Lufta e Libanit 1982

[parapamje|[Forcat e Armatosura Libaneze|Ushtria Libaneze, Bejrut, Liban 1982.]]
**Lufta e Libanit e vitit 1982**, e quajtur **Operacioni Paqe për Galilenë** (hebraisht: מבצע שלום הגליל, ose מבצע של"ג, *Mivtsa Shlom HaGalil* ose *Mivtsa Sheleg*) nga qeveria izraelite, e njohur më vonë në Izrael si **Lufta e Libanit** ose **Lufta e Parë e Libanit** (hebraisht: מלחמת לבנון הראשונה, *Milhemet Levanon Harishona*), dhe e njohur në Liban si "pushtimi" (arabisht: الاجتياح, *Alejtiah*), filloi më 6 qershor 1982, kur Forcat e Mbrojtjes të Izraelit (IDF) pushtuan Libanin jugor. Pushtimi pasoi një seri sulmesh dhe kundërsulmesh midis Organizatës për Çlirimin e Palestinës (PLO) që vepron në Libanin jugor dhe IDF që kishin shkaktuar viktima civile në të dy anët e kufirit. Operacioni ushtarak filloi pasi persona të armatosur nga organizata e Abu Nidal tentuan të vrisnin Shlomo Argov, ambasadorin e Izraelit në Mbretërinë e Bashkuar. Kryeministri izraelit Menachem Begin fajësoi armikun e Abu Nidal, PLO, për incidentin dhe e përdori incidentin si një *casus belli* për pushtimin.

Pasi sulmuan PLO - si dhe forcat libaneze siriane, të majta dhe myslimane - ushtria izraelite, në bashkëpunim me aleatët e tyre maronitë dhe shtetin e vetëquajtur të Libanit të Lirë, pushtuan Libanin jugor, duke rrethuar përfundimisht PLO dhe elementë të Ushtrisë Siriane. . Të rrethuar në Bejrutin Perëndimor dhe të nënshtruar ndaj bombardimeve të rënda, forcat e PLO dhe aleatët e tyre negociuan kalimin nga Libani me ndihmën e të dërguarit të posaçëm të Shteteve të Bashkuara, Philip Habib dhe mbrojtjen e paqeruajtësve ndërkombëtarë. PLO, nën kryesimin e Yasser Arafat, e kishte zhvendosur selinë e saj në Tripoli në qershor 1982. Duke dëbuar PLO, duke hequr ndikimin sirian mbi Liban dhe duke instaluar një qeveri të krishterë pro-izraelite të udhëhequr nga presidenti Bachir Gemayel, Izraeli shpresonte të nënshkruante një traktati që Menahem Begin premtoi se do t'i jepte Izraelit "dyzet vjet paqe".

Pas vrasjes së Gemayel në shtator 1982, pozicioni i Izraelit në Bejrut u bë i paqëndrueshëm dhe nënshkrimi i një traktati paqeje bëhej gjithnjë e më i pamundur. Zemërimi pas rolit të IDF-së në masakrën e kryer nga falangistët në Sabra dhe Shatila ndaj palestinezëve dhe shiitëve libanezë, si dhe zhgënjimi popullor izraelit me luftën, çoi në një tërheqje graduale nga Bejruti në zonat e pretenduara nga Shteti i Libanit të Lirë në Libanin jugor ( më vonë u bë brezi i sigurisë i Libanit të Jugut), i cili u iniciua pas Marrëveshjes së 17 majit dhe ndryshimit të qëndrimit të Sirisë ndaj PLO.

Pasi forcat izraelite u tërhoqën nga pjesa më e madhe e Libanit, Lufta e Kampeve shpërtheu midis fraksioneve libaneze, mbetjeve të PLO dhe forcave siriane, në të cilat Siria luftoi ish-aleatët e saj palestinezë. Në të njëjtën kohë, grupet militante shiite filluan të konsolidohen dhe të zhvillojnë një luftë guerile me intensitet të ulët kundër pushtimit izraelit të Libanit jugor, duke çuar në 15 vjet konflikt të armatosur në shkallë të ulët. Lufta Civile Libaneze do të vazhdonte deri në vitin 1990, pikë në të cilën Siria kishte vendosur dominimin e plotë mbi Libanin.

## Shiko edhe 
## Referimet