Falanga Spanjolle Tradicionale dhe Junta Ofensive Nacional-Sindikaliste

parapamje|190x190px|Simboli i Falangës.
Falanga Spanjolle Tradicionale dhe Junta Ofensive Nacional-Sindikaliste (**FET y de las JONS**),  e shkurtuar shpesh në vetëm "FET",  ishte partia e vetme ligjore e regjimit frankoist në Spanjë. Ajo u krijua nga gjenerali Francisko Franko në vitin 1937 si një bashkim i fashistit Falanga Spanjolle e JONS (FE de las JONS) me Komunitetin Tradicionalist neoabsolutist monarkist dhe ultrakatolik që i përkiste lëvizjes karliste.  Përveç ngjashmërisë së emrave, partia mbajti zyrtarisht pjesën më të madhe të platformës së FE de las JONS (26 nga 27 pikë) dhe një strukturë të brendshme të ngjashme.   Në vitin 1958 u riemërua si Lëvizja Nacionale. Kjo parti udhëhoqi Spanjën deri në prill 1977.

## Historia 
FET y de las JONS u krijua si bashkimi i Falangës Spanjolle, një parti falangiste, Këshilli i Ofensivave Kombëtare Sindikaliste, një parti sindikaliste kombëtare dhe Komuniteti Tradicionalist, një parti monarkiste katolike. Të tre parti po bëheshin të rëndësishme në politikën e krahut të djathtë spanjoll përpara fillimit të luftës civile. Falanga spanjolle dhe Këshilli i Ofensivave Kombëtare Sindikaliste ishin relativisht të vogla dhe u bashkuan në partinë e re tF quajtur aalanga e JONS (Flange de la JONS ), emqr me të cilin morën pjesë në zgjedhjet e vitit 1936. Ndërsa shpërtheu lufta civile, Falanga u rrit me shpejtësi në anëtarësim dhe Komuniteti Tradicionalist, tashmë një forcë e shquar, mobilizoi dhe bashkoi forcat për të luftuar qeverinë e majtë të ardhur në pushtet pas zgjedhjeve.

Me shpërthimin e Luftës Civile në korrik 1936, Falanga luftoi në anën e fraksionit nacionalist kundër Republikës së Dytë Spanjolle . Duke u zgjeruar me shpejtësi nga disa mijëra në disa qindra mijëra,  anëtarësia mashkullore e Falangës u shoqërua nga një organizatë ndihmëse e grua e quajtur Seksioni Femëror (*Sección Femenina)*. E udhëhequr nga Pilar, e motra e Hosé Antonio, kjo organizatë e fundit ndihmëse pretendoi më shumë se gjysmë milioni anëtarë deri në fund të luftës dhe ofroi shërbime infermierije dhe mbështetje për forcat nacionaliste. 

Udhëheqja e partisë kontrollohej nga Manuel Hedija, pasi shumë nga udhëheqësit e gjeneratës së parë ishin të vdekur ose të burgosur nga republikanët. Midis tyre ishte Primo de Rivera, i cili ishte një i burgosur i qeverisë, i cili u ekzekutua më 20 nëntor 1936 (një datë që njihet si 20-N në Spanjë) në një burg republikan, duke i dhënë atij statusin e martirit në mesin e falangistëve. Ky dënim u bë i mundur sepse ai kishte humbur imunitetin e deputetit, pasi partia e tij nuk kishte marrë vota të mjaftueshme në zgjedhjet e fundit.

Më 19 prill 1937 Francisco Franco nxori një Dekret Unifikimi, i cili bashkoi me forcë Falangën me Komunitetin Tradicionalist, një bashkim karlist, për të formuar Falangën Spanjolle Tradicionale dhe Juntën Ofensive Nacional-Sindikaliste. Franko mori rolin e shefit kombëtar, duke ndjekur modelin e një partie fashiste.  Të gjitha partitë e tjera që mbështesnin fraksione rebele brenda partive u shpërndanë, por ish anëtarët e tyre ishin të lirë të bashkoheshin me FET-in si anëtarë individualë. Ideologjia zyrtare e partisë së re ishte e ngjashme me atë të  Falangës Spanjolle. Programi i tyre, i njohur si 2*7 -pikëshi* i falangistëve —  u reduktua pas bashkimit në 26 pika, dhe i vetmi nen që u hoq nga programi ishte ai që ndalonte bashkimin e partisë me parti tn tjera. Partia e bashkuar përfshiu shumë simbole falangiste, ndër t  tjerakëmishën blu, shigjetat në zgjedhë, flamurin kuq e zi dhe himnin *Cara al Sol.*  

FET-i ishte në fakt një koalicion i gjerë nacionalist, i kontrolluar ngushtë nga Franko. Antarë të Falangës origjinale (përfshirë Hedija) dhe shumë karlistë nuk u bashkuan me partinë e unifikuar. Franco kishte kërkuar të kontrollonte Falangën pas një përplasjeje midis Hedijas dhe kritikëve të tij kryesorë brenda grupit, *legjitimistëve* të Agustín Aznar dhe Sancho Dávila y Fernández de Celis, që kërcënoi të prishte përpjekjet e luftës nacionaliste.  Franko u bë *jefe nacional* dhe Caudillo Suprem i FET. Atij i ishte dhënë "autoriteti më absolut", duke përfshirë fuqinë për të emëruar pasardhësin e tij dhe ishte përgjegjës vetëm ndaj "Zotit dhe historisë". 
djathtas|parapamje| Vizita e Frankos në Tolosa më 1948. Podiumi është zbukuruar me zgjedhën dhe shigjetat, simbolin e *Sindicato Vertical* dhe Kryqin e Burgundisë .
Pas luftës, partia u ngarkua me zhvillimin e një ideologjie për regjimin e Frankos. Kjo punë u bë një *çmim* për politikanët ambiciozë - të konvertuarit e rinj, të cilët quheshin *camisas nuevas* ("këmisha të reja") në kundërshtim me "këmisha të vjetra", që përkrahnin haptazi një ideologji më populiste.

Anëtarësia në Falange/FET arriti një kulm prej 932,000 në vitin 1942.  Pavarësisht nga bashkimi zyrtar i fraksioneve të ndryshme nacionaliste brenda partisë në 1937, tensionet vazhduan midis grupeve të ndryshme, duke nisur dhe luftën kundër kundërshtarëve brenda partisë.

Nga mesi i Luftës së Dytë Botërore, Franko dhe falangistët kryesorë, u distancuan nga fashistët evropianë të lëkundur, theksuan "autoritarizmin katolik spanjoll" unik të regjimit dhe falangës dhe sipas udhëzimeve, duke nisur nga shtatori i vitit 1943, Falanga/FET do të quhej "lëvizje" dhe jo "parti". 

Falange gjithashtu zhvilloi organizata rinore, me anëtarë të njohur si *Flechas* dhe *Pelayos*,  nën ombrellën e Organizatës së Rinisë Spanjolle . Shumica e këtyre anëtarëve të rinj mbanin beretë të kuqe .

Me përmirësimin e marrëdhënieve me Shtetet e Bashkuara, zhvillimin ekonomik dhe ngritjen e një grupi teknokratësh relativisht të rinj brenda qeverisë, Falange vazhdoi të bjerë.  Në mesin e viteve 1960, anëtarësimi i Falanges në tërësi po zvogëlohej dhe po plakej. Në vitin 1974, mosha mesatare e falangistëve në Madrid ishte të paktën 55 vjeç. 

## Referencat