Aneksimi i Tibetit nga Kina

**Tibeti** u vu nën kontrollin e Republikës Popullore të Kinës (PRC) pasi Qeveria e Tibetit nënshkroi Marrëveshjen e Shtatëmbëdhjetë Pikave të cilën Dalai Lama i 14-të e ratifikoi më 24 tetor 1951, por më vonë e hodhi poshtë me arsyetimin se ai e kishte dhënë miratimin e tij për marrëveshjen nën presion. Kjo ndodhi pas përpjekjeve të Qeverisë Tibetiane për të fituar njohje ndërkombëtare, përpjekjeve për të modernizuar ushtrinë e saj, negociatave midis Qeverisë së Tibetit dhe RP të Kinës dhe një konflikti ushtarak në zonën Chamdo të Khamit perëndimor në tetor 1950. Qeveria kineze e quan serinë e ngjarjeve "Çlirimi Paqësor i Tibetit", pavarësisht disa mijëra viktimave të raportuara nga gjeneralët kinezë gjatë gjithë pushtimit. Ngjarjet njihen si "pushtimi kinez i Tibetit" nga Administrata Qendrore Tibetiane dhe nga diaspora tibetiane.

Qeveria e Tibetit dhe struktura shoqërore tibetiane mbetën në vend në politikën tibetiane nën autoritetin e Kinës deri në kryengritjen tibetiane të vitit 1959, kur Dalai Lama iku në mërgim dhe pas së cilës Qeveria e Tibetit dhe strukturat shoqërore tibetiane u shpërbënë.

## Sfondi 
Tibeti u vu nën kontrollin e dinastisë Qing të Kinës në vitin 1720, pasi dinastia Qing dëboi forcat e Khanatit Dzungar nga Tibeti. Perandori Kangxi shkroi një dekret perandorak për Mbishkrimet Perandorake të Paqësimit të Tibetit, dhe Xizang (kinezisht: 西藏) u përdor zyrtarisht për të përcaktuar rajonin, termi tibetian për Xizang është Bod, termi mançurian për Xizang është Wargi Dzang, dhe termi mongol për Xizang është Töbed. Në vitin 1724, pasi Trembëdhjetë Artikujt për Zgjidhjen e Çështjeve Qinghai (kinezisht: 青海善后事宜十三条) iu propozuan Perandorit Yongzheng, kufijtë midis Tibetit, Qinghai, Sichuan dhe Yunnan u përcaktuan në thelb.

Ajo mbeti nën suzerenitetin (ose protektoratin) e dinastisë Qing deri në rënien e monarkisë në vitin 1912. Republika pasuese e Kinës pretendoi trashëgiminë e të gjitha territoreve të mbajtura nga dinastia Qing, përfshirë Tibetin. Ky pretendim u parashikua në Dekretin Perandorak të Abdikimit të Perandorit Qing, të nënshkruar nga Perandoresha e Veja Longyu në emër të Perandorit gjashtëvjeçar Xuantong: "... integriteti i vazhdueshëm territorial i tokave të pesë racave, Mançur, Han, Mongol, Hui dhe Tibetian në një Republikë të madhe të Kinës" (... 仍合滿, 漢, 蒙, 回, 五完全領土, 为一䤧席可少國). Kushtetuta e Përkohshme e Republikës së Kinës e miratuar në vitin 1912 përcaktoi posaçërisht rajonet kufitare të republikës së re, përfshirë Tibetin, si pjesë integrale të shtetit, megjithëse përplasjet etnike ndodhën në Lhasa pas Kryengritjes Wuchang.

Pas Revolucionit Xinhai në vitin 1911, pjesa më e madhe e zonës që përfshin Rajonin Autonom të Tibetit (TAR) të sotëm u bë një politikë de facto e pavarur, e pavarur nga pjesa tjetër e Republikës së Kinës, me pjesën tjetër të TAR-it të sotëm që ra nën kontrollin e qeverisë tibetiane deri në vitin 1917. Disa zona kufitare me popullsi të lartë etnike tibetiane (Amdo dhe Kham Lindor) mbetën nën kontrollin e Partisë Nacionaliste Kineze (Kuomintang) ose të udhëheqësve lokalë të luftës.

Rajoni TAR njihet edhe si "Tibeti Politik", ndërsa të gjitha zonat me një popullsi të lartë etnike tibetiane njihen kolektivisht si "Tibeti Etnik". Tibeti Politik i referohet politikës së sunduar vazhdimisht nga qeveritë tibetiane që nga kohërat më të hershme deri në vitin 1951, ndërsa Tibeti etnik i referohet rajoneve në veri dhe lindje ku historikisht mbizotëronin tibetianët, por ku, deri në kohët moderne, juridiksioni tibetian ishte i parregullt dhe i kufizuar vetëm në zona të caktuara.

Në kohën kur Tibeti Politik fitoi pavarësinë de facto, sistemet e tij socio-ekonomike dhe politike i ngjanin Evropës Mesjetare. Përpjekjet e Dalai Lamës së 13-të midis viteve 1913 dhe 1933 për të zgjeruar dhe modernizuar ushtrinë tibetiane përfundimisht dështuan, kryesisht për shkak të kundërshtimit nga aristokratët dhe murgjit e fuqishëm. Më 12 gusht 1927, Republika e Kinës urdhëroi që para publikimit të ligjeve të reja, të gjitha ligjet në histori në lidhje me Budizmin Tibetian duhet të vazhdonin, përveç nëse kishte konflikte me doktrinën e re ose ligjet e reja të Qeverisë Qendrore. Qeveria tibetiane kishte pak kontakt me qeveritë e tjera të botës gjatë periudhës së pavarësisë de facto, me disa përjashtime; veçanërisht Indinë, Mbretërinë e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara. Kjo e la Tibetin të izoluar diplomatikisht dhe të prerë deri në atë pikë sa nuk mund t'i bënte qëndrimet e tij për çështjet të njohura mirë për bashkësinë ndërkombëtare.

## Shiko edhe 
* Aneksimi i Krimesë nga Rusia

## Referime