Diktatura ushtarake

**Diktatura ushtarake** është një diktaturë në të cilën ushtria ushtron kontroll të plotë ose thelbësor mbi autoritetin politik, dhe diktatori është shpesh një oficer ushtarak i rangut të lartë.

Situata e kundërt është të kemi kontroll civil të ushtrisë.

## Krijimi dhe evolucioni
Shumica e diktaturave ushtarake janë formuar pasi një grusht shteti ka rrëzuar qeverinë e mëparshme. Megjithatë, ka pasur raste kur qeveria civile ishte mbajtur zyrtarisht, por ushtrimet ushtarake *de facto* kontrolloheshin – qeveria civile ose anashkalohet ose detyrohet të përmbushë dëshirat e ushtrisë. Për shembull, nga viti 1916 deri në fund të Luftës së Parë Botërore, Perandoria Gjermane u qeveris si një diktaturë ushtarake efektive, sepse gjeneralët kryesorë të saj kishin fituar një nivel të tillë kontrolli mbi Kaiser Wilhelm II, sa që kancelari dhe ministra të tjerë civilë shërbyen në mënyrë efektive sipas dëshirës së tyre. Përndryshe, Perandoria e Japonisë pas vitit 1931 nuk e ndryshoi kurrë në asnjë mënyrë formale strukturën kushtetuese të qeverisë së saj, por që nga ajo pikë, ajo zakonisht shihet si një diktaturë ushtarake, pasi Ushtria dhe Marina kishin të drejtën ligjore efektive për të vënë veton ndaj formimit. të qeverive të padëshiruara (dhe gjithashtu për të detyruar dorëheqjen e një qeverie ekzistuese që kishte humbur favorin e tyre), dhe meqenëse postet kryesore të kabinetit të mbajtura tradicionalisht nga civilët (veçanërisht Premiership) u plotësuan nga oficerë aktivë të flamurit.

Diktaturat ushtarake mund të rivendosin gradualisht komponentë të rëndësishëm të qeverisë civile, ndërkohë që komandanti i lartë ushtarak ruan ende pushtetin politik ekzekutiv. Si shembull, diktatura ushtarake kiliane nën Augusto Pinochet zhvilloi një plebishit në vitin 1980 që krijoi një kushtetutë të re, duke legjitimuar kështu sundimin e regjimit.

## Justifikimi
[parapamje|majtas|[Augusto Pinochet, një nga diktatorët ushtarakë më të famshëm dhe qeveria e tij e juntës]]
Në të kaluarën, juntat ushtarake e kanë justifikuar sundimin e tyre si një mënyrë për të sjellë stabilitet politik për kombin ose për ta shpëtuar atë nga kërcënimi i "ideologjive të rrezikshme". Për shembull, kërcënimi i komunizmit, socializmit dhe islamizmit përdorej shpesh. Regjimet ushtarake priren ta portretizojnë veten si jopartiakë, si një parti "neutrale" që mund të sigurojë udhëheqje të përkohshme në kohë trazirash, dhe gjithashtu priren të portretizojnë politikanët civilë si të korruptuar dhe joefektiv. Një nga karakteristikat pothuajse universale të një qeverie ushtarake është vendosja e ligjit ushtarak ose një gjendje e përhershme e jashtëzakonshme.

## Krahasimi me format e tjera të autoritarizmit
### Krahasimi me monarkinë
Një diktaturë ushtarake është e dallueshme nga një monarki absolute, megjithëse ka disa ngjashmëri, veçanërisht në lidhje me mënyrën se si janë vendosur (ose historikisht) të dyja. Pothuajse të gjithë monarkët absolutë (dhe madje edhe shumica e monarkëve kushtetues) janë komandantë të përgjithshëm të ushtrive të kombeve të tyre, veshin uniforma ushtarake të paktën në baza ceremoniale dhe mbajnë grada dhe/ose tituj ushtarakë. Gjithashtu, anëtarët e vjetër të familjeve mbretërore, veçanërisht nëse janë meshkuj dhe/ose trashëgimtarë të dukshëm ose të supozuar, pritet të kryejnë shërbimin ushtarak përpara se të ngjiten në fron. Për më tepër, pothuajse të gjitha monarkitë (si aktuale ashtu edhe ato të zhdukura) u krijuan gjatë shekujve dhe mijëvjeçarëve të kaluar me forcën e armëve. Një ndryshim kryesor midis një monarkie dhe një diktature ushtarake është se pasi ato vendosen dhe njihen nga subjektet e tyre (një proces që shpesh ka marrë shumë breza), një monarki zakonisht vendos një formë të trashëgimisë trashëgimore për të transferuar në mënyrë legjitime pushtetin nga brezi në brez, dhe ndërkohë që historikisht ka pasur shumë raste të pretendimeve të diskutueshme për një fron, përpjekja për të marrë pushtetin përmes forcës së armëve pa një lloj pretendimi të besueshëm trashëgimor zakonisht konsiderohet si i paligjshëm dhe/ose i paligjshëm nga monarkistët. Në monarkitë kushtetuese, monarku është zakonisht komandanti i përgjithshëm dhe shpesh zyrtarisht është oficeri ushtarak i rangut më të lartë, por në praktikë pritet që t'i nënshtrohet këshillave të ministrave civilë, veçanërisht kur emëron oficerë flamuri që do të ushtrojnë komandën aktuale operacionale, pra mbajtjen e kontrollit civil të ushtrisë.

Nga ana tjetër, diktaturat moderne ushtarake zakonisht i shmangen trashëgimisë trashëgimore me junta të gjata që shpesh theksojnë metodat tradicionale të promovimit brenda gradave të oficerëve si rruga përfundimtare drejt pushtetit civil. Diktaturat ushtarake të cilat janë përpjekur të vendosen si monarki ose të zbatojnë në ndonjë mënyrë tjetër pasardhjen trashëgimore, pavarësisht nëse janë përpjekur apo jo të vendosen si monarki, shpesh janë shembur shumë shpejt. Në një shembull, Oliver Cromwell pasi rrëzoi dhe ekzekutoi mbretin Charles I të Anglisë refuzoi të gjitha ofertat për të marrë kurorën angleze, por megjithatë u përpoq që pas vdekjes së tij pushteti t'i transferohej djalit të tij Richard Cromwell; megjithatë, Cromwell më të ri i mungonte respekti ose mbështetja e strukturës ushtarake angleze, dhe kështu u detyrua shpejt të hiqte dorë nga pushteti. Në një tjetër, disa vjet pasi organizoi një grusht shteti dhe u vendos si diktator i Republikës së Parë Franceze, Napoleon Bonaparti e kurorëzoi veten Perandor Francez. Edhe pse më pas ai u martua me një princeshë Habsburge dhe ishte trashëgimtar i fronit të tij të sapokrijuar, pretendimi i Napoleonit për pushtet nuk u pranua kurrë plotësisht nga royalistët francezë që mbështetën shtëpinë e rrëzuar të Bourbonit, as nga monarkitë e tjera evropiane. Përfundimisht, ushtritë e Napoleonit u mundën dhe ai u detyrua të abdikonte dhe të shkonte në mërgim. Megjithëse nipi i Napoleonit përfundimisht rivendosi monarkinë bonapartiste për një kohë, kapja e tij e pushtetit mund të përshkruhet më mirë në kontekstin e një diktature civile siç përshkruhet në seksionin vijues.

### Krahasimi me diktaturën civile
Një diktaturë ushtarake është gjithashtu e ndryshme nga diktatura civile për një sërë arsyesh: motivet e tyre për marrjen e pushtetit, institucionet përmes të cilave ata organizojnë sundimin e tyre dhe mënyrat se si ata largohen nga pushteti. Shpesh duke e parë veten si shpëtimin e kombit nga politikanët civilë të korruptuar ose miopë, një diktaturë ushtarake justifikon pozicionin e saj si arbitra "neutralë" në bazë të anëtarësimit të tyre në forcat e armatosura, të cilat në shumë vende nominalisht pritet të jenë institucione apolitike. Për shembull, shumë junta miratojnë tituj sipas linjës së "Komitetit të Restaurimit Kombëtar", ose "Komitetit Nacionalçlirimtar". Udhëheqësit ushtarakë shpesh sundojnë si juntë, duke zgjedhur një prej tyre si kryetar.

## Rastet e tanishme
## Shih gjithashtu
* Kontrolli civil i ushtrisë
* Stratokracia
* Junta ushtarake
* Lista e udhëheqësve politikë që mbanin grada ushtarake aktive në detyrë