Abuzimi i fëmijëve

[parapamje| Baneri i ndërgjegjësimit për abuzimin e fëmijëve në [Sarasota, Florida]]
**Abuzimi i fëmijëve** i quajtur edhe **keqtrajtimi i fëmijëve** është keqtrajtim fizik, seksual, emocional dhe/ose psikologjik ose edhe neglizhencë e një fëmije, veçanërisht nga një prind ose një kujdestar. Abuzimi i fëmijëve mund të përfshijë çdo veprim ose dështim për të vepruar nga një prind ose një kujdestar që rezulton në një dëmtim aktual ose të mundshëm për një fëmijë dhe mund të ndodhë në shtëpinë e një fëmije, ose në organizata, shkolla ose komunitete me të cilat fëmija mund të  ndërveprojë.

Termat *abuzimi i fëmijëve* dhe *keqtrajtimi i fëmijëve* shpesh përdoren në mënyrë të ndërsjellë, dhe megjithëse disa studiues bëjnë një dallim midis tyre, duke e trajtuar *keqtrajtimin e fëmijëve* si një term ombrellë për të mbuluar neglizhencën, shfrytëzimin dhe trafikimin.

Juridiksione të ndryshme kanë kërkesa të ndryshme për raportimin e detyrueshëm dhe e kanë zhvilluar përkufizime të ndryshme se çfarë përbën abuzimi ndaj fëmijëve,dhe për këtë arsye kanë kritere të ndryshme, për të larguar fëmijët nga familjet e tyre ose për të ndjekur penalisht një akuzë penale .

## Historia 
Në fund të shekullit të 19-të, mizoria ndaj fëmijëve, e kryer nga punëdhënësit dhe mësuesit, ishte e zakonshme dhe e përhapur, dhe ndëshkimi trupor ishte zakon në shumë vende. Por, në gjysmën e parë të shekullit të 19-të, patologët që studionin filicidin (vrasjen e fëmijëve nga prindërit) raportuan raste të vdekjes nga zemërimi i babait,  keqtrajtim fizik të përsëritur,  uria,  dhe abuzimi seksual.  Në një punim të vitit 1860, eksperti francez i mjekësisë ligjore Auguste Ambroise Tardieu mblodhi së bashku një seri prej 32 rastesh të tilla, nga të cilat 18 ishin fatale, fëmijët që vdisnin nga uria dhe/ose abuzimi fizik i përsëritur; ai përfshinte rastin e Adeline Defert, e cila u kthye nga gjyshërit e saj në moshën 8-vjeçare dhe për 9 vjet e torturuar nga prindërit e saj - e rrahur çdo ditë, e varur nga gishtat e mëdhenj dhe e rrahur me një dërrasë të gozhduar, e djegur me thëngjij të nxehtë dhe plagët e saj u lanë me acid nitrik dhe shpërthyen me shkop.  Tardieu bëri vizita në shtëpi dhe vëzhgoi efektin tek fëmijët; ai vuri re se trishtimi dhe frika në fytyrat e tyre u zhdukën kur u vunë nën mbrojtje. Ai komentoi, "Kur marrim parasysh moshën e butë të këtyre qenieve të gjora të pambrojtura, të nënshtruara çdo ditë dhe pothuajse çdo orë ndaj mizorive të egra, torturave të paimagjinueshme dhe mungesës së ashpër, jeta e tyre është një martirizim i gjatë - dhe kur përballemi me faktin se torturuesit e tyre janë vetë nënat. kush u dha jetë, përballemi me një nga problemet më të tmerrshme që mund të trazojë shpirtin e moralistit, apo ndërgjegjen e drejtësisë”.  Vëzhgimet e tij u bënë jehonë nga Boileau de Castélnau (i cili prezantoi termin misopédie - urrejtje ndaj fëmijëve),  dhe u konfirmuan nga Aubry  dhe disa teza .   

Këto vëzhgime të hershme franceze nuk arritën të kalonin barrierën gjuhësore dhe kombet e tjera mbetën injorante për shkakun e shumë lezioneve traumatike tek foshnjat dhe fëmijët e vegjël; do të kalonin gati njëqind vjet përpara se njerëzimi të fillonte të përballej sistematikisht me "problemin e tmerrshëm" të Tardieut. Në shekullin e 20-të, provat filluan të grumbullohen nga patologjia dhe radiologjia pediatrike, veçanërisht në lidhje me hematomën kronike subdurale dhe frakturat e gjymtyrëve: hematoma subdurale kishte një shpërndarje bimodale kurioze, idiopatike tek foshnjat dhe traumatike tek të rriturit,  ndërsa periostiti osifikues i pashpjegueshëm i kockat e gjata ishin të ngjashme me ato që ndodhin pas nxjerrjes së këllkut.  Në vitin 1946, John Caffey, themeluesi amerikan i radiologjisë pediatrike, tërhoqi vëmendjen për lidhjen e frakturave të kockave të gjata dhe hematomës kronike subdurale,  dhe, në vitin 1955, u vu re se foshnjat largoheshin nga kujdesi për agresivët, të papjekurit dhe emocionalisht. Prindërit e sëmurë nuk zhvilluan lezione të reja. 

Si rezultat, hetimi profesional mbi këtë temë filloi përsëri në vitet 1960.  Publikimi i korrikut 1962 i punimit "The Battered Child-Syndrome" i autorizuar kryesisht nga pediatri C. Henry Kempe dhe i botuar në *Journal of the American Medical Association* përfaqëson momentin që keqtrajtimi i fëmijëve hyri në ndërgjegjësimin e zakonshëm. Përpara publikimit të artikullit, lëndimet e fëmijëve - madje edhe frakturat e përsëritura të kockave - nuk njiheshin zakonisht si rezultat i traumës së qëllimshme. Në vend të kësaj, mjekët shpesh kërkuan sëmundje të padiagnostikuara të kockave ose pranuan rrëfimet e prindërve për fatkeqësi aksidentale siç janë rrëzimet ose sulmet nga dhunuesit e lagjes.  

Studimi i abuzimit të fëmijëve u shfaq si një disiplinë akademike në fillim të viteve 1970 në Shtetet e Bashkuara. Elisabeth Young-Bruehl pohoi se pavarësisht numrit në rritje të avokatëve të fëmijëve dhe interesit për mbrojtjen e fëmijëve, grupimi i fëmijëve në "të abuzuar" dhe "të paabuzuar" krijoi një dallim artificial që ngushtoi konceptin e të drejtave të fëmijëve në thjesht mbrojtje nga keqtrajtimi dhe hetim i bllokuar se si fëmijët diskriminohen në shoqëri në përgjithësi. Një efekt tjetër i mënyrës se si është studiuar abuzimi dhe neglizhimi i fëmijëve, sipas Young-Bruehl, ishte mbyllja e shqyrtimit se si vetë fëmijët e perceptojnë keqtrajtimin dhe rëndësinë që ata i kushtojnë qëndrimeve të të rriturve ndaj tyre. Young-Bruehl shkroi se kur besimi në inferioritetin e natyrshëm të fëmijëve ndaj të rriturve është i pranishëm në shoqëri, të gjithë fëmijët vuajnë pavarësisht nëse trajtimi i tyre etiketohet apo jo si "abuzimi".   Termat *abuzim* dhe *keqtrajtim* shpesh përdoren në mënyrë të ndërsjellë në literaturë.  *Keqtrajtimi i fëmijëve* mund të jetë gjithashtu një term ombrellë që mbulon të gjitha format e abuzimit të fëmijëve dhe neglizhencës së fëmijëve .  Përkufizimet e keqtrajtimit të fëmijëve mund të ndryshojnë në të gjithë sektorët e shoqërisë që merren me këtë çështje, 

Në përgjithësi, *abuzimi* i referohet akteve (zakonisht të qëllimshme) të kryerjes ndërsa *neglizhenca* i referohet akteve të mosveprimit.  *Keqtrajtimi i fëmijëve* përfshin si aktet e kryerjes ashtu edhe aktet e mosveprimit nga ana e prindërve ose kujdestarëve që shkaktojnë dëme reale ose të kërcënuara për një fëmijë.   Efektet e vonuara të abuzimit dhe neglizhencës së fëmijëve, veçanërisht neglizhenca emocionale, dhe shumëllojshmëria e akteve që kualifikohen si abuzim me fëmijët, janë gjithashtu faktorë.  OBSH thotë gjithashtu, "Dhuna ndaj fëmijëve përfshin të gjitha format e dhunës ndaj njerëzve nën 18 vjeç, qofshin ato të kryera nga prindërit ose kujdestarët e tjerë, bashkëmoshatarët, partnerët romantikë ose të huajt."  Në Shtetet e Bashkuara, Qendrat për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve (CDC) përdor termin *keqtrajtim i fëmijëve* për t'iu referuar të dy akteve të kryerjes (abuzimit), të cilat përfshijnë "fjalë ose veprime të hapura që shkaktojnë dëm, dëm të mundshëm ose kërcënim e dëmtimit të një fëmije", dhe akteve të mospërfilljes (neglizhencës), që do të thotë "dështimi për të siguruar nevojat themelore fizike, emocionale ose arsimore të fëmijës ose për të mbrojtur një fëmijë nga dëmtimi ose dëmtimi i mundshëm".  

## Shih edhe 
* Fëmija
* Abuzimi
* Fëmijëria
* Puna e fëmijëve
* Fëmijët e rrugës
* Fëmijët refugjatë
* Fëmijët në ushtri
* Të drejtat e fëmijëve 

## Literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
* Miller, Alice (1990). ''"Thou Shalt Not Be Aware": Society's Betrayal of the Child*, in series, *Meridian Book[s]''. Trans. by Heildegarde and Hunter Hannum. New York: Penguin. x, 329 p. Trans. from the German, titled .  pbk
* 
* 

## Referime