Ekzistenca e Perëndisë

e Biblës (Efesianë 2:12) shkruar në papirus të shekullit të 3 (e.s.).]]Argumentet për dhe kundër **ekzistencës së Perëndisë** kanë qenë të propozuara nga filozofë, teologë, shkencëtarë, dhe të tjerët për mijëra vjet. Në terma filozofike, argumente të tilla përfshijnë kryesisht disiplinat e epistemologjisë (natyra dhe qëllimi i dijes) ​​dhe ontologjisë (studim i natyrës së qenies, ekzistenca, apo realiteti), dhe ajo gjithashtu përfshin teorinë e vlerës, sepse konceptet e përsosjes janë lidhur me nocionet e Perëndisë. Një shumëllojshmëri të gjerë të argumenteve ekziston që mund të kategorizohen si metafizike, logjike empirike, apo subjektive.Ekzistenca e Zotit është subjekt për debat të gjallë në filozofi, në filozofinë e fesë, dhe kulturës popullore. Tradita perëndimore e diskutimit filozofik të ekzistencës së Perëndisë filloi me Platonin dhe Aristotelin, të cilet kishin bërë argumente që tani do të kategorizohen si kozmologjike. Më vonë, Epikuri formuloi Problemin e së Keqes: Nëse Perëndia është i gjithëpushtetshëm, i gjithëdijshëm dhe i gjithëmëshirëplotës (ose gjithëdashamirës), përse ekziston e keqja? Fusha e Teodicisë u ngrit nga përpjekjet për t'iu përgjigjur kësaj pyetjeje. argumente të tjera për ekzistencën e Zotit kanë qenë të propozuar nga Shën Anselmi, i cili formuloi argumentit të parë ontologjik; Ibn Rushd (Averoesi) dhe Akuini, të cilët prezantuan versionet e tyre i argumentit kozmologjik, i cili tha se ekzistenca e një Perëndie dashamirëse ishte logjikisht e domosdoshme për dëshmitë e shqisave të të jenë kuptimplote dhe Emanuel Kanti, i cili argumentoi se ekzistenca e Perëndisë mund zbritet nga ekzistenca e mirësisë.

Mendimtarë të cilët kanë ofruar argumente kundër ekzistencës së Perëndisë përfshijnë David Hume, Immanuel Kant, Friedrich Nietzsche, dhe Bertrand Russell. Në kulturën moderne, çështja e ekzistencës së Perëndisë është diskutuar nga shkencëtarët si Stephen Hawking, Francis Collins, Richard Dawkins, dhe John Lennox, si edhe filozofët duke përfshirë Daniel Dennet, Richard Swinburne, William Lane Craig dhe Alvin Plantinga.

Ateistët thonë se argumentet për ekzistencën e Perëndisë të ofrojë arsye të pamjaftueshme për të besuar se Zoti ekziston. Përveç kësaj, disa pretendojnë se kjo është e mundur për të krejtësisht të hedh poshtë ekzistencën e zotit, apo të karakteristikave të caktuara, të cilat janë tradicionalisht atribuohet Perëndisë, të tilla si përsosmëri.

Llojet e argumenteve për ekzistimin e perëndisë janë argumenti ontologjik, argumente të forca lëvizëse e parë, argumente kozmologjike, argumente teleologjike, e tjera.

Argumenti kozmologjik është një argument i bazuar në parimin se çdo gjë ka një shkak. Argumenti është gjithashtu e di si argumenti i parë shkaku, shkaku argumenti i pashkak, argumenti nga ekzistenca dhe argumentit shkakësore. Një nga deklaratat më me ndikim të argumentit ishte nga Thomas Akuinit:

"Asgjë nuk është shkaktuar nga vetë. Çdo shkak ka një pasojë paraprak. Kjo çon në një regresi. Kjo duhet të ndërpritet nga një shkak i parë, të cilin ne e quajmë Perëndinë".

Ka disa variante të popullarizuara të argumentit kozmologjik, duke përfshirë:

1. Kalam, i cili arsyeton se gjërat që nuk vijnë në ekzistencë nuk kanë nevojë për një shkak, dhe

2. Argumenti "Pse a ka diçka më tepër se asgjë?", i cili argumenton se zinxhiri i ngjarjeve apo gjendjes së universit kërkon një shpjegim shtesë.

3. Argumenti i Leibniz-it kozmologjik përdor një zinxhir shpjegime sesa një zinxhir shkaqesh. Kjo varet në premisën se "çdo gjë që ekziston kërkon një shpjegim"; ky koncept është i njohur si parimi i arsyes së mjaftueshme.

Forma kryesore e argumentit kozmologjik:

P1. Çdo gjë që ekziston duhet të ketë një shkak.

P2. Në qoftë se ju ndiqni zinxhirin e ngjarjeve prapa me kalimin e kohës, ajo nuk mund të shkojë prapa pafundësisht, kështu që në fund të mbërrini në shkakun e parë.

P3. Ky shkak duhet, vetë, të jetë i pashkak.

P4. Por asgjë nuk mund të ekzistojë pa një shkak, përveç Perëndisë.

P5. Prandaj, Perëndia ekziston.
## Referime