Satira

**Satira** është një zhanër i arteve pamore, letrare dhe interpretuese, zakonisht në formën e fiksionit dhe më rrallë jo-fiction, në të cilin veset, marrëzitë, abuzimet dhe të metat mbahen deri në tallje, shpesh me qëllim të turpërimit ose ekspozimi i të metave të perceptuara të individëve, korporatave, qeverisë ose vetë shoqërisë në përmirësim. Megjithëse satira zakonisht synohet të jetë humoristike, qëllimi i saj më i madh është shpesh kritika konstruktive sociale, duke përdorur zgjuarsinë për të tërhequr vëmendjen si për çështjet e veçanta ashtu edhe për ato më të gjera në shoqëri.

Një tipar i satirës është ironia ose sarkazma e fortë - "në satirë, ironia është militante", sipas kritikut letrar Northrop Frye - por parodia, burlesku, ekzagjerimi, ballafaqimi, krahasimi, analogjia dhe thellësia e dyfishtë përdoren shpesh në fjalimin satirik dhe shkrimi. Kjo ironi ose sarkazëm "militante" shpesh pretendon të miratojë (ose të paktën të pranojë si të natyrshme) pikërisht gjërat që satiristi dëshiron të vërë në dyshim.

Satira gjendet në shumë forma artistike të të shprehurit, duke përfshirë memet e internetit, letërsinë, shfaqjet, komentet, muzikën, filmin dhe shfaqjet televizive dhe media të tilla si tekstet e këngëve.

## Etimologjia dhe rrënjët 
Fjala satirë vjen nga fjala latine satur dhe fraza pasuese lanx satura. Satur do të thoshte "i plotë", por ballafaqimi me lanx e zhvendosi kuptimin në "të ndryshme ose të përzier": shprehja lanx satura fjalë për fjalë do të thotë "një pjatë e plotë me lloje të ndryshme frutash".

Fjala satura siç përdoret nga Kuintiliani, megjithatë, u përdor për të treguar vetëm satirën e vargjeve romake, një zhanër i rreptë që impononte një formë hekzametër, një zhanër më i ngushtë se ai që do të konsiderohej më vonë si satirë. Kuintiliani tha në mënyrë të famshme se satura, që është një satirë në vargje heksametrash, ishte një zhanër letrar me origjinë tërësisht romake (satura tota nostra est). Ai ishte në dijeni dhe komentonte satirën greke, por në atë kohë nuk e cilësonte si të tillë, megjithëse sot origjina e satirës konsiderohet të jetë Komedia e Vjetër e Aristofanit. Kritiku i parë që përdori termin "satirë" në kuptimin më të gjerë modern ishte Apuleius.

Për Kuintilianin, satira ishte një formë e rreptë letrare, por termi shpejt shpëtoi nga përkufizimi i ngushtë origjinal. Robert Elliott shkruan:Sapo një emër hyn në fushën e metaforës, siç ka vënë në dukje një studiues modern, ai thërret për zgjerim; dhe satura (e cila nuk kishte forma foljore, ndajfoljore ose mbiemërore) u zgjerua menjëherë nga përvetësimi nga fjala greke për "satyr" (satyros) dhe derivatet e saj. Rezultati i çuditshëm është se "satira" angleze vjen nga latinishtja satura; por “satirizoj”, “satirik” etj., janë me origjinë greke. Rreth shekullit të IV pas Krishtit, shkrimtari i satirave u bë i njohur si satyricus; Shën Jeronimi, për shembull, u quajt nga një prej armiqve të tij 'satirist në prozë' ('satyricus scriptor in prosa'). Modifikimet e mëvonshme ortografike errësuan origjinën latine të fjalës satirë: satura bëhet satyra dhe në Angli, në shekullin e 16-të, u shkrua 'satirë'.Fjala satirë rrjedh nga satura dhe origjina e saj nuk u ndikua nga figura mitologjike greke e satirit. Në shekullin e 17-të, filologu Isaac Casaubon ishte i pari që kundërshtoi etimologjinë e satirës nga satiri, në kundërshtim me besimin e deritanishëm.

## Shiko edhe 
## Referimet