Ekstremizmi

**Ekstremizmi** është "cilësia ose gjendja e të qenit ekstrem" ose "avokimi i masave apo pikëpamjeve ekstreme". Termi përdoret kryesisht në një kuptim politik ose fetar për t'iu referuar një ideologjie që konsiderohet (nga folësi ose nga ndonjë konsensus i përbashkët shoqëror i nënkuptuar) të jetë shumë jashtë qëndrimeve kryesore të shoqërisë. Mund të përdoret gjithashtu në një kontekst ekonomik. Termi mund të përdoret në mënyrë pejorative nga grupet kundërshtare, por përdoret gjithashtu në qarqet akademike dhe gazetareske në një kuptim thjesht përshkrues dhe jodënues.

Pikëpamjet e ekstremistëve zakonisht janë në kontrast me ato të të moderuarve. Në vendet perëndimore, për shembull, në diskursin bashkëkohor mbi Islamin ose për lëvizjet politike islame, theksohet rëndom dallimi midis myslimanëve ekstremistë dhe të moderuar. Axhendat politike të perceptuara si ekstremiste shpesh përfshijnë ato nga politika e ekstremit të majtë ose politika e ekstremit të djathtë, si dhe radikalizmin, reaksionizmin, fundamentalizmin dhe fanatizmin.

## Përkufizimet 
Peter T. Coleman dhe Andrea Bartoli japin vëzhgime të përkufizimeve: Ekstremizmi është një fenomen kompleks, megjithëse kompleksiteti i tij shpesh është i vështirë për t'u parë. Më thjesht, mund të përkufizohet si aktivitete (besime, qëndrime, ndjenja, veprime, strategji) të një karakteri shumë larg nga e zakonshmja. Në mjediset e konfliktit manifestohet si një formë e rëndë e përfshirjes së konfliktit. Megjithatë, etiketimi i aktiviteteve, njerëzve dhe grupeve si "ekstremiste" dhe përcaktimi i asaj që është "e zakonshme" në çdo mjedis është gjithmonë një çështje subjektive dhe politike. Kështu, ne sugjerojmë që çdo diskutim mbi ekstremizmin të ketë parasysh sa vijon: Në mënyrë tipike, i njëjti akt ekstremist do të shihet nga disa si i drejtë dhe moral (siç është "lufta për liri" pro-sociale), dhe nga të tjerët si i padrejtë dhe imoral. "terrorizëm" antisocial) në varësi të vlerave të vëzhguesit, politikës, shtrirjes morale dhe natyrës së marrëdhënies së tyre me aktorin. Përveç kësaj, ndjenja e dikujt për natyrën morale ose imorale të një akti të caktuar ekstremizmi (siç është përdorimi i taktikave të luftës guerile kundër qeverisë së Afrikës së Jugut nga Nelson Mandela) mund të ndryshojë sipas kushteve (udhëheqja, opinioni botëror, krizat, rrëfimet historike, etj. ) ndryshim. Kështu, konteksti aktual dhe historik i akteve ekstremiste formëson pikëpamjen tonë për to. Dallimet e pushtetit gjithashtu kanë rëndësi kur përcaktojmë ekstremizmin. Kur janë në konflikt, aktivitetet e anëtarëve të grupeve me fuqi të ulët priren të shihen si më ekstreme sesa aktivitetet e ngjashme të kryera nga anëtarët e grupeve që mbrojnë status quo-në.

Veç kësaj, aktet ekstreme kanë më shumë gjasa të përdoren nga njerëz dhe grupe të margjinalizuara që i shohin format më normative të përfshirjes në konflikt si të bllokuara për ta ose të njëanshme. Megjithatë, grupet dominuese zakonisht përdorin gjithashtu aktivitete ekstreme (siç është sanksionimi qeveritar i grupeve të dhunshme paraushtarake ose sulmi në Waco nga FBI në SHBA).

Aktet ekstremiste shpesh përdorin mjete të dhunshme, megjithëse grupet ekstremiste do të ndryshojnë në preferencën e tyre për ekstremizmin e dhunshëm kundrejt ekstremizmit jo të dhunshëm, në nivelin e dhunës që ata përdorin dhe në objektivat e preferuar të dhunës së tyre (nga infrastruktura te personeli ushtarak, nga civilët tek fëmijët) . Përsëri, grupet me fuqi të ulët kanë më shumë gjasa të përdorin forma të drejtpërdrejta, episodike të dhunës (si bomba vetëvrasëse), ndërsa grupet dominuese priren të lidhen me forma më strukturore ose të institucionalizuara (si përdorimi i fshehtë i torturës ose sanksionimi joformal i brutalitetit të policisë ).

Në Gjermani, ekstremizmi përdoret në mënyrë eksplicite për dallimin midis synimeve demokratike dhe jodemokratike. Ministria gjermane e Punëve të Brendshme e përkufizon ekstremizmin si një synim që hedh poshtë kushtetutën demokratike dhe vlerat themelore, normat dhe ligjet e saj.

Megjithëse individët dhe grupet ekstremiste shpesh shihen si kohezivë dhe vazhdimisht të këqij, është e rëndësishme të pranohet se ata mund të jenë psikologjikisht të konfliktuar ose ambivalent si individë, ose të përmbajnë dallime dhe konflikte brenda grupeve të tyre. Për shembull, anëtarët individualë të Hamasit mund të ndryshojnë shumë në gatishmërinë e tyre për të negociuar dallimet e tyre me Autoritetin Palestinez dhe, në fund të fundit, me fraksione të caktuara në Izrael. Në fund të fundit, problemi thelbësor që paraqet ekstremizmi në situatat e konfliktit të zgjatur është më pak ashpërsia e aktiviteteve (megjithëse dhuna, trauma dhe përshkallëzimi janë shqetësime të dukshme) por më shumë natyra e mbyllur, fikse dhe jotolerante e qëndrimeve ekstremiste, dhe pasojat e tyre. papërshkueshmëria ndaj ndryshimit.

## Dallimi nga radikalizmi 
Astrid Bötticher vë në dukje disa dallime midis radikalizmit dhe ekstremizmit, mes tyre në qëllimet (idealiste kundër restauruese, emancipuese kundër antidemokratike), morale (veçanërisht kundër universale), qasje ndaj diversitetit (pranim kundrejt përçmimit) dhe përdorim të dhunës. (pragmatike dhe selektive vs. legjitime dhe e pranueshme).

## Shiko edhe 
## Referime