David Dellinger

**David T. Dellinger** (22 gusht 1915 - 25 maj 2004) ishte një pacifist me ndikim radikal amerikan dhe një aktivist për ndryshime shoqërore jo të dhunshme. Ai arriti famë të keq si një nga Chicago Seven, i cili u vënë në gjyq në vitin 1968.

## Jeta e hershme
Dellinger lindi në Wakefield, Massachusetts në një familje të pasur. Babai i tij, Raymond Dellinger, i diplomuar në Universitetin Yale, ishte një avokat dhe një republikan dhe mik i shquar i Calvin Coolidge.

Dellinger studionte në Universitetin Yale dhe Universitetin e Oksfordit, dhe ai gjithashtu studioi teologji në Seminarin Teologjik Union me qëllimin për t'u bërë një ministër kongregacionist. Në Yale ai kishte qenë shok i klasës dhe mik i ekonomistit dhe teoricienit politik Walt Rostow. Duke refuzuar prejardhjen e tij të rehatshme, ai doli jashtë Yale një ditë për të jetuar me endacakët gjatë Depresionit. Ndërsa ishte në Universitetin e Oksfordit, ai vizitoi Gjermaninë naziste dhe drejtoi një ambulancë gjatë Luftës Civile Spanjolle. Dellinger, i cili kundërshtoi fraksionin fitimtar të luftës, nacionaliste, të udhëhequr nga Francisco Franco, më vonë kujtoi, "Pas Spanjës, Lufta e Dytë Botërore ishte e thjeshtë. Unë as nuk isha tunduar të marr një armë për të luftuar për General Motors, U.S. Steel, ose Chase Manhattan Bank, edhe nëse Hitleri po drejtonte anën tjetër."

## Karriera politike
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai ishte një kundërshtar i burgosur me ndërgjegje dhe agjitator kundër luftës. Në burgun federal, ai dhe kundërshtarët e tij të ndërgjegjshëm, përfshirë Ralph DiGia dhe Bill Sutherland, protestuan për ndarjen racore në sallat e ngrënies, të cilat përfundimisht u integruan për shkak të protestave. Në shkurt 1946, Dellinger ndihmoi për të gjetur komitetin radikal pacifist për revolucionin jo të dhunshëm. Ai u ul në komitetin ekzekutiv të Partisë Socialiste të Amerikës dhe Lidhjes Socialiste të Rinisë, seksionin e të rinjve, derisa u largua në vitin 1943, dhe ai ishte gjithashtu një anëtar i gjatë i Lidhjes së Rezistentëve të Luftës.

Në vitet 1950 dhe 1960, Dellinger u bashkua me marshimet e lirisë në Jug dhe drejtoi shumë greva urie në burg. Në vitin 1956, ai, Dorothy Day, dhe A. J. Muste themeluan revistën *Liberation* si një forum për të majtën jo-marksiste që ishte e ngjashme me *Dissent*. Dellinger pati kontakte dhe miqësi me individë të tillë të larmishëm si Eleanor Roosevelt, Ho Chi Minh, Martin Luther King, Abbie Hoffman, A.J. Muste, Greg Calvert, James Bevel, David McReynolds dhe shumë anëtarë të Panterës së Zezë si Fred Hampton, të cilin e admiroi shumë. Ai ka punuar me shumë organizata të ndryshme kundër luftës dhe ndihmoi që King dhe Bevel të futen në poste drejtuese në lëvizjen anti-luftë të viteve 1960. Në vitin 1966 Dellinger udhëtoi në Vietnamin e Veriut dhe atë të Jugut për të mësuar në dorën e parë ndikimin e bombardimeve amerikane. Ai më vonë kujtoi se kritikët injoruan udhëtimin e tij në Saigon dhe u përqëndruan vetëm në vizitën e tij në Hanoi. Në vitin 1968, ai nënshkroi premtimin e "Shkrimtarëve dhe Redaktuesve të Taksave të Luftës", duke u zotuar të refuzojë pagesa tatimore për të protestuar kundër Luftës së Vietnamit, dhe më vonë u bë sponsor i projektit të Rezistencës së Taksave të Luftës, i cili praktikoi dhe mbrojti rezistencën e taksave si një formë proteste kundër luftës.

### Gjykimi i Chicago Seven
Ndërsa përfshirja e SHBA-së në Vietnam u rrit, Dellinger zbatoi parimet e mos dhunës së Mahatma Gandi për aktivizmin e tij brenda lëvizjes në rritje kundër luftës. Një nga pikat e larta të kësaj ishte gjyqi i Chicago Seven mbi akuzat se Dellinger dhe disa të tjerë kishin komplotuar të kalonin linjat shtetërore me qëllim të nxitjes së një trazire, pasi protestuesit e anti-luftës kishin ndërprerë Konventën Kombëtare Demokratike të vitit 1968 në Çikago. Çështja gjyqësore pasuese u kthye nga Dellinger dhe të pandehurit e tij në një platformë të publikuar në shkallë vendi për të vënë në gjyq Luftën e Vietnamit. Më 18 shkurt 1970, ata u liruan nga akuza e komplotit, por pesë të pandehurit, përfshirë Dellinger, u dënuan për kalimin individual të linjave shtetërore për të nxitur një trazirë.

Trajtimi i gjykatës së gjyqtarit Julius Hoffman, së bashku me përgjimet e FBI-së të avokatëve mbrojtës, rezultuan, me ndihmën e Qendrës për të Drejtat Kushtetuese, në dënimet që u rrëzuan nga Gjykata e Apelit për Shtatë Qarqe dy vjet më vonë, më 21 nëntor 1972. Megjithëse citimet e përbuzjes ishin përkrahur, gjykata e apelit refuzoi të dënojë ndokënd.

## Referime