Parajsa tatimore

parapamje|Një detyrë prej 10% e trashëgimisë dhe pasardhjes impresionoi vulën e detyrës së Mbretërisë së Bashkuar nga viti 1900.
Një **parajsë fiskale** është një term, i përdorur ndonjëherë negativisht dhe për arsye politike, për të përshkruar një vend me norma shumë të ulëta tatimore për investitorët jo-vendas, edhe nëse normat zyrtare mund të jenë më të larta.

Në disa përkufizime më të vjetra, një parajsë fiskale ofron gjithashtu sekret financiar. Megjithatë, ndërsa vendet me nivele të larta të fshehtësisë, por edhe norma të larta taksimi, veçanërisht Shtetet e Bashkuara dhe Gjermania në renditjen e Indeksit të Sekretit Financiar ("FSI"), mund të paraqiten në disa lista parajsash fiskale, ato shpesh hiqen nga listat. për arsye politike ose për shkak të mungesës së njohjes së lëndës. Në të kundërt, vendet me nivele më të ulëta të fshehtësisë, por edhe me norma të ulëta "efektive" të taksimit, veçanërisht Irlanda në renditjen e FSI, shfaqen në shumicën e listave § Tax parajsave. Konsensusi mbi normat efektive të taksave ka bërë që akademikët të vënë në dukje se termi "parajsë tatimore" dhe "qendër financiare në det të hapur" janë pothuajse sinonime. Në realitet, shumë qendra financiare në det të hapur nuk kanë praktika të dëmshme tatimore dhe janë në krye të qendrave financiare për sa i përket praktikave të LPP dhe raportimit tatimor ndërkombëtar.

Parajsat tradicionale fiskale, si Jersey, janë të hapura rreth normave zero të taksimit, por si pasojë kanë traktate të kufizuara dypalëshe tatimore. Parajsat moderne të taksave të korporatave kanë norma tatimore jo zero "titore" dhe nivele të larta të pajtueshmërisë me OECD, dhe kështu kanë rrjete të mëdha të traktateve tatimore dypalëshe. Megjithatë, mjetet e tyre të erozionit bazë dhe zhvendosjes së fitimit ("BEPS") u mundësojnë korporatave të arrijnë norma tatimore "efektive" më afër zeros, jo vetëm në parajsë, por në të gjitha vendet me të cilat parajsa ka traktate tatimore; duke i vendosur në listat e parajsave fiskale. Sipas studimeve moderne, § 10 parajsat kryesore tatimore përfshijnë parajsat e përqendruara te korporatat si Holanda, Singapori, Irlanda dhe Britania e Madhe, ndërsa Luksemburgu, Hong Kongu, Ishujt Kajman, Bermuda, Ishujt e Virgjër Britanikë dhe Zvicra janë të dyja. parajsat kryesore tradicionale tatimore dhe parajsat kryesore tatimore të korporatave. Parajsat tatimore të korporatave shpesh shërbejnë si "përçues" për parajsat tradicionale të taksave.

Përdorimi i parajsave fiskale rezulton në një humbje të të ardhurave tatimore për vendet që nuk janë parajsa fiskale. Vlerësimet e § shkallës financiare të taksave të shmangura ndryshojnë, por më të besueshmet kanë një gamë prej 100–250 miliardë dollarësh në vit. Përveç kësaj, kapitali i mbajtur në parajsat tatimore mund të largohet përgjithmonë nga baza tatimore (erozioni i bazës). Vlerësimet e kapitalit të mbajtur në parajsat fiskale ndryshojnë gjithashtu: vlerësimet më të besueshme janë midis 7-10 trilion dollarë (deri në 10% të aktiveve globale). Dëmi i parajsave tatimore tradicionale dhe të korporatave është vënë re veçanërisht në vendet në zhvillim, ku të ardhurat nga taksat nevojiten për të ndërtuar infrastrukturën.

Mbi 15% e vendeve nganjëherë etiketohen si parajsa fiskale. Parajsa fiskale janë kryesisht ekonomi të suksesshme dhe të mirëqeverisura, dhe të qenit parajsë ka sjellë prosperitet. 10-15 vendet kryesore të PBB-së për frymë, duke përjashtuar eksportuesit e naftës dhe gazit, janë parajsa fiskale. Për shkak të § PBB-së së fryrë për frymë (për shkak të flukseve kontabël të BEPS-së), parajsat janë të prirura për mbivlerësim (kapitali ndërkombëtar e çmon gabimisht borxhin artificial ndaj PBB-së). Kjo mund të çojë në cikle të rënda krediti dhe/ose kriza pronësore/bankare kur flukset ndërkombëtare të kapitalit riçmohen. Celtic Tiger i Irlandës dhe kriza financiare pasuese në 2009–13, është një shembull. Jersey është një tjetër. Hulumtimet tregojnë se § SHBA-ja si përfituesi më i madh dhe përdorimi i parajsave fiskale nga korporatat amerikane maksimizoi të ardhurat nga thesari i SHBA-së.

Fokusi historik në luftimin e parajsave fiskale (p.sh. projektet e OECD-FMN) kishte qenë në standardet e përbashkëta, transparencën dhe shkëmbimin e të dhënave. Rritja e parajsave tatimore të korporatave në përputhje me OECD, mjetet BEPS të të cilave ishin përgjegjëse për shumicën e taksave të humbura, çoi në kritika ndaj kësaj qasjeje, kundrejt taksave aktuale të paguara. Juridiksione me taksa më të larta, si Shtetet e Bashkuara dhe shumë shtete anëtare të Bashkimit Evropian, u larguan nga Projekti BEPS i OECD në 2017–18 për të futur regjime tatimore anti-BEPS, që synonin rritjen e taksave neto të paguara nga korporatat në parajsat tatimore të korporatave (p.sh. Akti i shkurtimeve të taksave dhe vendeve të punës në SHBA i vitit 2017 ("TCJA") regjimet tatimore GILTI–BEAT–FDII dhe kalimi në një sistem tatimor hibrid "territorial" dhe regjim i propozuar tatimor i shërbimeve dixhitale të BE-së, dhe bazës së përbashkët tatimore të konsoliduar të korporatave të BE-së).

## Shiko edhe 
* Evazioni fiskal

## Referime