Panteoni, Romë

[parapamje|Pantheon, [Romë

]]

**Pantheon**      ,  nga Greqisht  *Pantheion*, "[tempulli] i të gjithë perëndive") është një ish tempull romak, dhe që nga viti 609 konsiderohet si një kishë katolike (Bazilika di Santa Maria ad Martyres ose Bazilika e Shën Marisë dhe Martirëve), në Romë, Itali, në vendi i një tempulli të hershëm i porositur nga Marcus Agrippa gjatë sundimit të Augustit (27 para Krishtit - 14 pas Krishtit).

Ajo u rindërtua nga perandori Hadrian në vitin 126 pas Krishtit. Data e ndërtimit të tij është e pasigurt, sepse Hadriani zgjodhi të mos shkruante informata për  tempullin e ri, por më tepër të ruante mbishkrimin e tempullit të vjetër të Agripas, i cili ishte djegur. 

Ndërtesa është cilindrike me një portë me kolona të mëdha graniti korintik (tetë në rangun e parë dhe dy grupe me katër nga mbrapa) poshtë një pedimenti . Një holl drejtkëndëshe lidh hajatin me rotundën, e cila është nën një kupolë prej betoni, me një hapje qendrore ( okulus ) në qiell. Pothuajse dy mijë vjet pasi u ndërtua, kupola e Panteonit është ende kubeja më e madhe në botë e betonuar dhe e pa armuar.  Lartësia deri në okul dhe diametri i rrethit të brendshëm janë të njëjta,  

Është një nga ndërtesat antike romake më të ruajtura, sepse ka qenë në përdorim të vazhdueshëm gjatë gjithë historisë së saj dhe, që nga shekulli i 7-të, Panteoni ka qenë në përdorim si një kishë kushtuar " Shën Marisë dhe dëshmorëve "(    ) por i njohur jozyrtarisht si "Santa Maria Rotonda".  Sheshi para Panteonit quhet Piazza della Rotonda . Panteoni është një pronë shtetërore, e menaxhuar nga Ministria e Trashëgimisë Kulturore dhe Aktiviteteve dhe Turizmit të Italisë përmes Polo Museale del Lazio . Në vitin 2013, ajo u vizitua nga mbi 6 milion njerëz.

Cella e madhe me kupola rrethore e Panteonit, me një para portik konvencional tempulli, ishte unike në arkitekturën romake. Sidoqoftë, ai u bë një shembull standard kur stilet klasike u ringjallën dhe është kopjuar shumë herë nga arkitektët e mëvonshëm. 

## Etimologjia 
parapamje|300x300px| Brendësia e Panteonit
Emri "Pantheon" është nga Greqishtja e lashtë "Pantheion" (Πάνθειον) që do të thotë "i, lidhur ose i përbashkët për të gjithë perënditë": (pan- / "παν-" që do të thotë "të gjithë" + teion / "θεῖον" = që do të thotë "i një perëndie ose i shenjtë").

 Cassius Dio, një senator romak që shkroi në greqisht, spekuloi që emri vjen ose nga statujat e shumë perëndive të vendosura rreth kësaj ndërtese, ose nga ngjashmëria e kupolës me qiejt.  Pasiguria e tij sugjeron fuqimisht se "Panteoni" (ose Panteumi) ishte thjesht një pseudonim, jo emri zyrtar i ndërtesës.  Në fakt, koncepti i një panteoni kushtuar të gjithë perëndive është i diskutueshëm. I vetmi panteon i caktuar i regjistruar më herët se ai i Agripës ishte në Antioki në Siri, megjithëse përmendet vetëm nga një burim i shekullit të gjashtë.  Ziegler u përpoq të mbledhë prova të panteoneve, por lista e tij përbëhet nga dedikime të thjeshta "për të gjithë perënditë" ose "për dymbëdhjetë perënditë", të cilat nuk janë domosdoshmërisht panteonë të vërtetë në kuptimin e një tempulli që strehon një kult që adhuron fjalë për fjalë të gjithë perënditë . 

Godfrey dhe Hemsoll tregojnë se autorët e lashtë kurrë nuk i referohen Panteonit të Hadrianit me fjalën *aedes*, siç bëjnë me tempujt e tjerë, dhe mbishkrimi Severan i gdhendur në arkitra përdor thjesht "Panteumin" e jo "Aedes Panthei" (tempulli i të gjithë perëndive).  Duket shumë domethënëse që Dio nuk citon shpjegimin më të thjeshtë për emrin - që Panteoni ishte kushtuar të gjithë perëndive.  Në fakt, Livy shkroi se ishte dekretuar që ndërtesat e tempullit  t'u kushtoheshin vetëm hyjnive të vetme, kështu që do të ishte e qartë se kush do të ofendohej nëse, për shembull, ndërtesa goditej nga rrufeja sepse ishte e përshtatshme vetëm t'i ofrohej flijim një hyjnie specifike (27.25.7–10).  Godfrey dhe Hemsoll pohojnë se fjala Panteon "nuk ka nevojë të nënkuptojë një grup të veçantë perëndish, ose, në të vërtetë, madje edhe të gjithë perënditë, pasi ajo fare mirë mund të kishte kuptime të tjera.

Natyrisht që fjala pantheus ose pantheos, mund të jetë e zbatueshme për hyjnitë individuale. Duke pasur parasysh gjithashtu se fjala greke θεῖος (theios) nuk do të thotë 'e Perëndisë', por mund të nënkuptojë 'mbinjerëzore', apo edhe 'të shkëlqyer'. " 

Që nga Revolucioni Francez, kur kisha e Sainte-Geneviève në Paris u dekosentrua dhe u shndërrua në monument laik të quajtur *Panteoni* i Parisit, termi gjenerik panteon ndonjëherë është aplikuar në ndërtesa të tjera në të cilat nderohen ose varrosen të vdekurit e shquar. 

## Historia 
parapamje| Plani i katit të Panteonit nga Georg Dehio / Gustav von Bezold: *Kirchliche Baukunst des Abendlandes* . Shtutgart: Verlag der Cotta'schen Buchhandlung 1887–1901.

### Historia e lashtë 
Pas Betejës së Actium (31 para Krishtit), Marcus Agrippa filloi një program mbresëlënës ndërtimi: Panteoni ishte një pjesë e kompleksit të krijuar prej tij në pronën e tij, në Campus Martius në 29–19 pes, e cila përfshinte tre ndërtesa të rreshtuar nga jugu në veri: Banjat e Agrippa-s, Bazilikën e Neptunit dhe Panteonin.  Duket e mundshme që Panteoni dhe Bazilika e Neptunit ishin sakra private e Agrippa, jo aedes publicae (tempuj publik).  Formuesi shpjegonte se si ndërtesa mund të kishte humbur kaq lehtë emrin dhe qëllimin e saj origjinal (Ziolkowski pretendon se fillimisht ishte Tempulli i Marsit në Campo)  në një periudhë kaq të shkurtër kohe. 

Kishte kohë që mendohej se ndërtesa aktuale u ndërtua nga Agrippa, me ndërrimet e mëvonshme të ndërmarra, dhe kjo ishte pjesërisht për shkak të mbishkrimit latin në pjesën e përparme të tempullit  cili thotë:
parapamje| Kube e Panteonit. Kupola me kafe ka një okul qendror si burim kryesor të dritës natyrale

: **M · AGRIPPA · L · F · COS · TERTIVM · FECIT**

ose në formë të plotë, " *M [arcus] Agrippa L [ucii] f [ilius] co [n] s [ul] tertium fecit* ", që do të thotë " Marcus Agrippa, djali i Lucius, e bëri [këtë ndërtesë] kur konsulli për herë të tretë "  Sidoqoftë, gërmimet arkeologjike kanë treguar se Panteoni i Agrippa ishte shkatërruar plotësisht përveç fasadës. Lise Hetland argumenton se ndërtimi i tanishëm filloi në 114, nën Trajanin, katër vjet pasi u shkatërrua nga zjarri për herë të dytë (Oros. 7.12). 

Ajo e studioi letrën e Herbert Bloch të vitit 1959, e cila është përgjegjëse për datën Hadrianike, dhe pohon se ai nuk duhet të kishte përjashtuar të gjitha tullat e epokës Trajanic nga studimi i tij i pullave. Argumenti i saj është veçanërisht interesant në dritën e argumentit të Heilmeyer që, bazuar në provat stilistike, Apollodorus i Damaskut, arkitekt i Trajanit, ishte arkitekti i dukshëm. 
parapamje| Pamje e Panteonit në Romë, përfshirë kupolën prej betoni
parapamje| Pjesa e jashtme e Panteonit
Forma e Panteonit të Agrippës është në diskutime. Si rezultat i gërmimeve në fund të shekullit të 19-të, arkeologu Rodolfo Lanciani arriti në përfundimin se Panteoni i Agrippa ishte i orientuar në mënyrë që ajo të shikonte në jug, në kontrast me paraqitjen aktuale që shikon në veri, dhe se ajo kishte një plan të shkurtuar në formë T me hyrjen në bazën tek "T". 

Ky përshkrim u pranua gjerësisht deri në fund të shekullit të 20-të. Ndërsa gërmimet më të fundit arkeologjike kanë sugjeruar që ndërtesa e Agrippa-s mund të ketë pasur një formë rrethore me një hajat trekëndësh, dhe mund të ishte përballur edhe me veriun, ashtu si rindërtimet e mëvonshme, Ziolkowski ankohet se përfundimet e tyre ishin bazuar plotësisht në supozim; sipas tij, ata nuk gjetën ndonjë material të ri të datueshëm, megjithatë ata i atribuan gjithçka gjetën fazës Agrippan, duke mos dhënë llogari për faktin se Domiani, i njohur për entuziazmin e tij për ndërtimin dhe që dinte të kishte restauruar Panteonin pas 80 pas Krishtit, mund të ketë qenë përgjegjës për gjithçka që ata gjetën.

Pasazhet e vetme që i referohen dekorimit të Panteonit Agrippan të shkruara nga një dëshmitar okular janë në *Historinë Natyrore të* Plini Plakut . Prej tij ne e dimë se "kapitalet, gjithashtu, të shtyllave, të cilat ishin vendosur nga M. Agrippa në Panteon, janë bërë prej bronzi Sirakuzan",  se "Panteoni i Agrippa është zbukuruar nga Diogjeni i Athinës, dhe Caryatides, prej tij, të cilat formojnë kolonat e atij tempulli, shihen si kryevepra të shkëlqyeshme: e njëjta gjë, gjithashtu, me statujat që vendosen mbi çati "  dhe se një nga perlat e Kleopatrës u pre në gjysmë, në mënyrë që secila gjysmë "të mund të shërbejë si varëse për veshët e Venusit, në Panteonin në Romë". 

Panteoni Augustan u shkatërrua së bashku me ndërtesat e tjera në një zjarr të madh në vitin 80 pas Krishtit. Domiani rindërtoi Panteonin, i cili u dogj përsëri në 110 pas Krishtit. 

Në vitin 202 pas Krishtit, ndërtesa u riparua nga perandori Septimius Severus dhe djali i tij Caracalla , për të cilin ekziston një mbishkrim tjetër, më i vogël në arkitraun e fasadës, nën tekstin më të madh të lartpërmendur.   Ky mbishkrim tani i lexueshëm mezi lexon:

: IMP · CAES · L · SEPTIMIVS · SEVERVS · PIVS · PERTINAX · ARABICVS · ADIABENICVS · PARTHICVS · MAXIMVS · PONTIF · MAX · TRIB · POTEST · X · IMP · XI · COS · III · P · P · PROCOS&#x2003;&#x2003;ET
: IMP · CAES · M · AVRELIVS · ANTONINVS · PIVS · FELIX · AVG · TRIB · POTEST · V · COS · PROCOS · PANTHEVM · VETVSTATE · CORRVPTVM · CVM · OMNI · CVLTV · RESTITVERVNT

: 

### Historia mesjetare 
parapamje| Një pamje e Panteonit në vitin 1836 nga Jakob Alt, që tregon kullat binjake, nga fillimi i shekullit 17 deri në fund të shekullit 19.
Në vitin 609 pas krishtit, perandori bizantin Phocas ia dha ndërtesën Papës Boniface IV, i cili e shndërroi atë në një kishë të krishterë dhe ia shenjtëruan Shën Marisë dhe Martirëve më 13 maj 609  Njëzet e tetë karroca të relikeve të shenjta të martirëve thuhet se ishin hequr nga katakombet dhe ishin vendosur në një legen porfiri nën altarin e lartë.  Në shenjtërimin e saj, Boniface vendosi një ikonë të Nënës së Zotit si 'Panagia Hodegetria' brenda shenjtërores së re. 

Një sasi e madhe e mermerit të jashtëm është hequr gjatë shekujve - për shembull, kapitalet nga disa pilastra janë në Muzeun Britanik .

Dy kolona u përpinë në ndërtesat mesjetare që ngjiteshin tek Panteoni në lindje dhe ishin humbur. Në fillim të shekullit të 17-të, Urban VIII Barberini grisi tavanin prej bronzi dhe zëvendësoi kampanjën mesjetare me kullat e famshme binjake (shpesh të atribuara gabimisht Berninit  ) të quajtura "veshët e gomarit",  të cilat nuk u hoqën deri në fund të shekullit të 19-të.   Humbje tjetër kanë qenë skulpturat e jashtme, të cilat zbukuronin pedimentin sipër mbishkrimit të Agrippës. Brendësia prej mermeri ka mbijetuar kryesisht, megjithëse me një restaurim të gjerë.

### Rilindja 
parapamje| Brendësia e Panteonit në shekullin e 18-të, pikturuar nga Giovanni Paolo Panini .
Që nga Rilindja, Panteoni ka qenë vendi i disa varrimeve të rëndësishme. Midis të varrosurve janë piktorët Raphael dhe Annibale Carracci, kompozitori Arcangelo Corelli dhe arkitekti Baldassare Peruzzi . Në shekullin e 15-të, Panteoni ishte zbukuruar me piktura: më i njohuri është *Lajmërimi* nga Melozzo da Forlì . Filippo Brunelleschi dhe shumë arkitektë të tjerë, e panë Panteonin si frymëzim për veprat e tyre.

Papa Urban VIII (1623 deri 1644 pas Krishtit) urdhëroi që tavani prej bronzi të shkrihej. Pjesa më e madhe e bronzit u përdor për të bërë bombardime për fortifikimin e Castel Sant'Angelo, me pjesën e mbetur të përdorur nga Kamera Apostolike për vepra të ndryshme të tjera. Thuhet gjithashtu se bronzi u përdor nga Bernini në krijimin e baldachit të tij të famshëm mbi altarin e lartë të Bazilikës së Shën Pjetrit, por, sipas të paktën një eksperti, shkrimet e Papës thonë se rreth 90% e bronzit u përdor për top, dhe se bronzi për baldachin erdhi nga Venecia .  Lidhur me këtë, një satirist anonim romak bashkëkohor tund një pasquinade (një poezi e postuar publikisht) që *quod fecerunt barbari jo fecerunt barberini* ("Çfarë nuk bënë barbarët [Barberinët [emri i familjes së Urban VIII] bënë").

Në vitin 1747, feza e gjerë poshtë kupolës me dritaret e saj të rremë u "rivendos", por kishte pak ngjashmëri me origjinalin. Në dekadat e para të shekullit të 20-të, një pjesë e origjinalit, siç mund të rindërtohej nga vizatimet dhe pikturat e Rilindjes, u rikrijua në një nga panelet. 

### Kohët moderne 
Dy mbretër të Italisë janë varrosur në Panteon: Vittorio Emanuele II dhe Umberto I, si dhe Mbretëresha e Umbertos, Margherita .

Panteoni është në përdorim si një kishë katolike. Meshat festohen atje të Dielën dhe ditët e shenjta të detyrimit . Dasmat gjithashtu bëhen herë pas here atje.

## Struktura 
### Portik 
parapamje| Pamja anësore në verilindje
parapamje| Pamja anësore veriperëndimore.
Ndërtesa u afrua fillimisht nga një mëri shkallësh. Më vonë ndërtimi ngriti nivelin e tokës që të çonte në portik, duke eliminuar këto hapa. 

Pedimentja ishte zbukuruar me skulptura lehtësuese, ndoshta prej bronzi. Vrimat që shënojnë vendndodhjen e kapëseve që mbanin skulpturën sugjerojnë që dizajni i saj ka të ngjarë të ishte një shqiponjë brenda një kurore; shirita të zgjatur nga kurora në qoshet e pedimentit. 

Në muret e pjesës së pasme të portikut të Panteonit gjenden dy kamare të mëdha, mbase të destinuara për statujat e August Cezarit dhe Agripës .

Dyert e mëdha prej bronzi në cella, me përmasa 4.45m të gjera me 7.53m të larta, janë më të vjetrat në Romë.  Këto mendoheshin se ishin një zëvendësim i shekullit të 15-të për origjinalin, kryesisht sepse ata konsideroheshin nga arkitektët bashkëkohorë se ishin shumë të vegjël për kornizat e dyerve.  Sidoqoftë, analiza e teknikës së shkrirjes konfirmoi që këto janë dyert origjinale romake,  një shembull i rrallë i bronzit monumental romak që mbijetoi, pavarësisht pastrimit dhe zbatimit të motiveve të krishtera gjatë shekujve.

### Rotunda 
parapamje| Seksioni kryq i Panteonit që tregon se si një sferë me diametër 43.3 metra përshtatet nën kupolën e saj.
Pesha prej 4,535 ton e kupolës së betonit romak është e përqendruar në një unazë voussoirs  në diametër që formojnë okulusin, ndërsa shtytja në këmbë e kupolës kryhet nga tetë qemere fuçi në  muri i daulles në tetë shtylla. 

Trashësia e kupolës mund të jetë afërsisht nga  në bazën e kupolës në  rreth okulit.  Materialet e përdorura në betonin e kupolës gjithashtu ndryshojnë. Në pikën e tij më të trashë, grumbulli është travertin, pastaj pllaka terrakote, pastaj në majë, tufa dhe shtuf, të dy gurë të lehtë porozë. Në majë, ku kubeja do të ishte më e dobëta dhe e prekshme nga shembja, okulusi lehtëson ngarkesën. 
parapamje| Rrezja në kupolën e Panteonit

### Brendësia 
Me të hyrë, vizitorët së pari shohin një dhomë të rrumbullakosur e cila është e mbuluar nga kupola. Okulusi në majë të kupolës nuk u mbulua kurrë, duke lejuar reshje shiu nëpër tavan dhe mbi dysheme. Për shkak të kësaj, dyshemeja e brendshme është e pajisur me kullues dhe është ndërtuar me një pjerrësi prej rreth  për të nxitur rrjedhjen e ujit.  

Pjesa e brendshme e kupolës kishte për qëllim të simbolizonte qemerin e harkuar të qiejve.  Okulusi në majën e kupolës dhe dera e hyrjes janë burimet e vetme natyrore të dritës në brendësi. Gjatë gjithë ditës, drita nga okulusi lëviz rreth kësaj hapësire në një efekt të kundërt të diellit : duke shënuar kohën me dritë sesa me hije.  Okulusi gjithashtu ofron ftohje dhe ventilim; gjatë stuhive, një sistem kullimi poshtë dyshemesë trajton shiun që bie nëpër okulus.
qendër|parapamje|700x700px

## Galeria 

Skeda:Pantheon (J).jpg|Pantheon gjatë një dite shiu
Skeda:Oculus photographed in fisheye by Victor Grigas, Pantheon, Rome.tif|Doma e fotografuar me thjerrëz të  in 2016
Skeda:South east view of the Pantheon from Piazza Minerva, 2006.jpg|Pamje juglindore e Panteonit nga Piazza della Minerva, 2006
Skeda:Pantheon-Roof-from-Gianicolo-2012.JPG|Doma e Panteonit
Skeda:Rom, Pantheon bei Nacht.jpg|Panteoni në mbrëmje
Skeda:Pantheon 0918 2013.jpg|Panteoni, 2013
Skeda:Ac.pantheon3.jpg|Shikimi anash perballë portikos
Skeda:Pantheon inside.jpg|Tavani i Portikos
Skeda:Roman Pantheon - dome by night.JPG|Doma në mbrëmje
Skeda:Pantheon 0931 2013.jpg|Altari
Skeda:Pantheon 0935 2013.jpg|Varri i mbretit Victor Emmanuel II, "Babai i vendit"
 

## Shënime
## Referime