilies by Claude Monet.jpg|*Zambakë uji*, 1919, Muzeu Metropolitan i Artit, Nju Jork 
Skeda:Claude Monet - Water Lilies, 1917-1919.JPG|*Zambakë uji*, 1917-1919, Muzeu i Artit në Honolulu 
Skeda:Claude Monet 044.jpg|*Zambakë uji (Yellow Nirwana)*, 1920, Galeria Kombëtare, Londër, Londër 
Skeda:Claude Monet, Water Lilies, ca. 1915-1926.jpg|*Zambakë uji*, c. 1915-1926, Nelson-Atkins Muzeu i Artit 
Skeda:Claude Monet, The Water Lily Pond, c. 1917-19, frame cropped, Google Art Project.jpg|*Pellgu i ujit të zambakëve*,  1917-1919, Albertina, Vjenë 

## Shiko gjithashtu 
* Pierre-Auguste Renoir
* Georges Seurat
* Lista e veprave të Claude Monet 
* Gustave Courbet
* Paul Cézanne
* Historia e pikturës 
* Historia e arteve pamore
* Modernizmi 
* Arti Avant-Garde
* Historia e arteve

## Referime 
## Bibliografia
* Howard, Michael *The Treasures of Monet*. (Musée Marmottan Monet, Paris, 2007).
* Kendall, Richard *Monet by Himself*, (Macdonald & Co 1989, updated Time Warner Books 2004), 
*  (full text PDF available)
* Stuckey, Charles F., *Monet, a retrospective*, Bay Books, (1985) 
* Tucker, Paul Hayes, ''Monet in the '90s*. (Museum of Fine Arts in association with Yale University Press, New Haven and London, 1989).
* Tucker, Paul Hayes *Claude Monet: Life and Art* Amilcare Pizzi, Italy 1995 
* Tucker, Paul Hayes, *Monet in the 20th century*. (Royal Academy of Arts, London, Museum of Fine Arts, Boston and Yale University press. 1998).

## Linqe të jashtme 
*  
* Claude Monet, Ministri i Kulturës dhe i Komunikimit  
* Claude Monet, Joconde, Koleksionet e koleksioneve des musées de France 
* Mone në Giverny 
* Bashkimi i Emrave të Artistëve, Fjalëve të Getty 
* Claude Monet në The Guggenheim 
* Monet në Muzeun Norton Simon 
* *Impresionizëm: ekspozitë njëqindvjeçare'' http://libmma.contentdm.oclc.org/cdm/compoundobject/collection/p15324coll10/id/78705/rec/222, një katalog ekspozues nga Muzeu Metropolitan i Artit (i disponueshëm në internet si PDF), i cili përmban materiale për Monet (f. &nbsp; 131-167)