Benjamin Tillman

**Benjamin Ryan Tillman** (11 gusht 1847&nbsp;– 3 korrik 1918) ishte një politikan i Partisë Demokratike që shërbeu si guvernator i Karolinës së Jugut nga 1890 deri në 1894 dhe si senator i Shteteve të Bashkuara nga 1895 deri në vdekjen e tij në 1918. Një supremacist i bardhë që kundërshtoi të drejtat civile për amerikanët e zinj, Tillman udhëhoqi një grup paraushtarak të Këmishave të Kuqe gjatë zgjedhjeve të dhunshme të Karolinës së Jugut të vitit 1876 . Në foltoren e Senatit të SHBA-së, ai mbronte linçimin dhe shpesh i tallte amerikanët me ngjyrë në fjalimet e tij, duke u mburrur se kishte ndihmuar në vrasjen e tyre gjatë asaj fushate. 

Në vitet 1880, Tillman, një pronar i pasur tokash, mbeti i pakënaqur me udhëheqjen demokrate dhe udhëhoqi një lëvizje të fermerëve të bardhë që bënin thirrje për reforma. Ai ishte fillimisht i pasuksesshëm, megjithëse ai ishte i rëndësishëm në themelimin e Universitetit Clemson si një kolegj për dhënien e tokës bujqësore. Në 1890, Tillman mori kontrollin e Partisë Demokratike të shtetit dhe u zgjodh guvernator. Gjatë katër viteve të tij në detyrë, 18 amerikanë me ngjyrë u linçuan në Karolinën e Jugut; në vitet 1890, shteti pati numrin më të madh të linçimeve të çdo dekade. Tillman u përpoq të parandalonte linçimet si guvernator, por foli gjithashtu në mbështetje të turmave të linçimit, duke pretenduar gatishmërinë e tij për të udhëhequr një të tillë. Në 1894, në fund të mandatit të tij të dytë dyvjeçar, ai u zgjodh në Senatin e SHBA-ve me votim të legjislaturës së shtetit, i cili zgjidhte senatorët në atë kohë.

Tillman njihej si " **Pitchfork Ben** " për shkak të gjuhës së tij agresive, si kur kërcënoi se do të përdorte një pirun për të cystur atë "çantën e viçit", Presidentin Grover Cleveland . I konsideruar si një kandidat i mundshëm për emërimin demokrat për president në 1896, Tillman humbi çdo shans pasi mbajti një fjalim katastrofik në konventë . Ai u bë i njohur për oratorinë e tij virulente — veçanërisht kundër amerikanëve me ngjyrë — por edhe për efektivitetin e tij si ligjvënës. Ligji i parë federal për financimin e fushatave, që ndalon kontributet e korporatave, zakonisht quhet Akti Tillman . Tillman u rizgjodh në mënyrë të përsëritur, duke shërbyer në Senat për pjesën tjetër të jetës së tij. Një nga trashëgimitë e tij ishte kushtetuta e Karolinës së Jugut të vitit 1895, e cila hoqi të drejtën votës për shumicën e zezakëve dhe shumë të bardhë të varfër dhe siguroi sundimin e Partisë Demokratike për më shumë se gjashtë dekada në shekullin e 20-të.

 
majtas|parapamje| Tillman në 1906

### Oferta presidenciale e 1896 
Nga fillimi i vitit 1896, shumë në Partinë Demokratike kundërshtuan ashpër Presidentin Cleveland dhe politikat e tij. Shtetet e Bashkuara ishin në atë kohë në vitin e tretë të një recesioni të thellë, Panikut të 1893-ës . Cleveland ishte një mbështetës i vendosur i standardit të arit dhe menjëherë pas fillimit të recesionit u detyrua të shfuqizonte Aktin Sherman të Blerjes së Argjendit, për të cilin ai besonte se kishte ndihmuar në shkaktimin e panikut. Akti i Sherman-it, edhe pse nuk rivendoste bimetalizmin, i kishte kërkuar qeverisë të blinte dhe të prodhonte sasi të mëdha shufrash argjendi dhe shfuqizimi i tij i zemëroi mbështetësit e argjendit të lirë.  Politika të tjera të Cleveland-it, të tilla si shtypja e tij me forcë e grevës së Pullman-it, çuan në humbjen e kontrollit nga demokratët në të dy dhomat e Kongresit në zgjedhjet afatmesme të vitit 1894 dhe në një revoltë kundër tij nga mbështetësit e argjendtë brenda partisë së tij.  

Që nga koha e betimit të tij në dhjetor 1895 (kur Kongresi filloi sesionin e tij vjetor), Tillman shihej si zëri i të pakënaqurve në komb; *New York Press* shpalli se Tillman do të shprehte shqetësimet e "masave të popullit të Karolinës së Jugut shumë më besnikërisht sesa politikani Burbon Butler".  Ai tronditi Senatin me sulmet dramatike ndaj Cleveland-it, duke e quajtur presidentin "dështimin më gjigant të çdo njeriu që ka zënë ndonjëherë Shtëpinë e Bardhë, të gjitha për shkak të kotësisë dhe kokëfortësisë së tij".  *New York Times* e konsideroi Tillmanin "një babuin të ndyrë, të ulur aksidentalisht në dhomën e Senatit". 

Tillman besonte se kombi ishte në prag të ndryshimeve të mëdha politike dhe se ai mund të zgjidhej president në 1896, duke bashkuar mbështetësit e argjendtit të lirë në Jug dhe Perëndim. Ai ishte i gatshëm të konsideronte një ofertë të palës së tretë nëse Cleveland do të mbante kontrollin e Partisë Demokratike, por ndjeu se populistët, duke lejuar afrikano-amerikanët të kërkonin poste, e kishin shkatërruar besueshmërinë e tyre në mesin e të bardhëve jugorë.  Oratoria therëse e senatorit të Karolinës së Jugut i solli atij rëndësi kombëtare dhe me Konventën Kombëtare Demokratike të 1896 në Çikago që mund të kontrollohej nga mbështetësit e argjendit, Tillman u përfol si një kandidat i mundshëm presidencial  së bashku me të tjerë, si ish-përfaqësuesi i Misurit Richard P. Bland, Guvernatori i Teksasit Jim Hogg dhe ish-kongresmeni i Nebraskës William Jennings Bryan . 

Tillman ishte kandidati i parapëlqyer i shtetit të tij dhe përfaqësuesi i tij në Komitetin për Rezolutat (shpesh i quajtur "Komiteti i Platformës"). Platforma kishte mbështetjen e shumicës pro-argjend të komitetit, por pakica e arit, e udhëhequr nga senatori i Nju Jorkut , David B. Hill, kundërshtoi mbështetjen e saj për argjendin e lirë dhe donte ta çonte mosmarrëveshjen në dyshemenë e kuvendit. Me një orë e pesëmbëdhjetë minuta për secilën palë, Tillman dhe Bryan u zgjodhën si folës në favor të projekt-platformës. Bryan e pyeti Tillmanin nëse donte të hapte apo mbyllte debatin; senatori donte ta mbyllte, por kërkoi pesëdhjetë minuta për ta bërë këtë. Nebraskani u përgjigj se Hill do të kundërshtonte një fjalim kaq të gjatë mbyllës dhe Tillman pranoi të hapte debatin, me Bryan për ta mbyllur atë. 

Kur debati i platformës filloi në Coliseum të Çikagos në mëngjesin e 9 korrikut 1896, Tillman ishte folësi hapës. Megjithëse u prit me duartrokitje dhe britma të emrit të tij,  ai "foli në të njëjtën mënyrë që i kishte dhënë sukses në Karolinën e Jugut, duke sharë, përndjekur armiqtë e tij dhe duke ngritur spektrin e seksionalizmit. Megjithatë, ai e largoi tërësisht audiencën kombëtare".  Sipas Richard Bensel në studimin e tij për konventën e vitit 1896, Tillman mbajti "me largësi të madhe, fjalimin më përçarës të konventës, një fjalim që turpëroi krahun e argjendtë të partisë po aq sa tërboi fraksionin e parave të forta".  Ai e konsideroi argjendin një çështje seksionale, duke vënë përballë Lindjen e pasur kundër Jugut dhe Perëndimit të shtypur. Kjo i mërziti delegatët, të cilët donin ta shihnin argjendin si një çështje patriotike, kombëtare dhe disa shprehën mospajtimin e tyre, duke mos u pajtuar me Tillmanin. Senatori në mënyrë të alternuar ofendoi, hutoi dhe mërziti delegatët, të cilët bërtisnin që Tillmani të ndalonte edhe pse më pak se gjysma e kohës së tij kishte skaduar. I pushtuar nga brohoritjet e delegatëve dhe një prej bandave të kongresit, të cilët u shfaqën papritur dhe filluan të luanin, Tillman megjithatë vazhdoi, "audienca mund ta kuptojë po aq mirë se unë do të them fjalën time nëse qëndroj këtu deri në perëndim të diellit".  Në kohën kur ai tha fjalën e tij, ai kishte "shkatërruar në mënyrë efektive shanset e tij për t'u bërë një kandidat kombëtar".  Me kandidaturën e Tillman-it të vdekur (vetëm shteti i tij i lindjes votoi për të), Bryan shfrytëzoi mundësinë për të mbajtur një fjalim në mbështetje të argjendit që nuk mbështetej në seksionalizëm. Fjalimi i tij i Kryqit të Artë i dha atij nominimin presidencial. 
[parapamje| Koncepti  ''[Harper's Weekly'' se si do të dukej Gjykata e Lartë nën Bryan. Tillman ulet në qendër me pirun në dorë, në të majtë të guvernatorit të Illinois , John Peter Altgeld (në këmbë).]]
Pasi Tillman u kthye nga Çikago në Karolinën e Jugut, ai dha idenë se kishte mbajtur një fjalim qëllimisht radikal në mënyrë që të lejonte që Brajanin të dukej si burrë shteti në krahasim me të. Ky interpretim u tall nga armiqtë e tij. Tillman nuk dihet të ketë diskutuar ndjenjat e tij dhe pikëllimi politik ka të ngjarë të jetë zmbrapsur nga trishtimi personal një javë pas kongresit kur vajza e tij e dashur Addie vdiq, e goditur nga rrufeja në një mal të Karolinës së Veriut. Tillman bëri fushatë për Brajanin, por ishte një objektiv i preferuar i karikaturistëve që denigronin kandidatin demokrat dhe mbështesnin republikanin, ish-guvernatorin e Ohajos, William McKinley . Brajani ishte emëruar gjithashtu nga populistët, të cilët zgjodhën kandidatin e tyre për zëvëndëspresident, Thomas E. Watson të Xhorxhias. Tillman ishte aktiv në përpjekjet për të tërhequr Watson, duke pasur një takim 12 orësh me kandidatin, me sa duket pa rezultat.  Tillman udhëtoi gjerësisht për të folur në emër të Brajanit dhe tërhoqi turma të mëdha, por fjalimet e tij kishin pak rëndësi. Pavarësisht se ndërmori një fushatë të vështirë, Bryan humbi zgjedhjet. Simkins sugjeroi se Tillmani, duke ndihmuar në krijimin e një imazhi të Partisë Demokratike si anarkike, kontribuoi në humbjen e Brajanit. 

### Marrëdhëniet racore 
Tillmani besonte, dhe shpesh deklarohej si senator, se zezakët duhet t'i nënshtroheshin ose dominimit të bardhë ose shfarosjes.  Ai ngurroi të ndërmerrte këtë të fundit, nga frika se qindra të bardhë do të vdisnin për ta realizuar atë.  Ai bëri fushatë në zgjedhjet e dhunshme të Karolinës së Veriut të vitit 1898, në të cilat demokratët e bardhë ishin të vendosur për të rimarrë kontrollin nga një koalicion dyracor populist-republikan i zgjedhur në 1894 dhe 1896 me një biletë bashkimi. Ai foli gjerësisht në Karolinën e Veriut në fund të vitit 1898, shpesh para turmave të veshura me këmisha të kuqe, duke i shkurajuar mbështetësit e tij populistë.  Më 20 tetor 1898, Tillman ishte folësi i paraqitur në Mitingun e Burrit të Madh të Bardhë të Partisë Demokratike dhe piknikun e shportës në Fayetteville. Tillmani foli me tërbim para turmës së burrave të bardhë, duke i pyetur ata pse Karolina e Veriut nuk e kishte liruar veten nga zyrtarët me ngjyrë, siç kishte bërë Karolina e Jugut në 1876. Ai qortoi audiencën që nuk linçoi Alex Manly, redaktorin me ngjyrë të Wilmington *Daily Record* .  Tillman ishte një nga shumë demokratë të shquar që mbronin përdorimin e dhunës për të fituar zgjedhjet e 1898-ës. Grushti i shtetit që rezultoi dëboi liderët politikë të opozitës bardhë e zi nga Wilmington, shkatërroi pronat dhe bizneset e qytetarëve me ngjyrë të ndërtuar që nga Lufta Civile, duke përfshirë të vetmen gazetë të zezë në qytet, dhe vrau rreth 60 deri në më shumë se 300 njerëz.  Kështu demokratët fituan zgjedhjet e atij viti në shtet. Edhe Karolina e Jugut pa dhunë: një përpjekje për të regjistruar votuesit me ngjyrë në Phoenix i shtyu të bardhët të provokonin një përballje, pas së cilës një numër afrikano-amerikanësh u vranë. Tillman paralajmëroi afrikano-amerikanët dhe ata që mund të kombinohen me ta se aktivizmi politik me ngjyrë do të provokonte një përgjigje vrastare nga të bardhët. 

Duke filluar nga viti 1901, Tillman iu bashkua qarkut Chautauqua, duke mbajtur fjalime të paguara mirë në të gjithë vendin. Reputacioni i Tillmanit, si për pikëpamjet e tij ashtu edhe për oratorinë e tij, tërhoqën turma të mëdha. Tillman i informoi ata se afrikano-amerikanët ishin inferiorë para njeriut të bardhë, por nuk ishin babuinë, megjithëse disa ishin "aq afër majmunit sa shkencëtarët po kërkojnë ende lidhjen që mungon".  Duke pasur parasysh se në Afrikë, ata ishin një "racë e paditur, e poshtëruar dhe e shthurur" me një histori "barbarizmi, egërsie, kanibalizmi dhe gjithçkaje që është e ulët dhe poshtëruese", ishte "kuintesenca e marrëzisë" të besohej se njeriu i zi duhet. të vendoset në pozitë të barabartë me homologun e tij të bardhë.  Tillman "përqafoi segregimin si një domosdoshmëri hyjnore".  

Tillmani i tha Senatit, "si guvernator i Karolinës së Jugut, unë shpalla se, megjithëse kisha bërë betimin për të mbështetur ligjin dhe për ta zbatuar atë, do të drejtoja një turmë për të linçuar çdo burrë, të zi apo të bardhë, që dhunonte një grua, qoftë e zezë qoftë e bardhë”.  Ai u tha kolegëve të tij, "Unë kam tre vajza, por, më ndihmo Zot, më mirë të gjeja njërën prej tyre të vrarë nga një tigër ose një ari [dhe të vdiste e virgjër] sesa ta shihja teksa zvarritet tek unë dhe më tregon historinë e tmerrshme se asaj i ishte grabitur xhevahiri i saj nga një djall i zi."  Në vitin 1907, ai u tha senatorëve lidhur me trazirat e Ellentonit të vitit 1876, "ishte atëherë që i qëlluam; ishte atëherë që i vramë; ishte atëherë që mbushëm kutitë e votimit."