open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ura e Matit

**Ura e Matit**: Një Kryevepër Inxhinierike në Shqipëri

Ura e Matit, e njohur gjithashtu si Ura me Harqe e Milotit apo Ura e Zogut, përfaqëson një nga veprat më të shquara inxhinierike në Shqipëri. Ndërtimi i saj nisi në janar të vitit 1926, nga kompania italiane Mazorana & Co, me një eksperiencë të pasur në fushën e ndërtimit. Kjo urë është një dëshmi e bashkëpunimit ndërkombëtar dhe e përkushtimit profesional që u shfaq në realizimin e saj.

Projekti dhe Zbatimi i Ures

Projekti i urës u realizua nga një prej personaliteteve më të njohura të shkencës së konstruksioneve, Profesori gjerman Emil Mersh (Emil Morsch) i Universitetit të Stuttgartit. Ai përfundoi projektin në maj të vitit 1926, duke sjellë në Shqipëri eksperiencën dhe njohuritë e tij të avancuara në fushën e betonarmëve. Sipas Arkivit Qendror Teknik të Ndërtimit, ndërtimi i urës përfaqësonte një sfidë teknike të jashtëzakonshme për kohën, por gjithashtu edhe një mundësi për të treguar përkushtimin dhe aftësitë e inxhinierëve shqiptarë.

Në fund të vitit 1925, inxhinieri i ri shqiptar Gjovalin Gjadri u kthye në atdhe pasi përfundoi studimet për inxhinieri civile në Universitetin Teknik të Vjenës. Në janar të vitit 1926, ai u ngarkua me detyrën e drejtorit të punimeve për zbatimin dhe supervizionin teknik të urës. Për Gjadri, kjo ishte një mundësi unike për të treguar aftësitë e tij profesionale dhe për të kontribuar në një projekt me rëndësi kombëtare dhe ndërkombëtare.

Teknikat dhe Inovacionet

Zbatimi i projektit të urës nga Gjovalin Gjadri u realizua në mënyrë mjeshtërore dhe origjinale. Në një ligjëratë të mbajtur në Universitetin e Prishtinës, profesor Niko Pojani e cilësoi ndërtimin e urës si një nga veprat më elegante dhe më të arrira inxhinierike të realizuara ndonjëherë në Shqipëri. Ura e Matit ishte specifike për aplikimin e paranderjes në elementet mbajtëse betonarme, një koncept novator për kohën. Kjo teknikë synonte uljen e nderjeve tërheqëse dhe shmangien e plasaritjeve në betonin e varseve vertikale dhe tiranteve horizontale të harqeve. Zbatimi i kësaj teknike kërkonte një saktësi dhe mjeshtëri të lartë, që Gjadri e arriti me sukses.

Për të realizuar këtë, u përdor një shtresë zhavorri prej 400 kg/m² mbi pjesën kaluese të urës për të krijuar sforcime shtypëse në elementet e betonit, çka mundësonte paranderjen e suksesshme. Ky proces kërkonte një koordinim të kujdesshëm dhe një kuptim të thellë të dinamikës së materialeve.

Përfundimi dhe Trashëgimia

Ura e Matit, e ndërtuar me 6 harqe (aktualisht ka 5), u inaugurua në maj të vitit 1927. Gjatësia e harkut të urës është 54 metra, dhe lartësia maksimale e harkut arrin në 10.95 metra. Punimet për ndërtimin e saj zgjatën vetëm një vit, një periudhë tepër e shkurtër duke marrë parasysh sfidat teknike dhe mundësitë e kufizuara të asaj kohe.

Deri në prill të vitit 1939, ura mbante zyrtarisht emrin e Mbretit Zog. Sot, Ura e Matit konsiderohet si një nga urat më të bukura në Ballkan, një simbol i arritjeve inxhinierike dhe një dëshmi e përkushtimit profesional të inxhinierëve shqiptarë dhe të huaj që morën pjesë në ndërtimin e saj. 

## Burimet
Platori (emër)

**Plator** është një emër ilir që ka dalë në pah përmes mbishkrimeve dhe burimeve të tjera historike. Emrat ilirë, përfshirë Platorin, janë pjesë e trashëgimisë së popujve që jetonin në rajonin e Ballkanit gjatë periudhës antike. Ilirët ishin një grup fisnor i gjerë, dhe emrat e tyre kanë qenë subjekt i studimeve të ndryshme historike dhe arkeologjike.

## Vështrim 
*Origjina dhe etnia: Emri Plator është i lidhur ngushtë me kulturën dhe identitetin ilir. Ilirët ishin një nga popujt më të mëdhenj dhe të rëndësishëm të Ballkanit para dominimit romak.
*Mbishkrime dhe dokumentime: Emri Plator është gjetur në disa mbishkrime të periudhës antike, të cilat janë zbuluar në rajone të ndryshme të Ballkanit Perëndomor. Këto mbishkrime shpesh përmbajnë informacion mbi personat që i mbanin këto emra, duke përfshirë statutin e tyre social dhe rolin në komunitet.
*Struktura e emrit: Emrat ilirë si Plator shpesh përmbajnë elemente që janë të veçanta për këtë gjuhë të lashtë. Struktura e emrit dhe përdorimi i tingujve të tillë si "r" në fund është një karakteristikë që mund të gjendet në shumë emra ilirë. Gjithashtu mund të vërehen edhe paralelizma me emrin tjetër antikë **Platon**.
*Rëndësia historike: Studimi i emrave ilirë si Plator ndihmon në kuptimin e strukturës sociale, organizimit dhe kulturës së ilirëve. Për shembull, emrat mund të tregojnë për traditat e emërtimit, përkatësinë fisnore, dhe ndonjëherë edhe profesionet apo pozitat e mbajtura nga individët.
*Konteksti arkeologjik: Gjetjet arkeologjike, ku përfshihen mbishkrime me emrin Plator, janë të rëndësishme për të ndërtuar një pamje më të plotë të jetës së përditshme dhe të historisë së ilirëve. Këto gjetje mund të jenë monumente, gurë varri, ose objekte të tjera që kanë mbijetuar nga koha e ilirëve.

Studimi i emrave ilirë është një pjesë e rëndësishme e kërkimeve për të rindërtuar të kaluarën e popujve të Ballkanit Perëndimor dhe për të kuptuar më mirë ndikimet e tyre në historinë e rajonit.

## Shih edhe 
* Platori
* Lista e emrave ilirë

## Referime
Antroponimia ilire

**Antroponimia ilire** është një fushë studimi e cila i referohet hulumtimit të emrave personalë të përdorur nga ilirët, një popull i lashtë indo-evropian që banuan në Gadishullin Ballkanik dhe në rajone fqinje të Evropës Qendrore dhe Italisë Veriore gjatë periudhës antike klasike. Ilirët nuk lanë tekste të shkruara të rëndësishme, kështu që informacionet për emrat e tyre vijnë kryesisht nga burime të jashtme, si mbishkrimet greke dhe romake, si dhe nga zbulimet arkeologjike. Në përgjithësi, studimi i antroponimisë ilire ofron njohuri të vlefshme në aspektet kulturore dhe gjuhësore të popullit ilir, duke hedhur dritë edhe mbi besimet e tyre, praktikat e emërtimit dhe marrëdhëniet e tyre me botën natyrore.

## Vështrim 
Studimi i antroponimisë ilire ofron njohuri për gjuhën, kulturën dhe besimet ilire. Sipas burimeve të disponueshme, antroponimet ilire shpesh rrjedhin nga emrat e kafshëve dhe pasqyronin besimin e ilirëve për kafshët si paraardhës dhe mbrojtës mitologjikë.

Shumë emra ilirë ishin të përbërë nga dy pjesë, të ngjashme me emrat e tjerë indo-evropianë. Për shembull, emri Bardhyl mund të ndahet në "bardh-" (që ndoshta do të thotë "i bardhë" ose "i ndritshëm") dhe "-yll" (që mund të jetë një formë e një prapashtese ose një element i emrit).

Prefikset dhe prapashtesat ishin përdorur shpesh për të formuar emra. Elemente të përbashkëta përfshijnë “-on”, “-os”, “-is” dhe “-es”. Shembuj të emrave ilirë përfshijnë Agron Teuta, Bardhyl, Monun, etj.

Për shkak të ndërveprimeve me grekët dhe romakët, disa emra ilirë kanë pësuar ndikime nga gjuhët e tyre. Për shembull, Genci, mbreti i fundit ilir, ka një emër të latinizuar.

;Emra meshkujsh ilirë:
* Agroni (mbret i ilirëve)
* Bardhyl (një mbret i njohur i fisit Dardani)
* Monun (një mbret i fisit Taulant)
* Genti (mbreti i fundit i mbretërisë ilire)
* Glauku (mbret i ilirëve dhe kujdestar i Pirros së vogël)

;Emra femrash ilire:
* Beroja (mbretëreshë ilire}
* Teuta (mbretëresha ilire, gruaja e mbretit Agron)
* Etuta (princeshë ilire)
* Birkena (princeshë ilire)
* Daorsa (princeshë ilire)

## Rëndësia e fushës 
Studimi i antroponimisë ilire është i rëndësishëm për të kuptuar kulturën, gjuhën dhe shoqërinë ilire. Emrat personalë mund të ofrojnë tregues për organizimin social, fenë dhe marrëdhëniet fisnore. Gjithashtu, mund të reflektojnë ndikimet kulturore dhe gjuhësore në rajon, duke kontribuar në një pamje më të plotë të ndërveprimeve midis ilirëve dhe popujve të tjerë antikë.

## Shih edhe 
* Ilirologjia
* Lista e emrave ilirë
* Lista e personaliteteve ilire

## Referime
Führerbunker

''''* (Bunkeri i Drejtuesit) ishte një strehë e sulmeve ajrore që ndodhej pranë Kancelarisë së Rajhut në Berlin, Gjermani. Ishte pjesë e një kompleksi bunkeri nëntokësor të ndërtuar në dy faza në 1936 dhe 1944. Ishte selia e fundit e Führer*-it* (*Führerhauptquartiere'') e përdorur nga Adolf Hitleri gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Hitleri filloi të banojë në  më 16 janar 1945 dhe u bë qendra e regjimit nazist deri në javën e fundit të Luftës së Dytë Botërore në Evropë. Hitleri u martua me Eva Braunin atje më 29 prill 1945, më pak se 40 orë para se të kryenin vetëvrasje.

Pas luftës, ndërtesat e vjetra dhe të reja të Kancelarisë u rrafshuan nga Ushtria e Kuqe sovjetike. Kompleksi nëntokësor mbeti kryesisht i patrazuar deri në 1988-1989, pavarësisht disa përpjekjeve për prishje. Seksionet e gërmuara të kompleksit të vjetër të bunkerit u shkatërruan kryesisht gjatë rindërtimit të asaj zone të Berlinit. Vendi mbeti i pashënuar deri në vitin 2006, kur u vendos një pllakë e vogël me një diagram skematik. Disa korridore të bunkerit ekzistojnë ende, por janë të mbyllura nga publiku.
Vorbunker

***Vorbunker*** (bunkeri i sipërm ose bunkeri i përparmë) ishte një strukturë nëntokësore prej betoni që fillimisht ishte menduar të ishte një strehë e përkohshme e sulmeve ajrore për Adolf Hitlerin dhe për rojet e shërbëtorët e tij. Ndodhej pas sallës së madhe të pritjes që iu shtua Kancelarisë së vjetër të Rajhut, në Berlin, Gjermani, në vitin 1936. Bunkeri u quajt zyrtarisht "Strehimi Ajror i Kancelarisë së Rajhut" deri në vitin 1943, kur kompleksi u zgjerua me shtimin e *Führerbunker-*it, i vendosur një nivel më poshtë. Më 16 janar 1945, Hitleri u zhvendos në *Führerbunker*. Atij iu bashkua stafi i tij i lartë, duke përfshirë Martin Bormani. Më vonë, Eva Brauni dhe Xhozef Gëbels u zhvendosën në *Führerbunker* ndërsa Magda Gëbels dhe gjashtë fëmijët e tyre u vendosën në *Vorbunker-*in e sipërm. Familja e Gëbelsit jetoi në *Vorbunker* deri në vdekjen e tyre më 1 maj 1945.
Denazifikimi

**Denazifikimi** () ishte një nismë e aleatëve për të larguar shoqërinë, kulturën, shtypin, ekonominë, gjyqësorin dhe politikën gjermane dhe austriake nga ideologjia naziste pas Luftës së Dytë Botërore. Ai u krye duke hequr ata që kishin qenë anëtarë të Partisë Naziste ose SS nga pozitat e pushtetit dhe të ndikimit, duke shpërbërë ose duke i bërë të pafuqishme organizatat e lidhura me nazizmin dhe duke gjykuar nazistët e shquar për krime lufte në gjyqet e Nurembergut të vitit 1946. Programi i denazifikimit filloi pas përfundimit të luftës dhe u forcua me Marrëveshjen e Potsdamit në gusht 1945. Termi *denazifikim* u krijua për herë të parë si një term ligjor në vitin 1943 nga Pentagoni i ShBA-së, i synuar të zbatohej në një kuptim të ngushtë në lidhje me sistemin ligjor gjerman të pasluftës. Megjithatë, më vonë ai mori një kuptim më të gjerë.

Në fund të vitit 1945 dhe në fillim të vitit 1946, shfaqja e Luftës së Ftohtë dhe rëndësia ekonomike e Gjermanisë bëri që Shtetet e Bashkuara të humbnin interesin në veçanti për programin, duke pasqyruar disi 'kursin e kundërt' në Japoninë e pushtuar nga Amerika. Britanikët ua dorëzuan panelet e denazifikimit gjermanëve në janar 1946, ndërsa amerikanët bënë të njëjtën gjë në mars 1946. Francezët bënë përpjekjen më të butë të denazifikimit. Denazifikimi u krye në një mënyrë gjithnjë e më të butë dhe të vakët derisa u shfuqizua zyrtarisht në 1951. Për më tepër, programi ishte jashtëzakonisht i papëlqyer në Gjermaninë Perëndimore, ku shumë nazistë mbanin pozita të pushtetit. Denazifikimi u kundërshtua nga qeveria e re gjermano-perëndimore e Konrad Adenauerit, i cili deklaroi se përfundimi i procesit ishte i nevojshëm për riarmatimin e Gjermanisë Perëndimore. Nga ana tjetër, denazifkimi në Gjermaninë Lindore merrej si një veçori kyçe e transformimit në një shoqëri socialiste dhe vendi ishte më i rreptë në kundërshtimin e nazizmit sesa homologu i tij. Megjithatë, jo të gjithë ish-nazistët u përballën me gjykimin. Kryerja e detyrave të veçanta për qeveritë e pushtimit mund të mbronte anëtarët nazistë nga ndjekja penale, duke u mundësuar atyre të vazhdonin të punonin dhe në disa raste të arrinin rëndësi, siç bënë lidhjet e veçanta me pushtuesit. Një nga rastet më të dukshme ishte Verner von Braun, i cili ishte midis shkencëtarëve të tjerë gjermanë të rekrutuar nga Shtetet e Bashkuara përmes "Operacionit Paperclip" dhe më vonë zuri pozicione kyçe në programin hapësinor amerikan.
Vullneti i fundit dhe testamenti i Adolf Hitlerit

Adolf Hitler, kancelar dhe diktator i Gjermanisë nga viti 1933 deri në 1945, nënshkroi testamentin e tij politik dhe testamentin e tij privat në *Führerbunker* më 29 prill 1945, një ditë para se të kryente vetëvrasje me gruan e tij, Eva Braun.

Testamenti politik ishte në dy pjesë. Në të parën, *Mein politisches Testament*, ai mohoi akuzat për luftënxitje, shprehu falënderimet e tij për qytetarët besnikë të Gjermanisë dhe u bëri thirrje atyre që të vazhdonin luftën. Në të dytën, ai shpalli Hajnrish Himlerin dhe Herman Gëringun si tradhtarë dhe përcaktoi planin e tij për një qeveri të re nën Karl Dënic. Sekretari i Hitlerit Traudël Junge kujtoi se ai po lexonte nga shënimet ndërsa diktonte testamentin dhe besohet se Xhozef Gëbelsi e ndihmoi ta shkruante atë.

Si testamenti politik ashtu edhe testamenti privat i Adolf Hitlerit iu diktuan Junges gjatë ditëve të fundit të jetës së Hitlerit dhe u nënshkruan më 29 prill 1945, por këto sende nuk duhet të ngatërrohen me një dokument krejtësisht të ndryshëm dhe të diskutueshëm të njohur si *Testamenti i Adolf Hitlerit*.
Xhozef Gëbels

**Paul Xhozef Gëbels** 29 tetor 1897– 1 maj 1945) ishte një politikan dhe filolog nazist gjerman i cili ishte *Gauleiter* (udhëheqësi i distriktit) i Berlinit, kryepropagandist i Partisë Naziste dhe më pas Ministër i Propagandës së Rajhut nga viti 1933 deri në 1945. Ai ishte një nga ndjekësit më të afërt dhe më të përkushtuar të Adolf Hitlerit, i njohur për aftësitë e tij në të folurit në publik.

Gëbelsi, i cili aspironte të bëhej autor, mori një doktoraturë në filologji nga Universiteti i Hajdelbergut në 1921. Ai iu bashkua Partisë Naziste në vitin 1924 dhe punoi me Gregor Shtraserin në degën e saj veriore. Ai u emërua *Gauleiter* i Berlinit në vitin 1926, ku filloi të interesohej për përdorimin e propagandës për të nxitur partinë dhe programin e saj. Pasi nazistët erdhën në pushtet në 1933, Ministria e Propagandës e Gëbelsit fitoi shpejt kontrollin mbi mediat e lajmeve, artet dhe informacionin në Gjermaninë naziste. Ai ishte veçanërisht i zoti në përdorimin e mediave relativisht të reja të radios dhe filmit për qëllime propagandistike.

Në vitin 1943, Gëbelsi filloi t'i bënte presion Hitlerit për të futur masa që do të prodhonin "luftë të plotë", duke përfshirë mbylljen e bizneseve jothelbësore për përpjekjet e luftës, rekrutimin e grave në fuqinë punëtore dhe regjistrimin e burrave në profesionet e përjashtuara më parë në Vermaht. Hitleri më në fund e emëroi atë si Fuqiplotin e Rajhut për Luftën e Plotë më 23 korrik 1944, ku Gëbelsi ndërmori masa kryesisht të pasuksesshme për të rritur numrin e njerëzve në dispozicion për prodhimin e armatimeve dhe për Vermahtin.

Ndërsa lufta po i afrohej fundit dhe Gjermania naziste u përball me disfatën, Magda Gëbels dhe fëmijët e Gëbelsit iu bashkuan Hitlerit në Berlin. Ata u zhvendosën në *Vorbunker-*in nëntokësor, pjesë e kompleksit të bunkerit nëntokësor të Hitlerit, më 22 prill 1945. Hitleri kreu vetëvrasje më 30 prill. Në përputhje me testamentin e Hitlerit, Gëbelsi e pasoi atë si kancelar i Gjermanisë; ai shërbeu një ditë në këtë post. Të nesërmen, Gëbelsi dhe gruaja e tij Magda kryen vetëvrasje, pasi kishin helmuar gjashtë fëmijët e tyre me një përbërje cianuri.
Gjeografia njerëzore

**Gjeografia njerëzore** ose **antropogjeografia** është degë e gjeografisë e cila studion marrëdhëniet hapësinore midis komuniteteve njerëzore, kulturave, ekonomive dhe ndërveprimet e tyre me mjedisin, shembuj të të cilave përfshijnë shtrirjen urbane dhe rizhvillimin urban .  Ai analizon ndërvarësinë hapësinore ndërmjet ndërveprimeve sociale dhe mjedisit nëpërmjet metodave cilësore dhe sasiore .   Kjo qasje shumëdisiplinore bazohet në sociologji, antropologji, ekonomi dhe shkenca mjedisore, duke kontribuar në një kuptim gjithëpërfshirës të lidhjeve të ndërlikuara që formojnë hapësirat e banuara.  

## Historia 
Shoqëria Mbretërore Gjeografike u themelua në Angli në 1830.  Profesori i parë i gjeografisë në Mbretërinë e Bashkuar u emërua në 1883,  dhe intelekti i parë gjeografik i madh që u shfaq në MB ishte Halford John Mackinder, i emëruar profesor i gjeografisë në Shkollën Ekonomike të Londrës në 1922.  japin shpjegime në vend të përshkrimeve, parashtrojnë alternativa dhe zgjidhje dhe janë të angazhuar politikisht,  në vend që të përdorin shkëputjen e lidhur me pozitivistët. (Shkëputja dhe objektiviteti i revolucionit sasior u kritikua në vetvete nga gjeografët radikalë si një mjet i kapitalit). Gjeografia radikale dhe lidhjet me marksizmin dhe teoritë e lidhura me të mbeten një pjesë e rëndësishme e gjeografisë bashkëkohore njerëzore (Shih: *Antipode* ). Gjeografia kritike pa gjithashtu prezantimin e 'gjeografisë humaniste', e lidhur me punën e Yi-Fu Tuan, e cila shtyu për një qasje shumë më cilësore në metodologji.

Ndryshimet në gjeografinë kritike kanë çuar në qasje bashkëkohore në disiplinë si gjeografia feministe, gjeografia e re kulturore, gjeografia e vendbanimeve, gjeografitë "demonike" dhe përfshirja me teoritë dhe filozofitë postmoderne dhe post-strukturore .

## Shih edhe 
* Gjeografia
* Gjeografia fizike

## Referime
Patronimia

**Patronimi**, ose **patronimia**, është një përbërës i një emri personal i bazuar në emrin e dhënë të babait, gjyshit të dikujt (më konkretisht një **avonimik** ),   ose një paraardhësi të mëparshëm mashkull. Është ekuivalenti mashkullor i një matronimike .

Patronimet përdoren, sipas politikës zakonore ose zyrtare, në shumë vende të botës, megjithëse gjetkë përdorimi i tyre është zëvendësuar ose transformuar në mbiemra patronimikë . Shembuj të transformimeve të tilla përfshijnë mbiemra të zakonshëm anglezë si Johnson (biri i Gjonit).  

## Origjina e termave 
Emri dhe mbiemri i zakonshëm në anglisht është *patronimik*, por si emër ky ekziston në variacion të lirë së bashku me *patronimin* . Pjesa e parë e fjalës *patronim* vjen nga greqishtja πατήρ *patēr* ' baba ' ( GEN πατρός *patros* prej nga vjen forma e kombinuar πατρο- *patro* -);  pjesa e dytë vjen nga greqishtja ὄνυμα *onyma*, një formë variant i ὄνομα *onoma* 'emër'.  Në formën *patronimike*, kjo qëndron me shtimin e prapashtesës  ( *-ikos* ), e cila fillimisht përdorej për të formuar mbiemra me kuptimin 'përkasin' (pra 'kanë lidhje me emrin e babait'). Këto forma dëshmohen në greqishten helenistike si πατρώνυμος ( *patrōnymos* ) dhe πατρωνυμικός ( *patrōnymikos* ).  Forma *patronim*, e vërtetuar për herë të parë në anglisht në 1834, u huazua në anglisht nga *patronimi* francez, i cili më parë e kishte huazuar fjalën drejtpërdrejt nga greqishtja. *Patronimika*, e vërtetuar për herë të parë në anglisht në 1612, ka një histori më komplekse. Të dyja fjalët greke kishin hyrë në latinisht, dhe nga latinishtja në frëngjisht. Forma angleze *patronimike* u huazua përmes ndikimit të ndërsjellë të frëngjishtes dhe latinishtes në anglisht. 

## Historia 
Në shumë zona anembanë botës, patronimet janë para përdorimit të emrave të familjes . Emrat e familjeve në shumë gjuhë kelte, gjermanike, iberike, skandinave, gjeorgjiane, armene dhe sllave kanë origjinën nga patronimet, p.sh. Wilson (djali i William ), FitzGerald (djali i Gerald ), Powell (nga "ap Hywel "), Fernández (biri i Fernando ), Rodríguez (i biri i Rodrigos ), Andersson ose Andersen (djali i Andersit, forma skandinave e Andrew ), Carlsen (djali i Karlit ), Ilyin (i Ilya ), Petrov (i Pjetrit ), Grigorovich (djali i Grigory, rus forma e Gregory ), Stefanović (djali i Stefanit, Stefan i vogël), MacAllister (nga "mac Alistair", që do të thotë djali i Alistair, forma skoceze e anglicizuar e Aleksandrit ) dhe O'Conor (nga "Ó Conchobhair", që do të thotë nip/pasardhës i Conchobhar ). Kultura të tjera që më parë përdornin patronime kanë kaluar në stilin më të përhapur të kalimit të mbiemrit të babait tek fëmijët (dhe gruaja) si të tyren. Në Islandë, emrat e familjes janë të pazakontë; Ligji islandez favorizon përdorimin e patronimeve (dhe së fundmi, matronimeve) mbi emrat e familjes.

## Shih edhe 
* Emri
* Mbiemri
* Antroponimia
* Mbiemri toponimik

## Referime
Bylbyl Sokoli

**Bylbyl Sokoli** (19 dhjetor 1957, Rahovec) është një ish futbolist, trajner kosovar i futbollit dhe profesor universitar.

## Biografia 
Bylbyl Sokoli lindi në Rahovec, ku kreu shkollën fillore dhe të mesme pas së cilës vazhdoi studimet në Prishtinë në Fakultetin e Kulturës Fizike (1985), studimet pasuniversitare dhe mbrojti tezën e doktoraturës (2003). Ishte përzgjedhës i kombëtares së Kosovës, kurse tri herë është shpallur trajner i vitit. Në vitin 2004 është
pajisur me certifikatën UEFA-s, kurse në vitin 2006 me diplomën e trajnerit të UEFA-s. Është ligjërues i lëndës së futbollit në Fakultetin e Shkecave Sportive të Universitetit të Prishtinës. 1515-1516

## Karriera si trajner 
Profesionin e trajnerit të futbollit e nisi në vitin 1988 në skuadrën prishtinase "Ramiz Sadiku", vazhdoi më pas në skuadra të tjera, si: KF Flamurtari, KF 2 Korriku, KF Besëlidhja, KF Renova (Tetovë), KF Drenica, KF Hysi, KF Prishtina, KF Liria, KF Ferizaj detj. Ai në dy raste ka qenë edhe trajner i Kombëtares së Kosovës.

## Arritjet 
Si menaxher, Sokoli ka fituar Superligën e Kosovës me KF Prishtinën në vitin 2001 dhe 2002. Gjithashtu ka fituar Kupën e Kosovës me KF Prishtinën në vitin 2000 dhe KF Lirinë në vitin 2006. Ja disa nga arritjet e Bylbyl Sokolit si menaxher:
* Fituesi i Superligës së Kosovës: 2001, 2002
* Fituesi i Kupës së Kosovës: 2000, 2006

## Shih edhe 
* Sporti në Kosovë

## Referime
Simbolet kombëtare të Shqipërisë

**Simbolet Shqiptare**

Simbolet kombëtare të Shqipërisë janë pasqyra të kulturës, historisë dhe identitetit të kombit shqiptar.  Këto simbole përfaqësojnë atë që është unike dhe e veçantë për Shqipërinë, dhe shpesh herë përdoren edhe në rajone të tjera ku ka shqiptarë, si në Kosovë, Maqedoninë e Veriut,  Mal të Zi, Greqi (Çamëri), Serbi (Lugina e Preshevës) dhe ndër arbëreshët në Itali. Historia e simboleve shqiptare lidhet ngushtë me periudhat e ndryshme historike, duke filluar që nga koha e Skënderbeut, heroit kombëtar të shqiptarëve. 

Shqiptari në Flamur: Shqiponja Dykrenare

Flamuri kombëtar i Shqipërisë, i cili përmban një shqiponjë të zezë dykrenare në sfond të kuq, është një nga simbolet më të fuqishme dhe të njohura të kombit shqiptar. Ky simbol daton nga koha e Skënderbeut dhe është frymëzuar nga flamuri i tij. Skënderbeu, i cili e kishte bashkuar shtetin shqiptar nën drejtimin e tij, përdorte shqiponjën dykrenare si simbol të sovranitetit dhe unitetit kombëtar.

Përkrenarja e Skënderbeut

Një tjetër simbol i rëndësishëm është përkrenarja e Skënderbeut, e zbukuruar me një kokë dhie, është një shprehje e qartë e trashëgimisë kulturore dhe historike të shqiptarëve. Përkrenarja, e cila ka një stil të veçantë dhe unik, tregon për ndikimet e lashta dhe lidhjet historike me periudhën e Pirros së Epirit dhe Aleksandrit të Madh të Maqedonisë.

Shenja e Diellit dhe Simbolet Pellazgjike

Në periudhën e Skënderbeut, përdorimi i simboleve të Diellit dhe elementëve të tjerë të kulturës pellazgjike ishte shumë i zakonshëm. Këto simbole ishin të lidhura ngushtë me traditën dhe historinë vendase, duke përforcuar identitetin kombëtar dhe krenarinë për trashëgiminë e lashtë të shqiptarëve. Këto simbole evokonin lavdinë e periudhës së Pirros dhe të epirotëve të lashtë, që në mesjetë ishin sinonim i emrit "arbër".

Dominus Albaniae dhe Vula e Skënderbeut

Titulli zyrtar i Skënderbeut, "Zot i Arbërisë" (Dominus Albaniae), është një tjetër simbol i rëndësishëm që tregon për rëndësinë dhe madhështinë e shtetit të tij. Ky titull është gjetur në vulën e tij dhe në shkresat zyrtare, si dhe në letrat e kancelarive të huaja që i janë drejtuar Skënderbeut si kryetar i shtetit shqiptar. Emërtimi i shtetit të tij me emrin etnogjeografik kombëtar mesjetar Arbëria (Albania) tregonte për përpjekjet e Skënderbeut për të mbajtur gjallë identitetin kombëtar dhe për të forcuar shtetin shqiptar kundër pushtimit osman.

Përfundim

Simbolet kombëtare të Shqipërisë janë një pasqyrë e pasur e historisë dhe kulturës së vendit. Ato jo vetëm që përfaqësojnë identitetin dhe krenarinë kombëtare, por edhe dëshmojnë për një histori të lavdishme dhe të mbushur me luftëra për liri dhe pavarësi. Nga flamuri kombëtar me shqiponjën dykrenare, te përkrenarja e Skënderbeut dhe simbolet pellazgjike, të gjitha këto simbole janë pjesë e rëndësishme e trashëgimisë kulturore shqiptare, dhe vazhdojnë të jenë burim frymëzimi për brezat e sotëm dhe të ardhshëm.   

## Burimet
Largësia totale e variacionit të masave të probabilitetit

parapamje|250x250px| Distanca totale e variacionit është gjysma e zonës absolute midis dy kurbave: Gjysma e zonës së hijezuar sipër.
Në teorinë e probabilitetit, **distanca totale e variacionit** është një masë e largësisë për shpërndarjet e probabilitetit. Është një shembull i një metrike të largësisë statistikore dhe nganjëherë quhet **largësia statistikore**, **ndryshesa statistikore** ose **largësia variacionale** .

## Përkufizimi 
Konsideroni një hapësirë të matshme (\Omega, \mathcal{F}) dhe masat e probabilitetit P dhe Q përcaktuar më (\Omega, \mathcal{F}) . Largësia totale e variacionit ndërmjet P dhe Q përkufizohet si 

: \delta(P,Q)=\sup_{ A\in \mathcal{F}}\left|P(A)-Q(A)\right|.

Kjo është ndryshesa absolute më e madhe midis probabiliteteve që dy shpërndarjet e probabilitetit i caktojnë të njëjtës ngjarje.

## Vetitë 
Largësia totale e variacionit është një divergjencë  dhe një metrikë integrale e probabilitetit .

### Lidhja me largësitë e tjera 
Largësia totale e variacionit lidhet me divergjencën Kullback-Leibler nga mosbarazimi i Pinsker -it:

: \delta(P,Q) \le \sqrt{\frac{1}{2} D_{\mathrm{KL}}(P\parallel Q)}.

Gjithashtu merret mosbarazimi i mëposhtëm, për shkak të Bretagnolle dhe Huber  (shih gjithashtu  ), e cila ka avantazhin e sigurimit të një kufiri jo vakuoz edhe kur \textstyle D_{\mathrm{KL}}(P\parallel Q)>2\colon

: \delta(P,Q) \le \sqrt{1-e^{ -D_{\mathrm{KL}}(P\parallel Q) }}.

Largësia totale e variacionit është gjysma e largësia L  midis funksioneve të probabilitetit: në domene diskrete, kjo është largësia midis funksioneve të masës së probabilitetit 

: \delta(P, Q) = \frac12 \sum_{x} |P(x) - Q(x)|,

dhe kur shpërndarjet kanë funksione standarde të densitetit të probabilitetit p dhe q, 

: \delta(P, Q) = \frac12 \int | p(x) - q(x) | \, \mathrm{d}x
Operatori vektorial

Një **operator vektorial** është një operator diferencial i përdorur në llogaritjen vektoriale . Operatorët e vektorit përfshijnë gradientin, divergjencën dhe kaçurrelin :

* Gradienti është një operator vektorial që vepron mbi një fushë skalare, duke prodhuar një fushë vektoriale .
* Divergjenca është një operator vektorial që vepron mbi një fushë vektoriale, duke prodhuar një fushë skalare .
* Kaçurreli është një operator vektorial që vepron mbi një fushë vektoriale, duke prodhuar një fushë vektoriale.

Përcaktuar në terma të del :

: \begin{align}
\operatorname{grad} &\equiv \nabla \\
\operatorname{div} &\equiv \nabla \cdot \\
\operatorname{curl} &\equiv \nabla \times
\end{align}

Laplasiani vepron mbi një fushë skalare, duke prodhuar një fushë skalare:

:  \nabla^2 \equiv \operatorname{div}\ \operatorname{grad} \equiv \nabla \cdot \nabla 

Operatorët vektorialë duhet të vijnë gjithmonë përpara fushës skalare ose fushës vektoriale në të cilën ata veprojnë, në mënyrë që të prodhojnë një rezultat. P.sh

:  \nabla f 

jep gradientin e *f*, por

:  f \nabla 

është thjesht një tjetër operator vektorial, i cili nuk vepron mbi asgjë.
N. Chandrababu Naidu

**Nara Chandrababu Naidu** (lindur më 20 prill 1950), i njohur zakonisht si **CBN**, është një politikan i shquar indian i cili ishte kryeministri i parë i Andhra Pradesh-it pas bifurkimit nga 2014 deri në 2019 dhe aktualisht po shërben një mandat të dytë si Kryeministër i Andhra Pradeshit . Ai u zgjodh në mënyrë demokratike në këtë post me një fitore dërrmuese në vitin 2024. Naidu ka pasur një karrierë të shquar politike, duke shërbyer më parë si Kryeministër nga viti 1995 deri në 2004 para ndarjes së shtetit dhe përsëri nga 2014 në 2019 pas dyfishimit.

Përveç mandateve të tij si Kryeministër, Naidu shërbeu si Udhëheqës i Opozitës në Asamblenë Legjislative të Andhra Pradeshit nga 2004 në 2014 dhe nga 2019 në 2024. Udhëheqja e tij ka qenë thelbësore në formësimin e peizazhit politik të shtetit gjatë dekadave të fundit.

Që nga viti 2015, Naidu ka mbajtur pozicionin e presidentit kombëtar të Partisë Telugu Desam (TDP), duke nënvizuar rolin e tij me ndikim brenda partisë dhe angazhimin e tij të vazhdueshëm ndaj idealeve dhe objektivave të saj. Mandati i tij në kapacitete të ndryshme është shënuar me kontribute të rëndësishme në zhvillimin dhe modernizimin e Andhra Pradeshit, veçanërisht në fushën e infrastrukturës dhe teknologjisë.

Karriera politike e Naidu filloi në vitet 1970 me Kongresin Kombëtar Indian . Në vitin 1978, ai u zgjodh në Asamblenë Legjislative të Andhra Pradeshit, dhe nga viti 1980 deri në 1982, ai shërbeu si ministër në kabinetin shtetëror. Më pas, ai ndryshoi aleancë politike dhe iu bashkua TDP-së, e cila ishte themeluar nga Nandamuri Taraka Rama Rao vjehrri i tij.  Naidu shërbeu si anëtar i TDP-së për Asamblenë Legjislative (MLA) nga viti 1989 deri në 1995, gjatë së cilës periudhë ai u bë një udhëheqës i profilit të lartë të opozitës.  Në 1995, ai u bë Shefministër i Andhra Pradeshit.

Gjatë dy mandateve të tij si Shefministër, imazhi publik i Naidut ishte ai i një reformatori ekonomik dhe ithtar i rritjes ekonomike të bazuar në teknologjinë e informacionit . Politikat e tij sollën modernizim dhe investime veçanërisht në Hyderabad, ku ai mbikqyri themelimin e HITEC City . 

Në zgjedhjet e Asamblesë Legjislative të Andhra Pradesh 2019, partia e Naidu u përball me një pengesë zgjedhore, me TDP që fitoi vetëm 23 nga 175 vendet.  Në shtator 2023, Naidu u arrestua nga policia e Departamentit të Hetimit të Krimit (CID) në Andhra Pradesh për shkak të përfshirjes së dyshuar në çështjen e zhvillimit të aftësive dhe iu dha lirimi me kusht nga Gjykata e Lartë e Andhra Pradesh në nëntor 2023. 

Pasi e kaloi periudhën 2019-2024 në opozitë, megjithëse pa status zyrtar për shkak të numrit të vogël të ulëseve në parlament, Naidu formoi një aleancë me partitë Jana Sena dhe Bharatiya Janata për të kontestuar zgjedhjet e Asamblesë Legjislative të Andra Pradeshit dhe zgjedhjet e Lok Sabhës. Koalicioni doli fitues nga këto zgjedhje dhe Çandrababu Naidu mori detyrën si shefministër i shtetit për herë të tretë më 12 Qershor 2024.
Agim Murati

**Agim Hysen Murati** (8 mars 1953 – 15 shtator 2005) ishte një sulmues ndërkombëtar i futbollit shqiptar. Gjatë karrierës së tij, Murati u njoh për "aftësinë e tij për të dhënë topin me kokë në zonën e penalltisë".  

## Biografia 
### Vitet e hershme 
Agim Hysen Murati lindi më 8 mars 1953 në Shijak, djali i Hysen dhe Myhrie Muratit. 

Murati është i vetmi lojtar i Partizanit të Tiranës që ka shënuar hat-trick në derbin e kryeqytetit kundër Tiranës ; hat-triku erdhi më 28 dhjetor 1980 në një fitore 3–2.  Të gjithë golat janë shënuar me kokë brenda 27 minutave. 

### Ndërkombëtare 
Murati ishte anëtar i Kombëtares Shqiptare të futbollit .  Ai fitoi ndeshjen e tij të parë ndërkombëtare më 10 tetor 1973 duke luajtur pjesën e dytë të një fitoreje 1–0 në shtëpi kundër Finlandës . 

## Stili i lojës 
 
Aftësia më e njohur e Muratit ishte aftësia e tij në drejtim; ai dihet se ka shënuar më shumë se 75% të golave me kokë. 

## Trashëgimia 
Më 27 dhjetor 2009, më shumë se katër vjet pas vdekjes së tij, Murati u nderua me çmimin "Legjenda e Futbollit Shqiptar". 
* Kupa e Shqipërisë : 1979–80

### Individuale 
* Golashënuesi më i mirë i Superligës Shqiptare : 1976–77, 1977–78, 1978–79 

## Shih edhe 
* Sporti në Shqipëri

## Lidhje të jashtme 
* 

## Referime
Lista e golashënuesve më të mirë të Kategorisë Superiore

Më poshtë është lista e **golashënuesve më të mirë të Kategorisë Superiore** sipas sezonit, që nga fillimi i Kampionatit Kombëtar Shqiptar në vitin 1930 e deri në ditët e sotme. Refik Resmja mban rekordin për më shumë gola në një sezon të vetëm me 59, dhe gjithashtu mban rekordin për më shumë çmime të fituara, me shtatë. Golashënuesi i fundit i Kategorisë Superiore është Bekim Balaj i Vllaznisë.

## Fituesit 
## Çmimet sipas lojtarëve 
## Çmimet e fituara sipas kombësisë 
## Çmimet e fituara nga klubi 
## Shih edhe 
* Capocannoniere
* Sporti në Shqipëri
* Këpuca e Artë Evropiane

## Referime
Fatmir Sulejmani (1996)

**Fatmir Sulejmani** ( Bërçka, 1996 ) është një këngëtar popullor bosnjan i cili u bë i famshëm në sezonin e dhjetë të konkursit Zvezde Granda . Ai përfaqësoi Bosnjën dhe Hercegovinën në Eurovizionin për Fëmijë dhe fitoi vendin e tretë.  Ai u martua me të dashurën e tij Eminën dhe u divorcua pas një viti martesë. 

## Diskografia 
### Albumet dhe EP-të 
* *Fatmir Sulejmani* (EP, 2020, prodhim Hayat) 

### Single 
* *Sonja* (2007) Festivali i Shën Gjergjit
* *Kur shpirtrat takohen* (2016)
* *Zemra nuk numëron milje* (2017)
* *Dy çmenduri* (2017)
* *Një zemër e plagosur* (2018)
* *Shija e një gruaje* (2019) me Goca Trzhan
* *Mirupafshim kujtime* (2019)
* *Me ty pa ty* (2020) me Adi Shoshe
* Duet *Sjaj* (2022) me Lidija Baçiq
* *E pabesë* (2022) me Semir Cerić Koke
* *Dim* (2023)  me Katarina Grujić

## Referime
Stadiumi Liman Gegaj

**Stadiumi Liman Gegaj** është një stadium futbolli në Malishevë, Kosovë . Stadiumi është hapur më 8 dhjetor 2018 , dhe mund të strehojë 1800 spektatorë. Lojtarët e KF Malishevës luajnë lojërat e tyre atje  .

## Vështrim 
Ky stadium është emëruar në nder të Liman Gegajt, një figurë e njohur lokale. Stadiumi ka një kapacitet që i përshtatet ngjarjeve sportive lokale. Infrastruktura e stadiumit përfshin fushën e futbollit me cilësi të lartë, tribunat për shikuesit, dhe pajisje të tjera të nevojshme për zhvillimin e ndeshjeve sportive. Stadiumi përdoret kryesisht nga KF Malisheva për ndeshjet e tyre. Gjithashtu, stadiumi mund të përdoret për aktivitete të tjera sportive dhe ngjarje të komunitetit. Stadiumi shërben si një pikë qendrore për aktivitetet sportive në qytet, duke ofruar një hapësirë për zhvillimin e sporteve dhe për forcimin e komunitetit përmes aktiviteteve të përbashkëta. Si shtëpia e KF Malisheva, stadiumi është vendi ku zhvillohen shumica e ndeshjeve të këtij klubi, duke mbështetur zhvillimin e talenteve lokale dhe promovimin e sportit në rajon.

## Shih edhe 
* Sporti në Kosovë

## Referime
Taullah Sinani

[parapamje|300px|Busti me [Fesa|Fes]]
**Taullah Sinani** (1869-1943) ishte një Patriot Demokrat Shqiptar. Taullah Sinani mbetet një figurë e shquar dhe frymëzuese në historinë e Shqipërisë, duke shfaqur një përkushtim të veçantë për atdheun dhe lirinë e tij. Lindur në fshatin Karbunarë të Lushnjës, ai u bë një simbol i rezistencës kundër pushtuesve dhe një mbrojtës i flaktë i pavarësisë dhe demokracisë shqiptare. 

## Fillimet e Veprimtarisë Atdhetare 
Që në moshë të re, Taullah Sinani filloi veprimtarinë e tij patriotike. Gjatë kryerjes së shërbimit të nizamit në Jemen, ai vendosi të arratiset nga ushtria turke. Ky akt guximtar ishte një shenjë e qartë e vendosmërisë së tij për të mos shërbyer në ushtrinë e një fuqie pushtuese. Pas arratisjes, ai u strehua për disa kohë në koloninë Shqiptare te Bukureshtit dhe më pas edhe ne Selanik. Me kthimin në atdhe, Taullah Sinani jetoi për një kohë si kaçak, duke luftuar me armë në dorë kundër pushtuesve osmanë. Ky ishte fillimi i një karriere të gjatë dhe të angazhuar në shërbim të çështjes kombëtare shqiptare. 

## Roli në Shpalljen e Pavarësisë 
Në kohën e Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë më 1912, Taullah Sinani ndodhej në Fier. Ai shpejt u bashkua me forcat që shkuan në Vlorë për të mbrojtur Qeverinë e formuar nga Ismail Qemali. Ky ishte një moment kyç në historinë shqiptare, dhe kontributi i Sinanit në mbrojtjen e kësaj qeverie ishte i një rëndësie të veçantë.

## Aktivizimi në kongresin Kombëtar të Lushnjës 
Gjatë periudhës së Kongresit Kombëtar të Lushnjës më 1920, Taullah Sinani u angazhua fuqimisht për problemet e organizimit dhe mbrojtjen e punimeve të tij. Ky kongres ishte një pikë kthese në përpjekjet për stabilizimin e shtetit të ri shqiptar dhe për afirmimin e sovranitetit të tij. Sinani, me përkushtimin dhe vendosmërinë e tij, luajti një rol të rëndësishëm në sigurimin e suksesit të këtij kongresi. 

## Pjesëmarrja në revolucionin e Qershorit 1924 dhe Lëvizjen e Fierit 1935 
Taullah Sinani nuk ndaloi kurrë përpjekjet e tij për përmirësimin e kushteve të shqiptarëve dhe për mbrojtjen e parimeve demokratike. Ai mori pjesë aktive në revolucionin e Qershorit më 1924, një lëvizje që synonte reformimin e qeverisjes dhe krijimin e një shteti më demokratik dhe të drejtë.

Në vitin 1935, ai u angazhua në Lëvizjen e Fierit, një tjetër përpjekje për të sfiduar autoritetin dhe për të kërkuar ndryshime politike. Pjesëmarrja aktive në këtë lëvizje i kushtoi atij një dënim me vdekje, i cili më pas iu kthye në burgim të përjetshëm. Ky akt tregonte vendosmërinë e autoriteteve për të shtypur çdo përpjekje për ndryshim.

## Përfundim 
Taullah Sinani mbetet një figurë emblematike në historinë e Shqipërisë. Veprimtaria e tij atdhetare, guximi për të sfiduar pushtuesit dhe përkushtimi për një Shqipëri të lirë dhe demokratike janë shembuj të vlefshëm për brezat e ardhshëm. Jeta dhe veprat e tij janë një testament i fuqishëm i dashurisë për atdheun dhe dëshirës për liri, duke lënë një trashëgimi të pasur dhe frymëzuese për historinë shqiptare.

## Burimet
Flamuj të Austro-Hungarisë

Gjatë ekzistencës së saj, Austro-Hungaria nuk kishte një flamur të përbashkët - një "flamur kombëtar" nuk mund të ekzistonte pasi Monarkia e Dyfishtë përbëhej nga dy shtete sovrane. Megjithatë, flamuri i zi-artë i Dinastisë Habsburge në pushtet përdorej ndonjëherë si një flamur kombëtar *de facto* dhe një flamur i zakonshëm civil u prezantua në vitin 1869 për anijet civile. Deri në vitin 1918, Flota e Luftës k.u.k. vazhdoi të mbante flamurin austriak që kishte përdorur që nga viti 1786 dhe regjimentet e ushtrisë k.u.k. mbanin banderolat me dy shqiponja që kishin përdorur para vitit 1867, pasi ato kishin një histori të gjatë në shumë raste. Shenjat e reja të krijuara më 1915 nuk u zbatuan për shkak të luftës së vazhdueshme. Në funksionet shtetërore u përdor trengjyrëshi austriak i zi-artë dhe ai hungarez kuq-bardhë-gjelbër.

Austria përfaqësohej nga flamuri i zi-artë. Gjysma hungareze e shtetit, nga ana tjetër, ligjërisht nuk kishte flamur të vetin. Sipas Marrëveshjes Kroato-Hungareze (nenet 62 dhe 63), në të gjitha çështjet e përbashkëta kroate dhe hungareze, duhet të përdoren respektivisht simbolet e Kroacisë dhe Hungarisë. Për shembull, sa herë që parlamenti i përbashkët kroato-hungarez mbante seancën e tij në Budapest, flamujt kroat dhe hungarez u ngritën në ndërtesën e parlamentit në Budapest. Në Vjenë, përballë Pallatit Schönbrunn, flamuri zi dhe ari u valëvit për Cisleithania (gjysma austriak), ndërsa flamuri kroat dhe ai hungarez u valëvitën për Transleithania (gjysma hungareze).

## Flamujt kombëtarë dhe shtetërorë 

Skeda:Flag of the Habsburg Monarchy.svg|Flamuri i [Monarkisë Habsburge (përfshirë [Perandoria Austriake|Perandorinë Austriake dhe Austro-Hungareze), përdoret gjithashtu për të përfaqësuar **Cisleithania**

Skeda:Flag of Hungary (1915-1918; angels; 3-2 aspect ratio).svg|Flamuri i Mbretërisë së Hungarisë përdoret gjithashtu për të përfaqësuar **Transleithania**
Skeda:Flag of Hungary (1896-1915; 3-2 aspect ratio).svg|Flamuri i Mbretërisë së Hungarisë (varianti i stemës pa mbështetës)
Skeda:Civil Ensign of Hungary.svg|Flamuri i Mbretërisë së Hungarisë (flamuri civil)

Skeda:Flag of Croatia-Slavonia with CoA.svg|Flamuri i Mbretërisë së Kroacisë-Sllavonisë
Skeda:Flag of the Triune Kingdom of Croatia.svg|Jozyrtare, por flamur i përbashkët i Mbretërisë së Kroacisë-Sllavonisë
Skeda:Flag of Croatia-Slavonia.svg|Flamuri i Mbretërisë së Kroacisë-Sllavonisë (flamuri civil)

## Standardet perandorake dhe ushtarake  

Skeda:Imperial Standard of Austria-Hungary (Before 1915).svg|Standardi perandorak i perandorit (deri më 1915)
Skeda:Imperial Standard of the Emperor of Austria (1915–1918).svg|Standardi perandorak i perandorit dhe perandoreshës(1915–1918) 

## Referime
Fatmir Sulejmani (1959)

**Fatmir Sulejmani** (1959, Tetovë) është shkrimtar, studiues dhe mësimdhënës universitar shqiptar nga Maqedonia e Veriut. 

## Biografia 
Fatmir Sulejmani lindi në Tetovë. Kreu shkollën fillore dhe të mesme në vendlindje. Mbaroi Akademinë Pedagogjike për gjuhë e letërsi shqipe dhe gjuhë
dhe letërsi maqedonase në Shkup. Më vonë u diplomua në degën e gjuhës dhe të letërsisë shqipe në Universitetin e Shkupit. Në Universitetin e Tetovës mbrojti magjistraturën, ndërsa në Qendrën e Studimeve Albanologjike në Tiranë mbrojti tezën e disertacionit të doktoratës për veprën letrare të Luan Starovës. Ishte mësimdhënës në disa shkolla fillore, këshilltar i pavarur pedagogjik dhe së fundi mësimdhënës i letërsisë shqipe në Universitetin e Tetovës dhe në Universitetin e Europës Jug-Lindore po në Tetovë. Fatmir Sulejmani është drejtues i revistave dhe botimeve "Brezi 9", "Tribuna-Sh" dhe autor i disa vëllimeve me shkrime eseistike, poezi satirike, ese, monografi etj. Mori pjesë në shumë konferenca shkencore, tryeza, debate. 

## Libra 
* *"Hamami i kasabasë Tum-batun"* (1994), 
* *"Gjahu i qorrave"* (2000),
* *"Muzgu i mendjes”* (2002), 
* *"Dr. Jusuf Rexhepi"* (2006), 
* *"Faik Konica-eseist"* (2011),
* *"Lëkura e derrit"* (2012), 
* *"Saga ballkanike e Luan Starovës"* (2013) 1547

## Shih edhe 
* Shqiptarët në Maqedoninë e Veriut

## Referime
Fatmir Sulejmani

**Fatmir Sulejmani** është një emër që mund ti referohet këtyre personave:
* Fatmir Sulejmani (1959)
* Fatmir Sulejmani (1996)
Teatri i Mesdheut dhe Lindjes së Mesme në Luftën e Dytë Botërore

**Teatri i Mesdheut dhe Lindjes së Mesme** ishte një teatër i madh i operacioneve gjatë Luftës së Dytë Botërore. Përmasat e mëdha të teatrit të Mesdheut dhe Lindjes së Mesme panë fushata të ndërlidhura detare, tokësore dhe ajrore që u luftuan për kontrollin e Mesdheut, Afrikës Veriore, Bririt të Afrikës, Lindjes së Mesme dhe Evropës Jugore. Luftimet zgjatën nga 10 qershori 1940, kur Italia hyri në luftë në anën e Gjermanisë, deri më 2 maj 1945 kur të gjitha forcat e Boshtit në Itali u dorëzuan. Megjithatë, luftimet do të vazhdonin në Greqi – ku trupat britanike ishin dërguar për të ndihmuar qeverinë greke – gjatë fazave të hershme të Luftës Civile Greke.

Britanikët e quajtën këtë teatër Teatri i Mesdheut dhe Lindjes së Mesme (i quajtur kështu për shkak të vendndodhjes së luftimeve dhe emrit të Komandës së Lindjes së Mesme), amerikanët e quajtën **Teatri Mesdhetar i Luftës** dhe historia zyrtare joformale gjermane e luftimeve është **Mesdheu, Evropa Jug-lindore dhe Afrika e Veriut 1939–1941**. Pavarësisht nga përmasat e mëdha të teatrit, fushatat e ndryshme nuk shiheshin si zona operacionesh të ndara me vijëzime, por pjesë e një teatri të gjerë, të afërt lufte.

Italia fashiste synonte të krijonte një Perandori të re Romake, ndërsa aleatët synonin të ruanin gjendjen para luftës. Italia hyri në luftë më 10 qershor 1940 dhe menjëherë pushtoi Francën dhe bombardoi Maltën, e cila do të mbetej e rrethuar për më shumë se 2 vjet. Forcat italiane më pas sulmuan Greqinë, por vetëm me futjen e forcave gjermane ajo dhe Jugosllavia fqinje u pushtuan. Forcat aleate dhe të Boshtit luftuan para-mbrapa në të gjithë Afrikën e Veriut, ndërsa ndërhyrja e Boshtit në Lindjen e Mesme shkaktoi përhapjen e luftimeve deri në Palestinë dhe në Irak. Me vetëbesimin e lartë nga fitimet e hershme, forcat gjermane planifikuan të kapnin Lindjen e Mesme me synimin për të sulmuar ndoshta kufirin jugor të Bashkimit Sovjetik. Humbjet shkatërruese në Magreb, Egjipt dhe Tunizi ndaluan ndërhyrjen e Boshtit në Afrikën e Veriut në maj 1943. Aleatët më pas pushtuan Italinë, duke pasuar në një armëpushim të autorizuar nga qeveria mbretërore, duke shkaktuar një luftë civile. Një betejë e zgjatur për Italinë filloi midis Mbretërisë së Italisë të rreshtuar nga ana e Aleatëve në jug dhe Republikës Sociale Italiane të lidhur me Boshtin në veri, duke zgjatur deri më 2 maj 1945 me Dorëzimin e Kazertës.

Teatri i Mesdheut dhe Lindjes së Mesme pati kohëzgjatjen më të gjatë të Luftës së Dytë Botërore, rezultoi në shkatërrimin e Perandorisë Italiane dhe dëmtoi rëndë pozicionin strategjik të Gjermanisë, duke rezultuar në zhvendosjen e divizioneve gjermane në Afrikë dhe në Itali dhe në humbjet gjermane gjithsej (përfshirë ata të kapur pas dorëzimit përfundimtar) që ishin mbi dy milionë veta. Humbjet italiane arritën në rreth 177,000 burra me disa qindra mijëra të tjerë të kapur gjatë fushatave të ndryshme. Humbjet britanike arrijnë në mbi 300,000 burra të vrarë, të plagosur ose të kapur, dhe humbjet amerikane gjithsej në rajon arritën në 130,000.
Gjak dhe dhé

**Gjak dhe dhe** () është një slogan nacionalist që shpreh idealin e Gjermanisë naziste për një trup kombëtar ("Gjak") të bashkuar me një zonë vendbanimi ("Dhe"). Me të, format e jetës rurale dhe bujqësore idealizohen si kundërpeshë ndaj atyre urbane. Ajo është e lidhur me konceptin bashkëkohor gjerman *Lebensraum*, besimi se populli gjerman do të zgjerohej në Evropën Lindore, duke pushtuar dhe zhvendosur popullsinë vendase sllave dhe baltike nëpërmjet *Generalplan Ost*.

"Gjak dhe dhe" ishte një slogan kyç i ideologjisë naziste. Ideologjia nacionaliste e Lidhjes Artaman dhe shkrimet e Riçard Valter Darre udhëhoqën politikat bujqësore të cilat më vonë u miratuan nga Adolf Hitleri, Hajnrih Himleri dhe Baldur fon Shirahu.
Lebensraum

[parapamje| Rajhu i Madh Gjerman,që duhej të realizohej me politikat e , kishte kufij që rridhnin nga planet e , [Gjermania naziste|administrata shtetërore dhe  (SS).]]
''''* (*hapësirë jetese'') është një koncept gjerman i ekspansionizmit dhe nacionalizmit Völkisch, filozofia dhe politikat e të cilit ishin të përbashkëta për politikën gjermane nga vitet 1890 deri në vitet 1940. I popullarizuar së pari rreth vitit 1901,  u bë një qëllim gjeopolitik i Gjermanisë Perandorake në Luftën e Parë Botërore (1914-1918), si elementi kryesor i -it të zgjerimit territorial. Forma më ekstreme e kësaj ideologjie u mbështet nga Partia Naziste dhe nga Gjermania naziste.  ishte një motiv kryesor i Gjermanisë naziste për të nisur Luftën e Dytë Botërore dhe kjo politikë do të vazhdonte deri në fund të konfliktit.

Pas ardhjes në pushtet të Adolf Hitlerit,  u bë një parim ideologjik i nazizmit dhe dha justifikim për zgjerimin territorial gjerman në Evropën Qendrore dhe Lindore. Politika naziste  (shqipëruar 'Plani i Përgjithshëm për Lindjen') bazohej në parimet e tij. Përcaktoi se Gjermania kërkonte një '''' të nevojshme për mbijetesën e saj dhe se shumica e popullsive të Evropës Qendrore dhe Lindore do të duhej të largoheshin përgjithmonë, duke përfshirë kombet polake, ukrainase, ruse, çeke dhe të tjera sllave që konsiderohen joariane. Qeveria naziste synonte të ripopullonte këto toka me kolonë gjermanë në emër të  gjatë dhe pas Luftës së Dytë Botërore.

Programi strategjik i Hitlerit për Gjermaninë e Madhe bazohej në besimin në fuqinë e . Ata u frymëzuan për këtë koncept nga jashtë Gjermanisë. Gjermania naziste gjithashtu mbështeti ideologjitë e tjera ekspansioniste të Fuqive të Boshtit si  të Italisë fashiste dhe  të Japonisë Perandorake.