Kundërpsikiatria

**Antipsikiatria** është një lëvizje e bazuar në pikëpamjen se trajtimi psikiatrik është shpesh më i dëmshëm sesa i dobishëm për pacientët, duke theksuar polemika rreth psikiatrisë . Kundërshtimet përfshijnë besueshmërinë e diagnozës psikiatrike, efektivitetin dhe dëmin e dyshimtë të lidhur me medikamentet psikiatrike, dështimin e psikiatrisë për të demonstruar ndonjë mekanizëm të trajtimit të sëmundjes për efektet e ilaçeve psikiatrike dhe shqetësimet ligjore për të drejtat e barabarta të njeriut dhe lirinë civile që anulohen nga prania e diagnozës. . Historikisht kritikat e psikiatrisë dolën në dritë pasi u përqendruan në dëmet ekstreme që lidhen me trajtimin elektrokonvulsiv ose terapinë e shokut me insulinë .  

## Vështrim 
Termi "anti-psikiatri" është i diskutueshëm dhe përdoret shpesh për të hedhur poshtë të gjithë kritikët e psikiatrisë, shumë prej të cilëve pajtohen se një rol i specializuar ndihmësi për njerëzit në shqetësime emocionale mund të jetë ndonjëherë i përshtatshëm dhe të lejojë zgjedhjen individuale rreth vendimeve të trajtimit.

Përtej shqetësimeve për efektivitetin, antipsikiatria mund të vërë në dyshim bazat filozofike dhe etike të psikoterapisë dhe mjekimit psikoaktiv, duke i parë ato si të formësuara nga shqetësimet sociale dhe politike dhe jo nga autonomia dhe integriteti i mendjes individuale. Ata mund të besojnë se "gjykimet për çështje të arsyeshme duhet të jenë prerogativë e mendjes filozofike" dhe se mendja nuk duhet të jetë një shqetësim mjekësor. Disa aktivistë e refuzojnë nocionin psikiatrik të sëmundjes mendore .  Anti-psikiatria e konsideron psikiatrinë një instrument shtrëngues të shtypjes për shkak të një marrëdhënieje fuqie të pabarabartë midis mjekut, terapistit dhe pacientit ose klientit, dhe një procesi diagnostikues shumë subjektiv. Angazhimi i pavullnetshëm është një çështje e rëndësishme në lëvizje.

Lëvizja e decentralizuar ka qenë aktive në forma të ndryshme për dy shekuj.   Psikiatër të identifikuar me lëvizjen përfshinin Timothy Leary, RD Laing, Franco Basaglia, Theodore Lidz, Silvano Arieti dhe David Cooper . Të tjerë të përfshirë ishin Michel Foucault, Gilles Deleuze, Félix Guattari dhe Erving Goffman . Cooper përdori termin "anti-psikiatri" në vitin 1967 dhe shkroi librin *Psychiatry and Anti-psichiatry* në 1971.  . Antonucci e prezantoi përkufizimin e psikiatrisë si një paragjykim në librin *I pregiudizi e la conoscenza kritika alla psichiatria* (1986).

Lëvizja vazhdon të ndikojë në të menduarit për psikiatrinë dhe psikologjinë, brenda dhe jashtë atyre fushave, veçanërisht në aspektin e marrëdhënieve midis ofruesve të trajtimit dhe atyre që e marrin atë. 

Kritikët e antipsikiatrisë nga brenda vetë psikiatrisë kundërshtojnë parimin themelor se psikiatria është përkufizim e dëmshme. Shumica e psikiatërve pranojnë se ekzistojnë çështje që duhet të adresohen, por se heqja e psikiatrisë është e dëmshme.  Profesionistët mjekësorë shpesh i konsiderojnë lëvizjet anti-psikiatrike si nxitje të mohimit të sëmundjeve mendore dhe janë krahasuar me teoritë konspirative . 

## Shih edhe 
* Psikiatri
* Psikiatria
* Psikologjia
* Antipedagogjia 

## Literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (Original edition: Tavistock Publications, 1960)
* 
* 
* 
* 
* 

## Referime