open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Marumalarchi Dravida Munnetra Kazhagam

**Marumalarchi Dravida Munnetra Kazhagam** ( përkth. Federata Progresive Dravidiane e Rilindjes ; shkurtesa: **MDMK** ) është një parti politike aktive në shtetin Indian të Tamil Nadusë. Ajo u krijua nga Vaiko në 1994 pasi u largua nga Dravida Munnetra Kazhagam . Selia e partisë quhet Thayagam, e cila ndodhet në Rukmini Lakshmipathi Salai, Egmore, Çenai .

## Historia 
### Formimi 
Vaiko ishte një anëtar i Rajya Sabha dhe një aktivist partiak i Dravida Munnetra Kazhagam (DMK). Vaiko ishte anëtar i partisë që nga ditët studentore dhe mori pjesë aktive në agjitacionet e partisë dhe disa herë u dënua me burg. Ai u zgjodh tre herë në Rajya Sabha. Në vitin 1994, ai u detyrua të largohej nga trupi prind pasi shihej si një kërcënim për djalin e shefit të DMK-së Karunanidhi, M, K. Stalin . Vaiko së bashku me disa sekretarë qarku shpallën vendimin për të krijuar një parti rivale, e cila u bë MDMK.

### Mbështetje për tamilët e Sri Lankës 
Vaiko shprehu mbështetje për tamilët gjatë Luftës Civile në Sri Lanka, duke shprehur haptazi mbështetjen për Tigrat Çlirimtare të Tamil Eelamit dhe qëllimin e tyre separatist.

## Flamuri dhe simboli i partisë 
Simboli i zgjedhjeve është një sfurk i tjerrjes . Partia ka një revistë javore të quajtur *Sangoli* e cila mbart lajme dhe shkrime për punonjësit e partisë.  Në zgjedhjet parlamentare të vitit 2024, ECI ndau Kutinë e shkrepëseve me simbol shkop për të konkurruar në Trichy.
Perandoria Suedeze

parapamje|upright=1.25|Zhvillimi i Suedisë dhe perandorisë së saj nga 1560 deri në 1815
**Perandoria Suedeze** (suedisht: *stormaktstiden*, "Epoka e Fuqisë së Madhe") ishte periudha në historinë suedeze që përfshin pjesën më të madhe të shekullit të 17-të dhe fillimit të shekullit të 18-të, gjatë së cilës Suedia u bë një fuqi e madhe evropiane që ushtroi kontroll territorial mbi pjesën më të madhe të Rajonit Baltik. Fillimi i periudhës zakonisht merret si mbretërimi i Gustavus Adolphus, i cili u ngjit në fron në vitin 1611, dhe fundi i tij si humbja e territoreve në 1721 pas Luftës së Madhe Veriore. Megjithëse mbretërimi i Karlit XII do të shihte fitoret fillestare suedeze në Paqen e Travendalit (1700) dhe Traktatin e Altranstädt (1706), ai do të vazhdonte të drejtonte një fushatë në Rusi që do të përfundonte me një humbje tronditëse për suedezët. Fitorja ruse në Betejën e Poltava i dha fund zgjerimit të Suedisë drejt lindjes, dhe deri në kohën e vdekjes së Karlit XII në vitin 1718, Perandoria ishte zvogëluar rëndë si territorialisht ashtu edhe ushtarakisht. Gjurmët e fundit të territorit kontinental të pushtuar u zhdukën gjatë Luftërave Napoleonike dhe Finlanda shkoi në Rusi në 1809, duke shënuar fundin e periudhës së Suedisë si një fuqi e madhe.

## Referime
Mauzoleu i dëshmorëve Durrës

**Mauzoleu i Dëshmorëve Durrës**

Mauzoleu i Dëshmorëve ndodhet në qytetin e Durrësit dhe është një vend përkujtimor i dedikuar patriotëve shqiptarë që ranë gjatë luftimeve në Luftën e Dytë Botërore dhe në kampet naziste të përqendrimit. Ky monument historik është një dëshmi e sakrificave dhe heroizmit të popullit shqiptar gjatë kësaj periudhe të vështirë. 

Historia dhe Ndërtimi

Mauzoleumi u projektua nga arkitekti shqiptar Kristo Sotiri (1870-1953). Ndërtimi i tij filloi në vitin 1947, pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, në një përpjekje për të nderuar dhe kujtuar ata që humbën jetën për lirinë e vendit. Arkitektura e mauzoleumit përbëhet nga tre pjesë kryesore: vetë mauzoleumi që është në formë gjysmërrethi, shkallët dhe lëndina. 

Struktura dhe Elementet Kryesore

Vetë mauzoleumi është ndërtuar me një dizajn të veçantë që përfshin dhoma të veçanta ku ndodhen eshtrat e dëshmorëve. Zona për të rënët në kampet naziste është kujtuar me varre përkujtimore, të cilat janë të vendosura në një pjesë të veçantë të kompleksit. Emrat e të internuarve në kampet naziste të përqendrimit janë gdhendur me germa bronzi në dy postera mermeri, duke krijuar një përkujtim të përhershëm për ata që humbën jetën në ato kampe. 

Mozaiku në Memorialin e Luftës së Durrësit

Një aspekt i veçantë i Mauzoleut është mozaiku i madh që i është shtuar në vitin 1976. Ky mozaik, i titulluar “Çlirimi i Durrësit”, paraqet tetë partizanë komunistë që hyjnë në qytet në vitin 1944. Mozaiku është një ilustrim dinamik dhe i gjallë që simbolizon momentin e triumfit dhe çlirimit të qytetit nga forcat pushtuese. 

Rëndësia Historike dhe Kulturore

Mauzoleu i Dëshmorëve në Durrës është më shumë se një vend përkujtimor; ai është një simbol i qëndresës, sakrificës dhe heroizmit të popullit shqiptar gjatë një nga periudhat më të errëta të historisë moderne. Ky monument shërben për të edukuar brezat e ardhshëm për rëndësinë e lirisë dhe për të kujtuar ata që dhanë jetën e tyre për të siguruar një të ardhme më të mirë për kombin. 

Vizitorët që shkojnë në këtë mauzoleum mund të ndiejnë një ndjenjë të thellë respekti dhe nderimi për ata që humbën jetën për lirinë dhe dinjitetin e kombit shqiptar. Ai është një vend që inkurajon reflektimin dhe kujtimin, duke mbajtur gjallë kujtimet e atyre që u sakrifikuan për një kauzë më të madhe.

## Referime
Muzeu Etnografik i Kavajës

**Muzeu Etnografik i Kavajës**

Muzeu Etnografik i Kavajës, i vendosur në lagjen Skuraj të qytetit të Kavajës, është një ndërtesë që përfaqëson arkitekturën, stilin e jetesës dhe ekonomitë e zonës. Ky muze ndodhet në një shtëpi tradicionale të shekullit të 18-të dhe është një nga banesat më karakteristike të qytetit. E ndërtuar |nga familja Arkaxhi në fund të shekullit të XVIII-të dhe fillimin e shekullit të XIX-të, ajo u shndërrua në muze në vitin 1971 dhe fitoi statusin e Monumentit të Kulturës në vitin 1973 pas një restaurimi të plotë.

Pamja Arkitekturore dhe Ndërtimi 

Muzeu Etnografik i Kavajës përfaqëson një shembull të rrallë të ndërtimit tradicional të banesave me çardak. Ndërtesa ka një zhvillim simetrik, ku boshti i simetrisë kalon përmes verandës ballore, e cila është e mbuluar dhe mbështetet nga shtatë kolona druri. Në qendër të banesës janë dy shtëpitë e zjarrit, të rrethuara nga dy dhoma. Në ballin e këtyre katër ambienteve shtrihet hajati, ndërsa dy krahët e tij, përbri dy dhomave anësore, ngrihen duke formuar dy sofa. Sipërfaqja e tyre është e kufizuar nga një perde e hollë ndarëse, që ndan ambientet sanitare të dhomave të miqve.

Tavanet e kësaj banese janë të dekoruara në ambientin kryesor, ndërsa dritaret në të dy ambientet anësore kanë rrjetë druri, telajo xhamash dhe kapakë druri. Banesa është e rrethuar nga një mur i ulët me tulla dhe kangjella çeliku, duke i dhënë asaj një pamje të veçantë dhe autentike.

Ekspozitat dhe Koleksionet

Në Muzeun Etnografik të Kavajës gjenden një larmi të madhe artikujsh artizanale dhe tradicionale, të prodhuara nga zejtarët vendas në qeramikë, bakër dhe tekstile të ndryshme. Këto artefakte përfaqësojnë traditat e zonës dhe përfshijnë kostume folklorike dhe objekte të tjera etnografike që datojnë nga periudha ilire, mesjeta e hershme (1400-1600), Rilindja Kombëtare (1831-1912), periudha e Pavarësisë (1912-1939) dhe periudha socialiste (1945-1990).

Përfundim

Muzeu Etnografik i Kavajës është një thesari kulturor që përfaqëson një pjesë të rëndësishme të historisë dhe traditave të Kavajës dhe Shqipërisë. Me restaurimin e duhur dhe promovimin e tij si një destinacion turistik, muzeu luan një rol kyç në ruajtjen dhe promovimin e trashëgimisë kulturore të zonës.  

## Referime
Kanadezët

**Kanadezët** () janë njerëz të identifikuar me shtetin e Kanadasë. Kjo lidhje mund të jetë rezidenciale, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e kanadezëve, shumë (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i tyre i të qenit *kanadez*.

Kanadaja është një shoqëri shumëgjuhëshe dhe shumëkulturore, shtëpia e njerëzve të grupeve me origjinë të ndryshme etnike, fetare dhe kombëtare, ku shumica e popullsisë përbëhet nga emigrantë të Botës së Vjetër dhe pasardhësit e tyre. Pas periudhës fillestare të kolonizimit francez dhe më pas të kolonizimit shumë më të madh britanik, valë (ose kulme) të ndryshme emigrimi dhe vendosjeje të popujve jovendas ndodhën gjatë gati dy shekujve dhe vazhdojnë edhe sot. Elementet e zakoneve, gjuhëve dhe feve vendase, franceze, britanike dhe më të fundit të emigrantëve janë bashkuar për të formuar kulturën e Kanadasë, dhe kështu një identitet kanadez. Kanadaja ka qenë gjithashtu e ndikuar fuqimisht nga fqinji i saj gjuhësor, gjeografik dhe ekonomik - Shtetet e Bashkuara.

Pavarësia kanadeze nga Mbretëria e Bashkuar u rrit gradualisht gjatë shumë viteve pas formimit të Konfederatës Kanadeze në 1867. Lufta e Parë dhe e Dytë Botërore, në veçanti, lindën një dëshirë në mesin e kanadezëve që vendi i tyre të njihet si një shtet i plotë, sovran, me një shtetësi të veçantë. Pavarësia legjislative u krijua me miratimin e Statutit të Uestminsterit, 1931, Akti Kanadez i Shtetësisë, 1946, hyri në fuqi më 1 janar 1947, dhe sovraniteti i plotë u arrit me patriotizimin e kushtetutës në 1982. Ligji i shtetësisë së Kanadasë pasqyronte ngushtë atë të Mbretërisë së Bashkuar. Legjislacioni që nga mesi i shekullit të 20-të përfaqëson angazhimin e kanadezëve ndaj shumëlateralizmit dhe zhvillimit shoqëroro-ekonomik.
Amerikanët

**Amerikanët** janë shtetas dhe qytetarë të Shteteve të Bashkuara. Shtetet e Bashkuara janë shtëpia e njerëzve me shumë prejardhje racore dhe etnike; për rrjedhojë, ligji amerikan nuk e barazon kombësinë me racën apo përkatësinë etnike, por me shtetësinë dhe betimin për besnikëri të përhershme.

## Vështrim i përgjithshëm 
Shumica e amerikanëve ose e paraardhësve të tyre emigruan në Shtetet e Bashkuara ose janë pasardhës nga njerëz që u sollën si skllevër brenda pesë shekujve të fundit, me përjashtim të popullsisë vendase amerikane dhe njerëzve nga Havai, Portoriko, Guami dhe Filipinet, të cilët u bënë amerikanë përmes zgjerimit të vendit në shekullin e 19-të; përveç kësaj, Samoa Amerikane, Ishujt e Virgjër të Shteteve të Bashkuara dhe Ishujt e Marianës Veriore ranë nën sovranitetin amerikan në shekullin e 20-të, megjithëse samoanët amerikanë janë vetëm shtetas dhe jo qytetarë të Shteteve të Bashkuara.

Pavarësisht përbërjes së saj shumëetnike, kultura e Shteteve të Bashkuara e përbashkët nga shumica e amerikanëve mund të referohet gjithashtu si kultura kryesore amerikane, një kulturë perëndimore që rrjedh kryesisht nga traditat e kolonëve dhe emigrantëve të Evropës Veriore dhe Perëndimore. Ajo përfshin gjithashtu ndikime të rëndësishme të kulturës afrikano-amerikane. Zgjerimi drejt perëndimit integroi kreolët dhe kajunët e Luizianës dhe hispanikët e jugperëndimit dhe solli lidhje të ngushtë me kulturën e Meksikës. Imigrimi në shkallë të gjerë në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të nga Evropa Jugore dhe Lindore futi një sërë elementesh. Imigrimi nga Azia, Afrika dhe Amerika Latine gjithashtu ka pasur ndikim. Një kusi shkrirjeje kulturore, ose tas sallate pluraliste, përshkruan mënyrën në të cilën brezat e amerikanëve kanë festuar dhe shkëmbyer karakteristika të veçanta kulturore.

Përveç Shteteve të Bashkuara, amerikanë dhe njerëz me origjinë amerikane mund të gjenden ndërkombëtarisht. Rreth shtatë milionë amerikanë vlerësohet se jetojnë jashtë vendit dhe përbëjnë diasporën amerikane.
Belizeanët

**Belizeanët** janë njerëz të lidhur me shtetin e Belizës përmes shtetësisë ose prejardhjes. Beliza është një vend shumëetnik me banorë të grupeve etnike me prejardhje amerikane, afrikane, evropiane, aziatike dhe lindore ose raca e përzier me ndonjë bashkim të këtyre grupeve.

Kolonizimi, skllavëria dhe emigrimi kanë luajtur një rol të madh në ndikimin e përbërjes etnike të popullsisë dhe si rezultat, Beliza është një vend me kultura, gjuhë dhe grupe etnike të shumta.
Guatemalasit

**Guatemalasit** ( ose më rrallë ) janë njerëz të lidhur me vendin e Guatemalës. Kjo lidhje mund të jetë rezidenciale, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e guatemalasve, ekzistojnë disa (nëse jo të gjitha) nga këto lidhje.

Guatemala është një shoqëri shumëkulturore, megjithëse shumica e guatemalasve kanë shkallë të ndryshme të prejardhjes evropiane (kryesisht spanjollë) dhe amerikane vendase. Guatemalasit kanë marrë gjithashtu nofkën *Chapines* në vendet e tjera spanjolle të Amerikës Latine.
Hondurasit

**Hondurasit** (; të quajtur edhe *Catrachos*) janë qytetarët e Hondurasit. Shumica e hondurasve jetojnë në Honduras, megjithëse ka gjithashtu një diasporë të madhe hondurase, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara, Spanjë dhe shumë komunitete më të vogla në vende të tjera anembanë botës.

## Catracho ose Catracha 
Amerikanët Latinë i referohen një personi nga Hondurasi si '** ose **'. Termi u krijua nga nikaraguasit në mesin e shekullit të 19-të, kur gjenerali honduras Florencio Xatruch u kthye nga beteja me ushtarët e tij honduras dhe salvadoranë pasi mundi sulmuesit pa pagesë amerikanë të komanduar nga William Walker, qëllimi i të cilit ishte të rivendoste skllavërinë dhe të merrte të gjithë Amerikën Qendrore. Ndërsa gjenerali dhe ushtarët e tij u kthyen, disa Nikaraguanë bërtitën '**, që do të thotë "Ja ku vijnë djemtë e Xatruch-it!" Megjithatë, nikaraguasit kishin aq shumë vështirësi në shqiptimin e mbiemrit katalan të gjeneralit, saqë e ndryshuan frazën në **' dhe përfundimisht u vendos në '** ose **'.
Nikaraguasit

**Nikaraguasit** (; të quajtur edhe *Nicas*) janë njerëz që banojnë, kanë origjinë ose trashëgimi të rëndësishme nga Nikaragua. Shumica e nikaraguasve jetojnë në Nikaragua, megjithëse ka gjithashtu një diasporë të konsiderueshme nikaraguase, veçanërisht në Kosta Rika dhe në Shtetet e Bashkuara me komunitete më të vogla në vende të tjera anembanë botës. Ka edhe njerëz që jetojnë në Nikaragua që nuk janë nikaraguas sepse nuk kanë lindur apo janë rritur në Nikaragua dhe as nuk kanë fituar shtetësi.

### Popullatë 
Që nga viti 2023, popullsia njerëzore gjithsej e Nikaraguas arriti në 7 milionë, me kryeqytetin (dhe qytetin më të populluar) të Managuas që përmban 1.5 milionë.

Sipas OKB-së, Nikaragua ka një popullsi prej 7,243,000 (1 korrik 2015) me një rritje të popullsisë prej 1.31% (gjatë periudhës 2005-2010) dhe një normë lindjeje prej 24,9 / 1,000 banorë (2005-2010), e treta më e lartë në rajon. Jetëgjatësia për nikaraguasit në lindje është (2005–2015) 74,45 vjet; 70.9 për meshkujt dhe 78.0 për femrat.
Kostarikasit

**Kostarikasit** (; të quajtur edhe *Ticos*) janë qytetarët e Kosta Rikës, një komb shumëetnik spanjishtfolës në Amerikën Qendrore. Kostarikasit janë kryesisht kastiko, grupe të tjera etnike me origjinë vendase, evropiane, afrikane dhe aziatike (kryesisht kineze).

Deri në vitin 2018, Kosta Rika ka një popullsi prej 5,000,000 njerëz. Shkalla e rritjes së popullsisë ndërmjet viteve 2005 dhe 2010 vlerësohet të jetë 1,5% në vit, me një shkallë lindshmërie prej 17,8 lindjesh për 1,000 banorë dhe një shkallë vdekshmërie prej 4,1 vdekjesh për 1,000 banorë. Deri në vitin 2016, popullsia ishte rritur në rreth 4.9 milionë.

Kosta Rika ishte pika ku u takuan kulturat vendase mezoamerikane dhe të Amerikës së Jugut. Veriperëndimi i vendit, gadishulli Nikoja, ishte pika më jugore e ndikimit kulturor Nahuatl kur pushtuesit spanjollë (conquistadores) erdhën në shekullin e 16-të. Pjesët qendrore dhe jugore të vendit kishin ndikime çibça. Bregu i Atlantikut, ndërkohë, ishte i populluar me punëtorë emigrantë xhamajkanë gjatë shekullit të 19-të. Vendi ka marrë imigrim nga Evropa, Afrika, Azia, Amerika etj. Imigrimi i ardhur nga Nikaragua dhe pjesa tjetër e Amerikës Qendrore gjatë këtij shekulli mund të perceptohet sot në çdo cep të vendit.
Panamezët

**Panamezët** () janë njerëz të identifikuar me Panamanë, një vend në Amerikën Qendrore (që është pjesa qendrore e kontinentit amerikan) dhe me lidhje banimi, ligjore, historike ose kulturore me Amerikën e Veriut. Për shumicën e panamezëve, disa ose të gjitha këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i identitetit të tyre panamez. Panamaja është një shoqëri shumëgjuhëshe dhe shumëkulturore, shtëpi e njerëzve të shumë etnive dhe feve të ndryshme. Prandaj, shumë panamezë nuk e barazojnë kombësinë e tyre me përkatësinë etnike, por me shtetësinë dhe me besnikërinë ndaj Panamasë. Shumica dërrmuese e panamezëve janë prodhim i shkallëve të ndryshme të përzierjes midis grupeve etnike evropiane (kryesisht spanjollët) me amerikanët vendas (të cilët janë vendas në territorin e sotëm të Panamasë) dhe afrikanë të zinj.

Kultura e përbashkët nga shumica e panamezëve përmendet si kultura kryesore panameze, një kulturë që rrjedh kryesisht nga traditat e popullit vendas dhe kolonëve të hershëm spanjollë, së bashku me evropianët e tjerë që erdhën më vonë, si italianët, me kulturën e Afrikës Perëndimore si një tjetër përbërës i rëndësishëm.
Portorikanët

**Portorikanët** (), më të njohur si **boricuas**, por herë pas here të referuar edhe si *Borinqueños,* *Borincanos*, ose *Puertorros,* janë një grup etnik vendas në arkipelagun e Karaibeve të Porto Rikos, dhe një komb i identifikuar me Komonuelthin e Porto Rikos nëpërmjet prejardhjes, kulturës ose historisë. Portorikanët janë kryesisht një shoqëri e krishterë triracore, spanjishtfolëse, që rrjedhin në shkallë të ndryshme nga vendasit indigjenë Taíno, kolonët e Evropës Jugperëndimore dhe skllevërit, të liruar dhe zezakët e lirë të Afrikës Perëndimore dhe Qendrore. Si qytetarë të një territori të ShBA-së, portorikanët kanë nënshtetësi amerikane me të drejtë lindjeje automatike dhe janë të ndikuar ndjeshëm nga kultura amerikane. Popullsia e Portorikanëve është midis 9 dhe 10 milionë në mbarë botën, me shumicën dërrmuese që banon në Porto Riko dhe në Shtetet e Bashkuara kontinentale.
Kubanezët

**Kubanezët** () janë njerëz nga Kuba ose njerëz me shtetësi kubaneze. Kuba është një komb shumëetnik, shtëpia e njerëzve me prejardhje të ndryshme etnike, fetare dhe kombëtare.

### Regjistrimi 
Popullsia e Kubës ishte 11,167,325 banorë në vitin 2012. Popullsitë më të mëdha urbane të kubanezve në Kubë (2012) gjenden në Havana (2,106,146), Santiago de Kuba (506,037), Holguin (346,195), Kamaguej (323,309), Santa Klara (240,543) dhe Guantanamo (228,436). Sipas regjistrimit të 2012 të Oficina Nacional de Estadisticas ONE të Kubës, popullsia ishte 11,167,325 duke përfshirë: 5,570,825 burra dhe 5,596,500 gra.
Arkivi i Vushtrrisë

**Arkivi i Vushtrrisë** i njohur edhe si Arkivi i Komunës së Vushtrrisë, është institucioni që merret me mbledhjen, ruajtjen dhe administrimin e dokumenteve historike dhe administrative të kësaj komune. Ky arkiv është një burim i rëndësishëm për studimin e historisë lokale dhe për kërkime të ndryshme shkencore dhe administrative. Ky arkiv i takon rrjetit arkivor të Kosovës, nën Agjencinë Shtetërore të Arkivave të Kosovës. Fillimisht ishte në kuadër të Arkivit Ndërkomunal të Mitrovicës mirëpo me kalimin e kohës është pavarësuar.

## Vështrim 
Në qytetin e Vushtrrisë, përballë objektit të Komunës, gjendet Objekti i ish-Arkivit Historik i cili tani është i regjistruar si monument i trashëgimisë kulturore. Koha e ndërtimit të këtij monumenti i takon shekullit XX. Objekti me etazhe P+K, me bazament guri, është ndërtuar nga tullat e argjilës së pjekur. Arkivi Historik Komunal në Vushtrri është themeluar më 3 mars 1968. Në fillim me këtë shërbim ka punuar në kuadër të Drejtorisë për Punë Administrative – Juridike dhe të Përgjithshme të Kuvendit Komunal në Vushtrri.

Në Arkivin e Vushtrrisë ruhen dokumente që datojnë nga periudha të ndryshme historike, duke përfshirë edhe kohën e Perandorisë Osmane, periudhën jugosllave dhe pas pavarësisë së Kosovës. Dokumentet përfshijnë regjistrime civile, dokumente të pronësisë, vendime administrative, korrespondencë zyrtare dhe materiale të tjera që kanë vlerë historike dhe juridike.

Arkivi ofron shërbime për qytetarët, studiuesit dhe institucionet që kanë nevojë për qasje në këto dokumente. Kjo mund të përfshijë kërkime të dokumenteve për çështje ligjore, kërkime genealogjike, studime historike dhe të tjera.

Përveç ruajtjes dhe administrimit të dokumenteve, Arkivi i Vushtrrisë organizon edhe aktivitete për promovimin e historisë dhe kulturës lokale, si ekspozita, punëtori dhe publikime të ndryshme. Këto aktivitete kanë për qëllim të rrisin ndërgjegjësimin për rëndësinë e ruajtjes së trashëgimisë dokumentare dhe të inkurajojnë përdorimin e arkivave në kërkime shkencore dhe edukative.

## Shih edhe 
* Lista e monumenteve në Vushtrri

## Referime
Kryqi skandinav

[parapamje|Flamujt nordikë, nga e majta në të djathtë: [Finlanda, Islanda, Norvegjia, Suedia dhe Danimarka.]]
[parapamje|Një përzgjedhje e flamujve të ndryshëm të Kryqit Nordik në përdorim në rajonin e Evropës Veriore.**Flamuj më të mëdhenj, nga e majta në të djathtë:** [Islanda, Ishujt Faroe, Danimarka, Norvegjia, Suedia, Finlanda;**Flamuj të vegjël, nga e majta në të djathtë:** Barra, South Uist, Yorkshire West Riding (historik), Orkney, Shetland, Scania, Åland, Pärnu, Setomaa (etnik), Vepsianët (etnik).]]
**Kryqi skandinav**, **kryqi nordik** ose **flamuri me kryq nordiik** është një flamur që mban një simbol kryq në një fushë drejtkëndore, me qendrën e kryqit të zhvendosur drejt ngritësit.

Të gjitha vendet e pavarura nordike kanë miratuar flamuj të tillë në periudhën moderne, dhe ndërsa kryqi nordik është emëruar për përdorimin e tij në flamujt kombëtarë të kombeve nordike, termi përdoret në mënyrë universale nga veksillologët, duke iu referuar jo vetëm flamujve të vendeve nordike, por edhe flamujve të tjerë me dizajne të ngjashme. Kryqi anash njihet edhe si Kryqi i Shën Filip Apostullit, i cili predikoi jo në Skandinavi, por në Greqi, Frigji dhe Siri.

Dizajni i kryqit përfaqëson Krishterimin dhe u pa për herë të parë në *Dannebrog*, flamuri kombëtar i Danimarkës në gjysmën e parë të shekullit të 13-të. I njëjti dizajn, por me një kryq nordik të kuq në një sfond të verdhë, u përdor si flamur i bashkimit gjatë Bashkimit të Kalmarit (1397-1523), dhe kur bashkimi u shpërbë më 1523, i njëjti dizajn, por me një kryq të verdhë në një blu sfondi (rrjedh nga stema suedeze e miratuar në 1442), u miratua si flamuri kombëtar i Suedisë, ndërsa Norvegjia miratoi flamurin e tyre më 1821. Që nga miratimi i tij në fillim të shekullit të 16-të deri në vitin 1906 sfondi i flamurit të Suedisë ishte kaltërt e errët, por u ndryshua në nuancën më të lehtë të përdorur aktualisht të blusë në një ligj të ri të flamurit që u miratua në vitin 1906, pas shpërbërjes së bashkimit midis Suedisë dhe Norvegjisë. Pas fitimit të pavarësisë, vendet e tjera nordike miratuan flamuj kombëtarë me të njëjtin dizajn, Islanda më 1915 dhe Finlanda më 1917. Flamuri norvegjez ishte flamuri i parë kryq nordik me tre ngjyra. Të gjithë flamujt nordikë mund të valëviten edhe si gonfalon.

Flamuri i Grenlandës është i vetmi flamur kombëtar i një vendi ose territori nordik pa Kryq Nordik. Kur Grenlandës iu dha sundimi i vendit, flamuri aktual - me një dizajn grafik unik për Grenlandën - u miratua në qershor 1985, i mbështetur nga katërmbëdhjetë vota kundër njëmbëdhjetë që mbështetën një kryq të propozuar nordik bardh e gjelbër.

## Referime
Haitianët

**Haitianët** (frëngjisht: ) janë qytetarët e Haitit dhe pasardhësit në diasporë nëpërmjet prindërve të drejtpërdrejtë. Një grup etnokombëtar, haitianët në përgjithësi përbëjnë pasardhësit bashkëkohorë të afrikanëve të vetëçliruar në territorin e Karaibeve të referuar historikisht si Shën Doming. Kjo përfshin pakicën mulate që tregon prejardhjen përkatëse evropiane, veçanërisht nga kolonët francezë. Për shkak të dallimit historik, shumica dërrmuese e haitianëve ndajnë dhe identifikohen me këtë prejardhje të përbashkët afrikane, megjithëse një numër i vogël janë pasardhës të emigrantëve bashkëkohorë nga Levanti që kërkuan strehim në kombin ishull gjatë Luftës së Parë Botërore dhe Luftës së Dytë Botërore.
Dominikanët

**Dominikanët** ) janë një popull etnokombëtar, një popull me prejardhje dhe kulturë të përbashkët, të cilët kanë rrënjë stërgjyshore në Republikën Dominikane. Grupi etnik dominikan lindi nga një bashkim i elementeve evropiane (kryesisht spanjolle), vendase Taino dhe afrikane, kjo është një shkrirje që shkon deri në vitet 1500. Për shkak të kësaj shkrirjeje, të gjithë dominikanët janë të trashëgimisë së racave të përziera, duke gjurmuar rrënjët kryesisht në këto tre burime, shumica dërrmuese janë të përziera në mënyrë të barabartë, dhe numrat më të vegjël janë kryesisht evropianë ose afrikanë. Demonimi dominikan mund të gjurmohet që në vitin 1621; emri erdhi nga Santo *Domingo*, i cili ishte jo vetëm emri i kryeqytetit, por edhe i gjithë ishullit në atë kohë; Spanja e përdori këtë term për t'iu referuar banorëve të kolonisë spanjolle të Santo Domingos. Emigrantët e fundit dhe fëmijët e tyre, të cilët janë shtetas të ligjshëm të Republikës Dominikane, mund të konsiderohen "dominikanë" nga kombësia, por jo nga etnia për shkak të mungesës së rrënjëve stërgjyshore në vend.

"Dominikan" ishte historikisht emri për banorët e Kapitenerisë së Përgjithshme të Santo Domingos, vendi i vendbanimit të parë spanjoll në hemisferën perëndimore. Shumica e dominikanëve e gjurmojnë origjinën e tyre në kolonët evropianë të Kapitenerisë së Përgjithshme, me ndikime vendase Taino dhe afrikane.

Shumica e dominikanëve banojnë në Republikën Dominikane, ndërsa ka edhe një diasporë të madhe dominikane, kryesisht në Shtetet e Bashkuara dhe Spanjë. Popullsia gjithsej e Republikës Dominikane në vitin 2016 u vlerësua nga Byroja Kombëtare e Statistikave të Republikës Dominikane në 10.2 milionë, ku 9.3 milionë prej tyre ishin vendas të vendit dhe pjesa tjetër me origjinë të huaj. Vendi ka ligjin për të drejtën e nënshtetësisë së gjakut.
Kolumbianët

**Kolumbianët** () janë njerëz të identifikuar me vendin e Kolumbisë. Kjo lidhje mund të jetë banore, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e kolumbianëve, disa (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i tyre i të qenit *kolumbian*.

Kolumbia konsiderohet të jetë një nga shoqëritë më shumëetnike në botë, shtëpi e njerëzve me origjinë të ndryshme etnike, fetare dhe kombëtare. Shumë kolumbianë kanë shkallë të ndryshme të prejardhjes evropiane, indigjene, afrikane, arabe.

Shumica e popullsisë kolumbiane përbëhet nga emigrantë nga Bota e Vjetër dhe pasardhësit e tyre, të përzier pjesërisht me popullsitë origjinale, veçanërisht iberianët dhe në një masë më të vogël evropianët e tjerë. Pas periudhës fillestare të pushtimit dhe imigrimit spanjoll, valë të ndryshme imigrimi dhe vendosjeje të popujve joindigjenë ndodhën gjatë gati gjashtë shekujve dhe vazhdojnë edhe sot. Elementet e zakoneve, gjuhëve dhe feve të vendasve amerikanë dhe më të fundit të imigrantëve janë bashkuar për të formuar kulturën e Kolumbisë dhe kështu një identitet bashkëkohor kolumbian.
Venezuelianët

**Venezuelianët** (spanjisht: *venezolanos*) janë qytetarët e identifikuar me vendin e Venezuelës. Kjo lidhje mund të jetë nëpërmjet shtetësisë, prejardhjes ose kulturës. Për shumicën e venezuelianëve, shumë ose të gjitha këto lidhje ekzistojnë dhe janë burimi i shtetësisë së tyre venezueliane ose lidhjes së tyre me Venezuelën.

Venezuela është një vend i larmishëm dhe shumëgjuhësh, shtëpi e një kusie shkrirjeje me njerëz me origjinë të ndryshme; si pasojë, shumë venezuelianë nuk e konsiderojnë kombësinë e tyre me përkatësinë etnike, por me shtetësi ose besnikëri. Venezuela, si Argjentina dhe Brazili, pritën shumicën e emigrantëve gjatë viteve 1820-1930. Venezuela priti një valë të madhe prej 2.1 milionë emigrantësh evropianë, duke qenë vendi i tretë në Amerikën Latine që ka pranuar evropianë, pas Argjentinës dhe Brazilit.
Panairi i Librit në Prizren

**Panairi i Librit në Prizren** është një organizim i përvitshëm dhe një nga ngjarjet më të rëndësishme kulturore në Prizren, që mbledh së bashku botues, autorë dhe lexues nga Kosova dhe rajoni. Gjatë panairit, vizitorët kanë mundësinë të njihen me titujt e rinj të botuar së fundmi, si për lexuesit e vegjël, ashtu edhe për të rriturit.

## Vështrim 
Ngjarjet e organizuara në kuadër të panairit përfshijnë diskutime dhe mbrëmje letrare, të cilat ofrojnë një platformë për shkëmbim idesh dhe debat kulturor. Këto aktivitete janë ideale për të ndjekur zhvillimet e fundit në letërsi dhe për të dëgjuar nga afër perspektivat e autorëve të ndryshëm.

Panairi i Librit në Prizren është një mundësi e shkëlqyer për të zbuluar libra të interesit tuaj dhe për të marrë pjesë në ngjarje të pasura kulturore. Krahas shitjeve të librave dhe firmosjeve nga autorët, panairi ofron edhe aktivitete për fëmijë, duke e bërë atë një ngjarje të përshtatshme për të gjithë familjen.

Pjesëmarrësit në këtë panair mund të përfitojnë nga prezantimet e librave të rinj, të ndjekin sesione interaktive dhe të marrin pjesë në diskutime të ndryshme letrare. Ky është një moment ideal për të përmirësuar koleksionin tuaj të librave dhe për të eksploruar botën e letërsisë përmes aktiviteteve të ndryshme që pasurojnë eksperiencën e leximit.

## Shih edhe 
* Prizreni
* Komuna e Prizrenit
* Panairi i Librit në Prishtinë

## Referime
Guajanezët

Populli i Guajanës, ose **guajanezët**, vjen nga një gamë e gjerë prejardhjesh dhe kulturash, duke përfshirë origjinë vendase, afrikane dhe indiane, si dhe një pakicë e popujve pasardhës kinezë dhe evropianë. Demografia që nga viti 2012 është indoguajaneze 39,8%, afroguajaneze 30,1%, raca e përzier (kryesisht dugla) 19,9%, amerikane 10,5%, të tjera 1,5% (duke përfshirë kinezët dhe evropianët, si portugezët). Si pasojë, guajanezët nuk e barazojnë kombësinë e tyre me racën dhe përkatësinë etnike, por me shtetësinë. Edhe pse qytetarët përbëjnë shumicën e guajanezëve, ekziston një numër i konsiderueshëm i emigrantëve guajanezë, shtetasve të dyfishtë dhe pasardhësve që jetojnë në mbarë botën, kryesisht diku tjetër në anglosferë.

E vendosur në bregun verior të Amerikës së Jugut, Guajana është pjesë e Karaibeve kontinetale, e cila është pjesë e Indive Perëndimore Britanike historike. Është kulturalisht e ngjashme me Surinamin dhe me kombet e afërta ishullore të Karaibeve, si Trinidad dhe Tobago, dhe është një vend kulturor i Karaibeve edhe pse nuk është një komb ishull i vendosur në Detin e Karaibeve.

Himni kombëtar i Guajanës, "Toka e dashur e Guajanës, e lumenjve dhe fushave", i referohet Guajanës si "Toka e gjashtë popujve" që historikisht konsiderohej se përbëhej nga afrikanë, indianë, kinezë, portugezë, evropianë dhe amerikanë vendas.
Surinamezët

**Surinamezët** janë njerëz që identifikohen me vendin e Surinamit. Kjo lidhje mund të jetë banimore, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e surinamezëve, disa (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i tyre i të qenit *surinamez*.

Surinami është një shoqëri shumëetnike dhe shumëgjuhëshe, shtëpi e njerëzve me origjinë të ndryshme etnike, racore, fetare dhe kombëtare, me shumicën e popullsisë së përbërë nga emigrantë të Botës së Vjetër dhe pasardhësit e tyre. Si pasojë, surinamezët nuk e barazojnë kombësinë e tyre me përkatësinë etnike, por me shtetësinë dhe besnikërinë ndaj Surinamit. Përveç popullsisë indigjene, pothuajse të gjithë surinamezët ose paraardhësit e tyre erdhën që nga Epoka e Zbulimeve dhe krijimit të kolonisë së Surinamit, kryesisht nga Afrika, Evropa dhe Azia.
Ekuadorianët

**Ekuadorianët** () janë njerëz të identifikuar me shtetin e Amerikës së Jugut të Ekuadorit. Kjo lidhje mund të jetë banimore, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e ekuadorianëve, disa (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i tyre i të qenit *ekuadorian*.

Kultura të shumta indigjene banuan në atë që tani është territor i Ekuadorit për disa mijëvjeçarë përpara zgjerimit të Perandorisë Inkase në shekullin e pesëmbëdhjetë. Kultura e Las Vegasit e Ekuadorit bregdetar është një nga kulturat më të vjetra në Amerikë. Kultura Valdivia është një tjetër kulturë e hershme e njohur ekuadoriane. Spanjollët mbërritën në shekullin e gjashtëmbëdhjetë, ashtu si afrikanët subsaharianë të cilët u skllavëruan dhe u transportuan përtej Atlantikut nga spanjollët dhe evropianët e tjerë. Popullsia bashkëkohore ekuadoriane kryesisht rrjedh nga këto tre grupe stërgjyshore.

Që nga regjistrimi i vitit 2022, 77.5% e popullsisë u identifikua si "mestikë", një përzierje e prejardhjes spanjolle dhe indigjene amerikane, nga 71.9% në 2000. Përqindja e popullsisë që identifikohet si "e bardhë" ishte 2.2%, e cila ra nga 6.1% në 2010 dhe 10.5% në 2000. Amerikanët vendas përbëjnë 7.7% të popullsisë dhe 4.8% e popullsisë përbëhet nga afroekuadorianët. Statistikat e tjera tregojnë se popullsia mestike është 55% deri në 65% dhe popullsia indigjene në 25%. Hulumtimet gjenetike tregojnë se prejardhja e mestikëve ekuadorianë është kryesisht indigjene.
Xhamajkenët

**Xhamajkenët** janë qytetarët e Xhamajkës dhe pasardhësit e tyre në diasporën xhamajkene. Shumica dërrmuese e xhamajkenëve janë me origjinë afrikane nënsahariane, me pakica evropiane, indiane, kineze, të Lindjes së Mesme dhe të tjerë me prejardhje të përzier. Pjesa më e madhe e diasporës xhamajkene banon në vende të tjera anglishtfolëse, përkatësisht në Kanada, Shtetet e Bashkuara dhe Mbretërinë e Bashkuar. Popullsitë xhamajkene janë gjithashtu të spikatura në vende të tjera të Karaibeve, territore dhe sfera të Komonuelthit, ku në Ishujt Kajman, xhamajkenët e lindur, si dhe kajmanët me origjinë xhamajkene, përbëjnë 26.8% të popullsisë. Jashtë vendeve anglishtfolëse, komuniteti më i madh i diasporës xhamajkene jeton në Amerikën Qendrore, ku xhamajkenët përbëjnë një përqindje të konsiderueshme të popullsisë.

## Historia 
Sipas regjistrimit zyrtar të Popullsisë së Xhamajkës të vitit 1970, kategoritë e origjinës etnike në Xhamajkë përfshijnë: të zinj (të përzier); kinezë; indianë lindorë; të bardhë  dhe 'të tjerë' (p.sh.: sirian ose libanez). Xhamajkenët me origjinë afrikane përbënin 92% të popullsisë që punonte. Ata me prejardhje joafrikane ose raca të përziera përbënin 8% të mbetur të popullsisë.

## Diaspora 
Shumë xhamajkenë tani jetojnë jashtë Xhamajkës, ndërsa shumë prej tyre kanë emigruar në vendet anglishtfolëse, duke përfshirë mbi 400,000 xhamajkenë në Mbretërinë e Bashkuar, mbi 300,000 në Kanada dhe 1,100,000 në Shtetet e Bashkuara.

Ka rreth 30,500 xhamajkenë që banojnë në anëtarët e tjerë të CARICOM, duke përfshirë Bahamet, Antiguan & Barbudan (12,000), Barbadosin dhe Trinidadin & Tobagon. Ekzistojnë gjithashtu komunitete të pasardhësve xhamajkenë në Amerikën Qendrore, veçanërisht në Kosta Rika, Nikaragua dhe Panama. Shumica e popullsisë afrokostarikase dhe mulate të Kosta Rikës, e cila së bashku përfaqëson rreth 7% të popullsisë gjithsej, është me prejardhje xhamajkene.
Brazilianët

**Brazilianët** (portugalisht: *Brasileiros*) janë shtetas të Brazilit. Një brazilian mund të jetë gjithashtu një person i lindur jashtë vendit nga një prind ose kujdestar ligjor brazilian, si dhe një person që ka marrë nënshtetësinë braziliane. Brazili është një shoqëri shumëetnike, që do të thotë se ai është shtëpia e njerëzve me shumë prejardhje etnike dhe nuk ka asnjë lidhje midis gjendjes së dikujt dhe identitetit të tyre brazilian.

Të jesh brazilian është më shumë një fenomen qytetar, sesa etnik. Si pasojë, shkalla në të cilën qytetarët brazilianë identifikohen me rrënjët e tyre stërgjyshore ndryshon ndjeshëm në varësi të individit, rajonit të vendit dhe origjinës specifike etnike në fjalë. Megjithatë, më shpesh, ideja e përkatësisë etnike siç kuptohet në botën anglishtfolëse nuk është e popullarizuar në vend.

Pas kolonizimit të Brazilit nga portugezët, në pjesën më të madhe të shekullit të 16-të, fjala "brazilian" iu dha tregtarëve portugezë të pemës brazilvud, duke përcaktuar ekskluzivisht emrin e një profesioni të tillë, pasi banorët e tokës ishin, në shumicën e tyre, indigjenë ose portugezë të lindur në Portugali ose në territorin që tani quhet Brazil.

Megjithatë, shumë kohë përpara pavarësisë së Brazilit, në 1822, si në Brazil ashtu edhe në Portugali, ishte tashmë e zakonshme që demonimi brazilian t'i caktohej një personi, zakonisht me prejardhje të qartë portugeze, banues ose familja e të cilit banonte në shtetin e Brazilit (1530–1815), që i përket Perandorisë Portugeze. Gjatë jetës së Mbretërisë së Bashkuar të Portugalisë, Brazilit dhe Algarveve (1815-1822), megjithatë, kishte konfuzion në lidhje me nomenklaturën.
Peruanët

**Peruanët** (*/peruanas*) janë qytetarët e Perusë. Ajo që tani është Peruja ka qenë e banuar për disa mijëvjeçarë nga kultura të tilla si ajo karal para pushtimit spanjoll në shekullin e 16-të. Popullsia peruane u ul nga rreth 5-9 milionë në vitet 1520 në rreth 600,000 në 1620, kryesisht për shkak të sëmundjeve infektive të bartura nga spanjollët. Spanjollët dhe afrikanët mbërritën në një numër të madh në 1532 nën sundimin kolonial, duke u përzier gjerësisht me njëri-tjetrin dhe me peruanët vendas. Gjatë Republikës, ka pasur një imigrim gradual të njerëzve evropianë (veçanërisht nga Spanja dhe Italia, dhe në një masë më të vogël nga Gjermania, Franca, Kroacia dhe Ishujt Britanikë). Kinezët dhe japonezët mbërritën në një numër të madh në fund të shekullit të 19-të.

Me 31.2 milionë banorë sipas censusit të 2017 Peruja është vendi i katërt më i populluar në Amerikën e Jugut. Shkalla e rritjes demografike të saj ra nga 2.6% në 1.6% midis 1950 dhe 2000, dhe popullsia e saj pritet të arrijë afërsisht 46 - 51 milionë në 2050. Në vitin 2017, 79.3% jetonin në zonat urbane dhe 20.7% në zonat rurale. Qytetet kryesore përfshijnë Limën, shtëpia e mbi 9.5 milionë njerëzve, Arequipa, Trujillo, Chiclayo, Piura, Iquitos, Huancayo, Cusco dhe Pucallpa, të cilët raportuan të gjithë më shumë se 250,000 banorë. Komunitetet më të mëdha peruane të emigrantëve janë në Shtetet e Bashkuara, Amerikën e Jugut (Argjentinë, Kili, Venezuelë dhe Brazil), Evropë (Spanjë, Itali, Francë dhe Mbretërinë e Bashkuar), Japoni, Australi dhe Kanada.
Bolivianët

**Bolivianët** ( ) janë njerëz të identifikuar me vendin e Bolivisë. Kjo lidhje mund të jetë banimore, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e bolivianëve, disa (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i tyre i të qenit bolivian.

Bolivia është, si vendet fqinje, një shoqëri shumëetnike dhe shumëgjuhëshe, shtëpi e njerëzve me origjinë të ndryshme etnike, fetare dhe kombëtare, me shumicën e popullsisë së përbërë nga emigrantë indigjenë dhe të Botës së Vjetër dhe pasardhësit e tyre. Si pasojë, bolivianët nuk e barazojnë kombësinë e tyre me përkatësinë etnike, por me shtetësinë dhe besnikërinë ndaj Bolivisë. Përveç popullsive indigjene, bolivianët e gjurmojnë prejardhjen e tyre në Botën e Vjetër, kryesisht në Evropë dhe Afrikë, që nga pushtimi spanjoll i Amerikës së Jugut dhe themelimi i vendbanimeve të para spanjolle në Zëvendës Mbretërinë e Rio de la Platës.

Popullsia e tanishme boliviane, e vlerësuar në 11 milionë, ndahet zyrtarisht në indianë amerike (kryesisht kueçua dhe aimara, popujt guaraní), mestikë, evropianë dhe afrobolivianë. Gjuha e vetme e përbashkët e grupit është spanjishtja (spanjishtja boliviane), megjithëse gjuhët guarani, aimara dhe kueçua gjithashtu fliten gjerësisht në komunitetet e tyre dhe në një farë mase nga të tjerët, dhe të treja, si dhe 34 gjuhë të tjera indigjene, janë gjuhë zyrtare të vendit. Ndikimi i ndërsjellë dhe ndërveprimi i kulturave të Bolivisë kanë rezultuar që shoqëria bashkëkohore boliviane të bëhet një nga shembujt kryesorë të një kusie shkrirjeje sipas disa antropologëve.
Paraguajanët

**Paraguajanët** () janë shtetas të Paraguajit.

Megjithëse shumica e paraguajanëve banojnë në Paraguaj, komunitete të rëndësishme janë krijuar në shumë vende, veçanërisht në Argjentinë, Spanjë, Shtetet e Bashkuara, Brazil.

## Historia 
Banorët e parë të Paraguajit ishin populli guarani.

## Grupet racore dhe etnike 
Ashtu si në vendet e tjera të Amerikës Latine, në Paraguaj, që nga fillimi i kolonizimit dhe vendbanimit spanjoll, bashkimi i racave ose *mestizaje* ishte normë dhe jo përjashtim. Paraguaji ka një nga popullsitë më homogjene në Amerikën e Jugut. Rreth 75% e njerëzve janë mestikë (me origjinë të përzier spanjolle dhe guarani indiane amerikane), 20% janë të bardhë dhe pjesa tjetër janë pakica të vogla me origjinë indigjene ose afroparaguajane.
Argjentinasit

**Argjentinasit** janë njerëzit e identifikuar me vendin e Argjentinës. Kjo lidhje mund të jetë banimore, ligjore, historike ose kulturore. Për shumicën e argjentinasve, disa (ose të gjitha) nga këto lidhje ekzistojnë dhe janë kolektivisht burimi i tyre i të qenit *argjentinas*.

Argjentina është një shoqëri shumëetnike, shtëpi e njerëzve me origjinë të ndryshme etnike, racore, fetare, besimtare dhe kombëtare, me shumicën e popullsisë së përbërë nga emigrantë të Botës së Vjetër dhe pasardhësit e tyre. Si pasojë, argjentinasit nuk e barazojnë kombësinë e tyre me përkatësinë etnike, por me shtetësinë dhe besnikërinë ndaj Argjentinës. Përveç popullsisë indigjene, pothuajse të gjithë argjentinasit ose paraardhësit e tyre emigruan gjatë pesë shekujve të fundit. Ndër vendet në botë që kanë marrë më shumë emigrantë në historinë bashkëkohore, Argjentina, me 6.6 milionë, renditet e dyta pas Shteteve të Bashkuara (27 milionë), dhe përpara destinacioneve të tjera të emigrantëve si Kanadaja, Brazili dhe Australia.
Afrikanojugorët

**Afrikanojugorët** janë qytetarët e Afrikës së Jugut, si dhe diaspora botërore e Afrikës së Jugut.

Njerëzit e lindur në Afrikën e Jugut para 6 tetorit 1995, janë shtetas të Afrikës së Jugut.

## Historia 
Banorët e parë bashkëkohorë të Afrikës së Jugut ishin njerëzit san dhe koi.

## Grupet etnike 
## Diaspora 
## Klasifikimi
Nigerianët

**Nigerianët** janë qytetarë të Nigerisë ose njerëz me prejardhje nga Nigeria. Emri Nigeri rrjedh nga lumi Niger që kalon nëpër vend. Ky emër supozohet se u krijua në fund të shekullit të 19-të nga gazetarja britanike Flora Sho, e cila më vonë u martua me Baronin Frederik Lugard, një administrator kolonial britanik. *Nigeria* përbëhet nga grupe dhe kultura të ndryshme etnike dhe termi nigerian i referohet një kombësie qytetare të bazuar në shtetësi. Nigerianët rrjedhin nga mbi 250 grupe etnogjuhësore. Megjithëse ka grupe të shumta etnike në Nigeri, faktorët ekonomikë rezultojnë në lëvizshmëri të konsiderueshme të nigerianëve me prejardhje të shumta etnike dhe fetare për të banuar në territore në Nigeri që janë jashtë prejardhjes së tyre etnike ose fetare, duke rezultuar në përzierjen e grupeve të ndryshme etnike dhe fetare, veçanërisht në qytetet e Nigerisë.Gjuha angleze është *lingua franca* e nigerianëve. Nigeria është e ndarë afërsisht përgjysmë midis myslimanëve, të cilët jetojnë kryesisht në veri dhe të krishterëve, të cilët jetojnë kryesisht në jug; fetë indigjene, të tilla si ato vendase të etnive igbo dhe joruba, janë në pakicë.
Somalezët

**Somalezët** janë një grup etnik kushitik me origjinë nga Briri i Afrikës që ndajnë një prejardhje, kulturë dhe histori të përbashkët. Gjuha somaleze kushitike lindore është gjuha amtare e përbashkët e somalezëve etnikë, e cila është pjesë e degës kushitike të familjes së gjuhëve afroaziatike, dhe ata janë kryesisht myslimanë synitë. Duke formuar një nga grupet etnike më të mëdha në kontinent, ato mbulojnë një nga tokat më të gjera nga një grup i vetëm etnik në Afrikë.

Sipas shumicës së studiuesve, Toka e lashtë e Puntit dhe banorët e saj vendas ishin pjesë e etnogjenezës së popullit somalez. Kjo mbretëri e lashtë historike është vendi nga ku thuhet se rrjedhin një pjesë e madhe e traditave dhe prejardhjes së tyre kulturore. Somalezët ndajnë shumë tipare historike dhe kulturore me popujt e tjerë kushitikë, veçanërisht me popullin kushitik lindor të ultësirës, veçanërisht me afarët dhe me sahot.

Somalezët etnikë janë të përqendruar kryesisht në Somali (rreth 17.6 milionë), Somaliland (5.7 milionë), Etiopi (4.6 milionë), Kenia (2.8 milionë),  dhe Xhibuti (534,000). Diasporat somaleze gjenden gjithashtu në pjesë të Lindjes së Mesme, Amerikës së Veriut, Evropës Perëndimore, rajonit të Liqeneve të Mëdha Afrikane, Afrikës Jugore dhe Oqeanisë.
Banjaruandët

**Banjaruandët** janë një mbietnicitet etnogjuhësor bantu. Banjaruandët janë gjithashtu pakica në Burundin fqinj, R.D. të Kongos, Ugandë dhe Tanzani.

Megjithëse përbërja etnike e Burundit është e ngjashme me atë të Ruandës, b*anjaruanda* është një neologjizëm politik i përdorur vetëm në Ruandë që nga vitet 1990 me qëllim zbutjen e ndarjes etnike brenda vendit pas Luftës Civile në Ruandë dhe gjenocidit të Ruandës në 1994.

Në vitet 1930, autoritetet koloniale belge, të cilat kontrollonin Kongon, Ruandën dhe Burundin në atë kohë, zbatuan programe për të inkurajuar një numër të madh banorësh banjaruandë që të emigronin në Kongon Belge nga Ruanda dhe nga Burundi. Popullsia banjaruande është rritur më vonë nga një numër i madh që ikën nga dhuna në këto dy vende, veçanërisht në vitet 1960 dhe 1990.

Rreth 524,098 banjaruandë jetojnë në Ugandë, ku jetojnë në perëndim të vendit; Umutara dhe Kitara janë qendrat e zonave të tyre baritore dhe bujqësore.
Funksioni i humbjes

Në teorinë matematikore të optimizimit dhe vendimarrjes, një **funksion humbjeje** ose **funksioni i shpenzimit** (nganjëherë i quajtur edhe funksion gabimi)  është një funksion që harton një ngjarje ose vlera të një ose më shumë ndryshoreve tek një numër real që përfaqëson në mënyrë intuitive një "kosto" të lidhur me ngjarjen. Një problem optimizimi kërkon të minimizojë një funksion humbjeje. Një **funksion objektiv** është ose një funksion humbjeje ose e kundërta e tij (në fusha specifike, të quajtur ndryshe funksion shpërblimi, funksion fitimi, funksion i dobisë, funksion fitnesi, etj.), në të cilin rast ai duhet të maksimizohet. Funksioni i humbjes mund të përfshijë terma nga disa nivele të hierarkisë.

Në statistikë, zakonisht një funksion i humbjes përdoret për vlerësimin e parametrave, dhe ngjarja në fjalë është një funksion i ndryshimit midis vlerave të vlerësuara dhe të vërteta për një shembull të dhënash. Koncepti, aq i vjetër sa Laplasi, u rifut në statistika nga Abraham Wald në mesin e shekullit të 20-të.  Në kontekstin e ekonomisë, për shembull, kjo është zakonisht kosto ekonomike ose pendesë . Në klasifikim, është dënimi për një klasifikim të pasaktë të një shembulli. Në shkencën aktuariale, përdoret në një kontekst sigurimi për të modeluar përfitimet e paguara mbi primet, veçanërisht që nga veprat e Harald Cramér në vitet 1920.  Në kontrollin optimal, humbja është dënimi për dështimin për të arritur një vlerë të dëshiruar. Në menaxhimin e rrezikut financiar, funksioni përshkruhet në një humbje monetare.

parapamje| Krahasimi i funksioneve të zakonshme të humbjes të përdorura për regresion