Luftë gjelash

parapamje|Lufta e kokëve në Londër, rreth 1808&nbsp;
[parapamje|Lufta e kolonel Mordauntit në [Laknau|Lucknow, 1784-1786, nga Johann Zoffany]]
parapamje|entylan, një paviljon balinesk për luftën me kokë, dhe ritualet e rëndësishme të tempullit
Lëreja me kokë është një sport gjakashkashkash që përfshin përdorimin e këmbëve të mbyllura në një ring të quajtur kokpit. Përdorimi i parë i dokumentuar i fjalës "gamecock", duke nënkuptuar përdorimin e kokës si një "lloj", një sport, hobi ose argëtim, u regjistrua në vitin 1634, pasi termi "kok i lojë" u përdor nga George Wilson në librin më të hershëm të njohur mbi sportin e luftës me kokë në "The Commendation of Cocks and Cock Fighting" në 1607. Megjithatë, u dokumentua për herë të parë për perëndimorët gjatë udhëtimit të Magellan për të zbuluar Filipine në vitin 1521 kur luftërat moderne të kokëve u dëshmuan dhe u dokumentuan nga italiani Antonio Pigafetta, kronikuesi i Magellanit, në Mbretërinë e Taytay.

Luftuesit, të cilët quhen "gjock" (që të mos ngatërrohen me zogjtë e gjuetisë), janë rritur posaçërisht dhe janë të përgatitur për të rritur qëndrueshmërinë dhe forcën. Peshkat meshkuj dhe femra të një lloji të tillë quhen zogj të kërcyer. Pikëzat kanë agresivitet të lindur ndaj të gjithë meshkujve të të njëjtës specie. Në këtë lojë shpesh bëhen bastet për rezultatin e ndeshjes.

Lëvizja me kokë është një sport brutal për shkak të traumat fizike që kokërat i shkaktojnë njëri-tjetrit, duke shfrytëzuar peshën dhe kthetrat natyrore të tyre si armë. Ndonëse jo të gjitha luftimet rezultojnë me vdekje, kokërat mund të përjetojnë dëmtime të rënda fizike. Megjithëse në disa zona të botës luftimet e kokëve vazhdojnë të praktikohen si një aktivitet kryesor, në disa vende kjo është e rregulluar nga ligji ose është ndaluar krejtësisht për shkak të natyrës brutale dhe të papranueshme të sportit.

## Procesi 
Dy pronarë vendosin kokën e tyre në një ring të quajtur kokpit. Pikëzat luftojnë derisa një prej tyre vdes ose është i plagosur rëndë. Historikisht, ky aktivitet ishte i njohur si një kokpit, një term që gjithashtu u përdor në shekullin e 16-të për të nënkuptuar një vend argëtimi ose aktivitet të çmendur. William Shakespeare përdori këtë termin në Henry V për të përshkruar specifikisht zonën rreth skenës së një teatër. Në kohën e dinastisë së Tudorëve, Pallati i Westminsterit kishte një kokpit të përhershëm, të njohur si Kokpit në gjykatë.

## Historia 
parapamje|Në këtë mozaikë romake e lashtë, dy qençë përballë një tryezë ku shfaqet çanta për fituesin midis një kaduse dhe një palme fitore * (Museumi Kombëtar Arkeologjik i Napolit) *
parapamje|Plaka Fatimid Luster me luftën me kokë. Kairi, shekulli i 11-të dhe i 12-të. Koleksioni Keir i artit islamik
Lëreja e kokëve është një sport i lashtë që shikuesit e kanë ndjekur prej kohësh. Ka prova që luftërat me kokë ishin një praktikë e zakonshme në qytetërimin e Luginës së Indut. Encyclopædia Britannica (2008) të jep më shumë informacion në lidhje me këtë çështje.

## Ndryshimet rajonale 
[parapamje| Spurs u ngjitën dhe u lidhën në këmbë në [Timori Lindor|Timorin Lindor]]
parapamje| Një shtyllë me një tehe ( *tari* ) e përdorur në luftimin e gjelave në Filipine (rreth 1879)

Në disa varkë të rajonit, zogjtë janë të pajisur me shkundje metalike të quajtura gafa, ose thika të lidhura me këmbën në vendin ku është hequr pjesërisht shtylla natyrale e zogut. Gjuajtja e gjelit është një byzylyk shpesh i bërë prej lëkure, me një thumb të lakuar dhe të mprehtë që ngjitet në këmbën e zogut. Gjatësia e thumbave zakonisht ndryshon, nga "shkurtesat e shkurtra" pak më shumë se një inç, deri te "skurset e gjata" pothuajse dy inç e gjysmë të gjata. Në nivelet më të larta të lojës së gjelit në shekullin e 17-të në Angli, thumbat ishin bërë prej argjendi. Është e njohur që thumbat e mprehtë shkaktojnë dëme ose edhe vrasin mbajtësit e zogut. Në variantin e thembra të zhveshur, nxitjet natyrore të zogut lihen të paprekura dhe të mprehura. Lufta bëhet pa gafa ose kapje, veçanërisht në Indi (përfshirë Tamil Nadu). Atje, lufta kryhet kryesisht me thembra të zhveshur dhe ndjekë tre raunde prej njëzet minutash, të ndara nga një hendek prej njëzet minutash, ose katër raunde nga pesëmbëdhjetë minuta secili, me një hendek prej pesëmbëdhjetë minutash mes tyre.

### Indi 
Sporti i luftimeve me gjela ka qenë prej kohësh i jashtëligjshëm në Indi, me Gjykatën e Lartë që shpalli se kjo praktikë është në kundërshtim të drejtpërdrejtë me Ligjin për Parandalimin e Mizorisë ndaj Kafshëve të vitit 1960.  Sipas M Ravindranath Babu Superintendent, Policia Indiane, konsiderohet gjithashtu një rrëmbim i festivaleve tradicionale për të promovuar bastet dhe lojërat e fatit ilegale. Pavarësisht kësaj, ndodh rezistencë institucionale ndaj ndalimeve të qeverisë për luftimin e gjelave. Në festivalin e "Zotit të Diellit" të Indisë në vitin 2012, komiteti lokal i Partisë Bharatiya Janata bëri fushatë për të drejtën për të pasur grindje gjelash. Kjo u pajtua më pas nga policia lokale nëse do të ndodhte brenda tempujve. 

Në Bali, luftimet e gjelave, të njohura si *tajen*, praktikohen në një ritual të lashtë pastrimi fetar për të dëbuar shpirtrat e këqij.  Ky ritual, një formë e flijimit të kafshëve, quhet *tabuh rah* ("derdhja e gjakut").  Qëllimi i tabuh rah është të ofrojë një ofertë (gjaku i pulës së humbur) për shpirtrat e këqij. Lufta me gjela është një detyrim fetar në çdo festival të tempullit Balinese ose ceremoni fetare.  Luftimet me gjela pa qëllim fetar konsiderohen si bixhoz në Indonezi, edhe pse ende praktikohet kryesisht në shumë pjesë të Indonezisë. Gratë në përgjithësi nuk përfshihen në procesin e tabuh rah. Procesi tabuh rah mbahet në pavijonin më të madh në një kompleks tempullor Balinese, Wantilan .

### Filipinet 
parapamje| World Gamefowl Expo 2014, Qendra Botërore e Tregtisë Metro Manila
Lufta me gjela po lulëzonte tashmë në Filipinet parakoloniale, siç është regjistruar nga Antonio Pigafetta, ditari italian në bordin e ekspeditës së Ferdinand Magellan -it në 1521. 

Lufta me gjela, e njohur lokalishht si sabong, mbetet një traditë e njohur në Filipine, ku zhvillohen si përleshjet legale ashtu edhe ato ilegale. Luftimet e ligjshme të kabinave mbahen çdo javë, ndërsa ato ilegale, të njohura si tupada ose tigbakay, zhvillohen në ambiente të izoluara, ku autoritetet nuk mund t'i kontrollojnë ato. Në të dy llojet përdoren thika ose gafa. Ka dy lloje thikash të përdorura në luftën e gjelave në Filipine: thika me një tehe (e përdorur në derbi) dhe thika me dy tehe; gjatësitë e thikave ndryshojnë. Thikat janë të lidhura në këmbën e majtë të zogut, por vendosja e tyre mund të ndryshojë në bazë të marrëveshjes midis pronarëve, duke i vendosur ato në të djathtë, të majtë, ose edhe në të dyja këmbët. Lufta legale dhe ilegale vlerësohen nga një gjyqtar i njohur si sentensyador ose koyme, dhe vendimi i tij është përfundimtar, pa mundësi për apel. Bastet zakonisht paguhen me kristo, një term i përdorur për të përshkruar duart e shtrira të tij kur thërriste bastet nga audienca.

## Llojet e tjera të shpendëve 
Finches meshkuj shafran dhe kanarina janë përdorur në përleshje me raste.

## Statusi juridik 
parapamje|Ligjet e luftimit të gjelit në mbarë botën.

### Argjentina 
Neni 3.8 i Ligjit 14.346 mbi Keqtrajtimin dhe Veprat e Mizorisë ndaj Kafshëve i vitit 1954 ndalon shprehimisht 'kryerjen e akteve publike ose private të zënkave të kafshëve, zënkave të demave dhe mëshqerrave, ose paroditë [të tyre], në të cilat kafshët vriten, plagosen ose të ngacmuar.' 

### Australia 
Lufta me gjela, si dhe posedimi i pajisjeve për luftimin e gjelave, është e paligjshme në Australi dhe dënohet me burg.

### Brazili 
Lufta me gjela (rinha de galos) u ndalua në vitin 1934 nëpërmjet ndihmës së Presidentit Getúlio Vargas dhe përmes Kushtetutës së Brazilit të vitit 1934, e cila u miratua më 16 korrik. Duke u bazuar në njohjen e të drejtave të kafshëve në Kushtetutë, një vendim i Gjykatës së Lartë braziliane çoi në ndalimin e aktiviteteve të lidhura me kafshët që përfshinin "vuajtjet e kafshëve të pretenduara si luftimi i gjelave, dhe një traditë e praktikuar në Brazili jugor, e njohur si 'Farra do Boi' (Festivali i Qeve)", duke deklaruar se "kafshët kanë gjithashtu të drejtën e mbrojtjes ligjore kundër keqtrajtimit dhe vuajtjes".

### Kosta Rika 
Luftimet e gjerave janë të paligjshme në Kosta Rika që nga viti 1922. Qeveria e konsideron këtë aktivitet si mizori ndaj kafshëve, çrregullim publik dhe rrezik për shëndetin publik, dhe shpesh është subjekt i ndërhyrjeve nga Sekretariati Kombëtar i Shtetit për Mirëqenien e Kafshëve. Kjo praktikë gjithashtu ka mbështetje të kufizuar në mes të popullsisë, pasi një sondazh i fundit i Universitetit Kombëtar tregon se 88% e Kosta Rikanëve nuk e miratojnë luftën me gjela. Në vitin 2017, kjo veprimtari u bë e dënueshme me burgim deri në dy vjet.

### Republika Domenikane 
djathtas|parapamje| Klubi Cockfight në La Romana, Republika Dominikane, në 2022
Në Republikën Dominikane, lufta me gjela është e ligjshme, por sipas një artikulli të Dominican Today, ajo po refuzohet gjithnjë e më shumë nga shoqëria që nga dhjetori i vitit 2018. Ka të paktën një arenë (gallera) në çdo qytet, ndërsa në qytetet më të mëdha mund të gjenden koliseo më të mëdha. Luftimet e rëndësishme transmetohen në televizion dhe gazetat i kushtojnë faqe të veçanta luftimeve të gjelave dhe zonave të ndryshme për shumimin e kafshëve. Ata që i dedikohen mbarështimit dhe stërvitjes së gjelave luftarakë quhen galleros ose traberos. Gjelat shpesh janë të pajisur me shtylla speciale të bëra nga materiale të ndryshme (si plastika, metali apo guaska e lëmuar), dhe luftimet zakonisht përfundojnë me vdekjen e njëri prej tyre. Perceptimi publik për këtë sport është po aq i pranueshëm sa ai për bejsbollin apo ndonjë sport tjetër madhor.

### Indi 
parapamje| Lufta gjelash në Tamil Nadu, Indi, 2011
Gjykata Supreme e Indisë e ka ndaluar luftimin e gjelave si shkelje e Ligjit për Parandalimin e Mizorisë ndaj Kafshëve, por ky aktivitet vazhdon të jetë i popullarizuar, veçanërisht në zonën rurale të bregdetit të Andhra Pradesh. Luftimi me gjelat ka një sasi të madhe bastesh të përfshira, veçanërisht rreth festivalit të Sankranti.

### Indonezia 
Të gjitha format e lojërave të fatit, duke përfshirë lojërat e fatit brenda luftimeve laike të gjelave, u bënë të paligjshme në vitin 1981 nga qeveria indoneziane. Megjithatë, aspektet fetare të luftimeve me gjelat brenda hinduizmit balinez mbeten të mbrojtura. Edhe pse luftimet laike të gjelave janë të paligjshme, ato mbeten gjerësisht të njohura dhe të praktikuara në Bali.

### Iraku 
Lufta me gjela është e papranueshme, megjithatë është shpërndarë gjerësisht në Irak. Njerëzit vijnë për të luajtur lojëra fati ose thjesht për të argëtuar. Një gjel mund të kushtojë deri në 8,000 dollarë ose 23,000,00 ₹. Zogjtë më të vlerësuar quhen Harati, duke treguar se janë origjinale turke ose indiane dhe kanë këmbë dhe qafë muskulore.

### Mbretëria e Bashkuar 
Lufta me gjela u ndalua plotësisht në Angli dhe Uells, si dhe në Territoret Britanike të Jashtme, me Aktin e Mizorisë ndaj Kafshëve të vitit 1835. Gjashtëdhjetë vjet më vonë, në 1895, luftimet me gjela u ndaluan edhe në Skoci, ku kishte qenë relativisht e zakonshme në shekullin e 18-të. Një kabinë e rindërtuar nga Denbigh në Uellsin e Veriut mund të gjendet në Muzeun Historik Kombëtar St Fagans në Cardiff, dhe një referencë ekziston për një kabinë në Stanecastle në Skoci që daton në vitin 1774.

### Shtetet e Bashkuara 
[djathtas|parapamje| Klubi i gjelit në [Portorikoja|Porto Riko, 1937]]
As of 2023, cockfighting is illegal in all 50 U.S. states, the District of Columbia, and all U.S. territories. The last state to enact a law prohibiting cockfighting was Louisiana; the Louisiana State Legislature voted to approve the ban in June 2007, and it became effective in August 2008.

### Vietnami 
parapamje| Pikturë e skenave të luftimeve me gjela në Vietnam gjatë dinastisë Nguyễn në librin Mekanikë dhe zanate të njerëzve të Annam .
parapamje| Skena e një lufte gjelash në Vietnam sot.
Lufta me gjelat, e njohur si cockfighting, është një lojë e njohur dhe e popullarizuar në Vietnam, me një histori të gjatë që daton që nga koha e dinastisë Lý. Sipas të dhënave historike, ushtarët e Lý Thường Kiệt e sollën këtë lojë përsëri në Vietnam pas pushtimit të Champa. Fillimisht, luftimet e gjelave zhvilloheshin kryesisht në zonat rurale dhe malore, ku jetojnë shumë pakica etnike. Megjithatë, me kalimin e kohës, loja ka fituar popullaritet të gjerë në të gjithë vendin, duke u përhapur nga zonat urbane në ato rurale.

Gjatë periudhës feudale, lufta me gjelat ishte një formë e njohur e argëtimit për perandorët, zyrtarët dhe klasën e lartë në Vietnam. Perandorët shpesh organizonin luftime gjelash gjatë festave të tilla si Tết Nguyên Đán (Viti i Ri vietnamez), Tết Trung Thu, për të kënaqur mysafirët e tyre. Sot, lufta me gjela mbetet një lojë e njohur dhe e popullarizuar në Vietnam. Megjithatë, për shkak të ndikimit të ekonomisë së tregut, luftimet me gjela janë bërë më profesionale dhe komerciale. Arena të gjera me kapacitet të gjerë janë ndërtuar me sisteme moderne të tingullit dhe ndriçimit, duke tërhequr një numër të madh pjesëmarrësish. Lufta me gjela është gjithashtu kthyer në një sport të preferuar nga shumë njerëz dhe shpesh organizohet në turne të mëdhenj dhe të vegjël në të gjithë vendin.

## Referime