Dijon FCO

'''Dijon Football Cote d'Or**, i referuar zakonisht si **Dijon FCO** ose thjesht si **Dijon''', është një klub francez futbolli me qendër në Dijon. Klubi u themelua në vitin 1998 si rezultat i një bashkimi midis dy klubeve lokale në qytet.

## Historia 
Historia e futbollit në Dijon filloi në vitin 1903 me themelimin e Cercle Laïque Dijonnais (Klubi laik i Dijonit). Seksioni i futbollit i klubit u krijua në 1913. Gjatë Luftës së Dytë Botërore Cercle Laïque Dijonnais u riemërua Cercle Sportif Dijon (Dijon Sports Club) dhe u bashkua me FC Dijon. Klubi i ri, i quajtur Cercle Sportif Laïque Dijonnais (Klubi sportiv laik i Dijonit), iu bashkua Divizionit Rajonal Honneur të Burgundy në krijimin e tij në 1945. Në pranverën e vitit 1960, klubi fitoi kampionatin e Burgundy për herë të parë.

Pas një magjie në ligën amatore të nivelit të lartë nga viti 1962, klubi u drejtua nga Pierre Danzelle dhe ishte në gjendje të fuste një ekip më të fortë, siç tregohet nga fitimi i divizionit CFA Center në 1965. Duke refuzuar propozimet e përsëritura nga autoritetet e futbollit që klubi të kthehet në profesionist, drejtorët e Dijonit sollën shpërbërjen e skuadrës. Klubi u rrëzua në Divizionin e Nderit në 1967. Klubi fitoi promovimin në Divizionin 3 në 1974 me ndihmën e Philippe Piat. Në fund të viteve 1970, ndërkohë, disa klube të vogla u bashkuan për të formuar Dijon FC. Ky klub i ri u bë rivali i Cercle Sportif Laïque Dijonnais në kryeqytetin Burgundian. Gjatë viteve 1980, Cercle ishte në pronësi të Jean Claude Dubouil. Për herë të parë në historinë e tij, klubi luajti në Divizionin 2 midis 1987 dhe 1991. Pavarësisht disa rezultateve të mira, megjithatë, klubi ra si financiarisht ashtu edhe në aspektin e performancës. Ndërkohë, klubi i dytë i qytetit, Dijon FC, me trajner Daniel Joseph, u promovua në CFA, të njëjtin divizion me Cercle.

### Formimi (1998–2005) 
Në vitin 1998, dy klubet kryesore të qytetit, Cercle Sportif Laïque Dijonnais dhe Dijon FC vendosën të bashkohen për t'i dhënë Dijonit një klub më të fortë, i cili u emërua Dijon Football Côte-d'Or (DFCO). Gjatë sezonit të parë në AQF, drejtues i DFCO-së ishte Noël Tosi. Klubi humbi promovimin në ndeshjen e fundit të sezonit. Noël Tosi u shkarkua dhe u zëvendësua nga zëvendësi i tij, Daniel Joseph. Sezonin e ardhshëm, promovimi u fitua në një ndeshje kundër Calais RUFC, përsëri në ditën e fundit të sezonit. Në të njëjtin vit DFCO mundi Alès për të fituar titullin amator francez, trofeu i parë i klubit.

Dy sezonet në vijim në Kombëtare ishin të vështira për klubin. Gjatë sezonit 2000–01, klubi i shpëtoi mezi rënies. Pas largimit të Daniel Joseph, zëvendësi i tij Mario Relmy mori përsipër dhe përsëri ekipi arriti të shmangë rënien. Në vitin 2002, Rudi Garcia mbërriti në Dijon, i cili u bë profesionist në vitin 2004. Në sezonin e tij të parë si trajner, Garcia e çoi Dijonin për pak kohë në krye të Ligës Kombëtare përpara se të përfundonin në vendin e 4-të, tre pikë larg promovimit. Në 2004 Dijon arriti një ecuri të paharrueshme në Coupe de France, duke mposhtur Saint-Étienne (L2), Lens (L1), Reims (L2) dhe Amiens (L2) përpara se të humbiste ndaj Châteauroux (L2) në gjysmëfinale. Në të njëjtin vit DFCO u promovua në Ligue 2.

### Ligue 2 (2005–2011) 
Promovimi në Ligue 2 lejoi që klubi të ndahej në dy entitete: profesionist dhe amator. Pavarësisht burimeve të kufizuara dhe infrastrukturës së dobët, DFCO arriti një vend mbresëlënës të katërt në sezonin e tij të parë në Ligue 2. Klubi gjithashtu arriti shfrytëzimin duke mposhtur Bordeaux në raundin e 16-të të Coupe de la Ligue.

Në fund të sezonit 2005–06, klubi përfundoi i pesti. Synimi i klubit ishte ngjitja në Ligue 1. Gjatë sezonit 2006–07, Dijon humbi me vështirësi disa mundësi për të arritur në podium, por më në fund përfundoi i 8-ti. Qershori 2007 shënoi fundin e një epoke pasi Rudi Garcia u largua për të menaxhuar Le Mans. Trajneri i ri, Serge Romano, e udhëhoqi klubin në pozitën e tre topave gjatë sezonit për herë të parë në historinë e klubit, por pasi klubi ra në tabelë, Serge Romano u shkarkua në dhjetor 2007. Ai u zëvendësua nga Faruk Hadžibegić në janar 2008 pasi Frederic Bompard mori për pak kohë detyrën si kujdestar. Trajneri i ri më pas e shpëtoi klubin nga rrëzimi falë një barazimi në ditën e fundit të sezonit larg AC Ajaccio. Në të njëjtin vit, klubi arriti në çerekfinalen e Kupës së Francës për herë të parë, por humbi ndaj Amiens më 15 prill 2008.

Sezoni 2008–09 u shënua nga ardhja e francezit Eric Carrière, si dhe Pierre-Emerick Aubameyang në huazim nga AC Milan. Megjithë kontributin e tyre, DFCO mbeti i mbërthyer në gjysmën e poshtme të tabelës, megjithëse ata e vendosën veten përtej rënies në prill. Në Coupe de France Dijon humbi kundër skuadrës së Ligue 1 Grenoble në penallti pas barazimit 1–1.

Pas një mosmarrëveshjeje gjatë pushimeve verore në 2009 midis Presidentit Bernard Gnecchi dhe trajnerit të atëhershëm, Faruk Hadžibegić, Gnecchi zgjodhi të emërojë Patrice Carteron si trajnerin e ri. Pasi një sezon i parë përfundoi në mes të tabelës, DFCO u promovua në Ligue 1 në fund të sezonit 2010–11 për herë të parë në historinë e tij, falë përfundimit të tretë në Ligue 2.

### Ligue 1 (2011–2012) 
Dijon luajti në Ligue 1 për herë të parë në historinë e tij gjatë sezonit 2011–12. Më 7 gusht 2011, klubi Burgundy luajti ndeshjen e tij të parë në ligën e parë kundër Rennes në shtëpi, duke shënuar golin e parë dhe duke regjistruar humbjen e tij të parë (1–5). Të shtunën e ardhshme, DFCO humbi ndaj Toulouse 2–0. Fitorja e parë e klubit në Ligue 1 erdhi në shtëpi më 20 gusht kundër Lorient (2–0). Klubi fitoi një ndeshje të dytë në Annecy kundër Evian Thonon-Gaillard (0–1), por më pas humbi kundër Lyon në shtëpi në ndeshjen tjetër (1–2). Dijon ishte i 16-ti në tabelë në pushimin dimëror dhe regjistroi një seri rezultatesh të mira më pas, duke barazuar me kampionët e ardhshëm Montpellier (1–1) dhe duke mundur Marseille (2–1) më 17 mars 2012, por konflikte të brendshme dhe të dobëta paraqitjet e lojtarëve kryesorë si Benjamin Corgnet dhe ish-lojtari i Chelsea, Gaël Kakuta peshuan shumë në fund të sezonit. Pas një fitoreje kundër SM Caen (2–0) më 25 mars 2012, Dijon nuk arriti të fitojë një ndeshje tjetër, duke humbur gjashtë dhe duke barazuar tre. Më 20 maj 2012, në ditën e fundit të sezonit, Dijon humbi rëndë nga Rennes (5–0) dhe u rrëzua zyrtarisht në Ligue 2, i shoqëruar nga rivalët e tyre vendas, Auxerre. Duke pranuar 63 gola në 38 ndeshje, Dijon kishte mbrojtjen më të keqe në Ligue 1 gjatë sezonit të tyre të parë në ligën e parë. Pas rënies, presidenti i klubit Bernard Gnecchi dha dorëheqjen dhe menaxheri Patrice Carteron u largua nga klubi.

### Kthimi në Ligue 2 (2012–2016) 
Presidenti i ri ishte Olivier Delcourt, ndërsa trajneri Olivier Dall'Oglio. Gjatë sezonit të parë në Ligue 2, klubi përfundoi i 7-ti. Më 22 Prill 2016, Dijon fitoi promovimin në Ligue 1 duke përfunduar i dyti në tabelë.

### Ligue 1 (2016–2021) 
Në sezonin e parë të Dijonit në Ligue 1, ata arritën t'i mbijetonin rënies dhe të përfundonin në vendin e 16-të. Në sezonin 2017–18 të Ligue 1, Dijon përfundoi në vendin e 11-të, duke përmirësuar rekordin e klubit të 16-të, të cilin e vendosën sezonin e kaluar. Fushata 2017–18, e cila ishte vetëm sezoni i tretë i klubit në ligën e parë, i pa ata të përfunduan me 48 pikë, 11 më shumë se sa arritën vitin e kaluar.

Në sezonin 2018–19 të Ligue 1, Dijon përfundoi në vendin e 18-të në tabelë dhe iu kërkua të luante një play off me dy ndeshje kundër skuadrës së Ligue 2, RC Lens. Pas një barazimi 1–1 në ndeshjen e parë, Dijon do të fitonte ndeshjen e dytë dhe barazimin 3–1 pas dy gabimeve të portierit nga portieri i Lens, Jérémy Vachoux, i kushtuan ekipit të tij një shans për t'u ngjitur në Ligue 1 dhe siguruan mbijetesën e Dijonit.

Me katër ndeshje të mbetura për të luajtur, Dijon u rikthye në Ligue 2 në sezonin 2020–21 Ligue 1, pas një disfate 5–1 ndaj Stade Rennais më 25 prill 2021.

## Skuadra aktuale 
Redaktuar më 26-08-2024.

## Referime