Gadishulli i Karaburunit (Shqipëri)

parapamje|Karaburun
**Gadishulli i Karaburunit** 
është ajo
pjesë e bregdetit
vlonjat, ku turizmi mund të gjejë
terrenin më të përshtatshëm
për t’u zhvilluar. 25 km larg
qytetit të Vlorës, në rrugë tokësore,
Gadishulli i Karaburunit
ofron surpriza në çdo stinë për
këdo që e viziton atë. Agjenci
turistike aplikojnë jo vetëm
udhëtime përgjatë këtij masivi,
por edhe pushime njëditore,
në plazhet që ndodhen aty.
Udhëtime të tilla organizohen
kryesisht gjatë stinës së verës,
ndërsa synohet që ato të shtrihen
gjatë gjithë vitit.

Peizazhi natyror, i gërshetuar
me atë historik, e bënë atë
një reliev ku vizitori mund të
befasohet pafundësisht. Bregdeti
tepër i thyer, lëndinat e
vogla që zbresin deri poshtë,
afër vijës së ujit, gjiret e shumta
dhe të fshehura, plazhet e
virgjëra, janë disa prej elementëve,
që pothuajse nuk i
gjen askund tjetër në bregdetin
shqiptar.
Gadishulli formon një hark
të madh e të butë, që i përgjason
gishtit të madh të dorës,
të shtrirë. Ai ndan gjirin detar
të Vlorës nga Kanali i Otrantos
dhe ka një gjatësi prej rreth 15
km, me një gjerësi që shkon
deri në 4.5 km.
Në skajin veriperëndimor të
Karaburunit (në turqisht hunda
e zezë), ndodhet Kepi i Gjuhëzës,
pika më perëndimore e
Shqipërisë. Në pjesën më të
lartë të këtij masivi, ndodhen
tre maja, ajo e Kores 826 metra
mbi nivelin e detit, si dhe e
Dafinës dhe Ilqes, respektivisht
732 dhe 687 metra. Pjesa
perëndimore është shkëmbore
dhe e copëzuar vertikalisht, me
shpella, të çara, gjire e plazhe
të vegjël. Këtu gjenden plazhi
i vogël i Dafinës, bregu i Bitrit,
shpella e Panaisë.
Përkundër kësaj, në pjesën
lindore të gadishullit që shikon
nga gjiri i Vlorës, bregdeti është
më i formuar dhe më pak i
thyer. Masivi i Karaburunit, në
tërësi është i varfër në bimësi,
por i pasur në kullota. Në
pjesën më të ulët dhe më të
ngushtë të tij, ndodhet pllaja
e Ravenës, një qendër blegtorale
e njohur në jug të vendit,
që shfrytëzohet nga banorët e
fshatit Dukat për mbarështimin
e të imtave.
Nga pikëpamja gjeologjike,
masivi i Karaburunit është i
përbërë nga gëlqerorë të periudhës
së paleogjenit, të cilët
janë shfrytëzuar që në lashtësi
për prodhimin e mermerit.
Cilësia e këtij produkti dallon
nga ai i zonave të tjera të Shqipërisë.
Mungesa e bimësisë
dhe e ujërave sipërfaqësore e
kanë bërë gadishullin të pabanueshëm.

## Resurset historike 
Në skajin veriperëndimor të
gadishullit, në kepin e Gjuhëzës,
ndodhet shpella e Haxhi Alisë, një emër i njohur në
historinë e piraterisë detare.
Ky objekt natyror, sipas
gjeografëve vlonjatë, është
shpella më e madhe detare e
vendit, me xhepa të shumtë
brenda saj. Kjo, sepse, në
pjesën perëndimore të gadishullit,
gjendet dhe shpella e
Gramës, brenda të cilës janë
zbuluar mbishkrime të shumta,
që përkojnë me periudha të
ndryshme të historisë.
Gjiri i vogël i Gramës, që
ndodhet në pjesën perëndimore
të Karaburunit, është një
nga surprizat më të veçanta të
gadishullit, në pikëpamjen historike.
Sipas historianëve, ky
vend ka shërbyer që në lashtësi
si vendpushimi për anijet.
Në muret e shumta të gjirit,
konstatohen fare lehtë shumë
shkrime të gdhendura nga marinarët,
ku shprehet mirënjohja
ndaj Poseidonit. Shkrimet e
para i përkasin shekullit IV para
Krishtit. Në shkrimet latine, që
përkojnë me shekullin I pas
Krishtit, gjenden emrat e Mark
Antonit e të Pompeut, si dhe
vizatime të ndryshme, mes të
cilave anije, kryqe, spiranca,
mburoja etj. Në këtë gji, ndodhet
dhe shpella që mban të njëjtin
emër, në muret shkëmbore
të së cilës dallohen vizatime e
shkrime, ku shprehen falenderime
për bujarinë e mikpritjen.
Me këta elementë dhe mjaft
të tjerë, gadishulli i Karaburunit
përbën një nga zonat më atraktive,
në funksion të zhvillimit
të turizmit. Në këtë drejtim, kanë
nisur përpjekjet e para. Në
stinën e verës, shoqëri të ndryshme
turistike, ofrojnë udhëtime
ditore, deri në Kepin e Gjuhëzës,
ku është një plazh i virgjër.
Pushuesit, kalojnë në
rërën e pastër orë mjaft të kendshme.