Mitologjia nordike

parapamje| Runestone Rök ( Ög 136 ), e vendosur në Rök, Suedi, përmban një mbishkrim runik Futhark i ri që përmban referenca të ndryshme për mitologjinë nordike.
**Mitologjia nordike** ose **skandinave** është tërësia e miteve që u përkasin popujve gjermanikë veriorë, që rrjedhin nga feja e vjetër nordike dhe vazhdojnë pas kristianizimit të Skandinavisë dhe në folklorin nordik të periudhës moderne. Zgjerimi më verior i mitologjisë gjermanike dhe që rrjedh nga folklori protogjermanik, mitologjia nordike përbëhet nga përralla të hyjnive, qenieve dhe heronjve të ndryshëm që rrjedhin nga burime të shumta si para ashtu edhe pas periudhës pagane, duke përfshirë dorëshkrimet mesjetare, përfaqësimet arkeologjike dhe traditën popullore. Tekstet burimore përmendin perëndi të shumta si perëndia e bubullimave Thor, perëndia me krahët e korbit Odin, perëndeshën Freyja dhe shumë hyjni të tjera.

Shumica e mitologjisë së mbijetuar përqendrohet në gjendjen e perëndive dhe ndërveprimin e tyre me disa qenie të tjera, si njerëzimi dhe jötnar, qenie që mund të jenë miq, dashnorë, armiq ose anëtarë të familjes së perëndive. Kozmosi në mitologjinë nordike përbëhet nga Nëntë Botët që anashkalojnë një pemë qendrore të shenjtë, Yggdrasil. Njësitë e kohës dhe elementet e kozmologjisë personifikohen si hyjni ose qenie. Tregohen forma të ndryshme të një miti të krijimit, ku bota është krijuar nga mishi i qenies fillestare Ymir, dhe dy njerëzit e parë janë Ask dhe Embla. Këto botë parashikohet të rilindin pas ngjarjeve të Ragnarök, kur ndodh një betejë e madhe midis perëndive dhe armiqve të tyre, dhe bota është e mbështjellë me flakë, vetëm për t'u rilindur përsëri. Atje do të takohen perënditë e mbijetuara dhe toka do të jetë pjellore dhe e gjelbër dhe dy njerëz do të ripopullojnë botën.

Mitologjia nordike ka qenë temë e diskutimeve shkencore që nga shekulli i 17-të, kur tekstet kryesore tërhoqën vëmendjen e qarqeve intelektuale të Evropës. Me anë të mitologjisë krahasuese dhe gjuhësisë historike, studiuesit kanë identifikuar elementë të mitologjisë gjermanike që arrijnë deri në mitologjinë proto-indo-evropiane. Gjatë periudhës moderne, ringjallja e vikingëve të romantizmit ringjalli një interes për temën dhe referencat ndaj mitologjisë norvegjeze tani mund të gjenden në të gjithë kulturën moderne popullore. Mitet janë ringjallur më tej në një kontekst fetar midis adhuruesve të neopaganizmit gjermanik.

## Terminologjia 
Feja historike e popujve nordikë zakonisht quhet *mitologji nordike*. Terma të tjerë janë *mitologjia skandinave*, *mitologjia gjermanike veriore* ose *mitologjia nordike*.

## Referime 
Mitologjia nordike dëshmohet kryesisht në dialektet e Norvegjisë së Vjetër, një gjuhë gjermanike veriore e folur nga populli skandinav gjatë Mesjetës Evropiane dhe paraardhësi i gjuhëve moderne skandinave . Shumica e këtyre teksteve të vjetra nordike u krijuan në Islandë, ku u mblodh dhe u regjistrua në dorëshkrime traditash gojore që buronte nga banorët parakristianë të ishullit. Kjo ndodhi kryesisht në shekullin e 13-të. Këto tekste përfshijnë *Prozën Edda*, të kompozuar në shekullin e 13-të nga studiuesi dhe historiani islandez Snorri Sturluson, dhe *Edda poetike*, një përmbledhje me poezi nga materiali i mëparshëm tradicional i përpiluar në mënyrë anonime në shekullin e 13-të. 

*Proza Edda* u kompozua si një manual prozë për prodhimin e poezisë skaldike, poezi tradicionale e vjetër nordike e kompozuar nga skaldët. Fillimisht e kompozuar dhe transmetuar gojarisht, poezia skaldike përdor vargje aliterative dhe disa forma metrike. *Proza Edda* paraqet shembuj të shumtë të veprave të skaldave të ndryshme nga para dhe pas procesit të kristianizimit dhe gjithashtu shpesh i referohet poezive që gjenden në *Edën poetike* . *Edda poetike* përbëhet pothuajse tërësisht nga poezi, me një rrëfim prozë të shtuar, dhe kjo poezi - poezia *Edike* - përdor më pak kennings . Në krahasim me poezinë skaldike, poezia Edike është relativisht e pazbukuruar. 
[parapamje|338x338px| Faqja e titullit të një dorëshkrimi të vonë të *Prozës Edda*, shkruar nga [Snorri Sturluson (shekulli i 13-të), që tregon perënditë e lashta nordike Odin, Heimdallr, Sleipnir dhe figura të tjera nga mitologjia nordike.]]
*Proza Edda* përmban shtresa euhemerizimi, një proces në të cilin hyjnitë dhe qeniet e mbinatyrshme paraqiten si qenie njerëzore aktuale, magjike, që janë hyjnizuar në kohë ose qenie të demonizuara me anë të mitologjisë së krishterë .  Tekste të tilla si *Heimskringla*, të kompozuara në shekullin e 13-të nga Snorri Sturluson dhe *Gesta Danorum*, të kompozuara në latinisht nga Saxo Grammaticus në Danimarkë në shekullin e 12-të, janë rezultat i sasive të mëdha të euhemerizimit. 

Shumë tekste shtesë, të tilla si sagat, ofrojnë informacione të mëtejshme. Korpusi i sagës përbëhet nga mijëra përralla të regjistruara në Norvegjinë e Vjetër, duke filluar nga historitë e familjes islandeze ( Sagat e Islandezëve ) deri te tregimet e periudhës së migracionit që përmendin figura historike si Attila Hun (sagat legjendare). Objektet dhe monumentet si guri i Rökut dhe amuleti Kvinneby përmbajnë mbishkrime runike, tekste të shkruara me alfabetin runik, alfabeti indigjen i popujve gjermanikë, që përmendin figura dhe ngjarje nga mitologjia nordike. 

Objektet nga të dhënat arkeologjike mund të interpretohen gjithashtu si përshkrime të subjekteve nga mitologjia nordike, të tilla si amuletë të çekiçit të perëndisë Thor Mjölnir të gjetura midis varreve pagane dhe figura të vogla femrash prej argjendi të interpretuara si valkyries ose dísir, qenie të lidhura me luftën, fatin ose kultet e paraardhësve. .  Me anë të gjuhësisë historike dhe mitologjisë krahasuese, krahasimet me degët e tjera të dëshmuara të mitologjisë gjermanike (të tilla si Magjimet e Gjuhës së Vjetër të Lartë gjermane Merseburg ) mund të japin gjithashtu njohuri.  Krahasimet më të gjera me mitologjinë e popujve të tjerë indo-evropianë nga studiuesit kanë rezultuar në rindërtimin e mundshëm të miteve shumë më të hershme.  

Vetëm një sasi e vogël poezish dhe tregimesh mbijetojnë nga shumë tregime dhe poema mitike që supozohet se kanë ekzistuar gjatë Mesjetës, Epokës së Vikingëve, periudhës së migrimit dhe më parë.  Burimet e mëvonshme që kanë arritur në periudhën moderne, të tilla si një sharmë mesjetare e regjistruar siç përdoret nga gruaja nordike Ragnhild Tregagås, e dënuar për magji në Norvegji në shekullin e 14-të, dhe magjitë islandeze të gjetura në shekullin e 17 *Galdrabók* gjithashtu ndonjëherë bëjnë referenca. në mitologjinë nordike.  Gjurmët e tjera, të tilla si emrat e vendeve që mbajnë emrat e perëndive, mund të ofrojnë informacione të mëtejshme rreth hyjnive, të tilla si një lidhje e mundshme midis hyjnive bazuar në vendosjen e vendndodhjeve që mbajnë emrat e tyre, popullaritetin e tyre lokal dhe lidhjet me veçoritë gjeologjike. 

## Shih edhe 
* Mitologjia ilire
* Mitologjia greke
* Paganizmi nordik
* Mitologjia romake
* Neopaganizmi gjerman

## Referime