Herbalizmi

**Herbalizmi** është një lloj i mjekësisë bimore por edhe i studimit, farmakognozisë dhe përdorimit të bimëve medicinale, të cilat janë bazë e mjekësisë tradicionale .  Provat shkencore për efektivitetin e shumë trajtimeve bimore mbeten të kufizuara, duke nxitur vlerësime dhe kërkime të vazhdueshme rregullatore mbi sigurinë dhe efikasitetin e tyre. Standardet për pastërtinë ose dozën në përgjithësi nuk ofrohen.  Fusha e mjekësisë bimore ndonjëherë përfshin produkte kërpudhore dhe bletësh, si dhe minerale, guaska dhe pjesë të caktuara shtazore. 

**Paraherbalizmi** është përdorimi *pseudoshkencor* i ekstrakteve bimore ose shtazore si ilaç, duke u mbështetur në bindje të pavërtetuara në lidhje me sigurinë dhe efektivitetin e substancave natyrore të përpunuara minimalisht.

## Vështrim 
[parapamje|Një mjek duke përgatitur një eliksir, nga një version [Gjuha arabe|arab i farmakopesë së Dioskoridit, 1224]]
[parapamje|Një dyqan bimësh aromatike në [Pazari|sukun e Marrakeshit, Marok]]
Mjekësia bimore është përdorur të paktën që nga epoka paleolitike, me të dhëna të shkruara nga Sumeri i lashtë, Egjipti, Greqia, Kina dhe India që dokumentojnë zhvillimin dhe zbatimin e saj gjatë mijëvjeçarëve. Mjekësia moderne bimore përdoret gjerësisht në nivel global, veçanërisht në Azi dhe Afrikë . Sistemet e mjekësisë tradicionale përfshijnë praktika të hershme, të ngulitura në kulturë, duke përdorur bimë lokale, produkte shtazore dhe elementë shpirtërorë. Këto sisteme kanë ndikuar dhe kontribuar në farmakologjinë moderne. Herbalistët besojnë se bimët, duke evoluar mbrojtjen kundër faktorëve të stresit mjedisor, prodhojnë fitokimikate të dobishme, shpesh të nxjerra nga rrënjët ose gjethet, që mund të përdoren në mjekësi.

Kafshët e sëmura shpesh kërkojnë dhe hanë bimë që përmbajnë përbërës si taninet dhe alkaloide për të ndihmuar në pastrimin e parazitëve - një sjellje e vërejtur nga shkencëtarët dhe ndonjëherë e cituar nga shëruesit indigjenë si burimi i njohurive të tyre.

Provat arkeologjike tregojnë se përdorimi i bimëve medicinale daton që nga epoka paleolitike, afërsisht 60,000 vjet më parë. Provat e shkruara të kurave bimore datojnë mbi 5,000 vjet më parë, që nga koha e sumerëve, të cilët përpiluan lista bimësh. Disa kultura të lashta shkruan për bimët dhe përdorimet e tyre mjekësore në libra të quajtur *barëra* . Në Egjiptin e lashtë, bimët përmendeshin në papiruset mjekësore egjiptiane, të përshkruara në ilustrime varresh, ose në raste të rralla të gjetura në kavanoza mjekësore që përmbanin sasi të vogla bimësh.  Në Egjiptin e lashtë, papirusi i Ebersit daton që nga rreth vitit 1550.&nbsp;P.E.S., dhe mbulon më shumë se 700 përbërës, kryesisht me origjinë bimore.  Bimët më të hershme të njohura greke erdhën nga Theofrasti i Eresos, i cili, në shekullin e 4-të p.e.s., shkroi në greqisht *Historia Plantarum*, nga Diokli i Karistit i cili shkroi gjatë shekullit të 3-të p.e.s., dhe nga Krateuas i cili shkroi në shekullin e 1-rë p.e.s. Vetëm disa fragmente të këtyre veprave kanë mbijetuar të paprekura, por nga ajo që ka mbetur, studiuesit kanë vënë re një mbivendosje me bimët egjiptiane. 

Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) vlerëson se 80 përqind e popullsisë së disa vendeve aziatike dhe afrikane aktualisht përdor mjekësi bimore për disa aspekte të kujdesit shëndetësor parësor. 

Disa ilaçe me recetë kanë bazë si kura bimore,  duke përfshirë artemisininën,  digitalisin, kininën dhe taksanet .

## Shih edhe 
* Barnatore
* Farmakologjia

## Referime