Transformimi integral

## Forma e përgjithshme 
Një shndërrim integral është çdo shndërrim *T* i formës së mëposhtme:

: (Tf)(u) = \int_{t_1}^{t_2} f(t)\, K(t, u)\, dt

Hyrja e këtij transformimi është një funksion *f*, dhe dalja është një funksion tjetër *Tf* . Një transformim integral është një lloj i veçantë operatori matematikor.

Ka shumë transformime integrale të dobishme. Secili specifikohet nga një zgjedhje e funksionit K të dy variablave, **funksioni i bërthamës**, **bërthama integrale** ose **bërthama** e transformimit. Në anglisht njihet me emrin *kernel.*

Disa bërtham kanë një *bërthamë të anasjelltë (kernel invers*) të lidhur K^{-1}( u,t ) i cila (përafërsisht) jep një transformim të anasjelltë:

: f(t) = \int_{u_1}^{u_2} (Tf)(u)\, K^{-1}( u,t )\, du

Një *bërthamë simetrike* është ajo që është e pandryshuar kur të vendet e ndryshoreve ndërrohen; është një funksion kernel *K* sikurse K(t, u) = K(u, t) . Në teorinë e ekuacioneve integrale, bërthamat simetrike korrespondojnë me operatorët e vetë-bashkuar. 

## Motivimi 
Ka shumë klasa problemesh që janë të vështira për t'u zgjidhur - ose të paktën mjaft të koklavitura algjebrikisht - në paraqitjet e tyre origjinale. Një transformim integral "hartëzon" një ekuacion nga "fusha" e tij origjinale në një fushë tjetër, në të cilën manipulimi dhe zgjidhja e ekuacionit mund të jetë shumë më të lehta se sa në domenin origjinal. Zgjidhja më pas mund të rikthehet në fushën origjinale me inversin e transformimit integral.

Ka shumë aplikime të probabilitetit që mbështeten në transformime integrale, të tilla si "kerneli i çmimeve" ose faktori stokastik i zbritjes, ose zbutja e të dhënave të rikuperuara nga statistika të forta; shih kernel (statistika) .

## Historia 
Pararendësi i transformimeve ishin seritë Furier për të shprehur funksionet në intervale të fundme. Më vonë transformimi Thurje u zhvillua për të hequr kërkesën e intervaleve të fundme.

Duke përdorur serinë Fourier, pothuajse çdo funksion praktik i kohës ( voltazhi në terminalet e një pajisjeje elektronike për shembull) mund të përfaqësohet si një shumë e sinuseve dhe kosinuseve, secili i shkallëzuar në mënyrë të përshtatshme (i shumëzuar me një faktor konstant), i zhvendosur (i përparuar ose i vonuar në kohë) dhe i "shtrydhur" ose i "shtrirë" (duke rritur ose ulur frekuencën). Sinuset dhe kosinuset në serinë Fourier janë një shembull i një baze ortonormale .

## Shembull përdorimi 
Si shembull i një aplikimi të transformimeve integrale, merrni parasysh transformimin e Laplasit . Kjo është një teknikë që hartëzon ekuacionet diferenciale ose integro-diferenciale në domenin "kohë" në ekuacione polinomiale në atë që quhet domeni i "frekuencës komplekse" . (Frekuenca komplekse është e ngjashme me frekuencën aktuale, fizike, por mjaft më e përgjithshme. Në mënyrë të veçantë, përbërësi imagjinar *ω* i frekuencës komplekse *s* = − *σ* + *iω* korrespondon me konceptin e zakonshëm të frekuencës ndërsa përbërësi real *σ* i frekuencës komplekse i korrespondon shkallës së "shuarjes", pra një ulje eksponenciale të amplitudës. ) Ekuacioni i hedhur në termat e frekuencës komplekse zgjidhet lehtësisht në fushën e frekuencës komplekse, duke çuar në një "zgjidhje" të formuluar në fushën e frekuencës. Duke përdorur transformimin e anasjelltë, *dmth* ., procedurën e anasjelltë të transformimit origjinal të Laplasit, merret zgjidhja në kohë.

## Tabela e transformimeve