Arvid Lindman

**Salomon Arvid Achates Lindman** (19 shtator 1862 - 9 dhjetor 1936) ishte një politikan suedez, oficer detar dhe udhëheqës i industrisë. Ai ishte anëtar i parlamentit (1905–1935), kryeministër (1906–1911 dhe 1928–1930), kryetar partie për Bashkimin e Përgjithshëm Elektoral (1912–1935) dhe Ministër i Punëve të Jashtme nga marsi deri në tetor 1917.

Lindman u martua me Anna Lovisa "Annie" Almström (1867–1927). Ata kishin tre fëmijë: Rolf Achates (1888–1987), Eva Ebba Sophia von Dardel (1890–1985) dhe Karin Ebba Larson (1893–1989).

## Biografia
Arvid Lindman lindi në Österbybruk, Suedi, djali i Achates Lindman dhe Ebba Dahlgren. Karriera e tij si një oficer detar arriti kulmin në vitin 1907 kur ai u emërua si Rear admiral në rezervën detare. Gjatë karrierës së tij politike pas kësaj ai u bë i njohur kryesisht si "Admirali". Lindman ishte drejtor ekzekutiv i Iggesunds Bruk nga viti 1892 deri më 1903 dhe i Strömbacka bruks AB midis viteve 1903 dhe 1923. Në vitin 1904, ai gjithashtu u bë drejtor i përgjithshëm i Televerket.

Në vitin 1902 ai kishte refuzuar postin si Ministër i Financave në kabinetin e dytë të Boström por filloi një karrierë politike më 1905 kur ai u bë Ministër i Punëve Detare (për Marinën dhe Artilerinë Bregdetare) në kabinetin me bazë të gjerë të Lundeberg dhe një anëtar i dhomës së parë në Riksdag.

Kabineti liberal i Staaff shpresonte të vendoste të drejtën e votimit të plotë për të gjithë qytetarët meshkuj që qëndronin në zbatim të ligjit në të kaluarën e parë të sistemit post, me mbështetje të nënkuptuar edhe të votës së grave; gjatë propozimit Lindman u emërua kryeministër në krye të një qeverie të moderuar-konservatore. Përmes aftësive të mëdha politike Lindman arriti të vendosë votim universal për qytetarët meshkuj sipas parimit të "proporcionalitetit të dyfishtë" - në të dy dhomat e parlamentit - në vitet 1907–1909. Qeveria e tij gjashtë-vjeçare mbikëqyri një numër reformash në fushat e industrisë, shkollave dhe politikës sociale. U emërua një komitet i mbrojtjes, u morën vendime për ndërtimin e marinës dhe pozicioni ndërkombëtar i Suedisë u konfirmua në marrëveshjet e Detit Nordik dhe Detit Baltik. Kundërshtimi politik dhe ekonomik rezultoi në grevën e përgjithshme të vitit 1909, por greva dështoi dhe qeveria e Lindman u lejua të qëndrojë në pushtet, e mbështetur gjoja nga mbreti.

E drejta e zgjatur e votimit dhe përfaqësimi proporcional (nën metodën d'Hondt) kishin ruajtur të drejtën si një forcë parlamentare ende kontribuar në një sukses për koalicionin e krahut të majtë, kur Liberalët dhe Social Demokratët fituan zgjedhjet për dhomën e dytë në vitin 1911. Lindman u transferua në dhomën e dytë ku ishte kryetar i dhomës së dytë djathtas 1912-35, me një ndërprerje më 1917 kur ai u bë Ministër i Punëve të Jashtme në kabinetin e Swartz. Si një politikan kryesor i djathtë ai i kishte dhënë këshilla Mbretit për krijimin e kabineteve Hammarskjöld dhe Swartz, me synimin për të bllokuar udhëheqësin më të ashpër konservator të dhomës së parë të djathtë, Ernst Trygger.

Gjatë viteve 1913-35, Lindman ishte kryetar i organizatës kombëtare të partive të krahut të djathtë, Bashkimit të Përgjithshëm Elektoral - paraardhësi i Partisë aktuale të Moderuar - dhe si i tillë ishte një forcë shtytëse në punën për modernizimin e organizatës së partisë, veçanërisht pas ndryshimit kushtetues në vitin 1918 i cili vendosi votimin universal të meshkujve. Ndër risitë e tjera ai punësoi një aeroplan për ta marrë atë në turne të të folurit në vend dhe prezantoi posterin politik. Përfaqësimi proporcional, megjithatë, arriti të mbështesë një mbështetje të konsiderueshme edhe pse u tejkalua nga të dy Liberalët dhe Social Demokratët; me zonat elektorale me një anëtar të përparuar nga Liberalët e Staaff me gjasë kishte zvogëluar të gjithë ndikimin.

Pas një fushate elektorale të luftuar fort në vitin 1928, kur Social Demokratët kishin formuar në mënyrë të diskutueshme një koalicion me disa Komunistë dhe kishin pësuar humbje të mëdha në zgjedhje, Lindman formoi një qeveri të krahut të djathtë në pakicë, pas liberalëve dhe mendje të lirë (liberalë pro-Ndalimit) kishin refuzuar kërkesën e Mbretit për një qeveri më të gjerë të qendrës së djathtë me shumicë. Midis gjërave që bëri kjo qeveri, vlen të përmendet thirrja e konferencës për paqen në vendin e punës (një lëvizje në përpjekje për t'i dhënë fund grevave të shpeshta dhe mbylljeve). Qeveria dha dorëheqjen në vitin 1930 pasi Mendjet e lirë dhe Social Demokratët bllokuan propozimin për ngritjen e taksës doganore në grurë, qëllimi i së cilës ishte forcimi i sektorit agrar. Asnjë parti ose sindikatë nuk komandoi një shumicë, gjë që i bëri vitet 1920 dhe fillimin e viteve 1930 shumë të trazuara.

Lindman ishte një lloj modern i kryetarit të partisë, i cili me përfshirje dhe elokuencë iu drejtua drejtpërdrejt votuesve. Si industrialist dhe politikan ai ishte energjik dhe i orientuar drejt qëllimit. Ai ishte një konservator pragmatik pa humbur parimet e tij dhe një ndërmjetës politik efektiv i paqes, i cili kërkonte një politikë kompromisi me kundërshtarët e tij. Gjatë rritjes së lëvizjeve anti-demokratike në Evropë ai veproi si një roje për parimet e qeverisjes nga populli, dhe ai foli fuqishëm kundër nazizmit dhe fashizmit.

Lindman vdiq në një aksident ajror më 9 dhjetor 1936, kur Douglas DC-2 në të cilën ai po udhëtonte u përplas në shtëpitë afër Aeroportit Croydon menjëherë pasi u ngrit në mjegull të dendur.