Kulti i individit të Josif Stalinit

[parapamje|350px|Posteri i Stalinit u shfaq në një ngjarje publike në [Leipzig në vitin 1950]]
[thumb|270px|Një festë e 70-vjetorit të supozuar të Stalinit në [Kina|Republikën Popullore të Kinës]]
, udhëheqësin komunist kinez Mao Zedong, udhëheqësin komunist mongol Yumjaagiin Tsedenbal udhëheqësin komunist gjerman Walter Ulbricht]]

Kulti i individit të Josif Stalinit u bë një tipar i shquar i kulturës popullore sovjetike në vitin 1929, pas një festimi madhështor të ditëlindjes së tij të supozuar të 50-të. Për pjesën tjetër të sundimit të Stalinit, shtypi sovjetik e prezantoi Stalinin si një udhëheqës të plotfuqishëm, të gjithëdijshëm, me emrin dhe imazhin e Stalinit duke u shfaqur kudo. Historiani Archie Brown vendos festimin e ditëlindjes së 50-të të Stalinit më 21 dhjetor 1929 si pikënisje për kultin e tij të individit.

## Imazhi i Stalinit në propagandë dhe media
[parapamje|270 px|Anëtaret femra të [Rinia Gjermane e Lirë|FDJ mbajnë fotografitë e Stalinit në Festivalin e 3-të Botëror të Rinisë dhe Studentëve në Berlinin Lindor]]

Ndërtimi i kultit të individit rreth Stalinit duhej të vazhdonte me maturi, siç shpjegon historiani britanik Ian Kershaw në historinë e tij të Evropës në gjysmën e parë të shekullit të 20-të, *To Hell and Back*:

Një kult i Stalinit duhej ndërtuar me kujdes. Kjo nuk ndodhi vetëm sepse vetë njeriu ishte fizikisht i paprekshëm – i zbehtë dhe i ulur, fytyra e tij e dominuar nga një mustaqe e madhe deti dhe e gërmuar rëndë nga lija – ose se ai ishte një individ i fshehtë, shumë privat që fliste me një zë të qetë dhe jodemonstrativ, rusishtja e tij shtrohej me një theks të fortë gjeorgjian që nuk e braktiste kurrë. Problemi i vërtetë ishte hija gjigante e Leninit. Stalini nuk mund të shihej se po uzurponte imazhin legjendar të heroit të madh bolshevik dhe udhëheqësit të revolucionit. Pra, në fillim Stalini eci me kujdes.

Lenini nuk kishte dashur që Stalini ta pasonte atë, duke deklaruar se "Shoku Stalin është shumë i pasjellshëm" dhe duke sugjeruar që partia të gjente dikë "më të durueshëm, më besnik, më të sjellshëm". Kjo propagandë u përqafua nga Stalini, i cili e përdori këtë marrëdhënie në fjalimet drejtuar proletarit, duke thënë se Lenini ishte "mësuesi i madh i proletarëve të të gjitha kombeve" dhe më pas duke e identifikuar veten me proletarët nga farefisi i tyre si studentë të përbashkët të Leninit. Megjithatë, përfundimisht të dy figurat u bashkuan në shtypin sovjetik; Stalini u bë mishërimi i Leninit. Fillimisht, shtypi ia atribuoi çdo sukses brenda Bashkimit Sovjetik udhëheqjes së mençur të Leninit dhe Stalinit, por përfundimisht vetëm Stalini u bë shkaku i shpallur i mirëqenies sovjetike.

Festimet për ditëlindjen e 50-të të Stalinit në dhjetor 1929 shënuan fillimin e vërtetë të ndërtimit të kultit rreth Stalinit. Publikisht, Stalini ishte modest, duke hedhur poshtë sugjerimet se ai ishte i barabartë me Leninin, por duke lejuar që të vazhdonte një festë e dyfishtë e dy burrave, përpara se më vonë ta zhvendoste atë kryesisht tek ai. Deri në vitin 1933, Moska qendrore kishte dy herë më shumë buste dhe imazhe të Stalinit sesa të Leninit, dhe Stalini do të merrte duartrokitje në paraqitjet e tij të rralla publike që zgjasnin 15 minuta ose më shumë.

Shtypi sovjetik e lavdëronte vazhdimisht Stalinin, duke e përshkruar atë si "i madh", "i dashur", "i guximshëm", "i mençur", "frymëzues" dhe "gjeni". Kjo e portretizoi atë si një figurë baba të kujdesshëm, por të fortë, me popullsinë sovjetike si "fëmijët" e tij. Nga viti 1936, shtypi sovjetik filloi t'i referohej Stalinit si "Babai i Kombeve" duke i kujtuar fshatarëve imazhin e tyre të sundimtarit të tyre të mëparshëm, carit, i cili shihej si një "patriark i ashpër i familjes". Pas vitesh revolucionesh dhe lufte civile, populli rus dëshironte një udhëheqje të fortë dhe të qëllimshme

Ndërveprimet midis Stalinit dhe fëmijëve u bënë një element kyç i kultit të individit. Stalini shpesh angazhohej në shkëmbime publike të dhuratave me fëmijë sovjetikë nga një sërë prejardhjesh të ndryshme etnike. Duke filluar nga viti 1935, shprehja, "Faleminderit i dashur shoku Stalin për një fëmijëri të lumtur!" u shfaqën mbi portat e çerdheve, jetimoreve dhe shkollave; Fëmijët gjithashtu brohorisnin këtë slogan në festivale.

Fjalimet e përshkruanin Stalinin si "Punonjësi ynë më i mirë i fermës kolektive", "punëtori ynë i goditjes, më i miri ynë" dhe "I dashuri ynë, ylli ynë udhëzues".

Fillimisht, shtypi synonte gjithashtu të demonstronte një lidhje të drejtpërdrejtë midis Stalinit dhe njerëzve të thjeshtë; gazetat shpesh publikonin letra kolektive nga punëtorët e fermave ose të industrisë që lavdëronin udhëheqësin, si dhe rrëfime dhe poezi për takimin me Stalinin. Menjëherë pas revolucionit të tetorit 1917, Ivan Tovstukha hartoi një seksion biografik që shfaq Stalinin për Fjalorin e Enciklopedisë Granat Ruse. Edhe pse pjesa më e madhe e përshkrimit të karrierës së Stalinit ishte shumë e zbukuruar, ajo kishte fituar aq shumë favor nga publiku, saqë ata publikuan vetëm një broshurë prej katërmbëdhjetë faqesh të quajtur *Joseph Vissarionovich Stalin: Një Biografi e Shkurtër* me një botim prej 50,000*.* Megjithatë, këto lloj llogarish ranë pas Luftës së Dytë Botërore; Stalini u tërhoq nga jeta publike dhe shtypi në vend të kësaj filloi të përqendrohej në kontaktet e largëta (d.m.th., rrëfimet e marrjes së një telegrami nga Stalini ose duke parë liderin nga larg). Një pjesë tjetër e spikatur e imazhit të Stalinit në mediat masive ishte lidhja e tij e ngushtë me Vladimir Leninin. Shtypi sovjetik pohoi se Stalini kishte qenë shoqëruesi i vazhdueshëm i Leninit derisa ky i fundit ishte gjallë, dhe se si i tillë, Stalini ndoqi nga afër mësimet e Leninit dhe mund të vazhdonte trashëgiminë bolshevike pas vdekjes së Leninit. Stalini mbrojti ashpër korrektësinë e pikëpamjeve të Leninit në publik, dhe duke bërë këtë, Stalini la të kuptohej se, si një ndjekës besnik i leninizmit, udhëheqja e tij ishte po aq e patëmetë.

## Referime
### Bibliografia
* Bonnell, Victoria E. (1999) *The Iconography of Power: Soviet Political Posters Under Lenin and Stalin* Berkeley, Calaifornia: University of California Press. 
* 
* Davies, Sarah (2004) "Stalin and the Making of the Leader Cult in the 1930s", in Apor, Balázs et al. eds. *The Leader Cult in Communist Dictatorship: Stalin and the Eastern Bloc*, New York: Palgrave Macmillan 
* Gill, Graeme (1980) "The Soviet Leader Cult: Reflections on the Structure of Leadership in the Soviet Union", *British Journal of Political Science* v.10 
* Kelly, Catriona (2005) "Riding the Magic Carpet: Children and the Leader Cult in the Stalin Era", *Slavic and East European Journal* v.49
*