open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Majlinda Spiro

**Majlinda Spiro** ose **Anna-Majlinda Spiro** (lindur më 1968, në Fier, Shqipëri) është flautiste shqiptare dhe studiuese e muzikës.  

## Studimet muzikore
Studioi flaut në Shkollën e Mesme Artistike “Onufri” të Elbasanit (1978-1986). Debutimin artistik e bëri në fillim të studimeve të saj duke luajtur solo për flaut dhe orkestër në TVSH (1982). Më 1993 u pranua me konkurs në Konservatorin e Athinës, ku studioi me bursë në klasën e flautit me profesorë Urs Rüttiman (Zvicër) dhe Dimitris Fotopoulos (Greqi). Për rezultatet e larta në flaut fitoi Çmimin e Konservatorit të Athinës. Më 1997 mbrojti diplomën me notën shkëlqyeshëm me votim unanim. Pas përfundimit të studimeve  ka ndjekur disa kurse speciale për flaut, ndër të cilët kursin special të flautistit të njohur francez Alain Marion. 

## Veprimtaria pedagogjike
Anna-Majlinda Spiro është shpallur profesore e flautit nga Ministria e Kulturës e Greqisë dhe ka dhënë mësim si profesoreshë në Konservatorin Kombëtar të Greqisë si dhe në shkolla të tjera muzike të Greqisë. Ajo ka qenë profesoreshë e ftuar në Konservatorin e Iraklios (Kretë) (1999-2000). Në vitet akademike 2010-2014 ka qenë pedagoge e ftuar në Universitetin e Arteve, Tiranë.  

## Themeluese e Shoqatës së Flautistëve Shqiptarë
Anna-Majlinda Spiro themeloi më 2013 Shoqatën e Flautistëve Shqiptarë me synimin për të koordinuar përpjekjet për përvijimin dhe konsolodimin e shkollës shqiptare të flautit. Në të njëjtin vit ajo organizoi një master class për flaut me studentë e flautistë nga Shqipëria dhe Kosova. 

## Veprimtaria artistike
Për vite me radhë (1986-1991) ka qenë flaut i parë i Orkestrës Filarmonike të Elbasanit. Po ashtu ka qenë flaut i parë i Filarmonisë së Halandrit (Atikë, Greqi). 
Ajo ka dhënë shfaqje me orkestra të ndryshme harqesh (në Elbasan, Athinë, Kretë). Po ashtu, ka marrë pjesë në festival e konkurse dhe ka dhënë recitale në salla prestigjioze si në Greqi ashtu edhe në Shqipëri. Ka dhënë rregullisht recitale të suksesshme në skenat kryesore të kryeqytetit (disa herë në Teatrin Kombëtar të Operas dhe Baletit, në Universitetin e Arteve dhe në Ministrinë e Kulturës) me artistë shqiptarë e të huaj. 
Në repertorin e saj përfshihen pjesë klasike por edhe moderne, si dhe pjesë shqiptare. 

## Performanca me repertor popullor tradicional 
Përveç repertorit klasik, Anna-Majlinda Spiro ka interpretuar edhe muzikë tradicionale popullore. Ajo ka qenë për vite me radhë pjesëtare e Ansamblit Muzikor "Isuf Myzyri" (Elbasan, Shqipëri) dhe e Ansamblit të Muzikës Tradicionale Greke të Aristidhis Moskos (Athinë, Greqi), me të cilat ka realizuar mjaft regjistrime muzikore.  

## Të dhëna të tjera 
Anna-Majlinda Spiro është diplomuar edhe në Institutin e Lartë Pedagogjik "Aleksandër Xhuvani" të Elbasanit (sot Universiteti "Aleksandër Xhuvani") (1989) në degën e Mësuesisë.  

Ajo ka marrë pjesë nëpër ekspedita kërkimore etnologjike gjuhësore me ekipe kërkimore ndërkombëtare, si dhe ka kumtuar në konferenca ndërkombëtare në Shqipëri dhe SHBA.

## Shih edhe
* Flauti

## Lidhje të jashtme
Kanali i Majlinda Spiros në YouTube

Faqja e Majlinda Spiros në LinkedIn

## Citime
Fasti Ostienses

Fasti Ostienses është një kalendar i magjistratëve romakë dhe ngjarjeve të rëndësishme nga viti 49 para Krishtit deri në vitin 175 pas Krishtit, i gjetur në Ostia, porti kryesor detar i Romës. Së bashku me mbishkrime të ngjashme, të tilla si Fasti Capitolini dhe Fasti Triumfalet në Romë, Fasti Ostienses formojnë një pjesë të një kronologjie të njohur si Fasti Consulares, ose Konsullore Fasti.
L'Année épigraphique

L'Année épigraphique është një botim francez për epigrafinë. Ajo u krijua nga René Cagnat, si mbajtës i karriges së 'Epigrafisë dhe antikave romake' në Collège de France dhe Jean-Guillaume Feignon, si ndihmës epigrafist, në 1888.
Eksodi 1990 i shqiptarëve në Evropë

**2 korrik 1990** është një nga ngjarjet më të rëndësishme historike në Shqipëri. Kjo datë përbën një pikë kthese në rrjedhën e ngjarjeve dhe ardhjen e pluralizmit në vitet '90. Me rënien e diktaturës komuniste në vendet e tjera të lindjes, edhe regjimi komunist në Shqipëri filloi të jepte shenjat e para të rënies së tij.

2 korriku i vitit 1990, i konsideruar si moment historik, apo edhe si eksodi i madh i shqiptarëve, i dha goditjen fillestare regjimit të Byrosë Politike në Shqipëri. Qindra e mijëra shqiptarë mësynë drejt dyerve të ambasadave të huaja në Tiranë, të cilat u hapën atyre portën drejt lirisë së munguar.

## Historia 
Me erën e ndryshimeve dhe rënien e diktaturës komuniste në vendet e lindjes, edhe Shqipëria nuk mund të qëndronte pas. Në një Shqipëri të varfër e të rrënuar ekonomikisht, njerëzit shkuan drejt dyerve të ambasadave në Tiranë më 2 korrik 1990 në kërkim të një jete më të mirë dhe lirisë së mendimit e të fjalës.

## Referime
Tramvajet në Stetini

**Tramvajet në Stetini** është sistemi i transportit të tramvajit që vepron në Stetini. Përbëhet nga 12 linja ditore dhe një linjë turistike sezonale 0. Gjatësia totale e linjës është 119 km dhe matësi i pistës është 1435 mm. Linjat e rregullta ditore (linjat e natës u mbyllën në vitin 1996) operohen nga kompania Tramwaje Szczecińskie, porositur nga Autoriteti i Rrugëve dhe Transportit Publik, dhe linja turistike STMKM me iniciativë të saj.

## Linjat e tramvajit 
## Flota e tramvajit 
* 1 – depo Pogodno, 2 – depo Golęcin

## Referime 
### Fusnota 
## Lidhje të jashtme 
* Tramwaje Szczecińskie
Bufi i dëborës

**Buf dëbore** është një hut i madh, i bardhë i familjes Strigidae. Bufët dëbore janë vendas në rajonet e Arktikut si në Amerikën e Veriut ashtu edhe në Palearktik, shumohen kryesisht në tundër. Ai ka një numër përshtatjesh unike në habitatin dhe mënyrën e tij të jetesës, të cilat dallohen mjaft nga bufët e tjerë të mbetur. Një nga speciet më të mëdha të bufit, është e vetmja buf me pendë kryesisht të bardhë. Meshkujt priren të jenë një ngjyrë e bardhë më e pastër në përgjithësi ndërsa femrat kanë më shumë pjesë të gjera të kafesë së errët. Bufët meshkuj me dëborë të mitur kanë shenja të errëta që mund të duken të ngjashme me femrat deri në maturim, në këtë pikë ato zakonisht bëhen më të bardha. Përbërja e shenjave kafe në lidhje me krahun, megjithëse nuk është e pagabueshme, është teknika më e besueshme për moshën dhe gjininë e bufave dëbore.

Shumica e bufëve flenë gjatë ditës dhe gjuajnë natën, por bufi dëbore është shpesh aktiv gjatë ditës, veçanërisht gjatë verës. Bufët dëbore zakonisht ndërtojnë folenë në një ngritje të vogël në tokë të tundrës. Bufi dëbore vë një tufë shumë të madhe vezësh, shpesh nga rreth 5 deri në 11, me hedhjen dhe çeljen e vezëve mjaft të shkallëzuara. Pavarësisht verës së shkurtër Arktike, zhvillimi i të rinjve kërkon një kohë relativisht të gjatë dhe pavarësia kërkohet në vjeshtë.

Bufi dëbore është një zog nomad, rrallë shumohet në të njëjtat vende ose me të njëjtët çifte në baza vjetore dhe shpesh nuk shumohet fare nëse preja nuk është e disponueshme. Një zog migrues, kryesisht bufët dëbore mund të enden pothuajse kudo afër Arktikut, ndonjëherë duke u prishur në mënyrë të paparashikueshme në jug në një numër të madh.
Masakra e Hormovës

Masakra e Hormovës ndodhi ne 29 prill 1914 ne fshatin Hormovë te Shqipërisë. Këtu u vran 220 burra Shqiptar nga andartët terrorist Grek.

## Rrjedha 
Me fillimin e lufterave ballkanike territoret Shqiptare kishin ren ne trazi , nje prej ketyre "trazive" ishin andartet terrorist Grek te ashtequajtuarit "Vorio Epiri" , shteti Shqiptar i cili ishte gati ne anarki te plote i rrethuar me luftë ne gjitha anët nuk kishte fuqi ti ndalte këta andart perveç se me anë te çetave.

## Masakra 
220 burra Hormovit u morren nga andartet Grek te cilet sapo kishin zën zonën nën kthetrat e tyre i çuan sipër ne fshatin Kodër në ambientet e manastirit te Shën Mërisë. Pas një ashtequajtur "mbledhje" Hormovitët e pambrojtur u sulmuan pa mëshir me bajoneta nga andartët Grek dhe ata te cilet u perpoqen te largoheshin u vranë me armë.

## Arritja e Hollandezve 
Në Maj gjenerali Hollandez Dever arriti ne fshat , ai raportoi me ane te fotove nje skene te tmerrshme te trupave te vrar të Hormovitëve nëpër kancelaritë e Europianëve. Por për ketë masakër asnje aksion nuk u ndërmorr.

## Përkujtimorja 
Nje perkujtimore u ndërmorr te ndertohej ne Hormovë ne nderim te viktimave , por puna u ndërpre nga Tërmet Peçi kryebashkiaku i Tepelenës i cili perdori pretekstin se ishte thjesht nje ndertim pa leje , ai u akuzua per tradhti nga grupet atdhetare pasi u tha se ai bashkpunoi me shtetin Grek.
Alain Marion

**Alain Marion** [shqipto: a΄len ma΄rjon] (25 dhjetor 1938 - 16 gusht 1998) ka qenë flautist francez dhe konsiderohej si një nga flautistët më të mirë në botë në fund të shekullit XX.

Alain Marion lindi në Marsejë, ditën e Krishtlindjeve 1938. Ai studioi në Konservatorin e Marsejës nën flautistin e njohur Joseph Rampal dhe fitoi *Çmimin e parë të* *Flautit* kur ishte vetëm 14 vjeç. Më vonë ai studioi me Jean-Pierre Rampalin në Konservatorin e Parisit (ku përfundimisht u bë profesor), dhe fitoi famë pasi fitoi një çmim në Konkursin Ndërkombëtar të Muzikës në Gjenevë.

Më 1964, Radiotelevizioni Kombëtar francez (frëngjisht: Radiodiffusion-Télévision Française) e caktoi Marionin si flautist të parë, dhe më vonë në Orkestrën e Parisit  (Frëngjisht: Orchestre de Paris). Në 1972 ai u bë solist për Orkestrën Kombëtare të Francës (frëngjisht: Orchestre National de France). Ai iu bashkua Orkestrës së Muzikës së Dhomës Ensemble InterContemporain më 1977, duke punuar me Pierre Boulez-in. 

Ai pati dhënë mësim çdo verë në Akademinë Ndërkombëtare Verore (frëngjisht: ''Académie internationale d'été)* në Nice, drejtor i së cilës u bë më 1986. Statura e tij ishte në gjendje të tërhiqte disa nga muzikantët më të mirë të botës në këtë organizëm si mësues, përfshirë Jean-Pierre Rampalin, Jessye Normanin dhe Henryk Szeryngun. 

Marioni ka luajtur me një flaut të artë, të krijuar nga Kompania Sankyo Flute e Japonisë, dhe në repertorin e vet përfshiu një larmi stilesh të ndryshme muzikore. Sidoqoftë, ai admironte veçanërisht kompozitorët-flautistë të mëdhenj të sitilit barok, si dhe për kompozitorin çek Bohuslav Martinů. 

Marioni vdiq nga një atak kardiak ndërsa ishte në një turne në Seul, Koreja e Jugut, në moshën 59 vjeç.

## Referime 
# Joyce, Laurence (1998-08-24). "Obituary: Alain Marion". *The Independent''. Retrieved 18 February 2009.

## Lidhje të jashtme 
*Fotografitë e Alain Marion në Académie Internationale d'Eté në Nisë, 1968, 1970 & 1974
Beteja e Dholanit

Beteja e Dholanit ishte nje betej mes trupave Osmane dhe kryengriteseve Shqiptarë te drejtuar nga Zenel Gjoleka , kjo betejë ishte pjesë e kryengritjes se Shqiperise se jugut ne vitin 1847.

## Fillimi 
Me fillimin e kryengritjes Shqiptare ne jug te Shqiperise , kryengritesit Shqiptar kishin korrur suksese duke çliruar qytet pas qyteti , rreth 5000 ushtar osman u derguan nga Janina per ta thyer njeher e mirë kete kryengritje gje qe çoj ne betejen e Dholanit.

## Beteja 
Rreth 1500 burra te komanduar nga kapedan Zenel Gjoleka i ben prit Osmaneve duke e shkaterruar komplet ushtrine e tyre dhe duke ndezur shprese e gazellim mes popullit dhe kryengriteseve te tjere.

## Me pas 
Pavarsisht fitores kryengritja u thye ne dimer te 1847 dhe kreret u denuan me vdekje ose burgim.
Beteja e Gjirokastrës

Beteja e Gjirokastrës ndodhi ne Korrik-Gushtin e vitit 1847 gjat kryengritjes Shqiptare te po ketij viti.

## Fillesa 
Me fillimin e kryengritjes se vitit 1847 e gjithe Shqiperia e jugut u be nje zon lufte , nje prej qyteteve te rendesishme ishte sigurisht Gjirokastra ngase lidhte qytetet ne jug te Shqiperise me Janinën. Pas betejave ne zonat e Laberisë trupat e Zenel Gjolekes sulmuan Gjirokastren dhe vune ne rrethim kalanë.

## Beteja 
Nga Thesalia 3000 burra ne krye Shahin Bej Kosturin erdhen ne ndihmë garrizonit Turk ne Gjirokaster , keto trupa u zun prit nga Zenel Gjoleka dhe betejat mund te kenë ndodhur edhe nder lagjet e Gjirokastres , keto trupa osmane u thyen dhe Shahin Beu u detyrua te largohej.

## Më pas 
Gjirokastra mbeti pjesë e rendesishme e kryengritjes derisa ajo u shtyp ne dimër te vitit 1847.
## Burimet
Beteja e Delvinës

Pas perplasjes me haraçmarresit Osman ne Kuç trupat e Zenel Gjolekës marrshuan drejt Delvinës duke filluar kryengritjen e vitit 1847.

## Fillesa 
Nje perplasje ne fshatin Kuç ndodhi gjat Korrikut te viti 1847 mes fshatarve te zones dhe haraçmarreseve Osman , kjo ndezi kryengritjen e vitit 1847 , Kuçi hodhi hapin e parë pas asambles se Mesaplikut me heret ne Qershor duke u bere vendqendresa e pare ne jug.

## Beteja 
Kapedan Zenel Gjoleka shpejt mblodhi 500 burra kryesisht nga Kuçi por edhe nga fshatrat afër Kuçit dhe marshuan drejt Delvinës duke mos i lënë mundësi garrizonit osman te kunderpergjigjej kesaj perplasje ne Kuç. Delvina u morr shpejt nga Kryengritesit Shqipetarë duke u bër qyteti i parë ne duart e tyre.

## Më pas 
Kryengritja vazhdoi betej pas beteje derisa territoret nga Mallakastra e Berati gjer ne trevat e thella te Çamërisë ishin ne duart e Shqipetarve por kryengritja gjithsesi u thye ne dimër te 1847 pas gati 15.000 ushtar Osman erdhen nga Manastiri dhe 6.000 nga Ohri.
I vrarë në aksion

në Francë, duke nderuar trupat amerikane që vdiqën në Evropë gjatë Luftës së Dytë Botërore]]
**I vrarë në aksion** apo **I vrarë në veprim** (anglisht:  ose KIA) është një klasifikim i viktimave që përdoret përgjithësisht nga ushtarakët për të përshkruar vdekjet e personelit të tyre nga duart e armikut ose forcave armiqësore në momentin e veprimit. Departamenti i Mbrojtjes i Shteteve të Bashkuara, për shembull, thotë se të deklaruar të vrarë në aksion nuk kishin nevojë të kishin qëlluar me armë, por vetëm të ishin vrarë për shkak të sulmit armiqësor. Të vrarët në aksion përfshijnë të vrarët nga zjarri miqësor në mes të luftimeve, por jo nga incidente të tilla si përplasje aksidentale automjetesh, vrasje ose ngjarje të tjera joarmiqësore ose terrorizëm. Termi mund të aplikohet si për trupat luftarake të vijës së parë ashtu edhe për trupat detare, ajrore dhe mbështetëse.

Për më tepër, termi **""** (**DOW**; "vdiq nga plagët") përdoret për të treguar personelin që arrin në një objekt mjekësor përpara se të vdesë. Kategoria "" (DWRIA; *"*vdekur nga plagët e marra në aksion") përdoret gjithashtu për viktimat e lidhura me luftimet që ndodhin pas vlerësimit mjekësor.

**PKIA** ("") do të thotë **i llogaritur i vrarë në aksion**. Ky term përdoret kur personeli humbet në betejë, fillimisht i listuar si i zhdukur në aksion (MIA; ""), por pasi nuk u gjet, më vonë supozohet se nuk ka mbijetuar. Kjo është tipike për betejat detare ose angazhimet në mjedise të tjera armiqësore ku rikuperimi i trupave është i vështirë. Një numër shumë i madh i ushtarëve të vrarë në aksion mbetën të paidentifikuar në Luftën e Parë Botërore, si John Kipling, djali i poetit britanik Rudyard Kipling, duke nxitur formimin e Komisionit të Varrezave të Luftës së Komonuelthit.

## Shiko edhe 
* Lufta

## Referime
Jean-Pierre Rampal

parapamje| Jean-Pierre Rampal, Amsterdam 1969
Jean-Pierre Rampal [lexo frëngjisht: Zhan-Pjer Rampal] (Marsejë, 7 janar 1922 – Paris, 20 maj 2000) ka qenë flautist francez.

## Biografia 
Rampali i nisi studimet muzikore në moshën trembëdhjetë vjeç së pari me të atin, për të vazhduar në Konservatorin e Parisit, ku fitoi Çmimin e Parë të Virtuozitetit (frëngjisht: Première Prix de virtuosité) dhe ku, më vonë, ai do të punonte gjithashtu si mësues. Sidoqoftë, i ati preferoi ta orientonte të birin drejt një rruge që do të provonte se ishte më e sigurt për të ardhmen e tij, sesa ta bënte t'i futej një karriere muzikore. Dhe në fakt i riu Rampal, pavarësisht dashurisë së tij për flautin, u dërgua në studime mjekësore në Universitetin e Parisit, ku qëndroi atje vetëm tre vjet.

Disa nga kompozitorët më të mëdhenj të shekullit XX, përfshirë Pierre Boulez, Francis Poulenc (*Sonata për flaut dhe piano*) André Jolivet, si dhe Krzysztof Penderecki dhe Leonard Bernstein gjithashtu shkruan pjesë për të. Ai gjithashtu bashkëpunoi me personalitetet më të mëdha muzikore të kohës së tij, përfshirë Mstislav Rostropovitch, Isaac Stern (dy nga miqtë e tij më të ngushtë) dhe*Trio Pasquier* dhe themeloi *Quintette à vents français*  *Ansamblin barok të Parisit.* Të shumta janë edhe regjistrimet e tij, të kryera kryesisht për ish-diskografinë amerikane *CBS e* cila u bë Sony Classic në fund të viteve tetëdhjetë, por gjithashtu dhe mbi të gjitha për Erato-në franceze. Në muzikën xhaz ai bashkëpunoi me pianistin Claude Bolling, në *Suitë për flaut dhe jazz* *Piano Trio,* shkruar nga ky i fundit. Fama e tij edhe përtej botës muzikore dëshmohet nga një paraqitje si i ftuar në episodin e dhjetë të sezonit të pestë të *Muppet Show.*

Ai gjithashtu i është përkushtuar dirigjimit që nga fillimi i viteve tetëdhjetë, duke punuar rregullisht me Orkestrën e Dhomës Skoceze dhe duke u shfaqur si dirigjent edhe në disa regjistrime dhe pjesërisht në rolin e dyfishtë të solistit dhe dirigjentit.

Ai ka luajtur me një *flaut Louis Lot* prej ari, i vetmi në botë, i blerë në një dyqan *antikash dhe një Haynes gjithashtu* prej ari (numri serial 29333).

Ai vdiq në moshën 78 vjeç në 2000 dhe u varros në varrezat e Montparnasse-it në Paris .

Një konkurs ndërkombëtar zhvillohet çdo vit në emrin e tij, me pjesëmarrjen e flautistëve më të mirë nën moshën tridhjetë vjeç.

## Projekte të tjera 
*  Wikimedia Commons përmban pamje ose dokumente të tjera për flautistin **Jean-Pierre Rampal**

## Lidhje të jashtme
Miran Anes

**Miran Anes** (25 Mars 1954 Preveza - 15 Dhjetor 2012 Tiranë) ai është një ish politikan dhe gjykatës shqiptar.

Miran Anes lindi më 25 Mars 1954 në Preveza, Greqi.

Miran Anes Ai vdiq në moshën 58 vjeç nga kanceri i pankreasit më 15 dhjetor 2012, 10 ditë para Krishtlindjes.

më 21 dhjetor 2012 ai shkon në kishë tek varri.
Floriani

**Marcus Annius Florianus** (vdiq më 276), i njohur gjithashtu si **Floriani**, ishte perandor Romak nga vdekja e gjysmë vëllait të tij, Perandorit Tacitus, në korrik të 276 deri në vrasjen e tij në shtator të po atij viti.

Gjysmë vëllai i Florianit, Taciti u shpall perandor në fund të vitit 275, pas vdekjes së papritur të Perandorit Aurelian. Pasi që Taciti vdiq vitin e ardhshëm, gjoja u vra si pasojë e një komploti ushtarak, Floriani e shpalli veten perandor, me njohjen e Senatit Romak dhe një pjese të madhe të perandorisë. Sidoqoftë, perandorit të ri së shpejti iu desh të merrej me revoltën e Probusit, i cili u ngrit menjëherë pasi Florianus u ngjit në fron, me mbështetjen e provincave të Egjiptit, Sirisë, Palestinës dhe Fenikisë . Probusi përfitoi nga terreni i Portave të Cilicianit dhe klima e nxehtë e zonës, në të cilën ushtria e Florianus nuk ishte mësuar, për të hequr dorë nga morali i tyre. Ushtria e Florianit u ngrit kundër tij dhe e vrau.

## Historia 
parapamje| Antoninianus i Tacitusit. Legjenda: Perandori Caesar Marcus CLavdius TACITVS AVGustus.
Në fund të vitit 275, gjysmë vëllai i nënës së Florianus, Tacitus, u shpall Perandor Romak, pas vdekjes së papritur të Perandorit Aurelian. Menjëherë pas kësaj, Taciti e caktoi Florianusin si prefekt pretorian.  Atëherë Taciti urdhëroi Florianusin që të drejtonte trupat në Panoni, me qëllim që të zmbrapste sulmet në Gotë, në territorin Romak. Pasi Taciti vdiq, papritmas në korrik të vitit 276, gjoja si pasojë e një komploti ushtarak, Florianus shpejt e shpalli veten perandor dhe u njoh si i tillë nga Senati Romak dhe provincat perëndimore. Florianus vazhdoi më tej fushatën kundër Gotëve, duke fituar një fitore të madhe përpara se t'i mbërrinin lajmet për revoltën e Probusit, i cili kishte shërbyer me sukses si komandant nën drejtimin e Aurelianit dhe Tacitit. Revolta e Probit u mbështet nga provincat e Egjiptit, Sirisë, Palestinës dhe Fenikisë.

Probusi përfitoi nga kontrolli i tij mbi grurin egjiptian, të cilin e përdori për të ndërprerë me shpejtësi furnizimin me grurë për pjesën tjetër të perandorisë. Probusi i drejtoi trupat e tij në Azinë e Vogël, në mënyrë që të mbronte Portat Cilikiane, duke e lejuar atë të përdorte luftën guerile për të bërë një luftë tërheqje sesa një konfrontim të drejtpërdrejtë. Floriani udhëhoqi trupat e tij për të Kilikisë, dhe gjinden forcat e tij në Tars. Sidoqoftë, shumë prej trupave të tij, të cilët nuk ishin mësuar me klimën e nxehtë të zonës, u sëmurën për shkak të një vale nxehtësie verore. Me të mësuar për këtë, Probusi nisi bastisjet rreth qytetit, në mënyrë që të dobësonte moralin e forcave të Florianit. Kjo strategji ishte e suksesshme dhe Floriani humbi kontrollin e ushtrisë së tij, e cila në shtator u ngrit kundër tij dhe e vrau. Në total, mbretëria e Florianus zgjati më pak se tre muaj.

## Referime 
### Referime 
### Bibliografi 
* 
* 
* 
* 

## Linqe te jashtme
Veleia

parapamje| Zona arkeologjike dhe Antiquarium i Veleia - MIBAC
**Veleia**, një qytet antik i Aemilia, Itali, i vendosur rreth  në jug të Placentisë . Përmendet nga Plini në mesin e qyteteve të rajonit të tetë, megjithëse Veleiatët ishin etnikë Ligurianë. Banorët e saj, në regjistrimin e Vespasianit, u gjetën të shquar për jetëgjatësinë e tyre. Asgjë më tej nuk dihej për të deri në 1747, kur disa bujq gjetën të famshmen *Tabula alimentaria*, tani në Muzeun Arkeologjik Kombëtar të Parmës.  Kjo, pllaka më e madhe e gdhendur prej bronzi e lashtësisë (1.3 m me 2.8 m) përmban listën e pasurive në territoret e Veleia, Libarna, Placentia, Parma dhe Luca, në të cilat Trajani kishte caktuar para vitit 102 të erës 72,000 sesterces dhe më pas 1,044,000 sesterces në një lidhje hipotekore për dyzet e gjashtë pasuri. Vlera totale e të cilave llogaritej në mbi 13,000,000 sesterces (130,000 ~), interesi mbi të cilin 5% do të shërbente për mbështetjen e 266 djemve dhe 6 vajzave, e para që merrte 16, e dyta 12 sesterces në muaj.  

Gërmimet filluan në vend në vitin 1760 dhe në fillim ishin të suksesshme; forumi dhe bazilika, termat dhe amfiteatri dhe shtëpitë private me shumë statuja (dymbëdhjetë prej mermeri nga bazilika dhe një kokë bronzi e Hadrianit ) dhe mbishkrime u zbuluan.  Janë gjetur gjithashtu edhe varre djegieje para-romake, me objekte prej bronzi dhe hekuri pa ndonjë vlerë të madhe. Por gërmimet e mëvonshme të cilat u kryen në intervale deri në 1876 kanë dhënë rezultate më pak të frytshme. Monumenti më i vjetër i datuar është një pllakë bronzi me një pjesë të tekstit të *Lex Rubria de Gallia cisalpina* të vitit 49 pes i cili merrej me administrimin e drejtësisë në Cisalpine Gaul në lidhje me shtrirjen ndaj tij të privilegjeve të franshizës romake, një mbishkrim më i fundit i vitit 276 er. Shumica e objekteve të gjetura gjenden në muzeun në Parma. 

Si dhe kur Veleia u braktis është e pasigurt: pikëpamja e përhapur më parë se ajo u shkatërrua nga një rrëshqitje, u provua të ishte gabim nga gërmimet e vitit 1876. 

## Referime 
 

## Linqe te jashtme 
* 
*
Hansjörg Frommer

' 'Hansjörg Frommer' * (* 3 Prill 1939 në Saulgau)  është historian i doktoratës i cili punon në Karlsruhe si lektor në "Akademinë për Shkollimin e Mëtutjeshëm Shkencor Karlsruhe" (AWWK). -Karlsruhe.de/96_130.php www.AWWK-Karlsruhe.de/96_130.php] 

## Jeta dhe puna 
Frommer mori doktoratën e tij në 1968 në Tübingen mbi "idealin e monarkisë franceze në Montesquieu".

Dr. Frommer është një lektor për një kohë të gjatë në Volkshochschule Karlsruhe dhe ishte drejtori arsimor i saj deri në 2003.  Librat e tij u botuan kryesisht në Karlsruhe nga Info-Verlag.

2013, Dr. Hansjörg Frommer u dha Çmimi Kulturës për Mirëkuptim Ndërkombëtar.

## Publikimet  
Librat:
* "Ideali i monarkisë franceze pranë Montesquieu" (disertacion), Tübingen 1968
* * Ilirët: 4000 vjet histori evropiane; nga mijëvjeçari i 3-të deri në fillimin e epokës moderne ", Info-Verlag, Karlsruhe 1988, ISBN 3-88190-100-0
* * The Salians and Duky of Swabia * (botuar në seri "Dokumente mbi Historinë e Shtetit"), Karlsruhe 1992 në Info-Verlag, ISBN 3-88190-132-9 (numri i vendndodhjes 93 A 1048 në BLB)
* "Gisht, kryq dhe kurorë: sundimtarët e Mesjetës; Adelheid, Theophanu, Gisela, Agnes, Richenza, Konstanze ", Karlsruhe 1993 në Info-Verlag, ISBN 3-88190-167-1 (numri i lokacionit 94 A 12622 në BLB)
* "Perla e kurorës: Hohenstaufen dhe Dukati i tyre i Suabisë", botimi i parë, Karlsruhe 1996 në Info-Verlag, ISBN 3-88190-204-X
* "Hodgepodge im: tekste dhe artikuj nga 40 vjet", Karlsruhe 2005 vetë-botuar (numri i vendndodhjes 105 B 51307 në BLB)
* * Politikanët e Rajhut nga Baden dhe Württemberg në Perandori dhe në Republikën e Weimarit *, Karlsruhe 2012 (vetë-botuar )

Ese:
* * Modelet e bashkëpunimit në vhs Karlsruhe *, në: "Ndihma pune për arsimin e të rriturve", Villingen-Schwenningen 1999, faqe 16-19

## Nderime 
* Çmimi i Kulturës për Mirëkuptimin Ndërkombëtar (2013)

## Lidhje Ueb 
* 
* 
* 
* 
* 

 
More about this source textSource text required for additional translation information
Send feedback
Side panels
Tebrizi

**Tebriz** (Persisht: تبریز‎ *Tabriz*) është qyteti më i populluar në Iranin veriperëndimor, një nga kryeqytetet historike të Iranit dhe kryeqyteti aktual i Provincës së Azerbajxhanit Lindor. Është qyteti i gjashtë më i populluar në Iran.

Me një popullsi prej mbi 1.7 milion (2016), Tebriz është qendra më e madhe ekonomike dhe zona metropolitane në Iranin Veriperëndimor. Popullsia është me shumicë azerbajxhanase, megjithëse persishtja flitet nga banorët si gjuhë e dytë. Tebriz është një qendër kryesore e industrive të rënda për automobila, mjete makinerish, rafineri, petrokimikë, tekstile dhe industri të prodhimit të çimentos. Qyteti është i famshëm për artizanatin e tij, duke përfshirë qilima të endura me dorë dhe stoli. Ëmbëltoret lokale, çokollata, arrat e thata dhe ushqimi tradicional të Tebrizit njihen në të gjithë Iranin si nga më të mirët. Tebriz është gjithashtu një qendër akademike dhe një vend për disa nga institutet kulturore më prestigjioze në Iranin Veriperëndimor.

Tebriz përmban shumë monumente historike, që përfaqësojnë tranzicionin arkitektonik të Iranit përgjatë historisë së tij të thellë. Shumica e vendeve historike të ruajtura të Tebrizit i përkasin Ilhanatit, Safevid dhe Kaxhar. Midis këtyre vendeve është Pazari i Tebrizit, i cili është caktuar një vend i trashëgimisë botërore. Nga epoka e hershme moderne, Tebrizi ishte thelbësor në zhvillimin, lëvizjen dhe ekonominë e tre rajoneve të tij fqinjë; përkatësisht Kaukazi, Anadolli Lindor dhe Irani Qendror. Në epokën moderne qyteti luajti një rol jetësor në historinë e Iranit. Si qendra më e afërt e vendit me Evropën, shumë aspekte të modernizimit të hershëm në Iran filluan në Tebriz. Para cedimit të detyruar të territoreve kaukaziane të dinastisë Kaxhar në Rusinë Perandorake, pas dy Luftërave Ruso-Persiane në gjysmën e parë të shekullit të 19-të, Tebrizi ishte në krye të sundimit iranian mbi territoret e tij kaukaziane. Deri në vitin 1925, qyteti ishte vendbanimi tradicional i princërve të kurorës Kaxhar.

## Referime
Kathmandu

**Kathmandu** (Nepalisht: काठमाडौँ, shqiptimi në nepalisht: ˈkaʈʰmaɳɖu) është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Nepalit, me një popullsi prej rreth 1 milion. Njihet gjithashtu si qyteti i tempujve. Qyteti qëndron në një lartësi prej afërsisht 1,400 metrash mbi nivelin e detit në Luginën Kathmandu në formë tasi në Nepalin qendror. Lugina u quajt historikisht "Nepala Mandala" dhe ka qenë shtëpia e Neuarëve, një civilizim urban kozmopolit në ultësirën e Himalajeve. Qyteti ishte kryeqyteti mbretëror i Mbretërisë së Nepalit dhe pret pallate, mansione dhe kopshte të aristokracisë nepaleze. Ajo ka qenë shtëpia e selisë qendrore të Shoqatës së Azisë Jugore për Bashkëpunim Rajonal (SAARC) që nga viti 1985. Sot, është selia e qeverisë së republikës nepaleze, e themeluar në vitin 2008, dhe është pjesë e Provincës Bagmati.

Kathmandu është dhe ka qenë për shumë vite qendra e historisë, artit, kulturës dhe ekonomisë së Nepalit. Ka një popullsi multi-etnike brenda një shumice Hindu dhe Budiste. Festat fetare dhe kulturore përbëjnë një pjesë kryesore të jetës së njerëzve që banojnë në Kathmandu. Turizmi është një pjesë e rëndësishme e ekonomisë në qytet. Qyteti konsiderohet si portë hyrëse në Himalajet Nepaleze dhe është shtëpia e disa vendeve të [Trashëgimisë Botërore[[: [Sheshi Durbar (Kathmandu)|Sheshi Durbar, Swayambhunath, Boudhanath dhe Pashupatinath.

Zonat historike të Kathmandu u dëmtuan rëndë nga një tërmet me madhësi 7.8 në prill 2015. Disa nga ndërtesat janë restauruar ndërsa disa mbeten në procesin e rindërtimit.

## Gjeografia
Kathmandu është në pjesën veriperëndimore të Luginës së Kathmandu në veri të lumit Bagmati dhe mbulon një sipërfaqe prej 50.7 km2. Lartësia mesatare është 1,400 metra mbi nivelin e detit. Kathmandu ndahet nga tetë lumenj, lumi kryesor i luginës, Bagmati dhe degët e tij, nga të cilat mbizotërojnë Bishnumati, Dhobi Khola, Manohara Khola, Hanumante Khola dhe Tukucha Khola. Malet nga burojnë këta lumenj janë në kufijtë e lartësive prej 1,500–3,000 metra, dhe kanë kalime që sigurojnë hyrje nga dhe në Kathmandu dhe luginën e saj. Një kanal antik rrodhi dikur nga kodra Nagarjuna përmes Balaju në Kathmandu; ky kanal tani është zhdukur.

Kathmandu dhe qytetet fqinje përbëhen nga lagje, të cilat përdoren mjaft gjerësisht dhe më të njohura midis vendasve. Sidoqoftë, administrativisht qyteti është i ndarë në 32 lagje, të numëruara nga 1 në 32. Më parë, kishte 35 lagje që e bënin atë qytet metropolitane me numrin më të madh të lagjeve.

## Binjakëzimet
Kathmandu binjakëzohet me:

* Boulder, Shtetet e Bashkuara
* Chengdu, Kinë
* Eugene, Shtetet e Bashkuara
* Fredericksburg, Shtetet e Bashkuara
* Lhasa, Kinë
* Matsumoto, Japoni
* Pyongyang, Korea e Veriut
* Rochester, Shtetet e Bashkuara
* Varanasi, Indi
* Xi'an, Kinë
* Yangon, Mjanmar

## Referime
Jakup bej Muzaka

**Jakup Beu** (fl. 1437 - shtator 1442) ishte sanxhak-beu i Arbërit më 1437 (gjatë revoltës së organizuar nga babai i tij, Teodor III Muzaka), ku u zëvendësua nga Hadëm Shehabetin (*Hadım Şehabeddin*, sanxhak-bej deri më 1439), pastaj shërbeu përsëri më 1441–42, deri në shtator 1442  kur ai u vra në aksion së bashku me disa bejlerë të tjerë nën komandën e Hadëm Shehabetin (që nga viti 1439 bejlerbej i Ejaletit të Rumelisë) në betejën pranë Lumi Ialomița kundër forcave të krishtera nën drejtimin e Janosh Huniadit.

## Referime
Samerkandi

**Semerkand** (Uzbekisht: Самарқанд *Samarqand*) është një qytet në jug të Uzbekistanit. Megjithëse nuk ka asnjë provë të drejtpërdrejtë se kur u themelua Semerkand; disa teori propozojnë që ajo u themelua midis shekujve 8 dhe 7 pes. Duke përparuar nga vendndodhja e tij në Rrugën e Mëndafshit midis Kinës dhe Detit Mesdhe, në disa raste Semerkand ishte një nga qytetet më të mëdha të Azisë Qendrore.

Në kohën e Perandorisë Ahaemenid të Persisë, ajo ishte kryeqyteti i satrapisë Sogdiane. Qyteti u pushtua nga Aleksandri i Madh në vitin 329 pes, kur u njoh si Markanda, që u shqiptua në greqisht si (Μαράκανδα). Qyteti u qeveris nga një pasardhësit e sundimtarëve iranianë dhe turkik derisa u pushtua nga mongolët nën Xhingis Hanit në 1220. Sot, Samarkand është kryeqyteti i Rajonit Samerkand dhe një nga qytetet më të mëdha të Uzbekistanit.

Qyteti është vendlindja e Rilindjes Timurid. Në shekullin e 14-të, Timuri e bëri atë kryeqytetin e perandorisë së tij dhe vendin e mauzoleumit të tij, Gur-e Amir. Xhamia Bibi-Hanëm, e rindërtuar gjatë epokës sovjetike, mbetet një nga monumentet më të dukshme të qytetit. Sheshi Registan i Semerkandit ishte qendra antike e qytetit dhe kufizohet nga tre ndërtesa monumentale fetare. Qyteti ka ruajtur me kujdes traditat e zanateve antike: qëndisje, punime ari, endje mëndafshi, gdhendje bakri, qeramika, gdhendje druri dhe pikturë druri. Në vitin 2001, UNESCO shtoi qytetin në listën e Trashëgimisë Botërore si *Samarkand - Kryqëzim i Kulturave*.

Semerkandi i tanishëm është i ndarë në dy pjesë: qyteti i vjetër dhe qyteti i ri, i cili u zhvillua gjatë ditëve të Perandorisë Ruse dhe Bashkimit Sovjetik. Qyteti i vjetër përfshin monumente historike, dyqane dhe shtëpi të vjetra private, ndërsa qyteti i ri përfshin ndërtesa administrative së bashku me qendrat kulturore dhe institucionet arsimore.

## Referime
Alketi I (Mbreti i Epirit)

Në fron: 390/385 p.e.s - 370 p.e.s

Paraardhës: Tarripa

Pasardhës: Neoptolemi I, Aribba

Babai: Tarripa

Religjioni: Paganizëm

Mbreti Alket I (në greqishten antike: Ἀλκέτας, Alkétas; në shqip: Alketi I (i parë) shekulli IV para Krishtit - shekulli IV para Krishtit) ishte një mbret i Epirit nga 390/385 para Krishtit, deri në vitin 370 para Krishtit dhe ai ishte i biri i Tarripa.

## Biografia 
Ai u përjashtua nga mbretëria e tij për arsye të panjohura dhe u strehua te Dionisi I i Sirakuzës, nga i cili u rivendos në fron.

Pas ardhjes së tij në fron, ai u lidh me Athinën dhe Jasonin e Fere, Tagusin e Thesalisë . Në vitin 373 para Krishtit, shkoi në Athinë me Jason, për të mbrojtur gjeneralin Athinas Timoteun, i cili përmes ndikimit të tyre u shpall i pafajshëm

Pas vdekjes së tij, mbretëria u nda midis dy djemve të tij, Neoptolemus I dhe Aribba .

## Bibliografi 
; Burimet primare

* Pausanias the Periegeta (i. 11. § 3).
* Demosteni kundër Timoteut (pp.&nbsp;1187, 1190).
* Diodorus Siculus (XV, 13. 36. )

; Burimet dytësore

* (EN) William Smith (a cura di), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870.
Turkmenët

**Turkmenët** (Turkmenisht: *Türkmenler*, Түркменлер, توركمنلر‎) janë një grup etnik turkik me origjinë nga Azia Qendrore, që jetojnë kryesisht në Turkmenistan, rajone veriore dhe verilindore të Iranit dhe Afganistanit. Grupe të konsiderueshme të turkmenëve gjenden gjithashtu në Uzbekistan, Kazakistan dhe Kaukazin e Veriut (Stravopol Krai). Ata flasin gjuhën turkmene, e cila klasifikohet si pjesë e degës së Oghuz Lindore të gjuhëve turkike.

Turkmenët janë kryesisht myslimanë. Turkmenët pranuan Islamin midis shekujve 12 dhe 14. Tarikatet sufiste si Jasavijët dhe Kubravijët kontribuan shumë në konvertimin e turkmenëve në Islam. Vendi i Turkmenistanit inkurajon konceptualizimin e "Islamit Turkmen", ose adhurimit që shpesh është i përzier me nderimin e pleqve dhe shenjtorëve, ritualet e ciklit të jetës dhe praktikat sufiste.

## Referime
Migrimi nga IPv4 në IPv6

Migrimi në IPv6 shihet si një detyrë shqetësuese për shkak të papajtueshmërisë së tij me IPv4. Pengesat kryesore që ndikojnë në migrimin nga IPv4 në IPv6 janë papajtueshmëria midis pajisjeve dhe programeve kompjuterikë . Interneti aktual bazohet në Protokollin e Internetit IPv4, me përdorimin në rritje të IP-së, është shfaqur një problem lidhur me IP adresat pasi që ato nuk janë te pakufizuar dhe se IP adresat e versionit 4 (IPv4) ditë pas dite po shterohen  . Shterimi i IPv4 shpiu deri tek lindja e një protokolli të ri që quhet Internet protokoll versioni 6 apo ndryshe si IPv6. Ky version u përcaktu në mënyrë që të zgjidh problemet e adresave dhe problemet e tjera ne protokollin e përdorur aktualisht  . Ky lloj i ip adresave përbëhet nga dy pjesë kryesore: adresa e rrjetit dhe  adresa e hostit . Adresa e rrjetit është përdorur për të gjetur vendndodhjen e rrjetit kurse adresa e hostit për të arritur destinacionin e vecantë brenda një rrjeti. 

IPv4 ndahen në pesë klasa varësisht prej numrit të bitëve të rezervuar për fushën e rrjetës dhe fushën  e shfrytëzuesit të rrjetës: Klaset e ip adresave A , B , C , D , E  .

Përdorimi paralel i dy versioneve të IP adresimit ndodh në shtresën e rrjetit, andaj para dërgimit të paketës në shtresen tjeter shtresa e rrjetit do të vendos se cilin protokoll do të përdor në baze të informacioneve nga shtresa e të dhënave  .

## Referime
Çerkezët

parapamje|Simbol i familjes Çerkeze
**Çerkezët** gjithashtu të njohur me edonimin e tyre **Adigje** (Çerkezisht: Адыгэхэр, Adıgəxər; Rusisht: Ады́ги, *Adyg*) janë një grup etnik çerkez veriperëndimor vendas në Çerkezi, shumica e të cilëve u migruan në Turqi dhe Lindjen e Mesme (ku shumica e tyre jetojnë sot) gjatë gjenocidit çerkez, pas Luftës Ruso-Çerkeze.

Në të kaluarën, çerkezët kryesisht flisnin gjuhët çerkeze, me dy dialekte kryesore dhe nën-dialekte të shumta, por gjuha çerkeze është harruar kryesisht dhe sot vetëm afërsisht 20-40% e çerkezëve mund të flasin gjuhën e tyre, ndërsa shumica e çerkezëve flasin turqisht, rusisht, anglisht, arabisht dhe hebraisht. Shumica dërrmuese e çerkezëve janë myslimanë.

Historikisht, Çerkezia është ndarë nga administratat sovjetike dhe ruse në republikat e ditëve moderne të Adigjesë, Kabardino-Ballkarisë, Karaçaj-Çerkezisë dhe Krasnodar Krai, si dhe në pjesët jugperëndimore të Stavropol Krai dhe Oblastit Rostov. Në përputhje me rrethanat, çerkezët ose adigjetë janë përcaktuar gjithashtu si më poshtë: *Adigjetë* në Adigje, *Kabardianët* në Kabardino-Ballkaria, *Cherkess* në Karaçaj-Çerkezi dhe *Shapsug* në Krasnodar Krai, edhe pse të katër janë në thelb të njëjtët njerëz. Sot, rreth 800,000 çerkezë mbeten në Çerkezinë historike ndërsa 4,500,000 jetojnë në mërgim.
Organizata e Përfaqësuar e Kombeve dhe Popujve vlerësoi në fillim të viteve 1990 se ka deri në 3.7 milion çerkezë në diasporë (në mbi 50 vende) jashtë republikave titullar çerkeze (që do të thotë se vetëm një në shtatë "çerkezë etnikë" jeton në atdheun e tyre ), dhe se, nga këta 3.7 milion, më shumë se 2 milion jetojnë në Turqi, 300,000 në Levant (kryesisht në Jordaninë e sotme dhe Siri) si dhe Irak. Një shtesë prej 50,000 jeton në Evropën Perëndimore dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

## Referime
Esela Pysqyli

Esela Pysqyli është një aktore shqiptare që ka luajtur në filmin Streha mes reve. 

## Referime 
## External links
Muzbajdin Qamili

**Muzbajdin Qamili** është një aktor shqiptar që ka luajtur në filmin Streha mes reve.  gjithashtu luan ne serialin komik te ri (Bashkallajk) (2023-present)

## Referime 
## External links
Eni Cani

Eni Cani është aktore shqiptare, e cila ka marrë pjesë në filmin Gjallë. Ajo ka kaluar vite në Vjenë, ku ka studiuar në First Film Academy përpara se të lëvizë në Londër dhe është pregatitur në HB Studios, New York. 

## Referime
Haki Spaho

**Haki Spaho** ish aktor shqiptar, i cili ka marrë pjesë në filmin Mysafiret. Gjithastu ai ka qenë edhe aktor estrade nga Saranda.  U nda nga jeta më 26 korrik 2021.

## Referime
Suela Bako

Suela Bako është një regjizore dhe aktore shqiptare që ka luajtur në filmin Legjenda e bastunit dhe regjizore dhe skenariste e filmit Mëngë këmishe dhe dokumentarit Dritë. 

## Referime 
## External links
Irgen Çela

**Irgen Çela** i njohur ndryshe dhe si personazhi **Xhoda**,  është aktor shqiptar i njohur për role të ndryshme në spetaklin e humorit Portokalli , dhe në filma të ndryshëm si Legjenda e bastunit. 

## Referime 
## External links
Spiro Guma

Spiro Guma është aktor shqiptar, i cili ka marrë pjesë në filmin Mysafiret.  Gjithashtu ka qenë skenograf i një teatri, i quajtur "Nentoriada". 

## Referime
Pranvera Brinja

Pranvera Brinja është aktore shqiptare nga Saranda , e cila ka marrë pjesë në filmin Mysafiret. Gjithashtu eshte edhe kengetare dhe konferenciare. 

## Referime
Florjan Binaj

**Florjan Binaj** (lindur më 12 tetor 1985) është komedian, prezantues televiziv, aktor dhe aktivist shqiptar. Ai shpalli kandidaturën si kandidat i pavarur për zgjedhjet e parakohshme të anulluara të kryetarit të Bashkisë së Tiranës që do të mbaheshin më 9 nëntor 2025. Më 3 nëntor 2025, pas vendimit të Gjykatës Kushtetuese për anulimin e zgjedhjeve, ai ripohoi synimin e tij për të vazhduar kandidaturën e tij kurdo që të mbahen zgjedhjet. Ai mbështetet nga disa parti opozitare shqiptare, të cilat përfaqësohen kryesisht nga Partia Demokratike, Partia e Lirisë, Partia Mundësia, Lëvizja Shqipëria Bëhet dhe Nisma Thurje.

## Jeta dhe karriera 
Binaj ka marrë pjesë në filmin *Gjallë*. Ai njihet kryesisht për rolet e tij si komedian në programin e mbrëmjes *Portokalli* në Top Channel, dhe si moderator i emisionit investigativ *Piranjat*, transmetuar në Syri TV.

## Aktiviteti politik 
Në tetor 2025, Binaj shpalli kandidaturën si kandidat i pavarur për kryetar të Bashkisë së Tiranës, duke u mbështetur nga partitë kryesore opozitare.

## Referime
Oni (Fation) Pustina

**Fation Pustina**, i njohur si Oni Pustina është një model shqiptar gjithashtu me përvojë kinematografike në filmin Lindje, perëndim, lindje. Ai ka qenë gjithashtu një figurë e pranishme në disa spektakle televizive në Itali dhe Shqipëri, ku mund të veçohet emisioni italian [C'e posta per te (programma televisivo)](https://it.wikipedia.org/wiki/C%27%C3%A8_posta_per_te_(programma_televisivo)) në të cilin Fationi ka pasur rolin e posterit, rol të cilin e ka replikuar së fundmi edhe në emisionin shqiptar Dua të të bëj të lumtur. 

## Jeta Personale 
Fationi është i martuar me modelen Linda Poga, dhe janë prindër të një vajze të vogël. Jeta personale dhe lidhjet romantike të Fationit kane qenë në vëmendjen e medias, ku marrëdhënia e tij e mëparshme me balerinën shqiptare Anbeta Toromani është mbuluar mediatikisht edhe për shkak të konfliktit në ndarjen e tyre.
## Referime
Vani

**Van** (Kurdisht: *Wan*) është një qytet kryesisht i populluar nga kurdët në Provincën Van të Turqisë lindore, e vendosur në bregun lindor të liqenit Van. Qyteti ka një histori të gjatë si një zonë kryesore urbane. Ka qenë një qytet i madh që nga mijëvjeçari i parë p.e.r, fillimisht si Tushpa, kryeqyteti i mbretërisë së Urartu nga shekulli i 9 per deri në shekullin e 6 per, dhe më vonë si qendra e mbretërisë armene të Vaspurakan.

## Politika 
Në zgjedhjet komunale të vitit 2019, Bedia Özgökçe Ertan e partisë HDP u zgjodh kryebashkiake e Vanit. Në gusht 2019 ajo u shkarkua dhe më pas u dënua me 30 vjet burg e akuzuar për mbështetjen e terrorizmit si pjesë e një goditje qeveritare kundër politikanëve të partisë kurde HDP; shteti turk në vend të saj caktoi një kujdestar shtetëror të pazgjedhur, Mehmet Emin Bilmez. Shumë kryebashkiakë të tjerë kurdë në qytete të tjera kurde në të gjithë rajonin gjithashtu pësuan një fat të ngjashëm. U ngritën protesta kundër vendimit të cilat u shtypën nga policia turke me përdorimin e topave të ujit; disa protestues u vranë.

## Demografia 
Në vitin 2010, shifra zyrtare e popullsisë për Van ishte 367,419, por shumë vlerësime e vunë atë shumë më të lartë me një vlerësim të vitit 1996 duke deklaruar 500,000 dhe ish Kryetari i Bashkisë Burhan Yengun citohet të ketë thënë që mund të jetë edhe 600,000. Distrikti Qendror i Vanit shtrihet mbi 2,289 kilometra katrorë. Sot, Van ka një shumicë kurde dhe pakicë turke.

## Gjeografia 
### Klima 
Van ka një klimë kontinentale (Köppen: *Dsa*, Trewartha: *Dc*) me dimra të ftohtë, me dëborë dhe vera shumë të ngrohta e të thata. Reshjet mund të vërehen për pjesën më të madhe të vitit, me një kulm të lehtë gjatë pranverës dhe vjeshtës, dhe një verë të shkurtër të thatë nga korriku deri në shtator.

## Referime
Saraji i Topkapësë

**Saraji i Topkapësë** (Turqisht: *Topkapı Sarayı*, Turqishtja osmane: طوپقپو سرايى) është një muze i madh në lindje të rrethit Fatih të Stambollit në Turqi. Në shekujt 15 dhe 16 shërbeu si vendbanimi kryesor dhe selia administrative e sulltanëve osmanë.

Ndërtimi u urdhërua nga Sulltan Mehmed Fatihu dhe filloi në vitin 1459, gjashtë vjet pas pushtimit të Kostandinopojës. Fillimisht Topkapë u quajt "**Saraji i Ri**" (*Yeni Saray*) për ta dalluar atë nga Saraji i Vjetër (*Eski Saray*) në Sheshin Beyazıt. Kompleksi u zgjerua gjatë shekujve, me rinovime të mëdha pas tërmetit të vitit 1509 dhe zjarrit të vitit 1665. Kompleksi i pallatit përbëhet nga katër oborre kryesore dhe shumë ndërtesa më të vogla. Anëtarët femra të familjes së sulltanit jetonin në harem dhe zyrtarët kryesorë të shtetit, përfshirë Vezirin e Madh, zhvilluan takime në ndërtesën e Këshillit Perandorak.

Pas shekullit të 17-të, Topkapë gradualisht humbi rëndësinë e saj. Sulltanët e asaj periudhe preferuan të kalonin më shumë kohë në pallatet e tyre të reja përgjatë Bosforit. Në vitin 1856 Sulltan Abdylmexhiti I vendosi ta zhvendos oborrin në Sarajin Dolmabahçe të sapondërtuar. Topkapë mbajti disa nga funksionet e saj, duke përfshirë thesarin perandorak, librarinë dhe nenexhikun.

Pas përfundimit të Perandorisë Osmane në vitin 1923, një dekret qeveritar i datës 3 prill 1924 e shndërroi Topkapë në një muze. Ministria e Kulturës dhe Turizmit e Turqisë administron tani Muzeun e Sarajit të Topkapësë. Kompleksi i pallatit ka qindra dhoma, por vetëm ato më të rëndësishmet janë të arritshme për publikun që nga viti 2020, duke përfshirë Haremin Perandorak Osman dhe thesarin, të quajtur hazine ku Diamanti i Spoonmaker dhe Kamë Topkapë janë të ekspozuara. Koleksioni i muzeut përfshin gjithashtu veshje osmane, armë, forca të blinduara, miniatura, relike fetare dhe dorëshkrime të ndriçuara siç është dorëshkrimi Topkapë. Zyrtarët e ministrisë si dhe rojet e armatosura të ushtrisë turke ruajnë kompleksin. Saraji i Topkapësë është pjesë e Zonave Historike të Stambollit, një grup vendesh në Stamboll që UNESKO i njohu si një Trashëgimi Botërore më 1985.

## Referime
Tornado në Çeki 2021

Disa fshatrat në Moravinë Jugore ishin goditur nga një stuhi e fortë, breshëri dhe tornado në 24 qershor 2021 rreth orës 19.20.   Ky Tornadoja katastrofike ishte klasifikuar si EF4  (erërat ndërmjet 333 dhe 418 km/orë) dhe është më i forti në gjithë historinë çekisë. Gjatë shtegut të tij të gjatë 26 kilometra ishin shkatërruar pjesat të 7 fshatrat ose qytetet, më të keqe ishin goditur Moravská Nová Ves (Fshatra e Re Morave), Mikulçice, Luzhice, Hrushky dhe dy pjesat të qytetit Hodonín, Bazhantice dhe Pánov. 

Në gjithë vendet të influencuar janë shkatërruar një hekurudhor, shumë rrugët, makina, pema dhe rreth 1600 shtëpi. Dëmtimi në prona vetjake dhe publike është aq i lartë sa 15 miliarda kurora çeke, 200 shtëpitë duhet të jenë prishur. Të paktën 300 persona duhet të jenë mjekuar, 6 persona kanë vdekur. Është tornadoja evropiane me më së shumti viktimat nga viti 2001.
Ibrahim Reisi

**Sejid Ibrahim Reisul-Sadati** (14 dhjetor 1960 - 19 maj 2024), i njohur si **Ibrahim Reisi** (), ishte një musliman konservator iranian dhe politikan kryesor, jurist islamik dhe president i zgjedhur i Iranit, pasi ishte zgjedhur në presidencë në zgjedhjet presidenciale iraniane 2021.

Ibrahim Reisi lindi në Meshhed tek një familje klerike shii persiane. Nga ana stërgjyshore, Reisi është midis Sejidëve Hysejn ibn Aliu dhe ai është i lidhur me Sejjidët e Ali ibn Husejn Zejn el-Abidin.

Reisi ka shërbyer në disa pozicione në sistemin gjyqësor të Iranit, të tilla si Zëvendës Kryetari i Drejtësisë (2004–2014), Prokurori i Përgjithshëm (2014–2016) dhe Shefi i Drejtësisë që nga viti 2019. Ai ishte gjithashtu Prokuror dhe Zëvendës Prokuror i Teheranit në vitet 1980 dhe 1990, gjatë së cilës ai mbikëqyri ekzekutimin e mijëra disidentëve politikë dhe të burgosurve. Ai ishte Kujdestari dhe Kryetari i Astan Kuds Razavi, nga viti 2016 deri më 2019. Ai është anëtar i Asamblesë së Ekspertëve nga Provinca Horasani Jugor, duke u zgjedhur për herë të parë në zgjedhjet e vitit 2006. Ai është dhëndri i prijësit të lutjes së së premtes në Meshhed dhe Imamit të Madh të Tyrbe Imam Riza, Ahmed Alamolhoda.

Raisi kandidoi për president në vitin 2017 si kandidat i Frontit Popullor konservator të Forcave të Revolucionit Islamik, duke humbur ndaj presidentit aktual të moderuar Hassan Rouhani, 57% me 38.3%. Raisi kandidoi me sukses për herë të dytë për president në 2021 me 62.9% të votave, duke pasuar Rouhani. Sipas shumë vëzhguesve, zgjedhjet presidenciale iraniane 2021 u manipuluan në favor të Raisit, i cili konsiderohej aleat i liderit suprem Ali Khamenei. E konsideruar si një linjë e ashpër në politikën iraniane, presidenca e Reisit pa ngërç në negociatat me SHBA-në mbi Planin e Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA) dhe protesta në shkallë të gjerë në të gjithë vendin në fund të vitit 2022, të shkaktuara nga vdekja e Mahsa Amini më 16 shtator. Gjatë mandatit të Reisit, Irani intensifikoi pasurimin e uraniumit, pengoi inspektimet ndërkombëtare dhe mbështeti Rusinë në pushtimin e Ukrainës. Irani gjithashtu nisi një sulm me raketa dhe me dron mbi Izraelin gjatë konfliktit të Gazës dhe vazhdoi të armatoste grupe përfaqësuese si Hizbullahu dhe lëvizja Huthi. Shpesh i parë si një favorit për të pasuar Khamenei si Udhëheqës Suprem, Raisi vdiq në vitin 2024 pas një përplasjeje helikopteri pranë Varzaqan.

## Referime