Të nxënit

**Të nxënit** është procesi i përvetësimit të të kuptuarit, njohurive, sjelljeve, aftësive, vlerave, qëndrimeve dhe preferencave të reja.  Aftësia për të mësuar zotërohet nga njerëzit, kafshët dhe disa makina ; ka edhe dëshmi për një lloj të nxëni te disa bimë të caktuara.  Disa mësime janë të menjëhershme, të nxitura nga një ngjarje e vetme (p.sh. djegia nga një sobë e nxehtë ), por shumë aftësi dhe njohuri grumbullohen nga përvojat e përsëritura.  Ndryshimet e shkaktuara nga të mësuarit shpesh zgjasin një jetë dhe është e vështirë të dallosh materialin e mësuar që duket se është "i humbur" nga ai që nuk mund të merret. 

## Hyrje 
Të nxënit e njeriut fillon që në lindje (madje mund të fillojë edhe më parë  për sa i përket nevojës së embrionit për ndërveprim dhe liri brenda mjedisit të tij brenda mitrës.  ) dhe vazhdon deri në vdekje si pasojë e ndërveprimeve të vazhdueshme midis njerëzve. dhe mjedisin e tyre. Natyra dhe proceset e përfshira në të mësuar studiohen në shumë fusha të vendosura (përfshirë psikologjinë arsimore, neuropsikologjinë, psikologjinë eksperimentale, shkencat njohëse dhe pedagogjinë ), si dhe fusha të reja të njohurive (p.sh. me një interes të përbashkët në temën e të mësuarit nga siguria ngjarje të tilla si incidente/aksidente,  ose në sistemet shëndetësore të të mësuarit bashkëpunues  ). Kërkimet në fusha të tilla kanë çuar në identifikimin e llojeve të ndryshme të të mësuarit. Për shembull, të mësuarit mund të ndodhë si rezultat i zakonit, ose kushtëzimit klasik, kushtëzimit operant ose si rezultat i aktiviteteve më komplekse si loja, që shihet vetëm te kafshët relativisht inteligjente.   Të mësuarit mund të ndodhë me vetëdije ose pa vetëdije të vetëdijshme. Të mësuarit se një ngjarje e neveritshme nuk mund të shmanget ose të shmanget mund të rezultojë në një gjendje të quajtur pafuqi e mësuar .  Ka prova për të mësuarit e sjelljes njerëzore në mënyrë prenatale, në të cilën zakoni është vërejtur që në javën e 32-të të shtatzënisë, duke treguar se sistemi nervor qendror është mjaft i zhvilluar dhe i përgatitur që të mësuarit dhe kujtesa të ndodhin shumë herët në zhvillim . 

Loja është trajtuar nga disa teoricienë si një formë e të mësuarit. Fëmijët eksperimentojnë me botën, mësojnë rregullat dhe mësojnë të ndërveprojnë përmes lojës. Lev Vygotsky pajtohet se loja është thelbësore për zhvillimin e fëmijëve, pasi ata i japin kuptim mjedisit të tyre duke luajtur lojëra edukative. Për Vygotsky-n, megjithatë, loja është forma e parë e të mësuarit të gjuhës dhe komunikimit, dhe faza ku një fëmijë fillon të kuptojë rregullat dhe simbolet.  Kjo ka çuar në një pikëpamje se të mësuarit në organizma është gjithmonë i lidhur me semiozën,  dhe shpesh i lidhur me sistemet/aktivitetet përfaqësuese. 

## Të nxënit aktiv 
*Të nxënit aktiv* ndodh kur një person merr kontrollin e përvojës së tij/saj të të mësuarit. Meqenëse të kuptuarit e informacionit është aspekti kryesor i të mësuarit, është e rëndësishme që nxënësit të njohin atë që kuptojnë dhe çfarë jo. Duke vepruar kështu, ata mund të monitorojnë zotërimin e tyre të lëndëve. Të mësuarit aktiv i inkurajon nxënësit të kenë një dialog të brendshëm në të cilin ata verbalizojnë të kuptuarit. Kjo dhe strategji të tjera meta-kognitive mund t'i mësohen një fëmije me kalimin e kohës. Studimet brenda metakjohjes kanë vërtetuar vlerën e të nxënit aktiv, duke pretenduar se mësimi është zakonisht në një nivel më të fortë si rezultat.  Përveç kësaj, nxënësit kanë më shumë nxitje për të mësuar kur ata kanë kontroll jo vetëm mbi mënyrën se si mësojnë, por edhe mbi atë që mësojnë.  Të mësuarit aktiv është një karakteristikë kryesore e të mësuarit me në qendër nxënësin . Anasjelltas, të nxënit pasiv dhe udhëzimi i drejtpërdrejtë janë karakteristika të të nxënit me në qendër mësuesin (ose edukimin tradicional ).

## Të nxënit vëzhgues 
Të nx*ënit vëzhgues* është të mësuarit që ndodh përmes vëzhgimit të sjelljes së të tjerëve. Është një formë e të mësuarit social e cila merr forma të ndryshme, bazuar në procese të ndryshme. Tek njerëzit, kjo formë e të mësuarit duket se nuk ka nevojë për përforcim që të ndodhë, por në vend të kësaj, kërkon një model social si prind, vëlla ose vëlla, mik ose mësues me rrethinat.

## Të nxënit episodik 
*Të nxënit episodik* është një ndryshim në sjellje që ndodh si rezultat i një ngjarjeje.  Për shembull, frika nga qentë që vjen pas kafshimit nga një qen është mësim episodik. Të mësuarit episodik është quajtur kështu sepse ngjarjet regjistrohen në kujtesën episodike, e cila është një nga tre format e të mësuarit dhe rikthimit të qartë, së bashku me kujtesën perceptuese dhe kujtesën semantike .  Kujtesa episodike kujton ngjarjet dhe historinë që janë të ngulitura në përvojë dhe kjo dallohet nga kujtesa semantike, e cila përpiqet të nxjerrë fakte nga konteksti i tyre eksperimental  ose – siç e përshkruajnë disa – një organizim i përjetshëm i njohurive.  Për shembull, nëse një person kujton Grand Canyon nga një vizitë e fundit, është një kujtim episod. Ai do të përdorte memorien semantike për t'iu përgjigjur dikujt që do t'i kërkonte informacione si p.sh. ku ndodhet Grand Canyon. Një studim zbuloi se njerëzit janë shumë të saktë në njohjen e kujtesës episodike edhe pa qëllim të qëllimshëm për ta mësuar përmendësh atë.  Kjo thuhet se tregon një kapacitet shumë të madh ruajtjeje të trurit për gjërat që njerëzit i kushtojnë vëmendje. 

## Transferi i të nxënit 
Transferimi i të nxënit është aplikimi i aftësive, njohurive ose të kuptuarit për të zgjidhur një problem apo situatë të re që ndodh kur plotësohen disa kushte. Hulumtimet tregojnë se transferimi i të mësuarit është i rrallë; më e zakonshmja kur "... e nxitur, e përgatitur dhe e udhëhequr..."  dhe është përpjekur të sqarojë se çfarë është dhe si mund të promovohet nëpërmjet udhëzimeve.

Gjatë historisë së diskursit të tij, janë avancuar hipoteza dhe përkufizime të ndryshme. Së pari, spekulohet se ekzistojnë lloje të ndryshme transferimi, duke përfshirë: transferimin afër, aplikimin e aftësisë për të zgjidhur një problem të ri në një kontekst të ngjashëm; dhe transferimi i largët, aplikimi i aftësisë për të zgjidhur një problem të ri të paraqitur në një kontekst tjetër.  Për më tepër, Perkins dhe Salomon (1992) sugjerojnë se transferimi pozitiv në rastet kur të mësuarit mbështet zgjidhjen e problemeve të reja dhe transferimi negativ ndodh kur mësimi i mëparshëm pengon performancën në detyra shumë të ndërlidhura, siç është mësimi i gjuhës së dytë ose të tretë.  Konceptet e transferimit pozitiv dhe negativ kanë një histori të gjatë; Studiuesit në fillim të shekullit të 20-të përshkruan mundësinë që "...zakonet ose veprimet mendore të zhvilluara nga një lloj trajnimi i veçantë mund të pengojnë në vend që të lehtësojnë aktivitete të tjera mendore".  Së fundi, Schwarz, Bransford dhe Sears (2005) kanë propozuar që transferimi i njohurive në një situatë mund të ndryshojë nga transferimi i njohurive në një situatë si një mjet për të harmonizuar gjetjet që transferimi mund të jetë i shpeshtë dhe sfidues për t'u promovuar. 

## Shih edhe 
* Mësimi
* Matetika
* Didaktika
* Metodika
* Mësimdhënia
* Psikologjia shkollore
* Psikologji pedagogjike
* Psikologjia e të mësuarit 

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* *Si nxënë njerëzit: truri, mendja, përvoja dhe shkolla* (botim i zgjeruar) botuar nga National Academies Press
* *Zbatimi i shkencës së të nxënit në arsim: futja e shkencës psikologjike në kurrikulë*  botuar nga Shoqata Psikologjike Amerikane