Sandro Mazzola

**Alessandro "Sandro" Mazzola** (Italisht: [ˈsandro matˈtsɔːla]; lindur më 8 nëntor 1942) është një ish futbollist profesionist italian i cili ka luajtur si Sulmues ose mesfushor sulmues për klubin italian Internazionale dhe kombëtaren italiane.

Ai konsiderohet gjerësisht të jetë një nga lojtarët më të mëdhenjë italian të të gjitha kohërave, si dhe një nga lojtarët më të mirë të gjeneratës së tij, kjo falë shpejtësisë, krijueshmërisë, intensitetit të punës dhe instiktit të golit;

## Jeta e hershme
Sandro Mazzola lindi në Torino disa javë pasi babai i tij, Valentino Mazzola, kishte firmosur për Torinon nga Venezia. Vëllai i tij i vogël, Ferruccio, i cili iu vu emri në nder të presidentit të klubit, lindi dy vite më vonë. Prindërit e tyre u divorcuan në vitin 1946, por babai fitoi kujdestarinë e Sandros, i cili ishte gjashtë vjeç kur babai i tij vdiq në aksidentin ajëror të Supergës.

## Karriera me klube
Pavarësisht se babai i tyre Valentino kishte luajtur për Torinon, Mazzola dhe vëllai i tij Ferruccio firmosën për Interin. Ndyshe nga vëllai i tij, Sandro shpenzoi të gjithë karrierën e tij me *Zikaltrit*, duke shënuar 116 gola në Serie A në 417 paraqitje. Ai debutoi në kampionat nën drejtimin e trajnerit Helenio Herrera gjatë sezonit 1960–61, sëbashku me shumë të rinjë të tjerë, kundër rivalëve të Juventusit më 10 qershor 1961, duke shënuar golin e vetëm të ekipit të tij me penallti në një disfatë 9–1; ishte paraqitja e tij e vetme gjatë sezonit. Herrera ishte bashkuar me Interin një vit më parë nga ekipi spanjoll Barcelona, sëbashku me gjeneralin e mesfushës Luis Suárez, i cili shërbeu si organizatori kryesor i ekipit gjatë viteve 1960'.

Interi i Herrerës në atë kohë përbëhej edhe nga Tarcisio Burgnich dhe Giacinto Facchetti si mbrojtësa, braziliani Jair si anësor, Mario Corso si mesfushor i majtë, Armando Picchi si mbrojtës i lirë, dhe Mazzola, i cili luajti në krah të djathtë të sulmit. Sëbashku, ata e transformuan Interin në ekipin më të mirë të Italisë, Evropës, dhe botës gjatë viteve 1960', i cili njihej si *Grande Inter*. Ata njiheshin për taktikën e famshme mbrojtëse të njohur si "catenaccio" si dhe aftësinë për të shënuar nga kundërsulme të shpejta dhe befasuese. Mazzola fitoi katër tituj të Serie A me Interin, përfshirë edhe dy rresht në vitet 1965 dhe 1966; ai u shpall edhe golashënuesi më i mirë në të dytin me 17 gola, por atë vit humbën edhe rastin për të realizuar tripletën.

Në vitin 1964, Mazzola shënoi dopietë për të ndihmuar Interin të mposhte Real Madridin në finalen e Kupës Evropiane 1964. Me këtë fitore, Inter përsëriti suksesin e rivalëve të qytetit Milan të sezonit të kaluar. Ai u shpall golashënuesi më i mirë i turnamentit me 7 gola të shënuar sëbashku me dy lojtarë të tjerë. Inter gjithashtu fitoi dy Kupa Ndërkontinentale rresht në vitet 1964 dhe 1965, arritën edhe finalen e kupës në sezonin 1964–65, si dhe një vend të tretë në sezonin 1967–68; ai arriti sërisht një finale të Kupës Evropiane, këtë herë në edicionin 1971–72, por pësuan sërisht disfatë, këtë herë nga Ajaxi 2–0.

Mazzola u tërhoq nga futbolli profesionist në verën e vitit 1977, pasi kishte shërbyer si kapiten i Interit nga viti 1970 e deri në ditën e tërheqjes. Në fundin e karrierës së tij, Mazzola kishte fituar katër kampionate (1963, 1965, 1966 dhe 1971), dy Kupa Evropiane (1964 dhe 1965), dy Kupa Ndërkontinentale (1964 dhe 1965) si dhe UEFA Kampionatin Evropian 1968, duke qënë gjithashtu golashënuesi më i mirë i Serie A në sezonin 1964–65. Debutimi i tij me kombëtaren erdhi në një ndeshje ndaj Brazilit më 12 maj 1963, kur ai ishte vetëm 20 vjeç. Ai e kremtoi këtë debutim duke shënuar me penallti. Mazzola më pas përfaqsoi Italinë në Kupën e Botës 1966, ku ai ishte pjesë e ekipit të drejtuar nga Edmondo Fabbri, duke luajtur në të tre ndeshjet e fazës së grupeve. Ai shënoi në ndeshjen hapëse të Italisë, në një fitore 2–0 ndaj Kilit; Italia u eliminua në fazën e grupeve. Arritja e tij më e madhe me ekipin kombëtar erdhi në vitin 1968, kur Italia fitoi Kampionatin Evropian të atij viti në zhvilluar në shtëpi nën drejtimin e trajnerit Ferruccio Valcareggi. Mazolla shkëlqeu në këtë edicion, duke u zgjedhur në Ekipin e Turnamentit.

Mazzola, i cili zotëronte një formë fizike më të mirë, kishte shpejtësi më të madhe dhe inteligjencë taktike më të mirë si dhe shënonte gola më shpesh nga të dy, do të luante si titullar në pjesën e parë, kurse Rivera do të hynte në pjesën e dytë, pasi lojtarët kundërshtar fillonin të lodheshin. Kjo do të lejonte organizatorin Rivera të kishte më shumë kohë në zotërimin e topit për të diktuar ritmin e lojës së ekipit të tij. Me këtë strategji, Italia mposhti vendin organizator Meksikën në çerek-finale, dhe më pas Gjermaninë Perëndimore pas kohës shtesë në gjysëm-finale për të arritur finalen e Kupës së Botës për herë të parë pas 32 vitesh, ku do të përballeshin me Brazilin e udhëhequr nga Pelé. Kjo ndeshje u portretizua si beteja midis futbollit sulmues dhe atij mbrojtës. Megjithatë, në ditën e ndeshjes, Valcareggi braktisi politikën e tij *staffetta* në pjesën e parë, e cila ishte në barazim 1–1, duke vendosur të përdorte Mazzolën deri në përfundim të ndeshjes, kjo për shkak të gjendjes fizike të pasigurt të disa prej lojtarëve të tij që kisin nisur ndeshjen si titullar pas fitores së lodhshme në gjysëm-finale. Rivera u aktivizua gjashtë minuta nga përfundimi, duke zëvëndësuar Roberto Boninsegnën, por Brazili tashmë po kryesonte 3–1. Dy yjet më të mëdhenjë taktikë të Italisë, Mazzola dhe Rivera, më në fund ishin në fushë sëbashku; shumë njerëz besonin se ata të dy duhet t'a nisnin sëbashku ndeshjen si titullar. Brazili triumfoi 4–1 dhe u shpall kampione e Kupës së Botës për herë të tretë në historinë e tyre. Mazzola e nisi karrierën e tij si mesfushor qëndror, por më pas transformua në një sulmues të djathtë nën drejtimin e trajnerit Herreira, ku u bë edhe i famshëm, duke e vendosur veten si një lojtarët më të mirë të botës në atë pozicion; ai ndonjëherë luante edhe si qëndër-sulmues, anësor, si sulmues kryesor dhe në raste të rralla si sulmues i dytë. Në karrierën e tij të mëvonshme, ai humbi pak nga shpejtësia dhe ekujlibri i tij, duke bërë që të zhvendosej më në qëndër në rolin e organizatorit si mesfushor sulmues, ku ndihmohej nga rrezja e tij e pasimit, vizioni, teknika dhe kontrolli i mirë i topit; këto aftësi bënin që ai të luante pa problem në role më të tërhequra në mesfushë, përsëri si organizator. Këto aftësinë bënë që ai të shpallej shënuesi më i mirë i Serie A në vitin 1965. Megjithatë, Mazzola u vlerësua më shumë gjatë kulmit të karrierës së tij për shpejtësinë e tij të jashtzakonshme, Përveç aftësive të tij si futbollist, Mazzola shquhej edhe për personalitetin e tij, karakterin e fortë, mentalitetin, vendosmërinë dhe lidershipin.

Nga viti 1995 e deri në 1999, ai u rikthye te Interi në rolin e drejtorit sportiv, para se të zëvëndësohej nga ish shoku i tij i skuadrës Gabriele Oriali. Në periudhën 2000–03, ai punoi si drejtori sportiv i Torino.

## Statistikat e karrierës
### Klube
Burimi: 

## Trofe
[parapamje|Sandro Mazzola, pas debutimit të tij me Italinë, sëbashku me [Pelén.]]

### Klube
;Inter
*FIFA XI: 1967
*Ekipi i Turnamentit në UEFA Kampionatin Evropian: 1968
*Topi i Artë (vendi i 2të): 1971
*Holli i Famës në Futbollin Italian: 2014

## Referime 
## Lidhje të jashtme
*Sandro Mazzola: from tragedy to triumph (Sandro Mazzola: nga tragjedia te triumfi) te thesefootballtimes.co
*Arkiva e Interit