Territoret polake të aneksuara nga Gjermania Naziste

Pas pushtimit të Polonisë në fillim të Luftës së Dytë Botërore, gati një e katërta e tërë territorit të Republikës së Dytë të Polonisë u **aneksua nga Gjermania Naziste** dhe u vendos direkt nën administrimin civil gjerman.  Pjesa tjetër e Polonisë së pushtuar nga nazistët  u riemërua si distrikti i qeverisë së përgjithshme .   Aneksimi ishte pjesë e ndarjes "së katërt" të Polonisë nga Gjermania Naziste dhe Bashkimi Sovjetik, të përshkruara muaj para pushtimit, në Paktin Molotov-Ribbentrop .  

Disa territore më të vogla u përfshinë drejtpërsëdrejti në Gaun e Prusisë Lindore dhe Silesi , ndërsa pjesa më e madhe e tokës ishte përdorur për të krijuar  Reichsgaue Danzig-Prusinë Perëndimore dhe Wartheland .  Nga ato, Reichsgau Wartheland ishte më i madhi dhe i vetmi që përbëhej vetëm nga territori i aneksuar.  

Termi zyrtar i përdorur nga autoritetet naziste për këto zona ishte "territoret e inkorporuara Lindore" ( gjermanisht : *Eingegliederte Ostgebiete* ).   Ata planifikuan një gjermanizim të plotë të territoreve të aneksuara, duke i konsideruar ato pjesë të lebensraumit të tyre.   Popullsia hebraike vendase u detyrua të jetonte në geto, dhe u deportua gradualisht në kampet e përqendrimit dhe të shfarosjes , më famëkeqi prej të cilëve, Auschwitz , ndodhej në territorin e aneksuar të  Silesinë Lindore të Epërme.  Popullata polake lokale duhej të skllavërohej, shfarosej dhe eventualisht të zëvendësohej nga kolonët gjermanë.  Elita polake u bë veçanërisht subjekt i vrasjeve masive  dhe rreth 780.000 polakë iu nënshtruan dëbimit, ose ndaj Qeverisë së Përgjithshme ose në territoret e Gjermanisë së para Luftës së Dytë Botërore (Altreich).  Pjesa tjetër e popullsisë polake ishte e ndarë në mënyrë strikte nga popullsia gjermane dhe i ishte nënshtruar një sërë masash represive.  Këto përfshinin punën e detyruar dhe përjashtimin e tyre nga të gjitha aspektet politike dhe shumë aspekte kulturore të shoqërisë.  Në të njëjtën kohë, minoritetit lokal gjerman iu dhanë disa privilegje dhe numri i tyre u rrit në mënyrë të vazhdueshme nga vendosja e gjermanëve etnikë , duke përfshirë edhe ata të zhvendosur nga transferimet e popullatës naziste-sovjetike.  

Pas ofensivës Vistula-Oder në fillim të vitit 1945, Bashkimi Sovjetik mori kontrollin mbi territoret.  Popullata gjermane etnike ose u largua prej Ushtrisë së Kuqe ose u dëbua më vonë dhe territoret u bënë pjesë e Republikës Popullore të Polonisë. 

## Sfondi 
Tashmë në vjeshtën e vitit 1933, Adolf Hitleri u zbuloi bashkëpunëtorëve të tij më të afërt synimet e tij për të aneksuar Poloninë perëndimore në një Gjermani të Madhe.   Pas pushtimit të Polonisë në shtator 1939, Rajhu i Tretë , në tetor aneksoi një sipërfaqe prej 92.500 km²    Pjesa tjetër e territorit polak u aneksua nga Bashkimi Sovjetik (201,000 km²    Zyrtarët nazistë të Gjermanisë diskutuan mbi konventën dhe u përpoqën ta anashkalonin duke shpallur luftën kundër Polonisë përpara aneksimit, i cili sipas pikëpamjes së tyre e bënte konventën të pa aplikueshme.   Bazuar në ligjet e 21 majit 1935 dhe 1 qershorit 1938, ushtria gjermane, Wehrmacht , i delegoi pushtetet civile administrative ' Shefave të Administratës Civile ' ( *Chefs der Zivilverwaltung, CdZ* ).   Hitleri emëroi Arthur Greiser që të bëhej CdZ i rrethit ushtarak Posen, dhe Gauleiter e Danzigut Albert Forster të bëhej CdZ i rrethit ushtarak prusian Perëndimor.  i mundësuar për aneksimin e zonave perëndimore polake dhe Qytetin e Lirë të Danzig.  Një ligj i veçantë përcaktoi përfshirjen e zonës rreth Suwalki ( trekëndëshi Suwalki ).  
[parapamje| Arthur Greiser në [Poseni|Poznańin e pushtuar nga gjermanët, 2 tetor 1939 ]]
Dy paragrafët e parë të dekretit krijuan "Reichsgau Posen" në Poloninë e Madhe me rajonet qeveritare ( *Regierungsbezirk* ) Hohensalza, Posen dhe Kalisch, si dhe  "Reichsgau Prusia Perëndimore"  () në Pomereli me rajonet qeveritare Bromberg, Danzig, dhe Marienwerder.   Përkundër këtij fakti, Gjermania përdori propagandën e vjetër prusiane për krijimin e një "muri të gjallë gjerman" në territoret polake.    Territoret e tjera polake, së pari të aneksuara nga Bashkimi Sovjetik dhe më pas nga Gjermania, u inkorporuan në Reichskommissariat Ostland (në veri), Reichskommissariat Ukraine (në jug) dhe Qeveria e Përgjithshme ( Distrikt Galizien në pjesën më jugore). 

### Shtyrja e planifikuar e planeve të aneksimit 
Qeveria naziste synonte të vazhdonte përfshirjen e territorit polak të para-luftës në Rajhun e Tretë.  Rajoni i Qeverisë së Përgjithshme i Polonisë së pushtuar, tashmë nën kontrollin e plotë gjerman, është parë thjesht si një formë e përkohshme e qeverisjes, përpara integrimit të plotë të rajonit në *Rajhun* e Madh të Gjermanisë (*Grossdeutsches Reich*).   Burokratët gjermanë diskutuan më pas propozime të ndryshme për copëtimin e territoreve të mbetura. 

Hans Frank mbështeti transformimin e disa ose të gjithë krahinës së tij në një " *Vandalengau* ", në nder të fiseve Vandale Gjermanike Lindore të cilët në lashtësi  kishin banuar në pellgun e lumit Vistula para dyndjeve barbare.  

Sekretari i Partisë Naziste Martin Bormann nga ana tjetër propozoi që Qeveria e Përgjithshme në të ardhmen e afërt të shndërrohej në 3-5 *Reichsgaue* ose *Reichsobergaue*, duke përfshirë edhe rrethin e Galicisë.    Duke i lënë diskutime të tilla të hapura për përfundimin e luftës, Hitleri asnjëherë nuk miratoi ose zbatoi zyrtarisht asnjë nga këto sugjerime, duke ruajtur status quo-në e përdorimit të zonave si rezervuarë pune.  

Heinemann (2003) jep numra të njëjtë për Reichsgau Danzig-Prusia Perëndimore  dhe Warthegau.   Për Silesinë e Epërme Lindore, Heinemann jep numra bazuar në censusin nazist të dhjetorit 1939, që pretendonte se ishin 2.43 milionë njerëz, prej të cilëve ~ 1.08 milionë ishin gjermanë etnikë , ~ 930.000 polakë dhe ~ 90.000 hebrenj .   Heinemann dhe Encyclopaedia Judaica gjithashtu japin një vlerësim më të lartë në lidhje me popullsinë hebraike , numrin e të cilëve ata e vënë në mes të 560.000 dhe 586.628 njerëz.    Eberhardt (2006) konfirmon numrin e dhënë nga Byroja për Politikën racore duke thënë se rreth 600,000 njerëz ishin gjermanë.  
[djathtas|parapamje| "Shfarosja Masive e Çifutëve në Poloninë e pushtuar nga gjermanët", nga qeveria polake në mërgim drejtuar [Aleatët e Luftës së Dytë Botërore|aleatëve të kohës së luftës të Kombeve të Bashkuara, më 1942 ]]
Prof. Stanisław Waszak *( pl )* i Universitetit të Poznańit përmendi disa vlerësime të ndryshme; botuar së pari në 1947: 

Të dhënat e regjistrimit u hartuan nga Gjermania Naziste në Danzig-Prusia Perëndimore më 3 dhjetor  dhe në Warthegau dhe Silesinë e Epërme më 17 dhjetor.   Një numër i polakësh u përpoqën të paraqesin veten si gjermanë (Volksdeutsche) duke shpresuar për të shmangur mizoritë anti-polake  , ose janë klasifikuar si gjermanë për të përmbushur kuotat.  

### Planet e Gjermanizimit  
Më 7 tetor 1939, Hitleri emëroi Heinrich Himmler si komisionerin e tij të vendosjeve, përgjegjës për të gjitha masat e zhvendosjes në Altreich dhe territoret e aneksuara, si dhe shkëmbimet e popullatës naziste-sovjetike.   Për zyrën e tij të re, Himmler zgjodhi titullin *Reichskommissar für die Festigung deutschen Volkstums* ("Komisioneri i Reich për forcimin e Gjermanizmit", RKF).   Stafi i RKF ( *Stabshauptamt RKF* ) përmes Hauptamt Volksdeutsche Mittelstelle (VOMI) dhe 'Departamenti kryesor i Racave dhe Vendosjeve' ( *Rasse- und Siedlungs-Hauptamt* , RuSHA ) e SS-së planifikoi dhe ekzekutoi procesin e zhvendosjes dhe shfarosjes gjatë luftës në territoret e aneksuara.   Në tetor të vitit 1939, Himmler urdhëroi dëbimin e menjëhershëm të të gjithë hebrenjve nga territoret e aneksuara, të gjithë "Polakët e Mbretërisë së Polonisë" nga Reichsgau Danzig-Prusia Perëndimore dhe të gjithë "armiqtë e Reichut" nga Warthegau, Prusia Juglindore dhe Silesia e Epërme Lindore.   Himmler tha se donte të "krijonte një krahinë bjonde këtu".   Përgjegjës për "vlerësimin racial" ishin 'Byroja Qendrore për Imigracionin' ( *Einwandererzentralstelle* , EWZ) dhe 'Byroja Qendrore për Zhvendosjen' ( *Umwandererzentralstelle* , UWZ) të SS 'RuSHA.  Qeveria e Përgjithshme në 15 vjet . 

Në praktikë, zhvendosja e popullsisë në kohën e luftës në territoret e aneksuara nuk mori madhësinë e planifikuar, qoftë në lidhje me numrin e polakëve të dëbuar dhe gjermanëve të rivendosur, ose në lidhje me origjinën e gjermanëve të vendosur që ishte Bashkimi Sovjetik.   Planet për një rivendosje të gjermanëve nga Rajhu i Tretë u mbështetën në Planin e Përgjithshëm për Lindjen, por u shtynë pas luftës.   *Heqja* e polakëve përbëhej nga veprime të tilla si spastrimi etnik , ekzekutimet masive, uria e orgnanizuar dhe çrrënjosja e grupeve kombëtare duke i shpërndarë ata në xhepa të izoluar për punë.   Rreth 350,000 gjermanë etnikë u vendosën në Poloni, pasi propaganda naziste i bindi ata të largohen nga shtetet balltike para pushtimit sovjetik,  dhe iu nënshtruan Gjermanizimit. 

Përveç kësaj, kolonët e tjerë gjermanë, si holandezët, danezët dhe suedezët, ishin parashikuar të kolonizonin këto toka. Një koloni e vogël artizanale holandeze tashmë ishte themeluar në Poznań në vitin 1941. 

### Dëbimi dhe gjenocidi i polakëve dhe hebrenjve 
parapamje| Dëbimi i civilëve polakë , vjeshtë 1939
Popullsia hebraike dhe polake iu nënshtrua vrasjeve masive dhe dëbimeve gjatë pushtimit të shtatorit , duke shkaktuar arratisje masive.   Kampet e përqëndrimit të nazistëve dhe kampet e shfarosjes u krijuan në territoret e aneksuara përfshirë Auschwitz (që përbëhej nga disa nënkampe), Chelmno (Kulmhof) , Potulice (Potulitz) dhe Soldau . 

Sipas Heinemann, rreth 780,000 polakë etnikë në territoret e aneksuara humbën shtëpitë e tyre midis viteve 1939 dhe 1944.   Njerëzit  arrestoheshin ndonjëherë nga rruga në të ashtuquajturën łapanki. 

Heinemann thotë gjithashtu se 110.000 hebrenj të tjerë u dëbuan në Qeverinë e Përgjithshme.   Nga hebrenjtë e deportuar, më shumë se 300,000 ishin nga Warthegau , 2,000 nga Reichsgau Danzig-Prusia Perëndimore , 85,000 nga Silesia e Epërme Lindore , 30,000 nga distrikti Zichenau dhe 200,000 nga rrethi Białystok të dyja në Prusinë Juglindore.   Jastrzębski vëren se duke shtuar numrat e marrë nga dokumentet e autoriteteve lokale jepet një total më i lartë prej 414,820 të deportuarish, dhe vlerëson një total prej rreth 450,000 duke përfshirë dëbimet e paplanifikuara dhe të padokumentuara.  
[parapamje| Getoizimi i hebrenjve, [Lodzh|Litzmannstadt 1941 ]]
Heinemann dhe Łuczak  siç citohen nga Eberhardt detajojnë dëbimet si më poshtë: 81,000 shtylla u zhvendosën nga shtëpitë e tyre në Silesinë e Epërme Lindore,   Përveç kësaj, Łuczak vlerëson se midis 30,000 dhe 40,000 ishin subjekt i dëbimeve "të egra" kryesisht në Pomereli.   Ata që i rezistuan gjermanizimit duhej të futeshin në kampe përqendrimi ose të ekzekutoheshin; fëmijët e tyre mund të merreshin për gjermanizim dhe birësim.   Një total prej 1.5 milion njerëz u dëbuan ose deportuan, përfshirë ata që u deportuan për punë skllavërore në Gjermani ose kampet e përqendrimit dhe shfarosjes .   Eberhardt thotë se gjithsej 1.053 milionë njerëz u deportuan për punë të detyruar nga territoret e aneksuara. 

### Kolonizimi dhe vendosjet gjermane 
Gjatë gjithë luftës, territoret e aneksuara polake iu nënshtruan kolonizimit gjerman.  Qëllimi i Gjermanisë ishte asimilimi i territoreve politikisht, kulturalisht, socialisht dhe ekonomikisht në Rajhun Gjerman.  Sipas Esch, për shkak të mungesës së kolonëve nga Altreich, kolonistët ishin kryesisht gjermanët etnikë nga zonat e Lindjes së mëtejshme.   Këta gjermanë etnikë u zhvendosën gjatë aksionit të kolonizimit " Heim ins Reich " në shtëpitë nga të cilat polakët ishin dëbuar, shpesh herë kaq keq saqë gjetën ushqime gjysmë të ngrëna në tryeza dhe shtretër të parregulluar ku fëmijët e vegjël kishin fjetur në kohën e dëbimit.   Anëtarët e rinisë së Hitlerit dhe të Lidhjes së vajzave gjermane u caktuan të mbikëqyrnin dëbime të tilla për të siguruar që polakët të lënë pas shumicën e sendeve të tyre për përdorimin e kolonëve.  

Eberhardt citon vlerësimet për fluksin etnik gjerman të ofruar nga Szobak, Łuczak, dhe një raport kolektiv, duke filluar nga 404,612 (Szobak) në 631,500 (Łuczak).   Anna Bramwell thotë se 591,000 gjermanë etnikë u vendosën në territoret e aneksuara  Eberhardt vlerëson se fluksi i mbërritjes nga Altreich ishte rreth 500,000 njerëz.  
parapamje| Arthur Greiser duke mirëpritur të një miliontin Volksdeutscher të zhvendosur gjatë aksionit " Heim ins Reich " nga Europa Lindore në Poloninë e pushtuar - mars 1944
Duiker dhe Spielvogel vërejnë se deri në dy milionë gjermanë u vendosën në Poloninë e  para-luftës deri në vitin 1942.   Eberhardt jep gjithsej dy milionë gjermanë të pranishëm në zonën e Polonisë së para-luftës në fund të luftës, prej të cilëve 1.3 milion u shpërngulën gjatë luftës, duke iu shtuar një popullsie të para-luftës prej 700,000 personash.   Në Warthegau , ku shumica e gjermanëve u vendosën, pjesa e popullsisë gjermane u rrit nga 6.6% në 1939 në 21.2% në vitin 1943.  
majtas|parapamje| Një zyrtar nazist cakton një shtëpi polake në Warthegau për kolonët gjermanë të Baltikut
Vetëm ata gjermanë që konsideroheshin "racërisht të vlefshëm" u lejuan të vendoseshin.  Njerëzit u vlerësuan dhe u klasifikuan në procesin e *Durchschleusung* në të cilën ata u caktuan në kategoritë RuS I ("më të vlefshmit") në IV ("jo të vlefshëm").   Vetëm RuS I deri në III u lejuan të vendoseshin, ata që e gjetën veten në RuSIV ose klasifikoheshin si raste "A" dhe silleshin në Altreich për "punë jo të vetëpërcaktuar dhe riedukim", ose klasifikohen si "S" të cilët u dërguan përsëri në vendet e tyre origjinale të Europës Lindore ose u "evakuuan" në Qeverinë e Përgjithshme.   Fillimisht, njerëzit e klasifikuar si RuS III duhej të dëboheshin në Altreich për punë të detyruar, por që nga janari 1940 u lejuan të vendoseshin në ferma më të vogla (20 hektar në krahasim me 50 hektar për RuS I dhe II).   RuS I dhe II u caktuan në mes të 60% dhe 70% të gjermanëve baltikë dhe 44% të gjermanëve voljinë , ndërsa shumë gjermanë etnikë nga Bashkimi Sovjetik u vendosën në kategoritë më të ulëta. 

## Ndarja etnike 
parapamje| Paralajmërim gjerman në Poloninë e pushtuar 1939 -  "Nuk ka hyrje për polakët!"
[parapamje| Ushtarët e [Wehrmacht  heqin tabelat polake në Gdynia , të riemëruar *Gotenhafen* , shtator 1939. ]]
Ndarja e gjermanëve dhe polakëve u arrit nga një varg masash që kufizonin ndërveprimin e tyre shoqëror. 

Łuczak e përshkroi ndarjen: 

: "Qasja në një shumëllojshmëri të kinemave, teatrove, muzeumeve, hoteleve, kafeneve, restoranteve, parqeve, terreneve sportive,   Herë pas here, në vende publike u shkruan tabela: "Hyrja është e ndaluar për polakët, çifutët dhe qentë".   Kur gjermanët donin të heshtnin polakët dhe çifutët, ata përdorën shprehje të tilla, si "ndalohet lehja" ose "mbyllni nofullat".  

Një pjesë e popullsisë u klasifikua si Volksdeutsche , kryesisht pakicë etnike gjermane.  Disa polakë u klasifikuan si të mirë, ose me vullnetin e tyre të lirë ose me forcë, që përfshinte kërcënime me vdekje. 

## Shtypja kundër popullsisë polake dhe hebraike 
Për shkak se Gjermania naziste parashikoi një gjermanizim të plotë të territoreve të aneksuara, masat atje ndryshonin nga ato të zbatuara në Qeverinë e Përgjithshme.  Gjermanët dhe polakët dhe hebrenjtë e mbetur ishin të ndarë në mënyrë strikte.  Në rastin e hebrenjve, kjo u arrit me getoizim . 

Administrata gjermane klasifikoi njerëz në bazë të kritereve politike dhe racore me polakët dhe çifutët që konsideroheshin " untermenschen " ( nënhumanë ) në krahasim me gjermanët të cilët sipas ideologjisë racore naziste ishin " herrenvolk " ubermenschen (race superiore).  Ky klasifikim kishte jo vetëm kuptimin ideologjik, por shprehej në të gjitha aspektet e jetës praktike të përditshme dhe trajtimit të popullsisë.   Vetëm nëse prindërit dukeshin të ishin me "gjak të mirë", fëmija lejohej të lindej dhe, nëse konsiderohej i kënaqshëm, çohej në një institucion Lebensborn .  

Për të reduktuar më tej popullsinë polake, një zyrtar gjerman Krumey ( de ]) nga Lodz i okupuar kërkoi që gratë polake të mbaheshin në punë deri në arritjen e 8.5 muajve të shtatzënisë .  Qëllimi ishte të ndihmonte në abort dhe të provokoheshin 'aksidente' që do të rezultonin në lindje të dështuara.   Mësimi i historisë, letërsisë dhe gjeografisë polakëve u ishte  ndaluar.   Dhënia hua e librave polakë ishte një vepër e dënueshme për të cilën mund të dënoheshe me dërgim në kampet e përqendrimit.  ose 8,000  vdiqën gjatë periudhës së okupimit.  Shfarosja e mësuesve dhe shkencëtarëve ishte pjesë e një plani nazist për të eliminuar të gjithë inteligjencën polake gjatë aksionit të Intelligenzaktion. 

### Diskriminimi fetar 
Përpjekja e shtetit gjerman gjatë luftës për të shkatërruar kombin polak mbuloi jetën fetare të polakëve.  Polakët hebraikë u goditën më keq, pasi që ata që kishin mbijetuar nga veprimet e para vrastare kundër tyre gjatë pushtimit, u dëbuan të gjithë nga Polonia e aneksuar gjermane në Poloninë e okupuar gjermane.  Sidomos mbështetësit e deklaruar të judaizmit dhe rabinët ishin në rrezik të lartë për t'u vrarë nga pushtuesit gjermanë.  Të gjitha sinagogat u shpronësuan, devijuan dhe keqpërdorur ose shkatërruar.  I njëjti fat goditi shumë varreza hebraike. 

Në shekullin e 19-të, gjermanët katolikë të kombësisë polake dhe shteti gjerman u përleshën në një luftë për besimin katolik të papërzier në ngjarje si Kulturkampf i shekullit të 19-të.   Në ato rajone të Gjermanisë me një popullsi të konsiderueshme etnike polake Kisha Katolike mobilizoi rezistencën polake gjatë ndarjeve prusiane të Polonisë dhe shërbeu si një bastion i identitetit polak.  Për shkak të kësaj, nazistët e vunë në shënjestër atë në territoret e sapo aneksuara.  Në Qeverinë e Përgjithshme qëndrimi i nazistëve ishte i ndryshëm sepse ajo ishte për të shërbyer si kamp i përkohshëm pune dhe rezervë për polakët dhe ata donin fenë e Kishës për të shërbyer si mjet për të kontrolluar polakët (kjo do të thoshte gjithashtu dhe terror e shfarosje kundër priftërinjve).   Tre javë më vonë, shumica e priftërinjve katolikë polakë u dërguan në kampe përqendrimi.  Nga 6 peshkopë në rajon, vetëm një arriti të mbetet - Walenty Dymek .  Ishte Dymek, i cili me anë të protestave energjike më në fund filloi të shqetësonte Vatikanin se do të humbiste përfundimisht të gjitha kishat polake në rajon - në jo më pak se 2-3 muaj.  Vatikani, i shqetësuar për mundësinë e zhvillimit të Kishës Katolike Katolike Gjermane, ndërhyri dhe si hap të parë emëroi dy administratorë - një për popullsinë polake dhe një për atë gjermane në rajon,   Ndërsa kongregantët e saj, nëse konsideroheshin nga banorët nazistë për të qenë të *racave të mira* për planet e tyre të gjermanizimit në Wartheland, trajtoheshin në një mënyrë për t'i fituar ata për politikën naziste, trupi i tyre i kishave dhe rrëfyesit të besimit nënvizojnë të njëjtat rregulla antiklerike nga Arthur Greiser si katolikët.  Ndërkohë që autoritetet polake gjithmonë e kishin zgjatur konfirmimin e tyre të Kishës Ungjillore të Bashkuar në Poloni si korporatë fetare e njohur ligjërisht, Greiser e kishte hequr atë status për të gjitha trupat fetare në Wartheland.  Greiser e shtypi Kishën Ungjillore të Bashkuar në Poloni deri në një shoqatë të thjeshtë qytetare.   Urdhrat e Greiserit për sa i përket shoqatave qytetare u lejuan vetëm banorëve që kishin jetuar para 1 shtatorit 1939 në zonën e Wartheland dhe emigrantëve të rinj - zakonisht të gjuhës amtare gjermane - nga shtetet e aneksuara sovjetike (Polonia lindore, shtetet baltike) t'i bashkoheshin këtyre shoqatave dhe vetëm nëse nuk ishin qytetarë gjermanë.   Kisha Ungjillore e Bashkuar në Poloni, kongregacionet në Voivodeshipin e Pomeranisë, mund të merrnin statusin si korporata ligjore - edhe pse në një diktaturë kjo nënkuptonte pak.  Megjithatë, pra, trupi i kishës u nda, kongregacionet e saj Pomereliane u bashkuan në *Rajonin Kishtar*  të Danzig-Prusisë Perëndimore të përkohshëm në vitin 1940.  Kisha Ungjillore e Bashkuar e mbetur në Poloni duhej të riemërohej në *Kishën Ungjillore të Bashkuar në Wartheland* .  Ndërkohë që të gjithë klerikët hebrenj dhe klerikët katolikë dhe luteranë të gjuhës amtare polake ishin hequr nga funksionet e tyre, shpesh edhe të vrarë ose të burgosur, pastorët e Kishës Ungjillore të Bashkuar u toleruan për sa kohë që nuk ishin dënuar për reagim kundër krimeve në Wartheland. 

Eventualisht gjermanët braktisën çdo justifikim publik ose shpjegime lidhur me arrestimet dhe dëbimet.   Ai përmbante disa pjesë të bazuara vetëm në kategorinë racore dhe etnike të personit që i nënshtrohej gjykimit.  U krijuan gjykata të posaçme, të cilave iu dha e drejta për të dhënë dënime me vdekje në mënyrë të shpejtë dhe të lehtë.  Ideja që polakët dhe çifutët ashtu si gjermanët mund të qëndronin para të njëjtës gjykatë ishte e papranueshme për autoritetet gjermane.  

### Pasojat 
Sistemi represiv unifikoi reagimin polak ndaj pushtimit gjerman, i cili shkoi mbi dallimet politike dhe ideologjike.  
[parapamje| "*Baltenlager*" (kamp tranzit për [Baltic Germans|gjermanët baltikë ), Poznań 1940 ]]
Kjo filloi me *Volksliste* , klasifikimin e njerëzve të cilësuar si gjak gjerman në kategori të ndryshme: - ata gjermanë që kishin bashkëpunuar para luftës; ata që ende e konsideronin veten si gjerman, por që kishin qenë neutral; pjesërisht të Polonizuar por të gjermanizueshëm; dhe ata gjermanë që ishin zhytur në kombësinë polake.   Çdo person i klasifikuar si gjerman që rezistoi, duhej të deportohej në një kamp përqendrimi.  

Ngjarje të shumta kulturore u organizuan për komunitetin gjerman.  Një rrjet i shkollave publike të angazhuara në forma të ndryshme të arsimit u krijua në të gjithë territoret.  Universiteti i Reich i Posen u krijua në Poznań duke zëvendësuar atë polak.  Në këtë universitet u zhvilluan studime të Evropës Lindore , duke përfshirë teoritë për shfarosjen e jo-gjermanëve dhe mjetet për të gjermanizuar rajonin.  U krijuan karrige për politikën e racës dhe historinë hebraike   Gjermanë lokalë u organizuan në njësitë paramilitare të Selbstschutz të angazhuara në arrestimin e hebrenjve dhe polakëve, mbikëqyrjen e dëbimeve të tyre dhe vrasjen.  

Gjermania naziste i vuri gjermanët në një pozitë për të shfrytëzuar ekonomikisht shoqërinë polake dhe u dha atyre privilegje dhe një standard të lartë të jetesës në kurriz të polakëve, për të siguruar besnikërinë e tyre.   Ndërsa kushte të caktuara nën sundimin nazist po kufizonin liritë e gjermanëve, siç ishte shpërbërja e shoqatave të ndryshme fetare dhe politike gjermane, regjimi nazist u siguroi përfitime politike, kulturore dhe materiale.   Gjermanët morën pozita ekzekutive nga të cilat u hoqën njerëz të klasifikuar si "Untermenschen".   Gjermanishtja u bë gjuha e vetme zyrtare.   Gjermanët morën të drejtën për të hyrë në çdo shtëpi polake, sipas vullnetit, për të kryer rishikimin dhe identifikimin e njerëzve që jetonin atje në çdo kohë dhe mund të merrnin posedime nga polakët dhe hebrenjtë me pak përpjekje dhe kryesisht pa pagesë ose me çmim të ulët.  Për shembull, një gjerman mund të kërkonte lehtësisht një shtëpi apo apartament polak nga qeveria, edhe nëse polakët ende jetonin atje.   Ndërsa shumica dërrmuese e gjermanëve në territoret e aneksuara mbështetën autoritetet naziste dhe politikat e tyre, kjo u dha politikanëve nazistë një shkallë të vetëbesimit të bazuar në mbështetjen popullore.   Vetëm në Warthegau nga 309.002 gjermanë, 180.000 shërbyen në organizata të ndryshme që ndihmonin dhe ishin jetësore për planet naziste kundër polakëve dhe hebrenjve.   Ata u bënl të paçmueshëm për shkak të njohurive të tyre mbi kushtet lokale dhe shoqërinë.  Motivet për bashkëpunim varionin nga mbështetja ideologjike për nazizmin deri te oportunizmi material.  

Ditarët polakë dhe kujtimet nga koha kujtojnë Volksdeutsche si një grup veçanërisht brutal dhe të pamëshirshëm.   Pomerania u shënua si një rajon me shoqëri shumë pro-naziste gjermane nga vëzhguesit polakë si dhe Lodz.  Mbështetja për nacionalizmin gjerman ishte veçanërisht e dukshme në lidhje me pjesën e re të popullsisë, e cila u ndikua fuqimisht nga ideologjia e nazistëve.  Regjistrimi masiv i gjermanëve të rinj në ushtri deri në vitin 1942 u prit me lehtësim nga popullata polake.  Kur trenat me ushtarë gjermanë të plagosur dhe të gjymtuar filluan të ktheheshin nga Fronti Lindor, ata u pritën pranë shinave të trenave nga grupe të popullsisë polake që festonin.   Gjermanët lokalë shpërbleheshin për mbështetjen e tyre në gjenocidin ndaj hebrenjve dhe polakëve dhe pushtimin e Polonisë me anë të pozitave të larta në administratë dhe rritjen e pasurisë së tyre nga konfiskimet e pronës polake dhe hebraike.   Kolonizatorët gjermanë ishin me origjinë të gjerë dhe imazhi i tyre ndryshonte.  Ata nga Besarabia u konsideruan më të këqijtë.  Në të gjitha megjithatë u vu re një mbështetje e pafund për Hitlerin dhe besimin në epërsinë e shtetit gjerman, Shumë veta qenë mirënjohës për përfitimet materiale të siguruara nga shteti gjerman.  Me kalimin e kohës qëndrimi i tyre ndaj polakëve vendas u rrit me ashpërsi dhe pa mëshirë.  Ndërkohë që disa fillimisht bisedonin me polakët, me kalimin e kohës, ndërsa thithnin ideologjinë naziste, kjo u ndal dhe disa u kthyen me dhunë kundër polakëve.   Në ferma polakët u trajtuan nga gjermanët si kafshë bujqësore, dhe disa gjermanë i trajtonin qentë e tyre më njerëzisht sesa punonjësit e skllavëruar polakë.   Vetëm 529 raste të kontakteve miqësore midis polakëve dhe gjermanëve u raportuan nga policia gjermane në 1941  nga 786,000 gjermanë të vendosur në Wartheland. 

### Rast studimor-rrethi i Mława 
Një rast studimor i marrëdhënieve të gjermanëve ndaj polakëve u krye nga njësia e ushtrisë së rezistencës polake në Mlava.  Që nga fillimi i luftës deri në pranverën e vitit 1942, ata bënë një analizë të plotë të 1.100 gjermanëve dhe veprimev dhe sjelljeve të tyre ndaj popullatës polake.  Nga këta, 9 gjermanë u angazhuan në marrëdhënie miqësore me polakët ose u përpoqën t'i ndihmonin (ndër këta ishin 3 zejtarë, 3 polic, 1 roje kampi, 1 zyrtar i administratës).  Grupi i cili mori mbështetjen e nazistëve dhe u angazhua në akte të neveritshme ishte shumë më i madh.  

## Ndryshimet e pas-luftës 
Asnjë nga ndryshimet territoriale të urdhëruara nga nazistët nuk u njohën nga Aleatët e Luftës së Dytë Botërore dhe territoret e aneksuara u bënë qendra e Republikës Popullore të Polonisë pas Luftës së Dytë Botërore.  Gjermanët që jetonin në ish territoret e aneksuara ikën ose u dëbuan në Gjermaninë e pasluftës. Në Poloninë komuniste të pas luftës, disa nazistë gjermanë dhe bashkëpunëtorë u gjykuan.  Gjermania Perëndimore nuk ka ekstraduar njerëz të akuzuar në Poloninë Komuniste.     

## Referime 
## Lidhje të jashtme
*  
*