Epikurizmi

parapamje| Epikuri - bust romak
[parapamje| Dorëshkrimi *De rerum natura*, i kopjuar nga një frat augustinian për [Papa Sisto IV|Papën Sixtus IV, rreth vitit 1483, pas zbulimit të një dorëshkrimi të hershëm në vitin 1417 nga sekretari humanist dhe papal Poggio Bracciolini ]]

**Epikurizmi** është një sistem filozofie i themeluar rreth vitit 307 p.e.s. bazuar në mësimet e filozofit të lashtë grek Epikuri. Epikurizmi ishte fillimisht sfidë për platonizmin. Më vonë rryma kundërshtare kryesore e tij u bë stoicizmi. 

Disa shkrime të Epikurit kanë mbijetu deri në ditët e sotme. Disa studiues e konsiderojnë vjershën epike *De rerum natura* (Latinisht për *natyrën e gjërave* ) të Lukrecit për me i paraqitë, në një vepër të unifikuar, argumentet thelbësore dhe teoritë e epikurizmit. Shumë prej rrotullave të zbuluara në Vilën e Papirit në Herkulaneum janë tekste epikuriane. Të paktën disa mendohet se i përkisnin filozofit epikurian Philodemus. 

Epikuri ishte materialist atomist, ndjekës i hapave të Demokritit. Materializmi i tij e çoi në sulm të përgjithshëm mbi bestytninë dhe ndërhyrjen hyjnore. Pas filozofit kirenaik Aristipi, Epikuri besonte se e mira më e madhe ishte me kërku kënaqësi modeste, të qëndrueshme në formën e një gjendje ataraksie (qetësi dhe liri nga frika) dhe aponie (mungesa e dhimbjes trupore) përmes njohjes së punës së botës dhe kufizimit të dëshirave. Kombinimi i këtyre dy gjendjeve përbën lumturinë në formën më të naltë. Rrjedhimisht, Epikuri dhe pasuesit e vet e shmangën politikën, sepse kjo mund të çojë në zhgënjime dhe ambicie që mund të bien ndesh drejtpërdrejt me kërkimin epikurian për paqen e mendjes dhe të virtyteve.  

Megjithëse epikurizmi është formë e hedonizmit përderisa deklaron se kënaqësia është qëllimi i vetëm i brendshëm, koncepti që mungesa e dhimbjes dhe frikës përbën kënaqësinë më të madhe, dhe mbrojtja e tij për një jetë të thjeshtë, e bëjnë atë shumë të ndryshëm nga "hedonizmi" i kuptuar kolokualisht. 

Epikurizmi lulëzoi në epokën helenistike të vonë dhe gjatë epokës romake, dhe ku si rrjedhojë u krijuan shumë bashkësi epikuriane, si ato në Antioki, Aleksandri, Rodos dhe Herkulaneum. Nga fundi i shekullit të III-të epikurizmi u shua duke u kundërshtu nga filozofitë tjera (kryesisht neoplatonizmi), tashmë në ngritje. Interesi për epikurizmin u ringjall në epokën e iluminizmit dhe vazhdon edhe në epokën moderne.     

## Shih edhe 
* Epikuri 
* Paradoksi epikurian 

## Referime 
## Literatura 
* Dane R. Gordon and David B. Suits, *Epicurus. His Continuing Influence and Contemporary Relevance*, Rochester, N.Y.: RIT Cary Graphic Arts Press, 2003.
* Holmes, Brooke & Shearin, W. H. *Dynamic Reading: Studies in the Reception of Epicureanism*, New York: Oxford University Press, 2012.
* Jones, Howard. *The Epicurean Tradition*, New York: Routledge, 1989.
* Neven Leddy and Avi S. Lifschitz, *Epicurus in the Enlightenment*, Oxford: Voltaire Foundation, 2009.
* Long, A.A. & Sedley, D.N. The Hellenistic Philosophers Volume 1, Cambridge: Cambridge University Press, 1987. ()
* 
* Martin Ferguson Smith (ed.), *Diogenes of Oinoanda. The Epicurean inscription*, edited with introduction, translation, and notes, Naples: Bibliopolis, 1993.
* Martin Ferguson Smith, *Supplement to Diogenes of Oinoanda. The Epicurean Inscription*, Naples: Bibliopolis, 2003.
* Warren, James (ed.) *The Cambridge Companion to Epicureanism*, Cambridge: Cambridge University Press, 2009.
* Wilson, Catherine. *Epicureanism at the Origins of Modernity*, New York: Oxford University Press, 2008.
* Zeller, Eduard; Reichel, Oswald J., *The Stoics, Epicureans and Sceptics*, Longmans, Green, and Co., 1892