Çrregullimi bipolar

**Çrregullimi bipolar**, i njohur më parë si **depresioni maniak**, është një çrregullim mendor i karakterizuar nga periudha depresioni dhe periudha të humorit anormalisht të ngritur që secila zgjat nga ditë në javë.  Nëse humori i ngritur është i rëndë ose i shoqëruar me psikozë, quhet mani; nëse është më pak e rëndë, quhet hipomani.  Çështje të tjera të shëndetit mendor, të tilla si çrregullimet e ankthit dhe çrregullimet e përdorimit të substancave, zakonisht lidhen me çrregullimin bipolar.  Shumë gjene, secili me efekte të vogla, mund të kontribuojnë në zhvillimin e çrregullimit.  Faktorët gjenetikë përbëjnë rreth 70-90% të rrezikut të zhvillimit të çrregullimit bipolar.   Faktorët e rrezikut mjedisor përfshijnë një histori abuzimi në fëmijëri dhe stres afatgjatë.  Klasifikohet si Ciklotimia nëse ka episode hipomanike me periudha depresioni që nuk plotësojnë kriteret për episode depresive madhore.  Nëse këto simptoma janë për shkak të barnave ose problemeve mjekësore, ato nuk diagnostikohen si çrregullim bipolar.  Kushtet e tjera që kanë simptoma të mbivendosura me çrregullimin bipolar përfshijnë çrregullimin e hiperaktivitetit të deficitit të vëmendjes, çrregullimet e personalitetit, skizofreninë dhe çrregullimin e përdorimit të substancave, si dhe shumë kushte të tjera mjekësore. 

Stabilizuesit e humorit - litiumi dhe antikonvulsantët e caktuar si valproati dhe karbamazepina, si dhe antipsikotikët atipikë si aripiprazoli - janë bazat e parandalimit afatgjatë të relapsit farmakologjik.  Përdorimi i ilaqet kundër depresionit në episodet depresive është i diskutueshëm: ato mund të jenë efektive, por janë përfshirë në nxitjen e episodeve maniake.  Prandaj, trajtimi i episodeve depresive është shpesh i vështirë.  Terapia elektrokonvulsive (ECT) është efektive në episodet akute maniake dhe depresive, veçanërisht me psikozë ose katatoni.  

Çrregullimi bipolar shfaqet në afërsisht 1% të popullsisë globale. Në Shtetet e Bashkuara, rreth 3% vlerësohet të jenë të prekur në një moment të jetës së tyre; normat duket të jenë të ngjashme tek femrat dhe meshkujt. Simptomat më së shpeshti fillojnë midis moshës 20 dhe 25 vjeç; një fillim i hershëm në jetë shoqërohet me një prognozë më të keqe. Interesi për të funksionuar në vlerësimin e pacientëve me çrregullim bipolar është në rritje, me theks në fusha specifike si puna, arsimi, jeta sociale, familja dhe njohja. Rreth një e katërta deri në një e treta e njerëzve me çrregullim bipolar kanë probleme financiare, sociale ose të lidhura me punën për shkak të sëmundjes. Çrregullimi bipolar është ndër 20 shkaqet kryesore të paaftësisë në mbarë botën dhe çon në kosto të konsiderueshme për shoqërinë. Për shkak të zgjedhjeve të stilit të jetesës dhe efekteve anësore të medikamenteve, rreziku i vdekjes nga shkaqe natyrore si sëmundja koronare e zemrës tek njerëzit me çrregullim bipolar është dyfishi i popullatës së përgjithshme.

## Shenjat dhe simptomat 
Adoleshenca e vonë dhe mosha e hershme e rritur janë vitet e pikut për fillimin e çrregullimit bipolar.   Gjendja karakterizohet nga episode të përhershme të manisë dhe/ose depresionit, me mungesë simptomash në mes.  Gjatë këtyre episodeve, njerëzit me çrregullim bipolar shfaqin ndërprerje në humorin normal, aktivitetin psikomotor (niveli i aktivitetit fizik që ndikohet nga gjendja shpirtërore) - p.sh. lëvizje të vazhdueshme gjatë manisë ose lëvizje të ngadalësuar gjatë depresionit - ritëm cirkadian dhe njohje. Mania mund të shfaqet me nivele të ndryshme të shqetësimit të humorit, duke filluar nga euforia, e cila shoqërohet me "maninë klasike", deri te disforia dhe nervozizmi.  Simptomat psikotike si deluzione ose halucinacione mund të shfaqen si në episodet maniake ashtu edhe në ato depresive; përmbajtja dhe natyra e tyre janë në përputhje me disponimin mbizotërues të personit. 

Sipas kriterit DSM-5, mania dallohet nga hipomania për nga kohëzgjatja: hipomania është e pranishme nëse simptomat e humorit të ngritur vazhdojnë për të paktën katër ditë rresht, ndërsa mania është e pranishme nëse simptoma të tilla vazhdojnë për më shumë se një javë. Ndryshe nga mania, hipomania nuk shoqërohet gjithmonë me funksionim të dëmtuar.  Mekanizmat biologjikë përgjegjës për kalimin nga një episod maniak ose hipomanik në një episod depresiv, ose anasjelltas, mbeten pak të kuptuara. 

## Shënime
## Referime