Florestano Di Fausto

**Florestano Di Fausto** (16 korrik 1890 – 11 janar 1965) ishte një arkitekt, inxhinier dhe politikan italian i cili njihet më së miri për projektet e tij të ndërtesave në territoret italiane të huaja përreth Mesdheut . Ai konsiderohet si arkitekti më i rëndësishëm kolonial i epokës fashiste në Itali dhe është cilësuar si "arkitekti i Mesdheut".  Protagonist i pakontestueshëm i skenës arkitekturore fillimisht në ishujt italianë të Egjeut dhe më pas në Libinë italiane,  ai ishte i talentuar me një përgatitje të jashtëzakonshme të kombinuar me aftësi të përkryera, të cilat e lejuan atë të zotëronte dhe të përdorte në mënyrë indiferente dhe në çdo kontekst gjeografik stilet më të ndryshme arkitekturore, duke u luhatur midis eklekticizmit dhe racionalizmit . Trashëgimia e tij, e lënë pas dore prej kohësh, është theksuar që nga vitet 1990.  

## Biografgia 
Florestano ka lindur në Rocca Canterano, një qytet afër Romës, Florestano Di Fausto studioi në Romë, duke marrë fillimisht Laurea në Arkitekturë në Accademia di belle Arti, dhe më pas (1922) në Inxhinieri Ndërtimi.  Vepra e tij e parë, nga viti 1916 deri në vitin 1923, ishte pjesa arkitekturore e varrit të Papa Piut X në Bazilikën e Shën Pjetrit në Vatikan, një vepër korrekte, por e ftohtë.  Në të njëjtën kohë, ai u bë i njohur për propozimin e disa projekteve për qendrën e Romës, si ato për Piazze Colonna dhe del Parlamento, për Lungotevere Marzio dhe për selinë e re të Banca Nazionale del Lavoro në Via Veneto,  Midis 1926 dhe 1928 Di Fausto, i cili kishte lidhje të mira me Benito Musolinin, hartoi planin e qytetit dhe ndërtesat kryesore të Predappio Nuova. 

## Punime në Itali dhe Shqipëri 
parapamje| Ndërtesat e Di Fausto në sheshin Skandenberg, Tiranë
Në të njëjtën kohë Di Fausto, kontributi i të cilit ishte mbresëlënës, po vazhdonte edhe punën e tij në Itali, mbi të gjitha në Romë - ku zotëronte një studio të lulëzuar - dhe rajonet përreth, ku, në gjysmën e dytë të viteve njëzet, ai projektoi disa banesa. komplekset: ndër to, ato për nëpunësit civilë të MAE, në *Via delle tre Madonne*, të karakterizuara nga stili i saj *barocchetto* romak.   Në vitet 1926–28 ai projektoi në kodrën e Montelarice pranë Loretos vilën e tenorit të famshëm Beniamino Gigli, një rezidencë pretencioze dhe luksoze, interesi i së cilës qëndron në planin e saj me një trup qendror dhe dy krahë të poshtëm të anuar, një koncept që do të bënte Di Fausto. ripërdorni disa herë në të ardhmen.  Kompleksi i fundit, i vendosur në një pozicion skenik në një pyll pishe përballë detit dhe pranë rrënojave të vilës së Neronit, është një shembull i mirë i racionalizmit italian .  Dy ndërtesat e fundit u porositën nga ministria e bujqësisë, e cila i dha arkitektit disa vepra të tjera, si organizimi i ekspozitës kombëtare të grurit, bonifikimit dhe vjeljes së frutave, mbajtur në Villa Borghese në 1932, dhe projektimi i selisë kryesore të Sindikata Fashiste e Punëtorëve të Bujqësisë (CFLA), në ''Corso d'Italia*, Romë, në 1936–37. Në atë rast, Di Fausto ndryshoi rrënjësisht një godinë para-ekzistuese, duke e transformuar atë në një ndërtesë tipike *stili littorio'' .  Në të njëjtat vite ai projektoi edhe pallatin mbretëror të Durrësit (1928–30), me një kullë qendrore dhe dy krahë, 

## Referime