Beatrice Ensor

**Beatrice Ensor** (11 gusht 1885 - 1974), emri i lindjes **Beatrice Nina Frederica de Normann**, ishte një edukatore teozofike dhe pedagoge angleze. Ajo ishte bashkëthemeluese e Lëvizja e Shkollës së Re (New Education Fellowship), më vonë e njohur me emrin World Education Fellowship dhe redaktore e revistës *Education for the New Era* .

## Biografia 
E lindur në Marsejë më 11 gusht 1885, Beatrice de Normann ishte fëmija më i madh i Albert Edward de Normann dhe Irene Matilda (mbiemri i vajzërisë Wood). Babai i saj merrej me biznesin e transportit detar dhe vitet e para i kaloi në Marsejë dhe Gjenova, prandaj edhe ajo fliste rrjedhshëm italisht dhe frëngjisht. Ajo u ndikua shumë nga një libër teozofik që një vizitor i kishte lënë në shtëpi. Kjo çoi në vitin 1908 në anëtarësimin e saj në Shoqërinë Teozofike, e cila luajti një rol të rëndësishëm në jetën e saj. Ajo kishte dy vëllezër: Sir Eric de Normann (1893–1982),  dhe Albert Wilfred Noel de Normann ("Bill").

Pasi erdhi në Angli për të përfunduar arsimimin e saj, ajo u trajnua si mësuese e shkencave shtëpiake dhe për një kohë të shkurtër dha mësim këtë lëndë në një kolegj në Sheffield . Kjo çoi në emërimin e saj si Inspektore e arsimit të grave dhe vajzave nga Këshilli i Qarkut Glamorgan . Ajo u zhgënjye nga mësimdhënia e rreguluar dhe pasive që shihte, por kur inspektoi një shkollë Montessori në Cheltenham, ajo u interesua shumë për idetë e Maria Montessori-t, të cilën e takoi dhe me të cilën korrespondonte. Ajo mori pjesë në një konferencë në East Runton në vitin 1914 të organizuar nga grupi New Ideals in Education; tema e konferencës ishte 'Metoda Montessori në Edukim'. Ajo ishte vegjetariane dhe anti-vivisekcioniste.

## Teozofia dhe Shkolla e Shën Kristoforit 
Në muajt e parë të Luftës së Parë Botërore, ajo u emërua nga Bordi i Arsimit si Inspektore e Lartë e Shkencave Vendase në Anglinë Jugperëndimore me seli në Bath . Por puna në shërbimin civil nuk i pëlqeu dhe, pasi luajti një rol të madh në themelimin e Vëllazërisë Teozofike në Arsim, ajo u ftua të bëhej Sekretare Organizative e Trustit të Arsimit Teozofik në vitin 1915. Në këtë rol, një nga detyrat e saj kryesore ishte konsolidimi i punës edukative të Shoqërisë në Letchworth Garden City në Shkollën St Christopher, e cila ishte e përbashkët dhe me konvikt, me Isabel King si Drejtoreshë të saj. Një nga mësuesit në shkollë për një kohë ishte VK Krishna Menon . Ajo punoi ngushtë për një kohë me George Arundale, i cili u bë President i Shoqërisë Teozofike Adyar .

## Epokë e re në arsim 
[parapamje|Beatrice Ensor me (majtas në të djathtë) Ovide Decroly, Pierre Bovet, [Édouard Claparède, Paul Geheeb dhe Adolphe Ferrière]]
Në vitin 1922, nën kujdesin e Fondacionit Save the Children, ajo ndihmoi në sjelljen e fëmijëve hungarezë të ushqyer mirë në Britani për një periudhë që të rikuperonin shëndetin e tyre. Ajo udhëtoi për në Budapest dhe u kthye me grupin e parë. Për këtë ajo u vlerësua me një medalje nga Kryqi i Kuq Hungarez. Por një rol më i qëndrueshëm përveç rolit të saj teozofik ishte prodhimi, me A.S. Neill për një kohë si bashkëredaktore, i Revistës *Arsimi për Erën e Re*, e cila ende lulëzon rreth 90 vjet më vonë. Revista bashkëpunuese dygjuhësore në frëngjisht dhe gjermanisht, redaktuar nga Adolphe Ferrière dhe Elisabeth Rotten.

## Bursa e Arsimit të Ri (Botëror) 
[parapamje|Beatrice Ensor dhe [Karl Gustav Jung|Carl Jung – Montreux 1923 – Konferenca e Dytë Ndërkombëtare e NEF-së]]
Në vitin 1921, së bashku me Iwan Hawliczek, Beatrice Ensor organizoi një konferencë në Calais mbi 'Vetëshprehjen Kreative të Fëmijës', me pjesëmarrjen e mbi 100 personave. Edhe pse kjo konferencë u frymëzua nga teozofët e etur për të parandaluar një luftë tjetër botërore, ajo që doli ishte Bursa e Re e Arsimit (më vonë Bursa Botërore e Arsimit). Ishte një forum për ide të reja në arsim, për të "kërkuar të gjejnë fijen e së vërtetës në të gjitha metodat". Ajo ende ka seksione aktive në rreth 20 vende. Ensor, së bashku me redaktorët e dy revistave të tjera, formuan komitetin fillestar organizativ të N.E.F, i cili mbajti konferenca ndërkombëtare në intervale dyvjeçare.

Konferenca e dytë e vitit 1923 u mbajt në Montreux të Zvicrës dhe atje ajo takoi Carl Jung, të cilin e ftoi të fliste në një takim në Londër (ku e prezantoi atë me H.G. Wells ), Emile Jacques-Dalcroze, Franz Cižek dhe Alfred Adler . Konferencat u mbajtën në Heidelberg (1925), Locarno (1927) dhe Cheltenham .

Në vitin 1929, konferenca u mbajt në Kështjellën Kronborg, Helsingör, Danimarkë dhe midis delegatëve dhe folësve ishin Maria Montessori, Rabindranath Tagore, Jean Piaget, Kurt Lewin, Adolphe Ferrière, Ovide Decroly, Helen Parkhurst, Pierre Bovet, A. S. Neill, Elisabeth Rotten, Franz Cižek, Harold Rugg, Percy Nunn dhe Paul Geheeb .

Ensor ishte anëtare e Komitetit Këshillimor të Arsimit të Partisë Laburiste për një kohë të shkurtër, por pikëpamjet e saj utopike u përplasën me ato të R.H. Tawney gjë që pasoi me dorëheqjen nga pozicioni i saj.

## Shkolla Frensham Heights 
Problemet brenda Trustit të Arsimit Teozofik çuan në tensione në komunitetin e Letchworth, në të cilat luajti rol ndërprerja e emërimit të Robert Ensor si Sekretar i Trustit. Në vitin 1925, Isabel King dhe Beatrice Ensor u larguan për të themeluar Frensham Heights, një shkollë të përbashkët arsimore në Surrey, nga Montessori deri në nivelin e pranimit në universitet, për të cilën Edith Douglas-Hamilton, një trashëgimtare e duhanit nga Wills, siguroi kapitalin. Disa nga stafi dhe fëmijët e St Christopher u zhvendosën në Frensham për të formuar bërthamën e saj. Dy vjet më vonë, Douglas-Hamilton vdiq papritur pa e vendosur pavarësinë financiare të shkollës. Beatrice Ensor dhe Isabel King nuk mendonin se mund të vazhdonin; ato u larguan nga shkolla, por të dyja mbetën në bordin e guvernatorëve për disa vite.

## Turne leksionesh dhe Afrika e Jugut 
Më pas, Beatrice Ensor e përqendroi punën e saj në Epokën e Re dhe NEF dhe ndërmori dy udhëtime leksionesh në Amerikën e Veriut në 1926 dhe 1928, duke folur mbi lëvizjet e reja në arsim në Boston, New York City, Detroit dhe Chicago . Ajo ishte gjithashtu një nga një grup arsimor që u ftua të vizitonte Poloninë dhe Afrikën e Jugut në 1927 dhe 1929.

## Familja dhe jeta e mëvonshme 
Në vitin 1917, Beatrice de Normann u martua me Robert Weld Ensor (vdiq në vitin 1934), i lindur në Loughgall, një djalë më i vogël i Charles Ensor të Ardress dhe gruas së tij Elizabeth Caroline Howard.    Ai kishte shërbyer në Policinë Kanadeze të Kalërimit Veriperëndimor dhe më pas ishte kapiten në Ushtrinë Kanadeze që erdhi në Angli, luftoi në Francë dhe më pas shkoi në Ekspeditën Murmansk. Ishte teozofia që i bashkoi. Ata patën një djalë, Michael, të lindur në vitin 1919. Annie Besant, Curuppumullage Jinarajadasa dhe Harold Baillie-Weaver ishin kumbarët e tij.

Robert Ensor u zhvendos në Louterwater në Afrikën e Jugut, ku bleu një fermë të madhe në një luginë pak të zhvilluar, e cila kohët e fundit u gjet e përshtatshme për kultivimin e frutave gjetherënëse. Pemishtet që ai mbolli sapo kishin filluar të jepnin fryte në vitin 1933 kur ai vdiq. Kjo do të thoshte që Beatrice duhej të transferohej në Afrikën e Jugut dhe të merrte përsipër fermën. Kjo e kufizoi shumë punën e saj arsimore. Ajo ishte një nga një grup i ftuar për të dhënë leksione në Australi në vitin 1937, ku iu dha një doktoraturë nderi nga Universiteti i Australisë Perëndimore, Perth . Ajo ndihmoi seksionin e Afrikës së Jugut të NEF dhe financoi dhe ndërtoi në fermën e saj një shkollë për fëmijë të racave të përziera, për të cilët nuk ekzistonte asnjë dispozitë në zonë.

Kur u bë e qartë se djali i saj do të ndiqte një karrierë në shërbimin civil, ashtu siç kishin bërë vëllezërit e saj, dhe nuk donte ta merrte fermën, ajo e shiti atë dhe u zhvendos në një shtëpi në bregdetin e Keurboomstrand pranë Gjirit të Plettenbergut . Por kur familja e saj u vendos në Angli, ajo u zhvendos atje për të qenë me nipërit e mbesat e saj, duke jetuar fillimisht në Blackheath, pastaj në Londër, në Dolphin Square, ku vdiq në vitin 1974.

## Trashëgimia: NEF dhe UNESCO 
Ashtu si teozofia pati një ndikim të thellë në NEF, ashtu edhe NEF pati një ndikim të thellë në krijimin e UNESCO-s .  U përshkrua si "mamia në lindjen e UNESCO-s" (Kobayashi) dhe ka qenë një OJQ e UNESCO-s që nga viti 1966 (Hiroshi Iwama). Atë vit ndryshoi emrin në WEF. 

## Referime