Mineralogjia

**Mineralogjia** është një lëndë e gjeologjisë e specializuar në studimin shkencor të kimisë, strukturës kristalore dhe vetive fizike (përfshirë optike ) të mineraleve dhe objekteve të mineralizuara. Studimet specifike në mineralogji përfshijnë proceset e origjinës dhe formimit të mineraleve, klasifikimin e mineraleve, shpërndarjen e tyre gjeografike, si dhe shfrytëzimin e tyre. 

## Vështrim 
Shkrimet e hershme mbi mineralogjinë, veçanërisht mbi gurët e çmuar, vijnë nga Babilonia e lashtë, bota e lashtë greko-romake, Kina e lashtë dhe mesjetare dhe tekste sanskrite nga India e lashtë dhe bota e lashtë islame.  Librat mbi këtë temë përfshinin *Historinë Natyrore* të Plinit të Plakut, i cili jo vetëm përshkroi shumë minerale të ndryshme, por gjithashtu shpjegoi shumë nga vetitë e tyre, dhe Kitab al Jawahir (Libri i Gurëve të Çmuar) nga shkencëtari persian Al-Biruni . Specialisti gjerman i Rilindjes Georgius Agricola shkroi vepra të tilla si *De re metallica* ( *Për metalet*, 1556) dhe *De Natura Fossilium* ( *Për natyrën e shkëmbinjve*, 1546), të cilat filluan qasjen shkencore ndaj kësaj teme. Studime shkencore sistematike të mineraleve dhe shkëmbinjve të zhvilluara në Evropën e pas Rilindjes .  Kjo më vonë u përgjithësua dhe u vendos eksperimentalisht nga Jean-Baptiste L. Romé de l'Islee në 1783.  René Just Haüy, "babai i kristalografisë moderne", tregoi se kristalet janë periodike dhe vërtetoi se orientimet e faqeve të kristalit mund të shprehen në terma të numrave racionalë, siç u koduan më vonë në indekset e Millerit.  William Nicol zhvilloi prizmin e Nicol, i cili polarizon dritën, në 1827 &#x2013; 1828 ndërsa studionte drurin e fosilizuar; Henry Clifton Sorby tregoi se pjesët e holla të mineraleve mund të identifikoheshin nga vetitë e tyre optike duke përdorur një mikroskop polarizues .   James D. Dana botoi botimin e tij të parë të *A System of Minerology* në 1837, dhe në një botim të mëvonshëm prezantoi një klasifikim kimik që është ende standardi.   Difraksioni me rreze X u demonstrua nga Max von Laue në 1912 dhe u zhvillua në një mjet për analizimin e strukturës kristalore të mineraleve nga ekipi baba/bir i William Henry Bragg dhe William Lawrence Bragg .  

Kohët e fundit, e nxitur nga përparimet në teknikën eksperimentale (si difraksioni i neutronit ) dhe fuqia llogaritëse e disponueshme, kjo e fundit prej të cilave ka mundësuar simulime jashtëzakonisht të sakta në shkallë atomike të sjelljes së kristaleve, shkenca është degëzuar për të shqyrtuar probleme më të përgjithshme në fushat e kimisë inorganike dhe fizikës në gjendje të ngurtë . Megjithatë, ai ruan një fokus në strukturat kristalore që hasen zakonisht në mineralet që formojnë shkëmbinj (të tilla si perovskitet, mineralet e argjilës dhe silikatet e kornizës ). Në veçanti, fusha ka bërë përparime të mëdha në kuptimin e marrëdhënies midis strukturës në shkallë atomike të mineraleve dhe funksionit të tyre; në natyrë, shembuj të spikatur do të ishin matja dhe parashikimi i saktë i vetive elastike të mineraleve, gjë që ka çuar në një pasqyrë të re mbi sjelljen sizmike të shkëmbinjve dhe ndërprerjet e lidhura me thellësinë në sizmogramet e mantelit të Tokës . Për këtë qëllim, në fokusin e tyre në lidhjen midis fenomeneve të shkallës atomike dhe vetive makroskopike, *shkencat minerale* (siç njihen tani zakonisht) shfaqin ndoshta më shumë një mbivendosje me shkencën e materialeve sesa çdo disiplinë tjetër.

## Shih edhe 
* Miniera
* Metalurgjia
* Metalurgjia në Kosovë 

## Literatura 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Referime