open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hajri Shehu

**Prof. Dr. Hajri Shehu** filolog shqiptar. Hajri Shehu ka lindur më 10 qershor 1942 në fshatin Vleshë të qarkut të Dibrës në Shqipëri. Ai është një nga figurat më të spikatura në fushën e gjuhësisë shqiptare, me një kontribut të shquar në leksikografi dhe leksikologji.

## Edukimi dhe karriera e Hershme 
Hajri Shehu ka mbaruar shkollën e mesme pedagogjike në qytetin e Peshkopisë. Në vitin 1961, ai ishte student në Institutin e Gjuhëve Lindore në Moskë. Pas ndërprerjes së marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe Bashkimit Sovjetik nga Hrushovi, ai u kthye në Shqipëri dhe në vitin 1965 përfundoi studimet e larta në degën e gjuhës angleze në Fakultetin e Historisë dhe të Filologjisë të Universitetit të Tiranës.

Në periudhën mes viteve 1965-1966 dhe 1968-1970, Shehu ushtroi detyrën e mësuesit të gjuhës angleze në qytetet e Peshkopisë dhe të Gjirokastrës. Interesimi i tij i veçantë në studimet gjuhësore u vu re nga drejtori i Institutit të Gjuhësisë dhe të Letërsisë, Prof. Androkli Kostallari, i cili u interesua për ta sjellë Shehun në këtë Institut. Në vitin 1971, Shehu filloi punën në Sektorin e leksikologjisë të Institutit të Gjuhësisë dhe të Letërsisë të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë.

## Kontributi shkencor 
Prof. dr. Hajri Shehu ka pasur një veprimtari të pasur shkencore. Ai ka dhënë një kontribut të rëndësishëm si filolog, përkthyes dhe hartues tekstesh mësimore për gjuhën angleze. Ai është bashkautor dhe autor i 22 fjalorëve të gjuhës shqipe dhe të fjalorëve anglisht-shqip. Shumica e këtyre fjalorëve janë botuar, ndërsa disa të tjerë janë ende në dorëshkrim dhe po përgatiten për botim.

Shehu është gjithashtu autor i disa monografive dhe i më shumë se 100 artikujve shkencorë, të cilët trajtojnë probleme të gjuhës së sotme letrare shqipe, të leksikologjisë, të leksikografisë dhe të fjalëformimit. Ai është anëtar i Shoqatës Europiane të Leksikografëve *(Euralex)* dhe është përfshirë në Librin Ndërkombëtar të Biografive në Kembrixh.

## Pensioni dhe Trashëgimia 
Pas një karriere të gjatë dhe të frytshme në Institutin e Gjuhësisë dhe të Letërsisë të Akademisë së Shkencave, ku ai punoi nga viti 1971 deri në vitin 1993 dhe nga viti 1997 deri në vitin 2010, Hajri Shehu doli në pension. Pavarësisht daljes në pension, trashëgimia e tij shkencore vazhdon të jetë një burim i rëndësishëm për studiuesit dhe gjuhëtarët shqiptarë dhe të huaj.

Prof. dr. Hajri Shehu mbetet një figurë e rëndësishme në historinë e gjuhësisë shqiptare, dhe kontributi i tij në fushën e leksikografisë dhe leksikologjisë do të kujtohet dhe vlerësohet për shumë vite në vijim. 

## Referime
Gjiri i Dafinës

**Gjiri i Dafinës** ndodhet në gadishullin e Karaburunit në Shqipëri, dhe është një prej bukurive natyrore më të veçanta të këtij rajoni. Ky gji, së bashku me të tjera si Gjiri i Anglezit, Shpella e Haxhi Aliut dhe Gjiri i Ariut, formojnë një mozaik mahnitës gjij dhe plazhe të fshehura që e bëjnë Karaburunin një destinacion shumë tërheqës dhe ende pak të eksploruar.

## Gjeografia 
Gjiri i Dafinës ndodhet në pjesën perëndimore të Parkut Natyror të Karaburunit, i cili është parku i vetëm detar në Shqipëri. Ky park shtrihet përgjatë vijës bregdetare dhe ofron një peizazh të larmishëm që përfshin masive shkëmbore, shpella dhe plazhe të vogla të fshehura. Masivet shkëmbore të Karaburunit zbresin butë mbi plazhet e Dafinës dhe në bregun e Bitrit, duke krijuar një peizazh të jashtëzakonshëm që tërheq vizitorë nga e gjithë bota.

## Shtegu i Dafinës 
Një nga atraksionet më tërheqëse të këtij rajoni është Shtegu i Dafinës, i njohur gjithashtu si Shtegu i 2 Deteve. Ky shteg mjedisor është shumë i popullarizuar ndër vizitorët vendas dhe të huaj për bukurinë e tij natyrore dhe për aventurat që ofron. Periudha më e mirë për ta eksploruar këtë shteg është nga muaji maj deri në tetor, kur moti është më i favorshëm për ecje dhe eksplorime.

## Shpellat dhe legjendat 
Rajoni është i njohur për shpellat e tij natyrore, të cilat shpesh janë të lidhura me legjendat e banorëve të Vlorës. Këto legjenda shpesh përmendin lidhjet me piratët e detit dhe ofrojnë një dimension shtesë magjie për vizitorët. Shpellat janë formuar nga çarjet në formacionet shkëmbore dhe ofrojnë një pamje spektakolare të natyrës së paprekur.

## Turizmi dhe Mbrojtja Mjedisore 
Gjiri i Dafinës dhe rajoni përreth tij janë pjesë e përpjekjeve për mbrojtjen dhe ruajtjen e mjedisit natyror të Shqipërisë. Parku Natyror i Karaburunit është një zonë e mbrojtur që synon të ruajë biodiversitetin dhe të promovojë turizmin e qëndrueshëm. Vizitorët inkurajohen të respektojnë mjedisin dhe të ndjekin udhëzimet për mbrojtjen e natyrës gjatë qëndrimit të tyre.

Në përfundim, Gjiri i Dafinës në Karaburun është një destinacion i mrekullueshëm që ofron një përzierje unike të bukurisë natyrore, historisë dhe legjendave. Është një vend ideal për aventurierët, dashamirësit e natyrës dhe të gjithë ata që kërkojnë të zbulojnë pjesë të  të bregdetit shqiptar. 

## Referime
Popull vietnamez

**Vietnamezët** janë një grup etnik nga Azia Juglindore, i lindur në Vietnamin e Veriut dhe Kinën jugore të sotme, që flasin vietnamisht, gjuha më e përhapur austroaziatike.&#x2009;&#x20;

Vietnamezët kin përbëjnë pak më shumë se 85,32% të popullsisë së Vietnamit në regjistrimin e vitit 2019, dhe zyrtarisht janë caktuar dhe njohur si populli *Kin* () për t'i dalluar ata nga grupet e tjera pakicë që banojnë në vend si p.sh. Hmong, Çam ose Mường. Vietnamezët janë një nga katër grupet kryesore të folësve vietikë në Vietnam, të tjerët janë popujt Mường, Thổ dhe Chứt. Ata janë të lidhur me popullin xhin, një grup etnik pakicë në Kinë.
Malajzianët

**Malajzezët** janë shtetas të cilët identifikohen me vendin e Malajzisë. Megjithëse qytetarët përbëjnë shumicën e malajzezve, banorët joshtetas dhe malajzezët jashtë shtetit mund të pretendojnë gjithashtu një identitet malajzez.

Vendi është shtëpia e njerëzve me origjinë të ndryshme kombëtare, etnike dhe fetare. Si rezultat, shumë malajzezë nuk e barazojnë kombësinë e tyre me përkatësinë etnike, por me shtetësinë dhe besnikërinë ndaj Malajzisë. Megjithatë, shumica e popullsisë i përkasin disa grupeve racore të përcaktuara qartë brenda vendit me kulturat dhe traditat e tyre të dallueshme: Malajët, Orang Asli (popullsia aborigjene), kinezët malajzezë (kryesisht kinezët Han), Indianët Malajzezë (kryesisht Tamilët). Shumica e popullsisë jomalaje dhe joaborigjene në Malajzinë moderne përbëhet nga emigrantë dhe pasardhësit e tyre. Pas periudhës fillestare të kolonizimit portugez, holandez dhe më pas kolonizimit britanik shumë më të gjatë, valë (ose kulme) të ndryshme imigrimi dhe vendosjeje të popujve joaborigjenë ndodhën gjatë gati pesë shekujve dhe vazhdojnë edhe sot.

Pavarësia e Malajazisë nga Mbretëria e Bashkuar në 1957 u rrit gradualisht gjatë pjesës së fundit të shekullit të 20-të që nga formimi i Federatës së Malajas në 1948 (duke përjashtuar Koloninë e Kurorës së Singaporit, Koloninë e Kurorës së Borneos Veriore dhe Koloninë e Kurorës së Saravakut). Lufta e Dytë Botërore në veçanti krijoi një dëshirë në mesin e malajzezve që vendi i tyre të njihet si një shtet sovran me të drejta të plota me një shtetësi të veçantë.
Froni i Hekurt (A Song of Ice and Fire)

parapamje|Froni i Hekurt
**Froni i Hekurt**, në serinë e romaneve fantazi*A Song of Ice and Fire* by George R. R. Martin, është froni i monarkut të Shtatë Mbretërive të Westeros dhe shërben si metonim për monarkinë e Westerosit si institucion. Suksesi i përshtatjes televizive HBO *Game of Thrones* e ka bërë versionin e serialit të sediljes mbretërore një ikonë të të gjithë ekskluzivitetit mediatik.

Martin e quajti përshkrimin e fronit në librin e tij shoqërues *A Song of Ice and Fire* të vitit 2014 *The World of Ice & Fire* "absolutisht të drejtë". Popullariteti i shfaqjes e ka bërë versionin e tij të fronit një ikonë të të gjithë ekskluzivitetit mediatik. Në qershor 2014, Mbretëresha Elizabeth II vizitoi sediljen e Belfast të *Game of Thrones* dhe u fotografua duke ekzaminuar grupin e Fronit të Hekurt nga seriali, megjithëse ajo refuzoi të ulej në të.

## Referime
Artur Chilingarov

parapamje|Artur Chilingarov
**Artur Chilingarov** (lindur më 25 shtator 1939 dhe vdiq më 1 qershor 2024) ishte një eksplorues polar armeno-rus, anëtar korrespondues i Akademisë Ruse të Shkencave. 

Atij iu dha titulli Hero i Bashkimit Sovjetik në vitin 1986 dhe titulli Hero i Federatës Ruse në vitin 2008. Ai ishte president i Akademisë Polare Shtetërore. 

Chilingarov ishte anëtar i partisë Rusia e Bashkuar; ai ishte anëtar i Dumës Shtetërore nga viti 1993 deri në 2011, dhe përsëri nga viti 2016 deri në vdekjen e tij në 2024 dhe ishte përfaqësues i Oblastit Tula në Këshillin e Federatës midis 2011 dhe 2014.
Fatos Çoçoli

**Fatos Çoçoli** është një ekspert i njohur shqiptar në fushën e ekonomisë. Ai ka dhënë një kontribut të rëndësishëm në analizat ekonomike dhe financiare të Shqipërisë, duke ofruar ekspertizë të thelluar dhe këshilla strategjike për zhvillimin ekonomik të vendit.

Karriera dhe Arsimimi

Çoçoli ka një karrierë të gjatë dhe të suksesshme në gazetari ekonomike, si dhe në këshillim financiar dhe ekonomik. Ai ka punuar për disa media të njohura shqiptare, ku ka ndarë analizat dhe mendimet e tij mbi çështjet ekonomike dhe financiare. Përveç gazetarisë, Çoçoli ka qenë aktiv edhe në sektorin publik dhe privat, duke ofruar shërbime këshillimore për institucione dhe biznese të ndryshme.

Arsimi i tij në fushën e ekonomisë dhe financave ka qenë themeli i suksesit të tij profesional. Ai ka ndjekur studime të avancuara në ekonomi, të cilat i kanë mundësuar të zhvillojë një kuptim të thelluar dhe të gjerë të dinamikave ekonomike.

Kontributet dhe Publikimet

Fatos Çoçoli është autor i disa publikimeve dhe artikujve që trajtojnë çështje kyçe të ekonomisë shqiptare dhe globale.  Analizat e tij shpesh fokusohen në politikat ekonomike, reformat strukturore, tregjet financiare, dhe ndikimin e faktorëve ndërkombëtarë në ekonominë e brendshme. Ai është një zë i respektuar në debatet publike mbi zhvillimin ekonomik dhe ka kontribuar në formësimin e politikave të ndryshme ekonomike në Shqipëri.

Aktivitetet dhe Angazhimet

Përveç angazhimeve të tij profesionale, Çoçoli është aktiv në komunitetin akademik dhe profesional. Ai shpesh merr pjesë në konferenca dhe seminare ku diskuton mbi temat aktuale ekonomike dhe ofron perspektivat e tij mbi sfidat dhe mundësitë për zhvillim. Ekspertiza e tij është kërkuar gjithashtu nga organizata ndërkombëtare dhe institucione të ndryshme që kërkojnë këshilla mbi ekonominë shqiptare dhe rajonale.

Përfundim

Fatos Çoçoli mbetet një figurë e rëndësishme në fushën e ekonomisë në Shqipëri, duke ofruar një kontribut të çmuar në kuptimin dhe zhvillimin e ekonomisë së vendit. Përmes punës së tij si gazetar, këshilltar dhe analist, ai ka ndihmuar në formësimin e politikave ekonomike dhe në edukimin e publikut mbi çështjet ekonomike.

## Referime
Këndi i paralelizmit

parapamje| Këndi i paralelizmit në gjeometrinë hiperbolike
Në gjeometrinë hiperbolike, **këndi i paralelizmit**  \Pi(a)  është këndi në kulmin e këndit jo të drejtë të një trekëndëshi hiperbolik të drejtë që ka dy brinjë paralele asimptotike . Këndi varet nga gjatësia e segmentit *a* ndërmjet këndit të drejtë dhe kulmit të këndit të paralelizmit.

Duke pasur parasysh një pikë jashtë një drejtëze, hiqet një pingule me drejtëzën nga pika. Le të jetë *a* gjatësia e këtij segmenti pingul, dhe  \Pi(a)  të jetë këndi më i vogël i tillë që drejtëza e hequr nëpër pikë të mos e presë drejtëzën e dhënë. Meqenëse dy anët janë asimptotikisht paralele,

:  \lim_{a\to 0} \Pi(a) = \tfrac{1}{2}\pi\quad\text{ and }\quad\lim_{a\to\infty} \Pi(a) = 0. 

Ka pesë shprehje të njëvlerëshme që lidhinn * \Pi(a)* dhe *a* :

:  \sin\Pi(a) = \operatorname{sech} a = \frac{1}{\cosh a} =\frac{2}{e^a + e^{-a}} \, 

:  \cos\Pi(a) = \tanh a = \frac {e^a - e^{-a}} {e^a + e^{-a}} \, 

:  \tan\Pi(a) = \operatorname{csch} a = \frac{1}{\sinh a} = \frac {2}{e^a - e^{-a}} \ , 

:  \tan \left( \tfrac{1}{2}\Pi(a) \right) = e^{-a}, 

:  \Pi(a) = \tfrac{1}{2}\pi - \operatorname{gd}(a), 

ku *sinh*, *cosh*, *tanh*, *sech* dhe *csch* janë funksione hiperbolike dhe gd është funksioni Gudermannian .

## Historia 
**Këndi i paralelizmit** u zhvillua në 1840 në botimin gjerman "Geometrische Untersuchungen zur Theory der Parallellinien" nga Nikollaj Llobaçevski .

Ky botim u bë i njohur gjerësisht në anglisht pasi profesori teksan G. B. Halsted bëri një përkthim në 1891. ( *Kërkime gjeometrike mbi teorinë e paraleleve* )
Entrecôte

djathtas|parapamje| *Enrecôte* tradicionale, e prerë nga brinja
Në frëngjisht, ***entrecôte*** () është një prerje premium viçi që përdoret për biftekë dhe rosto.
djathtas|parapamje|223x223px| *Contre-filet* (kontra-fileto), e prerë nga filetoja
Një *entrecôte* tradicionale është një prerje pa kocka nga zona e brinjëve   që përkon me biftekët e njohur në pjesë të ndryshme të botës anglishtfolëse si brinjë, brinjë, fileto skoceze, klub ose Delmonico.

Grupi i muskujve në fjalë është *longissimus dorsi*, i cili shkon poshtë shpinës së kafshës ngjitur me rruazat dhe sipër kafazit të kraharorit dhe vazhdon në pjesën e pasme. Pasi kalon kafazin e brinjëve në zonën ngjitur me rruazat e mesit, ky grup muskujsh nuk quhet më "entrecôte" - ose një ***kundër- fileto*** në shqip.

## Imazhet 

Skeda:Beef_cuts_France_Côtes_et_entrecôtes_highlighted.svg|alt=Localisation of ribs and the entrecôte|Vendodhja e brinjëve dhe entrecôte
Skeda:Entrecote.jpg|alt=A grilled entrecote with french fries|Një antrecote e pjekur në skarë mepatate të skuqura
FK Partizani Tirana (femra)

**KFF Partizani Tirana** ose **Klubi i Futbollit i Femrave Partizani Tirana** është një klub shqiptar i futbollit për femra me seli në Tiranë. Ata garojnë në kampionatin shqiptar të futbollit për femra.

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Faqja web zyrtare
Gjiri i Bristanit

**Gjiri i Ariut**, i njohur gjithashtu dhe si **Gjiri i Bristanit**,  ndodhet në pjesën perëndimore të Gadishullit të Karaburunit, në afërsi të Vlorës. Ky gji është një nga vendet më të virgjëra dhe të paprekura nga dora e njeriut në Shqipëri, duke ofruar pamje përrallore dhe një ambient natyror të mrekullueshëm.

## Prejardhja e Emrit 
Emri "Gjiri i Bristanit"  mendohet se vjen nga pozicioni i tij përbri staneve të çobenjve të zonës. Fjala "Bri-stan" nënkupton gjirin ose plazhin që ndodhet përbri staneve. Ky gji është gjithashtu i njohur si "Gjiri i Ariut", ndoshta për shkak të faunës së egër që mund të ketë ekzistuar në të kaluarën, megjithëse sot nuk ka gjurmë të kësaj faune.

## Karakteristikat Gjeografike 
Gjiri i Ariut ndodhet në anën perëndimore të Gadishullit të Karaburunit, një rajon me një reliev shumë shkëmbor dhe të thyer, ndryshe nga pjesa lindore e tij. Gadishulli është i përbërë nga shkëmbinj që datojnë që nga koha e Paleolitit, rreth 2.5 milion vjet më parë. Gjiri është i arritshëm me anije të vogla ose me këmbë për ata që preferojnë ecjen.

## Parku Kombëtar Detar Sazan-Karaburun 
Karaburuni, së bashku me Ishullin e Sazanit, janë pjesë e Parkut Kombëtar Detar Sazan-Karaburun. Ky park kombëtar mbulon një sipërfaqe të konsiderueshme dhe është një zonë me rëndësi të madhe natyrore dhe ekologjike. Gjiri i Ariut ofron strehim të pjesshëm nga erërat jugore dhe veriore dhe ka një plazh të vogël me zhavorr, ndërsa krahët janë të mbuluara me bimësi të gjelbër të makias mesdhetare.

## Rruga 
Gjiri i Ariut mund të arrihet përmes një shtegu që fillon nga baza e Pashalimanit. Pika më e afërt për të nisur zbulimin është në anën tjetër të kodrës që ndodhet përmbi Pashaliman. Shtegu është pjesërisht i lehtë për t'u përshkuar, pasi kalon nëpër rrugën ku dikur kalonin makinat e Ushtrisë Shqiptare. Nga zona ushtarake, rruga për në Gjirin e Bristanit vijon më pas në këmbë.

## Bukuria Natyrale dhe Paprekshmëria 
Ajo çka mbetur sot në Gjirin e Bristanit, është ajo çka Zoti dhe Natyra kanë qëndisur në kohë. Ky plazh është tërësisht i paprekur nga dora e njeriut dhe ofron pamje përrallore. Bimësia e gjelbër, plazhi me zhavorr dhe uji i kristaltë krijojnë një atmosferë të qetë dhe tërheqëse, ideale për ata që kërkojnë një vend të qetë dhe të izoluar për pushime.

## Përfundim 
Gjiri i Ariut është një destinacion unik dhe i veçantë në Shqipëri, i cili kombinon historinë, natyrën dhe bukurinë e paprekur. Për ata që duan të eksplorojnë dhe të përjetojnë një pjesë të vërtetë të natyrës shqiptare, ky gji ofron një mundësi të shkëlqyer për të zbuluar peizazhe të mrekullueshme dhe për të shijuar qetësinë e një plazhi të virgjër. 

## Referime
Panairi i Librit në Ulqin

**Panairi i Librit në Ulqin** është një ngjarje e rëndësishme kulturore që mbahet çdo vit në qytetin bregdetar të Ulqinit në Mal të Zi. Ky panair ka për qëllim promovimin e letërsisë dhe kulturës, si dhe nxitjen e leximit dhe shkëmbimit kulturor ndërmjet shkrimtarëve, botuesve dhe lexuesve. 

## Përmbledhje 
* Ekspozita e librave:
Botues nga rajoni dhe më gjerë ekspozojnë dhe shesin libra të ndryshëm, duke përfshirë letërsi të re, klasikë, libra për fëmijë dhe botime shkencore.
* Prezenca e autorëve:
Shkrimtarë të njohur dhe të rinj marrin pjesë në panair për të prezantuar librat e tyre, për të biseduar me lexuesit dhe për të nënshkruar libra.
* Diskutime dhe debate:
Organizohen diskutime dhe debate mbi tema të ndryshme letrare dhe kulturore, të cilat janë të hapura për publikun. Këto sesione shpesh mbulojnë çështje aktuale në letërsi dhe kulturë.
* Aktivitete për fëmijë:
Panairi përfshin aktivitete të ndryshme për fëmijë, si lexime të librave, punëtori krijuese dhe takime me autorë të librave për fëmijë, për të inkurajuar leximin që në moshë të hershme.
* Promovimime librash:
Gjatë panairit shpesh bëhen përurime librash të rinj, ku autorët kanë mundësinë të prezantojnë veprat e tyre për herë të parë para publikut.
* Shkëmbime kulturor:
Ngjarja promovon shkëmbimin kulturor ndërmjet pjesëmarrësve nga vende të ndryshme, duke krijuar një ambient ku kulturat dhe traditat letrare mund të ndajnë ide dhe eksperienca.

## Rëndësia e Panairit 
* Promovimi i letërsisë lokale: 
Panairi ndihmon në promovimin e autorëve dhe botuesve lokalë, duke u dhënë atyre një platformë për të arritur një audiencë më të gjerë.
* Nxitja e leximit: 
Duke ofruar një gamë të gjerë librash dhe aktivitete interesante, panairi synon të nxisë dashurinë për leximin tek të gjitha grupmoshat.
* Mbështetja e dialogut kulturor: 
Panairi krijon mundësi për dialog dhe shkëmbim idesh ndërmjet pjesëmarrësve, duke kontribuar në pasurimin kulturor të rajonit.

## Shih edhe 
* Panairi i Librit në Tiranë
* Panairi i Librit në Prishtinë
* Panairi i Librit në Podgoricë

## Referime
Panairi i Librit në Podgoricë

**Panairi i Librit në Podgoricë** është një ngjarje kulturore e rëndësishme që mbahet çdo vit në kryeqytetin e Malit të Zi. Ky panair shërben si një pikëtakim për botuesit, autorët dhe lexuesit, duke ofruar një platformë për promovimin e literaturës dhe kulturës letrare.

## Vështrim 
* Ekspozita e librave:
Panairi mbledh botues vendas dhe ndërkombëtarë, të cilët ekspozojnë titujt më të rinj dhe më të rëndësishëm të vitit. Kjo është një mundësi e shkëlqyer për lexuesit që të zbulojnë libra të rinj dhe të blihen në çmime speciale.
* Nënshkrimi i librave:
Autorët e njohur dhe ata të rinj marrin pjesë në panair për të nënshkruar librat e tyre dhe për të takuar lexuesit. Kjo krijon një lidhje të drejtpërdrejtë mes shkrimtarëve dhe publikut.
* Diskutime dhe panele:
Panairi organizon diskutime letrare, panele dhe prezantime ku autorët dhe ekspertët e fushës ndajnë mendimet e tyre mbi temat e ndryshme të letërsisë dhe kulturës. Këto aktivitete edukative janë të hapura për publikun dhe ofrojnë një pasqyrë të thellë mbi trendet dhe sfidat aktuale në botën letrare.
* Pjesëmarrës ndërkombëtarë:
Panairi tërheq pjesëmarrës nga vende të ndryshme, duke e bërë atë një ngjarje me përmasa ndërkombëtare. Kjo ndihmon në shkëmbimin e kulturave dhe ideve mes pjesëmarrësve.
* Punëtori dhe seminare:
Përveç ekspozitave dhe diskutimeve, panairi ofron workshope dhe seminare për shkrimtarët e rinj dhe të apasionuarit pas letërsisë. Këto sesione janë të fokusuara në zhvillimin e aftësive të shkrimit dhe krijimit letrar.
* Aktivitete për fëmijë:
Një pjesë e veçantë e panairit i kushtohet fëmijëve, me aktivitete të ndryshme si lexime të librave për fëmijë, teatër kukullash, dhe lojëra edukative. Kjo inkurajon fëmijët të zhvillojnë dashurinë për librat që në moshë të hershme.

## Rëndësia 
Panairi i Librit në Podgoricë është një mundësi për të promovuar kulturën letrare dhe për të inkurajuar leximin në shoqëri. Ai gjithashtu ndihmon në ruajtjen dhe promovimin e trashëgimisë kulturore të Malit të Zi dhe krijon një hapësirë për dialog kulturor dhe shkëmbim idesh.

Në përgjithësi, Panairi i Librit në Podgoricë është një ngjarje e pasur dhe shumëdimensionale që mbledh së bashku dashamirësit e librit dhe kontribuon në zhvillimin e kulturës dhe arsimit në rajon.

## Shih edhe 
* Panairi i Librit në Ulqin
* Panairi i Librit në Tiranë
* Panairi i Librit në Prishtinë

## Referime
Paqartësia

[alt=Vizatim i shpinës një vemje antropomorfike, e ulur në një karrige me bar dhe lule, duke fryrë tym nga një nargjile; një vajzë bjonde me një fustan të modës së vjetër është duke qëndruar në majë të gishtave për të parë vemjen mbi buzën e zhavorrit.|parapamje|294x294px|Ilustrimi i Sir [John Tenniel i Caterpillar-it për Aventurat e Alices in Wonderland të Lewis Carroll-it shquhet për figurën qendrore të paqartë, koka e të cilit mund të shihet si fytyra e një mashkulli me hundë dhe mjekër të mprehtë, ose si fundi i kokës së një vemjeje të vërtetë, me dy këmbët e para të djathta "të vërteta" të dukshme.]]
**Paqartësia** është lloji i kuptimit në të cilin një frazë, deklaratë ose rezolutë nuk përkufizohet në mënyrë eksplicite, duke shkaktuar disa interpretime; të tjerët e përshkruajnë atë si një koncept ose deklaratë që nuk ka asnjë referencë të vërtetë. Një aspekt i zakonshëm i paqartësisë është pasiguria. Pra, është një atribut i çdo ideje ose deklarate, kuptimi i synuar i së cilës nuk mund të zgjidhet përfundimisht, sipas një rregulli ose procesi me një numër të kufizuar hapash.

Koncepti i paqartësisë në përgjithësi është në kontrast me qartësinë. Në paqartësi, interpretime specifike dhe të dallueshme lejohen (edhe pse disa mund të mos jenë menjëherë të dukshme), ndërsa me informacion të qartë është e vështirë të formohet ndonjë interpretim në nivelin e dëshiruar të specifikës.

## Shiko edhe 
* Qartësia

## Referime
Ambicia

**Ambicia** është një tipar karakteri që përshkruan njerëzit që janë të shtyrë të përmirësojnë pozicionin e tyre ose të kenë sukses në qëllime të larta.

Është kategorizuar edhe si virtyt edhe si ves.

Përdorimi i fjalës "ambicioz" në *Julius Caesar* (1599) të William Shakespeare, për shembull, tregon përdorimin e saj për të përshkruar dikë që është i pamëshirshëm në kërkimin e pozitave të pushtetit dhe ndikimit:Bruti fisnik

Ju tha se Cezari ishte ambicioz:

Nëse do të ishte kështu, ishte një faj i rëndë.Sot, megjithatë, dikush mund të përshkruhet si "ambicioz" që ka aspirata më dashamirëse: dikush që ka qëllime të larta, nxitje, iniciativë, këmbëngulje dhe ndjekje të përsosmërisë.

Aristoteli hasi të njëjtën paqartësi në greqisht, ku φιλότιμος (ambicia) dhe ἀφιλότιμος (mungesë ambicie) kishin secili konotacion pozitiv ose negativ në varësi të kontekstit. Ai nuk ishte në gjendje të zbulonte një term të mirë që përshkruante në mënyrë të qartë mesataren e artë të dëshirueshme për këtë tipar: "pasi nuk ka një term të njohur për respektimin e mesatares, ekstremet luftojnë, si të thuash, për atë që duket një vend bosh".

## Origjina dhe natyra 
Ambicia është interpretuar si kulmi i vendosur i një vendimi të guximshëm personal, por edhe si një pranim pranues i një fati të madh të siguruar nga jashtë. Ajo mund të karakterizohet si një shtysë ose një det që e bën personin me ambicie të mos ndihet rehat derisa të ketë realizuar qëllimet e tij. Ky shqetësim mund të lindë pjesërisht nga fakti se qëllimet e jashtëzakonshme që karakterizojnë ambicien priren të dalin në sy të publikut. David Hume e quajti atë "pasionet më të pashërueshme dhe të papërkulshme të njerëzve".

Filozofja Agnes Callard vë në kontrast ambicien me aspiratën: sipas saj, ambicia ka të bëjë me qëllime me vlerë tashmë të konstatuar: para, pushtet, famë dhe të ngjashme. Aspirata ka të bëjë me qëllimet që njeriu ende nuk e kupton plotësisht vlerën e tyre, por që shpreson t'i kuptojë në procesin e arritjes së tyre.

## Shiko edhe 
* Aspirata
* Qëllimi

## Referime
Ekonomia e tregut

, Seattle, Uashington, Shtetet e Bashkuara, 1968.]]
**Ekonomia e tregut** është një sistem ekonomik në të cilin vendimet në lidhje me investimet, prodhimin dhe shpërndarjen tek konsumatorët udhëhiqen nga sinjalet e çmimeve të krijuara nga forcat e ofertës dhe kërkesës. Karakteristika kryesore e një ekonomie tregu është ekzistenca e tregjeve të faktorëve që luajnë një rol dominues në shpërndarjen e kapitalit dhe faktorëve të prodhimit.

Ekonomitë e tregut variojnë nga sistemet e tregut të lirë të rregulluar minimalisht dhe sistemet laissez-faire ku aktiviteti shtetëror është i kufizuar në ofrimin e mallrave dhe shërbimeve publike dhe mbrojtjen e pronësisë private, në format ndërhyrëse ku qeveria luan një rol aktiv në korrigjimin e dështimeve të tregut dhe promovimin e mirëqenies sociale, si shihet në disa ekonomi të përziera. Ndërhyrja e shtetit mund të ndodhë në zonat e prodhimit, shpërndarjes, tregtisë dhe konsumit në ekonomi. Shpërndarja e shërbimeve të nevojave bazë dhe mallrave si kujdesi shëndetësor mund të rregullohet tërësisht nga një politikë barazie e kujdesit shëndetësor publik (ndërsa prodhimi sigurohet nga sipërmarrja private), duke eliminuar efektivisht forcat e ofertës dhe kërkesës.

Ekonomitë e drejtuara nga shteti ose dirigjit janë ato ku shteti luan një rol direktiv në drejtimin e zhvillimit të përgjithshëm të tregut nëpërmjet politikave industriale ose planifikimit tregues - të ciliat udhëzime ende nuk e zëvendësojnë tregun për planifikimin ekonomik - një formë e referuar ndonjëherë si një ekonomi e përzier.

Ekonomitë e tregut janë në kontrast me ekonomitë e planifikuara ku vendimet e investimeve dhe prodhimit mishërohen në një plan ekonomik të integruar në të gjithë ekonominë. Në një ekonomi të planifikuar në mënyrë qendrore, planifikimi ekonomik është mekanizmi kryesor i shpërndarjes midis firmave dhe jo tregjeve, me mjetet e prodhimit të ekonomisë që zotërohen dhe operohen nga një organ i vetëm organizativ.

## Shiko edhe 
* Ekonomia
* Tregu

## Referime
Industria e mbrojtjes e Turqisë

TCG Anadolu (L-400) (aeroplanmbajtëse LHD dhe V/STOL) në kantierin detar Sedef në Stamboll.]]
**Industria e mbrojtjes e Turqisë** ka një histori të gjatë, që daton nga Perandoria Osmane dhe ka ndryshuar disa herë gjatë periudhës së Republikës.

## Zhvillimi historik 
Iniciativa e parë për krijimin e një industrie të mbrojtjes (turqisht osmane: *İmalat-ı Harbiye*) në Turqi shkon prapa në periudhën e Perandorisë Osmane. Industria e mbrojtjes e cila kishte një pozicion të fortë deri në shekullin e 17-të, qëndroi jashtë zhvillimeve teknologjike në Evropë që nga shekulli i 18-të dhe ka humbur totalisht ndikimin e saj duke filluar nga Lufta e Parë Botërore.

Kështu, asnjë infrastrukturë e rëndësishme e industrisë së mbrojtjes nuk ishte e pranishme gjatë viteve të para të Republikës dhe aktivitetet në këtë fushë u kufizuan në ngritjen e objekteve të reja pranë Ankarasë gjatë Luftës së Pavarësisë Turke. Duke pasur mendimin se industria e mbrojtjes është pjesë e industrializimit dhe zhvillimit të përgjithshëm, Administrata Republikane mbështeti udhëzimet e shtetit në industrializim dhe për rrjedhojë industrinë e mbrojtjes gjatë periudhës së parë të planifikimit. Pavarësisht aktiviteteve të tilla si prodhimi i avionëve në vend, një infrastrukturë e fortë nuk mund të krijohej për shkak të kushteve të brendshme dhe të jashtme.

Në periudhën e pas Luftës së Dytë Botërore, aktivitetet në industrinë e mbrojtjes të nisura në vitet e para të Republikës nuk ishin të mjaftueshme për shkak të mungesës së mbështetjes shtetërore, e cila u ndal si rezultat i ndihmës së huaj ushtarake të marrë me nxitjen e marrëdhënieve dypalëshe me anëtarësimin e Shteteve të Bashkuara dhe Turqisë në NATO.

Megjithatë, problemet rajonale me të cilat u përball Turqia në vitet 1960, krizat e Qipros në 1963 dhe 1967, pushtimi turk i Qipros në vitin 1974 dhe embargoja e armëve pas pushtimit kërkuan zhvillimin e një industrie mbrojtëse të bazuar në burimet kombëtare. Pas vitit 1974, me këtë mirëkuptim u krijua Fondacioni i Forcave të Armatosura Turke dhe u nisën disa investime, megjithëse të kufizuara.

Përveç vështirësive administrative dhe financiare në ruajtjen dhe përmirësimin e aftësive kombëtare, burimet e kufizuara kombëtare si dhe politikat e prokurimit rezultuan të pamjaftueshme për të mbushur boshllëkun në rritje në pajisjet mbrojtëse të Forcave të Armatosura Turke.

## Shiko edhe 
* Turqia
* Ministria e Mbrojtjes (Turqi)
* Forcat e Armatosura Turke

## Referime
Shtetndërtimi

(shek. 31 p.e.s.) që përshkruan faraonin Narmer, të veshur me Kurorë të Bardhë të Egjiptit të Sipërm (recto) dhe Kurorë të Kuqe të Egjiptit të Poshtëm (verso), duke përfaqësuar kështu bashkimin të tokës.]]
**Shtetndërtimi** si term specifik në shkencat shoqërore dhe humane, i referohet proceseve politike dhe historike të krijimit, konsolidimit institucional, stabilizimit dhe zhvillimit të qëndrueshëm të shteteve, që nga lindja më e hershme e shtetësisë deri në kohët moderne. Brenda shkencave historike dhe politike, ekzistojnë disa qasje teorike ndaj çështjeve komplekse që lidhen me rolin e faktorëve të ndryshëm kontribues (gjeopolitikë, ekonomikë, socialë, kulturorë, etnikë, fetarë, të brendshëm, të jashtëm) në proceset e shtetndërtimit.

Një nga shembujt më të hershëm të ikonografisë së shtetndërtimit: Dy anët e paletës së Narmerit (shek. 31 p.e.s.) që përshkruan faraonin Narmer, të veshur me Kurorë të Bardhë të Egjiptit të Sipërm (recto) dhe Kurorë të Kuqe të Egjiptit të Poshtëm (verso), duke përfaqësuar kështu bashkimin të tokës

Që nga fundi i shekullit të 20-të, shtetndërtimi është zhvilluar duke u bërë një pjesë integrale dhe madje një qasje specifike për ndërtimin e paqes nga komuniteti ndërkombëtar. Vëzhguesit në të gjithë spektrin politik dhe akademik kanë arritur të shohin qasjen e shtetndërtimit si strategjinë e preferuar për ndërtimin e paqes në një numër konfliktesh të profilit të lartë, duke përfshirë konfliktin izraelito-palestinez dhe konfliktet e lidhura me luftën në Bosnje dhe Hercegovinë, Irak, dhe Afganistani.

Argumenti i përgjithshëm në literaturën akademike mbi shtetndërtimin është se pa siguri, detyra të tjera të shtetndërtimit nuk janë të mundshme. Rrjedhimisht, kur shtetndërtimi si një qasje për ndërtimin e paqes përdoret në shoqëritë konfliktuale dhe pas konfliktit, prioriteti i parë është krijimi i një mjedisi të sigurt për të bërë të mundur një zhvillim më të gjerë politik dhe ekonomik. Deri më tani, rezultatet e përdorimit të qasjes së shtet-ndërtimit për ndërtimin e paqes kanë qenë të përziera, dhe në shumë vende, si në Ballkan, Afganistan dhe Irak, pritshmëritë e larta fillestare të vendosura nga komuniteti ndërkombëtar nuk janë përmbushur. Literatura mbi shtetndërtimin ka qenë gjithmonë shumë e qartë se ndërtimi i shteteve ka qenë historikisht një proces i dhunshëm dhe rezultatet në rastet e sipërpërmendura dhe shumë të tjera konfirmojnë natyrën destabilizuese dhe shpeshherë të dhunshme të shtetndërtimit.

## Shiko edhe 
* Kombndërtimi
* Shteti
* Qeverisja

## Referime
Kanani

[parapamje|220x220px|Harta e Kanaanit nga [John Melish (1815).]]
**Kanani** ose **Qenani** në shqip (fenikase: 𐤊𐤍𐤏𐤍 – ''KN'N*, hebraisht: *Kənáʿan*, greqishte biblike: Χανααν – *Khanaan*; Arabisht: كَنْعَانُ – *Kan‘ān'') ishte një qytetërim semitik dhe rajon i Levantit Jugor në Lindjen e Lashtë të Afërt gjatë fundit të mijëvjeçarit të 2-të para Krishtit.

Kanani kishte një rëndësi të konsiderueshme gjeopolitike në periudhën e Amarnës së Epokës së Bronzit të Vonë (shek. 14 para Krishtit) si zona ku sferat e interesit të Perandorive Egjiptiane, Hitete, Mitanni dhe Asiriane u konvergjuan ose mbivendosen. Shumica e njohurive të sotme për Kananin rrjedhin nga gërmimet arkeologjike në këtë zonë në vende të tilla si Tel Hazor, Tel Megiddo, En Esur dhe Gezer.

Emri "Kanaan" shfaqet në të gjithë Biblën si një gjeografi e lidhur me "Tokën e Premtuar". Demonimi "kananejtë" shërben si një term i përgjithshëm etnik që mbulon popullsi të ndryshme indigjene - si grupe të vendosura ashtu edhe nomade-baritore - në të gjithë rajonet e Levantit jugor ose Kananit. Është deri tani termi etnik më i përdorur në Bibël. Studiuesi biblik Mark Smith, duke cituar gjetjet arkeologjike, sugjeron "se kultura izraelite mbivendosej kryesisht me kulturën kananite dhe rrjedh nga ajo... Shkurt, kultura izraelite ishte kryesisht nga natyra kananite".

Emri "kananejtë" dëshmohet, shumë shekuj më vonë, si endonimi i popullit të njohur më vonë te grekët e lashtë nga shek. 500 para erës sonë si fenikas, dhe pas emigrimit të fenikasve dhe folësve kananit në Kartagjenë (themeluar në shekullin e 9-të para Krishtit), u përdor gjithashtu si një vetë-përcaktim nga Punikët (si "Chanani") të Afrikës së Veriut gjatë Lashtësisë së Vonë.

## Shiko edhe 
* Levanti Jugor

## Referime
Hidhërimi

, 1882.]]
**Mërzia** është një emocion ose ndjenjë. Mërzia është më 'intensive' se trishtimi, nënkupton një gjendje afatgjatë dhe sugjeron – ndryshe nga pakënaqësia – një shkallë dorëheqjeje.

Për më tepër, për sa i përket qëndrimit, mërzia mund të konsiderohet në gjysmë të rrugës midis trishtimit (pranimit) dhe shqetësimit (mospranimit)".

## Kult 
Romantizmi pa zhvillimin e një kulti të pikëllimit, duke u kthyer te "Pikëllimet e Wertherit të Ri" të vitit 1774, dhe duke u shtrirë gjatë shekullit të nëntëmbëdhjetë me kontribute si "Në Kujtim" e Tennyson - "O Pikëllim, a do të jetosh me mua/Jo dashnore rastësore, por një grua" - deri te W. B. Yeats në vitin 1889, ende "për shokun e tij të lartë Pikëllimin duke ëndërruar". Ndërsa mund të jetë që "kulti i pikëllimit i heroit romantik është kryesisht një çështje pretendimi", siç theksoi Jane Austen në mënyrë satirike përmes Marianne Dashwood, "të menduarit për pikëllimet e saj... kjo tepricë vuajtjesh" megjithatë mund të ketë pasoja serioze.

Pjesërisht në reagim, shekulli i 20-të, në të kundërt, është përhapur nga bindja se "të vepruarit si i pikëlluar mund të më bëjë të pikëlluar, siç e vërejti William James shumë kohë më parë". Sigurisht "në kulturën moderne anglo-emocionale, të karakterizuar nga 'zbutja e emocioneve' në përgjithësi... pikëllimi i ka lënë vendin kryesisht trishtimit më të butë, më pak të dhimbshëm dhe më kalimtar". Një Werther i ditëve të mëvonshme ka të ngjarë të përshëndetet nga thirrja "Largohu, Gordon. Ne të gjithë e dimë se nuk ka trishtim si trishtimi yt"; ndërsa çdo "vlerë konvencionale e lotëve dhe vdekjes ku është epshi" do të përballej nga pjesëmarrësit që "shikojnë pas shpinës së zymtë të kartave të njëri-tjetrit dhe zbulojnë fytyrat e tyre me ngjyra të ndezura". Ndoshta vetëm nënkultura e rastësishme si ajo e Jungut do të kërkonte ende të "thirrte nga njeriu i rritur i zënë trishtimin e jetës shtazore, trishtimin e të gjithë natyrës, "lotët e gjërave"".

Moderniteti i vonë (nëse ka ndonjë gjë) vetëm sa e ka intensifikuar ndryshimin: "postmodernizmi është më afër komedisë njerëzore sesa pakënaqësisë humnerore... humnerës së trishtimit".

## Shiko edhe 
* Trishtimi

## Referime
Singaporianët

**Singaporianët** janë qytetarët dhe shtetasit e qytet-shtetit sovran të ishullit të Singaporit. Singapori është shtëpia e një populli me origjinë të ndryshme etnike, racore e fetare, ku vetë qytet-shteti është një vend shumëracor, shumëkulturor, shumëfetar, shumëkonfesionist, shumëgjuhësh dhe shumëetnik. Singaporianët me origjinë kineze, malajzeze, indiane, arabe, armene, euroaziatike, evropiane, amerikane dhe kanadeze kanë përbërë shumicën dërrmuese të popullsisë që nga shekulli i 19-të. Diaspora e Singaporit është gjithashtu e gjerë në mbarë botën.

Në 1819, porti i Singaporit u krijua nga Sër Stamford Rafëlls, i cili e hapi atë për tregtinë e lirë dhe imigrimin e lirë në bregun jugor të ishullit. Shumë emigrantë nga rajoni u vendosën në Singapor. Që në vitin 1827, popullsia e ishullit përbëhej nga njerëz të grupeve të ndryshme etnike.

Singapori është një shoqëri shumëgjuhëshe dhe shumëkulturore. Ajo është shtëpia e njerëzve me origjinë të ndryshme etnike, racore, fetare dhe kombëtare -- shumica e të cilëve janë me origjinë kineze, malaje, indiane, arabe, euroaziatike dhe evropiane. Identiteti i Singaporit u nxit si një mënyrë për këto grupe të ndryshme për t'u integruar dhe për t'u identifikuar si një me kombin, duke ruajtur kulturën dhe traditat e secilit grup pa asimiluar kulturat e pakicave në një kulturë të vetme të shumicës.

Sipas një sondazhi të vitit 2017 nga Instituti i Studimeve të Politikave, 49% e Singaporit identifikohen si me identitetin e Singaporit ashtu edhe me identitetin e tyre etnik në mënyrë të barabartë, ndërsa 35% do të identifikoheshin si "singaporianë" së pari dhe 14.2% do të identifikoheshin me identitetin e tyre etnik. Që nga viti 2019, popullsia e Singaporit është 4,026,200 dhe popullsia e singaporianëve jashtë shtetit është 340,751, me 217,200 individë që ruajnë shtetësinë e tyre.
Filipinasit

**Filipinasit** janë shtetas ose njerëz të identifikuar me vendin e Filipineve. Shumica e filipinasve sot janë kryesisht katolikë dhe vijnë nga popuj të ndryshëm austronezianë, të gjithë që flasin tipikisht filipinisht, anglisht ose gjuhë të tjera filipinase. Pavarësisht se më parë ishin subjekt i kolonializmit spanjoll, vetëm rreth 2–4% e filipinasve flasin rrjedhshëm spanjishten. Tani ka më shumë se 185 grupe etnolinguistike në Filipine, secili me gjuhën, identitetin, kulturën, traditën dhe historinë e vet.

## Emrat 
Emri *filipinas*, si një demonim, rrjedh nga termi , 'Ishujt e Filipineve', emër i dhënë arkipelagut në 1543 nga eksploruesi spanjoll dhe prifti domenikan Ruy López de Villalobos, për nder të Filipit II të Spanjës. Gjatë periudhës koloniale spanjolle, vendasit e ishujve Filipine njiheshin zakonisht në vetë Filipinet me termat gjenerikë ***indio*** ("indian (vendas i Indive Lindore )") ose , 'vendas', ndërsa termi i përgjithshëm *chino* ("kinez"), shkurt për *indio chino* u përdor në Amerikën spanjolle për t'u dalluar nga *indianët* e Amerikës të kolonive spanjolle në Amerikë dhe Inditë Perëndimore. Termi *filipinas* shtohej nganjëherë nga shkrimtarët spanjollë për të dalluar vendasit *indio chino* të arkipelagut të Filipineve nga *indio-t* e kolonive spanjolle në Amerikë, të cilët ishin njerëz të lirë dhe ligjërisht të ndaluar të përdoreshin si skllevër, ndryshe nga ata nga Filipinet. Termi *Indio Filipino* shfaqet si një term i vetidentifikimit duke filluar nga shekulli i 18-të.
Indonezianët

**Indonezianët** (indonezisht: *orang Indonesia*) janë shtetas ose njerëz që identifikohen me vendin e Indonezisë, pavarësisht prejardhjes së tyre etnike ose fetare. Ka më shumë se 1,300 etni në Indonezi, duke e bërë atë një vend arkipelagjik shumëkulturor me një larmi gjuhësh, kulture dhe besimesh fetare. Popullsia e Indonezisë sipas regjistrimit kombëtar të vitit 2020 ishte 270.2 milionë. 56% jetojnë në ishullin Java, ishulli më i populluar në botë. Rreth 95% e indonezianëve janë indonezianë vendas (të grupuar më parë si "pribumi"), me 40% javanezë dhe 15% sundanezë që përbëjnë shumicën, ndërsa 5% tjetër janë indonezianë me prejardhje nga origjina e huaj, si indonezianë arabë, indonezianë kinezë, indonezianë indianë dhe indo.
Australianët

**Australianët** janë qytetarët, shtetasit dhe individët e lidhur me vendin e Australisë. Kjo lidhje mund të jetë rezidenciale, ligjore, historike ose etniko-kulturore. Për shumicën e australianëve, disa (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i të qenit australian. Ligji australian nuk parashikon një përbërës racor ose etnik të kombësisë, përkundrazi mbështetet në shtetësinë si status ligjor.

Që nga periudha e pasluftës, Australia ka ndjekur një politikë zyrtare të shumëkulturalizmit dhe ka popullsinë e tetë më të madhe të emigrantëve në botë, me emigrantët që përbëjnë 30 për qind të popullsisë në vitin 2019.

Midis kolonizimit evropian në 1788 dhe Luftës së Dytë Botërore, shumica dërrmuese e kolonëve dhe emigrantëve erdhën nga Ishujt Britanikë në Mbretërinë e Bashkuar dhe në Irlandë (kryesisht Anglia, Irlanda, Uellsi dhe Skocia), megjithëse pati imigrim të konsiderueshëm nga Kina dhe nga Gjermania gjatë shekullit të 19-të. Shumë vendbanime të hershme fillimisht ishin koloni penale për të strehuar të dënuarit e transportuar. Emigrimi u rrit në mënyrë të qëndrueshme, me një shpërthim të popullsisë në vitet 1850 pas një serie zbulimesh ari. Në dekadat menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore, Australia mori një valë të madhe emigrimi nga e gjithë Evropa, me shumë më shumë emigrantë që erdhën nga Evropa Jugore dhe Lindore sesa në dekadat e mëparshme. Që nga fundi i viteve 1970, pas përfundimit të politikës së Australisë së Bardhë në 1973, një valë e madhe dhe e vazhdueshme emigrimi në Australi nga e gjithë bota ka vazhduar në shekullin e 21-të, me Azinë që tani është burimi më i madh i emigrantëve. Një përqindje më e vogël e australianëve e kanë prejardhjen nga njerëzit vendas të Australisë, duke përfshirë australianët aborigjenë dhe ishullorët e ngushticës së Torresit.

Zhvillimi i një identiteti dhe karakteri kombëtar të veçantë australian filloi në shekullin e 19-të. Gjuha kryesore është anglishtja australiane. Australia është shtëpia e një shumëllojshmërie kulturash, si rezultat i historisë së saj të emigrimit. Që nga viti 1788, kultura australiane ka qenë kryesisht një kulturë perëndimore e ndikuar fuqimisht nga kolonët e hershëm anglo-keltë. Ndërsa popullsia aziatike australiane vazhdon të zgjerohet dhe të lulëzojë si pasojë e ndryshimeve në përbërjen demografike të emigrantëve dhe me rritjen e marrëdhënieve ekonomike dhe kulturore me kombet aziatike, Australia ka vëzhguar shfaqjen graduale të një "shoqërie euroaziatike" brenda qendrave urbane kryesore të saj, duke ndërthurur materialet evropiane dhe aziatike dhe kulturën popullore brenda një konteksti të qartë australian. Ndikime të tjera përfshijnë kulturën aborigjene australiane, traditat e sjella në vend nga valët e emigrimit nga e gjithë bota, dhe kultura e Shteteve të Bashkuara. Divergjenca kulturore dhe evolucioni që ka ndodhur gjatë shekujve që nga vendosja evropiane ka rezultuar në një kulturë të veçantë australiane.
Mërzia

Në përdorimin konvencional, **mërzia** ose **lodhja** është një emocion i karakterizuar nga mosinteresimi për rrethanat e dikujt, shpesh i shkaktuar nga mungesa e shpërqendrimeve ose profesioneve. Megjithëse, "Nuk ka asnjë përkufizim të pranuar botërisht të mërzisë. Por sido që të jetë, argumentojnë studiuesit, nuk është thjesht një emër tjetër për depresionin ose apatinë. Duket se është një gjendje specifike mendore që njerëzit e shohin të pakëndshme - mungesa e stimulimit që lë ata dëshirojnë lehtësim, me një mori pasojash të sjelljes, mjekësore dhe shoqërore." Sipas BBC News, mërzia "...mund të jetë një gjendje shpirtërore e rrezikshme dhe përçarëse që dëmton shëndetin tuaj"; megjithatë kërkimet "...sugjerojnë se pa mërzi nuk mund të arrijmë arritjet tona krijuese."

Në Përvoja pa cilësi: Mërzia dhe Moderniteti, Elizabeth Goodstein gjurmon diskursin modern mbi mërzinë përmes teksteve letrare, filozofike dhe sociologjike për të gjetur se si "një fenomen i artikuluar në mënyrë diskursive...mërzia është njëkohësisht objektive dhe subjektive, emocion dhe intelektualizim - jo thjesht një përgjigje ndaj botës moderne, por edhe një strategji e krijuar historikisht për të përballuar pakënaqësitë e saj”. Në të dyja konceptet, mërzia ka të bëjë në thelb me një përvojë të kohës - siç është përjetimi i ngadalësisë së kohës - dhe problemet e kuptimit.

## Shiko edhe 
* Lodhja

## Referime
Bharath Dharma Jana Sena

**Bharath Dharma Jana Sena** ( **BDJS** ) është një parti politike në Indi . Thushar Vellappally është presidenti i tanishëmn i BDJS.     BDJS është një përbërës i Aleancës Demokratike Kombëtare në shtetin e Keralës. 

BDJS është krahu politik i SNDP Yogam . Në vitin 1976, SNDP formoi Partinë Republikane Socialiste (SRP) e cila fitoi dy vende në zgjedhjet e Asamblesë Legjislative të Kerala të vitit 1982, por shpejt u katanids në harresë për shkak të çështjeve të brendshme. 

Në shkurt 2021, BDJS u nda dhe një fraksion nën udhëheqjen e M. K. Neelakandan Master-it shpalli një parti të re politike, **Bharathiya Jana Sena** (BJS).  BDJS është pjesë e administratës së qeverisë qendrore përmes kryesive të ndryshme të bordeve dhe korporatave qendrore.

## Performanca zgjedhore 
Në zgjedhjet e Asamblesë Legjislative të Keralës 2016, BDJS ishte pjesë e Aleancës Demokratike Kombëtare dhe konkurroi në 37 vende (nga 140) por nuk fitoi asnjë.  Në zgjedhjet Lok Sabhës 2019 në Kerala, BDJS konkurroi në 4 vende (nga 20) dhe nuk fitoi asnjë. Presidenti i partisë Thathar Vellapally konkurroi në Wayanad dhe humbi me një diferencë të madhe kundër Rahul Gandit .
Kongresi YSR

**Partia e Kongresit Yuvajana Sramika Rythu** (shqiptohet: *Juvaxhana Shramika Rjuthu*) ( **YSRCP** ose **YCP** )  është një parti politike rajonale indiane me qendër në shtetin e Andhra Pradeshit .  Presidenti i saj, Y. S. Jagan Mohan Reddy,    ka shërbyer më parë si shefministër shtetit . Aktualisht ka 4 vende në Lok Sabha .

## Origjina 
Pas vdekjes së papritur të kryeministrit të atëhershëm në Andhra Pradesh, Y. S. Rajasekhara Reddy (YSR) në një aksident ajror në shtator 2009,   djali i tij, Y. S. Jagan Mohan Reddy, deputeti aktual nga Kadapa, filloi një *Odarpu Yatra* (turne ngushëllimi) nëpër Andhra Pradesh, për të ngushëlluar familjet e atyre që kishin kryer vetëvrasje ose kishin vdekur nga shoku pas vdekjes së babait të tij.   Turneu nuk u mbështet nga udhëheqja e Kongresit.  Duke kundërshtuar urdhrin e Komitetit të Punës të Kongresit për të anuluar turneun, Jagan vazhdoi me pjesën e parë të "Odarpu Yatra"-ës në distriktet Godavari Perëndimore dhe Khammam në prill 2010. 

Pasi akuzoi Kongresin për keqtrajtim dhe krijimin e një përçarjeje në familjen e tij duke joshur xhaxhain e tij, Y. S. Vivekananda Reddy, vëllai i vogël i YSR-së, me një post ministror shtetëror pas vdekjes së babait të tij, Xhagani dhe nëna e tij, Y. S. Vijayamma, dhanë dorëheqjen nga zonat zgjedhore e Kuvendit Kadapa Lok Sabha dhe Pulivendula përkatësisht dhe gjithashtu si anëtarë të Kongresit në nëntor 2010.   Shumë udhëheqës të Kongresit besnikë të Xhaganit gjithashtu u larguan nga partia dhe iu bashkuan Kongresit YSR. Kjo rezultoi në dobësimin e Kongresit si në asamble ashtu edhe në Lok Sabha, duke bërë të nevojshme zgjedhjet e pjesshme.

### Zgjedhjet e përgjithshme indiane 
### Zgjedhjet për asamblenë legjislative të shtetit 
### President 
### Kryetare
Partia Nacionaliste e Zoramit

**Partia Nacionaliste e Zoramit** është një parti politike në Mizoram, Indi . Partia njihej më parë si **Fronti Kombëtar Mizo (Nacionalist)** . Ajo u themelua nga ish-deputeti Lalduhoma . MNF(N) u formua në 1997 përmes një ndarjeje në Frontin Kombëtar Mizo .Partia fitoi dy vende në asamblenë shtetërore në zgjedhjet shtetërore të vitit 2003 dhe 2008. Në vitin 2018, ajo u bashkua me parti të ndryshme rajonale për të formuar Lëvizjen Popullore të Zoramit (LPZ), por u largua nga LPZ në 2020.

ZNP formoi aleancë me Kongresin Kombëtar Indian dhe Konferencën Popullore Mizoram përpara zgjedhjeve të asamblesë 2023, kundër partnerit të ADK-së dhe partisë në pushtet Fronti Kombëtar Mizo i quajtur "Aleanca Laike e Mizoramit"