Pellegrino C. Sestieri

**Pellegrino Claudio Sestieri** (Roma, 1 gusht 1910 – Terracina, 30 korrik 1973) ka qenë një arkeolog italianë që ka dhënë kontribut edhe në fushën e studimeve ilire.   

## Biografia 
Ai lindi në Romë ku ndoqi shkollën e mesme klasike dhe në vitin 1928 u regjistrua në Fakultetin e Letërsisë dhe Filozofisë të Universitetit "La Sapienza", duke u diplomuar në vitin 1932 me Giulio Quirino Giglioli dhe duke diskutuar tezën e tij "Mbi antikitetet e Sutrit".

Në vitet 1933-1934 kreu specializimin në Shkollën Arkeologjike Italiane të Athinës ku u njoh me arkeologen Maria Bertarelli, me të cilën u martua në vitin 1938.

Sestieri vdiq në Terracina më 30 korrik 1973, para se të botohej shkrimi i tij i fundit "Muzeu i ri Pigorini (Seksioni Etnografik)", i cili mbetet një dëshmi e mëtejshme e veprimtarisë së tij të zjarrtë në fushën e kërkimit etnografik si në Itali ashtu edhe jashtë saj.

## Karriera 
Në vitin 1937 u caktua në Mbikëqyrjen Mbretërore për Antikitetin dhe Artin e Bruzios dhe Lucania-s dhe në Metaponto u kujdes për provimet e gërmimit në Tempullin e Tavolinave Palatine, në nekropolin perëndimor të qytetit dhe në tempullin e Apollo Liceo. Gjatë Luftës së Dytë Botërore Ministria e Arsimit Kombëtar i besoi Sestierit mbrojtjen e trashëgimisë së territoreve të pushtuara në Greqi dhe Shqipëri, rol të cilin ai e ruajti edhe pas shkarkimit nga ushtria. Në Shqipëri, ai mori pjesë në fushatën e gërmimeve në vendin e Apolonisë antike nga ku dolën gjetje dhe ndërtesa të rëndësishme arkeologjike të epokës greke dhe romake.

Në vitin 1947 ishte drejtor i Superintendencës së Salerno-s dhe Potenzës, në të cilën ishte edhe mbikëqyrës, duke u kujdesur për hartimin e një raporti për dëmet e luftës dhe situatën e materialeve të ruajtura në muzetë provincialë të Potenzës, Salerno-s dhe në vilën romake. të Minorit. Si arkeolog ai ishte përgjegjës për gërmimet në nekropolin Gaudo në Paestum, rezultatet e të cilave u ilustruan në vitin 1950 në Firence në Kongresin e Parë Ndërkombëtar të Prehistorisë dhe Protohistorisë Mesdhetare.

Një arkeolog militant dhe entuziast, ai i kushtoi vite pune dhe studimesh qendrave të tjera në fushën e tij të ekspertizës dhe kreu kërkime të rëndësishme në nekropolet protohistorike në zonën e Pestos, në luginën e Sarnos dhe në Pontecagnano. Në vitin 1951 në Lucania ai filloi një gërmim sistematik në *Grumentum* që përfshinte teatrin antik.

Gjithashtu në Paestum ai zhvilloi një veprimtari intensive jo vetëm kërkimore dhe gërmimesh, por edhe rregullimi të të gjithë kompleksit monumental: muret dhe portat, tempujt dhe zona e shenjtë, forumi, faltoret pothuajse u shndërruan në një park arkeologjik. Hetimet u drejtuan kryesisht drejt zonës urbane dhe nekropoleve menjëherë në veri të mureve; brenda të cilit, duke filluar nga viti 1947, u kryen kërkime të shumta të cilat u bënë më të gjera falë fondeve nga Cassa del Mezzogiorno . Në vitin 1952 përfundoi gërmimi i stipit të Tempullit të Athinës dhe zona jugore u eksplorua me një zbulim shumë të rëndësishëm në lidhje me stipin shumë të lashtë, i cili lejoi që tempujt t'u atribuoheshin hyjnive të cilave u ishin kushtuar.

Në zonën e Pestos, ai kreu gërmimin e tempujve funerar dhe varreve helenistike në zonën e Gromolës dhe varreve greke në zonën e Pilës, të cilat zgjidhën probleme të rëndësishme që lidhen me themelimin e qytetit. Nekropolet e mëdha të Arcionit, Laghetto dhe Andriuolo ishin objekt i fushatave të mëdha gërmimi nga Sestieri, të cilat nxorën në dritë sasi të mëdha materialesh, të cilat u vendosën në një ndërtesë të re, Muzeun Arkeologjik të Paestum, të cilin ai e përuroi në 1952.

Gërmimet e Paestum dhe veprimtaria muzeale e bënë Sestierin të njohur në mesin e arkeologëve si në Itali ashtu edhe jashtë saj, ku ai mbajti konferenca dhe takime të shumta shkencore.

Nga fundi i vitit 1960 u transferua në Romë dhe iu besua Muzeu Etnografik Prehistorik "Luigi Pigorini" dhe pas disa vitesh u gradua Superintendent i klasit të parë. Në vitin 1962, Sestieri filloi punën e tij më kërkuese si arkeolog me veprimtarinë etnografike të Muzeut si përfaqësues i Ministrisë në Komisionin Parakolumbian për Misionin Italian në Peru. Rezultatet e fushatave të para të gërmimeve, të kryera me qëllimin për të parë se si ishte strukturuar plani antik urban, u prezantuan në vitin 1967 në një ekspozitë të ngritur në Romë, në Sala del Collegio Romano. Pati gjithashtu fushata të shumta gërmimi në vendet prehistorike që ai kreu në Sardenjë dhe Kalabri, duke nxjerrë në dritë një depozitë të rëndësishme parahistorike, me një stratigrafi nga paleoliti deri te metalet në Grotta della Madonna në Praia a Mare.

## Mirënjohje 
Falë kontributit të tij në arkeologji, ai u emërua "Lektor Norton" i Institutit Arkeologjik të Amerikës, me qendër në Universitetin e Bostonit, i konsideruar nga amerikanët si njohja më e lartë e studiuesve evropianë; mori gjithashtu Kreux 1 më Verdiest. Klasse e Republikës Federale të Gjermanisë. Në vitin 1957 u emërua Kalorës i Meritave të Republikës Italiane dhe në vitin 1972 u nderua me medaljen e artë për merita të Shkollës së Kulturës dhe Artit  .

## Referime