Kryqëzata e Dytë

parapamje|Ilustrim nga Jean Colombe nga ''Passages d'outremer'' nga Sébastien Mamerot që përshkruan Betejën e Inab.
**Kryqëzata e Dytë** (1147–1150) ishte kryqëzata e dytë e madhe e nisur nga Evropa. Kryqëzata e Dytë filloi në përgjigje të rënies së Qarkut të Edessa në 1144 nga forcat e Zengit. Qarku ishte themeluar gjatë Kryqëzatës së Parë (1096–1099) nga Mbreti Baldwin I i Jerusalemit në vitin 1098. Ndërsa ishte shteti i parë kryqtar që u themelua, ishte gjithashtu i pari që ra.

Kryqëzata e Dytë u shpall nga Papa Eugjeni III dhe ishte e para nga kryqëzatat që udhëhiqej nga mbretërit evropianë, përkatësisht Louis VII i Francës dhe Conrad III i Gjermanisë, me ndihmën e një numri fisnikësh të tjerë evropianë. Ushtritë e dy mbretërve marshuan veçmas nëpër Evropë. Pasi kaluan territorin bizantin në Anadoll, të dyja ushtritë u mundën veçmas nga turqit selxhukë. Burimi kryesor i krishterë perëndimor, Odo of Deuil, dhe burimet e krishtera siriake pohojnë se perandori bizantin Manuel I Komneni pengoi fshehurazi përparimin e kryqtarëve, veçanërisht në Anadoll, ku supozohet se ai kishte urdhëruar qëllimisht turqit t'i sulmonin ata. Megjithatë, ky sabotim i supozuar i kryqëzatës nga bizantinët, ka të ngjarë të ishte sajuar nga Odo, i cili e shihte Perandorinë si një pengesë, dhe për më tepër Perandori Manuel nuk kishte asnjë arsye politike për ta bërë këtë. Louis dhe Conrad dhe mbetjet e ushtrive të tyre arritën në Jerusalem dhe morën pjesë në 1148 në një sulm të pamenduar në Damask, i cili përfundoi në tërheqjen e tyre. Në fund, kryqëzata në lindje ishte një dështim për kryqtarët dhe një fitore për muslimanët. Në fund të fundit, ajo do të kishte një ndikim kyç në rënien e Jeruzalemit dhe do të shkaktonte Kryqëzatën e Tretë në fund të shekullit të 12-të.

Ndërsa Kryqëzata e Dytë nuk arriti të arrijë qëllimet e saj në Tokën e Shenjtë, kryqtarët panë fitore diku tjetër. Më e rëndësishmja prej tyre erdhi te një forcë e kombinuar prej 13,000 kryqtarësh flamandë, frizianë, normanë, anglezë, skocezë dhe gjermanë në vitin 1147. Duke udhëtuar nga Anglia, me anije, për në Tokën e Shenjtë, ushtria ndaloi dhe ndihmoi më të vegjëlit (7,000) Ushtria portugeze në kapjen e Lisbonës, duke dëbuar pushtuesit e saj maure.

Përgjigja fillestare ndaj demit të ri të kryqëzatës ishte e dobët dhe në fakt duhej të ribotohej kur ishte e qartë se Louis VII i Francës do të merrte pjesë në ekspeditë. Luigji VII kishte konsideruar gjithashtu një ekspeditë të re të pavarur nga Papa, të cilën ai e njoftoi në oborrin e tij të Krishtlindjeve në Bourges në 1145. Është e diskutueshme nëse Luigji po planifikonte një kryqëzatë të tijën apo në fakt një pelegrinazh, pasi ai donte të përmbushte një Betimi i bërë nga vëllai i tij i vdekur Filipi për të shkuar në Tokën e Shenjtë. Ka të ngjarë që Louis e kishte marrë këtë vendim pavarësisht nga dëgjimi për Quantum Praedecessores. Në çdo rast, Abati Suger dhe fisnikët e tjerë nuk ishin në favor të planeve të Louis, pasi ai do të largohej nga mbretëria për disa vjet. Louis u konsultua me Bernardin e Clairvaux-it, i cili e ktheu atë te Eugene. Deri tani Louis do të kishte dëgjuar patjetër për demin papal, dhe Eugjeni me entuziazëm mbështeti kryqëzatën e Luigjit. Demi u ribotua më 1 mars 1146 dhe Eugjeni autorizoi Bernardin të predikonte lajmin në të gjithë Francën.

## Shiko edhe 
* Kryqëzata e Parë
* Kryqëzata e Tretë

## Referime