Tolkāppiyam

***Tolkāppiyam***, i romanizuar gjithashtu si ***Tholkaappiyam*** ( Tamil: **தொல்காப்பியம்**;   *lit.* "poema e lashtë"  ; ), është teksti më i lashtë i gramatikës Tamile dhe vepra e gjatë më e vjetër ekzistuese e letërsisë tamile .   Është teksti më i hershëm tamil që përmend perënditë që shpesh identifikohen si hyjnitë hindu . Mayyon si ( Vishnu ), Seyyon si ( Skanda ), Vendhan si ( Indra ), Varuna si ( Varuna ) dhe Kotṟavai si ( Devi ose Bagavathi ) janë perënditë e përmendura.  Dorëshkrimet e mbijetuara të *Tolkapiamit* përbëhen nga tre libra ( *atikaram* ), secili me nëntë kapituj ( *iyal* ), me një total kumulativ prej 1610 (483+463+664) *sutrash* në metër *nūṛpā* .  Është një tekst gjithëpërfshirës mbi gramatikën dhe përfshin *sutra* mbi drejtshkrimin, fonologjinë, etimologjinë, morfologjinë, semantikën, prozodinë, strukturën e fjalisë dhe rëndësinë e kontekstit në gjuhë. 

*Tolkapiami* është e vështirë për t'u njohur. Disa në traditën Tamile e vendosin tekstin në sangamin e dytë mitik, në mënyra të ndryshme në mijëvjeçarin e 1 pes ose më herët.  Studiuesit e vendosin tekstin shumë më vonë dhe besojnë se teksti u zhvillua dhe u zgjerua gjatë një periudhe kohore. Sipas Nadarajah Devapoopathy, shtresa më e hershme e *Tolkapiamit* ka të ngjarë të jetë shkruar midis shekullit të 2-të dhe 1-të pes,  dhe versionet e dorëshkrimeve ekzistuese të fiksuara rreth shekullit të 5-të të es.  *Teksti Tolkappiyam Ur* ka të ngjarë të mbështetet në ndonjë literaturë të panjohur edhe më të vjetër.  Tolkapiami i përket periudhës së dytë Sangam.

Iravatham Mahadevan e daton veprën jo më herët se shekulli II i erës sonë, pasi përmend *puḷḷi-n* si një pjesë integrale e shkrimit tamil. *Puḷḷi* (një shenjë diakritike për të dalluar bashkëtingëlloret e pastra nga bashkëtingëlloret me zanore të qenësishme) u bë e përhapur në epigrafet tamile vetëm pas shekullit të 2-të të erës sonë.  Sipas gjuhëtarit S. Agesthialingam, Tolkappiyam përmban shumë interpolime të mëvonshme dhe gjuha tregon shumë devijime në përputhje me tamilishten e vjetër të vonë (të ngjashme me Cilappatikaram ), në vend të poezive të hershme të vjetra tamile të Eṭṭuttokai-t dhe Pattuppāṭṭu-t . 

*Tolkapiami* përmban vargje aforistike të renditura në tre libra - *Eluttatikaram* ("Eluttu" që do të thotë "shkronjë, fonemë"), *Sollatikaram* ("Sol" që do të thotë "tingull, fjalë") dhe *Porulatikaram* ("Porul" që do të thotë "çështje e kryefjalës". dmth prozodi, retorikë, poetikë).  *Tolkappiyam* përfshin shembuj për të shpjeguar rregullat e tij, dhe këta shembuj ofrojnë informacion indirekt rreth kulturës së lashtë Tamile, sociologjisë dhe gjeografisë gjuhësore. Përmendet për herë të parë me emër në *Akapporul* të Iraiyanarit - një tekst i shekullit të 7-të ose të 8-të - si një referencë autoritare, dhe *Tolkappiyam* mbetet teksti autoritar në gramatikën tamile.  

## Përmbajtja 
*Tolkappiyam* trajton *ilakkanam* (gramatikën) në tre libra ( *atikaram* ), secili me nëntë kapituj ( *iyal* ) të madhësive të ndryshme. Teksti ka një total  prej 1610 (Eluttatikaram 483 + Sollatikaram 463 + Porulatikaram 664) *sutrash* në metër *nūṛpā*, megjithëse disa versione të dorëshkrimeve të tij të mbijetuara kanë disa më pak.   Formati *sutra* ofron një përmbledhje të distiluar të rregullave, i cili nuk është i lehtë për t'u lexuar apo kuptuar; komentet janë të nevojshme për interpretimin dhe kuptimin e duhur të *Tolkappiyam-it* . 

; Libri 1
: *Eluttatikaram*

"Eluttu" do të thotë "tingull, shkronjë, fonemë" dhe ky libër i *Tolkappiyam-it* mbulon tingujt e gjuhës Tamile, mënyrën se si ato prodhohen (fonologjia).  Ai përfshin *punarcci* ( *shqip.* "bashkim, këpujim") që është kombinim i tingujve, drejtshkrimit, grafisë dhe fonetikës me tingujt ndërsa prodhohen dhe dëgjohen.  Inventari fonemik që përfshin vepra përbëhet nga 5 zanore të gjata, 5 zanore të shkurtra dhe 17 bashkëtingëllore. Përshkrimet artikuluese në *Tolkappiyam* janë të paplota, që tregojnë një proto-gjuhë. Për shembull, nuk bëhet dallimi midis bashkëtingëlloreve retrofleks dhe joretrofleks, thotë Thomas Lehmann.  Seksionet fonetike dhe fonemike të librit të parë tregojnë ndikimin e Pratisakhjave Vedikë, thotë Hartmut Scharfe, por me disa dallime. Për shembull, ndryshe nga Pratisakhjatë dhe Tamilët e mëvonshëm, libri i parë i *Tolkappiyam-it* nuk i trajton /ṭ/ dhe /ṇ/ si retroflekse. 

; Libri 2
: *Sollatikaram*

“Sol” do të thotë “fjalë”, ndërsa libri i dytë trajton “etimologjinë, morfologjinë, semantikën dhe sintaksën”, thekson Zvelebil.  *Sutrat* mbulojnë përbërjet, disa çështje semantike dhe leksikore. Ai përmend gjithashtu dymbëdhjetë rajonet dialektike të njerëzve që flasin tamilisht, gjë që sugjeron se autori(ët) kishin një ndjenjë të mprehtë vëzhgimi dhe përfshirjeje për gjeografinë gjuhësore të Tamilishtes së Vjetër.  Sipas Peter Scharf, *sutrat* këtu janë frymëzuar nga puna mbi gramatikën sanskrite nga Panini, por ajo përdor terminologjinë Tamile dhe shton risi teknike.  Format e foljeve dhe klasifikimi i përbërjeve nominale në librin e dytë tregojnë ndikimin e *Mahabhasya* -s së Patanxhalit. 

; Libri 3
: *Porulatikaram*

"Porul" që do të thotë "lënda e çështjes", dhe ky libër merret me prozodinë ( *yappu* ) dhe retorikën ( *ani* ) të Tamilishtes së Vjetër.  Pikërisht këtu, libri mbulon dy zhanret që gjenden në letërsinë klasike Tamile: *akam* (dashuri, erotikë, bota e brendshme) dhe *puram* (lufta, shoqëria, bota e jashtme). *Akam* ndahet në *kalavu* (dashuri paramartesore) dhe *karpu* (dashuri martesore).  Gjithashtu merret me dramaturgjinë, shëmbëlltyrën, prozodinë dhe traditën. Sipas Zvelebilit, ky rregullim sugjeron se i gjithë *Tolkappiyam* ka të ngjarë të ishte një udhërrëfyes për poetët rapsodë, ku dy librat e parë çuan në këtë të tretin se si të kompozonin këngët e tyre.  Lidhja e letërsisë nga libri i tretë ( *ilakkiyam* ) me rregullat gramatikore të librit të parë dhe të dytë ( *ilakkanam* ) krijoi një marrëdhënie simbiotike midis të dyve.  Teoria letrare e *Tolkappiyamit*, sipas Peter Scharf, huazon nga tekstet e teorisë letrare sanskrite. 

Studimet epigrafike, si ato të Mahadevanit, tregojnë se mbishkrimet e lashta Tamil-Brahmi të gjetura në Indinë Jugore dhe të datuara midis shekullit të 3-të pes dhe shekullit të 4-të të es kishin tre forma të ndryshme gramatikore. Vetëm një prej tyre supozohet në *Tolkappiyam* .  Gjuha e letërsisë Sangam është e njëjtë me atë të përshkruar në *Tolkappiyam*, me përjashtim të disa aspekteve të vogla.