Morfologjia (gjuhësi)

Në gjuhësi, **morfologjia** është studimi i fjalëve, se si janë formuar, dhe marrëdhëniet e tyre me fjalë të tjera në të njëjtën gjuhë. Analizon strukturën e fjalëve dhe pjesëve të fjalëve, si stemin, rrënjët e fjalëve, parashtesat dhe prapashtesat. Morfologjia gjithashtu merret me pjesët e të folurit, intonacionin dhe theksin, dhe mënyrat se si konteksti mund të ndryshojë shqiptimin dhe kuptimin e një fjale. Morfologjia ndryshon nga tipologjia morfologjike, që është klasifikimi i gjuhëve bazuar në përdorimin e tyre të fjalëve, dhe leksikologjia, që është studimi i fjalëve dhe mënyra se si ato përbëjnë fjalorin e një gjuhe. 

Ndërsa fjalët, së bashku me klitikën, në përgjithësi pranohen si njësi më të vogla të sintaksës, në shumicën e gjuhëve, nëse jo të gjitha, shumë fjalë mund të lidhen me fjalë të tjera me rregulla që përshkruajnë kolektivisht gramatikën për atë gjuhë. Për shembull, anglishtfolësit pranojnë se fjalët *qeni* dhe *qentë* (ang. *dog* & *dogs)* janë të lidhura ngushtë, të diferencuara vetëm nga morfema e shumësit "-s", vetëm e lidhur për frazat emër. Folësit e anglishtes, një gjuhë fuzionale, i njohin këto marrëdhënie nga njohuritë e tyre të lindura të rregullave të formimit të fjalëve në anglisht. Ata konstatojnë intuitivisht se *dog* është ndaj *dogs,* ndërsa *cat* është për *cats*; dhe, në mënyrë të ngjashme, *dog* është për të *dog catcher* si *dish* është për *dishwasher*. Në të kundërt, kinezishtja klasike ka shumë pak morfologji, duke përdorur pothuajse ekskluzivisht morfema të palidhura (morfema "të lira") dhe në varësi të rendit të fjalëve për të përcaktuar kuptimin. (Shumica e fjalëve në gjuhën kineze standarde ["Mandarin"], megjithatë, janë kompozita dhe shumica e rrënjëve janë të lidhura). Këto kuptohen si gramatika që paraqesin morfologjinë e gjuhës. Rregullat e kuptuara nga një folës pasqyrojnë modele ose rregullsi specifike në mënyrën e formimit të fjalëve nga njësi më të vogla në gjuhën që ata përdorin, dhe se si ato njësi më të vogla ndërveprojnë në të folur. Në këtë mënyrë, morfologjia është dega e gjuhësisë që studion modelet e formimit të fjalëve brenda dhe nëpër gjuhë dhe përpiqet të formulojë rregulla që modelojnë njohuritë e folësve të atyre gjuhëve. 

Modifikimet fonologjike dhe ortografike midis një fjale bazë dhe origjinës së saj mund të jenë të pjesshme në aftësitë e shkrim-leximit. Studimet kanë treguar që prania e modifikimit në fonologji dhe ortografi i bën fjalët më të ndërlikuara morfologjikisht, më të vështira për t’u kuptuar dhe se mungesa e modifikimit midis një fjale bazë dhe origjinës së saj i bën fjalët morfologjikisht komplekse më të lehta për t’u kuptuar. Fjalët komplekse morfologjike janë më të lehta për tu kuptuar kur ato përfshijnë një fjalë bazë.

Gjuhët polysintetike, të tilla si Chukchi, kanë fjalë të përbëra nga shumë morfema. Fjala Chukchi "təmeyŋəlevtpəγtərkən", për shembull, që do të thotë "Unë kam një dhimbje koke të ashpër", është i përbërë nga tetë morfema *t-ə-meyn-ə-levt-pəγt-ə-rkən*. Morfologjia e gjuhëve të tilla lejon që secila bashkëtingëllore dhe zanore të kuptohen si morfema, ndërsa gramatika e gjuhës tregon përdorimin dhe kuptimin e secilës morfemë. 

Disiplina që merret posaçërisht me ndryshimet e tingullit që ndodhin brenda morfemave është morfofonologjia. 

## Historia 
Historia e analizës morfologjike daton nga gjuhëtari i lashtë indian Pāṇini, i cili formuloi 3,959 rregulla të morfologjisë sanskrite në tekstin *Aṣṭādhyāyī* duke përdorur një gramatikë kushtetuese. Tradita gramatikore greko-romake merrej edhe me analiza morfologjike. Studime në morfologjinë arabe, të kryera nga Marāḥ al-arwāḥ dhe Aḥmad b. 'alī Mas'ūd, daton të paktën 1200 CE më parë. 

Termi gjuhësor "morfologji" u krijua nga August Schleicher më 1859. 

## Konceptet themelore 
### Leksemat dhe format e fjalëve 
Shprehja "fjalë" nuk ka kuptim të përcaktuar mirë. Në vend të kësaj, dy terma të lidhura përdoren në morfologji: leksemë dhe fjalë-formë. Në përgjithësi, një leksemë është një grup fjalëformash që shpesh përfaqësohen me formën e citimit. Për shembull, leksema   përmban fjalë-format *eat, eats, eaten* dhe *ate*. *Eat* dhe *eats* konsiderohen kështu forma të ndryshme fjalish që i përkasin së njëjtës leksemë *. Eat* dhe *Eater*, nga ana tjetër, janë leksema të ndryshme, pasi ato i referohen dy koncepteve të ndryshme. 

#### Fjala prozodike kundrejt fjalës morfologjike 
Këtu janë shembuj nga gjuhë të tjera të dështimit të një fjale fonologjike të vetme që të përkojë me një formë të vetme morfologjike të fjalës. Në latinisht, një mënyrë për të shprehur konceptin 'NOUN-PHRASE1 dhe NOUN-PHRASE2 '(si në "apples and oranges") është të prapashtesa '-que' në frazën e dytë emërore: "apples oranges-and", ashtu siç ishin. Një nivel ekstrem i kësaj çudie teorike të paraqitur nga disa fjalë fonologjike sigurohet nga gjuha Kwak'wala. Në Kwak'wala, si në shumë gjuhë të tjera, që do të thotë marrëdhënie midis emrave, duke përfshirë posedimin dhe "çështjen semantike", janë formuluar nga lidhjet në vend të "fjalëve" të pavarura. Fraza angleze me tre fjalë, "with his club", ku 'with' identifikon frazën e saj të varur emërore si një instrument dhe 'his' tregon një lidhje zotërimi, do të përbëhej nga dy fjalë ose edhe vetëm një fjalë në shumë gjuhë. Për dallim nga shumica e gjuhëve, lidhjet semantike të Kwak'wala fonologjikisht i bashkëngjiten jo leksemës që ato i përkasin semantikisht, por leksemës së mësipërme. Shikoni shembullin e mëposhtëm (në Kwak'wala, fjalitë fillojnë me atë që korrespondon me një folje anglisht): 

kwixʔid-i-da            bəgwanəmai-χ-a              q'asa-s-isi t'alwagwayu 

Morfemë për morfeme përkthehet: 

:: kwixʔid-i-da = clubbed-PIVOT-DETERMINER 

:: bəgwanəma-χ-a = njeri-kallëzore-përcaktues 

:: q'asa-s-is = otter- INSTRUMENTAL-3SG-POSSESSIVE 

:: t'alwagwayu = klub 

: "burri e mbylli hidhërimin me klubin e tij".   

### Inflacioni përkundrejt formimit të fjalëve 
Duke pasur parasysh nocionin e një lekseme, është e mundur të dallohen dy lloje rregullash morfologjike. Disa rregulla morfologjike kanë të bëjnë me forma të ndryshme të së njëjtës leksemë; ndërsa rregullat e tjera kanë të bëjnë me leksema të ndryshme. Rregullat e llojit të parë janë rregulla inflacioniste, ndërsa ato të llojit të dytë janë rregulla të formimit të fjalëve. Gjenerimi i *dogs* shumës në anglisht nga *dog* është një rregull inflacionist, ndërsa frazat e përbëra dhe fjalët si *dog catcher* ose *dishwasher* janë shembuj të formimit të fjalëve. Joformalisht, rregullat e formimit të fjalëve formojnë fjalë "të reja" (më saktë, leksemat e reja), ndërsa rregullat e inflacionit japin forma variante të fjalës "të njëjta" (leksemë). 

Dallimi midis infleksionit dhe formimit të fjalëve nuk është aspak i qartë. Ka shumë shembuj ku gjuhëtarët nuk arrijnë të bien dakord nëse një rregull i caktuar është zhytje apo formim i fjalëve. Seksioni tjetër do të përpiqet të sqarojë këtë dallim. 

Formimi i fjalës është një proces ku ndërthuren dy fjalë të plota, ndërsa me fryrje mund të kombinosh një prapashtesë me disa folje për të ndryshuar formën e saj në temë të fjalisë. Për shembull: në të pacaktuarin e tanishëm, ne përdorim 'shkoj' me temën I / we / ju / ata dhe emrat shumës, ndërsa për personat e tretë përemrat njëjës (ai / ajo / ajo) dhe emrat njëjës i përdorim 'shkon'. Pra, ky '-es' është një shënues inflectional dhe përdoret për t'u përputhur me subjektin e tij. Një ndryshim i mëtejshëm është se në formimin e fjalës, fjala rezultuese mund të ndryshojë nga kategoria gramatikore e fjalës së saj burimore ndërsa në procesin e hyrjes fjala nuk ndryshon kurrë kategorinë e saj gramatikore. 

### Llojet e formimit të fjalëve 
Ekziston një dallim i mëtejshëm midis dy llojeve kryesore të formimit të fjalëve morfologjike: prejardhja dhe kompozimi (përbërja). Përbërja është një proces i formimit të fjalëve që përfshin ndërthurjen e formave të plota të fjalëve në një formë të vetme të përbërë. Prandaj, *dog catcher* është një fjalë e përbërë, pasi edhe *dog* edhe *catcher* janë forma të plota fjalësh në vete, por trajtohen më pas si pjesë të një forme. Prejardhja përfshin vendosjen e formave të kufizuara (d.m.th. jo të pavarura) në leksemat ekzistuese, me anë të të cilave shtimi i lidhjes rrjedh një leksemë të re. Fjala e *pavarur*, për shembull, rrjedh nga fjala e *varur* duke përdorur parashtesën *pa-*, ndërsa vetë fjala e *varur* rrjedh nga folja *var*. Ekziston edhe formimi i fjalëve në proceset e prerjes në të cilat hiqet një pjesë e një fjale për të krijuar një të re, përzierje në të cilën dy pjesë të fjalëve të ndryshme ndërthuren në një, akronime në të cilat çdo shkronjë e fjalës së re përfaqëson një specifik fjalë në përfaqësim d.m.th. NATO për North Atlantic Treaty Organization, huazim në të cilin fjalët nga njëra gjuhë merren dhe përdoren në një tjetër, dhe në fund bashkohen, në të cilën krijohet një fjalë e re për të përfaqësuar një objekt ose koncept të ri. 

### Paradigmat dhe morfosinaksa 
Një paradigmë gjuhësore është tërësia e formave të fjalëve që lidhen me një leksemë të caktuar. Shembujt e njohur të paradigmave janë lidhjet e foljeve dhe deklarimet e emrave. Gjithashtu, rregullimi i formave të fjalëve të një lekseme në tabela, duke i klasifikuar ato sipas kategorive të përbashkëta inflacioniste siç janë tensioni, aspekti, format e pashtjellueshme, numri, gjinia apo rasa, organizon të tilla. Për shembull, përemrat vetorë në anglisht mund të organizohen në tabela, duke përdorur kategoritë e vetës (i pari, i dyti, i treti); numri (njëjës kundrejt shumësit); gjinia (mashkullore, femërore, asnjanëse); dhe rasti (emërore, kallëzore, gjinore). 

Kategoritë infleksionale të përdorura për të grupuar format e fjalëve në paradigma nuk mund të zgjidhen në mënyrë arbitrare; ato duhet të jenë kategori që janë të rëndësishme për përcaktimin e rregullave sintaksore të gjuhës. Veta dhe numri janë kategori që mund të përdoren për të përcaktuar paradigmat në anglisht, sepse anglishtja ka rregulla të marrëveshjes gramatikore që kërkojnë që folja në një fjali të paraqitet në një formë infleksionale që përputhet me vetën dhe numrin e lëndës. Prandaj, rregullat sintaksore të anglishtes kujdesen për ndryshimin midis *dog* dhe *dogs*, sepse zgjedhja midis këtyre dy formave përcakton se cila formë e foljes përdoret. Sidoqoftë, asnjë rregull sintaksor për ndryshimin midis *dog* dhe *dog catcher*, ose i *varur* dhe i *pavarur*. Dy të parët janë emra dhe dy të dytët janë mbiemra. 

Një ndryshim i rëndësishëm midis fryrjes dhe formimit të fjalëve është se format e fjalëve të infektuara të leksemave janë të organizuara në paradigma që përcaktohen nga kërkesat e rregullave sintaksore, dhe nuk ka rregulla përkatëse sintaksore për formimin e fjalëve. Marrëdhënia midis sintaksës dhe morfologjisë quhet "morfosintezë" dhe ka të bëjë me infleksionin dhe paradigmat, jo me formimin e fjalëve ose bashkimin. 

### Alomorfet 
Më sipër, rregullat morfologjike përshkruhen si analogji midis formave të fjalëve: *dog* është ndaj *dogs* pasi *cat* është te *cats* dhe siç është *dish* ndaj *dishes*. Në këtë rast, analogjia vlen si për formën e fjalëve, ashtu edhe për kuptimin e tyre: në secilën palë, fjala e parë do të thotë "një nga X", ndërsa e dyta "dy ose më shumë nga X", dhe ndryshimi është gjithmonë forma shumës *-s* (ose *-es* ) të lidhura me fjalën e dytë, duke sinjalizuar dallimin kryesor midis numrit njëjës dhe shumës. 

Një nga burimet më të mëdha të kompleksitetit në morfologji është se kjo korrespodencë një-në-një midis kuptimit dhe formës nuk vlen për çdo rast në gjuhë. Në anglisht, ekzistojnë çifte të formave të fjalëve si *ox/oxen*, *goose/geese* dhe *sheep/sheep,* ku ndryshimi midis njëjësit dhe shumësit sinjalizohet në atë mënyrë që largohet nga modeli i rregullt, ose nuk është sinjalizuar fare. Edhe rastet e vlerësuara si të rregullta, siç janë *-s*, nuk janë aq të thjeshta; *-s* në *dogs* nuk është e shqiptuar në të njëjtën mënyrë si *-s* në *cats* ; dhe, në shumësa të tillë si *dishes*, një zanore shtohet para *-s* . Këto raste, kur i njëjti dallim realizohet nga format alternative të një "fjale", përbëjnë alomorfet. 

Rregullat fonologjike kufizojnë se cilët tinguj mund të shfaqen pranë njëri-tjetrit në një gjuhë, dhe rregullat morfologjike, kur zbatohen, shpesh shkelin rregullat fonologjike, duke rezultuar në sekuenca të shëndosha që janë të ndaluara në gjuhën në fjalë. Për shembull, për të formuar shumësin e *gjellë* thjesht duke bashkëngjitur një *-S* deri në fund të fjalës do të rezultojë në formë  e cila nuk është e lejuar nga fonotaktika e gjuhës angleze. Për të "shpëtuar" fjalën, futet një tingull zanore mes rrënjës dhe shënuesit të shumësit, dhe  rezulton. Rregulla të ngjashme zbatohen për shqiptimin e *-s* në *qen* dhe *mace* : kjo varet nga cilësia (e shprehur vs e padenjë) e fonemës së fundit paraprake. 

### Morfologjia leksikore 
Morfologjia leksikore është dega e morfologjisë që merret me leksikun, i cili, i konceptuar morfologjikisht, është mbledhja e leksemave në një gjuhë. Si e tillë, ajo ka të bëjë kryesisht me formimin e fjalëve: prejardhjen dhe përbërjen. 

## Aplikimi 
Analiza e morfologjisë përdoret në fusha të ndryshme. Për shembull, duke përdorur veçori morfologjike është e mundur të vlerësohet cilësia e të dhënave në Wikipedia në anglisht, polonisht, rusisht dhe versione të tjera të gjuhës. 

## Shiko edhe 
* Morfomi (gjuhësia) 

## Lexo më shumë 
* 
* .
* 
* 
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Referime 
## Lidhje të jashtme