open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Proshuta Njegushki

parapamje| Njeguški pršut në kohën e kurimit me tym
***Njeguški pršut*** ( Malazishte cirilike: Његушки пршут) është një specialitet i Njegushit në Mal të Zi. Pršut është proshutë e thatë, e servirur e pazier, e ngjashme me proshutën italiane krudo . Shija dhe aroma e tij e veçantë janë, sipas prodhuesve të saj,  rezultat i përzierjes së ajrit të detit dhe malit dhe drurit të ahut të djegur gjatë procesit të tharjes.  

Procesi i tharjes përfshin kriposjen me kripë deti për rreth tre javë, shtypjen për të hequr lëngun e tepërt për rreth tre javë, tymosje të lehtë dhe tharje në erën e ftohtë të malit për tre muaj, e ndjekur nga procesi i maturimit. I gjithë cikli zgjat rreth një vit.

Skeda:Njeguški_pršut_-_prosciutto_from_Montenegro.jpg|alt=Sliced njeguški pršut| *Njëguški pršut në* feta
Skeda:Njeguški_Pršut_-_Apparently_Montenegrian_Prust_is_the_best_-_Budva_(14810108030).jpg|alt=njeguški pršut served as an appetizer| *njeguški pršut* e shërbyer si meze
Integruesi me rrjedhje

Në matematikë, një ekuacion **integrues me rrjedhje** është një ekuacion diferencial specifik, i përdorur për të përshkruar një përbërës ose sistem që merr integralin e një hyrjeje, por gradualisht rrjedh një sasi të vogël të dhënash me kalimin e kohës. 

Shfaqet zakonisht në hidraulikë, elektronikë dhe neuroshkencë ku mund të përfaqësojë ose një neuron të vetëm ose një popullatë vendore neuronesh. 

## Ekuacioni 
Ekuacioni është i formës

: dx/dt = -Ax + C

ku C është hyrja dhe A është shkalla e 'rrjedhjes' .

### Zgjidhje e përgjithshme 
Ekuacioni është një ekuacion diferencial linear jo-homogjen i rendit të parë. Për konstanten C zgjidhja e saj është

: x(t) = ke^{-At} + \frac{C}{A}

ku k është një konstante që kodon gjendjen fillestare.
Pasta Gustavus Adolphus

parapamje| Pastë Gustavus Adolphus, me portretin e mbretit.
parapamje| Fituesi i konkursit 2003.
**Pasta Gustavus Adolphus**  (  ) është një pastë që hahet tradicionalisht çdo 6 nëntor në Suedi, ditën e Gustavus Adolphus, ditën e vdekjes së mbretit Gustavus Adolphus i Madh . Është veçanërisht popullor në Goteborg, një qytet i themeluar nga mbreti. 

Ëmbëlsira u krijua rreth vitit 1900. Karamelet me imazhin e mbretit u shitën nga një konditorei në Goteborg që nga vitet 1850.  ku pasta ndoshta u krijua rreth festimeve kur një statujë e mbretit u ngrit në Gothenburg në një shesh, që që atëherë është i njohur si Gustaf Adolfs torg  ("Sheshi Gustavus Adolphus"). Një furrë buke e Goteborgut, Bräutigams, pretendon se e ka krijuar atë në fillim të shekullit të 20-të, me përmendjen e viteve 1905 ose 1909. 

Recetat për ëmbëlsirat ndryshojnë në vend, por shumica e versioneve kanë një portret të mbretit në krye, zakonisht të bërë me çokollatë ose marzipan .
Gundain

Në kuzhinën tibetiane, **gundain** është një lloj paste e bërë nga kokrra elbi dhe maja (e fermentuar në një birrë elbi të lehtë), me *tsampa*, kurdin e thatë të djathit, xhinseng të egër dhe sheqer kaf .  Kjo pastë shpesh shërbehet gjatë Vitit të Ri tibetian dhe Losarit si filluese.
Kirchenkampf

***Kirchenkampf*** (shqip. 'lufta e kishës') është një term gjerman që i përket situatës së kishave të krishtera në Gjermani gjatë periudhës naziste (1933–1945). Ndonjëherë i përdorur në mënyrë të paqartë, termi mund t'i referohet njërit ose më shumë prej "luftërave të kishave" të ndryshme në vijim:

# Mosmarrëveshja e brendshme brenda protestantizmit gjerman midis të krishterëve gjermanë (*Deutsche Christen*) dhe Kishës Rrëfyese (*Bekennende Kirche*) mbi kontrollin e kishave protestante;
# Tensionet midis regjimit nazist dhe organeve të kishës protestante; dhe
# Tensionet midis regjimit nazist dhe kishës katolike.

Kur Hitleri mori pushtetin në vitin 1933, 95% e gjermanëve ishin të krishterë, 63% ishin protestantë dhe 32% ishin katolikë. Shumë historianë pohojnë se qëllimi i Hitlerit në *Kirchenkampf* përfshinte jo vetëm luftën ideologjike, por përfundimisht çrrënjosjen e kishave. Historianë të tjerë thonë se një plan i tillë nuk ekzistonte.

Disa nazistë kryesorë si Alfred Rosenberg dhe Martin Bormann ishin fuqishëm kundër Krishterimit dhe kërkuan të dekristianizonin Gjermaninë në terma afatgjatë në favor të një forme të racializuar të paganizmit gjerman. Partia Naziste e pa luftën e kishës si një fushë beteje të rëndësishme ideologjike. Biografi i Hitlerit, Ian Kershaw, shkroi për luftën në kushtet e një konflikti të vazhdueshëm dhe në përshkallëzim midis shtetit nazist dhe kishave të krishtera. Historiania Susannah Heschel shkroi se *Kirchenkampf* i referohet vetëm një mosmarrëveshjeje të brendshme midis anëtarëve të Kishës Rrëfyese dhe anëtarëve të "të krishterëve gjermanë" (të mbështetur nga nazistët) mbi kontrollin e kishës protestante. Pierre Aycoberry shkroi se për katolikët fraza *Kirchenkampf* të kujtonte *Kulturkampf* të kohës së Otto von Bismarkut – një fushatë e cila kishte kërkuar të reduktonte ndikimin e Kishës Katolike në Gjermaninë me shumicë protestante.
[parapamje| Diktatori nazist [Adolf Hitleri|Adolf Hitler sundoi Gjermaninë për periudhën e Luftës së Kishës.]]
Kulti i individit i Adolf Hitlerit

parapamje| Një poster propagandistik nazist i Hitlerit i përdorur gjatë fushatës zgjedhore presidenciale gjermane të vitit 1932
**Kulti i individit i Adolf Hitlerit** ishte një tipar i spikatur i Gjermanisë naziste (1933–1945), që filloi në vitet 1920 gjatë ditëve të para të Partisë Naziste. Bazuar në ideologjinë *Führerprinzip*, se drejtuesi ka gjithmonë të drejtë, i përhapur nga propaganda e pandërprerë naziste dhe i përforcuar nga suksesi i Adolf Hitlerit në rregullimin e problemeve ekonomike dhe të papunësisë së Gjermanisë duke riushtarizuar gjatë Depresionit të Madh botëror, triumfet e tij pa gjak në politikën e jashtme para Lufta e Dytë Botërore dhe humbja e shpejtë ushtarake e Republikës së Dytë Polake dhe e Republikës së Tretë Franceze në pjesën e hershme të luftës, përfundimisht u bë një veçori qendrore e kontrollit nazist mbi popullin gjerman.

Miti hitlerian i një gjeniu shumëplanësh të pagabueshëm me cilësi mesianike dhe mbinjerëzore iu afrua hyjnizimit. Ai u armatos si një mjet për të bashkuar popullin gjerman pas personalitetit, opinioneve dhe qëllimeve të Hitlerit dhe gjithashtu ishte sigurim kundër fragmentimit të Partisë Naziste në fraksione ndërluftuese ose një grusht shteti nga Wehrmacht.

## Imazhi i Adolf Hitlerit në propagandë dhe media 
Duke filluar në vitet e para të Partisë Naziste, propaganda naziste e përshkruante liderin nazist Adolf Hitler si një figurë portreti që ishte i vetmi person i aftë për të shpëtuar Gjermaninë. Pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore dhe gjatë periudhës së ndërmjetme, populli gjerman vuajti shumë nën Republikën e Vajmarit dhe, sipas nazistëve, vetëm Hitleri si mesia mundi t'i shpëtonte ata dhe të rivendoste madhështinë e Gjermanisë, e cila nga ana e saj i dha jetë mitit të "kultit të Führer-it". Qysh pak ditë pas "Marshimit në Romë" të Benito Musolinit më 28 tetor 1922, një folës i Partisë Naziste njoftoi para turmës së sallës së birrës se "Musolini i Gjermanisë quhet Adolf Hitler", duke i dhënë kështu një shtysë kultit të individit të Hitlerit, i cili sapo kishte filluar. Në dhjetor 1922, gazeta naziste *Völkischer Beobachter* pretendoi se Hitleri nuk ishte më bateristi i Partisë Naziste, por në fakt ishte lideri që mund të shpëtonte vetëm Gjermaninë.

Pas puçit të dështuar në sallën e birrës në nëntor 1923 dhe burgosjes së Hitlerit, ai u përpoq të ndërtonte një imazh të tij që do t'i tërheqë të gjitha pjesët e popullit gjerman. Ai zhvilloi me kalimin e kohës një imazh për veten me ngjyrime nacionaliste dhe fetare, gjë që e bëri atë tërheqës për të gjithë gjermanët dhe që e shtyu atë të shpallte: "Unë i kam zgjuar masat".
majtas|parapamje| "Ja dem Führer" ("Po për liderin"), një parullë naziste jashtë një ndërtese shkolle në Fürth për referendumin gjerman të vitit 1934
Ollada

**Ollada** në Roussillon është një çomlek me patate, fasule dhe lakër ose rrepë, që konsiderohet si pjata më tipike dhe tradicionale (me topa picolat dhe karakolada). Thënia e përsëritur shpesh ''"l'ollada, ben porquejada"'' ("tenxherja dhe e mirë derrosur") tregon se cili është përbërësi themelor, mishi i derrit, me perimet e stinës.  Në Vallespir hidhnin dikur elbin . Ashtu si tenxherja araneze, hahet e gjitha e përzier, pa e dalluar lëngun për të bërë supë, siç bëhet zakonisht me tasin, dhe zakonisht është shumë më e trashë.  

## Shihni gjithashtu 
* Escudella
Hynkarbegendi

parapamje|Hynkarbegendi
**Hünkârbeğendi**, ose thjesht **beğendi** (fjalë për fjalë, 'sulltanit i pëlqeu'), është një pjatë me patëllxhanë dhe mish ( qengji ose viçi ) në kuzhinën osmane.

Është bërë nga patëllxhani i pjekur në skarë derisa lëkura të digjet, duke i dhënë një aromë tymi. Patëllxhani bëhet pure, i kalitur dhe i trashur me salcë beshamel . Përzierja hidhet më pas me kubikë mishi të skuqur ose të pjekur në skarë.
Pinxhuri

**Pinxhuri** ( serbo-kroatisht: pinđur / пинђур,    ,  , ) është një formë e shijshme dhe përdoret zakonisht si lyerje verore. Pindjur zakonisht përgatitet në Bosnje dhe Hercegovinë, Kroaci, Bullgari, Serbi dhe Maqedoninë e Veriut .

Përbërësit tradicionalë përfshijnë specat e kuq zile, domate, hudhra, vaj vegjetal, kripë dhe shpesh patëllxhan . Pindjuri është i ngjashëm me ajvarin, por ky i fundit është më i butë, zakonisht ka një shije më të fortë dhe rrallë bëhet me patëllxhan. Në disa rajone fjalët përdoren në mënyrë të ndërsjellë.
U Pan de Natale

**U Pan de Natale** është një lloj buke që shërbehet tradicionalisht gjatë Krishtlindjeve në Monako . 

Buka është rrethore, e zbukuruar me një kryq të formuar nga katër deri në shtatë arra ose lajthi.   Buka vendosej në qendër të tryezës gjatë periudhës së festave pasi bekohej nga zjarri dhe rrethohej nga degëzat e ullirit. Buka do të rrethohej nga trembëdhjetë ëmbëlsira dhe do të qëndronte atje deri në Epifaninë .  Buka shenjtërohet gjithashtu gjatë meshës së Krishtlindjes dhe bekohet gjatë meshës së mesnatës në prag të Krishtlindjes në Katedralen e Monakos të Zojës së Papërlyer në Monaco-Ville . Kryepeshkopi i Monakos bekon simbolikisht bukën për darkën e Krishtlindjes gjatë ofertës .
Louis de Béchameil, Markezi i Nointel

**Louis de Béchameil**, marquis de Nointel (1630–1703) ishte një *financier* francez dhe mbrojtës i arteve.

## Jeta 
I biri i Jean-Baptiste Béchameil,  Louis ishte një fermer i pasur taksash dhe mbikëqyrës i shtëpisë së Dukës së Orleanit ; ai ishte *intendant* i Bretanjës dhe i *généralité* të Turit. Në 1697,  Béchameil bleu *markizatin* e Natelit dhe më vonë u bë kryeadministratori i Louis XIV.

Béchameil ishte një dashnor arti, i cili u drejtua nga Mbreti për të themeluar akademinë në Angers, për të cilën ai mbajti fjalimin e hapjes dhe shërbeu si drejtor.  Ai ishte një mbrojtës i Watteau, i cili pikturoi një sërë panelesh arabeske me figura për hôtel de Nointel, Paris, pa dyshim, nga natyra e alegorive, për një dhomë të vogël ngrënieje. 

## Salca beshamel 
[parapamje| Béshamel dhe [Brassica oleracea var. italica|brokoli]]
Salca e bardhë e quajtur salcë beshamel (fr. *salcë béchamel* ) mori emrin e saj nga ai, sepse ai përsosi një salcë më të vjetër të bërë nga kremi i bërë fillimisht nga François Pierre de la Varenne (1615–1678), kuzhinieri i markezit d'Uxelles . Salca iu kushtua Béchameil për ta lajkatur atë, në të cilën Duka i Escars komentoi:
Nikolaos Tselementes

parapamje|Nikolla Çelmenti
 
**Nikólaos Tselementés** (  ) (1878 &#x2013; 2 mars 1958)     ishte një kuzhinier grek dhe autor librash gatimi i fillimit të shekullit të 20-të. Ai konsiderohet si një nga shkrimtarët më me ndikim të kuzhinës në Greqinë moderne, i specializuar në kuzhinën greke dhe franceze.

## Biografia dhe karriera 
Ai lindi në Exabela ( Εξάμπελα ),  një fshat në ishullin Sifnos, dhe u rrit në Athinë, ku mbaroi shkollën e mesme. Fillimisht punonte si nëpunës noter, më pas filloi të gatuajë, duke punuar në lokalin e babait dhe xhaxhait.

Ai studioi gatimin për një vit në Vjenë dhe pas kthimit në Greqi punoi në ambasada të ndryshme. Fillimisht ai u bë i njohur për revistën *Cooking Guide* (Odigos Mageirikis) që filloi të botonte në vitin 1910, e cila përfshinte – përveç recetave – këshilla ushqimore, kuzhinë ndërkombëtare, lajme gatimi etj.

Në vitin 1919 u bë menaxher i hotelit "Hermes" dhe vitin e ardhshëm u nis për në Amerikë, ku punoi në disa restorante të njohura, ndërsa ndoqi edhe studimet e larta për gatim, pastiçeri dhe dietologji .

Në vitin 1930, ai botoi librin e kuzhinës me ndikim *Udhëzues Gatimi dhe Pastiçerie* ( Οδηγός μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής ).    

Ai u kthye në Greqi në vitin 1932, themeloi një shkollë të vogël gatimi dhe ëmbëlsirash dhe nxori librin e tij të njohur me receta, i cili, duke qenë libri i parë i plotë i gatimit në greqisht, pati mbi pesëmbëdhjetë ribotime zyrtare gjatë dekadave në vijim. Në vitin 1950,  ai botoi librin e tij të vetëm në anglisht, *Greke Cookery* . 

I ndikuar nga kuzhina franceze, ai kishte qenë modernizuesi i kuzhinës greke pasi, falë tij, amvisat greke mësuan salcën beshamel, pirozhki dhe bouillabaisse .   Ai krijoi gjithashtu versionet moderne të mousakasë, pastiçes dhe angjinares *alla polita* .

Mbiemri i tij, Tselementes, është sot në Greqi sinonim i " librit të gatimit " dhe përdoret gjithashtu si shaka për dikë që di të gatuajë shumë mirë.
Salca beshamel

**Salca beshamel** (frëngjisht*: béchamel*) është një nga salcat mëmë të kuzhinës franceze, e bërë nga një qull i bardhë (gjalpë dhe miell) dhe qumësht,  i kalitur me arrëmyshk të bluar. 

## Origjina 
parapamje| Qumështi me gjethe dafine, kokrra piper, qepe dhe majdanoz me gjethe të sheshta përpara se të shtohet në qull
Receta e parë e një salce të ngjashme me beshamelin gjendet në librin  nga François Pierre de La Varenne në 1651, i bërë me një ru, si në recetat moderne.  Emri i salcës u dha për nder të Louis de Béchameil, një financier që mbante postin e nderit të shefit të kujdestarit të mbretit Louis XIV të Francës në shekullin e 17-të.

Salca e parë e quajtur beshamel shfaqet në *The Modern Cook,* shkruar nga Vincent La Chapelle dhe botuar në 1733,  në të cilën shfaqet receta e mëposhtme për "Turbots (a la Bechameille)":

## Variantet 
Béshameli mund të përdoret si bazë për shumë salca të tjera, si për shembull Mornay, që është beshamel me djathë .  Në kuzhinën greke, beshamel (σάλσα μπεσαμέλ) shpesh pasurohet me vezë. 

## Përdorimet 
Beshameli përdoret në gatime të tilla si lazanja italiane al forno  dhe *canelons* ( katalanisht ; *canelones* kastiliane ), një version katalan i cannelloni italiane.   Ajo u prezantua në kuzhinën greke nga kuzhinieri Nikolaos Tselementes në vitet 1930,  veçanërisht në musaka  dhe pastiço .
Vallespir

**Vallespir** është një komarkë historike katalanase në Kataloninë Veriore, pjesë e departamentit francez të Pyrenees-Orientales .
parapamje|400x400px| Vallespir

## Gjeografia 
Kryeqyteti i komarkës është Ceret, dhe kufizohet me komarkat e Conflent, Rosselló, Alt Empordà, Garrotxa dhe Ripollès . Shtrihet në luginën e lumit Tech, i cili e përshkon atë nga perëndimi në lindje.

Gjysma veriore e komarkës dominohet nga *Pla Guillem* dhe mali Canigó, dhe në jug janë malet Puig de Comanegra dhe Roc de la Fraussa .

Ceret, kryeqyteti, përmban rreth një të tretën e ndotjes së komarkës. Qytete të tjera të dukshme përfshijnë Amélie-les-Bains-Palalda, Arles dhe Prats-de-Mollo-la-Preste .

## Emri 
Emri Vallespir shfaqet për herë të parë me shkrim në vitin 814 nën formën *Vallis Asperi* dhe nga shekulli i 9-të deri në shekullin e 11-të, emrat *Valle Asperi* ose *Valle Asperii* ishin të zakonshëm.
Vasali

[parapamje| Një vasal betohet për besnikëri përpara [Frederiku I, Zgjedhësi Palatine|kontit Palatine Frederick I i Palatinatit .]]
Një subjekt **vasal**  ose **nënshtetas liege**  është një person që konsiderohet se ka një detyrim të ndërsjellë ndaj një lordi ose monarku, në kontekstin e sistemit feudal në Evropën mesjetare . Ndërsa pala vartëse quhet vasale, pala dominuese quhet suzerene . Të drejtat dhe detyrimet e vasalit quhen **vasalitet**, ndërsa të drejtat dhe detyrimet e suzerenit quhen suzerenitet . Detyrimet e një vasali shpesh përfshinin mbështetjen ushtarake nga kalorësit në këmbim të disa privilegjeve, zakonisht duke përfshirë tokën e mbajtur si qiramarrës ose çiflig .  Termi përdoret gjithashtu për marrëveshje të ngjashme në shoqëritë e tjera feudale.

Në të kundërt, besnikëria ( *fidelitas* ) ishte betuar, besnikëri e pakushtëzuar ndaj një monarku. 

## Dallimi midis "vasalit" dhe "shtetit vasal" 
Shumë perandori kanë krijuar shtete vasale, të bazuara në fise, mbretëri ose qytet-shtete, subjektet e të cilave dëshirojnë t'i kontrollojnë pa pasur nevojë t'i pushtojnë ose t'i qeverisin drejtpërdrejt. Në këto raste një shtet vartës (si një vartësi, rezidencë, shtet klient ose protektorat ) ka ruajtur autonominë e brendshme, por ka humbur pavarësinë në politikën e jashtme, ndërsa gjithashtu, në shumë raste, ka paguar haraç formal ose duke siguruar trupa kur kërkohet. Kjo është një marrëdhënie e ngjashme me vasalët, por vasalët mbajnë çifligje që janë të pranishme në territorin aktual të monarkut.
Escalivada

parapamje|Escalivada

**Escalivada**  e transkriptuar ndonjëherë në frëngjisht si 'escalibade' dhe në spanjisht si **escalibada**,  është një pjatë tradicionale nga Ruseljo, Katalonia, València, Murcia dhe Aragón me perime të tymosura të pjekura në skarë .  Zakonisht përbëhet nga patëllxhanë të pjekur dhe speca zile me vaj ulliri dhe nganjëherë qepë, domate, hudhër të grirë dhe kripë . 

Emri vjen nga folja katalanase *escalivar*, "të gatuash në hi", duke iu referuar përgatitjes tradicionale të gjellës në prushin e zjarrit të drurit.  

Pjata mund të piqet në skarë jashtë në një grilë derisa të karbonizohet dhe të jetë e butë ose mund të gatuhet e plotë direkt në thëngjij të ndezur dhe më pas të qërohet.  Në ambiente të mbyllura, patëllxhani mund të karbonizohet në një djegës me gaz dhe pjesa tjetër e perimeve mund të zihet.   me açuge ose ullinj në një sallatë,  ose si një majë për *koka* (bukë e sheshtë katalanase, disi e ngjashme me një picë ).
Samfaina

parapamje| Samfaina katalane.
**Samfaina** është një pjatë katalano - valenciane e bazuar në patëllxhanë dhe kunguj të njomë të prerë në kubikë, një sofrito me hudhër dhe qepë të copëtuar dhe domate të grira, të gatuara në vaj ulliri . Mund të shtohen përbërës të tjerë si specat e kuq dhe jeshil, si dhe barishte si trumza dhe rozmarina.

Në Katalonjë zakonisht hahet si shoqërues për mish (zakonisht brinjë derri, lepur, pulë, etj.) ose peshk ( ton, merluc, etj.). Kjo zakonisht shtohet në tigan ose tavë për të përfunduar gatimin me samfainë. Në provincat qendrore të Komunitetit Valencias është një përbërës tipik i cocas .
Paris–Brest

**Paris-Brest** është një ëmbëlsirë franceze e bërë nga pastë choux dhe një krem me aromë praline, i mbuluar me bajame të grira.

## Historia 
Pastria, e rrumbullakët, dmth në formë rrote, u krijua në vitin 1910 nga Louis Durand, pastiçieri i Maisons-Laffitte, me kërkesë të Pierre Giffard, për të përkujtuar 1200 km e Garës së biçikletave Paris–Brest–Paris që ai kishte nisur në 1891.  Pastria, e cila siguron zakonisht 640 kcal kryesisht nga yndyra dhe sheqeri,  u bë e njohur me kalorës në garën e ciklit Paris–Brest–Paris, pjesërisht sepse siguronte kaloritë e nevojshme për sportet intensive dhe emrin e saj intrigues, dhe tani gjendet në pastiçeri në të gjithë Francën.
Pasta me kore me ujë të nxehtë

parapamje
 
**Korja me ujë të nxehtë** është një lloj pastrie që përdoret për byrekët e shijshëm, si byrekët e derrit, byrekët e gjahut, byrekët skocezë dhe më rrallë, byrekët me biftek dhe me veshka . Korja e ujit të nxehtë përdoret tradicionalisht për prodhimin e byrekut të bërë me dorë.

Siç sugjeron edhe emri, pasta bëhet duke ngrohur ujin, duke shkrirë yndyrën në të, duke e sjellë përzierjen në valë dhe në fund duke përfshirë miellin. Kjo mund të bëhet duke rrahur miellin në përzierjen në tigan, ose duke e trazuar në një dërrasë pastiçerie. Sido që të jetë, rezultati është një pastë e nxehtë dhe mjaft ngjitëse që mund të përdoret për ngritjen e duarve: formësimi me dorë, ndonjëherë duke përdorur një pjatë ose tas si një formë të brendshme. Korja e derdhur ruan formën e saj ndërsa ftohet dhe përgatitet për pjekje me një mbushje dhe një shtresë shtesë kore pastiçerie sipër. Ëmbëlsira me kore me ujë të nxehtë të ngritur me dorë nuk prodhon një përfundim të pastër dhe të njëtrajtshëm, pasi do të ketë varje gjatë gatimit të byrekut të mbushur. Kjo përgjithësisht pranohet si shenjë e një byreku të bërë me dorë. Megjithatë, është e mundur që të piqet ëmbëlsira në një kallëp, si me byrekët e tjerë.
Sofrito

'*** (spanjisht: ), **** (katalanisht: ), **** (italisht: ), ose ***' (portugeze: ), është një përgatitje bazë në gatimet mesdhetare, latino-amerikane, spanjolle, italiane dhe portugeze. Zakonisht përbëhet nga përbërës aromatikë të prerë në copa të vogla dhe të skuqura ose të ziera në vaj gatimi për një periudhë të gjatë kohore në zjarr të ulët.

Në kuzhinën moderne spanjolle,  përbëhet nga hudhra, qepë dhe speca të gatuara në vaj ulliri, dhe sipas dëshirës domate ose karota. Kjo njihet si , ose ndonjëherë si  në vendet që flasin portugalisht, ku vetëm hudhra, qepa dhe vaji i ullirit konsiderohen thelbësore, domatja dhe gjethet e dafinës janë përbërësit e tjerë më të zakonshëm.  Në kuzhinën italiane, qepët e grira, karotat dhe selino janë *battuto*, dhe më pas, të gatuara ngadalë në vaj ulliri, bëhen *soffritto*. Mund të përmbajë gjithashtu hudhër, shalot ose presh.

## Referime
Identiteti i Sommerfeldit

**Identiteti Sommerfeld** është një identitet matematikor, i emërtuar sipas zbuluesit, Arnold Sommerfeld, i përdorur në teorinë e përhapjes së valëve ,

: 
\frac{{e^{ik R} }}
{R} = \int\limits_0^\infty I_0(\lambda r) e^{ - \mu \left| z \right| } \frac

ku

: 
\mu = 
\sqrt {\lambda ^2 - k^2 } 

duhet marrë me pjesë reale pozitive, për të siguruar konvergjencën e integralit dhe zhdukjen e tij në limitin kur  z \rightarrow \pm \infty  dhe

: 
R^2=r^2+z^2
 .

Këtu, R është largësia nga origjina ndërsa r është largësia nga boshti qendror i një cilindri si në (r,\phi,z) sistemi cilindrik i koordinatave . Këtu shënimi për funksionet e Besselit ndjek konventën gjermane, për të qenë në përputhje me shënimin origjinal të përdorur nga Sommerfeld. Funksioni I_0(z) është funksioni Bessel i rendit zero i llojit të parë, i njohur më mirë me shënimin I_0(z)=J_0(iz) në letërsinë angleze. Ky identitet njihet si identiteti i Sommerfeldit. 

Në shënimin alternativ, identiteti i Sommerfeldit mund të shihet më lehtë si një zgjerim i një valë sferike në termat e valëve cilindrike-simetrike: 

: 
\frac{{e^{ik_0 r} }}
{r} = i\int\limits_0^\infty {dk_\rho \frac
J_0 (k_\rho \rho )e^{ik_z \left| z \right|} } 

Ku

: 
k_z=(k_0^2-k_\rho^2)^{1/2}

Shënimi i përdorur këtu është i ndryshëm nga ai i mësipërm: r tani është largësia nga origjina dhe \rho është largësia rrezore në një sistem koordinativ cilindrik të përcaktuar si (\rho,\phi,z) . Interpretimi fizik është se një valë sferike mund të zgjerohet në një përmbledhje të valëve cilindrike në drejtimin \rho, shumëzuar me një valë të rrafshët të dyanshme në drejtimin z ; shih zgjerimin Jacobi-Anger . Përmbledhja duhet të merret mbi të gjithë numrat valor k_\rho .
Avokimi

**Avokimi** është një aktivitet i një individi ose grupi që synon të ndikojë në vendimet brenda institucioneve politike, ekonomike dhe sociale. Avokimi përfshin aktivitete dhe botime për të ndikuar në politikat publike, ligjet dhe buxhetet duke përdorur fakte, marrëdhëniet e tyre, mediat dhe mesazhet për të edukuar zyrtarët qeveritarë dhe publikun. Avokimi mund të përfshijë shumë aktivitete që një person ose organizatë ndërmerr, duke përfshirë fushatat mediatike, fjalimin publik, porositjen dhe publikimin e kërkimit. Lobimi (shpesh nga grupet lobuese) është një formë e avokimit ku bëhet një qasje e drejtpërdrejtë ndaj ligjvënësve për një çështje specifike ose një pjesë specifike të legjislacionit. Hulumtimi ka filluar të trajtojë se si grupet e avokimit në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada po përdorin mediat sociale për të lehtësuar angazhimin qytetar dhe veprimin kolektiv.

## Shiko edhe 
* Avokacia
* Avokati
* Avokati i Popullit

## Referime
Tech (lumi)

**Tek** (  ; frëngjisht: *Tech*) është një lumë në Francën jugore, shumë afër kufirit franko- spanjoll . Përshkon një luginë në departamentin Pyrenees-Orientales, në ish-Roussillon, dhe është  i gjatë.  Burimi i saj është Lugina Parcigoule, lartësia , dhe ushqen Detin Mesdhe . Në Céret, *ura mesjetare e Djallit*, dikur harku më i madh i urës në botë, përshkon lumin në një hark prej  45 metrash në gjatësi.

## Gjeografia 
Tech rrjedh nëpër 25 qytete të ndryshme, nga burimi i tij deri në det: Prats-de-Mollo-la-Preste, Serralongue, Le Tech, Saint-Laurent-de-Cerdans, Montferrer, Corsavy, Arles-sur-Tech, Montbolo, Amélie-les-Bains-Palalda, Reynès, Céret, Saint-Jean-Pla-de-Corts, Maureillas-las-Illas, Le Boulou, Tresserre, Saint-Génis-des-Fontaines, Montesquieu-des-Albères, Banyuls-dels -Aspres, Villelongue-dels-Monts, Brouilla, Ortaffa, Palau-del-Vidre, Elne dhe Argelès-sur-Mer.

Ai derdhet në Detin Mesdhe midis Saint-Cyprien dhe Argelès-sur-Mer, në juglindje të Përpinjanit .
Vetkoek

majtas|parapamje| Një vetkoek i mbushur me një copë poloni
**Vetkoek** është një bukë tradicionale e skuqur e Afrikës së Jugut . Është e ngjashme me tortën e Karaibeve Johnny, *oliebolin* holandez dhe *sopaipillat* meksikane.  Njihet gjithashtu me emrin Xhosa dhe Zulu *igwinya* (shumës *amagwinya* ).  

Fjala *vetkoek* fjalë për fjalë do të thotë "tortë e yndyrshme" në gjuhën afrikane . Në formë është i ngjashëm me një donut pa vrima dhe bëhet me brumë maja. Vetkoeks gjithashtu bëhen shpesh së bashku me mish të grirë me kërri, i cili është i mbushur brenda. Vetkoek zakonisht shitet në restorante në pronësi të familjes dhe në festivale dhe ngjarje kulturore afrikanere.
Molla e sherrit

**Molla e sherrit** (greqishtja e vjetër: μῆλον τῆς Ἔριδος) ishte një mollë e artë e hedhur nga Eris, perëndeshë e grindjeve, në dasmën e Peleus dhe Thetis në mitin grek të Gjykimit të Parisit. Ajo ndezi një mosmarrëveshje të nxitur nga kotësia midis Herës, Athinës dhe Afërditës që përfundimisht çoi në Luftën e Trojës.

Në gjuhën e zakonshme, molla e sherrit është thelbi, thelbi ose thelbi i një argumenti, ose një çështjeje të vogël që mund të çojë në një mosmarrëveshje më të madhe.

## Shiko edhe 
* Molla e artë

## Referime
Thembra e Akilit

të Korfuzit.]]
Një **Thembër e Akilit** (ose **Thembra e Akilit**) është një dobësi pavarësisht forcës së përgjithshme, e cila mund të çojë në rënie. Ndërsa origjina mitologjike i referohet një cenueshmërie fizike, referencat idiomatike ndaj atributeve ose cilësive të tjera që mund të çojnë në rënie janë të zakonshme.

Megjithëse vdekja e Akilit u parashikua nga Hektori në *Iliadën* e Homerit, ajo nuk ndodh në fakt në Iliadën, por u përshkrua në poezinë dhe dramën e mëvonshme greke dhe romake në lidhje me ngjarjet pas Iliadës, më vonë në Luftën e Trojës. Në mitet rreth luftës, Akili thuhej se kishte vdekur nga një plagë në thembër, kyçin e këmbës ose bust, e cila ishte rezultat i një shigjete - ndoshta të helmuar - nga Parisi. *Iliada* mund të shtypë qëllimisht mitin për të theksuar vdekshmërinë njerëzore të Akilit dhe hendekun e zymtë midis perëndive dhe heronjve.

Mitet klasike ia atribuojnë paprekshmërinë e Akilit nënës së tij Thetis që e trajtoi atë me ambrozi dhe i dogji vdekshmërinë e tij në zjarrin e vatrës, përveç në thembër, me të cilën ajo e mbajti atë. Peleus, babai i tij, zbuloi trajtimin dhe u alarmua kur pa Thetisin duke mbajtur foshnjën në flakë, gjë që e ofendoi atë dhe e bëri atë të linte trajtimin jo të plotë. Sipas një miti që doli më vonë, nëna e tij e kishte zhytur Akilin e mitur në lumin Stiks, duke e mbajtur nga thembra e tij dhe ai u bë i paprekshëm aty ku e preknin ujërat - domethënë, kudo, përveç pjesëve të thembrës së tij që mbuloheshin nga gishtin e madh dhe treguesin e saj.

## Si shprehje 
Si një shprehje që do të thotë "zona e dobësisë, pikë e prekshme", përdorimi i "thembra e Akilit" daton vetëm në vitin 1840, me përdorim të nënkuptuar në "Irlanda, ajo thembra e pambrojtur e Akilit britanik!" të Samuel Taylor Coleridge nga viti 1810 (*Oxford English Dictionary*).

## Anatomi 
Regjistrimi më i vjetër i njohur i shkruar i tendinit të Akilit që u emërua pas Akilit është në 1693 nga anatomisti flamand/holandez Philip Verheyen. Në tekstin e tij të përdorur gjerësisht *Corporis Humani Anatomia* ai përshkroi vendndodhjen e tendinit dhe tha se zakonisht quhej "kordoni i Akilit".

Tendina e madhe dhe e spikatur e muskujve gastrocnemius, soleus dhe plantaris të viçit quhet *tendon achilleus* ose tendin e Akilit. Kjo zakonisht lidhet me vendin e plagës së vdekjes së Akilit. Tendinat janë avaskular, kështu që një dëmtim i tillë nuk do të ishte fatal nëse shigjeta nuk do të helmohej.

## Shiko edhe 
* Akili

## Referime
Dëshmitar në ngjarje: (shënime për vendlindjen)

Dëshmitar në ngjarje: (shënime për vendlindjen)

Autori: Namik Hyseni

Redaktori: Besnik Rama

ISBN: 9789928228505

Vendi i botimit: Tiranë

Botuar nga: Pegi

Viti i botimit: 2017

Përmasa: 146 faqe, me fotografi; 21 cm

"Dëshmitar në ngjarje: (shënime për vendlindjen)"  është një libër i shkruar nga Namik Hyseni, ku autori përshkruan ngjarje dhe kujtime të lidhura me vendlindjen e tij. Kjo vepër përfshin reflektime dhe përshkrime të ndryshme sociale dhe kulturore që i përkasin kryesisht rajonit të Levanit, një zonë në rrethin e Tepelenës në Shqipëri. Libri përmban gjithashtu një koleksion fotografish që ilustrojnë ngjarjet dhe vendet e përmendura.

Vepra ofron një vështrim të detajuar të jetës në këtë zonë, duke i dhënë lexuesit një kuptim më të thellë të historisë, kulturës dhe zhvillimeve sociale të vendit. Si një dëshmitar i ngjarjeve të rëndësishme, Hyseni sjell një perspektivë personale dhe të rrallë mbi evoluimin e jetës shoqërore dhe politike të vendlindjes së tij.

Libri trajton çështje të ndryshme sociale dhe kulturore, duke u fokusuar kryesisht në rajonin e Levanit dhe në Shqipërinë e Jugut. Përmes kujtimeve të tij, autori sjell para lexuesit aspekte të ndryshme të përvojës shqiptare, duke përfshirë ndërrimet shoqërore dhe historike që kanë ndikuar në jetën e përditshme të njerëzve në këtë zonë.

"Dëshmitar në ngjarje" është shkruar me një stil të thjeshtë dhe të kuptueshëm, duke përdorur gjuhën për të reflektuar mbi ngjarjet e përjetuara dhe për të paraqitur një pasqyrë të qartë të jetës në Levan dhe zonat përreth. Përveç rrëfimeve të tij, Hyseni përdor elemente fotografike për të shtuar një dimension vizual dhe historik në përshkrimet e tij.

Kjo vepër ka rëndësi jo vetëm për studiuesit e historisë dhe shoqërisë shqiptare, por edhe për lexuesit e interesuar për dokumentimin e jetës lokale dhe kulturore në Shqipëri. Përmes përshkrimeve të tij, Hyseni ndihmon në ruajtjen e kujtesës kolektive të një komuniteti dhe ndihmon në ndërtimin e një narrative të trashëgimisë shqiptare, veçanërisht në zonat rurale.

Fjalët kyçe:

* Studime sociale
* Levan, Tepelenë
* Shqipëri

Shënime:

Libri është botuar pa çmim dhe tirazhi nuk është i specifikuar.

## Burimet
Pulsi (përpunimi i sinjalit)

[parapamje| Shembuj të formave të pulsit: (a) pulsi drejtkëndor, (b) pulsi kosinus në katror (kosinus i ngritur), (c) [Funksioni i deltës së Dirakut|pulsi Dirac, (d) pulsi sinc, (e) pulsi Gaussian]]
Një **impuls** në përpunimin e sinjalit është një ndryshim i shpejtë, kalimtar në amplitudën e një sinjali nga një vlerë bazë në një vlerë më të lartë ose më të ulët, e ndjekur nga një kthim i shpejtë në vlerën bazë. 

## Format e pulsit 
Format e pulsit mund të lindin nga një proces i quajtur formësimi i pulsit . Forma optimale e pulsit varet nga zbatimi.

### Pulsi drejtkëndor 
Këto mund të gjenden në valët e pulsit, valët katrore, funksionet e makinës së kutisë dhe funksionet drejtkëndore . Në sinjalet dixhitale, kalimet lart e poshtë midis niveleve të larta dhe të ulëta quhen skaji në rritje dhe skaji në rënie.

Në sistemet dixhitale, zbulimi i këtyre anëve ose veprimi i ndërmarrë në përgjigje quhet "shkaktues i skajit", në rritje ose në rënie në varësi të cilës anë të pulsit drejtkëndor. Një diagram dixhital i kohës është një shembull i një koleksioni të rregulluar mirë të pulseve drejtkëndore.

### Pulsi Dirac 
Një impuls i Dirakut ka formën e funksionit të deltës së Dirakut . Ka vetitë e amplitudës së pafundme dhe integrali i tij është funksioni i hapit të Hevisajdit . Në mënyrë të barabartë, ajo ka gjerësi zero dhe një zonë nën kurbën e unitetit. Ky është një tjetër puls që nuk mund të krijohet saktësisht në sistemet reale, por mund të arrihen përafrime praktike. Përdoret në testimin ose parashikimin teorik të përgjigjes së impulsit të pajisjeve dhe sistemeve, veçanërisht filtrave . Përgjigje të tilla japin një sasi të madhe informacioni rreth sistemit.

## Shihni gjithashtu 
* Pulsi (fizikë)
* Paketa e valës
Sheshi i Gustaf Adolfit, Goteborg

[parapamje|300x300px| Statuja e [Gustavus Adolphus|Gustav II Adolf, me bursën në sfond]]
[parapamje| Sheshi i Gustaf Adolf me statujën e [Gustavus Adolphus|Gustavus Adolphusit të Suedisë dhe gjykatën e Asplundit në sfond.]]
**Gustaf Adolfs torg** ("Sheshi i Gustaf Adolfit") është një shesh i vendosur në qendër të Gëteborgut, Suedi. Ai quhej *Stortorget* (Sheshi i Madh) deri në vitin 1854 kur u ngrit një statujë e babait themelues të Goteborgut, mbretit Gustavus Adolphus të Suedisë.

Përreth sheshin janë bashkia e qytetit, duke përfshirë zgjerimin e gjykatës (nga Gunnar Asplund ), bursën dhe kanalin kryesor të portit të Gëteborgut.
Metoda e Strejcit

**Metoda e identifikimit të sistemit Strejc** lejon vlerësimin e funksionit të transferimit të një sistemi jo periodik, të tipit kuti e zezë, bazuar në përgjigjen e tij hap dhe përdoret gjerësisht në të gjitha degët e inxhinierisë industriale dhe mekanike.

Kjo ju lejon të vlerësoni në mënyrë specifike rendin *n* të sistemit të studiuar, konstanten e tij kohore dhe vonesën e tij.

Për të përdorur metodën Strejc, është e nevojshme të zbatoni një sinjal hap në sistem dhe të regjistroni parametrat e tij t u dhe t g duke vëzhguar pikën e infleksionit të lakores së përgjigjes. Këta parametra krahasohen më pas me ato në tabelën numerike për të vlerësuar se çfarë rendi i përafrohet më mirë sjelljes së sistemit dhe më pas gjendet konstanta kohore t me kolonën e dytë (duke përdorur rendin e duhur).

## Tabela Strejc
Modaliteti zero

Në fizikë, një **modalitet zero** është një vektor vetjak me një vlerë vetjake që zbehet. 

Në nënfusha të ndryshme të fizikës, modalitetet zero shfaqen sa herë që një sistem fizik zotëron një simetri të caktuar. Për shembull, mënyrën normale të lëkundësit harmonik shumëdimensional (p.sh. një sistem rruazash të rregulluara rreth rrethit, të lidhura me susta) përkojnë me mënyrat elementare dridhëse të sistemit. Në një sistem të tillë zakonisht ndodhin modalitete zero dhe lidhen me një rrotullim të ngurtë rreth rrethit.

Bërthama e një operatori përbëhet nga modalitetet zero të majtë, dhe kokerneli përbëhet nga mënyrat zero të djathta.

## Referime
Aalborg BK

**Aalborg Boldspilklub** është një klub futbolli nga Aalborg, Danimarka.

## Triumfe dhe Arritje 
* **Kampionë të Danimarkës: 4**
** 1994/95, 1998/99, 2007/08, 2013/14.
* **Kupa: 3**
** 1965/66, 1969/70, 2013/14.

## Shiko edhe 
[parapamje|378x378px|[Stadiumi Aalborg]]
* 3F Superliga
* Kombëtarja daneze e futbollit

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare
Restaurimi i filmit në 4K

**Restaurimi i filmit në 4K** është një proces teknologjik dhe artistik që konsiston në përmirësimin e cilësisë vizuale të një filmi të vjetër duke e përditësuar atë në rezolucionin 4K,  që është një standard modern me një rezolucion prej 3840 x 2160 pikselësh. Ky proces përfshin disa hapa të rëndësishëm:

1. Skanime dhe dixhitalizim

* Fillimisht, filmi origjinal (zakonisht në formatin e tij analog si p.sh., celuloidi) skanohet duke përdorur pajisje të sofistikuara për të kapur çdo detaj në rezolucionin më të lartë të mundshëm, që në rastin e restaurimit në 4K do të ishte rezolucioni 4K.

2. Pastrimi dhe korrigjimi i defekteve

* Pas skanimit, filmi mund të përmbajë defekte fizike si gërvishtje, njolla pluhuri, zbehje të ngjyrave apo dëmtime nga kalimi i kohës. Këto defekte pastrohen dhe korrigjohen duke përdorur softuerë të specializuar.

3. Përmirësimi i ngjyrave

* Ngjyrat e filmit shpesh zbehen me kalimin e viteve. Restaurimi përfshin gjithashtu korrigjimin e ngjyrave, duke i bërë ato më të qarta dhe më të sakta, duke ruajtur origjinalitetin artistik të filmit.

4. Stabilizimi i imazhit

* Filmat më të vjetër mund të kenë lëvizje të paqëndrueshme të kornizës për shkak të problemeve me kamerat e përdorura ose teknologjinë e kohës. Ky problem korrigjohet gjatë restaurimit për të ofruar një pamje më të qetë.

5. Përmirësimi i audios

* Në disa raste, së bashku me përmirësimin e pamjes, përmirësohet edhe cilësia e zërit për të ofruar një përvojë të përgjithshme më cilësore.

Rezultati final

Pasi të kenë përfunduar këto procese, filmi do të ketë një cilësi të lartë të imazhit, të krahasueshme me standardet e sotme të kinemasë dhe televizorit, por duke ruajtur në të njëjtën kohë autenticitetin dhe ndjenjën e tij origjinale. Restaurimi në 4K e bën filmin të duket shumë më i qartë dhe më i detajuar në ekrane të mëdha, veçanërisht në televizorë 4K apo kinematë me projektorë të përparuar.

Në përfundim, ky proces u jep filmave klasikë një jetë të re duke i përmirësuar dhe ruajtur për brezat e ardhshëm. 

## Referime
FC Nordsjælland

**FC Nordsjælland** është një klub futbolli nga Farum, Danimarka.

## Triumfe dhe Arritje 
* **Kampionë të Danimarkës: 1**
** 2011/12.
* **Kupa: 2**
** 2009/10, 2010/11.

## Shiko edhe 
[parapamje|344x344px|[Right to Dream Park]]
* 3F Superliga
* Kombëtarja daneze e futbollit

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare
Vejle Boldklub

**Vejle Boldklub** është një klub futbolli nga Vejle, Danimarka.

## Triumfe dhe Arritje 
* **Kampionë të Danimarkës: 5**
** 1958, 1971, 1972, 1978, 1984.
* **Kupa: 6**
** 1957/58, 1958/59, 1971/72, 1974/75, 1976/77, 1980/81.

## Shiko dhe këtë 
[parapamje|315x315px|[Stadiumi Vejle]]
* 3F Superliga
* Kombëtarja daneze e futbollit

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare
Tubimet e Nurembergut

[djathtas|parapamje|268x268px|  (nderimi i të vdekurve) në tubimin e Nurembergut të vitit 1934. Udhëheqësi [SS Heinrich Himmler, Adolf Hitleri dhe kreu i SA Viktor Lutze (majtas-djathtas) në tarracën e gurtë përballë  (Salla e Nderit) në Luitpoldarena. Në sfond është  (Tribuna e Nderit) në formë gjysmëhëne.]]
**Tubimet e Nurembergut** (zyrtarisht *Reichsparteitag*, që do të thotë *Kongresi i Partisë së Rajhut*) ishin një seri ngjarjesh festive të koordinuara nga Partia Naziste në Gjermani. Tubimi i parë nazist i Nurembergut u zhvillua në 1923. Ky tubim nuk ishte veçanërisht i madh dhe nuk pati shumë ndikim; megjithatë, me rritjen e madhësisë së partisë, mitingjet u bënë më të përpunuara dhe shfaqën turma më të mëdha. Ata luajtën një rol themelor në ngjarjet e propagandës naziste, duke përcjellë një Gjermani të bashkuar dhe të fortë nën kontrollin nazist. Tubimet u bënë një ngjarje kombëtare sapo Adolf Hitleri erdhi në pushtet në vitin 1933, kur u bënë dukuri vjetore. Pasi diktatura naziste u vendos fort, propaganduesit e partisë filluan t'i filmonin ato për një audiencë kombëtare dhe ndërkombëtare. Regjisorja naziste Leni Riefenstahl prodhoi disa nga veprat e saj më të njohura, duke përfshirë *Triumfin e Vullnetit* (1934) dhe *Fitoren e Besimit* (1933), të dyja të filmuara në terrenin e tubimit të partisë naziste pranë Nurembergut. Mitingu i partisë i vitit 1938 në Nuremberg festoi Anshlusin që ndodhi në fillim të atij viti. Tubimi i planifikuar i vitit 1939 u anulua pak para pushtimit gjerman të Polonisë dhe regjimi nazist nuk mbajti kurrë një tjetër për shkak të prioritizimit të përpjekjeve të Gjermanisë në Luftën e Dytë Botërore.
Lojërat Olimpike Verore 1936

**Lojërat** **Olimpike Verore 1936** ( ), zyrtarisht **Lojërat e Olimpiadës XI** () dhe zyrtarisht i quajtur si **Berlin 1936**, ishte një ngjarje ndërkombëtare shumësportive e mbajtur nga 1 deri më 16 gusht 1936 në Berlin, Gjermani. Berlini fitoi ofertën për të pritur Lojërat kundër Barcelonës në sesionin e 29-të të IOC-së më 26 prill 1931. Lojërat e vitit 1936 shënuan herën e dytë dhe më të fundit që Komiteti Olimpik Ndërkombëtar u mblodh për të votuar në një qytet që po bënte ofertë për të pritur ato Lojëra. Modifikimet e mëvonshme të rregullave ndaluan qytetet që pritën votën e ofertës nga dhënia e lojërave.

Për të tejkaluar Lojërat e Los Anxhelosit të vitit 1932, Fyhreri Adolf Hitler ndërtoi një stadium të ri me 100 000 vende, si dhe gjashtë palestra dhe arena të tjera më të vogla. Lojërat ishin të parat që u transmetuan në televizion, me transmetime radiofonike që arritën në 41 vende. Regjisorja Leni Rifenshtal u ngarkua nga Komiteti Olimpik Gjerman për të filmuar Lojërat për 7 milionë dollarë. Atletët hebrenj gjermanë u ndaluan të merrnin pjesë në Lojëra me një sërë metodash, edhe pse disa notare nga klubi sportiv hebre Hakoah Vienna morën pjesë. Atletët hebrenj nga vendet e tjera thuhej se ishin lënë mënjanë për të shmangur ofendimin e regjimit nazist. Lituania u përjashtua nga Lojërat Olimpike për shkak të pozicionit të Berlinit në lidhje me politikën lituaneze antinaziste, veçanërisht për shkak të gjyqit të Neumann dhe Sass në Klaipeda në 1934–35.

Të ardhurat totale të biletave ishin 7.5milionë rajhsmarka (ekuivalente me 17.4 milionë € në 2021), për një fitim prej mbi një milion rajhsmarka. Buxheti zyrtar nuk përfshin shpenzimet nga qyteti i Berlinit (i cili lëshoi një raport të detajuar që përshkruan kostot e tij prej 16.5milionë RM) ose shpenzimet e qeverisë kombëtare gjermane (e cila nuk i bëri publike kostot e saj, por vlerësohet të ketë shpenzuar 30 milionë dollarë amerikanë).

Jesse Owens nga Shtetet e Bashkuara fitoi katër medalje ari në garat e sprintit dhe kërcimit për së gjati dhe u bë atleti më i suksesshëm që garoi në Berlin, ndërsa Gjermania ishte vendi më i suksesshëm në përgjithësi me 101 medalje (38 prej tyre ari); Shtetet e Bashkuara u renditën në vendin e dytë me 57 medalje. Këto ishin Lojërat Olimpike të fundit nën presidencën e Henri de Baillet-Latour. Për 12 vitet e ardhshme, asnjë Lojë Olimpike nuk u mbajt për shkak të përçarjes së madhe botërore të shkaktuar nga Lufta e Dytë Botërore. Lojërat Olimpike të ardhshme u mbajtën në 1948 (Lojërat Dimërore në St. Moritz, Zvicër, dhe më pas Lojërat Verore në Londër, Angli).
majtas|parapamje| Vrapuesit që mbajnë flakën olimpike
[parapamje| [Adolf Hitleri|Adolf Hitler dhe Henri de Baillet-Latour hyjnë në Stadiumin Olimpik]]
djathtas|parapamje| Statuja nudo trupash femrash dhe meshkujsh, të vendosura në rrugët e Berlinit me rastin e Lojërave Verore të vitit 1936
Plani i Madagaskarit

djathtas|parapamje| Madagaskari shtrihet në brigjet lindore të Afrikës
**Plani i Madagaskarit** () ishte një plan i propozuar nga qeveria naziste gjermane për të zhvendosur me forcë popullsinë hebreje të Evropës në ishullin e Madagaskarit. Franc Rademaher, kreu i Departamentit Hebre të Ministrisë së Jashtme Gjermane, propozoi idenë në qershor 1940, pak para rënies së Francës. Propozimi bënte thirrje për dorëzimin e kontrollit të Madagaskarit, në atë kohë një koloni franceze, Gjermanisë si pjesë e kushteve eventuale të paqes.

Ideja e rivendosjes së hebrenjve polakë në Madagaskar u hetua nga Republika e Dytë Polake në 1937, por grupi i punës i dërguar për të vlerësuar potencialin e ishullit përcaktoi se vetëm 5000 deri në 7000 familje mund të strehoheshin, ose madje vetëm 500 familje sipas disa vlerësimeve. Meqenëse përpjekjet e nazistëve për të nxitur emigrimin e popullsisë hebreje të Gjermanisë para Luftës së Dytë Botërore ishin vetëm pjesërisht të suksesshme, ideja e dëbimit të hebrenjve në Madagaskar u ringjall nga qeveria naziste në vitin 1940.

Rademaheri rekomandoi më 3 qershor 1940 që Madagaskari të vihej në dispozicion si destinacion për hebrenjtë e Evropës. Me miratimin e Adolf Hitlerit, Adolf Ajhman lëshoi një memorandum më 15 gusht 1940 duke bërë thirrje për rivendosjen e një milion hebrenjsh në vit për katër vjet, me ishullin që qeverisej si një shtet policor nën SS-të. Ata supozuan se shumë hebrenj do t'i nënshtroheshin kushteve të tij të vështira nëse plani do të zbatohej. Plani nuk ishte i zbatueshëm kur u propozua për shkak të bllokadës detare britanike. Ai u shty pasi nazistët humbën Betejën e Britanisë në shtator 1940, dhe u la përgjithmonë në 1942 me fillimin e Zgjidhjes Përfundimtare, politikës së gjenocidit sistematik të hebrenjve, drejt së cilës ai kishte funksionuar si një hap i rëndësishëm psikologjik.
parapamje| Vende të propozuara sipas versionit francez/polak të vitit 1937 të planit
Gjysmëkoha (elektronikë)

parapamje|t_{half}\;=\;t_2\;-\;t_1\,\!
Në fushën e përpunimit të sinjalit, **gjysmë-koha** është koha që duhet që amplituda e një pulsi të bjerë nga 100% në 50% të vlerës së tij maksimale.
Lyngby Boldklub

**Lyngby Boldklub** është një klub futbolli nga Lyngby, Danimarka.

## Triumfe dhe Arritje 
* **Kampionë të Danimarkës: 2**
** 1982, 1991/92.
* **Kupa: 3**
** 1983/84, 1984/85, 1989/90.

## Shiko dhe këtë 
[parapamje|337x337px|[Stadiumi Lyngby]]
* 3F Superliga
* Kombëtarja daneze e futbollit

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare
Pakti Antikomintern

**Pakti Antikomintern**, zyrtarisht **Marrëveshja kundër Internacionales Komuniste** ishte një pakt antikomunist i lidhur midis Gjermanisë naziste dhe Perandorisë së Japonisë më 25 nëntor 1936 dhe drejtohej kundër Internacionales Komuniste (Komintern). Ai u nënshkrua nga ambasadori gjerman Joakim von Ribentrop dhe njga ambasadori japonez në Gjermani Kintomo Mushanokoji. Italia u bashkua në vitin 1937 (më herët kishte nënshkruar Paktin Italo-Sovjetik drejtuar pjesërisht kundër Hitlerit), por ajo u njoh ligjërisht si një nënshkruese origjinale nga kushtet e hyrjes së saj. Spanja dhe Hungaria u bashkuan në 1939. Vende të tjera u bashkuan gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Nënshkruesit japonezë kishin shpresuar se Pakti Antikomintern do të ishte efektivisht një aleancë kundër Bashkimit Sovjetik, gjë që sigurisht e perceptonin sovjetikët. Kishte gjithashtu një protokoll shtesë sekret, i cili specifikonte një politikë të përbashkët gjermano-japoneze, që synonte posaçërisht kundër Bashkimit Sovjetik.

Pas gushtit 1939, Japonia u distancua nga Gjermania si rezultat i Paktit Molotov-Ribentrop.Pakti Antikomintern u pasua nga Pakti Trepalësh i Shtatorit 1940, i cili identifikoi Shtetet e Bashkuara si kërcënimin kryesor dhe jo Bashkimin Sovjetik (megjithëse në teori vlen edhe për sovjetikët), megjithatë deri në dhjetor 1941 edhe kjo ishte praktikisht jofunksionale. Pakti Antikomintern u rinovua më pas në nëntor 1941 dhe pa hyrjen e disa anëtarëve të rinj në pakt. Regjimi nazist e pa nënshkrimin e Paktit Antikomintern si një "provë lakmusi të besnikërisë".

Pakti Antikomintern pushoi së ekzistuari me përfundimin e Luftës së Dytë Botërore.
[parapamje| [Joachim von Ribbentrop|Joakim von Ribentrop]]
Pakti Trepalësh

parapamje| Ambasada japoneze në Berlin e veshur me flamujt e tre nënshkruesve të Paktit Trepalësh në shtator 1940**Pakti Trepalësh**, i njohur gjithashtu si **Pakti i Berlinit**, ishte një marrëveshje midis Gjermanisë, Italisë dhe Japonisë e nënshkruar në Berlin më 27 shtator 1940 nga, përkatësisht, Joakim von Ribentrop, Galeaco Kiano dhe Saburo Kurusu (në atë renditje) dhe në praninë e Adolf Hitlerit. Ishte një aleancë ushtarake mbrojtëse, së cilës përfundimisht iu bashkuan Hungaria (20 nëntor 1940), Rumania (23 nëntor 1940), Sllovakia (24 nëntor 1940), Bullgaria (1 mars 1941) dhe Jugosllavia (25 mars 1941). Pranimi i Jugosllavisë provokoi një  në Beograd dy ditë më vonë. Gjermania, Italia dhe Hungaria u përgjigjën duke pushtuar Jugosllavinë. Shteti klient italo-gjerman që rezultoi, i njohur si Shteti i Pavarur i Kroacisë, iu bashkua paktit më 15 qershor 1941.

Pakti Trepalësh ishte, së bashku me Paktin Antikiomintern dhe Paktin e Çelikut, një nga një sërë marrëveshjesh midis Gjermanisë, Japonisë, Italisë dhe vendeve të tjera të Fuqive të Boshtit që rregullonte marrëdhëniet e tyre.

## Shiko edhe 
* Pakti i Çeliktë

## Referime