Rrethimi i tretë i Krujës

**Rrethimi i tretë i Krujës** nga Perandoria Osmane ndodhi në verën e vitit 1467 në Krujë në Shqipëri.

Shkatërrimi i ushtrisë së Ballaban Pashës dhe rrethimi i Elbasanit gjatë rrethimit të mëparshëm të Krujës e detyroi Mehmetin II të sulmonte përsëri Skënderbeun në verën e vitit 1467, vetëm 2 muaj pas fitores së këtij të fundit në rrethimin e mëparshëm.

Mehmeti dërgoi trupa për të bastisur zotërimet e Republikës së Venedikut (veçanërisht Shkodrën dhe Durrësin, të cilat u rrethuan dhe u bombarduan për një kohë të shkurtër) dhe për t'i mbajtur të izoluara. Më pas ai e rrethoi Krujën për disa ditë, por pasi kuptoi se një sulm i drejtpërdrejtë nuk ishte praktik, vendosi të tërhiqej.

## Sfondi 
Mehmeti II ndoshta kishte ndërmend të dërgonte një flotë kundër venedikasve në vitin 1467, duke synuar rajone të tilla si Morea ose Eubea. Si pasojë, ai nisi ndërtimin e anijeve të reja për të mbështetur këtë përpjekje. Megjithatë, çlirimi i suksesshëm i Krujës nga Skënderbeu në rrethimin e dytë, së bashku me vdekjen e Ballaban Pashës dhe humbjet e rënda për osmanët, shënoi një ndryshim të dukshëm. Mehmeti u detyrua të braktiste planet e tij të ekspeditës detare dhe të sulmonte përsëri Skënderbeun.

Lajmet e mëvonshme për marshimin e ripërtërirë të Mehmetit drejt Shqipërisë shkaktuan shqetësim në Venedik, veçanërisht me përfundimin se ai kishte ndërmend të pushtonte Durrësin. Qyteti kishte rëndësi strategjike për osmanët si bazë për operacione kundër bregdetit italian.

## Ekspedita 
Gjatë pranverës së vitit 1467, Mehmeti II ndërmori një fushatë ushtarake në Shqipëri, duke zgjedhur Beratin si pikë hyrjeje, të vendosur në jug të territoreve nën kontrollin e Skënderbeut.

Në rrëfimin e tij historik, Tursun Beu përshkruan përleshjet fillestare në luginën e Buzurshekut pranë Elbasanit, e karakterizuar nga terreni i saj i thyer e i rrethuar nga male gjigante. Me të hasur rezistencën nga forcat shqiptare të ngulitura në pozicionet e ngritura, trupat anadollake përparuan nga njëri skaj i përroit, ndërsa forcat rumeliane iu afruan nga tjetri. Nën mbulesën e natës, anadollakët nisën një sulm të papritur, duke rezultuar në vdekjen e meshkujve të rritur dhe skllavërimin e grave, vajzave dhe djemve.

[thumb|right|[Lumi i Bunës pranë Shkodrës]]

Më pas osmanët vazhduan drejt veriut përgjatë lumit të Matit, duke siguruar fortesa strategjike të vendosura në terrenin malor. Siç përshkruhet nga Michael Critobulus, ata përshkuan sistematikisht rajonin, duke ushtruar kontroll mbi male, përrenj, gryka, lugina, gryka dhe karakteristika të tjera natyrore, duke nënshtruar pa dallim popullsinë dhe duke e shkatërruar tokën për një periudhë prej dy javësh.

Më 8 korrik, Skënderbeu i shkroi një letër këshillit venedikas nga Shkodra, duke kërkuar urgjentisht ndihmë. Si përgjigje, atij iu sigurua se autoritetet venedikase ishin urdhëruar t'i jepnin të gjithë ndihmën e mundshme. Për më tepër, një kontingjent prej 1,000 këmbësorësh dhe 300 kalorësish u mobilizua me shpejtësi dhe u dërgua në zonat nën kërcënim.

Në këtë kohë, kishin dalë raporte se Mehmeti dhe ushtria e tij e madhe kishin ngritur kampin pranë lumit të Erzenit, pesë milje në veri të Durrësit. Qyteti, megjithëse i furnizuar mirë, ishte braktisur nga banorët e tij. Një numër i madh refugjatësh mbërritën në Brindisi ​​për t'i shpëtuar hakmarrjes osmane. Ky fluks ngriti shqetësime për shpërthime të mundshme sëmundjesh në Pulia. Durrësi ishte shkretëruar pothuajse tërësisht dhe banorët e fshatrave fqinje ishin strehuar në male. Trupat osmane bënin sikur tërhiqeshin vetëm për t'i zënë pritë fshatarëve dhe barinjve që ktheheshin, duke i masakruar ose skllavëruar ata. Edhe këmbanat e kishave prej bronzi u hoqën dhe u morën për të parandaluar përdorimin e tyre në prodhimin e topave osmanë. Raportime shqetësuese arritën Perëndimin duke detajuar eksodin masiv në male dhe fatin brutal që i priste ata që u kapën nga armiku.

Sulltani kishte vendosur një forcë prej 12,000 kalorësish në afërsi të portit. Megjithatë, sipas raporteve të marra nga Signoria, duket se përpjekja për sulm ndaj Durrësit dhe zonave përreth tij ishte e pasuksesshme. Kalorësia osmane hasi rezistencë të fortë nga trupat e ngulitura brenda mureve të qytetit, duke penguar kapjen e tij. Si pasojë, kalorësit i ridrejtuan përpjekjet e tyre drejt Krujës.

Megjithatë, duket se osmanët u tërhoqën në lindje pa e pushtuar me sukses Krujën. Duke kuptuar se nuk mund ta merrnin atë me forcë, Mehmeti zgjodhi të kthehej dhe la disa nga trupat e tij për të vazhduar bllokadën dhe rrethimin.

## Pasojat 
Fushata e dytë e Mehmetit II në Shqipëri përfundoi në mesin ose fundin e verës pa arritur qëllimet e saj, pasi përfshirja e sulltanit ishte hezituese dhe sporadike. Kruja, megjithëse nuk ishte më nën kontrollin e Skënderbeut, mbeti e pathyeshme. Skënderbeu ia besoi mbrojtjen e saj një garnizoni venedikas, ndërsa vetë kërkoi strehim në Lezhë.

## Referime 
## Bibliografia 
* 
* 
* 
* 
*