Islami dhe nacionalizmi

Marrëdhënia ndërmjet **Islamit dhe nacionalizmit**, që nga fillimet e Islamit e deri më sot, ka qenë shpeshherë e tensionuar, ku si Islami ashtu edhe nacionalizmi në përgjithësi janë kundër njëri-tjetrit.

## Kuran dhe hadith 
Ajeti i 13-të i El-Huxhurat thotë: “O ju njerëz, Ne ju krijuam mashkull dhe femër dhe ju bëmë popuj dhe fise që të njiheni me njëri-tjetrin [për të mos luftuar njëri-tjetrin]. Vërtet, më fisniku prej jush tek Allahu është më i devotshmi prej jush, me të vërtetë Allahu është i dijshëm dhe i dijshëm”.

Disa muslimanë besojnë se Muhamedi e dënoi nacionalizmin në shumë hadithe, duke thënë: "Kushdo që lufton nën flamurin e marrëzisë [tribalizmit], mbështet fisnorët ose zemërohet për hir të fisnimit, ai do të vdesë në një gjendje injorance". I pyetur për nacionalizmin ai u përgjigj duke thënë “Lëre se është kalbur”. Disa myslimanë besojnë se ai i shpalli nacionalistët si jomyslimanë duke thënë: "Ai nuk është nga ne që thërret në fisnim. Ai nuk është nga ne që lufton për hir të fisnimit. Ai nuk është nga ne që vdes duke ndjekur rrugën". të tribalizmit”. Ai kishte udhëtuar në Medine për të zgjidhur konfliktin e gjatë dhe të përgjakshëm midis fiseve Khazraj dhe Aws. Përfundimisht, të dy fiset u konvertuan në Islam dhe u bënë ensarët. Muhamedi tha gjithashtu se Ghuraba do të jenë "ata që u shkëputën nga fiset e tyre".

## Historia moderne 
Në fund të viteve 1800 dhe në fillim të viteve 1900, ideologji të ndryshme nacionaliste dolën nga Lindja e Mesme, duke përfshirë nacionalizmin turk, nacionalizmin arab, nacionalizmin iranian dhe të tre këto ideologji i hapën rrugën nacionalizmit kurd, i cili filloi si një lëvizje mbrojtëse kundër tyre. Kjo ishte gjithashtu periudha kur u shfaqën lëvizja Selefite, Islamizmi dhe Pan-Islamizmi, ku ky i fundit refuzoi konceptin e kombeve në favor të një kombi islamik.

Jamal al-Din al-Afghani udhëhoqi një lëvizje internacionaliste dhe anti-nacionaliste dhe donte unitetin mes muslimanëve. Afgani kishte frikë se nacionalizmi do ta ndante botën myslimane dhe besonte se uniteti mysliman ishte më i rëndësishëm se identiteti etnik. Muhamed Rashid Rida, një student i Afganistanit dhe i dishepullit të Afganistanit, Muhamed Abduh, do të vazhdonte këtë besim. Rida besonte se bashkimi i bashkësisë islame do të ishte i mundur vetëm përmes rivendosjes së një kalifati islamik që zbaton Sheriatin. Rida u bëri thirrje arabëve të bëjnë një projekt pan-islamist që synon ringjalljen e kalifatit islamik, i cili përfshin të gjitha tokat myslimane. Rida gjithashtu u bëri thirrje muslimanëve që të ndërtojnë një sistem politik të bazuar në Islam; në vend të nacionalizmit, të cilin ai e dënoi shpesh si një ideologji perëndimore.

Rreth vitit 1908 ishte kur nacionalizmi turk filloi të rritet ndjeshëm. Nga fundi i Perandorisë Osmane, Lëvizja Kombëtare Turke e udhëhequr nga Mustafa Kemal Ataturku i kishte hapur rrugë ideologjisë së Kemalizmit, e cila u bë ideologjia themeluese e Turqisë. Kemalistët synonin turqizimin dhe shekullarizimin e Turqisë dhe shkuan deri në ndalimin e hixhabit dhe miratimin e ezanit turk. Në Turqi, reformat radikale kemaliste çuan në lindjen e ideologjisë së njohur si sinteza kurdo-islamike. Shumë dekada më vonë, gjatë Luftës së Ftohtë dhe Operacionit Gladio, u shfaq sinteza turko-islame, ku Alparslan Türkeş, një avokat i ezanit turk, filloi hapjen e kampeve të stërvitjes së Ujqërve Gri me mbështetjen amerikane për të trajnuar anëtarët e saj për të luftuar kundër të majtëve, alevitë. kurdët, si dhe islamistët që nuk pranuan nacionalizmin turk.

Në vitin 1925, me sundimin e dinastisë Pahlavi, Irani ishte bërë gjithashtu një shtet laik me politika nacionaliste. Irani ishte laicizuar dhe perëndimor gjithnjë e më shumë deri në Revolucionin Iranian, i cili e bëri Islamin bazën e politikës iraniane. Ruhollah Khomeini synonte gjithashtu unitetin e të gjithë muslimanëve nën kujdesin e juristit islam. Khomeini bëri shumë përpjekje për të kapërcyer ndarjen midis sunitëve dhe shiitëve dhe gjithashtu për të çrrënjosur nacionalizmin në Iran.

Nacionalizmi arab u shfaq në vitet 1920 dhe u bë ideologjia kryesore në mashrik. Ndikimi i saj u rrit dhe nacionalistët arabë morën kontrollin e vendeve të ndryshme arabe. Gamal Abdel Nasser erdhi më vonë dhe nxiti nacionalizmin arab, dhe partitë politike si Partia Ba'ath bënë gjithashtu. Islamizmi filloi të sfidonte nacionalizmin arab dhe të ishte kundërshtari i tij kryesor politik. Nacionalizmi arab u ul për shkak të moralit të humbur pas Luftës Gjashtë Ditore. Vëllazëria Myslimane më pas i rriti veprimet e saj kundër nacionalizmit arab, veçanërisht në Egjipt dhe Siri, të cilat ishin vendet kryesore për nacionalizmin arab. Partia Ba'ath Siriane sulmonte rregullisht fenë dhe ra në konflikt me ideologjitë e tjera nacionaliste arabe si Naserizmi, i cili u akuzua nga Ba'athistët sirianë për tradhti të idealeve socialiste. Nasser më vonë i akuzoi Ba'athistët se ishin kundër fesë dhe se promovonin sektarizmin mes arabëve. Partia Ba'ath e Irakut, veçanërisht gjatë sundimit të Sadam Huseinit, ishte një parti laike dhe socialiste ashtu si Partia Ba'ath Siriane. Megjithatë, Partia irakiane Ba'ath kishte një ndjenjë shumë më të fortë anti-iraniane dhe u kthye fetare vetëm pas Fushatës së Besimit pas disfatës së Irakut gjatë Luftës së Gjirit, por mbajti nacionalizmin.

Hizb ut-Tahrir është jashtëzakonisht kundër nacionalizmit.

Pavarësisht mospërputhjes së Islamit dhe nacionalizmit, nacionalizmi pakistanez është fetar dhe jo laik, me Islamin që është qendra e tij. Hamasi gjithashtu përzien nacionalizmin palestinez me islamizmin, gjë që e bën atë të ketë konflikte me ISG dhe organizata të tjera salafiste. Jaish ul-Adl përzien nacionalizmin balok me Islamin. Ideologjia zyrtare e Talibanëve kombinon islamizmin me Pashtunvalin, duke qenë gjithashtu një nga shkaqet e konfliktit Shteti Islamik-Taliban. Al-Shabaab përfshin një ndjenjë anti-etiopiane, të frymëzuar nga nacionalizmi somalez, në ideologjinë e saj.

## Shiko edhe 
* Islami
* Nacionalizmi

## Referime