Drishti

**Drishti** është një fshat në komunën Postribë në rrethin e Shkodrës të Shqipërisë.

## Etimologjia 
Ka tre mendime të ndryshme lidhur me etimologjinë, së pari versioni i Çabejt, i cili e sjell ndryshimin e *Drivastum* duke kaluar nëpër disa shkallë, *Drivësht - Driësht - Drisht.* Së dyti është mendimi i David Lukës dhe Kamsit, të cilët e shohin rrënjën e toponimit si derivat i rrënjës indoevropiane **der* që ka kuptimin *e çarë, grykë, luginë* apo *drineste* që ka kuptimin *vend me drî*, pra *vend me të çara.* Studjuesi Pjetër Topalli i jep etimologji ilire, duke e ndarë në dy pjesë *Tyr+asti* që domethënë "qyteti i hyjit *TYR*".

## Gjeografia 
Drishti ndodhet 12-13 km në verilindje të Shkodrës, duke kaluar Urën e Mesit në luginën e lumit Kir.

## Historia 
Vendbanimi i tanishëm është më i rishtë, por emërtimi është i hershëm, vendbanimi i moçëm gjendej në kalanë e Drishtit, ku janë gjetur qeramika, fragmente amforash, që janë gjetje të zakonshme të vendbanimeve ilire të shek. II dhe I para K.

Në kohën e Perandorisë Romake i njohur me emrin latin *Drivastum*, bashkë me Shkodrën dhe Dioklenë ishte ndër tre qytetet kryesore të provincës romake *Prevalitana*. Më 458 përmendet ipeshkvi i quajtur Pal, për të cilin Shuflaj nuk është i sigurt nëse bëhet fjalë për një ipeshkëv të Drishtit, apo jo.

Me dyndjet sllave dhe trysninë e tyre në realitetin administrativ bizantin, e shndërroi Drishtin në një komunë qytetare të pavarur. Gjatë gjysmës së dytë të shek. XI qyteti ra në pushtetin e Konstantin Bodinit të Dioklesë. Më 1185 ra në duart e Nemanjiqëve, duke përfituar nga dobësia e bizantinëve, dhe në serbishten e vjetër quhej *Drivost*. Në sundimin serb, sipas Jireçekut, qyteti mbeti si një bashkësi e privilegjuar me nëpunës të zgjedhur dhe ligje lokale. Më 1242 qyteti u plaçkit nga tartarët; më 1251 mbretin serb e përfaqësonte një kapiten (*comes*). Qyteti gëzoi një gjallërim në vitet 1282 - 1324 si meritë e përkrahjes së mbretëreshës serbe Helena, franceze me prejardhje. Më 1348, ende gjatë periudhës së sundimit serb, ra sëmundja e murtajës.

Pas vdekjes së Stefan Dushanit në vitin 1355, zot i Drishtit bëhet një vasal i tij i quajtur Andrea Spani. Më 1362 qyteti hyri në zotërimet e familjes sundimtare të Zetës, Balshajve, të cilëve Spani u qëndroi vasal gjersa vdiq më 1366. Pas dobësimit të pozitave të Balshajve me humbjen e betejës së Savrës, u dorëzua ashtu si Shkodra, për dy vite në duart e osmanëve. Prillin e 1396 pasi Gjergj Balsha II i kishte rimarrë zotërimet e veta, iu dorëzua Venedikut sipas kushteve të marrëveshjes që kishin. *E Shumëkthjellta* respektoi statutet e vjetra (*observantur antiqua statuta eorum*) dhe rregulloi kufijtë me Shkodrën,) të Drishtit ishte një pushtetar (*podestà, potestas*) venedikas.

## Demografia 
Sipas Ippenit, banorët romakë të qytetit i përkitnin gjinisë romake *Quirina*, porsi banorët romakë të Shkodrës, tipikë për viset lindore të perandorisë.

Më 1332 Guillaume Adae e përshkruan si një nga qytetet e Arqipeshkvisë së Tivarit që banohej vetëm nga latinët (*inhabitant soli latini*) dhe nga *një popull jashtë mureve*. Disa dhjetëvjeçarë më vonë, më 1404 venedikasit dallonin aty krahas latinëve edhe arbërit. Ndër familjet banuese të shek. XIV-XV përmenden ato që sipas Shuflajt dhe Novakut janë emra romanë, Palombo ose Colomba, Lepore, Barbabiancha, Summa, Bello; krahas tyre ka edhe mbiemra arbër si Bariloth, Precalo, Scapuder, Zogi (Çodhi apo Zogy); mbiemra serbë a sllovenë si Beroj (Berivoj, Beriuoy), Svinja (de Svinis, Suignis, Grinçarius) ose grekë, si Calageorgii dhe Spano.

Familje të tjera të përmendura janë fisnikët Angelus, Bel (Belli, Belle), Humoi, Mazrekët, Shpanët, Ungrejt (*Ungaro* ose *Hungarus*) dhe ndër fisnikët e vegjël Dushmanët.

## Galeria

Drisht_07.jpg | Pamje e rrafshit nga Drishti
Mes Bridge Shkodra 03.jpg | Ura e Mesit që çon në Drisht
Drisht 09.jpg | Muzeu i Drishtit
Drisht_08.jpg | Pamje e Drishtit nga lartë
Drisht 06.jpg | Kodra ku është e vendosur Kalaja e Drishtit mbi fshat

## Shih edhe 
## Referime 
### Literaturë 
* 
* 
* *Oxford Classical Dictionary*, N. G. L. Hammond and H. H. Scullard, eds., Clarendon Press, Oxford (Second Edition, 1970).