Nottingham Forest F.C.

**Nottingham Forest Football Club** është një klub futbolli anglez me bazë në West Bridgford, Nottinghamshire, Angli. Klubi garon në Premier League, niveli më i lartë i futbollit anglez.

E themeluar në 1865, Nottingham Forest ka luajtur ndeshjet e tyre në shtëpi në City Ground që nga fillimi i tyre. Klubi ka fituar dy Kupa Evropiane (tani UEFA Champions League), duke e bërë skuadrën një nga gjashtë klubet angleze që kanë fituar kupën. Për më tepër, ata kanë siguruar një UEFA Superkupë, një Kampionat anglez, dy FA Cup, katër Kupa të Ligës, dhe një FA Charity Shield.

Klubi ka konkurruar në dy nivelet më të mira të futbollit anglez në të gjitha, përveç pesë sezoneve që nga pranimi i tyre në Ligën e Futbollit. Periudha e saj më e suksesshme erdhi nën drejtimin e Brian Clough dhe Peter Taylor në fund të viteve 1970 dhe fillim të viteve 1980, gjatë së cilës ata arritën Kupën Evropiane të njëpasnjëshme. triumfon në 1979 dhe 1980.

Në dekadën e fundit të Clough tek Forest, Forest fitoi Kupat e Ligës 1989 dhe 1990. Ata ishin gjithashtu finalistët në 1991 dhe Kupës së Ligës në 1992, përpara zbritjes nga Premier League në 1993. Pas kthimit të tyre të menjëhershëm, Forest përfundoi i treti në Premier League në 1995, përpara se të pësonte rënie përsëri në 1997 dhe 1999. Skuadra u kthye në Premier League duke fituar play-off në 2022.

Rivaliteti kryesor i Forestit është me Derby County, me të cilin ata konkurrojnë Derbi i Lindjes së Midlands. Në vitin 2007 u themelua Brian Clough Trophy, i cili që atëherë i është dhënë fituesit i ndeshjes.

## Historia 
### Shekulli XIX 
Në vitin 1865, një grup lojtarësh të sportit të shinty u takuan në Clinton Arms (tani i riemërtuar The Dramaturg) në kryqëzimin e rrugës Shakespeare të Nottingham dhe North Sherwood Street. J.S. Propozimi i Scrimshaw për të luajtur futboll asociacioni në vend të kësaj u ra dakord dhe u formua Klubi i Futbollit Nottingham Forest. Në të njëjtin takim u ra dakord që klubi të blinte dymbëdhjetë kapele me xhufka me ngjyrë 'Garibaldi Kuqe' (të emëruar sipas liderit të luftëtarëve të Italian 'Redshirts'. Kështu u vendosën ngjyrat zyrtare të klubit. Ndeshjet e klubit fillimisht u luajtën në Forest Racecourse, burimi i supozuar i fjalës 'Forest' në emrin e ekipit.

Nga viti 2019 deri në vitin 2023, Nottingham Forest pretendoi të ishte klubi më i vjetër i mbetur në Ligën Angleze të Futbollit. Në vitin 2019, kur Notts County ra nga liga 4, Stoke City pretendoi të ishte klubi më i vjetër i mbetur, por historiani i futbollit Mark Metcalf deklaroi se Stoke u formua në 1868, në vend të datës 1863 në stemën e klubit, dhe për këtë arsye Forest ishte klubi më i vjetër. EFL gjithashtu deklaroi se Nottingham Forest ishte më i vjetri.

Loja e parë zyrtare e Forestit u luajt kundër Notts County që u zhvillua më 22 mars 1866. Më 23 prill 1870, kur skuadra luajti ndeshjen e parë në ndeshjen e ligës, stjuard i klubit ishte John Lymberry dhe William Henry Revis shënoi golin e parë. Në atë ditë, Revis fitoi gjithashtu çmimin për goditjen e një futbolli më të largët me një goditje prej 161 këmbë e 8 inç. 

Në vitet e tyre të hershme Nottingham Forest ishte një klub multi-sportivë. Si dhe rrënjët e tyre në bandy dhe shinty, klubi i bejsbollit ishin kampionët e Britanisë në 1899. Qasja bamirëse e Forest ndihmoi klubet si Liverpool, Arsenal dhe Brighton & Hove Albion të formohen. Në vitin 1886, Forest dhuroi një sërë fanellash futbolli për të ndihmuar Arsenalin të vendosej – skuadra e Londrës Veriore ende mban të kuqe. Forest gjithashtu dhuroi fanella për Everton dhe ndihmoi në sigurimin e një faqeje për të luajtur për Brighton.

Në sezonin 1878–79, Nottingham Forest hyri në FA Cup për herë të parë. Forest mundi Notts County 3–1 në raundin e parë në Beeston Cricket Ground përpara se të humbiste përfundimisht 2–1 ndaj Old Etonians në gjysmëfinale.

### Gjysma e parë e shekullit të 20-të 
Forest humbi gjysmëfinalet e FA Cup në 1900 dhe 1902. Ata përfunduan të katërt në 1900–01 Football League e ndjekur me vendin e pestë sezonin më pas. Klubi më pas filloi të rrëshqasë poshtë tavolinës. Forest u rrëzua për herë të parë në 1905-06. Grenville Morris pati të parën nga pesë sezonet e tij si golashënuesi më i mirë i klubit në rrugë për t'u bërë golashënuesi më i mirë i të gjitha kohërave në klub me 213 gola.

Promovimi si kampion ishte i menjëhershëm në 1906–07. Klubi u rrëzua për herë të dytë në Kategorinë e Dytë 1911, dhe duhej të kërkonte rizgjedhjen në 1914 pasi përfundoi në fund të asaj kategorie; me afrimin e Luftës së Parë Botërore ishte në probleme serioze financiare. Shpërthimi i Luftës, së bashku me dashamirësinë e anëtarëve të komitetit, penguan që klubi të dështonte.

Në një kthesë nga gjashtë sezonet e para duke luftuar përsëri në Kategorinë e Dytë, Forest u promovua si kampion në 1921–22. Ata i mbijetuan secilit prej dy sezoneve të para në ligën e parë me një pozicion. Në sezonin e tretë pas promovimit ata u rrëzuan si klubi i fundit i divizionit në 1924–25. Ata mbetën në nivelin e dytë deri në rënien në 1949 në Footboll League Third Division.

### Rishfaqja pastaj zbritja (1950–1974) 
Ata u promovuan shpejt dy vjet më vonë si kampionë, pasi kishin shënuar një rekord 110 gola në sezonin 1950–51. Ata rifituan statusin e Divizionit të Parë në 1957.

Mbajtësi i rekordit të paraqitjes së klubit Bobby McKinlay luajti në ekipin fitues të fundit me kapiten nga Jack Burkitt.

Në këtë kohë, Forest kishte zëvendësuar Notts County si klubi më i madh në Nottingham. Johnny Carey mblodhi një ekip duke përfshirë Joe Baker dhe Ian Storey-Moore që për një kohë të gjatë mbeti kryesisht i pandryshuar në sfidën për titullin 1966–67 Football League. Ata mundën rivalët për titull Manchester United 4–1 në City Ground më 1 tetor.

Fitorja 3–0 kundër Aston Villa më 15 prill e kishte Forestin të dytin në tabelë, një pikë prapa United. Lëndimet përfundimisht hynë në fuqi, që do të thotë se Forest duhej të pranonte të ishte nënkampion i Ligës dhe të humbiste në gjysmëfinalen e FA Cup nga Tottenham Hotspuri i Dave Mackay. Clough solli Jimmy Gordon të ishte trajneri i tij i klubit, siç kishte qenë Gordon për të në Derby County dhe Leeds. Qendërsulmuesi skocez Neil Martin shënoi golin e vetëm në ndeshjen e parë të Clough në krye, duke mposhtur Tottenham Hotspur në një përsëritje të raundit të tretë të Kupës FA.

Ian Bowyer ishte tashmë në Forest dhe kishte fituar trofe vendas dhe evropianë me Manchester City. Clough nënshkroi dyshen skoceze John McGovern dhe John O'Hare në shkurt, të cilët të dy ishin pjesë e fitimit të titullit të Clough's Derby County 1971–72 Football League. Ai nënshkroi Colin Barrett në mars, fillimisht në huazim. Clough solli John Robertson dhe Martin O'Neill përsëri në grup pasi ata kishin kërkuar transferime nën Brown. I riu Tony Woodcock ishte në Forest, por më pas u pavlerësua nga Clough dhe do të huazohej në Lincoln City. Foresti ishte i 13-ti në nivelin e dytë të futbollit anglez kur Clough u bashkua. Ata e përfunduan atë sezon në vendin e 16-të. Forest nënshkroi Frank Clark në korrik të atij sezoni të ngushtë si një transferim i lirë. Sezonin më pas, Forest përfundoi i teti në sezonin e parë të plotë të Clough të 1975–76 në krye. Më 16 korrik 1976, Peter Taylor u ribashkua me Clough, duke u bërë ndihmës menaxheri i tij, siç kishte qenë kur fitoi ligën në Derby. Taylor, përfshiu të qenit vëzhgues i talenteve të klubit në rolin e tij. Pas vlerësimit të lojtarëve, Taylor i tha Clough, "ishte një sukses nga ju që të përfundoni të tetën në Kategorinë e Dytë sepse disa prej tyre janë vetëm lojtarë të Kategorisë së Tretë". Taylor qortoi John Robertson që e lejoi veten të bëhej mbipeshë dhe i zhgënjyer. Ai mori Robertson në një regjim diete dhe stërvitje që do ta ndihmonte atë të bëhej fitues i Kupës Evropiane. Taylor e ktheu Woodcock nga një mesfushor rezervë në një sulmues të Anglisë me 42 ndeshje. Në shtator 1976, ai bleu sulmuesin Peter Withe në Forest për 43,000 £, duke e shitur atë në Newcastle United për 250,000 £ dy vjet më vonë. 

Withe u zëvendësua në ekipin fillestar nga Garry Birtles të cilin Taylor e kishte zbuluar duke luajtur për jo-ligën Long Eaton United. Birtles gjithashtu vazhdoi të përfaqësonte Anglinë. Në tetor 1976, Brian Clough, duke vepruar sipas këshillës së Peter Taylor, nënshkroi Larry Lloyd për 60,000 £ pas një periudhe fillestare huazimi.

Së bashku, Clough dhe Taylor e çuan Forestin në lartësi të reja. Trofeu i parë i mbretërimit të Clough dhe Taylor ishte 1976–77 Kupa Anglo-Skoceze. Forest mundi Orient 5–1 në total në finalen me dy ndeshje të luajtur në dhjetor 1976.

Më 7 maj 1977, autogoli i Jon Moore nënkuptonte që Forest në ndeshjen e tyre të fundit në ligë të sezonit mundi Millwall 1–0 në City Ground. Kjo e mbajti Forestin në vendin e tretë të promovimit në tabelën e ligës dhe varet nga Bolton Wanderers humbja e pikëve në tre ndeshje më pak në luftën për vendin e tretë. Më 14 maj goli i Kenny Hibbitt nga rutina e tij e sprovuar e goditjes së lirë me Willie Carr i dha Wolves një fitore 1–0 në Bolton. Humbja e Boltonit e arriti ekipin Forest në ajër gjatë rrugës për në fund të sezonit në Mallorca. Ngritja e Forestit në vendin e tretë nga 1976–77 Liga e Dytë e Futbollit ishte numri i pestë më i ulët i pikëve të çdo ekipi të promovuar në histori, 52 pikë Forest filloi rikthimin e tyre në sezonin e ligës së lartë me një fitore 3–1 në Everton. Pasuan tri fitore të tjera në ligë dhe kupë pa pësuar gol. Më pas erdhën pesë gola të pësuar në fillim të shtatorit në humbjen 3–0 në Arsenal dhe mposhtur Wolves 3–2 në shtëpi. Peter Shilton më pas nënshkroi për një tarifë rekord për një portier prej 325,000 £. Taylor arsyetoi: "Shiltoni të bën të fitosh ndeshjet". 20-vjeçari John Middleton ishte portieri i ekipit të parë para Shilton. Middleton më vonë gjatë muajit shkoi pjesërisht me 25,000 £ në Derby County për transferimin e Archie Gemmill në Forest. Gemmill ishte një tjetër ish-fitues i titullit të Derbit në vitin 1972 skocez.

Forest humbi vetëm tre nga 16 ndeshjet e para të ligës, e fundit prej të cilave ishte në Leeds United më 19 nëntor 1977. Ata humbën vetëm një ndeshje tjetër gjatë gjithë sezonit, më 11 mars në raundin e gjashtë të FA Cup kundër West Bromwich Albion. Kjo e bëri Clough të tretin nga katër menaxherët që fituan kampionatin e ligës angleze me dy klube të ndryshme. Forest dështoi vetëm 24 gola në 42 ndeshje në ligë. Chris Woods shënoi dy gola të pastra në finale, duke mbuluar mungesën e Shilton's League Cup. McGovern humbi ndeshjen për shkak të lëndimit, që do të thotë se Burns ngriti trofeun si kapiten zëvendësues. Penalltia e Robertson ishte goli i vetëm i ndeshjes. 

Forest filloi sezonin 1978–79 duke mposhtur Ipswich Town 5–0 për një diferencë fituese rekord FA Charity Shield. 26-vjeçari Barrett pësoi një dëmtim të rëndë në këmbë dhjetë ditë më vonë kundër Middlesbrough që përfundimisht i dha fund karrierës së tij profesionale dy vjet më vonë. Më 9 dhjetor 1978, Liverpooli përfundoi serinë e 42 ndeshjeve të pamposhtur të Forestit në ligë që daton në nëntor të një viti më parë. Rekordi qëndroi derisa u tejkalua nga Arsenal në gusht 2004, një muaj para vdekjes së Clough. Arsenal luajti 49 ndeshje ligë pa humbje.

Në shkurt 1979, Taylor autorizoi transferimin e parë të lojës angleze prej 1&nbsp;milion £ Trevor Francis nga Birmingham City. Në ndeshjen e parë gjysmëfinale të Kupës Evropiane në shtëpi kundër 1. FC Köln, Forest ishin dy gola prapa pas 20 minutash, më pas shënuan tre gola përpara përpara se Köln të barazonte për të filluar ndeshjen e dytë gjermane përpara sipas rregullit të golave ​​jashtë. Goli i Ian Bowyer në Gjermani e kaloi Forestin. Günter Netzer pyeti më pas, "Kush është ky McGovern? Unë kurrë nuk kam dëgjuar për të, por ai e drejtoi lojën." Forest mundi Malmö 1–0 në Olympiastadion të Mynihut në finalen e Kupës Evropiane 1979; Françesku, në debutimin e tij evropian, shënoi me një goditje me kokë nga krosimi i Robertson. Forest mundi Southampton në finale 3–2 për të ruajtur Kupën e Ligës; Birtles shënoi dy herë, ashtu si Woodcock një herë. Forest përfundoi i dyti në 1978–79 Football League, tetë pikë prapa Liverpool.
[parapamje|[Trevor Francis, Brian Clough dhe John Robertson në 1980]]
Forest nuk pranoi të luante në shtëpi dhe jashtë te Kupa Interkontinentale 1979 kundër Club Olimpia të Paraguajit. Forest mundi FC Barcelona 2–1 në total në Superkupën Evropiane 1979 në janar dhe shkurt 1980, Charlie George duke shënuar golin e vetëm në ndeshjen e parë në shtëpi, ndërsa Burns shënoi golin e barazimit në kthimin në Spanjë. Në 1979–80 Kupa e Ligës së Futbollit, Forest arriti një finale të tretë radhazi. Një përzierje mbrojtëse mes Needham dhe Shilton lejoi që Andy Grey të Wolves-it të trokasë në një rrjetë bosh. Forest humbi shumë raste, duke humbur 1–0. Në çerekfinalen e 1979–80 Kupa Evropiane, Forest fitoi 3–1 kundër Dinamo Berlin për të përmbysur një humbje 1–0 në shtëpi. Në gjysmëfinale, ata mundën Ajax 2–1 në total. Ata mundën Hamburg 1–0 në finalen e Kupës Evropiane 1980 në Santiago Bernabéu të Madridit për të ruajtur trofeun; pas 20 minutash, Robertson shënoi, pasi shkëmbeu pasimet me Birtles, dhe Forest më pas u mbrojt fort. Forest përfundoi i pesti në Ligën e Futbollit 1979–80.

Në raundin e parë të Kupës Evropiane 1980–81, Forest humbi 2–0 në total ndaj humbjeve 1–0 në shtëpi dhe jashtë nga CSKA Sofia. Më 11 shkurt 1981, Forest humbi 1–0 në Kupën Ndërkontinentale 1980 kundër skuadrës uruguaiane, Club Nacional de Football. Ndeshja u luajt për herë të parë në vendin neutral Stadiumi Kombëtar në Tokio para 62,000 tifozëve. Skuadra fituese e ligës dhe e Kupës Evropiane u nda për të përfituar nga vlera e shitjes së lojtarëve. Clough dhe Taylor të dy më vonë thanë se ky ishte një gabim.

John McGovern dhe Peter Shilton u transferuan dhe Jimmy Gordon doli në pension në të njëjtin sezon të ngushtë. Anderlecht mbeti i pandëshkuar deri në vitin 1997, kur UEFA e ndaloi klubin nga garat evropiane për një vit. Guruceta Muro vdiq në një aksident automobilistik në 1987.

Forest mundi Sheffield Wednesday me penallti në finalen e Football League Centenary Tournament në prill 1988 pasi barazoi 0–0. Forest përfundoi i treti në ligë në 1988 dhe bëri gjysmëfinalen 1987–88 FA Cup. Stuart Pearce fitoi të parën nga pesë zgjedhjet e tij të njëpasnjëshme për Ekipi i Vitit PFA.

Më 18 janar 1989, Clough iu bashkua përleshjes së një pushtimi në fushë të City Ground duke goditur dy nga tifozët e ekipit të tij kur ishte në fushë. Autoritetet e futbollit u përgjigjën me një gjobë dhe ndalim për Clough. Ndeshja, kundër QPR në Kupa e Ligës, përfundoi 5–2 për Forest.

Forest mundi Everton 4–3 pas kohës shtesë në finalen e 1989 Full Members Cup, më pas u kthye për të mposhtur Luton Town 3–1 në finalen e Kupës së Ligës së Futbollit 1989. Kjo e bëri Forestin për një trefishtë unike të fitoreve të kupave vendase, por tragjedia ndodhi një javë pas fitores së Kupës së Ligës. Forest dhe Liverpool u takuan për të dytin sezon radhazi në gjysmëfinalet e FA Cup. Fatkeqësia e Hillsborough mori jetën e 97 tifozëve të Liverpool. Ndeshja u ndërpre pas gjashtë minutash. Kur u zhvillua përsëritja emocionale, Forest luftoi pasi Liverpool fitoi 3–1. Pavarësisht këtyre fitoreve të trofeut dhe një përfundimi në vendin e tretë në Kategorinë e Parë, Forest nuk ishte në gjendje të konkurronte në Kupën UEFA, pasi klubet angleze ishin ende të ndaluara nga garat evropiane pas Fatkeqësisë së Stadiumit Heysel. Des Walker fitoi të parën nga katër zgjedhjet e tij të njëpasnjëshme për Ekipin e Vitit PFA.

Nigel Jemson shënoi ndërsa Forest mposhti Oldham Athletic 1–0 për të ruajtur Kupën e Ligës në 1990. Klubet angleze u ripranuan në Evropë për sezonin vijues, por vetëm në numër të kufizuar të Kupës nuk i fituan ato përsëri në Kupën e Kupës. Vendi i vetëm Kupa UEFA atë sezon shkoi për nënkampionët e ligës Aston Villa.

Brian Clough arriti të vetmen finalen e Kupës FA në 1991 pas ripërsëritjeve dhe shtyrjeve të panumërta në raundin e tretë, të katërt dhe të pestë. Përballë Tottenham Hotspur, Forest kaloi në epërsi nga një goditje e lirë e Pearce, por Spurs barazoi për ta çuar lojën në kohën shtesë, duke fituar përfundimisht 2–1 pas një autogol nga Walker. Roy Keane e deklaroi veten të aftë për të luajtur në finale dhe u zgjodh në preferencë ndaj Steve Hodge; vite më vonë, Keane pranoi se ai nuk ishte i aftë për të luajtur, prandaj roli i tij i parëndësishëm në finale.

Në verën e vitit 1991, golashënuesi më i mirë i ligës Millwall Teddy Sheringham u bë nënshkrimi rekord i Forest, për një tarifë prej 2.1&nbsp;milion £. Atë sezon, Forest mundi Southampton 3–2 pas kohës shtesë në finalen e Kupës së Anëtarëve të Plotë, por humbi finalen e Kupës së Ligës 1–0 ndaj Manchester United falë një goli Brian McClair. Kjo do të thoshte se Forest kishte luajtur në shtatë finale të kupave vendase në pesë sezone, duke fituar pesë prej tyre. Forest përfundoi i teti në ligë atë sezon për të fituar një vend në Premier Ligën e re.

Walker u transferua në Sampdoria gjatë verës së vitit 1992. Më 16 gusht 1992, Forest mundi Liverpoolin 1–0 në shtëpi në ndeshjen e parë të Premier League që u transmetua drejtpërdrejt në televizion, me Sheringham që shënoi golin e vetëm të ndeshjes. Një javë më vonë, Sheringham u transferua në Tottenham. Forma e Forest ra dhe mbretërimi menaxherial 18-vjeçar i Brian Clough përfundoi në maj 1993 me Forest të zbritur nga inaugurimi i Premier League. Ndeshja e fundit e atij sezoni ishte jashtë në Ipswich. Forest humbi 2–1 me djalin e Clough, Nigel, duke shënuar golin e fundit të mbretërimit të babait të tij.

Forest përfundoi i treti në 1994–95 dhe u kualifikuan për Kupën UEFA – hyrja e tyre e parë në kompeticionet evropiane në epokën pasHeysel. Collymore më pas u transferua në sezonin e ngushtë 1995–96 në Liverpool për një tarifë rekord kombëtar prej 8.5 milionë £. Forest arriti në çerekfinalet e sezonit 1995–96 të Kupës UEFA, më e largëta që një ekip anglez arriti në kompeticionet e UEFA-s atë sezon. Ata përfunduan në vendin e nëntë në ligë.

Sezoni 1996–97 u bë shpejt një betejë për zbritje. Clark u largua nga klubi në dhjetor.

### Stuart Pearce dhe Dave Bassett (1997–1999)
Kapiteni 34-vjeçar Stuart Pearce u vendos si trajner-lojtar në një bazë të përkohshme pak para Krishtlindjeve në 1996 dhe ai frymëzoi një kthesë të shkurtër në pasurinë e klubit. Megjithatë, në mars 1997 ai u zëvendësua në mënyrë të përhershme nga Dave Bassett dhe u largua nga klubi atë verë pas 12 vitesh. Forest nuk mundej dot të ikte nga zbritja nga kategoria dhe e përfundoi sezonin në vendin e fundit. Ata fituan promovimin në Premier League në përpjekjen e parë, duke u kurorëzuar kampionë të Divizionit Një në 1997–98. Bassett u pushua nga puna në janar 1999, me Ron Atkinson që e zëvendësoi atë.

### Në shekullin e 21-të nën nivelin më të lartë (1999–2012)
Ron Atkinson nuk ishte në gjendje të parandalonte që Forest të rrëshqasë sërish në Divizionin e Parë dhe njoftoi tërheqjen e tij nga menaxhimi i futbollit, kur rrëzimi i Forestit u konfirmua më 24 prill 1999, me tre javë të sezonit të Premier League ende për të luajtur.

Ish-kapiteni i Anglisë David Platt pasoi Atkinson dhe shpenzoi rreth 12&nbsp;milion £ për lojtarët në hapësirën e dy sezoneve, duke përfshirë veteranët italianë Moreno Mannini, Salvatore Matrecano dhe Gianluca Petrachi. Sidoqoftë, Forest mund të përfundonte vetëm në vendin e 14-të në sezonin e parë të Platt-it dhe të 11-tin në të dytin. Ai u largua në korrik 2001 për të menaxhuar ekipin Anglia U21 dhe u pasua nga menaxheri i ekipit të të rinjve Paul Hart.
djathtas|parapamje|Grafiku i pozicioneve vjetore të tabelës së Forest që nga anëtarësimi në Ligën e Futbollit.
Tani të përballur me borxhe të mëdha, të cilat reduktuan aftësinë e Forestit për të nënshkruar lojtarë të rinj, ata përfunduan të 16-të në sezonin e parë të Hart-it në krye. Në dhjetor 2001, Forest u raportua se humbte mbi 100,000 £ çdo javë, dhe perspektiva e tyre financiare u përkeqësua nga kolapsi i ITV Digital, i cili la Forest dhe shumë klube të tjera të Ligës së Futbollit në vështirësi të rënda financiare. Pavarësisht vështirësive jashtë fushës, Forest e përfundoi sezonin 2002–03 në vendin e gjashtë dhe u kualifikuan në play-off-in, ku humbën ndaj Sheffield United në gjysmëfinale. Një ligë e dobët sezonin e ardhshëm, pas humbjes së disa lojtarëve kryesorë, çoi në shkarkimin e Hart në shkurt 2004 me Forest në rrezik të zbritjes. Vendimi nuk ishte i pëlqyer nga disa pjesë të bazës së fansave dhe Hart u përshkrua si një "dhi kurbani".

Joe Kinnear u emërua më pas dhe e udhëhoqi klubin në një vend të sigurtë të 14-të në tabelën përfundimtare të ligës. Sezoni i 2004–05 pa Forest të bjerë në zonën e rënies edhe një herë, duke çuar në dorëheqjen e Kinnear në dhjetor 2004. Mick Harford mori përgjegjësinë e përkohshme të Forest gjatë Krishtlindjeve, përpara se Gary Megson të emërohej në vitin e ri. Megson kishte fituar tashmë dy promovime në Premier League me klubin e tij të mëparshëm West Bromwich Albion, pasi kishte mbërritur në klub kur ata rrezikonin të zbrisnin në Divizionin e Dytë, por nuk arriti të shmangte rënien pasi klubi e përfundoi sezonin i dyti nga fundi në vendin e 23-të, duke u bërë fituesit e parë të Kupës Evropiane që bien ndonjëherë në divizionin e tyre të tretë vendas.

Në sezonin e parë të Forestit në nivelin e tretë anglez në 54 vjet, një humbje 3–0 në Oldham Athletic në shkurt 2006 çoi në largimin e Megson me "pëlqim reciprok" duke e lënë klubin në mes të tabelës vetëm katër pikë mbi zonën e zbritjes. Frank Barlow dhe Ian McParland morën përgjegjësi të përkohshme për pjesën e mbetur të sezonit 2005–06, duke krijuar një seri fitoresh prej gjashtë ndeshjesh dhe duke mbetur të pamposhtur në dhjetë ndeshje, rezultati më i dukshëm një fitore 7–1 ndaj Swindon Town. Forest mori 28 pikë nga 39 të mundshme nën dy, duke humbur për pak një vend në play-off, pasi përfunduan në vendin e 7-të.

Colin Calderwood, më parë i Northampton Town, u emërua si menaxher i ri i Forest në maj 2006. Ai ishte menaxheri i tyre i 12-të i ri që u emërua që nga pensionimi i Brian Clough 13 vjet më parë, dhe vazhdoi të bëhej menaxheri i Forest-it që nga shërbimi më i gjatë i Frankark. Epoka e Calderwood ishte përfundimisht një epokë rindërtimi dhe përfshinte promovimin e parë të klubit në një dekadë. Në sezonin e tij të parë, ai e udhëhoqi klubin në play-off, duke humbur një epërsi prej 7 pikësh në krye të League One që ishte grumbulluar në nëntor 2006. Forest përfundimisht iu nënshtrua një humbjeje shokuese 5–4 në gjysmëfinale kundër Yeovil Town. ata kishin kaluar në epërsi 2–0 në ndeshjen e parë në Huish Park, por më pas u mundën 5–2 në tokën e tyre nga klubi Somerset. 

Calderwood arriti promovimin automatik në vitin e tij të dytë në klub, pas një ecurie mbresëlënëse që pa Forest të fitonte gjashtë nga shtatë ndeshjet e fundit të sezonit, duke kulmuar në një fitore dramatike finale 3–2 kundër Yeovil Town në City Ground. Forest mbajti një rekord të ligës prej 24 faqe të pastër nga 46 ndeshje, duke u dëshmuar të jetë themeli për rikthimin e tyre në nivelin e dytë të futbollit anglez dhe duke i lënë ata vetëm një promovim tjetër larg një rikthimi në Premier League.

Megjithatë, skuadra e Calderwood u përpoq të përshtatej me jetën në Champions në sezonin 2008–09 dhe pasi nuk ishte në gjendje ta largonte Forestin nga zona e rënies, Calderwood u shkarkua pas një humbjeje Boxing Day 4–2 ndaj klubit fundor të Champions League Doncaster Rovers.

Nën drejtimin e përkohshëm të John Pemberton, Forest më në fund doli nga zona e rënies, pasi mundi Norwich City 3–2. Billy Davies, i cili kishte marrë rivalët lokalë të Forest, Derby County në Premier League dy sezone më parë, u konfirmua si trajneri i ri më 1 janar 2009 dhe pa që skuadra e Pemberton mundi Manchester City 3–0 jashtë në FA Cup, përpara marrjes së përgjegjësisë zyrtare. Nën Davies, Forest zgjeroi rekordin e tyre të pamposhtur në të gjitha garat pas shkarkimit të Calderwood në gjashtë ndeshje, duke përfshirë pesë fitore. Ai gjithashtu i ndihmoi ata të shmangnin rënien pasi përfunduan në vendin e 19-të në Championship, duke siguruar të rrinte tek Championshipi.

Forest kaloi pjesën më të madhe të sezonit 2009–10 në një pozitë të trefishtë, duke mbledhur një seri të pamposhtur prej 19 ndeshjesh në ligë, duke fituar 12 ndeshje radhazi në ligë (një rekord klubi për fitore të njëpasnjëshme në shtëpi në një sezon të vetëm), duke qëndruar i pamposhtur jashtë shtëpisë nga fillimi i sezonit 200. ndërkohë që pretendon gjithashtu fitore të paharrueshme në shtëpi ndaj rivalëve vendas Derby County dhe Leicester City. Klubi përfundoi i treti, duke humbur promovimin automatik, dhe në gjysmëfinalen e play-off-it me dy ndeshje u mund nga Blackpool, 2–1 jashtë dhe 4–3 në ndeshjen vendase, humbja e parë e klubit në shtëpi që nga humbja me të njëjtin kundërshtar në shtator 2009.
[djathtas|parapamje|[Robert Earnshaw dhe anëtarët e tjerë kyç të ekipit të play-offs 2010]]
Sezoni 2010–11 pa Forest të përfundojë në vendin e gjashtë në tabelën e Championship me 75 pikë, duke i futur ata në një fushatë play-off për herë të katërt në hapësirën e tetë viteve. Promovimi duhej t'i shmangej sërish Forestit, pasi ata u mundën në dy ndeshje nga fituesit përfundimtarë të finales së play-off-it Swansea City. Pasi barazoi ndeshjen e parë 0–0 në City Ground, ata u mundën përfundimisht 3–1 në ndeshjen e dytë.

Në qershor 2011, Billy Davies iu ndërpre kontrata, dhe u zëvendësua si menaxher nga Steve McClaren, i cili nënshkroi një kontratë trevjeçare. Forest e filloi sezonin 2011–12 me disa rezultate të dobëta dhe pas një disfate 5–1 jashtë fushe ndaj Burnley, David Pleat dhe Bill Beswick u larguan nga formacioni stërvitor i klubit. Më pak se një javë më vonë, pas një humbjeje në shtëpi ndaj Birmingham City, McClaren dha dorëheqjen dhe kryetari Nigel Doughty njoftoi se ai synonte të jepte dorëheqjen në fund të sezonit.
majtas|parapamje|Nigel Doughty: Pronari i Nottingham Forest (1999–2012)
Nigel Doughty, pronari dhe kryetari i mëparshëm i klubit, vdiq më 4 shkurt 2012, pasi ishte i përfshirë me klubin që nga fundi i viteve 1990, me shumë njerëz që vlerësuan kontributin e tij total si rreth 100&nbsp;milion £.

### Epoka Al-Hasawi (2012–2017) 
Familja Al-Hasawi nga Kuvajti e bleu klubin në korrik 2012. Ata i thanë shtypit se kishin një vizion afatgjatë për klubin bazuar në një plan 3-5 vjeçar dhe pas intervistimit të disa menaxherëve të rinj të mundshëm, emëruan Sean O'Driscoll, më parë menaxher në Doncaster Rovers dhe Crawley Town. kalimi i futbollit (i cili e kishte çuar Doncaster Rovers në nivelin e dytë të ligës për herë të parë që nga vitet 1950) dhe atë që tifozët e futbollit do ta konsideronin mënyrën e Forestit. O'Driscoll kishte kaluar pesë muaj në City Ground si trajner nën drejtimin e Steve Cotterill në sezonin 2011–12.

Më 15 dhjetor 2012, pas barazimit 0–0 të skuadrës ndaj Brighton, Forest u ul në pozitën e nëntë me 33 pikë, vetëm tre pikë larg pozicioneve të play-off-it. Në të njëjtën fundjavë, klubi njoftoi se Omar Al-Hasawi kishte dhënë dorëheqjen për arsye personale dhe Fawaz Al-Hasawi, aksionari i shumicës me 75%, kishte marrë pozicionin, me vëllain e tij Abdulaziz Al-Hasawi që mban 20% të aksioneve dhe kushëririn e tij Omar Al-Hasawi që mban një aksion prej 5%.

Më 26 dhjetor 2012, O'Driscoll u shkarkua pas një fitoreje 4–2 ndaj Leeds United, me klubin që deklaroi synimet e tyre për një ndryshim përpara afatit kalimtar të janarit dhe shpresat për të emëruar një menaxher me përvojë në Premier League, përfundimisht u punësua Alex McLeish. Shefi ekzekutiv Mark Arthur si dhe skauti Keith Burt dhe ambasadori i klubit Frank Clark u shkarkuan në janar 2013. Më 5 shkurt 2013, Forest dhe McLeish ndanë kompaninë me marrëveshje të përbashkët pas 40 ditësh bashkëpunim. Mbështetësit dhe ekspertët e Forest regjistruan shqetësimin e tyre për gjendjen e klubit, me gazetarin Pat Murphy duke e përshkruar situatën si një "shkatërrim".
[djathtas|parapamje|[Stuart Pearce u kthye si trajner në 2014]]
Dy ditë pas largimit të McLeish, klubi riemëroi Billy Davies si menaxher, pasi ishte shkarkuar si menaxher i ekipit njëzet muaj më parë. Ndeshja e tij e parë në krye ishte një barazim, e ndjekur nga një seri prej 10 ndeshjesh të pamposhtura. Në mars 2014, klubi ndërpreu punësimin e Davies, pas një humbjeje 5–0 nga Derby County. Pasi refuzoi fillimisht punën në mars 2014, i preferuari i tifozëve Stuart Pearce u emërua njeriu për të zëvendësuar Billy Davies, duke marrë përsipër menaxherin e përkohshëm Gary Brazil. Ai nënshkroi një kontratë dyvjeçare duke filluar më 1 korrik 2014. Pearce e udhëhoqi Forestin në një fillim të pamposhtur të sezonit, por nuk arriti të mbante formën. Ai u shkarkua në shkurt 2015 dhe u zëvendësua nga një tjetër ish-lojtar i Forest, Dougie Freedman.

Një tjetër përfundim në mes të tabelës nënkuptonte që Forest filloi sezonin 2015–16 ende në Championship dhe tani në sezonin e 17-të larg Premier League. Më 13 mars 2016, Freedman u shkarkua, pas humbjes 3–0 në shtëpi ndaj Sheffield Wednesday, dhe Paul Williams u emërua më pas si menaxher i përkohshëm. Ish-trajneri i Boulogne, Valenciennes, Real Sociedad, dhe Rennes kryetrajneri Philippe Montanier u emërua me një kontratë dy-vjeçare më 27 qershor 2016, pasi britaniku u bë trajneri i parë jashtë klubit. se shtatë muaj në krye. Mark Warburton u emërua si trajneri i ri i klubit më 14 mars 2017. Forest e shmangu me vështirësi rënien nga kategoria në ditën e fundit të sezonit 2016–17, ku një fitore 3–0 në shtëpi kundër Ipswich Town siguroi sigurinë e tyre në kurriz të Blackburn Rovers.

### Evangelos Marinakis dhe rikthimi në Premier Ligën (2017–tani) 
Më 18 maj 2017, Evangelos Marinakis përfundoi marrjen e tij të Nottingham Forest, duke i dhënë fund mbretërimit të Al-Hasawi si pronar i Pyjeve. Trajneri aktual Mark Warburton u shkarkua më 31 dhjetor 2017 pas një humbjeje 1–0 në shtëpi ndaj Sunderland, me një rekord prej një fitore në shtatë ndeshje. Ai u zëvendësua nga spanjolli Aitor Karanka, i cili mbërriti më 8 janar 2018, menjëherë pasi menaxheri i përkohshëm Gary Brazil kishte organizuar një fitore 4–2 në shtëpi ndaj mbajtësve Arsenal në raundin e tretë të FA Cup. Karanka bëri 10 nënshkrime të reja gjatë afatit kalimtar të janarit, dhe pas një përfundimi në vendin e 17-të, ai bëri 14 nënshkrime të reja gjatë afatit kalimtar të verës dhe rezultatet e sezonit vijues u përmirësuan. Pavarësisht një pozicioni të fortë në ligë, Karanka u largua nga pozicioni i tij më 11 janar 2019 pasi kërkoi të lirohej nga kontrata e tij. Ai u zëvendësua me ish-trajnerin e Republikës së Irlandës Martin O'Neill katër ditë më vonë. O'Neill u shkarkua në qershor pasi u raportua se u përplas me disa nga lojtarët e ekipit të parë dhe u zëvendësua me Sabri Lamouchi në të njëjtën ditë. Në sezonin e parë të Lamouchit në krye, pavarësisht se kaloi pjesën më të madhe të sezonit në play-off, Forest ra në vendin e shtatë në ditën e fundit. Më 6 tetor 2020, Lamouchi u shkarkua nga klubi pas një fillimi të dobët të sezonit 2020–21. Ai u zëvendësua nga ish-trajneri i Brighton Chris Hughton. Pas 11 muajsh përfundimisht të pasuksesshëm në krye, Hughton u shkarkua më 16 shtator 2021 pasi nuk arriti të fitonte asnjë nga shtatë ndeshjet hapëse të klubit të sezonit 2021–22.

Kryetari i Forest, Nicholas Randall, fillimisht kishte premtuar se Forest planifikoi të kthehej në futbollin evropian brenda pesë sezoneve, dhe megjithatë transferimet e dobëta dhe një kulturë toksike e klubeve nënkuptonin që Forest mbeti në Championship katër vjet në epokën e Marinakis. Në verën e vitit 2021, në klub u bënë ndryshime strukturore për të korrigjuar gabimet e mëparshme. Forest emëroi Dane Murphy si Shef Ekzekutiv dhe George Syrianos u soll si kreu i rekrutimit për të sjellë një politikë transferimi më të drejtuar nga analitika. Hierarkia e Forestit u angazhua për të shmangur "afatshkurtërizmin" e dritareve të mëparshme duke mos nënshkruar më lojtarë për më shumë se 18,000 £ në javë dhe kryesisht duke synuar nënshkrimet më të reja që mund të shiteshin për një fitim.

Më 21 shtator 2021, Forest njoftoi emërimin e Steve Cooper si trajnerin e ri të klubit. Cooper frymëzoi një kthesë në formë, duke arritur me klubin në vendin e fundit, por duke e pasur atë në vendin e 7-të në Krishtlindje dhe deri në të 4-tin deri në fund të sezonit, duke e kualifikuar Forestin në play-off për herë të parë që nga sezoni 2010–11. Në 2022 Championship playoff, Forest mposhti Sheffield United në penallti për të kaluar në finale kundër Huddersfield Town, të cilët e mundën 1–0 në Wembley Stadium dhe u promovuan në Premier League për herë të parë që nga sezoni 1998–99. Pasi Forest hyri në Premier League me një skuadër të varfëruar pas promovimit, në krye të sezonit të ardhshëm Forest nënshkroi 21 lojtarë për skuadrën e parë. Ky ishte një rekord transferimi britanik. Tarifa e rekordit të klubit gjithashtu u thye disa herë, dhe rasti i fundit i tillë në dritaren e transferimit ishte kur Morgan Gibbs-White iu bashkua klubit për 25 milionë £ me një potencial për t'u rritur në 42 milionë funte, në varësi të performancës.

Më 7 tetor 2022, pas pesë humbjeve radhazi, klubi njoftoi se Cooper kishte nënshkruar një kontratë të re trevjeçare. Rezultatet u përmirësuan përkohësisht, por në fillim të prillit, pas një tjetër ecurie të dobët të shoqëruar me lëndime, Marinakis u detyrua të thoshte sërish se kishte besim te trajneri. "Të gjithë kemi qenë të zhgënjyer me paraqitjet e fundit dhe është shumë e qartë se duhet bërë shumë punë për ta adresuar këtë urgjentisht. Rezultatet dhe performancat duhet të përmirësohen menjëherë", tha ai në një deklaratë.

Më 11 prill 2023, me klubin në zonën e zbritjes, drejtori sportiv Filippo Giraldi u shkarkua pas gjashtë muajsh në detyrë.

Më 20 maj 2023, Nottingham Forest vulosi statusin e tyre në Premier League për sezonin e ardhshëm me një fitore 1–0 në shtëpi ndaj Arsenal, i cili gjithashtu konfirmoi titullin për Manchester City. Forest ka grumbulluar 11 pikë nga gjashtë ndeshjet e fundit.

Më 19 dhjetor 2023, klubi shkarkoi Cooper; ai u zëvendësua nga menaxheri i mëparshëm i Al-Ittihad, Nuno Espírito Santo. Më 15 janar 2024, Nottingham Forest u akuzua për shkelje të Premier League rregullat e fitimit dhe qëndrueshmërisë në llogaritë e tyre për sezonin 2022–23. Më 18 mars 2024, klubi u ankorua me katër pikë, duke i shtyrë ata në vendet e zbritjes, pasi një komision i pavarur zbuloi se humbjet e Forestit në sezonin 2022–2023 tejkaluan pragun prej 61 milionë funte me 34.5 milionë funte. Klubi apeloi kundër dënimit, por apelimi u refuzua.

Nottingham Forest siguroi mbijetesën e tyre në Premier League për sezonin 2023–24 me një fitore 2–1 ndaj Burnley në Turf Moor më 19 maj 2024. Rezultati i tyre i përgjithshëm prej 32 pikësh në ligë është më i ulëti për një ekip që shmangu zbritjen nga kategoria.

## Identiteti i klubit 
### Stema dhe ngjyrat 
[parapamje|[Jordan Lawrence-Gabriel me fanellën e kuqe të Forest, 2016]]
Nottingham Forest ka veshur të kuqe që nga themelimi i klubit në 1865. Në takimin në Clinton Arms që themeloi Nottingham Forest si një klub futbolli, komiteti miratoi gjithashtu një rezolutë që ngjyrat e ekipit duhet të jenë 'Garibaldi kuqe'. Ky vendim u mor për nder të Giuseppe Garibaldi, patriotit italian dhe liderit të Këmisha të Kuqe. Në këtë kohë, klubet e identifikonin veten më shumë nga mbulesa e kokës sesa nga bluzat e tyre, dhe kështu u blenë një duzinë kapele të kuqe me xhufka, duke e bërë Forestin klubin e parë që 'zyrtarisht' vesh të kuqe, një ngjyrë që që atëherë është adoptuar nga shumë të tjerë. Fanella e Forestit është arsyeja që Arsenal zgjodhi të kuqen, pasi klubi i dhuroi një grup të plotë fanellash të kuqe Arsenalit pas themelimit të tij (si Woolwich Arsenal) në 1886. Turneu i Forestit në Amerikën e Jugut në vitin 1905 frymëzoi klubin argjentinas Independiente të zgjidhte të kuqe si ngjyrën e klubit pasi presidenti i klubit, Arístides Langone, iu referua turistëve si "diablos rojos" (djajtë e kuq). Stema e parë e klubit e përdorur nga Forest ishte krahët e qytetit të Nottingham, e cila u përdor për herë të parë në fanella në 1947. Stema aktual i klubit u prezantua në 1974, Logoja është raportuar gabimisht si ide e menaxherit Brian Clough. Megjithatë, ai nuk arriti në klub deri vitin e ardhshëm. Forest ka dy yll mbi simbolin e klubit për të përkujtuar fitoret e tij në Kupën Evropiane në 1979 dhe 1980.

### Nomenklatura 
Klubi ka fituar shumë nofka me kalimin e kohës. Historikisht është përdorur pseudonimi "The Reds", siç ishte “Garibaldis”. "The Forest" ose "Forest" më thjeshtë - siç përdoret në stemën e klubit - përdoret zakonisht. Një tjetër pseudonim, më pak i përdorur, që i referohet klubit është "Tricky Trees".

## Stadiumi 
### City Ground 
[djathtas|parapamje|[City Ground në brigjet e Lumit Trent.]]
Që nga viti 1898, Nottingham Forest i ka luajtur ndeshjet e tyre në shtëpi në City Ground në West Bridgford, në brigjet e River Trent. Përpara se të transferohej në City Ground, Forest luajti ndeshjet e tyre në shtëpi në Forest Recreation Ground, më pas Trent Bridge, dhe në fund në Town Ground të ndërtuar me qëllim. Që nga viti 1994, City Ground ka qenë me të gjitha ulëse, një përgatitje që u bë me kohë që terreni të ishte një vend për Euro 96, dhe aktualisht ka një kapacitet prej 30,404.

City Ground është 300 jard larg nga stadiumi Notts County's Meadow Lane në anën e kundërt të Trent, që do të thotë se dy terrenet janë stadiumet më të afërta të futbollit profesional gjeografikisht në Angli. Në 1898, City Ground ishte brenda kufijve të Nottingham, të cilit i ishte dhënë statusi i qytetit një vit më parë dhe i dha emrin stadiumit. Sidoqoftë, një ndryshim i kufijve në vitet 1950 do të thotë se City Ground tani qëndron pak jashtë kufijve të qytetit në qytetin West Bridgford.

Në vitin 2019, Nottingham Forest njoftoi planet për të rizhvilluar Tokën e qytetit dhe zonën përreth, duke përfshirë "krijimin e një stende të re Peter Taylor të klasit botëror". Pritet që kjo të rrisë kapacitetin e stadiumit në 38,000, duke e bërë atë stadiumin më të madh të futbollit në East Midlands. Klubi shpresonte se puna e ndërtimit mund të fillonte në fund të Sezonit 2019-20, por zhvillimi u pezullua për shkak të "vonesave në procesin e planifikimit". Në vitin 2022, komiteti i planifikimit i Rushcliffe Borough Council miratoi kërkesën e klubit për leje planifikimi.

### Historia e stadiumeve 
## Rivalët vendas, derbi dhe mbështetës 
Ndërsa Notts County është klubi më i afërt i futbollit profesional gjeografikisht, Forest ka mbetur të paktën një divizion më i lartë që nga sezoni 1994–95 dhe rivaliteti më i ashpër i klubit është me Derby County, që ndodhet 14 milje larg. Rivaliteti buron nga finalja e Kupës FA 1898 kur Forest shkaktoi një shqetësim të madh, duke mposhtur favoritët e fortë Derby County 3–1. Të dy klubet konkurrojnë në derbi i East Midlands, një ndeshje që ka marrë një rëndësi edhe më të madhe që nga fillimi i Trofeut Brian Clough në 2007. Që nga shkurti 2024, të dy klubet janë takuar në 111 raste, ku Forest ka fituar 43 herë dhe Derby ka fituar 38 herë me 30 ndeshje.

Leicester City konsideroheshin gjerësisht si rivalët kryesorë të Forestit në East Midlands përpara suksesit të Brian Clough në Derby dhe Forest. Rivaliteti tani ndjehet më i ashpër nga fansat që jetojnë rreth kufirit Leicestershire-Nottinghamshire.

Rivali tjetër rajonal i Forest është Sheffield United, me qendër në qarkun fqinj të South Yorkshire, një rivalitet i cili i ka rrënjët në grevat e minatorëve në Mbretërinë e Bashkuar e 1984–85, kur disa minatorë të gjatë grevës në Southshire këmbënguli për të mbajtur një fletë votimi, vazhdoi të punojë. Gjysmëfinalja e play-off-it të Kampionatit 2003 midis dy klubeve, në të cilën Sheffield United përfundoi si fitues i përgjithshëm 5–4, gjithashtu nxiti rivalitetin.

## Trajnerët 
*Informacionet janë të sakta për ndeshjen e luajtur më 8 mars 2025. Vetëm ndeshjet konkurruese numërohen.*

* Menaxherët kujdestarë janë me shkronja të pjerrëta

## Rekordi evropian 
## Lojtarët 
### Skuadra aktuale 
### Në huazim 
### Nottingham Forest B 
### Në huazim (Forest B) 
## Stafi i klubit 
### Stafi trajner 
Burimi:
[parapamje|[Nuno Espírito Santo është trajneri aktual i klubit]]

### Ekzekutiv 
## Ish-lojtarë të shquar 
### Lojtari i sezonit 
### Gjatë gjithë kohës XI 
Në 1997 dhe 1998, si pjesë e botimit të librit Historia Zyrtare e Nottingham Forest, u krye një votim për të vendosur mbi 11-shen zyrtare të klubit të të gjitha kohërave.

Në vitin 2016, mbajtësit e biletave sezonale të Nottingham Forest votuan për njëmbëdhjetë më të mëdhenjtë e klubit për të përkujtuar 150 vjetorin e klubit.

### Lojtarët ndërkombëtarë 
## Nderimet 
Burimi:

|}

## Referime 
## Shënime 
## Lidhje të jashtme 
* 

### Independent websites 
* Nottingham Forest tek Sky Sports
* Nottingham Forest F.C. tek Premier League
* Nottingham Forest F.C. tek UEFA