open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bujar Hudhri

**Bujar Hudhri**: Një figurë në botimet shqiptare

Bujar Hudhri është një figur në fushën e botimeve shqiptare. Si drejtor i shtëpisë botuese Onufri dhe botues kryesor i veprave të Ismail Kadaresë në Shqipëri,  Hudhri ka luajtur një rol kyç në zhvillimin dhe përhapjen e letërsisë shqiptare në dekadat e fundit. 

Karriera dhe kontributet

Bujar Hudhri ka një histori të gjatë dhe të pasur në botimet shqiptare. Ai është drejtori dhe themeluesi i shtëpisë botuese Onufri, një prej shtëpive botuese më prestigjioze në vend. Onufri ka qenë përgjegjëse për botimin e shumë veprave të rëndësishme të letërsisë shqiptare dhe ndërkombëtare, duke ndihmuar në sjelljen e zërave të rinj dhe klasikëve të letërsisë botërore për lexuesin shqiptar.

Një nga arritjet më të rëndësishme të Hudhrit është bashkëpunimi i tij me shkrimtarin e madh shqiptar Ismail Kadare.  Onufri ka botuar shumë nga veprat e Kadaresë, duke i bërë ato të qasshme për një publik të gjerë shqiptar. Ky bashkëpunim ka qenë i rëndësishëm jo vetëm për shtëpinë botuese, por edhe për kulturën shqiptare në tërësi, pasi Kadare është një prej figurave më të respektuara dhe të lexuara në letërsinë shqiptare dhe ndërkombëtare.  

Ndikimi dhe trashëgimia

Puna e Bujar Hudhrit ka pasur një ndikim të madh në botimet shqiptare. Ai ka ndihmuar në formësimin e peizazhit kulturor dhe letrar të vendit, duke sjellë në treg vepra të cilësisë së lartë dhe duke nxitur autorë të rinj dhe të talentuar. Shtëpia botuese Onufri, nën drejtimin e tij, ka fituar respektin dhe vlerësimin e lexuesve dhe kritikëve për punën e saj të palodhur dhe përkushtimin ndaj cilësisë.

Hudhri ka ndihmuar gjithashtu në forcimin e lidhjeve mes letërsisë shqiptare dhe asaj ndërkombëtare, duke përkthyer dhe botuar vepra të autorëve të huaj dhe duke prezantuar letërsinë shqiptare në skenën globale. Përpjekjet e tij kanë kontribuar në njohjen dhe vlerësimin më të madh të letërsisë dhe kulturës shqiptare në botë.

Bujar Hudhri mbetet një figurë në botimet shqiptare. Kontributi i tij si drejtor i shtëpisë botuese Onufri dhe si botues i veprave të Ismail Kadaresë ka qenë i paçmuar për kulturën dhe letërsinë shqiptare. Puna e tij ka lënë një gjurmë të pashlyeshme në botimet shqiptare, duke siguruar që lexuesit shqiptarë të kenë qasje në veprat më të mira të letërsisë vendase dhe ndërkombëtare.  

## Burimet
Odise Kote

**Odise Kote**: Një Zë në letërsinë shqiptare

Odise Kote është një shkrimtar i njohur shqiptar, i cili ka dhënë një kontribut të rëndësishëm në letërsinë dhe gazetarinë shqiptare. Lindur dhe rritur në qytetin e lashtë të Gjirokastrës,  ai ka sjellë në letërsinë shqipe një larmi të pasur krijimesh që përfshijnë poezi, tregime, novela, romane dhe studime publicistike.

Edukimi dhe karriera

Odise Kote ka ndjekur studimet e larta ushtarake në Akademinë Skënderbej dhe më pas ka vijuar studimet në Fakultetin Gjuhë-Letërsi. Ai ka përfunduar gjithashtu kualifikime pasuniversitare në gazetari dhe letërsi, si dhe studime dyvjeçare për letërsi të thelluar dhe master shkencor në letërsi. Kjo bazë e fortë akademike ka shërbyer si themeli i karrierës së tij si gazetar dhe shkrimtar. 

Prej tridhjetë vitesh, Kote ka punuar si gazetar në radion e njohur gjermane "Deutsche Welle" dhe në organe të tjera të shtypit. Ai është një figurë e respektuar në fushën e gazetarisë dhe ka kontribuar në mënyrë të veçantë në shtypin shqiptar, duke ndikuar në formimin e opinionit publik dhe në zhvillimin e medias në Shqipëri.

Veprat e publikuara

Odise Kote është një autor prodhimtar, me një korpus të gjerë veprash që përfshijnë poezi, tregime, novela dhe romane. Disa nga botimet e tij më të rëndësishme përfshijnë:

"Orët e mëngjesit" (1989) - Poezi

"Disa poezi" (1996) - Poezi

"1997" (1998) - Poezi, tregime, ese

"Ajkuna" (2003) - Poezi

"E qeshura pas porte" (2003) - Roman

"Vejusha" (2009) - Tregime, novela

"Betimi i rremë" (2010) - Roman

"Demokratia - tipologji e teksteve publicistike" (2013) - Gazetari

"Ura e Margaritës" (2014) - Roman

"Performanca" (2015) - Monodramë

"Funerali i hijes" (2017) - Roman

"Pengje të gurëve" (2021) - Poezi

"Amerikani" (2022) - Roman

"Biletë për në qiell" (2021) - Tregime
 
"Agonia" (2024) - Roman

"Vetëdija ime mban meshë" (2025) - Poezi

"Zonjëza me pirpiri" (2026) - Roman

Këto vepra pasqyrojnë një spektrum të gjerë temash dhe stileve letrare, nga poezia dhe tregimet e shkurtëra deri te romanet dhe studimet publicistike. Përmes tyre, Kote ka shprehur ndjenjat, mendimet dhe shqetësimet e tij mbi jetën dhe shoqërinë shqiptare, duke i dhënë lexuesit një pasqyrë të thellë dhe të pasur të realitetit shqiptar. 

Kontributi dhe vlerësimi

Odise Kote është i njohur për stilin e tij të veçantë dhe për ndjeshmërinë e tij të thellë ndaj çështjeve shoqërore dhe njerëzore. Ai ka arritur të krijojë një dialog të frytshëm me lexuesit e tij, duke i ftuar ata të reflektojnë mbi tematikat që trajton në veprat e tij. Kontributi i tij në letërsinë dhe gazetarinë shqiptare është vlerësuar dhe respektuar gjerësisht, duke e bërë atë një figur të kulturës bashkëkohore shqiptare. 

Në përfundim, Odise Kote mbetet një shkrimtar dhe gazetar i angazhuar, i cili vazhdon të kontribuojë në pasurimin e kulturës shqiptare me veprat e tij të rëndësishme dhe të mirëpritura nga lexuesit dhe kritikët letrarë. Përmes krijimtarisë së tij të pasur dhe të larmishme, ai ka arritur të lërë një gjurmë të pashlyeshme në letërsinë shqiptare.  

## Burimet
Lufta meksikane kundër drogës

[parapamje|[Forcat e Armatosura të Meksikës|Ushtria meksikane ndalon të dyshuarit në Michoacán, 2007.]]
**Lufta meksikane kundër drogës** apo **lufta kundër narkotikëve** është një konflikt i armatosur asimetrik në vazhdim midis qeverisë meksikane dhe sindikatave të ndryshme të trafikut të drogës. Kur ushtria meksikane ndërhyri në vitin 2006, objektivi kryesor i qeverisë ishte të reduktonte dhunën e lidhur me drogën. Qeveria meksikane ka pohuar se fokusi i saj kryesor është çmontimi i karteleve dhe parandalimi i trafikut të drogës. Konflikti është përshkruar si teatri meksikan i luftës globale kundër drogës, i udhëhequr nga qeveria federale e Shteteve të Bashkuara.

Dhuna u përshkallëzua pas arrestimit të Miguel Ángel Félix Gallardo në 1989. Ai ishte udhëheqësi dhe bashkëthemeluesi i kartelit të parë të madh meksikan të drogës; Karteli i Guadalajara, një aleancë e karteleve ekzistuese aktuale (që përfshinte Kartelin Sinaloa, Kartelin Juarez, Kartelin e Tijuana dhe Kartelin Sonora me Aldair Mariano si lider). Pas arrestimit të tij, aleanca u prish dhe anëtarët e rangut të lartë krijuan kartelet e tyre, duke luftuar për kontrollin e territorit dhe rrugëve të trafikut. si dhe këshilla teknike për të forcuar sistemet kombëtare të drejtësisë. Deri në fund të administratës së Presidentit Felipe Calderón (1 dhjetor 2006 - 30 nëntor 2012), numri zyrtar i të vdekurve të luftës meksikane të drogës ishte të paktën 60,000. Vlerësimet vendosin numrin e të vdekurve mbi 120,000 të vrarë deri në vitin 2013, pa përfshirë 27,000 të zhdukur. Që nga marrja e detyrës në vitin 2018, Presidenti Andrés Manuel López Obrador deklaroi se lufta kishte mbaruar. Komenti i tij u kritikua, pasi shkalla e vrasjeve mbetet e lartë.

## Shiko edhe 
* Meksika
* Korrupsioni në Meksikë
* Karteli i drogës
* Kokaina

## Referime
Festivali Ndërkombëtar i Muzikës së Dhomës në Durrës

**Festivali Ndërkombëtar i Muzikës së Dhomës në Durrës**: Një udhëtim muzikor në zemrën e lashtësisë

Që nga viti 2006, qyteti bregdetar i Durrësit mirëpret një nga ngjarjet më të rëndësishme të verës: Festivali Ndërkombëtar i Muzikës së Dhomës. Kjo iniciativë origjinale synon të pasurojë ofertën turistike të qytetit duke krijuar një platformë unike ku muzika dhe historia bashkohen në harmoni të përsosur.

Muzika që prek shpirtin dhe magjeps vendin

I planifikuar gjithmonë për muajin korrik, festivali dhuron mbrëmje të mbushura me emocione të veçanta, të cilat nuk mund të gjenden askund tjetër. Këto koncerte zhvillohen në ambiente magjepsëse, të cilat përshkohen nga fryma e historisë së Durrësit dhe ngrohtësia e mbrëmjeve verore, me detin që shtrihet si sfond i përhershëm.

Një traditë e konsoliduar në kalendarin kulturor të verës

Festivali është kthyer në një element të pandashëm të kalendarit kulturor të verës në Durrës, duke tërhequr gjithnjë e më shumë entuziastë të muzikës. Ky aktivitet afron artistë të njohur ndërkombëtarisht dhe publik të gjerë, të cilët vijnë për të përjetuar magjinë që sjellin këto vende të veçanta, ku ritmi i muzikës ndërthuret me historinë dhe kulturën e lashtë.

Edicioni 2024: Një përvojë e re artistike

Edicioni i këtij viti, Durrës Chamber Fest 2024, do të zhvillohet nga data 3 deri më 25 korrik në Katedralen “Shën Luçia” të Durrësit.  Drejtuar nga violinistja dhe profesorja Nevila Kalaja Herczegh, ky edicion synon të ofrojë një përvojë të pasur kulturore përmes një përzierjeje të veçantë të artistëve nga vende të ndryshme si Italia, Austria, Franca, Zvicra, dhe Kosova. Nëpërmjet bashkëpunimeve me instrumentistë shqiptarë dhe të huaj, festivali promovon njohjen dhe integrimin e kulturave të ndryshme.

Një pritje e ngrohtë dhe e vlerësuar ndërkombëtarisht

Me kalimin e viteve, Festivali Ndërkombëtar i Muzikës së Dhomës në Durrës ka fituar një reputacion të qëndrueshëm, duke u bërë një ngjarje e shumëpritur nga publiku artdashës lokal dhe i njohur përtej kufijve të Shqipërisë. Ky aktivitet ka krijuar një traditë të fortë që reflekton pasionin për muzikën dhe kulturën, duke ofruar një platformë të shquar për artistët dhe një përvojë të paharrueshme për të gjithë pjesëmarrësit.  

Festivali i këtij viti premton të jetë një tjetër edicion i suksesshëm që do të mbushë netët e verës me tinguj të bukur dhe momente të paharrueshme në një nga qytetet më të lashta dhe më të bukura të Shqipërisë.

## Burimet
Konflikti me ndërmjetës Iran-Izrael

[parapamje|Izraeli (portokalli) dhe Irani (jeshile) shfaqen brenda [Lindja e Mesme|Lindjes së Mesme.]]
**Konflikti me ndërmjetës Iran-Izrael**, i njohur gjithashtu si **lufta me ndërmjetës Iran-Izrael** ose **Lufta e Ftohtë Iran-Izrael**, është një konflikt i vazhdueshëm ndërmjet Iranit dhe Izraelit. Në konfliktin izraelito-libanez, Irani ka mbështetur milicitë shiite libaneze, më së shumti Hezbollahun. Në konfliktin izraelito-palestinez, Irani ka mbështetur grupet palestineze si Hamasi. Izraeli ka mbështetur rebelët iranianë, si Muxhahedinët e Popullit të Iranit, ka kryer sulme ajrore kundër aleatëve iranianë në Siri dhe ka vrarë shkencëtarë bërthamorë iranianë. 

Në vitin 2018 forcat izraelite sulmuan drejtpërdrejt forcat iraniane në Siri.Të motivuar nga doktrina periferike, 

## Sfondi 
Irani Perandorak dhe Izraeli kishin marrëdhënie të ngushta, duke i parë fuqitë arabe si një kërcënim të përbashkët. Pas revolucionit islamik të vitit 1979, Irani ndërpreu marrëdhëniet, por lidhjet e fshehta vazhduan gjatë Luftës së mëvonshme Iran-Irak. Irani stërviti dhe armatosi Hezbollahun gjatë pushtimit të Libanit nga Izraeli në vitin 1982 dhe vazhdoi të mbështeste milicitë shiite gjatë gjithë pushtimit izraelit të Libanit jugor. Edhe para vitit 1979, islamistët iranianë kishin mbështetur materialisht palestinezët; pas vitit 1979, Irani tentoi marrëdhënie me Organizatën për Çlirimin e Palestinës, dhe më vonë me Xhihadin Islamik Palestinez dhe Hamasin. Izraeli luftoi me Hezbollahun në vitin 2006. 

Izraeli ka zhvilluar disa luftëra me palestinezët në territorin palestinez dhe kryesisht rreth Rripit të Gazës: në 2008-2009, 2012, 2014, 2021 dhe 2023-2024. Lufta e Libanit e vitit 1982 dhe lufta Izrael-Hamas kanë qenë luftërat më vdekjeprurëse të konfliktit arabo-izraelit.

## Arsyet e konfliktit 
Për konfliktin Iran-Izrael janë dhënë arsye të ndryshme. Irani dhe Izraeli kishin pasur më parë lidhje të ngrohta për shkak të kërcënimeve të përbashkëta, por në vitet 1990 BRSS ishte shpërbërë dhe Iraku ishte dobësuar. Islamistët iranianë kanë mbrojtur prej kohësh popullin palestinez, të cilin ata i perceptojnë si të shtypur. Studiuesit besojnë se duke mbështetur palestinezët, Irani kërkon pranim më të madh mes sunitëve dhe arabëve, të cilët të dy dominojnë Lindjen e Mesme. Ideologjikisht, Irani kërkon të zëvendësojë Izraelin me zgjidhjen me një shtet (megjithëse Irani ndonjëherë ka mbështetur gjithashtu zgjidhjen me dy shtete) dhe ka parashikuar vdekjen e Izraelit. Izraeli e sheh Iranin si një kërcënim ekzistencial, dhe akuzon regjimin e tij për qëllime gjenocidale. 

Për rrjedhojë, Izraeli ka kërkuar sanksione dhe veprime ushtarake kundër Iranit për ta ndaluar atë nga marrja e armëve bërthamore.

## Përplasjet kryesore gjatë konfliktit 
## Shiko edhe 
* Konflikti Arabo-Izraelit
* Konflikti me ndërmjetës Iran-Arabi Saudite

## Referime
Djemtë e rrugës Pal

***Djemtë e Rrugës Pal*** është një roman rinor i shkrimtarit hungarez Ferenc Molnár, i botuar për herë të parë në vitin 1906.

## Përmbledhja 
Romani ka të bëjë me nxënësit e shkollës në lagjen Józsefváros të Budapestit dhe zhvillohet në vitin 1889. Djemtë e rrugës Pal e kalojnë kohën e lirë në *grund*, një vend (fushë) bosh që ata e konsiderojnë si "Atdheun" e tyre. Historia ka dy protagonistë kryesorë, János Boka (udhëheqësi i nderuar i Djemve të Rrugës Pal) dhe Ernő Nemeçek (anëtari më i vogël i grupit).

Kur këmishëkuqtë - një bandë tjetër djemsh, e udhëhequr nga Feri Asi, të cilët mblidhen në kopshtet botanike aty pranë - përpiqen të marrin përsipër *grundin*, Djemtë e Rrugës së Pal janë të detyruar të mbrohen në mënyrë ushtarake.

Megjithëse Djemtë e Rrugës Pal e fitojnë luftën dhe Nemeçeku i vogël tregon vazhdimisht se trimëria dhe besnikëria e tij e tejkalojnë madhësinë e tij, libri përfundon në tragjedi: Nemeçeku vdes nga pneumonia që e kapi në konflikt. Në fund të librit, Boka mëson gjithashtu se së shpejti do të ngrihet një ndërtesë banimi në *grund*, që do të thotë se lufta heroike e djemve për ta mbrojtur atë dhe sakrifica e Nemeçekut ishte e kotë.
parapamje|300x300px| Skulptura e Djemve të Rrugës Pali në Budapest, që përshkruan *einstand-*in, një skenë ngacmimi nga romani.
Kultura jomateriale

**Kultura jomateriale** paraqet njërin aspekt të nocionit kulturë dhe si nocion shkon krahas me kulturën materiale. Mendimet ose idetë që përbëjnë një kulturë quhen kulturë jomateriale.  Ndryshe nga kultura materiale, kultura jomateriale nuk përfshin objekte fizike apo artefakte. Shembujt e kulturës jomateriale përfshijnë çdo , ide, besim, vlerë, normë që mund të ndihmojë në formimin e shoqërisë. 

## Gjuha 
Gjuha dhe kultura janë të lidhura ngushtë së bashku dhe mund të ndikojnë njëra-tjetrën. Një shembull i gjuhës formësuese të kulturës është rasti i popullit Pirahã . Mungesa e fjalëve për numrat e bën të pamundur që ata të kenë sisteme komplekse matematikore në kulturën e tyre.  Kjo mund të jetë rezultat i kërkesave të tyre kulturore: për shkak se ata nuk kanë nevojë për matematikë të gjerë, nuk do të kishte nevojë që ata të formonin fjalë me numra.  duke shprehur rëndësinë që u jepte simboleve në kulturë. Ashtu si gjuha, simbolet formohen ndërsa një kulturë rritet. Njerëzit në një shoqëri të caktuar ia atribuojnë kuptimin objekteve të veçanta, dhe ky kuptim i zhytur e transformon atë objekt në një simbol të njohur gjerësisht në atë shoqëri. Mund të ketë simbole që kalojnë kufijtë kulturorë. Për shembull, një kryq është një simbol universal i krishterimit, dhe është kaq i njohur botërisht për shkak të përhapjes së krishterimit në kultura të ndryshme. Megjithëse shenja e parë e ndalimit u shfaq për herë të parë në Michigan në Shtetet e Bashkuara,  atributet fizike janë kaq të njohura në shumë kultura të ndryshme për shkak të përdorimit të saj në kaq shumë vende të ndryshme. Disa simbole kanë kuptim vetëm për një kulturë të caktuar. Në kulturën amerikane, një gardh i bardhë është një simbol i njohur gjerësisht për një jetë të suksesshme dhe të lumtur periferike. 

## Sjelljet 
Kultura në të cilën është pjesë një individ ndikon në disa aspekte të atij individi, duke përfshirë sjelljen. Nëpërmjet socializimit, një individ do të mësojë vlerat dhe normat e qenësishme në shoqërinë e tij dhe, në shumicën e rasteve, do të sillet sipas atyre vlerave dhe normave. Sjellja është e rëndësishme sepse mund të përcjellë vlerat e një shoqërie. Për shembull, në kulturën japoneze, e cila varet nga "lidhja themelore e individëve"  është e rëndësishme të përshtateni me ata që ju rrethojnë dhe të mbani marrëdhënie personale harmonike. Individët në kulturën japoneze sillen për të shmangur përjashtimin nga shoqëria, duke vënë fleksibilitetin, ndjeshmërinë dhe vetëpërmbajtjen mbi shprehjen e mendimeve dhe opinioneve personale. 

Sjellja gjithashtu mund të ndikojë në një kulturë. Kjo mund të shihet në sistemin e kastës në Indi . Në nivelet më të larta të kastës, është zakon që një individ të ndjekë zakonet sanskritike .  Ata në nivelet e ulëta të kastës marrin këtë sjellje në mënyrë që të ngjiten në sistemin e kastës. Kjo lloj sjelljeje ka pasur një ndikim në kulturën indiane: individët e shumtë të kastës së ulët që merrnin pjesë në zakonet sanskritike ndihmuan në përhapjen e këtyre zakoneve në të gjithë Indinë. 

## Shih edhe 
* Trashëgimia kulturore jomateriale

## Referime
Stjepan Gjurekoviç

**Stjepan Gjurekoviç** (8 gusht 1926 – 28 korrik 1983) ishte një disident politik dhe biznesmen kroat i cili u vra nga Administrata e Sigurimit Shtetëror Jugosllav (UDBA) në Gjermaninë Perëndimore në vitin 1983. Ai më parë ishte CEO i kompanisë shtetërore të naftës INA. Në vitin 1982, ai dezertoi në Gjermaninë Perëndimore dhe u aktivizua në qarqet e emigrantëve kroatë kundër Jugosllavisë.
## Shiko edhe 
* Administrata e Sigurimit Shtetëror (Jugosllavi)

## Referime
Departamenti i Drejtësisë i Shteteve të Bashkuara

parapamje|Vula e Departamentit të Drejtësisë të SHBA.
**Departamenti i Drejtësisë i Shteteve të Bashkuara** (**DOJ**), i njohur gjithashtu si **Departamenti i Drejtësisë**, është një departament ekzekutiv federal i qeverisë së Shteteve të Bashkuara, i ngarkuar me zbatimin e ligjit federal dhe administrimin e drejtësisë në Shtetet e Bashkuara. Është e barabartë me ministritë e drejtësisë ose të brendshme të vendeve të tjera. Departamenti drejtohet nga Prokurori i Përgjithshëm i SHBA-së, i cili raporton drejtpërdrejt te presidenti i Shteteve të Bashkuara dhe është anëtar i kabinetit të presidentit. Prokurori i Përgjithshëm aktual është Merrick Garland, i cili ka shërbyer që nga marsi 2021.

Departamenti i Drejtësisë përmban shumicën e agjencive federale të zbatimit të ligjit të Shteteve të Bashkuara, duke përfshirë Byronë Federale të Hetimit, Shërbimin e Marshallëve të SHBA, Byronë e Alkoolit, Duhanit, Armëve të Zjarrit dhe Eksplozivëve, Administratës së Zbatimit të Drogës dhe Byrosë Federale të Burgjeve. Departamenti ka gjithashtu tetë divizione avokatësh që përfaqësojnë qeverinë federale të SHBA-së në procese gjyqësore: Divizionet Penale, Civile, Antitrust, Taksat, të Drejtat Civile, Mjedisin dhe Burimet Natyrore, Sigurinë Kombëtare dhe Menaxhimin e Drejtësisë. Departamenti përfshin gjithashtu zyrat e avokatëve të SHBA-së për secilën prej 94 rretheve gjyqësore federale të SHBA-së.

Kongresi i SHBA-së krijoi Departamentin e Drejtësisë në 1870 gjatë presidencës së Ulysses S. Grant. Funksionet e Departamentit të Drejtësisë fillimisht datojnë në 1789, kur Kongresi krijoi zyrën e Prokurorit të Përgjithshëm.

## Shiko edhe 
* Qeveria Federale e Shteteve të Bashkuara
* Shtetet e Bashkuara të Amerikës

## Referime
Pa Familje

***Sans Famille*** (shqipëruar 'Pa Familje') është një roman francez dramatik i vitit 1878 nga Hektor Malo. Thuhet se romani u frymëzua nga muzikantët italianë të rrugës të shekullit të 19-të, veçanërisht harpistët nga Vixhiano, Bazilikata. Ky roman shoqëror ka disa mësime morale.

## Përmbledhja 
Libri flet për historinë jo të vërtetë të një djali francez 8-vjeçar, me emrin Remi, i cili, pasi largohet nga familja e tij e varfër, kalon shumë peripeci përgjatë shumë viteve rreth e rrotull Francës, për të fituar jetesën.
Aventurat e Kapiten Haterasit

***Aventurat e Kapiten Haterasit*** () është një roman aventurier i Zhyl Vernit në dy pjesë: *Anglezët në Polin e Veriut* () dhe *Shkretëtira e Akullit* ().

Romani u botua për herë të parë në vitin 1864. Versioni përfundimtar i vitit 1866 u përfshi në serinë *Voyages Extraordinaires* ("Udhëtimet e jashtëzakonshme"). Edhe pse ishte libri i parë i serisë, ai u etiketua si numri dy. Tre nga librat e Vernit nga 1863–65 (*Pesë javë në një balonë*, *Udhëtim në Qendrën e Tokës* dhe *Nga Toka në Hënë*) u shtuan në seri në mënyrë retroaktive. Kapiteni Haterasi tregon shumë ngjashmëri me eksploruesin detar anglez Sër Xhon Franklin.
Aventurat e Hakëllberri Finit

***Aventurat e Hakëllberri Finit*** është një roman i autorit amerikan Mark Tuen, i cili u botua për herë të parë në Mbretërinë e Bashkuar në dhjetor 1884 dhe në Shtetet e Bashkuara në shkurt 1885.

E quajtur zakonisht ndër Romanet e Mëdha Amerikane, vepra është ndër të parat në letërsinë kryesore amerikane që është shkruar në të gjithë gjuhën angleze, e karakterizuar nga rajonalizmi me ngjyra vendase. Tregohet në vetën e parë nga Hakëllberri "Hak" Fini, tregimtari i dy romaneve të tjerë të Tuenit (*Tom Sojeri jashtë shtetit* dhe *Tom Sojeri hetues*) dhe një mik i Tom Sojerit. Është një vazhdim i drejtpërdrejtë i *Aventurave të Tom Sojerit*.

Libri është shquar për "ndryshimin e kursit të letërsisë për fëmijë" në Shtetet e Bashkuara për "portretizimin e ndjerë të thellë të fëmijërisë". Është gjithashtu i njohur për përshkrimin e tij plot ngjyra të njerëzve dhe vendeve përgjatë lumit Misisipi. Të vendosura në një shoqëri të jugut para luftës që kishte pushuar së ekzistuari më shumë se 20 vjet përpara se vepra të botohej, *Aventurat e Hakëllberri Finit* është një satirë shpesh e ashpër mbi qëndrimet e rrënjosura, veçanërisht racizmin dhe lirinë.

Përherë të njohura nga lexuesit, *Aventurat e Hakëllberri Finit* kanë qenë gjithashtu objekt i vazhdueshëm i studimit nga kritikët letrarë që nga botimi i tyre. Libri u kritikua gjerësisht pas publikimit për shkak të përdorimit të tij të gjerë të gjuhës së ashpër dhe epiteteve racore. Gjatë gjithë shekullit të 20-të, dhe pavarësisht argumenteve se protagonisti dhe tenori i librit janë antiracist, kritikat ndaj librit vazhduan për shkak të përdorimit të perceptuar të stereotipeve racore dhe përdorimit të shpeshtë të sharjes racore "zezak".
Luan Zyka

**Luan Zyka**: Një personalitet shqiptar në Selanik

Luan Zyka është një emër i njohur në fushën e politikës, diplomacisë, shkencës dhe kulturës shqiptare. Aktualisht, ai është kreu i Komitetit Shqiptar në Selanik të Greqisë. Zyka është një gjenetist i shquar dhe një figurë me ndikim të madh në diasporën shqiptare në Greqi. 

Një fillim i vështirë dhe një karrierë e suksesshme

Luan Zyka u largua nga Shqipëria në vitin 1991 për të ndjekur studimet e tij në Selanik, pas një periudhe të pasuksesshme në politikën shqiptare. Ai kujton se brezi i tij nuk arriti të sjellë ndryshimet e dëshiruara në Shqipëri, duke ndjerë një detyrim të pashlyer ndaj vendit të tij. “Kur kam ikur në 91’ u përzjeva këtu me politikën, me lëvizjen për të ndryshuar sistemi. Nuk isha i aftë politikisht. Gjërat në Shqipëri ishin pa mendim politik,” thotë Zyka. 

Kontributet në shkencë dhe parashikimet për të ardhmen

Si gjenetist, Zyka ka kontribuar në mënyrë të rëndësishme në fushën e tij. Ai ka folur shpesh për çështje të rëndësishme globale, përfshirë pandeminë e COVID-19 dhe sfidat e ardhshme që do të sjellë ndryshimi klimatik. “Shkencëtarët thonë se njerëzimi po hyn në një fazë të re. Është hera e parë në historinë njerëzore, që njeriu vepron mbi natyrën dhe veten e tij. Ndryshimet klimatike sjellin ndryshimet e mikroflorës dhe mund të sjellin viruse të reja të panjohura,” shprehet ai.

Një lidhje e fortë me Shqipërinë

Pavarësisht se jeton prej vitesh në Greqi, Zyka mbetet i lidhur ngushtë me Shqipërinë. Ai ka shërbyer si Sekretar i Përgjithshëm në Ministrinë e Kulturës në Shqipëri dhe ka fituar një gjyq kundër ish-ministres në Apel. Zyka ka dhënë mësim në Universitetin Bujqësor të Tiranës deri në vitin 2004 dhe ka botuar libra dhe artikuj të shumtë në shtypin shqiptar.

Kandidatura dhe kontributet e tij në Selanik

Luan Zyka ka garuar si kandidat për këshillin e prefekturës së Selanikut, një zonë me rreth 2 milion banorë.  Ai është pjesë e elitës së profesorëve në universitetin e Selanikut dhe gëzon një reputacion të lartë në komunitetin shkencor dhe akademik. 

Botimet dhe përkthimet

Zyka ka botuar librin "Ç'kemi nga Shqipëria, babi? : sprovë për politikat kulturore" (2006) dhe ka shqipëruar nga origjinali librin "Poezi" të Konstantinos P. Kavafis (1997). Ai ka përkthyer gjithashtu librin "Arratisje : poezi" të Jorgos Samarxidhi (2008). Kontributet e tij letrare dhe shkencore janë të shumta dhe vazhdojnë të botohet në shtypin shqiptar. 

Një figurë frymëzuese për diasporën shqiptare

Luan Zyka përfaqëson një model suksesi dhe përkushtimi për komunitetin shqiptar në diasporë. Me një karrierë të pasur në shkencë, politikë dhe kulturë, ai mbetet një zë i fuqishëm dhe një udhëheqës i respektuar për shqiptarët në Greqi dhe më gjerë. Zyka vazhdon të frymëzojë dhe të kontribuojë në ndërtimin e urave midis Shqipërisë dhe Greqisë, duke promovuar dialogun dhe bashkëpunimin ndërkulturor.

## Burimet
Nigel Farage

**Nigel Paul Farage** ( /ˈ f ær ɑː ʒ / ⓘ  ; i lindur më 3 prill 1964, shqip: *Najxhëll Farazh*) është një politikan dhe transmetues britanik, i cili është anëtar i Parlamentit (MP) për Clacton dhe lider i Reform UK që nga viti 2024, duke qenë më parë lider i saj nga 2019 deri në 2021 kur quhej Partia Brexit. Ai ishte gjithashtu lider i UKIP nga 2006 deri në 2009, dhe nga 2010 në 2016. Farage shërbeu si anëtar i Parlamentit Evropian (PE) për Anglinë Juglindore nga viti 1999 deri në tërheqjen e Mbretërisë së Bashkuar nga Bashkimi Evropian (BE) në 2020.

Një euroskeptik i shquar që nga fillimi i viteve 1990, Farage u zgjodh për herë të parë në Parlamentin Evropian (PE) në 1999. Në vitin 2004, ai u bë president i grupit parlamentar të Evropës së Lirisë dhe Demokracisë Direkte. Farage u zgjodh udhëheqës i UKIP në 2006 dhe udhëhoqi partinë në zgjedhjet e PE të vitit 2009, kur fitoi vendin e dytë në MB. Ai kandidoi pa sukses në Buckingham në zgjedhjet e përgjithshme të 2010-ës përpara se të kthehej si udhëheqës i UKIP-it po atë vit . Në zgjedhjet e PE të vitit 2014, UKIP fitoi shumicën e vendeve në Mbretërinë e Bashkuar, duke i bërë presion David Cameron që të thërriste referendumin e anëtarësimit në BE të vitit 2016 .    Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2015, Farage ishte një kandidat i pasuksesshëm në Thanetin e Jugut .

Pas referendumit të suksesshëm, Farage dha dorëheqjen si udhëheqës i UKIP. Në vitin 2018, ai bashkëthemeloi Partinë Brexit, e cila tërhoqi mbështetje nga zgjedhësit e frustruar me vonesën e zbatimit të Brexit nga qeveria e Theresa May dhe fitoi më shumë vota në zgjedhjet e PE 2019, duke u bërë partia më e madhe e vetme në PE;   May njoftoi dorëheqjen e saj ditë më vonë dhe u pasua nga Boris Johnson, qeveria e të cilit përmbushi Brexit në 2020; Farage e ka kritikuar mënyrën e realizimit të Brexit në disa raste. Në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2024, Farage u bë përsëri udhëheqësi i Reformës në Mbretërinë e Bashkuar dhe fitoi zgjedhjet për partinë në Clacton, në përpjekjen e tij të tetë për një vend në Westminster.

Farage është i njohur për karakterin dhe stilin e tij të veçantë, duke përfshirë personalitetin e tij të jashtëzakonshëm,   modën,     dhe praninë në mediat sociale,     si dhe formën e tij të populizmit të djathtë britanik .  Ai u rendit i dyti në 100 sondazhet më me ndikim të krahut të djathtë ' *The Daily Telegraph* në vitin 2013, pas Cameron, dhe u emërua gjithashtu "Britani i Vitit" nga *The Times* në 2014.   Ai u rendit i pari në listën e fuqisë së djathtë ' *New Statesman* në 2023, i përshkruar si "personi më me ndikim në të djathtën britanike".
Sistemi i tipit

Në programimin kompjuterik, një **sistem tipi** është një sistem logjik që përfshin një grup rregullash që cakton një veti të quajtur *tip* (për shembull, numër i plotë, presje notuese, stringë ) për çdo *term* (një fjalë, frazë ose grup tjetër simbolesh). Zakonisht termat janë konstruksione të ndryshme gjuhësore të një programi kompjuterik, të tilla si variabla, shprehje, funksione ose module .  Një sistem i tipit dikton veprimet që mund të kryhen në një term. Për ndryshoret, sistemi i tipit përcakton vlerat e lejuara të atij termi.

Sistemet e tipit formalizojnë dhe zbatojnë kategoritë e tjera të nënkuptuara që programuesi përdor për llojet algjebrike të të dhënave, strukturat e të dhënave ose lloje të tjera të dhënash, të tilla si "string", "array of float", "function returning boolean".

Sistemet e tipit shpesh specifikohen si pjesë e gjuhëve të programimit dhe ndërtohen në interpretues dhe përpilues, megjithëse sistemi i tipit të një gjuhe mund të zgjerohet me mjete opsionale që kryejnë kontrolle të shtuara duke përdorur sintaksën dhe gramatikën e tipit origjinal të gjuhës.

Qëllimi kryesor i një sistemi tipi në një gjuhë programimi është të zvogëlojë mundësitë për gabime në programet kompjuterike për shkak të gabimeve të tipit .  Sistemi i tipit të caktuar në fjalë përcakton se çfarë përbën një gabim tipi, por në përgjithësi, qëllimi është të parandalojë përdorimin e operacioneve që presin një lloj të caktuar vlere me vlera për të cilat ai operacion nuk ka kuptim (gabimet e vlefshmërisë).

Sistemet e tipit lejojnë përcaktimin e ndërfaqeve midis pjesëve të ndryshme të një programi kompjuterik dhe më pas kontrollimin nëse pjesët janë lidhur në një mënyrë të qëndrueshme. Ky kontroll mund të ndodhë në mënyrë statike (në kohën e përpilimit ), në mënyrë dinamike (në kohën e ekzekutimit ), ose si një kombinim i të dyjave.
Historia Pa Mbarim

***Historia Pa Mbarim*** () është një roman fantastik i shkrimtarit gjerman Mikael Ende, botuar në vitin 1979. Përkthimi i parë në anglisht, nga Ralf Manhajmi, u botua në 1983. Më vonë u përshtat në një seri filmash.

Libri flet për historinë e Bastianit, një djali të cilit i ka humbur nëna, i cili lexon një libër fantastik me titull "Historia Pa Mbarim", libër ky i cili tregohet gjatë romanit. Përfundimisht, Bastiani hyn në ngjarjet e librit duke u bërë njësh me personazhin kryesor, Atrejun. Ai rikthehet në jetën e vërtetë dhe riparon marrëdhënien e rrënuar që kishte me të atin.
Agjencia Federale e Hetimit (Pakistan)

**Agjencia Federale e Hetimeve** (emri raportues: **AFH**) është një agjenci e kontrollit kufitar, hetimit penal, kundërzbulimit dhe e sigurisë nën kontrollin e Sekretarit të Brendshëm të Pakistanit, me juridiksionin hetimor, ajo është e detyruar për ndërmarrjen e operacioneve kundër terrorizmit, spiunazhit, krimeve federale, kontrabandës, si dhe shkeljeve dhe krimeve të tjera specifike.

I kodifikuar sipas Kushtetutës së Pakistanit në vitin 1974, institucioni funksionon nën Ministrinë e Brendshme (MeB). AFH-ja gjithashtu ndërmerr operacione ndërkombëtare me bashkëpunimin dhe bashkërendimin e ngushtë të Interpolit. Me selinë në Islamabad, agjencia ka degë dhe zyra të ndryshme në terren të vendosura në të gjitha qytetet kryesore të Pakistanit.
Bisha e Tërbuar

***Bisha e Tërbuar*** është një roman i shkrimtarit amerikan Xhek London, i botuar në formë libri në vitin 1913. Është një roman i shkurtër dhe mund të konsiderohet si një novelë. Për herë të parë u shfaq në shtator 1911 në *Revistën Popullore*.

Libri flet për historinë e një boksieri të talentuar të rritur në pyll, i cili njihet me mashtrimet dhe me korrupsionin në boksin profesionist e fillimit të shekullit të 20-të në San Francisko.
Shërbimet e Sigurisë Palestineze

**Shërbimet Palestineze të Sigurisë** (**ShPS**) janë forcat e armatosura dhe agjencitë e inteligjencës të Shtetit të Palestinës. Ato përfshijnë disa institucione, veçanërisht Forcat e Sigurisë dhe Policia. Presidenti i Autoritetit Kombëtar Palestinez është Komandanti i Përgjithshëm i Forcave Palestineze.

## Sfondi 
Shteti i Palestinës nuk ka ushtri tokësore, as forcë ajrore apo marinë. Shërbimet Palestineze të Sigurisë (ShPS, për të mos e ngatërruar me Shërbimin e Sigurisë Parandaluese) nuk zotërojnë armë të rënda dhe pajisje të avancuara ushtarake si tanqet.

Në procesin e paqes izraelito-palestineze, Izraeli ka kërkuar vazhdimisht që shteti palestinez të çmilitarizohet gjithmonë. Negociatorët izraelitë kërkuan të mbanin trupat izraelite në Bregun Perëndimor, të ruanin kontrollin e hapësirës ajrore palestineze dhe të diktonin saktësisht se çfarë armësh mund dhe nuk mund të bliheshin nga forcat palestineze.Më qershor 2009 në Universitetin Bar-Ilan, kryeministri izraelit Benxhamin Netanjahu tha: "Nuk mund të pritet që të pajtohemi me një shtet palestinez pa u siguruar që ai të çmilitarizohet."
Policia Kombëtare Filipine

Policia Kombëtare Filipine (**PKF**) është forca e armatosur e policisë kombëtare te Filipinet. Selia e saj kombëtare është e vendosur në Kampin Krame në Bagong Lipunan ng Krame, Kuezon City. Aktualisht, ajo ka rreth 228,000 personel për një popullsi më të madhe se 100 milionë.

Agjencia administrohet dhe kontrollohet nga Komisioni Kombëtar i Policisë dhe është pjesë e Departamentit të Brendshëm dhe Pushtetit Vendor (DBPV). Oficerët e policisë vendase kontrollohen operativisht nga kryetarët e bashkive ose bashkive. Nga ana tjetër, DBPV-ja organizon, trajnon dhe pajis PKF-në për kryerjen e funksioneve policore si një forcë policore me shtrirje kombëtare dhe me karakter civil.

PKF-ja u formua më 29 janar 1991, kur policia e Filipineve dhe Policia e Integruar Kombëtare u bashkuan në përputhje me Aktin e Republikës 6975 të vitit 1990.
Sigurimi Shtetëror i Katarit

**Sigurimi Shtetëror i Katarit** është agjencia shtetërore e inteligjencës e Katarit. Është një degë e Ministrisë së Brendshme të Katarit. Ajo u krijua në vitin 2004, pasi Shërbimi Informativ i Përgjithshëm (Mukabarat) dhe Shërbimi i Hetimit dhe Sigurimit Shtetëror (mubahit) u bashkuan. Kryen hetime të sigurisë së brendshme, mbledh informacione dhe ka përgjegjësinë kryesore për rastet e rebelimit dhe spiunazhit. Agjencia e inteligjencës është akuzuar për shkelje të të drejtave të njeriut për arrestime arbitrare të qytetarëve pa urdhër gjykate për shprehjen e mendimeve në mediat sociale. Më 7 shkurt 2022, Shikimi i Të Drejtave të Njeriut hartoi një raport ku thuhet se Ligji për Aparatet e Sigurisë Shtetërore “nuk parashikon asnjë mbikëqyrje gjyqësore mbi një ndalim të tillë dhe Grupi i Punës u informua se në praktikë, një ndalim i tillë çon në periudha shumë të gjata. Privimi i lirisë, në kundërshtim me normat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut”, çka thuhet në një deklaratë nga Grupi i Punës i OKB-së për Paraburgimin Arbitrar pas një vizitë zyrtare në Katar në vitin 2019. Tani, të gjithë kanë lirinë të largohen nga çdo vend, duke përfshirë edhe vendin e tyre, sipas Paktit Ndërkombëtar për të Drejtat Civile dhe Politike, të cilin Katari e miratoi në vitin 2018. Traktati u lejon kombeve të vendosin kufizime mbi këtë të drejtë, me kusht që ato të jenë të autorizuara me ligj dhe të nevojshme e të arsyeshme për të mbrojtur sigurinë e vendit, rendin publik, shëndetin, moralin ose të drejta dhe liri të tjera.
Filozofia e lashtë greke

**Filozofia e lashtë greke** u ngrit në shekullin e 6-të p.e.s. Filozofia u përdor për të kuptuar botën duke përdorur arsyen. Ajo trajtonte një shumëllojshmëri të gjerë temash, duke përfshirë astronominë, epistemologjinë, matematikën, filozofinë politike, etikën, metafizikën, ontologjinë, logjikën, biologjinë, retorikën dhe estetikën. Filozofia greke vazhdoi gjatë gjithë periudhës helenistike dhe më vonë evoluoi në filozofinë romake.

Filozofia greke ka ndikuar shumë në kulturën perëndimore që nga fillimi i saj dhe mund të gjendet në shumë aspekte të edukimit publik. Alfred North Uajt'hed vuri në dukje dikur se "karakterizimi i përgjithshëm më i sigurt i traditës filozofike evropiane është se ajo përbëhet nga një seri fusnotesh për Platonin". Linja të qarta, të pandërprera ndikimi çojnë nga filozofët e lashtë grekë dhe helenistë në filozofinë romake, filozofinë e hershme islame, skolastikën mesjetare, Rilindjen evropiane dhe epokën e iluminizmit.

Filozofia greke u ndikua në një farë mase nga letërsia më e vjetër e mençurisë dhe kozmogonitë mitologjike të Lindjes së Afërt të lashtë, megjithëse shtrirja e këtij ndikimi është debatuar gjerësisht. Klasicisti Martin Liçfild Uest shprehet se "kontakti me kozmologjinë dhe teologjinë orientale ndihmoi për të çliruar imagjinatën e filozofëve të hershëm grekë; sigurisht që u dha atyre shumë ide sugjestive. Por ata e mësuan veten të arsyetojnë".

Tradita e mëvonshme filozofike u ndikua aq shumë nga Sokrati siç u prezantua nga Platoni, saqë është praktike t'i referohemi filozofisë së zhvilluar para Sokratit si filozofi parasokratike. Periudhat deri dhe pas luftërave të Aleksandrit të Madh, janë përkatësisht ato të filozofisë "klasike greke" dhe "helenistike".
Filozofia e lashtë romake

**Filozofia e lashtë romake** është filozofia siç praktikohej në Republikën Romake në dhe shtetin pasardhës të saj, Perandorinë Romake. Filozofia romake përfshin jo vetëm filozofinë e shkruar në latinisht, por edhe filozofinë e shkruar në greqisht në Republikën e vonë dhe Perandorinë Romake. Shkrimtarët e hershëm të rëndësishëm të gjuhës latine përfshijnë Lukrecin, Ciceronin dhe Seneka të Riun. Greqishtja ishte një gjuhë popullore për të shkruar rreth filozofisë, aq sa perandori romak Mark Aureli zgjodhi të shkruante *Meditimet* e tij në greqisht.

## Historia 
Interesi për filozofinë u ngacmua për herë të parë në Romë në vitin 155 p.e.s., nga një ambasadë athinase e përbërë nga skeptikët akademikë Karneadi, stoiku Diogjeni i Babilonisë dhe peripatetiku Kritolaus. Filozofia romake u ndikua shumë nga filozofia helenistike; megjithatë, zhvillime unike në shkollat filozofike të mendimit ndodhën edhe gjatë periudhës romake, me shumë filozofë që përshtatën mësimet nga më shumë se një shkollë. Të dy shkollat kryesore juridike të periudhës romake, shkolla sabiniane dhe ajo prokuleane, i nxorrën pikëpamjet e tyre etike nga leximet mbi stoikët dhe epikurianët respektivisht, duke lejuar që konkurrenca midis mendimit të shfaqet në një fushë të re në jurisprudencën e Romës.

### Stoikët romakë 
[parapamje| Perandori romak dhe filozofi [Stoicizmi|stoik, Mark Aureli]]

* Publi Rutilli Rufi (158–75 p.e.s.)
* Luci Aeli Stilo Praeconini (154–74 p.e.s.)
* Diodoti Stoiku (130–59 p.e.s.)
* Mark Vigelli (125 p.e.s.)
* Kuint Lucili Balbi (125 p.e.s.)
* Antipatri i Tiros (100–45 p.e.s.)
* Katon i Riu (95–46 p.e.s.)
* Porcia Katoni (70–43 p.e.s.)
* Apollonidhi (46 p.e.s.)
* Kuint Sekstius i Vjetri  (40 p.e.s.)
* Seneka i Riu (4 p.e.s. - 65 e.s.)
* Atali (25 e.s.)
* Papir Fabiani (30 e.s.)
* Muson Rufi (30–100 e.s.)
* Epikteti (55-135 e.s.)
* Marc Aureli (121–180 e.s.)
Wiki Loves Pride

**Wiki Loves Pride** është një fushatë për të përmirësuar përmbajtjen e lidhur me LGBT në Wikipedia dhe projekte të tjera në lëvizjen Wikimedia .

## Përshkrim 
[parapamje| Wiki Loves Pride pjesëmarrësit në Muzeun Kombëtar të Historisë Amerikane në [Uashington D.C.|Uashington, DC, në 2015]]
Projekti synon të krijojë hyrje të reja në enciklopedi dhe të përmirësojë mbulimin ekzistues të ngjarjeve të dukshme LGBT, njerëzve,  dhe vendeve,  dhe edit-a-thons janë organizuar për të lehtësuar bashkëpunimin nga redaktorët e interesuar.  Përveç krijimit të përmbajtjes, pjesëmarrësit kanë punuar për të përkthyer artikuj në gjuhë të tjera dhe për të fotografuar parada krenarie dhe ngjarje të tjera.  Themeluesi i organizatës LGBT Queerala organizoi një edit-a-thon në Kochi në 2015,  me mbështetjen e kapitullit të Wikimedia për Indinë; pjesëmarrësit krijuan më shumë se një duzinë hyrje të reja për Wikipedia malajalame .  Deri në vitin 2019, ishin organizuar 80 ngjarje në 18 vende; një duzinë ngjarjesh Wiki Loves Pride u organizuan në biblioteka, kryesisht brenda SHBA-së dhe duke përfshirë bibliotekën e Universitetit Bucknell  dhe Bibliotekën Qendrore të Minneapolis . Bibliotekarët pritës "ndihmuan në rregullimin e hapësirës, gjetjen e burimeve për të përmirësuar artikujt e Wikipedia-s, ndihmuan me citimet dhe nganjëherë thjesht vinin për të redaktuar veten dhe për të mentoruar fillestarët". 

Ngjarjet janë organizuar gjithashtu nga Muzeu Metropolitan i Artit,  Muzeu i Artit Modern,   Biblioteka Publike e Nju Jorkut,  dhe Universiteti Nova Southeastern . 

Në vitin 2024, bashkësia editoriale spanjolle e Wikipedia organizoi konkursin e Wikipedia Pride Month për krijimin dhe përmirësimin e artikujve me përmbajtje LGBTIQA+, me çmime për tre vendet e para. 

## Shiko gjithashtu 
* LGBT dhe Wikipedia

## Referime
Diversiteti seksual

**Gjinia dhe diversiteti seksual** ( **GSD** ), ose thjesht **diversiteti seksual**, i referohet të gjitha diversiteteve të karakteristikave seksuale, orientimeve seksuale dhe identiteteve gjinore, pa qenë nevoja të specifikohet secili nga identitetet, sjelljet ose karakteristikat që formojnë këtë pluralitet.    

## Vështrim i përgjithshëm 
Në botën perëndimore, përgjithësisht përdoren klasifikime të thjeshta për të përshkruar orientimin seksual ( heteroseksualët, homoseksualët dhe biseksualët ), identitetin gjinor ( transgjinor dhe cisgjinor ) dhe pakicat e lidhura ( interseks ), të mbledhura nën akronimet LGBT ose LGBTQIA+ ( lesbike, homoseksual, biseksual. persona aseksualë, transgjinorë / transseksualë dhe nganjëherë persona interseksualë ); megjithatë, kulturat e tjera kanë mënyra të tjera për të kuptuar seksin dhe sistemet gjinore .     

Gjatë dekadave të fundit, janë shfaqur disa teori seksologjike, të tilla si teoria Kinsey dhe teoria queer, duke sugjeruar që ky klasifikim nuk është i mjaftueshëm për të përshkruar kompleksitetin seksual në qeniet njerëzore dhe madje edhe në speciet e tjera të kafshëve . Për shembull, disa njerëz mund të ndiejnë një orientim seksual të ndërmjetëm midis heteroseksualit dhe biseksualit ( heterofleksible ) ose midis homoseksualit dhe biseksualit ( homofleksiv ). Mund të ndryshojë gjithashtu me kalimin e kohës ( lëndshmëria seksuale ), ose të përfshijë tërheqjen jo vetëm ndaj grave dhe burrave, por ndaj të gjithë spektrit të sekseve dhe gjinive ( panseksual ).  Me fjalë të tjera, brenda biseksualitetit ekziston një larmi e madhe tipologjish dhe preferencash që variojnë nga një heteroseksualitet ekskluziv në një homoseksualitet të plotë ( shkalla Kinsey ).  

Diversiteti seksual përfshin personat interseks, ata të lindur me një sërë tiparesh të ndërmjetme midis grave dhe burrave.  Ai përfshin gjithashtu personat transgjinorë dhe transseksorë, personat me rrjedhje gjinore, etj.  Së fundi, diversiteti seksual përfshin edhe personat aseksualë, të cilët ndiejnë mosinteresim për aktivitetin seksual;   dhe të gjithë ata që konsiderojnë se identiteti i tyre nuk mund të përcaktohet, siç janë njerëzit queer. 

Nga pikëpamja shoqërore, diversiteti seksual pretendohet si pranimi i të qenit ndryshe, por me të drejta, liri dhe mundësi të barabarta brenda kornizës së të Drejtave të Njeriut . Në shumë vende, dukshmëria e diversitetit seksual vërtetohet gjatë Paradave të Krenarisë . 
## Referime
Luftëtari xhaguar

[parapamje| Një luftëtar Xhaguar [Aztekët|Aztek]]
**Luftëtarët xhaguar** ose **kalorësi xhaguar**, *ocēlōtl*  (njëjës)  Luftëtarët Jaguar u përdorën në frontin e betejës në fushatat ushtarake. Ato u përdorën gjithashtu për të kapur të burgosur për t'u flijuar perëndive azteke.  Shumë statuja dhe imazhe (në kodet parakolumbiane dhe postkolumbiane ) të këtyre luftëtarëve kanë mbijetuar.  Ata luftonin me një shkop druri, të mbështjellë me tehe qelqi vullkanik prej obsidiani, të quajtur macuahuitl . Ata përdorën gjithashtu shtiza dhe atlatle.

Për t'u bërë një luftëtar xhaguar, një anëtar i ushtrisë azteke duhej të kapte gjithsej katër armiq nga disa beteja.  Thuhej se kjo i nderonte perënditë e tyre në një mënyrë shumë më të madhe sesa vrasja e ushtarëve të armikut në fushën e betejës. Që një luftëtar të vriste një armik konsiderohej i ngathët.
Allier (lum)

**Aljeri** ( ) është një lumë në Francën qëndrore. Është një degë e majtë e Luarës. Burimi i saj është në Masivin Qëndror, departamenti i Lozerës, në lindje të Mendës. Rrjedh përgjithësisht në veri. Bashkohet me Luarën në qytetin Nevers. Është 421 km i gjatë dhe ka një basen drenazhimi prej 14,350 kilometrash katrorë.

## Departamentet dhe qytetet 
Allier rrjedh nëpër departamentet e mëposhtme, dhe përgjatë qyteteve të mëposhtme, nga burimi në gojë:

* Lozère : La Bastide-Puylaurent, Langogne ;
* Ardèche - lumi rrjedh përgjatë kufirit midis këtij departamenti dhe Lozère ;
* Haute-Loire : Monistrol-d'Allier, Langeac, Brioude ;
* Puy-de-Dome : Brassac-les-Mines, Auzat-la-Combelle, Issoire, Cournon-d'Auvergne, Pont-du-Château ;
* Allier : Saint-Yorre, Vichy, Varennes-sur-Allier, Moulins, Château-sur-Allier ;
* Cher : Mornay-sur-Allier ;
* Nièvre .

## Ekologjia 
parapamje| Grayling në një pishinë me diell
Allier është një nga vendet e rralla në Evropën Jugore ku thinjat e ujërave të ëmbla (Thymallus thymallus), i njohur në frëngjisht si *ombre des rivières*, ndodh në një habitat natyror. 

## Galeri 

Skeda:Allier_at_Coudes.jpg|alt=Coudes, Puy-de-Dôme.|Coudes, Puy-de-Dome.
Skeda:Rivière_Allier_depuis_l'ouest_du_pont_de_l'Europe_(Vichy)_2022-07-14.JPG|Vichy, Allier.
Skeda:Moulins-bruecke-vom-allier.JPG|alt=Pont Régemortes in Moulins, Allier.|Pont Régemortes në Moulins, Allier.
Skeda:Allier_Pont_Canal_LeGuétin.jpg|alt=The bridge Le Guétin.|Ura Le Guétin.
Ariège (lumi)

**Ariege** ( ; Occitan: *Arièja* ; Catalan: *Arieja* ) është një lumë në Francën jugore, një degë e djathtë e Garonës .  Nga burimi i tij në Pyrenees pranë El Pas de la Casa, lumi rrjedh në veri, duke formuar një pjesë të kufirit me Andorrën dhe duke kaluar nëpër qytetet e mëposhtme në dy departamente :

* Në Ariège : Ax-les-Thermes, Les Cabannes, Tarascon-sur-Ariège, Montgailhard, Foix, Varilhes, Pamiers, Saverdun .
* Në Haute-Garonne : Cintegabelle, Auterive, Pinsaguel .

Degët e saj më të gjata janë Hers-Vif dhe Lèze . Ai derdhet në Garonë në Portet-sur-Garonne, në jug të Tuluzës .  Marrë fjalë për fjalë, origjina latine e emrit të lumit, *Aurigera*, tregon se ai është një burim ari.
Lawrence Smith (deputet)

**Sir Lawrence Smith** (1515/16 - 1582), nga Chester dhe Hough, Cheshire, ishte një deputet i parlamentit anglez (MP), kryetar bashkie dhe filantropist.

Ai ishte një anëtar i Parlamentit të Anglisë për Cheshire në 1545 dhe 1555 dhe për Chester në 1558 dhe 1559. Ai ishte kryebashkiak i Chester-it 1540–1, 1558–9, 1563–4 dhe 1570–1.
Richard Hough (politikan)

**Richard Hough** (5 nëntor 1505&nbsp;-&nbsp;10 dhjetor 1574), nga Leighton dhe Thornton Hough, Cheshire ishte një pronar tokash dhe politikan anglez. Ai u zgjodh deputet për rrethin Cheshire në 1558 nën Marinë e I dhe pas pranimit të Elizabetës së I u emërua komisioner i paqes për Cheshire në 1562.
Thomas Lawton

**Thomas Lawton** (rreth 1558 - 1606) ishte një avokat dhe gjykatës anglez që u ul për një kohë të shkurtër në Dhomën e Komunave në vitin 1584 dhe nga 1604 deri në 1606.

Lawton ishte djali i tretë i John Lawton nga Church Lawton, dhe gruaja e tij Margaret Dutton, vajza e Fulke Dutton nga Chester . Ai u arsimua në St Alban Hall, Oxford në 1575 dhe hyri në Inner Temple në 1576. Ai u thirr në stekë në 1584. Në vitin 1584, ai u zgjodh anëtar i Parlamentit për selinë e sapopërfituar të Callington . 

Lawton vdiq pa trashëgim në 1606.
Richard de la More

**Richard de la More** ishte një klerik mesjetar i cili ishte peshkop i zgjedhur i Winçesterit nga 1280 deri në 1282. Ai ishte gjithashtu një deputet për Glastërshirin nga 1290 deri në 1295.

## Jeta 
Richard ishte nëndekan i dioqezës së Linkolnit si dhe Arqidhjak i Winchesterit para 11 shtatorit 1280. 

Richard u zgjodh në selinë e Winchesterit më 15 nëntor 1280, por dha dorëheqjen në qershor 1282 përpara se të shenjtërohej.  Kryepeshkopi John Peckham i Canterburyt refuzoi konfirmimin e tij për zgjedhjen sepse Richard ishte një pluralist . Papa Martin IV gjithashtu anuloi zgjedhjet në 1282. 

Richard ende mbajti detyrën e kryedhjakut deri diku pas 19 qershorit 1283, por u rendit vetëm si nëndekan i Linkolnit më 3 maj 1285. Ai vdiq diku pas asaj date. Vdekja e tij u përkujtua më 16 qershor.
William Hervy

**William Hervy** (vdiq rreth vitit 1400) ishte anëtar i Parlamentit të Anglisë për zonën zgjedhore të Gloucestershire për parlamentin e vitit 1386.
William Tracy (deputet i shekullit të 14-të)

**Sir William Tracy** ( floruit 1313–1322) ishte një deputet i parlamentit anglez.

Ai ishte deputet për Gloucestershire në 1313 dhe 1322.
John de Langley

**John de Langley** ishte anëtar i Parlamentit të Anglisë për Coventry në 1315.  Ai ishte gjithashtu një deputet për Gloucestershire në 1311.