Kagura

[parapamje|*The Kagura Dancer*, nga [Suzuki Harunobu. Periudha Edo, ]]
**Kagura** (Japonisht: 神楽, "zot-argëtim") është një lloj valle ceremoniale rituale Shinto. Termi është një tkurrje e shprehjes *kami no kura* ("vend i zotit"), që tregon praninë e perëndive (*kami*) në praktikë.

Një funksion kryesor i kagura është *chinkon* (pastrimi dhe lëkundja e shpirtit), që përfshin një proces procesion-trans. Zakonisht një shaman femër do të kryejë kërcimin dhe do të marrë orakullin nga perëndia - në mjedis, vetë kërcimtarja kthehet në zot gjatë performancës. Dikur një art rreptësisht ceremonial që rrjedh nga *kamigakari* (神懸, "hyjnizimi orakular"), *kagura* ka evoluar në shumë drejtime gjatë harkut prej më shumë se një mijëvjeçari. Sot, ajo është një traditë e gjallë, me rituale të lidhura me ritmet e kalendarit bujqësor, që lulëzojnë kryesisht në pjesë të Prefekturës Shimane dhe në qendrat urbane si Hiroshima.

## Llojet e kagurës
Ekzistojnë dy lloje kryesore të kagurës: *mai* dhe *odori*. *Mai* përbëhet nga lëvizje të ngadalta rrethore, duke theksuar qetësinë dhe elegancën, ndërsa aroma përbëhet nga kërcimi dhe kërcimi i shpejtë, duke theksuar aktivizimin dhe energjinë. Të dy llojet mund të kuptohen si dy faza të kagurës: *mai* është një proces përgatitor për ekstazën dhe odori është faza e ekstazës së pavetëdijshme.

Gjatë *mai*, shamanja femër, e rrethuar nga një grup priftërinjsh, mban një gohei (një shkop ceremonial që përdoret për të pastruar ose pastruar) si dhe instrumente që prodhojnë tinguj dhe angazhohet me lëvizje rrethuese për të thirrur hyjnitë. Sapo shamanja femër hyn në një gjendje të pushtuar, ajo kalon në lëvizjet kërcyese spontane të *odori*. *Kagura* është një nga një sërë ritualesh dhe artesh që thuhet se rrjedhin nga kjo ngjarje.

Fillimisht e quajtur *kamukura*/*kamikura* (神座), *kagura* filloi si valle të shenjta të kryera në oborrin perandorak nga vajzat e faltoreve (*miko*) të cilat supozohej se ishin pasardhës të Ame-no-Uzume. Gjatë performancës, vajzat e faltores zakonisht përdorin një pajisje kanalizuese për perëndinë, si maska dhe shtiza për të imituar ekstazën. Me muzikën kagura që ka fuqinë për të thirrur perënditë, miko fillon të kërcejë për t'u shndërruar në përfaqësimin e perëndive dhe për të marrë mesazhe si dhe bekime nga hyjnitë.

Megjithatë, me kalimin e kohës, këto *mikagura* (御神楽) të kryera brenda zonave të shenjta dhe private të oborreve perandorake, frymëzuan vallet rituale popullore, të quajtura *satokagura* (里神楽), të cilat, duke qenë forma popullore, të praktikuara në fshatrat anembanë vendit, u përshtatën në tradita të tjera popullore dhe u zhvilluan në forma të ndryshme. Midis tyre janë *miko kagura*, *shishi kagura* dhe vallet *kagura* të stilit Ise dhe Izumo. Shumë variacione të tjera janë zhvilluar gjatë shekujve, duke përfshirë disa që janë mjaft të reja dhe shumica e të cilave janë bërë tradita popullore shumë të laicizuara.

*Kagura*, në veçanti ato forma që përfshijnë rrëfimin e tregimeve ose riprodhimin e fabulave, është gjithashtu një nga ndikimet kryesore në teatrin Noh.

Skeda:Kagura-Dance-Shinto-1914.png|Vallëzimi Kagura më 1914
Skeda:Shinto gohei.jpeg|*Gohei* - një shkop ceremonial që përdoret për të pastruar ose pastruar
Skeda:Kagura villain.jpg|Maskë nga performanca bashkëkohore *kagura*

## Referime