open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tre mbretëritë e Koresë

parapamje|Gadishulli Korean 476 e.s.
**Samhan** ose **Tre Mbretëritë e Koresë** i referohet tre mbretërive të Goguryeos (고구려, 高句麗), Baekje (백제, 百濟) dhe Silla (신라, 新羅). Goguryeo u njoh më vonë si Goryeo (고려, 高麗), nga e cila rrjedh emri modern Korea*.* Kjo periudha zgjati nga 57 p.e.s. deri tek 668 e.s. Popujt Goguryeo, Baekje dhe Silla u bënë ajo që ne e njohim si populli korean.

Libri i Suit (Vëllimi 81) regjistroi: "Zakonet, ligjet dhe veshjet e Goguryeo, Baekje dhe Silla janë përgjithësisht identike." Të tre mbretëritë pushtuan të gjithë gadishullin e Koresë dhe afërsisht gjysmën e Mançurisë, e vendosur kryesisht në Kinën e sotme, së bashku me pjesë më të vogla nga Rusia e sotme. Baekje dhe Goguryeo ndanë mitet e themelimit të cilat ka të ngjarë të kenë origjinën nga Buyeo. Budizmi, i cili mbërriti në Kore në shekullin III e.s. nga India nëpërmjet Tibetit dhe Kinës, u bë feja shtetërore e të tre përbërësve të Tre Mbretërive, duke filluar me Gaya në 372 pas Krishtit. 

Tre Mbretëritë e Koreas, gjithashtu të njohura si Periudha e Tre Mbretërive, ishin një periudhë e historisë së Koreas që zgjati nga viti 57 deri në vitin 668. Kjo periudhë karakterizohej nga ndarja e Koreas në tre shtete të pavarura, Goguryeo, Baekje dhe Silla.

Pas shekujve të fillimit të Budizmit në Indi, Budizmi Mahayana arriti në Kinë në shekullin I përmes Rrugës së Mëndafshit nga Tibeti. Më pas, ajo u përhap në gadishullin korean në shekullin III gjatë Periudhës së Tre Mbretërive dhe u transmetua në Japoni. Në Kore, Budizmi Mahayana u pranua si feja zyrtare nga të tre politikat kryesore të Periudhës së Tre Mbretërive. Fillimisht, fisi qeverisës Goguryeo i Geumgwan Gaya e pranoi Budizmin në vitin 372, pas tyre Silla në vitin 528 dhe më pas Baekje në vitin 552.

### **Tre Mbretëritë** 
Goguryeo ishte një nga tre shtetet kryesore në Tre Mbretëritë e Koreas. I themeluar në shekullin e 1 p.e.s., Goguryeo përfaqësonte fuqinë dominuese në veri të Koreas, duke përfshirë pjesë të sotme të Koreas së Veriut dhe Koreas së Jugut. Goguryeo ishte një shtet i fuqishëm ushtarak dhe kultivonte një kulturë të pasur dhe të ndikuar nga Budizmi dhe Taoizmi.

Baekje ishte një tjetër shtet i rëndësishëm në Tre Mbretëritë e Koreas. I themeluar në shekullin e 1 p.e.s., Baekje kontrollonte pjesën jugore të Koreas së Jugut dhe territorin e sotëm të Koreas së Jugut. Shteti ishte një qendër e zhvillimit kulturor dhe ekonomik dhe ishte i njohur për arkitekturën e bukur, skulpturën dhe përparimet në teknologji.

Silla ishte shteti i tretë në Tre Mbretëritë e Koreas. Themeluar në shekullin e 1 p.e.s., Silla kontrollonte pjesën jugo-lindore të Koreas së Jugut. Silla u bë fuqia e fundit që u bashkua me dy shtetet e tjerë të Tre Mbretërive, duke formuar Mbretërinë e Bashkuar të Sillës në vitin 668. Silla zhvilloi një sistem të avancuar ushtarak dhe kultivoi një kulturë të pasur, veçanërisht në fushën e arteve dhe letërsisë.

Tre Mbretëritë e Koreas kanë lënë një ndikim të madh në historinë, kulturën dhe zhvillimin e Koreas së sotme. Përpjekjet për bashkim në këtë periudhë e çuan në formimin e Mbretërisë së Bashkuar të Sillës dhe ndikuan në formimin e identitetit kombëtar korean.
Margaritari i një çmendine

**Margaritari i një çmendine** : roman, me autor Salvator Gjeçi, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri ka 251 faqe. ISBN 9992787643

Shënime: Letërsia shqipe, romane.
Kurora e harresës

**Kurora e harresës** : poezi, me autore Aurora Përlala, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri ka 70 faqe. ISBN 9992787694

Shënime: Letërsia shqipe, Poezia.
Pesha e faljes

**Pesha e faljes** libër me autor Bardhok Sulejmani, red. Ndue Dedaj, red. Viktor Gjikola. Botuar në Tiranë në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri ka 128 faqe dhe me ilustrime. 

Shënime: Etnologjia shqiptare, Gjakmarrja, Falja.
Këmbana e mërgimtarit

**Këmbana e mërgimtarit** : publicistikë, me autor Zef Përgega, red. Marash Mirashi, red. Ndue Dedaj. Botuar në Detroit në vitin 2003, libri ka 138 faqe. 

Shënime: Letërsia shqipe, kronika, historia, shqiptarë, studime sociale, Federata panshqiptare Vatra, njerëz të shquar dhe kultura.
Fabian Barcata dhe ditari i tij shqiptar : një misionar i vjetër austriak "Më shqiptar se shqiptari"

**Fabian Barcata dhe ditari i tij shqiptar** : një misionar i vjetër austriak "Më shqiptar se shqiptari" / [ditari] Fabian Barcata ; [përg.] Ndue Dedaj ; përkth. ditarin Angjelina Luka ; red. Bardhok Pulaj. Botuar në Tiranë në vitin 2005 nga "Mirdita". Libri ka 178 faqe dhe me foto. 

Shënime: Studime sociale, kisha katolike, etnologjia shqiptare, misionarë kristianë, françeskanë, ditarë.
Drejtësia dhe politika : refleksione të një juristi

**Drejtësia dhe politika: refleksione të një juristi**  është një libër i autorit Zef Deda, botuar në vitin 2005 në Shqipëri. Redaktuar nga Ndue Dedaj, libri përmban reflektime dhe përvoja personale të autorit mbi drejtësinë dhe politikën, me një fokus të veçantë në zonat e Mirditës, Krujës dhe Lezhës.

## Përmbajtja 
Libri trajton tematika që lidhen me sistemin juridik dhe ndërthurjen e tij me politikën në Shqipëri. Ai përmban rrëfime vetjake, analiza dhe konsiderata mbi sfidat e drejtësisë në nivel lokal dhe kombëtar.

## Botimi 
Libri është botuar në Tiranë nga shtëpia botuese "Mirdita" dhe përmban 104 faqe me një format prej 20 cm. Nuk ka të dhëna të sakta mbi tirazhin apo çmimin e tij.

## Burimet
Populli i shqipeve të malit

**Populli i shqipeve të malit** : një kontribut në "arkeologjinë" e Drejtësisë dhe antropologjinë sociologjike të Ballkanit. Libër me autor Walther Peinsipp, përkth. nga gjerm. Gladiola Kraja, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2005 nga "Mirdita". Libri ka 221 faqe. ISBN 9994368060

Shënime: Etnologjia shqiptare, e drejta zakonore, kanuni i Lekë Dukagjinit, doke dhe zakone, gjakmarrja, vlera sociale, sociologjia e fshatit.
Lidhja kulturore Austri-Mirditë : 5 vjet veprimtari

**Lidhja kulturore Austri-Mirditë : 5 vjet veprimtari** = Kultureller verbund Österreich-Mirdita : 5 Jahre KÖM / përg. Ndue Dedaj ; perkth. në gjerm. Kolë Lleshaj ; fotot Gjergj Marku. Botuar në Rrëshen në vitin 2005, libri ka 15 faqe dhe me foto. 

Shënime: Shoqata kulturore, marrëdhënie kulturore, veprimtaria shoqërore.
Dashuri në kullën e ngujimit

**Dashuri në kullën e ngujimit**: tregime dhe novelë

Autor: Ndue Dedaj

Redaktor: Zef Zefi

"Dashuri në kullën e ngujimit: tregime dhe novelë"  është një vëllim letrar i shkruar nga autori Ndue Dedaj dhe redaktuar nga Zef Zefi. Botuar në vitin 2004 në Tiranë, ky libër përmban një koleksion tregimesh dhe një novelë, të cilat eksplorojnë temat komplekse të dashurisë, ngujimit dhe përplasjes midis traditave dhe ndjenjave në një shoqëri që ndjek ende kodet e zakonit dhe normat patriarkale. Libri është një pasqyrë e jetës së njerëzve në treva të thella të Shqipërisë, ku ngjarjet dhe personazhet përballen me sfida ekzistenciale dhe shoqërore.

Kjo vepër trajton temat kryesore të traditës shqiptare, duke përfshirë institucionin e ngujimit, qëndresën e grave dhe burrave ndaj fatit të paracaktuar, si dhe dashurinë e ndaluar si një motiv qendror që shpërfaq tragjedi dhe pasion. Ndue Dedaj sjell një tregimtar të fuqishëm dhe një stil të pasur, duke përdorur një gjuhë të thjeshtë dhe përshkruese për të ndërtuar një botë që reflekton si pasuritë kulturore, ashtu edhe dhimbjen njerëzore.

Në veçanti, tregimet dhe novela e tij shpalosin ndjenja të thella humane dhe dilemat e personazheve që luhaten midis detyrës ndaj familjes dhe kodit të nderit, dhe dëshirave të tyre personale. Ky konflikt është një tematikë universale, por në këtë libër përshkruhet përmes prizmit të traditave të veçanta shqiptare, veçanërisht ato të Mirditës dhe zonave përreth.

Shënime teknike

* Titulli: Dashuri në kullën e ngujimit: tregime dhe novelë
* Autor: Ndue Dedaj
* Redaktor: Zef Zefi
* Vendi i botimit: Tiranë
* Botuar nga: Mirdita
* Viti i botimit: 2004
* Të dhëna fizike: 190 faqe; 20 cm

"Dashuri në kullën e ngujimit" është një kontribut i rëndësishëm në letërsinë bashkëkohore shqipe, duke sjellë në qendër të vëmendjes tematikat e trashëgimisë kulturore dhe realitetet sociale të Shqipërisë rurale. Vepra është një dëshmi e fuqisë së letërsisë për të ndriçuar çështje komplekse të jetës dhe për të shërbyer si një platformë reflektimi mbi marrëdhëniet ndërnjerëzore dhe sfidat shoqërore.

## Referime
Mirdita : intervista (Gjon Marku)

**Mirdita** : intervista, libër me autor Gjon Marku, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë Në vitin 2004 nga "Mirdita". Libri (Pj. 3), ka 280 faqe dhe me foto. ISBN 9992787686 

Shënime: Studime sociale, Intervista.
Mirdita në vështrim gjeo-hartografik

**Mirdita në vështrim gjeo-hartografik** libër me autor Pal Nikolli, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2006 nga "Geer". Libri ka 234 faqe dhe me ilustrime e harta. 

Shënime: Gjeografia, harta, historia.
Meteoriti Murchison

Në janar 2020, kozmokimistët raportuan se materiali më i vjetër i gjetur në Tokë deri më sot janë grimcat e karbitit të silikonit nga meteori Murchison, të cilat janë përcaktuar të jenë 7 miliardë vjet të vjetra, rreth 2.5 miliardë vjet më të vjetra se mosha 4.54 miliardë vjeçare e Toka dhe Sistemi Diellor.[a] Studimi i publikuar vuri në dukje se "vlerësimet e jetëgjatësisë së pluhurit mbështeten kryesisht në modele të sofistikuara teorike. Megjithatë, këto modele fokusohen në kokrrat e vogla më të zakonshme të pluhurit dhe bazohen në supozime me pasiguri të mëdha.
Saint-Rustice

**Saint-Rustice** (  ; Ocitanisht: Sent Rostesi ; Shqip: Shën Rustika) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.

## Historia 
Shën Rustika është e famshme për mozaikët e saj të lashtë romakë të cilët u zbuluan në 1833. Fshati e ka marrë emrin nga Rusticus, një peshkop i Cahors, i cili u vra në vitin 630.

## Popullatë
Montsaunès

**Montsaunès** (  ; Occitan: *Montsaunèrs* ; Shqip: *Malsauna*) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme të Francës jugperëndimore.

## Popullatë 
## Në kulturën popullore 
Kishëza templare e Shën Kristofit shfaqet në kripto-trillerin e vitit 2013 *Shpata e Moisiut* nga Dominic Selwood .
Cazaril-Tambourès

**Cazaril-Tambourès** (Ocitanisht: *Casarilh e Tamborés* ; Shqip: *Kazarili-Tambora*) është një fshat dhe një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore. Komuna kishte në regjistrimin e vitit 2013, një popullsi prej 87 banorësh. Në regjistrimin e vitit 2019 popullsia mbeti më pak se 100, me 84 njerëz.

## Popullsia
Léguevin

**Léguevin** (  ; Ocitanisht: *Legavin*; Shqip: *Legavini*) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.

## Popullatë 
## Monumente 

File:Léguevin_-_L'église_Saint-Jean-Baptiste.jpg|Kisha.
File:Léguevin_-_L'église_Saint-Jean-Baptiste_intérieur.jpg|Nava.
File:Léguevin_-_L'église_Saint-Jean-Baptiste_plafond_du_transept.jpg|Tavani i kishës.
File:Chateau_de_Castelnovel.jpg|Kështjella.
File:Léguevin_-_La_Halle_Piquot_2.jpg|Tregu.
File:Leguevin_ancien_relais_de_poste.jpg|Posta e dikurshme.

## Shiko gjithashtu 
* Komunat e departamentit Haute-Garonne
Zgjedhjet e pjesshme vendore të Kosovës 2019

Më 17 tetor 2019 u mbajtën zgjedhjet e pjesshme vendore për kryetar komune në komunat e Veriut të Kosovës, Leposaviq, Mitrovicë Veriore, Zubin Potok dhe Zveçan .

Të katra komunat janë me shumicë serbe , në kufi me Serbinë Qëndrore . Kryetarët në detyrë të secilës komunë kishin dhënë dorëheqje në nëntor të vitit 2018 në shenjë proteste kundër vendosjes së taksës 100% nga Qeveria e Kosovës për mallrat nga Serbia .  Edhe Qeveria e Serbisë edhe Lista Serbe kërkuan një pjesëmarrje të lartë të komunitetit serb. 

## Rezultatet 
### Leposaviq 
### Mitrovicë e Veriut 
### Zubin Potok 
### Zveçan
Antologjia e shpirtit

**Antologjia e shpirtit**

Autor: Gjokë Beci

Redaktor: Ndue Dedaj

ISBN: 9789994338993

Vendi i botimit: Tiranë

Botuar nga: Mirdita

Viti i botimit: 2007

Të dhëna fizike: [Libri 1], 180 faqe; 20 cm

Fjalë kyçe: Letërsia shqipe, poezia, kujtime

"Antologjia e shpirtit"  është një vëllim poetik i autorit Gjokë Beci, botuar në vitin 2007 në Tiranë nga shtëpia botuese "Mirdita". Libri është redaktuar nga Ndue Dedaj dhe përmban një përzgjedhje poezish që reflektojnë një gamë të gjerë emocionesh dhe mendimesh. Poezitë e Becit shprehin një ndjeshmëri të thellë shpirtërore dhe një dashuri të madhe për atdheun, njeriun dhe natyrën.

Libri përfshin një përmbledhje të kujtimeve dhe përjetimeve personale të autorit, të paraqitura përmes poezisë lirike, e cila karakterizohet nga një stil i pastër dhe i ndjerë. Në "Antologjia e shpirtit", Beci eksploron tema universale si dashuria, humbja, nostalgjia dhe identiteti kombëtar, duke krijuar një lidhje të fortë mes lexuesit dhe botës së tij të brendshme. Poezitë shprehin përjetime të thella personale, por në të njëjtën kohë mbartin një karakter universal, duke krijuar kështu një lidhje të fortë emocionale dhe shpirtërore me lexuesin.

Gjokë Beci njihet për stilin e tij të veçantë poetik, i cili kombinon elementet e traditës me një qasje moderne dhe të ndjerë. Poezitë e tij janë të ngjyrosura me figura letrare të fuqishme dhe një gjuhë të pastër, që pasqyron qartë ndjeshmëritë e autorit. Stili i tij karakterizohet nga një frymë intime dhe personale, duke ndërtuar një urë mes përvojës individuale dhe asaj kolektive.

Libri është një manifest shpirtëror dhe artistik që përfaqëson një kontribut të rëndësishëm në letërsinë shqipe bashkëkohore, veçanërisht në poezinë lirike. Ai përmban elemente që lidhen me kulturën dhe traditat shqiptare, duke ofruar një pasqyrë të thellë të jetës dhe shpirtit shqiptar. Poezia e Becit tregon një dashuri të thellë për vendlindjen dhe për traditat kombëtare, duke i përkushtuar vëmendje edhe aspekteve më të vogla të përditshmërisë shqiptare.

"Antologjia e shpirtit" nuk është thjesht një përmbledhje poezish, por një dëshmi e rëndësishme e shpirtit krijues të një autori që ka lënë gjurmë në letërsinë shqipe. Ky libër përbën një vlerë të çmuar për studiuesit e letërsisë dhe dashamirësit e poezisë shqiptare, duke ofruar një këndvështrim unik mbi ndjeshmëritë dhe përvojat e një individi të lidhur ngushtë me vendin dhe traditat e tij.

Për lexuesit që kërkojnë një udhëtim në thellësitë e shpirtit shqiptar dhe në bukuritë e poezisë shqipe, "Antologjia e shpirtit" ofron një përvojë të pasur dhe frymëzuese.

## Burimet
Një kullë në histori : "Qeveria e Kimzës" 1911-ngjarje e Pavarësisë

**Një kullë në histori** : "Qeveria e Kimzës" 1911-ngjarje e Pavarësisë. libër me autor Mark Mesuli, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2007 nga "Geer". Libri ka 110 faqe dhe me foto.

Shënime: Historia, kryengritje kundërosmane 1910-1912, biografia, konferenca.
Planetare : poezi

**Planetare** : poezi, me autor Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2007 nga "Mirdita". Libri ka 109 faqe. ISBN 9789994395736

Shënime: Letërsia shqipe, poezia.
Bulqiza dhe bulqizakët : (shënime historike)

**Bulqiza dhe bulqizakët**: (shënime historike)

Autor: Ymer Keta

Redaktor: Ndue Dedaj

Botues: Geer, Tiranë

Viti i botimit: 2008

ISBN: 9789995622978

Libri Bulqiza dhe bulqizakët  i Ymer Ketës, me redaktimin e Ndue Dedajt, është një përpjekje e mirëfilltë për të dokumentuar historinë, kulturën dhe zhvillimin social të qytetit të Bulqizës dhe banorëve të saj. Ky botim prej 270 faqesh sjell një analizë të detajuar historike, kulturore dhe sociale, duke e vendosur Bulqizën si një shembull të rëndësishëm të zhvillimeve lokale në Shqipëri. Në libër përfshihen fotografi, bibliografi dhe burime të tjera historike që i japin lexuesit një pasqyrë të qartë dhe të gjithanshme.

Libri është i ndarë në kapituj që trajtojnë tema të ndryshme, duke filluar nga formimi historik i Bulqizës, roli i saj në histori, zhvillimi i minierave të kromit dhe ndikimi i tyre në jetën e banorëve. Janë përmendur edhe aspektet kulturore, traditat dhe zakonet e bulqizakëve, të cilat kanë luajtur një rol të rëndësishëm në ruajtjen e identitetit të kësaj zone.

Bulqiza, një qytet i vendosur në rajonin verilindor të Shqipërisë, është e njohur kryesisht për pasuritë e saj minerare, sidomos kromin, i cili ka qenë një faktor kryesor ekonomik që prej mesit të shekullit XX. Në libër theksohet se zhvillimi i Bulqizës është i lidhur ngushtë me burimet e saj natyrore dhe përpjekjet e banorëve për t’i përdorur ato për mirëqenie. Që nga periudhat e hershme historike, Bulqiza ka qenë një zonë e banuar nga popullsi me tradita të forta dhe karakter të spikatur.

Ymer Keta i kushton një pjesë të rëndësishme librit karakterizimit të banorëve të Bulqizës. Ai i përshkruan ata si njerëz të fortë, punëtorë dhe të përkushtuar, të cilët, pavarësisht vështirësive ekonomike dhe sociale, kanë ruajtur një shpirt solidariteti dhe krenarie për origjinën e tyre. Keta trajton gjithashtu emigracionin dhe ndikimin e tij mbi komunitetin, duke përshkruar sesi bulqizakët kanë ruajtur lidhjet e tyre me vendlindjen edhe në largësi.

Libri përfshin një bibliografi të pasur me burime të rëndësishme historike dhe materiale arkivore që ndihmojnë në ndërtimin e një narrative të besueshme dhe të dokumentuar për lexuesit. Shënimet bibliografike ndodhen në faqet 266-268 dhe ofrojnë mundësi për studime të mëtejshme mbi Bulqizën dhe rajonin përreth saj.

Bulqiza dhe bulqizakët është një kontribut i rëndësishëm në studimet sociale dhe historike të Shqipërisë. Ymer Keta sjell një vështrim të veçantë mbi një rajon që shpesh është anashkaluar në historiografinë kombëtare, por që luan një rol të rëndësishëm në zhvillimin ekonomik dhe kulturor të vendit. Libri është një burim i vlefshëm për studiuesit, historianët dhe kushdo që është i interesuar për historinë lokale dhe identitetin kombëtar.

## Burimet
Pal Mark Deda : drama e një jete

**Pal Mark Deda** : drama e një jete : monografi, me autor Ymer Keta, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2007 nga "Mirdita". Libri ka 135 faqe dhe me foto. ISBN 9789994395743
"Skifteri" i Munellës : monografi kushtuar Pal Nikollë Markut

**"Skifteri" i Munellës** : monografi kushtuar Pal Nikollë Markut. Libër me autor Mark Mesuli, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë ; Lezhë në vitin 2009 nga "Gjergj Fishta". Libri ka 205 faqe dhe me foto. ISBN 9789995672362 

Shënime: Historia, vlera sociale, biografia.
Stërnipërit e Pirustëve : gjeologët dhe minatorët e Mirditës e Matit

**Stërnipërit e Pirustëve** : gjeologët dhe minatorët e Mirditës e Matit. Libër me autorë Pjetër Tarazhi, Gjin Kaçorri, red. Ndue Dedaj. Botuar në Tiranë në vitin 2009 nga "Ada". Libri ka 363 faqe dhe me foto. ISBN 9789994358496

Shënime: Gjeologjia, gjeologë, biografia.
Kati

lidhja=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Etage1.png|djathtas|parapamje|Një plan shumëkatësh.
Një **kat** është çdo pjesë e nivelit të një ndërtese me një dysheme që mund të përdoret nga njerëzit (për banim, punë, ruajtje, rekreacion, etj.). Shumësi për fjalën është *katet*.

Termat *dysheme*, *nivel* ose *kuvertë* përdoren në mënyra të ngjashme, përveç se zakonisht flitet për një "ndërtesë 16-katëshe", por "kati i 16-të". Kati në nivelin e tokës ose rrugës quhet "kati përdhesë" (d.m.th. nuk ka nevojë për numër; kati poshtë tij quhet "bodrum", dhe kati mbi të quhet "i pari") në shumë rajone. Megjithatë, në disa rajone, si SHBA, kati *përdhesë* është sinonim i *katit të parë*, duke çuar në numërime të ndryshme të kateve, në varësi të rajonit - madje edhe midis varieteteve të ndryshme kombëtare të anglishtes.

Fjalët "kat" dhe "kati" zakonisht përjashtojnë nivelet e ndërtesës që nuk mbulohen nga një çati, si p.sh. tarraca në çatitë e shumë ndërtesave. Megjithatë, një çati e sheshtë në një ndërtesë llogaritet si dysheme në gjuhë të tjera, për shembull *dakvloer* në holandisht, fjalë për fjalë "kati-çati", numërohet thjesht një nivel lart nga numri i katit që mbulon.

Një shtëpi ose zgjerim shtëpie dy katëshe nganjëherë quhet **dykatëshe** në MB, ndërsa një katëshe quhet **njëkatëshe**.

## Shiko edhe 
* Dyshemeja
* Ashensori

## Referime
Partia Socialiste e Serbisë

parapamje|Logo e Partisë Socialiste të Serbisë (SPS).
**Partia Socialiste e Serbisë** (Serbisht: Социјалистичка партија Србије *Socijalistička partija Srbije*, **SPS**) është një parti politike në Serbi. Ivica Daçiq ka udhëhequr SPS-në si president i saj që nga viti 2006.

SPS u themelua në vitin 1990 si një bashkim i Lidhjes së Komunistëve të Serbisë dhe Frontit Popullor të Jugosllavisë me Sllobodan Millosheviçin si presidentin e parë. Millosheviqi u zgjodh president i Serbisë në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1990, ndërsa SPS fitoi gjithashtu një supershumicë prej 194 vendesh, nga 250, në Asamblenë Kombëtare të Serbisë. Një vit më pas, protesta masive u organizuan në Beograd. Pas shpërbërjes së Jugosllavisë në vitin 1992, Serbia u bë pjesë e Republikës Federale të Jugosllavisë, ndërsa SPS kontestoi në zgjedhjet e para parlamentare të cilat u bojkotuan nga opozita që pretendonte se nuk kishte kushte të lira dhe të ndershme zgjedhore. Pas zgjedhjeve të përgjithshme të vitit 1992 në Serbi, SPS u mbështet në Partinë Radikale Serbe (SRS) deri në zgjedhjet e vitit 1993, kur koalicioni u shpërbë. SPS më pas formoi një qeveri koalicioni me Demokracinë e Re (ND), e cila u zgjerua në 1996 me përfshirjen e të Majtës Jugosllave (JUL) për të krijuar Koalicionin e Majtë.

Në zgjedhjet lokale të vitit 1996, SPS u akuzua për falsifikimin e votave në qytetet kryesore urbane, si Beogradi dhe Nishi, gjë që çoi në protestat e viteve 1996-1997 në Serbi. SPS e pranoi humbjen në shkurt 1997. Së bashku me SRS dhe JUL, SPS formoi një qeveri në 1998, e cila bëri që ND të braktiste koalicionin. Millosheviqi dhe SPS u mundën nga koalicioni i Opozitës Demokratike të Serbisë (DOS) në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2000. Millosheviqi refuzoi të pranonte rezultatet e zgjedhjeve, pas së cilës DOS organizoi protesta masive që përfundimisht kulmuan në përmbysjen e Millosheviçit.

SPS qëndroi në opozitë deri në vitin 2003, kur filloi të shërbente si besim dhe furnizim për qeverinë e udhëhequr nga Vojsllav Koshtunica deri në vitin 2007. Daçiç e udhëhoqi partinë në një qeveri koalicioni me Partinë Demokratike pas zgjedhjeve parlamentare të 2008, ndërsa katër vjet më vonë u bë kryeministër i Serbisë pasi ai formoi një qeveri koalicioni me Partinë Progresive Serbe (SNS). Ai qëndroi kryeministër deri në vitin 2014, ndërsa SPS që atëherë ka mbetur një anëtar i vogël i qeverive të udhëhequra nga SNS.

SPS është e lidhur me partitë politike Serbia e Bashkuar dhe Të Gjelbrit e Serbisë. Nën udhëheqjen e Millosheviçit, SPS mbështeti ekonominë e përzier dhe promovoi nacionalizmin, ndërsa mbante gjithashtu lidhje me sindikatat. Pasi Daçiq u bë president, SPS mbeti e lidhur me populizmin, por u zhvendos drejt demokracisë sociale dhe kaloi nga një imazh euroskeptik në një imazh më pragmatik pro-evropian.

## Shiko edhe 
* Partia Republikane (Serbi)

## Referime
Lufta e gjeneratës së katërt

në Maguindanao, 1999.]]
**Lufta e gjeneratës së katërt** (**4GW**) është konflikt i karakterizuar nga një mjegullim i linjave midis luftës dhe politikës, luftëtarëve dhe civilëve.

Termi u përdor për herë të parë në vitin 1980 nga një ekip analistësh nga Shtetet e Bashkuara, duke përfshirë William S. Lind, për të përshkruar kthimin e luftës në një formë të decentralizuar. Për sa i përket luftës moderne të gjeneratave, brezi i katërt nënkupton humbjen e shteteve-kombe të pothuajse monopolit të tyre mbi forcat luftarake, duke u kthyer në mënyrat e konfliktit të zakonshme në kohët paramoderne.

Përkufizimi më i thjeshtë përfshin çdo luftë në të cilën një nga pjesëmarrësit kryesorë nuk është një shtet, por një aktor i dhunshëm joshtetëror. Shembujt klasikë të këtij lloji të konfliktit, siç është kryengritja e skllevërve nën Spartakun, i paraprijnë konceptit modern të luftës.

## Shiko edhe 
* Lufta moderne

## Referime
Noueilles

**Noueilles** (  ; Ocitanisht: *Navelhas* ; Shqip: *Navelja*) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.

## Popullatë
Réalville

**Réalville** (  ; Ocitanisht: *Realvila* ; Shqip: *Realvila*) është një komunë në departamentin Tarn-et-Garonne në rajonin Occitanie në Francën jugore.

## Historia 
Qyteti u themelua nga mbreti Filip i Drejti dhe u ndërtua në vend të Gardemontit; ai zëvendësoi atë që ekzistonte në Almont, i cili më pas u shkatërrua dhe materialet e të cilit u përdorën pjesërisht për ndërtimin e qytetit të ri. Filip i Drejti i dha Réalville-ës një Kartë Doganore me një dekret të datës në Poissy në janar 1310, datë e konsideruar si ajo e themelimit të qytetit.

Nga viti 1939 deri në vitin 1940, një kamp internimi francez u krijua në territorin e komunës, duke pritur grupin 533 dhe 534 të punëtorëve të huaj, deri në qershor 1940.
Civili

**Civilët** sipas ligjit ndërkombëtar humanitar janë "persona që nuk janë anëtarë të forcave të armatosura" dhe ata nuk janë "luftëtarë nëse mbajnë armë hapur dhe respektojnë ligjet dhe zakonet e luftës". Është paksa i ndryshëm nga një jo-luftëtar, sepse disa jo-luftëtarë nuk janë civilë (për shembull, kapelanët ushtarakë që janë të lidhur me palën ndërluftuese ose personeli ushtarak që shërbejnë në një vend neutral). Civilët në territoret e një pale në një konflikt të armatosur kanë të drejtën e privilegjeve të caktuara sipas ligjeve zakonore të luftës dhe traktateve ndërkombëtare, siç është Konventa e Katërt e Gjenevës. Privilegjet që ata gëzojnë sipas ligjit ndërkombëtar varen nga fakti nëse konflikti është i brendshëm (luftë civile) apo ndërkombëtar.

Në disa vende, anëtarët e uniformuar të policisë civile ose departamenteve të zjarrit në mënyrë të folur i referohen anëtarëve të publikut si civilë.

## Shiko edhe 
* Ligji ndërkombëtar
* Forcat e armatosura

## Referime
Gjuha paione

**Paionishtja**,  ndonjëherë e shkruar **paionishte**, është një gjuhë e dëshmuar dobët, e zhdukur e folur nga paionët e lashtë deri në antikitetin e vonë.

Paionia dikur shtrihej në veri të Maqedonisë, në Dardani dhe në kohët e mëparshme në Trakinë jugperëndimore .

## Klasifikimi 
Burimet klasike zakonisht i konsiderojnë Paeonians si një popull Paleo-Ballkanik, që përbëjnë etninë dhe gjuhën e tyre. Ajo konsiderohet një gjuhë Paleo-Balkanike, por kjo është vetëm një grupim gjeografik, jo një grupim gjenealogjik. Gjuhëtarët modernë janë të pasigurt për klasifikimin e gjuhës paeoniane, për shkak të mungesës ekstreme të materialeve të mbijetuara të kësaj gjuhe, me hipoteza të shumta që janë botuar:

* Wilhelm Tomaschek dhe Paul Kretschmer kanë paraqitur një hipotezë “ilire” (p.sh. një pjesë e kompleksit gjuhësor të Ballkanit të lashtë veriperëndimor) që sipas Radoslav Katiçiqit duket se është opinioni mbizotërues. 
* Dimitar Dečev dhe Susan Wise Bauer propozuan një hipotezë trake . 
* Francesco Villari propozoi një hipotezë trako-ilire . 
* Karl Beloch, Ioannis Svoronos dhe Irwin L. Merker e konsiderojnë paionishten një dialekt të lashtë grek (ose një gjuhë indo-evropiane të humbur shumë të lidhur ngushtë me greqishten, dmth helenen ) me një ndikim të madh trak dhe ilir.    
* Radoslav Katiçiq ka thënë se “ne dimë aq pak për gjuhën e tyre sa që çdo përkatësi gjuhësore duket e pakuptimtë”.  nowadays Dysoro, ), name of a mountain, from "dys-", "bad" (cf. Greek dyskolos "difficult", and "oros" Greek oros, "mountain");
* , name of a tribe, possibly from  "field" (cf. Lat. , Grc.  agros, Eng. acre) with cognates in the Greek tribe of Agraioi who lived in Aetolia, and the name of the month Agrianos which is found throughout the Dorian and Aeolian worlds.

## Shih edhe 
* Gjuha ilire
* Lista e fiseve ilire
* Gjuhët paleo-ballkanike
* Fjalori i propozuar i ilirishtes

## Referime
Montgiscard

**Montgiscard** ( ; Shqip: Montzhiskardi ) është një komunë në departamentin Haute-Garonne të Francës jugperëndimore.

## Popullatë 
## Shiko gjithashtu 
* Komunat e departamentit Haute-Garonne
Eugène de Malbos

**Eugène de Malbos** (21 gusht 1811 - 29 maj 1858) ishte një piktor romantik francez i njohur për litografitë e tij të Pirenejve .

Disa nga veprat e tij ndodhen në muzeun Paul-Dupuy në Tuluzë. Nënshkrimi i tij është : “E. de Mal.” . 
File:B315556101_A_MALBOS_1_022.jpg|alt=Le faubourg Saint-Étienne à Toulouse par Malbos.|Le faubourg Saint-Étienne à Toulouse.
File:St._Béat_(Pyrénées)_-_Fonds_Ancely_-_B315556101_A_MALBOS_1_007.jpg|alt=St. Béat par Malbos|St. Béat (Pyrénées)
File:Eaux_Bonnes_(Béarn)_-_Fonds_Ancely_-_B315556101_A_MALBOS_2_008.jpg|alt=Eaux Bonnes par Malbos|Eaux Bonnes (Béarn)
File:Pont_d'Espagne_à_Cauterets_-_Fonds_Ancely_-_B315556101_A_LALANNE_2_014.jpg|alt=Pont d'Espagne à Cauterets par Malbos|Pont d'Espagne à Cauterets
File:Moulin_de_Roquelles_à_Pinsaguel_(Haute_Garonne)_-_Fonds_Ancely_-_B315556101_A_MALBOS_1_013.jpg|alt=Moulin de Roquelles à Pinsaguel par Malbos|Moulin de Roquettes (Haute Garonne)
File:La_Nive_à_St_Jean-Pied-de-Port_(Pays_Basque)_-_Fonds_Ancely_-_B315556101_A_MALBOS_2_013.jpg|alt=La Nive à St Jean-Pied-de-Port par Malbos|La Nive à St Jean-Pied-de-Port (Pays Basque)
File:Le_passage_-_Guipuscoa_-_Fonds_Ancely_-_B315556101_A_MALBOS_2_018.jpg|alt=Le passage - Guipuscoa par Malbos|Le passage - Guipuscoa
Puginier

**Puginier** (   ; Ocitanisht: *Puginièr* ; Shqip: *Puginjeri*) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.

## Popullatë
Ricaud, Aude

**Ricaud** ( ; Shqip: *Rikaudi*) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore .

## Popullsia
Quirbajou

**Quirbajou** ( ; Ocitanisht: *Quirbajon* ; Shqip: *Kirbahoni/Kirbahu*) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore.

## Popullsia 
alt=Quirbajou in 1985|parapamje| Pamje e fshatit francez të Kirbahut në verën e vitit 1985
Verdun-en-Lauragais

**Verdun-en-Lauragais** (Shqip: Verduni mbi Laragjë) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore.

## Popullsia
Verzeille

**Verzeille** ( ; Ocitanisht: *Vreselha* ; Shqip: *Verselja* ) është një komunë në departamentin Aude në Francën jugore. Stacioni Verzeille ka lidhje hekurudhore me Karkasonën dhe Limusin.

## Popullatë
Lanet

**Lanet** (Shqip: Laneti) është një komunë në departamentin Audë, rajoni Ocitani në Francën jugperëndimore.

## Gjeografia 
Komuna ndodhet në Masivin Corbières .

Fshati shtrihet në mes të komunës, në bregun e djathtë të lumit Orbieu, i cili rrjedh në veriperëndim përmes komunës.

## Popullsi
Leucate

**Leucate** ( ; Ocitanisht: *Leucata* ; Shqip: *Lusara* ) është një komunë në departamentin Audë në Francën jugore. Ai shtrihet midis Detit Mesdhe dhe lagunës Étang de Leucate .

## Gjeografia 
majtas|parapamje| Fshati naturist i plazhit të Lusarës
Lusara është në brigjet e Mesdheut të Francës. Është pjesë e masivit lindor Corbières, të quajtur Corbières maritimes. Është rreth 30 km në jug të Narbonës, dhe rreth 30 km në veri të Përpinjanit .

Në një ditë të kthjellët, Phare du Cap Leucate ofron një pamje mbi Detin Mesdhe francez nga kufiri spanjoll në jug deri në Camargue në lindje.

## Popullsia
Daniele Obono

**Danièle Obono** (  ; i lindur më 12 korrik 1980)  është një politikane gabonezo-franceze e cila përfaqëson zonën e 17-të elektorale të Parisit në Asamblenë Kombëtare që nga viti 2017 . Anëtare e Francës së Panënshtruar (FI), ajo u rizgjodh në raundin e parë të zgjedhjeve parlamentare të vitit 2022 . 

## Karriera politike 
Pas sulmit të  në 2015, Obono ishte në qendër të një polemike pasi ajo deklaroi se "nuk do të qante", duke i konsideruar karikaturat e gazetës javore "raciste". 

Anëtare e Francës së Panënshtruar, Obono u zgjodh në Asamblenë Kombëtare për zonën e 17-të elektorale të Parisit në zgjedhjet parlamentare të vitit 2017 .   Ajo ishte një zëdhënëse e La France Insoumise nën udhëheqjen e Jean-Luc Mélenchon, së bashku me Alexis Corbière . 

Në legjislaturë, Obono ka shërbyer në Komisionin për Çështjet Ligjore, Komisionin për Çështjet Evropiane dhe Komisionin për Punët e Jashtme.   

Në nëntor 2017, ajo u përfshi në një tjetër polemikë pasi mbrojti mbledhjet e sindikatave në Seine-Saint-Denis që ishin të paaksesueshme për të bardhët. Pasi qeveria njoftoi se do të padiste organizatorët, Obono pati një grindje me Mélenchon në Asamblenë Kombëtare, pas mbështetjes së tij dhënë ndaj qeverisë lidhur me këtë çështje. 

Në gusht 2020, revista franceze e krahut të djathtë *Valeurs actuelles* botoi një histori fantazie me shtatë faqe dhe ilustrime të Obono-s si një skllave me zinxhirë përballë perëndimit të diellit, e prangosur pranë një zjarri, nën titullin "histori fantastike verore", duke shkaktuar një protestë nga politikanë të partive të ndryshme.
Alexis Corbière

**Alexis Corbière** (  ; i lindur më 17 gusht 1968) është një politikan francez. Anëtar i Francës së Panënshtruar (FI), ai është anëtar i Asamblesë Kombëtare për zonën e 7-të elektorale të departamentit Seine-Saint-Denis që nga viti 2017 .  Corbière është gjithashtu një zëdhënës i Francës së Panënshtruar dhe oër liderin e partisë Jean-Luc Mélenchon në zgjedhjet presidenciale franceze të vitit 2017 .

Ish-anëtar i Lidhjes Komuniste Revolucionare nga viti 1993 deri në 1997, Corbière më pas iu bashkua Partisë Socialiste ku u zgjodh nënkryetar i bashkisë për rrethin e 12-të të Parisit në 2001 dhe do të vazhdonte ta mbante këtë post deri në vitin 2014.  Në vitin 2008, Corbière, Mélenchon dhe disa të tjerë u larguan nga PS dhe themeluan Partinë e Majtë . Ai u zgjodh gjithashtu në Këshillin e Parisit në të njëjtin vit. Ai drejtoi konventën e parë kombëtare të FI në periferi të Lilës në vitin 2016.
Mynevere Shuteriqi

**Mynevere Shuteriqi** (21 qershor 1924 – 20 nëntor 2024) ishte një shkrimtare dhe akademike shqiptare.  Ajo ishte gruaja e historianit dhe autorit shqiptar Dhimiter Shuteriqi .

## Rinia 
Mynever ka lindur më 21 qershor 1924 në Gjirokastër si Mynever Fico. Babai i saj punonte si pylltar . Në moshën 2-vjeçare u shpërngul nga Gjirokastra dhe jetoi në qytete të ndryshme të Shqipërisë, si Lushnje, Elbasan dhe Delvine ku mësoi edhe gjuhën greke . 

Në moshën 17 vjeçare ajo vendosi të bashkohej me partizanët por nuk u pranua nga batalioni pasi nuk i kishte mbushur ende 18 vjeç, ndaj u arrestua dhe u burgos dy herë. 

## Arsimi 
Gjatë viteve 40 ajo studioi në Institutin Pedagogjik Nënë Mbretëresha me vajza të tjera si Liri Belishova dhe Didi Biçaku . Aty mësoi gjuhën italiane dhe frënge dhe mori mësimet e para të pianos. Ashtu si dhe dëshira e mëtejshme për t'u bërë poete dhe shkrimtare lindi këtu. 

## Karriera 
Pas mbarimit të universitetit, Shuteriqi u bë pedagog në departamentin e gazetarisë në Tiranë .  Ajo përktheu dhe botoi shumë vëllime novela dhe tregime në gjuhë të ndryshme dhe shqip, veçanërisht librat e saj biografikë ku kishte të bënte me kujtimet e saj. 

## Jeta personale 
Në vitin 1940 ajo u takua me historianin Dhimiter Shuteriqi dhe u martuan në Elbasan .  Ata kishin tre fëmijë, dy vajza dhe një djalë. Si dy shkrimtarë dhe intelektualë, ata e kuptuan mirë njëri-tjetrin në rrugën që kishin marrë për të vazhduar jetën edhe pse kishin 9 vite diferencë.  Pas vdekjes së Dhimiterit në vitin 2003, Mynever botoi librin e saj autobiografik me kujtime kushtuar të shoqit në vitin 2008 të quajtur " *Nje jete ne dashuri* " 

Mynever është gjyshja e politikanit dhe autorit shqiptar Ben Blushi .  Ajo u nda nga jeta në moshën 100 vjeçare më 20 nëntor 2024 në Tiranë.

## Shih edhe 
* Letërsia shqipe

## Referime
Hedije Biçaku Maliqi

**Hedije Biçaku Maliqi** (23 maj 1924 - 6 Shtator 2023) ishte një historiane dhe partizane shqiptare që i mbijetoi Masakrës së 1951 në Shqipëri .  

## Fëmijëria 
Biçaku lindi në maj të vitit 1924 në Elbasan. Së bashku me motrën e saj të madhe, Semije Sejdini,  vajza e Qani Biçakut, mbesa e Aqif Pashë Elbasanit,  të dyja ndoqën “ Institutin Pedagogjik Nëna Mbretëreshë ”.  Ata ishin vetëm dy motra pasi babai i tyre u fut në burg nga xhonturqit sepse merrej me çështjen kombëtare dhe mbrojtjen e gjuhës shqipe . Aty u sëmur dhe vdiq duke lënë vajzat jetimë. Ndonëse vinin nga familja më e njohur atdhetare dhe fisnike,  dy motrat silleshin njësoj si vajzat e tjera. Gjatë kohës së mësimeve Didi merrej edhe me sport duke rrëshqitur me patina nëpër rrugët e Tiranës. 

## Arsimi 
Pasi mbaroi shkollën në vitin 1947, Didi u emërua mësues në fshatin Paftal të Beratit . Një orë mësimore me studentë hapet edhe kundër analfabetizmit, kurse për rrobaqepësi. Dallimet vazhdojnë edhe në qytetin e Beratit, duke thënë se një skuadër me një volejbolliste do të marrë pjesë në spartanin kombëtar dhe gjatë garës ata janë të parët. Pas dy vitesh punë e pushojnë pasi xhaxhai i saj futet në burg. Shkon të ankohet dhe fillon punë në një farmaci të Kryqit të Kuq Shqiptar, por e pushuan sërish nga puna.

## Masakra e vitit 1951 
Në vitin 1951 ata jetonin së bashku me nënën dhe bashkëshortin e motrës, avokatin e shquar Fejzo Sejdini, në shtëpinë e vajzës së Bajram Currit . Pas mesnate, në atë natë shumë të ftohtë të 23 shkurtit, në derë ra një trokitje e fortë, tre ushtarë të armatosur të sigurimit u turrën brenda dhe me listën në duar lexuan emrat e familjarëve. Kur lexojnë emrin Didi Biçaku thonë: “Në emër të popullit je i arrestuar! Duart lart!"  E kontrollojnë shtëpinë nga cepi në cep, motra e saj, Semija ishte ulur në divan, poshtë ishte libri i gjuhës angleze që mësonte Didi dhe nuk duhej ta shihnin sepse gjuhët e huaja ishin të ndaluara. Ajo qëndroi krenare, e tronditur, pa lot në sy, veshi pallton e trashë, burri i motrës i hodhi mbi supe një shall të madh leshi dhe sigurimi e mori të prangosur. E kanë shtyrë drejt sheshit “Skënderbej”, ku ishin mbledhur qindra të tjerë, të kërcënuar nga armët e atyre që i ruanin dhe janë nisur drejt Burgut të Ri. 

Te dera e burgut Didi priti gati dy orë, duhej të hynin një nga një. Ajo kaloi nëpër portën e madhe, pastaj portën tjetër, e shtynë te një derë biruce. Kishte shumë njerëz atje dhe ishte krejtësisht errësirë. Aty takoi Sabiha Kasimatin  e cila fatkeqësisht u ekzekutua me pushkatim në vitin 1951. Ato ishin dy të vetmet femra të burgosura.  

## Jeta e mëvonshme 
Pas daljes nga burgu, Biçaku punoi si rrobaqepëse, më vonë si punëtor ndërtimi dhe mori klasën e gjashtë. Ajo u martua në familjen Maliqi, njerëz patriotë që punuan dhe luftuan për Pavarësinë e Shqipërisë. Ajo jeton në Tiranë dhe ka dy fëmijë. 

Didi nderroi jete ne Tirane me 6 Shtator 2023 e rrethuar nga familjaret e saj.

## Shih edhe 
* Historiografia shqiptare

## Referime
Manuel Bompard

**Manuel Bompard** (  ; i lindur më 30 mars 1986) është një politikan francez i zgjedhur anëtar i Asamblesë Kombëtare në zgjedhjet e vitit 2022.

## Jeta e hershme dhe edukimi 
Manuel Bompard lindi më 30 mars 1986, në Firminy dhe u rrit në departamentin Drôme . Babai i tij është informaticien, pastaj fermer, nëna e tij është nëpunëse publike në sektorin e banesave. Ai u diplomua në shkollën inxhinierike të ENSIMAG në Grenoble . Ai mori titullin doktor në matematikë në vitin 2011, pasi ka mbrojtur një tezë të matematikës së zbatuar në aeronautikë në Universitetin e Nice Sophia Antipolis . Ai punon në një startup të specializuar në mësimin makinerik në Ramonville-Saint-Agne . 

## Karriera politike 
Manuel Bompard iu bashkua Partisë së Majtë në krijimin e saj në 2009. Ai u bë sekretar kombëtar në vitin 2010. Në vitin 2012, ai u bë anëtar i ekipit të "ngjarjeve" të fushatës së Jean-Luc Mélenchon për zgjedhjet presidenciale . 

Në vitin 2017, Manuel Bompard ishte kandidati në zgjedhjet parlamentare në zonën e 9-të elektorale të Garonës së Epërme, për La France Insoumise . Ai u mund në raundin e dytë nga Sandrine Mörch e La République En Marche! . 

Për zgjedhjet parlamentare franceze 2022, ai ishte kandidati i NUPES në zonën e 4-të elektorale të Bouches-du-Rhône, duke zëvendësuar Jean-Luc Mélenchon .
Günter Guillaume

[parapamje| [Willy Brandt me Guillaume, 1974]]
**Günter Guillaume** (1 shkurt 1927 &#x2013; 10 prill 1995) ishte një spiun i Gjermanisë Lindore që mblodhi inteligjenc si agjent për shërbimin sekret të Gjermanisë Lindore, Stasi, në Gjermaninë Perëndimore . Guillaume u bë sekretar i kancelarit të Gjermanisë Perëndimore Willy Brandt dhe zbulimi i tij si spiun në 1973 çoi në dorëheqjen e Brandtit në aferën Guillaume .

## Karriera 
Në vitin 1956, ai dhe gruaja e tij Christel, gjithashtu një agjente e Stasit, emigruan në Gjermaninë Perëndimore me urdhër të Stasit për të depërtuar dhe spiunuar zyrtarët politikë të Gjermanisë Perëndimore. Duke u ngjitur në hierarkinë e Partisë Socialdemokrate të Gjermanisë, ai u bë një ndihmës i ngushtë i kancelarit gjermanoperëndimor Willy Brandt .

Në vitin 1974, autoritetet gjermano-perëndimore zbuluan se Guillaume po spiunonte për qeverinë e Gjermanisë Lindore. Skandali që vijoi, afera Guillaume, çoi në dorëheqjen e Brandt nga kancelaria. Më 15 dhjetor 1975, Guillaume u dënua me 13 vjet burg për tradhti ; gruaja e tij Christel, deri në tetë vjet.  Në vitin 1981, Guillaume u kthye në Gjermaninë Lindore në këmbim të spiunëve perëndimorë të kapur nga Blloku Lindor . Christel, e cila u kthye më herët atë vit, u divorcua nga ai.

Në Gjermaninë Lindore, Guillaume u prit dhe u lavdërua si hero, punoi si trajner spiunësh dhe botoi autobiografinë e tij *Die Aussage* ("Shpallja")  në 1988. Dy vjet më vonë, ai u martua me gruan e tij të dytë, infermieren Elke Bröhl. Guillaume dhe mjeshtri i spiunëve të Gjermanisë Lindore Markus Wolf thanë se rënia e Willy Brandt nuk ishte e qëllimshme dhe se afera ishte ndër gabimet më të mëdha të Stasit. Pas *Die Wende* dhe ribashkimit gjerman, Gjermania e ribashkuar i dha Guillaume imunitet nga çdo ndjekje e mëtejshme. Ai ishte një dëshmitar mbështetës në gjyqin e Wolf për tradhti kombëtar në vitin 1993.
Reichskommissariat Ukraine

Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ***Reichskommissariat Ukraine*** (shkurtuar si **RKU**) ishte regjimi pushtues civil (*Reichskommissariat*) i pjesës më të madhe të Ukrainës të pushtuar nga Gjermania Naziste (që përfshinte zonën e ngjitur të Bjellorusisë së sotme dhe Republikës së Dytë Polake të paraluftës). Ajo drejtohej nga Ministria e Rajhut për Territoret e Pushtuara Lindore të kryesuar nga Alfred Rosenberg. Midis shtatorit 1941 dhe gushtit 1944, *Reichskommissariat* u administrua nga Erich Koch si *Reichskommissar*. Detyrat e administratës përfshinin qetësimin e rajonit dhe shfrytëzimin, për përfitimin gjerman, të burimeve dhe njerëzve të tij. Adolf Hitleri nxori një dekret të Führer që përcaktonte administrimin e territoreve lindore të pushtuara rishtazi më 17 korrik 1941.

Para pushtimit gjerman, Ukraina ishte një republikë përbërëse e Bashkimit Sovjetik, e banuar nga pakicat ukrainas, rusë, hebrenj, bjellorusë, rumunë, polakë dhe romë/ciganë. Ishte një temë kryesore e planifikimit nazist për zgjerimin e pasluftës të shtetit gjerman. Politika naziste e shfarosjes në Ukrainë, me ndihmën e bashkëpunëtorëve vendas ukrainas, i dha fund jetës së miliona civilëve në Holokaustin dhe vrasjet e tjera masive naziste: vlerësohet se janë 900,000 deri në 1.6 milionë hebrenj dhe 3 deri në 4 milion ukrainas jo-hebrenj u vranë gjatë okupimit; burime të tjera vlerësojnë se 5.2 milionë civilë ukrainas (të të gjitha grupeve etnike) vdiqën për shkak të krimeve kundër njerëzimit, sëmundjeve të lidhura me luftën dhe urisë që arrinin në më shumë se 12% të popullsisë së Ukrainës në atë kohë.

## Gjeografia
Reichskommissariat Ukraine përjashtoi disa pjesë të Ukrainës së sotme dhe përfshinte disa territore jashtë kufijve të saj modernë. Ai shtrihej në perëndim nga rajoni Volhynia rreth Lutsk, në një linjë nga Vinnytsia në Mykolaiv përgjatë lumit Bug Jugor në jug, në zonat përreth Kyiv, Poltava dhe Zaporizhzhia në lindje. Territoret e pushtuara më tej në lindje, duke përfshirë pjesën tjetër të Ukrainës (Krimenë, Chernihiv, Kharkiv, dhe Pellgun Donbas/Donets), ishin nën qeverisje ushtarake deri në 1943–44. Në masën më të madhe, ai përfshinte pak më pak se 340,000 kilometra katrorë.

Galicia Lindore u transferua në kontrollin e Qeverisë së Përgjithshme pas një dekreti të Hitlerit, duke u bërë distrikti i saj i pestë, (Distrikti i Galicisë). Territori i mëparshëm sovjetik midis lumenjve Bug Jugor dhe Dniester ishte gjithashtu i përjashtuar nga Reichskommissariat Ukraine; kjo iu dha Rumanisë dhe u quajt "Transnistria" ose "Transniestra", e qeverisur nga ]]Odesa]] nga Dr. Alexeanu, Guvernatori rumun.

Ai përfshinte gjithashtu disa pjesë jugore të Bjellorusisë së sotme, duke përfshirë Polesinë, një zonë të madhe në veri të lumit Pripyat me pyje dhe këneta, si dhe qytetin e Brest-Litovsk dhe qytetet Pinsk dhe Mazyr. Kjo u bë nga gjermanët për të siguruar një furnizim të qëndrueshëm me dru dhe transport efikas hekurudhor dhe ujor.

## Referime
Vaucresson

**Vaucresson** ( ; Shqip: Vaukrezi  ) është një komunë në periferi perëndimore të Parisit, Francë . Është në departamentin Hauts-de-Seine 13.9 km nga qendra e Parisit .

Vaucresson përmban park të bollshëm; 22 nga 308 hektarët e saj klasifikohen si zona natyrore. Sot Vaucresson është kryesisht një komunitet i pasur rezidencial dhe ka të ardhurat e nëntë më të larta familjare nga çdo komunë në Francë. 

## Popullatë 
## Kultura 
Vaukrezi ka një kinema të quajtur "Cinema Normandie". Ekziston edhe një qendër kulturore, "La Montgolfiere", e cila ofron shumë aktivitete dhe ekspozita kulturore. Emri u dha si një kujtesë e balonës së parë të ajrit të nxehtë që u nis nga Kështjella e Versajës më 19 shtator 1783 dhe u ul në Vaukrez, duke mbajtur një rosë, një gjel dhe një qengj.
Lëvizja e Rajonit të Savojës

**Lëvizja e Rajonit të Savojës** ( Frëngjisht: *Mouvement Région Savoie* , Arpitanisht: *Movement Règion Savouè*) është një parti politike rajonale franceze me seli në Savojë . 

Partia mbështet krijimin e një rajoni Savojard të përbërë nga departamentet e Savoie dhe Haute-Savoie . Të dyja këto departamente janë pjesë e rajonit më të madh Rhône-Alpes, një rajon 'artificial' i ndërtuar në 1972. Lëvizja gjithashtu mbështet arpitanishten (ose franko-provansale), gjuhën më të vjetër të këtij rajoni.

Partia është anëtare e *Fédération Régions et Peuples Solidaires* dhe e Aleancës së Lirë Evropiane, dhe ka vetëm një nga anëtarët e saj të zgjedhur në këshillin rajonal që nga viti 1992.
Partia Oksitane

**Partia Oksitane** ( Oksitanisht: *Partit Occitan* ) është një parti politike regjionale në Francë .  Synimet e saj përfshijnë autonomi më të madhe për rajonin Ocitania të Francës jugore. Partia oksitane u formua në Tuluzë në 1987 përmes bashkimit të lëvizjeve të ndryshme ocitaniste ( ''* etj.), të kandidatëve për zgjedhjet rajonale të vitit 1986 dhe të individëve të ndryshëm.

Qëllimet e partisë janë:

* Për të ngritur një lëvizje politike të besueshme oksitaniste, të pavarur nga të gjitha partitë e tjera dhe duke luftuar për vetëqeverisjen oksitane.
* Për të tjetërsuar dhe ngritur vetëdijen e popullit oksitan.
* Për të bërë që çështja oksitane të dalë në fushën politike.

## Veprimi elektoral dhe politik 
Që nga viti 1987, Partia Oksitane ka konkurruar në zgjedhjet e të gjitha niveleve në zona të ndryshme zgjedhore. Në zgjedhjet parlamentare të vitit 1997, kandidatët më të mirë të POC-së morën 1.8% të votave. Anëtarët e partisë mbajnë poste në disa fshatra, duke përfshirë Saint-Hostien .

Partia Oksitane merr pjesë në betejat e zhvillimit ekonomik dhe rajonal. Anëtarët e saj janë aktivë në betejat për ruajtjen e vendeve të punës, kundër komercializimit turistik me shumicë, kundër industrisë së energjisë bërthamore dhe për ruajtjen e mjedisit natyror të Oksitanisë. Ata gjithashtu marrin pjesë në mbrojtjen e gjuhës dhe identitetit oksitan .

Gazeta e Partisë, *Occitània*, del çdo dy muaj.

## Marrëdhëniet ndërkombëtare 
Partia Oksitane i përket organizatës *Fédération Régions et Peuples Solidaires'' e cila bashkon lëvizje të ndryshme politike regjionale dhe nacionaliste në shtetin francez. Partia Ocitane i përket gjithashtu Aleancës së Lirë Evropiane .
Rajonet dhe Popujt solidarë

**Régions et Peuples Solidaires** (Shqip: Rajonet dhe Popujt Solidarë) është një federatë politike e partive të ndryshme regjionaliste (veçanërisht të përkatësisë së qendrës së majtë ) në Francë . Ajo u themelua në vitin 1995, për të organizuar një luftë të koordinuar kundër "qëndërsisë pariziane" dhe "konceptimit jakobin të popujve" në nivel shtetëror. Presidenti i saj është Gustave Alirol, kryetari i Partisë Ocitane .

Federata ka lidhje me Aleancën e Lirë Evropiane . François Alfonsi i Partisë së Popullit Korsikan u zgjodh si eurodeputet në zgjedhjet evropiane të vitit 2009 ( Jug-Lindje ) në listën e Europe Écologie dhe është anëtar i Grupit të Gjelbrit-Aleancës së Lirë Evropiane në Parlamentin Evropian.

Anëtarët e *Federatës* ("partitë e federuara") janë:

* Bretanja
** Bashkimi Demokratik Breton
* Katalonja Veriore
** Blloku Katalanas
** E majta republikane e Katalonjës
* Korsika
** Partia e Kombit Korsikan
** Le të bëjmë Korsikën
* Alzasë
** Unser Land
* Vendi Verior Bask
** Solidariteti Bask
** Partia Nacionaliste Baske
* Moselle
** Partia e Mosellanëve
* Savoja
** Lëvizja e Rajonit të Savojës
* Oksitania
** Partia Ocitane
* Diaspora Tamazgha dhe Amazighe
** Kongresi Botëror i Amazigh