In the Mood for Love

***Në Humor për Dashuri*** (Kinezçe: 花樣年華; shqip: "Vitet e lulëzuara") është një film dramatik romantik i vitit 2000 i shkruar, prodhuar dhe drejtuar nga Wong Kar-wai. Një bashkëprodhim midis Hong Kongut dhe Francës, ai portretizon një burrë (Tony Leung) dhe një grua (Maggie Cheung) në 1962, bashkëshortët e të cilëve kanë një lidhje së bashku dhe që ngadalë zhvillojnë ndjenjat për njëri-tjetrin. Ai formon pjesën e dytë të një trilogjie joformale, krahas *Days of Being Wild* dhe *2046*.

Filmi u shfaq premierë në Festivalin e Filmit në Kanë më 20 maj 2000, me vlerësimin e kritikëve dhe një nominim për ; Leung fitoi aktorin më të mirë (aktori i parë nga Hong Kongu që fitoi çmimin). Shpesh renditet si një nga filmat më të mëdhenj të të gjitha kohërave dhe një nga veprat kryesore të kinemasë aziatike.

## Skenari 
Në vitin 1962 në Hong Kongun Britanik, emigrantët shanghainezë Chow Mo-wan, gazetar dhe Su Li-zhen (zonja Çan), sekretare në një kompani transporti, marrin me qira dhoma në apartamentet ngjitur. Secili ka një bashkëshort që punon dhe shpesh i lë vetëm në turne jashtë orarit. Për shkak të prezencës miqësore, por mbizotëruese të pronares së Su-së nga Shanghain, zonjës Suen, dhe fqinjëve të tyre plot zhurmë, që luajnë mahjong, Chow dhe Su janë shpesh vetëm në dhomat e tyre dhe rrallë darkojnë me qiramarrësit e tjerë. Edhe pse fillimisht ata janë miqësorë me njëri-tjetrin vetëm sipas nevojës, ata afrohen më shumë pasi kuptojnë se bashkëshortët e tyre kanë një lidhje me njëri-tjetrin dhe më pas përpiqen të risjellin se si mund të ketë nisur lidhja.

Chow fton Su për ta ndihmuar atë të shkruajë një serial të arteve marciale . Koha e shtuar e tyre së bashku tërheq vëmendjen e fqinjëve të tyre, duke e shtyrë Chow të marrë me qira një dhomë hoteli ku ata mund të punojnë së bashku pa u shpërqendruar. Me kalimin e kohës, ata e pranojnë se kanë krijuar ndjenja për njëri-tjetrin. Kur Chow merr një punë në Singapor, ai i kërkon Su të shkojë me të. Ajo pranon, por arrin në hotel shumë vonë për ta shoqëruar atë.

Vitin tjetër, në Singapor, Chow i transmeton një histori mikut të tij se si në kohët më të vjetra, kur një person kishte një sekret, ata shkonin në majë të një mali, bënin një zgavër në një pemë dhe e pëshpëritnin në zgavër dhe e mbulonin. me baltë. Su mbërrin në Singapor dhe viziton apartamentin e Chow. Ajo telefonon Chow por hesht kur Chow e merr telefonin. Më vonë, Chow kupton se ajo kishte vizituar apartamentin e tij pasi kishte parë një bisht cigareje të lyer me buzëkuq në tavëllin e tij.

Tre vjet më vonë, Su viziton zonjën Suen, e cila do të emigrojë në Shtetet e Bashkuara, dhe pyet nëse apartamenti i saj është i disponueshëm me qira. Dikur më vonë, Chow kthehet në Hong Kong për të vizituar ish-pronarët e tij Koos, të cilët kanë emigruar në Filipine. Ai pyet për familjen Suen në vendin fqinj dhe pronari i ri i thotë se një grua dhe djali i saj tani jetojnë atje. Gjethet e çajit.

Gjatë Luftës së Vietnamit, Chow udhëton në Kamboxhia dhe viziton Angkor Wat . Ndërsa një murg e shikon atë, Chow pëshpërit diçka në një zgavër në një mur dhe e mbyll atë me baltë.

## Rolet 
* Maggie Cheung në rolin e Su Li-zhen (Znj. Chan)
* Tony Leung Chiu-wai në rolin e Chow Mo-wan
* Siu Ping Lam si Ah Ping, bashkëpunëtor i Chow
* Rebecca Pan në rolin e zonjës Suen, pronare e Chans-it
* Kelly Lai Chen si zoti Ho, punëdhënësi i Su
* Joe Cheung si njeri që jeton në banesën e zotit Koo
* Chan Man-Lei në rolin e zotit Koo, pronari i Chows
* Chin Tsi-ang si amah (shërbëtore) e Suen-it
* Roy Cheung në rolin e zotit Chan (zëri)
* Paulyn Sun në rolin e zonjës Chow

## Titulli 
Titulli origjinal kinez i filmit, që do të thotë "epoka e lulëzimit" ose "vitet me lule" - një metaforë kineze për kohën kalimtare të rinisë, bukurisë dhe dashurisë - rrjedh nga një këngë me të njëjtin emër nga Zhou Xuan nga një film i vitit 1946. Titulli në anglisht rrjedh nga kënga "I'm in the Mood for Love". Regjisori Wong kishte planifikuar ta emëronte filmin *Secrets* derisa e dëgjoi këngën vonë në post-produksion.

## Zhvillimi dhe paraprodhimi 
*In the Mood for Love* kaloi një periudhë të gjatë "shtatzënie". Në vitet 1990, Wong Kar-wai pati njëfarë suksesi komercial, shumë vlerësime kritike dhe ndikim të gjerë te kineastët e tjerë anembanë Azisë dhe botës me filma të tillë si *Chungking Express* dhe *Fallen Angels*, të dy të vendosur në Hong Kongun e sotëm. Filmi i tij i vitit 1997 *Happy Together* ishte gjithashtu i suksesshëm ndërkombëtarisht, duke e fituar atë Regjisori më i mirë në Festivalin e Filmit në Kanë dhe duke habitur shumë njerëz. Ishte madje popullor me audiencën kryesore në Hong Kong, pavarësisht fokusit të tij të atëhershëm të pazakontë në një histori dashurie homoseksuale dhe ishte improvizuar kryesisht në Argjentinë, një peizazh i panjohur për Wongun. Nga fundi i dekadës, me transferimin e sovranitetit të Hong Kongut nga Britania në Republikën Popullore të Kinës, Wong ishte i etur të punonte edhe një herë në kontinent, ku kishte lindur. Ai kishte qenë i pakënaqur me rezultatin përfundimtar të filmit të tij epik Wuxia të vitit 1994, *Ashes of Time*, i cili u vendos në kohët e lashta dhe u filmua në rajone të largëta të shkretëtirës, dhe vendosi të merrej me një mjedis më urban të shekullit të 20-të.

Në vitin 1998, Wong kishte zhvilluar një koncept për filmin e tij të ardhshëm *"Summer in Pekin"* . Megjithëse asnjë skenar nuk u finalizua, ai dhe kameramani Christopher Doyle kishin qenë në sheshin Tiananmen dhe zona të tjera të qytetit për të bërë një sasi të vogël xhirimesh të paautorizuara. Wong u tha gazetarëve se filmi do të ishte një muzikal dhe një histori dashurie. Wong siguroi pjesëmarrjen e Tony Leung Chiu-wai dhe Maggie Cheung për të luajtur, dhe me përvojën e tij në dizajn grafik, madje kishte bërë postera për filmin. Ai kishte filluar punën për trajtimet e skenarit, të cilat që nga *Days of Being Wild*, prirej t'i trajtonte si një bazë shumë të lirë për punën e tij për të siguruar financim, duke preferuar t'i linte gjërat të hapura për të ndryshuar gjatë xhirimeve.

U duk se do të kishte vështirësi për të siguruar një leje për të xhiruar në Pekin me metodat spontane të punës së Wongut dhe ndjeshmëritë e mundshme politike në vendosjen e filmit të tij në Kinën e mesit të shekullit të 20-të. Wongu kishte menduar për *Verën në Pekin* si një triptik historish, njësoj si koncepti i tij origjinal i *Chungking Express* (në të cilin tregimi i tretë ishte shndërruar në filmin *Engjëjt e rënë* ). Shpejt, Wongu vendosi të hiqte dorë nga kjo strukturë, duke shpëtuar vetëm një nga tre tregimet e planifikuara, të cilat ishin titulluar përkohësisht, *Një histori e ushqimit*, dhe kishte të bënte me një grua dhe një burrë që ndanin petë dhe sekrete. Ndërsa ai u ribashkua me aktorët dhe ekipin e tij të prodhimit, shumica e të cilëve kishin bashkëpunuar disa herë më parë, Wong vendosi që *A Story of Food* të ishte zemra e filmit të tij të ardhshëm. Historia do të evoluonte ngadalë në *In the Mood for Love*, pasi do të zhvendosej larg nga Kina kontinentale dhe do të kthehej në Hong Kong të viteve 1960.

Wong kishte vendosur gurin çarës të tij *Ditët e të Qënit i Egër* (*Days of Being Wild*) në atë kohë në Hong Kong, kur kinezët e lindur në kontinent dhe kujtimet e tyre, duke përfshirë ato të Wongut, atëherë një fëmijë i vogël, kishin një prani të fortë në territor. Ende e ngopur me tingujt e yjeve të Shangait të viteve 1930 dhe 1940 që këndonin dhe idealet që ata përfaqësonin, koha i kujtoi atij gjithashtu gamën e gjerë të muzikës së vallëzimit të gjallë që lundronte mbi Paqësor nga Filipinet, Hawaii, Amerika Latine dhe Shtetet e Bashkuara. Wong ishte përdorur si një sfond në *Days of Being Wild*. Wong e kishte konsideruar *Days of Being Wild* pas publikimit të tij në 1990 si një sukses artistik dhe kishte planifikuar një vazhdim të tij. Megjithatë, producentët e tij ishin zhgënjyer nga të ardhurat e tij në arkë, veçanërisht duke pasur parasysh se xhirimet e tij ishin të zgjatura dhe të shtrenjta, me Wongun që fillimisht u përpoq të punonte në mënyrë më të pavarur, duke përfshirë edhe bashkëpunimin për herë të parë me kineastin Christopher Doyle, i cili favorizonte spontanitetin e xhazit në metodat e tij të xhirimit. Pavarësisht përfshirjes së shumë prej yjeve kryesorë të Hong Kongut, fitimet e filmit kishin qenë modeste, kështu që Wongut nuk iu dha mundësia për ta pasuar atë. Megjithatë, ndërsa kaloi në filma të tjerë, ai e kishte ruajtur gjithmonë ëndrrën për ta bërë këtë. Me pamundësinë e idesë origjinale të *Verës në Pekin*, ai tani ishte në gjendje ta ndiqte atë.

Kasti i Maggie Cheung dhe Tony Leung në *A Story of Food* (së shpejti do të bëhej *In the Mood for Love* ) ofroi një mundësi për të kapur një fije të lirë të *Days of Being Wild*, pasi aktorët ishin shfaqur në atë film, edhe pse kurrë së bashku. Disa skena të Leung ishin lënë të paplota, në pritje të vazhdimit të planifikuar të Wongut që nuk u realizua kurrë. *2046*, një vazhdim në skenarin e tij për *In the Mood for Love*, më vonë do të shërbente për Wongun si një vazhdim në frymë i *Days of Being Wild*, duke lidhur historinë e personazhit të Leung në *Days* dhe *In the Mood*. Shkrimi i *2046* filloi në thelb në të njëjtën kohë me atë të *In the Mood for Love*. Për shkak se asnjë film nuk e kishte skenarin, strukturën, apo edhe të gjithë personazhet e tij, të shkruar paraprakisht, Wongu filloi të punonte mbi idetë që përfundimisht arritën në *2046* gjatë xhirimeve të *In the Mood for Love*. Ndërsa ai dhe bashkëpunëtorët e tij e bënë filmin në një sërë ambientesh, historia e tij mori formë. Përfundimisht, këto ide vazhdimisht në zhvillim, të marra nga një prej mbetjeve të *Verës në Pekin*, u zhvilluan shumë për t'u përshtatur në një film. Wong hodhi poshtë pjesën më të madhe të filmimeve dhe historisë përpara se të mbërrinte në *In the Mood*, më vonë duke rixhiruar dhe riimagjinuar pjesën tjetër si në *2046*.

## Prodhimi 
Plani i Wong për të bërë një film të vendosur kryesisht në Hong Kong nuk i thjeshtoi gjërat kur bëhej fjalë për xhirimet. Pamja e qytetit ndryshoi shumë që nga vitet 1960, dhe nostalgjia personale e Wong për atë kohë shtoi dëshirën e tij për saktësinë historike. Wong kishte pak shije për të punuar në ambientet e studios, e lëre më të përdorte efekte speciale për të imituar pamjen e kohërave të kaluara. Christopher Doyle më vonë diskutoi domosdoshmërinë e xhirimeve ku rrugët, ndërtesat dhe madje edhe pamja e rrobave të varura në linja (si në Hong Kongun e viteve 1960) mund t'u jepnin një energji të vërtetë aktorëve dhe historisë, skicat e të cilave ishin vazhdimisht të hapura për rishikim. ndërsa të shtënat përparonin. Ndërsa është vendosur në Hong Kong, një pjesë e xhirimeve (si skenat në natyrë dhe hotele) është xhiruar në lagje më pak të modernizuara të Bangkok, Tajlandë. Më tej, një pjesë e shkurtër më vonë në film është vendosur në Singapor (një nga frymëzimet fillestare të Wong-ut në histori ka qenë një tregim i shkurtër i vendosur në Hong Kong, *Intersection*, nga shkrimtari nga Hong Kongu, Liu Yichang). Në sekuencat e tij të fundit, filmi përfshin gjithashtu pamjet e Angkor Wat, Kamboxhia, ku personazhi i Leung është duke punuar si gazetar.

Xhirimet e filmit morën 15 muaj. duhej të largohej kur prodhimi shkoi jashtë orarit dhe u zëvendësua nga Mark Lee Ping Bin, i njohur për punën e tij me regjisorin tajvanez Hou Hsiao-hsien.

## Box office dhe shpërndarja 
*In the Mood for Love* arkëtoi 8,663,227 HK$ gjatë ecurisë së tij në Hong Kong.

Më 2 shkurt 2001, filmi u hap në gjashtë kinema të Amerikës Veriore, duke fituar 113,280 dollarë (18,880 dollarë për ekran) në fundjavën e parë. Ai e përfundoi ecurinë e tij në Amerikën Veriore me një bruto prej 2,738,980 dollarësh. Një pamje arkivore që paraqet një montazh imazhesh nga filmat kinezë të cilësisë së mirë është paraqitur gjithashtu në koleksionin DVD.

Brutoja totale e box office në mbarë botën ishte 12,854,953 dollarë amerikanë.  Në Metacritic, filmi ka një rezultat mesatar të ponderuar prej 87 nga 100 bazuar në 28 komente kritike, duke treguar "lavdërim universal".

Roger Ebert i *Chicago Sun-Times* i dha filmit tre yje nga katër, duke e quajtur atë "një histori e harlisur dashurie të pakthyer". Elvis Mitchell, duke shkruar për *The New York Times*, e quajti atë si "ndoshta filmi më i mrekullueshëm i vitit".

Peter Travers i *Rolling Stone* shkroi se "në duart e një hakeri, *In the Mood for Love* mund të ishte një farsë seksuale e përdalë. Në duart e Wong Kar-wai ... filmi është i gjallë me delikatesë dhe ndjenjë". Peter Walker i *The Guardian*, duke e përshkruar atë si "filmin e tij të preferuar", shkroi se ofron "refleksione të thella dhe prekëse mbi bazat e jetës. Është një film për, po, dashurinë; por edhe tradhtinë, humbjen, mundësitë e humbura, kujtesën, brutalitetin. e kalimit të kohës, vetmisë - lista vazhdon". David Parkinson i *Empire* i dha filmit pesë nga pesë yje, duke shkruar se "shfaqjet janë mjeshtërore dhe fotografia e bukur. Është një romancë vërtet romantike dhe krijon kinema sublime". jmc e *Notes on Cinema* shkruan: "Pse Wong Kar Wai e fillon fundin e filmit me një vështrim të shkurtër në marrëdhëniet diplomatike kamboxhiane[?] Kamboxhia, si pjesa tjetër e Azisë Juglindore në vitet 1960, është viktimë e veprimeve të të tjerëve [dhe] mund të përpiqet të shfaqë një fytyrë të guximshme kur Charles de Gaulle e viziton, pas pamjes së saj është zemërimi për atë që të tjerët i kanë bërë".

### Ndikimi 
Sofia Coppola e vlerësoi *In the Mood for Love* si frymëzimin e saj më të madh në filmin e saj fitues të çmimit Oscar *Lost in Translation*, i cili përfundoi me ndarjen e sekreteve dhe përdori të rëndësishëm një këngë tjetër nga Bryan Ferry. Fotoja hapëse ikonike e filmit *Lost in Translation* u frymëzua nga një foto e *In the Mood for Love*. Coppola falënderoi Wong Kar-wai-n në fjalimin e saj për pranimin e Oskarit. Barry Jenkins e përmendi atë si një nga 10 filmat më të mëdhenj të të gjitha kohërave.

Regjisorët e filmit fitues të çmimeve Oscar, *Everything Everywhere All at Once,* cituan *In the Mood for Love* dhe regjisorin e tij Wong Kar-wai-n si frymëzim për pjesë të historisë së tyre me bazë multiversin.

### Listat 
Në vitin 2000, *Empire* e renditi atë në vendin e 42-të në listën e saj të titulluar "100 filmat më të mirë të kinemasë botërore". Ai u rendit i 95-ti në 100 filmat më të mirë nga viti 1983 deri në 2008 nga *Entertainment Weekly*.  Në nëntor 2009, *Time Out New York* e renditi filmin si filmin e pestë më të mirë të dekadës, duke e quajtur atë "rrëfimi i përsosur i dashurisë së pakonsumuar të mijëvjeçarit të ri".

''They Shoot Pictures, Don't They?* , një grumbullues i rishikimeve që mbulon historinë e kinemasë, rendit *In the Mood for Love* si filmin e 19-të më të mirënjohur të të gjitha kohërave, duke e bërë atë filmin më të vlerësuar të lëshuar kudo në botë që nga publikimi i tij në 2000.  Në sondazhin e kritikëve *të Sight &amp; Sound* të vitit 2022, *In the Mood for Love* u shfaq në vendin e 5-të, duke e bërë atë filmin më të renditur lartë nga vitet 2000 dhe një nga vetëm dy nga vitet 2000 që renditen në top 10 të të gjitha kohërave, së bashku me David Lynch dhe filmin e tij *Mulholland Drive*. Filmi i Wongut ishte gjithashtu filmi më i vlerësuar nga një regjisor kinez. Filmi ia detyroi vendosjen e tij votave të 42 kritikëve (nga 846) të cilët e vendosën atë në listat e tyre individuale të 10 më të mirëve.

Në vitin 2015, Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Busan e renditi filmin në vendin e tretë në top 100-shën e kinemasë aziatike, pas *Historisë së Tokios* të Yasujirō Ozu dhe *Rashomon* të Akira Kurosawës.

Në vitin 2016, filmi u shfaq në vendin e dytë në listën e BBC-së me 100 filmat më të mëdhenj të shekullit të 21-të pas *Mulholland Drive*. Filmi u rendit i 9-ti në listën e BBC 2018 të 100 filmave më të mirë në gjuhë të huaj të votuar nga 209 kritikë filmi nga 43 vende të botës.

Në vitin 2019, *The Guardian* e renditi filmin në vendin e pestë në listën e filmave më të mirë të shekullit të 21-të. Në vitin 2021, filmi u rendit në vendin e 8-të në listën e *100 filmave më të mirë të të gjitha kohërave* të revistës *Time Out*.

Në vitin 2022, *Sight &amp; Sound'' e renditi filmin në vendin e 5-të në sondazhin e kritikëve të tij "Filmat më të mëdhenj të të gjitha kohërave". 

## Referime