open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jevgeni Prigozhin

[parapamje|Yevgeny Prigozhin i [Grupi Wagner|Grupit Wagner.]]
**Yevgeny Viktorovich Prigozhin** (lindur më: 1 qershor 1961) është një oligark rus, lider mercenar dhe ish-i besuari i ngushtë i presidentit rus Vladimir Putin derisa ai filloi një kryengritje në qershor 2023. Prigozhin quhet ndonjëherë "**kuzhinieri i Putinit**", pasi ai zotëron restorante dhe kompani ushqimi që ofrojnë shërbime për Kremlinin. Dikur i dënuar në Bashkimin Sovjetik, Prigozhin kontrollon një rrjet kompanish me ndikim, veçanërisht kompaninë ushtarake private Wagner, e cila u mbështet nga shteti rus, si dhe 3 kompani të akuzuara për ndërhyrje në zgjedhjet amerikane të vitit 2016 dhe 2018. Sipas një hetimi të vitit 2022 nga Bellingcat, The Insider dhe Der Spiegel, aktivitetet e Prigozhin "janë të integruara ngushtë me Ministrinë e Mbrojtjes së Rusisë dhe krahun e saj të inteligjencës, GRU".

Pas vitesh mohimi të lidhjeve me Grupin Wagner, në shtator 2022 ai konfirmoi se ishte themeluesi i tij. Ai deklaroi se e themeloi atë në maj 2014, për të mbështetur forcat *proxy* ruse në Luftën e Donbasit kundër Ukrainës. Ky pranim u nxit nga një video virale në vitin 2022, në të cilën Prigozhin u shfaq në një burg rus duke rekrutuar të burgosur, duke u premtuar atyre lirinë nëse do të shërbenin 6 muaj me Grupin Wagner. Grupi i tij Wagner luajti një rol të rëndësishëm në luftën Ruso-Ukrainase. Ai gjithashtu mbështeti interesat ruse në Siri, Libi, Republikën e Afrikës Qendrore dhe disa vende të tjera. Në nëntor 2022, Prigozhin pranoi gjithashtu rolin e tij në ndërhyrjen ruse në zgjedhjet amerikane, duke thënë se operacione të tilla do të vazhdonin. Në shkurt 2023, ai deklaroi se ishte themeluesi dhe menaxheri për një kohë të gjatë i Agjencisë së Kërkimeve në Internet, një kompani ruse e akuzuar për propagandë dhe dezinformim në internet.

Prigozhin, kompanitë dhe bashkëpunëtorët e tij përballen me sanksione ekonomike dhe akuza penale në Shtetet e Bashkuara, dhe në Mbretërinë e Bashkuar ai mbetet një person i caktuar nën sanksione. FBI po ofron një shpërblim deri në 250.000 dollarë për informacion që çon në arrestimin e Prigozhin. Në tetor 2020, Bashkimi Evropian (BE) vendosi sanksione kundër Prigozhin në lidhje me financimin e tij të aktiviteteve të Grupit Wagner në Libi. Në prill të vitit 2022, BE-ja i vendosi sanksione të reja për shkak të rolit të tij në pushtimin rus të Ukrainës.

Prigozhin kritikoi hapur Ministrinë ruse të Mbrojtjes për korrupsion dhe për keqpërdorimin e luftës kundër Ukrainës. Më 23 qershor 2023, ai përdori Grupin Wagner për të nisur një kryengritje kundër udhëheqjes ushtarake ruse, duke akuzuar Ministrinë e Mbrojtjes për granatimet e ushtarëve të Wagner. Wagner pushtoi qytetin rus të Rostov-on-Don dhe u nis për në Moskë. Negociatat çuan në ndërprerjen e kryengritjes të nesërmen. Prigozhin pranoi të transferohej në Bjellorusi dhe akuzat penale kundër tij për kryengritje u hoqën. Kryengritësit e Wagner-it nuk do të ndiqen penalisht nëse pranojnë të nënshkruajnë kontrata me Ministrinë e Mbrojtjes ose të transferohen në Bjellorusi.

## Shiko edhe 
* Grupi Wagner
* Dmitry Utkin

## Referime
Ministria e Mbrojtjes (Rusi)

parapamje|Stema e ministrisë.
**Ministria e Mbrojtjes e Federatës Ruse** (Rusisht: *Ministerstvo oborony Rossijskoj Federacii, Minoborony Rossii*, shkurtuar zyrtarisht si MО ose Minoboron) është organi drejtues i Forcave të Armatosura Ruse.

Presidenti i Rusisë është Komandanti i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura të Federatës Ruse dhe drejton veprimtarinë e Ministrisë. Ministri i Mbrojtjes ushtron autoritet administrativ dhe operacional mbi forcat e armatosura. Shtabi i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura zbaton udhëzimet dhe urdhrat e presidentit dhe të ministrit të mbrojtjes.

Ndërtesa kryesore e ministrisë, e ndërtuar në vitet 1940, ndodhet në sheshin Arbatskaya, pranë rrugës Arbat. Ndërtesa të tjera të ministrisë ndodhen në të gjithë qytetin e Moskës. Organi suprem përgjegjës për menaxhimin dhe mbikëqyrjen e Forcave të Armatosura nga Ministria është Qendra Kombëtare e Menaxhimit të Mbrojtjes, e vendosur në argjinaturën Frunzenskaya dhe përgjegjëse për centralizimin e komandës së Forcave të Armatosura.

Ministri aktual i Mbrojtjes është gjenerali i ushtrisë Sergei Shoigu.

## Shiko edhe 
* Forcat e Armatosura Ruse

## Referime
Sergei Shoigu

parapamje|Portreti zyrtar i Sergei Shoigu.
**Sergei Kuzhugetovich Shoigu** (lindur më: 21 maj 1955) është një politikan dhe oficer ushtarak rus që ka shërbyer si Ministër i Mbrojtjes i Rusisë që nga viti 2012. Shoigu ka shërbyer si kryetar i Këshillit të Ministrave të Mbrojtjes të Komonuelthit të Shteteve të Pavarura që nga viti 2012.

Shoigu ishte Ministër i Situatave të Emergjencave nga viti 1991 deri në vitin 2012. Ai shërbeu për një kohë të shkurtër si guvernator i Oblastit të Moskës në vitin 2012. Një i besuar dhe aleat i ngushtë i Vladimir Putinit, Shoigu i përket *silovikut* të rrethit të brendshëm të Putinit.

## Shiko edhe 
* Ministria e Mbrojtjes (Rusi)
* Dmitry Peskov
* Vladimir Putin

## Referime
Dmitry Peskov

parapamje|Portreti zyrtar, 2018.
**Dmitry Sergeyevich Peskov** (Rusisht: *Dmitrij Sergeevič Peskov*, lindur më: 17 tetor 1967) është një diplomat rus dhe sekretar i shtypit i presidentit rus Vladimir Putin.

## Shiko edhe 
* Vladimir Putin
* Sergei Shoigu

## Referime
Nimon Lokaj

**Nimon Lokaj** (lindur më 7 dhjetor 1941 në Pobërgjë, afër Deçanit, Mbretëria e Shqipërisë ) është një piktor shqiptar. Ai u diplomua në Akademinë e Arteve të Bukura të Beogradit në vitin 1969.  Pas diplomimit dha mësim për artin figurativ në Deçan. ==

## Referime
Paraqitja violinë

djathtas|parapamje|320x320px| Shembull i një paraqitje violinë
djathtas|parapamje|320x320px| Shembull i një paraqitje violine në një botim shkencor në PLOS Pathogens .
Një **grafik violine** është një grafik statistikor për krahasimin e shpërndarjeve të probabilitetit . Është e ngjashme me një paraqitje kuti, me shtimin e një grafiku të dendësisë së bërthamës së rrotulluar në secilën anë. 

## Historia 
Paraqitja violinë u propozua në 1997 nga Jerry L. Hintze dhe Ray D. Nelson si një mënyrë për të shfaqur edhe më shumë informacion sesa paraqitja kuti, e cila u krijua nga John Tukey në 1977.  Emri vjen nga ngjashmëria e pretenduar me një violinë .  dhe paketa md-plot në PyPI. 

Një paraqitje violinë është më informuese sesa një paraqitje e thjeshtë kuti. Ndërsa një skemë kutie tregon vetëm statistika përmbledhëse të tilla si diapazoni mesatar/mesor dhe interkuartil, paraqitja violinë tregon shpërndarjen e plotë të të dhënave. Dallimi është veçanërisht i dobishëm kur shpërndarja e të dhënave është multimodale (më shumë se një kulm). Në këtë rast, një paraqitje violinë tregon praninë e majave të ndryshme, pozicionin e tyre dhe amplituda relative.

Edhe pse më informuese se paraqitja kuti, ajo është më pak e njohur. Për shkak të jopopullaritetit të tyre, ato mund të jenë më të vështira për t'u kuptuar për lexuesit që nuk i njohin. Në këtë rast, një alternativë më e arritshme është të vizatoni një seri histogramesh të grumbulluara ose shpërndarje të densitetit të bërthamës .
San Alfonso del Mar

parapamje| San Alfonso del Mar.
**San Alfonso del Mar** e njohur edhe me emrin **Crystal Lagoon** është një kompleks rezidencial ose qendër pushimi që ndodhet në Algarrobo, Rajoni Valparaíso, Kili, në brigjet e Oqeanit Paqësor. Në kohën e ndërtimit të aj ako konsiderohej se kishte pishinën më të madhe në botë.  Është inauguruar në vitin 1993. Ndodhet rreth 90&nbsp;kilometra nga Santiago.

## Karakteristikat 
Ky kompleks ka 1233 apartamente në 11 ndërtesa, të gjitha me pamje nga deti dhe me pamje nga laguna. Çdo ndërtesë ka një plazh privat, bankinë dhe pishina.

Përveç lagunës, San Alfonso del Mar ka një sasi të madhe pajisjesh, një plazh me një pishinë të ngrohtë (e cila është edhe piramida më e madhe e qelqit në vend), si dhe një nga restorantet me pamjet më të mira të vijës bregdetare. i quajtur Big Fish, pajisje sportive, rrëshqitje në ujë, supermarket, varka, mbikëqyrje 24 orëshe, spa, ndër të tjera lehtësira.

## Laguna artificiale 
Laguna artificiale e rrethimit ka 1013&nbsp;m i gjatë dhe 3&nbsp;m thellësia maksimale; përmban 250&nbsp;milion litra ujë të kripur të pastër kristal, i cili nxirret direkt nga deti, duke mbuluar një sipërfaqe prej rreth 8&nbsp;ha.  Pastërtia dhe pastërtia e ujërave të tij është për shkak të një procesi të ngopjes me oksigjen të quajtur oksigjenim me presion (SaO2). Ky sistem jo vetëm që bën të mundur pastrimin e masave të mëdha të ujit, por gjithashtu përdor njëqind herë më pak kimikate sesa proceset tradicionale.

Laguna kristalore u ndërtua në pesë vjet nga kompania kiliane Crystal Lagoon.  Falë dimensioneve të saj të pazakonta, në lagunën e San Alfonso del Mar mund të praktikoni aktivitete detare si zhytje, rrëshqitje në ajër, lundrim, etj.

## Shih edhe 
* Pishina e Gërmisë
* Lista e pishinave më të mëdha
* Rekordet botërore për ndërtesat dhe strukturat

## Lidhjet e jashtme 
* Sitio web oficial 
## Referime
Dmitry Utkin

[parapamje|Portreti i [Pasaporta|pasaportës së Dmitry Utkin.]]
[parapamje|Skanimi i [Pasaporta|pasaportës Dmitry Utkin.]]
**Dmitry Valerievich Utkin** (11 qershor 1970-23 Gusht 2023) është një oficer i ushtrisë ruse. Ai shërbeu si oficer i forcave speciale në GRU, ku mbante gradën nënkolonel. Ai supozohet se ka themeluar Grupin Wagner, me shenjën e tij të thirrjes që thuhet se është Wagner. Utkin ka marrë 4 Urdhra të Guximit të Rusisë.

## Karriera ushtarake 
## Rusia dhe korpusi sllav 
Utkin shërbeu si komandant i Detashmentit Special të Veçantë 700 të Brigadës Speciale të 2-të të Veçantë të GRU-së Ruse, i vendosur në Pechory, Rajoni i Pskovit, deri në vitin 2013. Pas daljes në pension, ai iu bashkua Korpusit Sllav, duke luftuar në anën e presidentit sirian Beshar el-Asad gjatë luftës civile siriane në 2013. Ai u kthye në Moskë në tetor 2013.

## Grupi Wagner 
*Artikulli kryesor: Grupi Wagner*

Pothuajse menjëherë pas kthimit në Rusi, Utkin thuhet se krijoi grupin e tij mercenar. Emri i grupit, Grupi Wagner, është një referencë për shenjën e thirrjes që Utkin përdorte në atë kohë, "Wagner", e cila në vetvete është një referencë për kompozitorin gjerman Richard Wagner. Utkin dhe "Grupi i tij Wagner", si dhe disa veteranë të Korpusit Sllav, u panë në Krime në shkurt 2014 dhe më pas në Donbas, ku ata luftuan për separatistët pro-rusë gjatë Luftës Ruso-Ukrainase. Gazeta.ru raportoi se Utkin dhe njerëzit e tij mund të ishin përfshirë në vrasjen e disa komandantëve në terren të Republikës së vetëshpallur Popullore të Luhanskut. Gazeta turke Yeni Şafak raportoi se Utkin ishte ndoshta një personazh i kompanisë, ndërsa kreu i vërtetë i Wagner ishte dikush tjetër.

Utkin u pa në Kremlin gjatë kremtimit të Ditës së Heronjve të Atdheut më 9 dhjetor 2016. Ai mori pjesë në kremtim si laureat i 4 Urdhrave të Guximit, dhe u fotografua me Presidentin e Rusisë, Vladimir Putin. Dmitry Peskov, sekretari i shtypit i Presidentit rus, pranoi se Utkin ishte në mesin e të ftuarve, por nuk komentoi lidhjen e tij me mercenarët.

RBK raportoi se pas përfundimit të trajnimit në Krasnodar Krai, Utkin dhe njerëzit e tij u kthyen në Siri në vitin 2015. Menjëherë pas fillimit të sulmeve ajrore ruse në Siri, dolën raporte për vdekjen e mercenarëve rusë që luftonin në terren. Disa imazhe të përhapura në mediat sociale me sa duket përshkruanin burra të armatosur rusë të vrarë gjatë Betejës së Palmirës në mars 2016. Sky News raportoi se rreth 500 deri në 600 njerëz, kryesisht mercenarë të Wagner, u vranë në Siri në vitin 2016.

## Shiko edhe 
* GRU (Rusi)
* Grupi Wagner
* Yevgeny Prigozhin

## Referime
Poitiers

**Poitiers** ( ; Poitevin : *Poetàe* ; Ocitanisht: *Peitieus* ; Shqip: Puatjeri) është një qytet mbi lumin Clain. Është një komunë dhe kryeqyteti i departamentit të Vjenës dhe qendra historike e Poitou . Në vitin 2017 kishte një popullsi prej 88,291 banorësh. Aglomeracioni i tij numëron 130.853 banorë në vitin 2016 dhe është qendra e një zone urbane prej 261.795.

Me më shumë se 29,000 studentë, Puajteri ka qenë një qytet i madh universitar që nga krijimi i universitetit të tij në 1431, duke pritur figura të tilla si René Descartes, Joachim du Bellay dhe François Rabelais, ndër të tjera. Një qytet i artit dhe historisë, i njohur ende si " *Ville aux cent clochers* " qendra e qytetit është piktoreske dhe rrugët e tij përfshijnë kryesisht arkitekturë historike dhe shtëpi gjysmë druri,  veçanërisht arkitekturë fetare, kryesisht nga periudha e stilit romanesk . ; duke përfshirë veçanërisht pagëzimorin Saint-Jean (shek. IV), hipogjeumin e Dunave (shek. VII), kishën Notre-Dame-la-Grande (shek. XII), kishën Saint-Porchaire (shek. 12) ose katedralen Saint-Pierre  (fundi i shekullit të 12-të) si dhe Pallatin e Poitiers, deri vonë një gjykatë (shekulli i 12-të), ish-pallati i kontëve të Poitou, Dukëve të Akuitanisë, ku e mbante oborrin e saj mbretëresha e Francës dhe Anglisë Eleanor of Aquitaine.

Emri i qytetit lidhet me dy beteja të mëdha që u zhvilluan në këtë zonë. E para, në 732, e njohur gjithashtu si Beteja e Tours (për të shmangur konfuzionin me të dytën), përfshiu Frankët e komanduar nga Charles Martel që mposhtën një ushtri ekspeditare të Kalifatit Umajad . E dyta, në 1356, ishte një nga betejat kryesore të Luftës Njëqindvjeçare . Ajo pa humbjen e një ushtrie më të madhe mbretërore franceze nga anglezët dhe kapjen e Gjonit II nga Princi fitimtar i Uellsit.

Aglomeracioni Puatjerit, i vendosur në gjysmë të rrugës midis Parisit dhe Bordosë, është shtëpia e teknopolit Futuroscope, e cila përfshin kompani të mëdha publike ( CNED, Canopé, etj.) dhe private të shtrirjes kombëtare, si dhe laboratorë kryesorë evropianë të kërkimit. Me 2 milionë vizitorë në vit, Futuroscope është vendi kryesor turistik në Nouvelle-Aquitaine dhe parku i tretë argëtues më popullor në Francë pas Disneyland Paris dhe Puy du Fou.

## Banorët dhe demografia 
## Personalitete  
* Michel Foucault
* Jean-Pierre Thiollet

## Klima 
Klima në zonën e Puatjerit është e butë me amplituda të buta të temperaturës dhe reshje të mjaftueshme gjatë gjithë vitit, megjithëse me një tendencë tharjeje gjatë verës.

## Referime
Wattrelos

**Wattrelos** (  ; Hollandishte arkaike: *Waterlos* ; Shqip: *Ujrasi*) është një komunë në departamentin Nord në rajonin Hauts-de-France të Francës veriore.  Ndodhet në kufi me Belgjikën, në verilindje të qytetit të Lilës . Komponenti i pestë më i madh i Métropole Européenne de Lille, Ujrasi kufizohet me komunat Roubaix, Tourcoing dhe Leers në Francë dhe komunat Mouscron dhe Estaimpuis në Belgjikë.

## Popullsia
Qytetërimi minoan

**Qytetërimi Minoan** ishte një qytetërim i Egjeut i epokës së bronzit në ishullin e Kretës dhe ishujt e tjerë të Egjeut, fillimet më të hershme të të cilit datojnë në rr. 3500 p.e.s., me qytetërimin kompleks urban që fillon rreth vitit 2000 p.e.s., dhe më pas ka rënë nga rr. 1450 p.e.s. derisa përfundoi rreth vitit 1100 pes, gjatë fillimit të periudhës së errët greke, pjesë e një shembjeje më të gjerë të epokës së bronzit rreth Mesdheut. Ai përfaqëson qytetërimin e parë të përparuar në Evropë, duke lënë pas një numër kompleksesh ndërtimesh masive, art të sofistikuar dhe sisteme shkrimi. Ekonomia e saj përfitoi nga një rrjet tregtie rreth pjesës më të madhe të Mesdheut.

Qytetërimi u rizbulua në fillim të shekullit të 20-të përmes punës së arkeologut britanik Sir Arthur Evans. Emri "Minoan" rrjedh nga mbreti mitik Minosi dhe u krijua nga Evans, i cili e identifikoi vendin në Knosos me labirintin e Minotaurit. Qytetërimi Minoan është përshkruar si më i hershmi i këtij lloji në Evropë, dhe historiani Will Durant i quajti Minoanët "lidhja e parë në zinxhirin evropian".

Minoanët ndërtuan pallate të mëdha komplekse deri në katër kate, me sisteme hidraulike të përpunuara dhe të zbukuruara me afreske. Pallati më i madh Minoan është ai i Knososit, i ndjekur nga ai i Faistos. Funksioni i pallateve, si shumica e aspekteve të qeverisjes dhe fesë minoane, mbetet i paqartë. Periudha minoane pa një tregti të gjerë nga Kreta me vendbanimet e Egjeut dhe Mesdheut, veçanërisht ato në Lindjen e Afërt. Nëpërmjet tregtarëve dhe artistëve, ndikimi kulturor Minoan arriti përtej Kretës deri në Cikladet, Mbretërinë e Vjetër të Egjiptit, Qipron bakërmbajtëse, Kanaanin dhe bregdetin levantin dhe Anadoll. Disa nga artet më të mira Minoan u ruajtën në qytetin e Akrotirit në ishullin e Santorinit; Akrotiri ishte shkatërruar efektivisht nga shpërthimi Minoan.

Minoanët kryesisht shkruanin në shkrimin Linear A dhe gjithashtu në hieroglife kretase, duke koduar një gjuhë të emërtuar hipotetikisht minoanisht. Arsyet për rënien e ngadaltë të qytetërimit Minoan, duke filluar rreth vitit 1550 p.e.s., janë të paqarta; teoritë përfshijnë pushtimet mikene nga Greqia kontinentale dhe shpërthimin e madh vullkanik të Santorinit.

## Referime
Qytetërimi i Egjeut

**Qytetërimi i Egjeut** është një term i përgjithshëm për qytetërimet e epokës së bronzit të Greqisë rreth Detit Egje. Ekzistojnë tre rajone gjeografike të dallueshme, por komunikuese dhe ndërvepruese të mbuluara nga ky term: Kreta, Cyclades dhe kontinenti grek. Kreta është e lidhur me qytetërimin Minoan që nga epoka e bronzit të hershëm. Qytetërimi cycladic konvergon me kontinentin gjatë periudhës së hershme heladike ("Minyan") dhe me Kretën në periudhën Minoane të Mesme. Nga rr. 1450 pes (Heladik i Vonë, Minoan i Vonë), qytetërimi mikenas grek u përhap në Kretë, ndoshta nga pushtimi ushtarak.

Popullsitë e mëparshme bujqësore të Egjeut të Greqisë neolitike sollën bujqësinë në Evropën Perëndimore tashmë para 5000 vjetëve p.e.s..

## Periodizimi
### Kontinentale
* Heladike e hershme: 3200/3100–2050/2001 p.e.s.
* Heladike e Mesme: 2000/1900–1550 p.e.s
* Helladike e Vonë: 1550–1050 p.e.s

### Kretë
*Minoan i hershëm (EM): 3200–2160 p.e.s.
*Minoan i Mesëm (AD): 2160–1600 p.e.s.
*Minoan i Vonë (LM): 1600–1100 p.e.s.

### Cyclades
*Cycladic e hershme: 3300–2000 p.e.s.
*Kastri: rr. 2500–2100 p.e.s.
*Konvergjenca me MM nga rr. 2000 p.e.s.

## Referime
Pishina Deepspot

**Pishina Deepspot** është një pishinë e mbyllur me thellësi prej  që shërben edhe si qendër trajnimi për zhytje, e vendosur afër Varshavës në Mszczonów, Poloni . Ajo mbajti rekordin për të qenë pishina më e thellë në botë deri në qershor 2021,   kur u hap pishina  Deep Dive Dubai. 

## Vështrim 
Deepspot është projektuar si një vend praktik dhe trajnimi për zhytësit me nivele të ndryshme të përvojës që dëshirojnë të zhvillojnë aftësi shtesë zhytjeje . Objekti u hap në dhjetor 2020 me një kosto të vlerësuar prej 8.75 milionë euro (10.6 milionë dollarë amerikanë) dhe mbi dy vjet ndërtim.  beton dhe  çeliku janë përdorur për të krijuar pishinën, dhe ajo përmban  të ujit.   

Objekti dhe pishina kanë karakteristika të shumta të veçanta për të lehtësuar stërvitjen, duke përfshirë një vrimë blu të simuluar që zbret deri në pikën më të thellë në pishinë, shpella artificiale nënujore dhe rrënoja arkeologjike për stërvitje në mjediset e sipërme dhe një mbytje të vogël të simuluar anijeje. Ekziston një tunel vëzhgimi nënujor për spektatorët dhe një hotel ngjitur me pishinën me dhoma nënujore në 5 metra thellësi dhe zona shikimi janë në ndërtim e sipër.  
Objekti është i destinuar kryesisht për zhytje rekreative dhe trajnime profesionale; megjithatë, Deepspot ofron gjithashtu trajnime për personelin policor, zjarrfikës, mjekësor dhe ushtarak  që kanë nevojë për aftësi në disiplinat teknike dhe profesionale të zhytjes. 

Ajo është në pronësi të Michal Braszczynski, i cili gjithashtu zotëron FlySpot, në Varshavë, Poloni. Në hapjen e Deepspot ajo u bë pishina më e thellë në botë, duke tejkaluar Y-40 Deep Joy në Montegrotto Terme, Itali dhe Nemo 33 në Bruksel, Belgjikë .

Deepspot tani njihet si pishina e dytë më e thellë në botë, pas Deep Dive Dubai në Emiratet e Bashkuara Arabe .

## Shih edhe 
* Nemo 33
* Pishina e Gërmisë
* Lista e pishinave më të mëdha

## Lidhjet e jashtme 
* 
* Deepspot photo gallery. Design Boom magazine.
* World's deepest diving pool opens in Poland. AFP News Agency (Video).
* The world's deepest diving pool. BBC News (Video).

## Referime
Thionville

**Thionville** (  ; Luksemburgisht: *Diddenuewen*   [ˈdidənuəvən] ;   [ˈdiːdn̩ˌhoːfn̩] ; Shqip: *Didenhofeni/Tionvila*) është një qytet në departamentin verilindor francez të Moselës . Qyteti ndodhet në bregun e majtë të lumit Moselë, përballë periferisë së tij Yutz .

## Historia 
parapamje| Kambanorja e shekujve 16 dhe 17 e bashkisë së vjetër të qytetit.
Didenhofeni u popullua që në kohën e Merovingëve . Pas rënies së Perandorisë Romake Perëndimore, rajoni u banua nga gjermanët Alamanni . Në latinishten e asaj epoke njihej si *Theudonevilla* ose *Totonisvilla* . Mbreti Pepin i Shkurtri ndërtoi këtu një pallat mbretëror .

Eskili, Kryepeshkopi i Lundit, u burgos në Diedenhofen (me nxitjen e Kryepeshkopit të Bremenit ?) pas kthimit të tij nga pelegrinazhi i tij në 1153 në Romë.

Rrethimi i Thionville në qershor 1639 ndodhi si pjesë e Luftës Tridhjetëvjeçare . Në 1659 *Diedenhofen* u aneksua nga Franca. Fortifikimet u ndërtuan nën drejtimin e Sébastien de Vauban .
parapamje| Rrethimi i Thionville 1643
parapamje|262x262px| Plan de Thionville, 1741
Pas Luftës Franko-Prusiane të 1870, zona e Elzasë-Lotringenit u aneksua nga Perandoria Gjermane e sapokrijuar në 1871 nga Traktati i Frankfurtit dhe u bë një *Reichsland* . Thionville u bë edhe një herë *Diedenhofen* dhe u bë një qytet i begatë. Disa ndërtesa të mëdha neo-romaneske tipike të Perandorisë Gjermane u ndërtuan në qytet. Ushtria gjermane vendosi të ndërtojë një linjë fortese nga Mylhauzeni në Luksemburg për të mbrojtur *Reichsland-in* e ri. Pjesa qendrore e kësaj linje ishte  i madh, një sistem fortesë që mbron Mecin dhe Diedenhofenin.

Pasi përjetoi një ngritje ekonomike gjatë dekadave të pasluftës ( *trente glorieuses* ), industria e rëndë e Didenhofenit pësoi pengesa duke filluar nga vitet 1970. Qyteti dhe i gjithë rajoni janë përballur me vështirësi dhe papunësi strukturore që atëherë.

Jean-Marie Demange, i cili kishte shërbyer si kryebashkiak i qytetit për trembëdhjetë vjet, kreu vetëvrasje në vitin 2008 pasi vrau dashnoren e tij me dy të shtëna në kokë. 

## Ekonomia 
Zona përreth Tionvilës është mbështetur në industrinë e rëndë, veçanërisht që nga fundi i shekullit të 19-të, për shkak të pranisë së mineralit të hekurit në zonë. Fabrika e parë e madhe e çelikut në Tionvilë u hap në 1898. Që nga kriza e çelikut të viteve 1970, disa fabrika çeliku janë mbyllur dhe vetëm disa kanë mbetur aktive. Një numër në rritje i banorëve të Thionville udhëtojnë për në Luksemburgun e afërt (Tionvila është 15 kilometra nga kufiri).

### Transporti 
Stacioni hekurudhor Gare de Thionville ofron lidhje me Luksemburgun, Mecin, Nancy, Parisin, Strasburgun, Brukselin, Zyrihun dhe disa destinacione rajonale. Autostrada A31 lidh Thionville me Luksemburgun dhe Mecin.
Ministria e Mbrojtjes (Ukrainë)

[parapamje|[Stema e Ministrisë së Mbrojtjes të Ukrainës.]]
**Ministria e Mbrojtjes së Ukrainës** (Ukrainisht: Міністерство оборони України) është ministria e qeverisë ukrainase që mbikëqyr mbrojtjen kombëtare dhe Forcat e Armatosura të Ukrainës. Në krye të ministrisë është ministri i mbrojtjes. Presidenti i Ukrainës është Komandanti Suprem i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura të Ukrainës.

Ministria u krijua në Ukrainë më 24 shtator 1991, një muaj pas rezolutës së shpalljes së pavarësisë së Ukrainës. Ministria u vu në krye të të gjithë riorganizimit të forcave ushtarake sovjetike në territorin e juridiksionit ukrainas. Në vitin 1994, Ukraina hoqi vullnetarisht të gjitha armët bërthamore. Ministria shpenzoi fonde të konsiderueshme për eliminimin e armëve bërthamore, bazave ushtarake dhe pajisjeve për të përmbushur kërkesat e Traktatit për Forcat e Armatosura Konvencionale në Evropë.

Në vitin 2022 ishte planifikuar të siguronte 5% të PBB-së së Ukrainës për nevojat e Ministrisë së Mbrojtjes. Në korrik 2022, në mes të pushtimit rus të Ukrainës, Ministria e Mbrojtjes e Ukrainës deklaroi se shpenzon një buxhet vjetor të ministrisë çdo muaj të luftës me Rusinë.

## Misioni 
Siç është ratifikuar nga Verkhovna Rada (parlamenti ukrainas), objektivat kryesore të ministrisë janë parandalimi i armiqësisë, strukturimi i ushtrisë dhe zmbrapsja e të gjitha llojeve të agresionit (si në vend ashtu edhe ndërkombëtar). Politikat e sigurisë ukrainase bazohen në mosndërhyrjen, respektimin e kufijve kombëtarë dhe sovranitetin e shteteve të tjera, duke refuzuar çdo përdorim të forcës si instrument ndikimi.

Për shkak të ndjeshmërisë politike, doktrina ushtarake, e ngjashme me politikën e sigurisë të Ukrainës, nuk vë në dukje një kërcënim specifik. Më tepër i referohet një "shtete, politika e qëndrueshme e të cilëve paraqet një kërcënim ushtarak, ose çon në ndërhyrje në punët e brendshme të Ukrainës, ose cenon integritetin territorial të Ukrainës dhe interesat kombëtare".

Prandaj, Ministria e Mbrojtjes është përgjegjëse për:

* Mbështetje për aktivitetet e përditshme të Forcave të Armatosura
* Misioni dhe gatishmëria mobilizuese
* Vlera luftarake
* Trajnim për të përmbushur misionet dhe angazhimin e caktuar
* Menaxhimi dhe trajnimi i duhur
* Furnizimet e armëve dhe pajisjeve ushtarake
* Materiale, financime dhe burime të tjera në përputhje me kërkesat
* Kontroll mbi përdorimin efektiv të këtyre burimeve
* Zhvillimi i ndërveprimit me pushtetin ekzekutiv, agjencitë civile dhe civilët
* Bashkëpunimi ndërkombëtar ushtarak dhe ushtarako-teknik
* Kontrolli i përputhshmërisë së aktiviteteve të Forcave të Armatosura me Ligjin
* Krijimi i kushteve për kontrollin civil mbi Forcat e Armatosura.

## Shiko edhe 
* Forcat e Armatosura të Ukrainës

## Referime
Petro Poroshenko

parapamje|Portreti zyrtar i Petro Poroshenkos.
**Petro Oleksiyovych Poroshenko** (Ukrainisht: Петро́ Олексі́йович Пороше́нко, i lindur më: 26 shtator 1965) është një biznesmen dhe politikan ukrainas që shërbeu si presidenti i 5-të i Ukrainës nga 2014 deri në 2019. Poroshenko shërbeu si Ministër i Punëve të Jashtme nga viti 2009 deri në vitin 2010 dhe si Ministër i Tregtisë dhe Zhvillimit Ekonomik në vitin 2012. Nga viti 2007 deri në vitin 2012, ai drejtoi Këshillin e Bankës Kombëtare të Ukrainës. Ai u zgjodh president më 25 maj 2014, duke marrë 54.7% të votave të hedhura në raundin e parë, duke fituar kështu plotësisht dhe duke shmangur balotazhin. Gjatë presidencës së tij, Poroshenko udhëhoqi vendin në fazën e parë të luftës në Donbas, duke i shtyrë forcat separatiste ruse në Rajonin e Donbasit. Ai filloi procesin e integrimit me Bashkimin Evropian duke nënshkruar Marrëveshjen e Asociimit Bashkim Evropian-Ukrainë.

Politika e brendshme e Poroshenkos promovoi gjuhën ukrainase, nacionalizmin, kapitalizmin gjithëpërfshirës, dekomunistizimin dhe decentralizimin administrativ. Në vitin 2018, Poroshenko ndihmoi në krijimin e Kishës Ortodokse Autoqefale të Ukrainës, duke ndarë kishat ukrainase nga Patriarkana e Moskës. Presidenca e tij u distilua në një slogan me tre fjalë, i përdorur si nga mbështetësit ashtu edhe nga kundërshtarët: armiia, mova, vira (anglisht: ushtarak, gjuhë, besim).

Si kandidat për një mandat të dytë në vitin 2019, Poroshenko mori 24.5% në raundin e dytë dhe u mund nga Volodimir Zelenski.

Poroshenko është një deputet popullor i Rada Verkhovna dhe udhëheqës i partisë së Solidaritetit Evropian. Jashtë qeverisë, Poroshenko ka qenë një oligark i shquar ukrainas me një karrierë fitimprurëse në blerjen dhe ndërtimin e aseteve. Markat e tij më të njohura janë Roshen, një kompani ëmbëltore në shkallë të gjerë që i ka fituar pseudonimin "Mbreti i çokollatës" dhe kanali i tij televiziv i lajmeve, kanali 5, të cilin ai u detyrua ta shiste për të respektuar legjislacionin anti-oligark në nëntor 2021. Ai konsiderohet oligark për shkak të shkallës së zotërimeve të tij të biznesit në sektorin e tij të mëparshëm në industrinë e prodhimit dhe në industrinë e tij paraardhëse, në disa sektorë dhe në industrinë e tij financiare. dhe pronësinë e tij në një media me ndikim.

## Shiko edhe 
* Presidenti i Ukrainës

## Referime
Kryeministri i Ukrainës

[parapamje|Stema e [Ukraina|Ukrainës.]]
**Kryeministri i Ukrainës** (Ukrainisht: , , ) është kreu i qeverisë së Ukrainës. Kryeministri kryeson Kabinetin e Ministrave të Ukrainës, i cili është organi më i lartë i degës ekzekutive të qeverisë ukrainase. Pozicioni zëvendësoi postin sovjetik të kryetarit të Këshillit të Ministrave të SSR-së së Ukrainës, i cili u krijua më 25 mars 1946.

Që nga pavarësia e Ukrainës nga Bashkimi Sovjetik në 1991, ka pasur 16 kryeministra, ose 20, duke numëruar kryeministrat në detyrë. Julia Tymoshenko ishte gruaja e parë e emëruar kryeministre në historinë e Ukrainës. Arseniy Yatsenyuk ishte kryeministri i parë që erdhi nga Ukraina Perëndimore. Dy kryeministra kanë lindur në RSFSR Ruse.

Kryeministrja aktuale është Yulia Svyrydenko, e konfirmuar që nga 17 korriku 2025.

## Shiko edhe 
* Presidenti i Ukrainës

## Referime
Presidenti i Rusisë

parapamje|Standardi presidencial.
**Presidenti i Federatës Ruse** (Rusisht: *Prezident Rossiyskoy Federatsii*) është kreu i shtetit të Rusisë; Presidenti drejton degën ekzekutive të qeverisë qendrore të Rusisë dhe është komandanti i përgjithshëm i Forcave të Armatosura Ruse. Është zyra më e lartë në Rusi.

Mishërimi modern i zyrës doli nga presidenti i Republikës Socialiste Federative Sovjetike Ruse (RSFSR). Në vitin 1991, Boris Yeltsin u zgjodh president i RSFSR-së, duke u bërë anëtari i parë jokomunist i Partisë që u zgjodh në një rol të madh politik sovjetik. Ai luajti një rol vendimtar në shpërbërjen e Bashkimit Sovjetik, i cili pa transformimin e RSFSR-së në Federatën Ruse. Pas një sërë skandalesh dhe dyshimesh për udhëheqjen e tij, dhuna shpërtheu në të gjithë Moskën në krizën kushtetuese ruse të vitit 1993. Si rezultat, një kushtetutë e re u zbatua dhe Kushtetuta ruse e vitit 1993 mbetet në fuqi sot. Kushtetuta e përcakton Rusinë si një sistem gjysmë-presidencial që ndan presidentin e Rusisë nga qeveria ruse e cila ushtron pushtetin ekzekutiv.

Në të gjitha rastet kur presidenti i Federatës Ruse nuk është në gjendje të përmbushë detyrat e tij, këto detyra i delegohen përkohësisht Kryeministrit të Rusisë, i cili bëhet ushtrues detyre i presidentit të Rusisë.

Kompetencat e presidencës përfshijnë: ekzekutimin e ligjit federal, emërimin e ministrave federalë dhe anëtarëve të gjyqësorit, dhe negocimin e traktateve me fuqitë e huaja. Presidenti ka gjithashtu kompetencën për të dhënë falje federale dhe pushime, si dhe për të mbledhur dhe shtyrë Asamblenë Federale në rrethana të jashtëzakonshme. Presidenti emëron gjithashtu kryeministrin që drejton politikën e brendshme të Federatës Ruse përkrah presidentit.

Presidenti zgjidhet drejtpërdrejt përmes votimit popullor për një mandat 6 vjeçar. Më parë, Kushtetuta përcaktoi kufirin e mandatit për presidencën, duke kufizuar funksionarin për të shërbyer jo më shumë se dy mandate. Megjithatë, ky kufizim që atëherë është rishikuar në një pjesë të madhe për shkak të ndryshimeve kushtetuese që u ratifikuan në vitin 2020. Një nga amendamentet e miratuar rivendosi kushtet e Vladimir Putinit dhe Dmitry Medvedev, duke lejuar që secili të shërbejë si president për 2 mandate të plota, pavarësisht nga mandatet e tyre të mëparshme. Gjithsej, 3 individë kanë shërbyer 4 presidenca që përfshijnë 6 mandate të plota. Në maj 2012, Vladimir Putin u bë presidenti i 4-të; ai u rizgjodh në mars 2018 dhe u inaugurua në maj për një mandat 6 vjeçar. Ai do të ketë të drejtë për rizgjedhje në vitin 2024.

## Shiko edhe 
* Kryeministri i Rusisë
* Vladimir Putin

## Referime
Kryeministri i Rusisë

[parapamje|Logoja e Qeverisë së [Rusia|Rusisë.]]
**Kryetari i qeverisë së Federatës Ruse**, i njohur gjithashtu joformalisht si **kryeministër**, është kreu i qeverisë së Rusisë. Megjithëse posti daton në vitin 1905, forma e tij aktuale u krijua më 12 dhjetor 1993 pas prezantimit të një kushtetute të re.

Për shkak të rolit qendror të presidentit të Rusisë në sistemin politik, aktivitetet e degës ekzekutive (përfshirë kryeministrin) ndikohen ndjeshëm nga kreu i shtetit (për shembull, është presidenti ai që emëron dhe shkarkon kryeministrin dhe anëtarët e tjerë të qeverisë; presidenti mund të kryesojë mbledhjet e kabinetit dhe t'i japë urdhra të detyrueshëm kryeministrit të qeverisë dhe çdo anëtar tjetër të qeverisë). Përdorimi i termit kryeministër është rreptësisht informal dhe nuk përdoret kurrë në kushtetutë.

Mikhail Mishustin është kryeministri aktual. Ai u emërua më 16 janar 2020 pasi Dmitry Medvedev dhe pjesa tjetër e qeverisë dhanë dorëheqjen një ditë më parë.

## Shiko edhe 
* Presidenti i Rusisë

## Referime
Kryeministri i Serbisë

**Kryeministri i Serbisë** (Serbisht: *premijerka Srbije*), zyrtarisht **Kreu i Qeverisë së Republikës së Serbisë** (Serbisht: *predsednica Vlade Republike Srbije*) është ministri kryesor ekzekutiv i Qeverisë së Serbisë. Kryeministri drejton punët e qeverisë dhe i paraqet Asamblesë Kombëtare programin e qeverisë, duke përfshirë një listë të ministrave të propozuar. Dorëheqja e kryeministrit rezulton me shkarkimin e qeverisë.

Zyrtari i parë ishte Matija Nenadoviq, i cili u bë kryeministër më 27 gusht 1805. Kryeministr aktuale, Đuro Macut u propozua nga ish-kryeministri dhe presidenti aktual i Republikës, Aleksandar Vuçiq, dhe u zgjodh e u emërua nga Asambleja Kombëtare më 16 prill 2025.

## Shiko edhe 
* Qeveria e Serbisë
* Presidenti i Serbisë

## Referime
Kushtetuta e Jugosllavisë 1992

[parapamje|Stema e [Serbia dhe Mali i Zi|Serbisë dhe Malit të Zi.]]
**Kushtetuta Jugosllave e vitit 1992** ishte kushtetuta e Republikës Federale të Jugosllavisë. Hyri në fuqi më 27 prill 1992.

## Shiko edhe 
* Kushtetuta e Jugosllavisë 1974
* Kushtetuta e Jugosllavisë 1963

## Referime
Kushtetuta e Jugosllavisë 1963

**Kushtetuta Jugosllave e vitit 1963** ishte kushtetuta e 2-të e Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë. Ajo hyri në fuqi më 7 prill 1963. Kushtetuta ishte rezultat i bindjeve të strukturave qeverisëse se marrëdhëniet vetëadministruese jugosllave janë kapërcyer mjaftueshëm në shoqëri, saqë meritonte një përcaktim të ri dhe përfundimtar kushtetues dhe një fronzim.

Asambleja Federale parlamentare (*Skupština*) u nda në një dhomë të përgjithshme, Dhoma Federale dhe 4 dhoma, të cilave u dhanë përgjegjësi të veçanta burokratike. Kushtetuta drejtonte që republikat individuale të përfaqësoheshin vetëm në Dhomën e Kombeve, pjesë e Dhomës Federale që në vitin 1967 u bë një dhomë më vete e Kuvendit.

Presidenti Josip Broz Tito mbajti postin e tij si president i partisë, por hoqi dorë nga posti i tij shtetëror si president i Këshillit Ekzekutiv Federal, një ndryshim që ndau më tej funksionet partiake dhe shtetërore. Kushtetuta e vitit 1963 prezantoi gjithashtu konceptin e rotacionit, i cili ndalonte qëndrimin në poste ekzekutive të nivelit më të lartë ose më të ulët për më shumë se 2 mandate 4 vjeçare. Për më tepër, ai zgjeroi të drejtat e njeriut dhe qytetarin dhe vendosi procedura gjyqësore të garantuara me kushtetutë.

Kushtetuta u zëvendësua nga miratimi i një kushtetute të 4-të dhe të fundit në 1974.

## Rregulloret 
Përkufizimi i shtetit karakterizohet jo vetëm nga dispozita se ai është një shtet federal, por edhe një bashkësi demokratike socialiste, e cila supozohej të tregonte tendencën drejt idealit marksist të vyshkurjes së shtetit.

Baza e planifikimit ekonomik u shpall prona publike, vetëmenaxhimi dhe vetëorganizimi i punëtorëve në nivel mikro dhe makro.

E drejta për vetëadministrim shoqëror u shpall e paprekshme dhe rrethet në shtet (komuna, qarku, krahinat autonome të Serbisë, Republikat Socialiste dhe vetë Federata) u bënë bashkësi socio-politike. Në rregulloren ende të paparë në të drejtën kushtetuese, hierarkia ndërmjet këtyre njësive u shkatërrua dhe u fut një sistem i të drejtave dhe detyrimeve të ndërsjella.

Asambleja Federale u shpall si autoriteti më i lartë i qeverisë dhe i vetëqeverisjes shoqërore, dhe në kuvendin federal dhe republikan, përveç këshillit të përgjithshëm-politik, u futën edhe bashkësitë më të mëdha të punëtorëve - ekonomike, arsimore, kulturore, sociale dhe shëndetësore, organizative dhe politike. Kuvendet e krahinave autonome mund të kishin më shumë.

Presidenti i Republikës u bë i pavarur nga Këshilli Ekzekutiv Federal dhe u bë një autoritet autonom i federatës. U krijuan Gjykata Kushtetuese e Jugosllavisë dhe gjykatat kushtetuese të republikave anëtare.

## Praktika 
Kësaj Kushtetute i janë shtuar 42 amendamente deri në miratimin e Kushtetutës së re Jugosllave të vitit 1974. Kjo tregon se stabiliteti i institucioneve nuk u arrit për një periudhë më të gjatë. Ndryshimet e reja forcuan pozicionin e provincave autonome, futën zona të reja të vetëqeverisjes dhe ish-agjencitë federale janë bërë të zakonshme, në vend që të mbeten superiore.

## Shiko edhe 
* Kushtetuta e Jugosllavisë 1992
* Kushtetuta e Jugosllavisë 1974

## Referime
Qeveria e Greqisë

**Qeveria e Greqisë** (zyrtarisht: **Qeveria e Republikës Greke**; gjithashtu **Qeveria Greke** ose **Qeveria Helenike**) është qeveria e Republikës Greke, e reformuar në formën e saj aktuale në 1822.

Kreu i qeverisë është Kryeministri i Greqisë. Ai i rekomandon Presidentit të Republikës për emërim ministrat dhe zëvendësministrat. Kryeministri, ministrat dhe ministrat zëvendësues i përkasin Këshillit Ministror, komitetit suprem vendimmarrës. Zakonisht në Parlament ulen ministrat dhe zëvendësit. Ata janë përgjegjës para Kushtetutës. Zëvendësministrat nuk janë anëtarë të qeverisë.

Organe të tjera kolektive të qeverisë, përveç Këshillit Ministror, janë Komisioni për Institucionet, Këshilli Qeveritar për Punët e Jashtme dhe Mbrojtjen dhe të tjera, duke përfshirë çështje të veçanta të politikave të qeverisë.

## Shiko edhe 
* Greqia
* Kryeministri i Greqisë

## Referime
Historia e Serbisë

) në 1848.]]
**Historia e Serbisë** mbulon zhvillimin historik të Serbisë dhe të shteteve paraardhëse të saj, që nga epoka e hershme e gurit deri në gjendjen e sotme, si dhe atë të popullit serb dhe të zonave që ata sunduan historikisht. Banimi dhe sundimi serb ka ndryshuar shumë gjatë shekujve, dhe si rezultat historia e Serbisë është po aq elastike në atë që përfshin.

Serbët u vendosën në Ballkan në shekujt e 6-të dhe të 7-të, ku vendbanimi më i shquar ishte Principata e Parë Serbe e dinastisë Vlastimirovići që sundonte mbi Malin e Zi, Bosnjën, Dalmacinë dhe Serbinë e sotme. Ajo evoluoi në një Principatë të Madhe në shekullin e 11-të, dhe në 1217 u krijua Mbretëria dhe kisha kombëtare (Kisha Ortodokse Serbe), nën dinastinë Nemanjić. Në vitin 1345 u krijua Perandoria Serbe, e cila përfshinte pjesën më të madhe të gadishullit ballkanik. Në vitin 1540 Serbia u bë pjesë e Perandorisë Osmane.

Një numër i konsiderueshëm i serbëve migruan në veri, në Mbretërinë e Hungarisë duke formuar atë që më vonë do të bëhet Vojvodina Serbe. Revolucioni serb kundër sundimit osman në vitin 1817 shënoi lindjen e Principatës së Serbisë, e cila arriti *de fakto* pavarësinë në 1867 dhe fitoi njohjen e plotë nga Fuqitë e Mëdha në Kongresin e Berlinit të vitit 1878. Si fituese në Luftërat Ballkanike të 1912–1913, Serbia rifitoi Maqedoninë e Vardarit, Kosovën dhe Rashkën (Serbinë e Vjetër). Në fund të vitit 1918, me humbjen e perandorisë austro-hungareze, Serbia u zgjerua për të përfshirë rajonet e ish-Vojvodinës serbe. Serbia u bashkua me provincat e tjera austro-hungareze në një shtet pan-sllav të sllovenëve, kroatëve dhe serbëve; Mbretëria e Serbisë iu bashkua bashkimit më 1 dhjetor 1918 dhe vendi u emërua Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve.

Serbia i arriti kufijtë e saj aktual në fund të Luftës së Dytë Botërore, kur u bë një njësi federale në kuadër të Republikës Popullore Federale të Jugosllavisë (shpallur në nëntor 1945). Pas shpërbërjes së Jugosllavisë në një seri luftërash në vitet 1990, Serbia u bë përsëri një shtet i pavarur më 5 qershor 2006, pas shpërbërjes së një bashkimi jetëshkurtër me Malin e Zi.

## Shiko edhe 
* Serbia
* Kisha Ortodokse Serbe

## Referime
Dhimitër Falo

**Dhimitër Falo** (Voskopojë, 1899 - Korçë, 31 korrik 1944) ka qenë publicist, përkthyes, veprimtar i Grupit Komunist të Korçës dhe më pas Ballit Kombëtar.

## Referime
Mbretëria e Bosnjës

parapamje|Zgjerimi mesjetar i shtetit boshnjak.
**Mbretëria e Bosnjës** (serbo-kroatisht: Краљевина Босна *Kraljevina Bosna*), ose **Mbretëria Boshnjake** (Босанско краљевство *Bosansko kraljevstvo*), ishte një mbretëri mesjetare që zgjati për gati një shekull, nga 1377 deri në 1463, dhe evoluoi nga Banati i Bosnjës, i cili vetë zgjati të paktën që nga viti 1154.

Megjithëse mbretërit hungarez e shihnin Bosnjën si nën sovranitetin e tyre gjatë kësaj kohe, sovraniteti dhe pavarësia e Bosnjës në drejtimin e punëve të saj është megjithatë e pamohueshme.

Mbreti Tvërtko I (r. 1353–91) fitoi pjesë të Serbisë perëndimore dhe pjesën më të madhe të bregut të Adriatikut në jug të lumit Neretva. Gjatë pjesës së fundit të mbretërimit të tij, Bosnja u bë një nga shtetet më të forta në Gadishullin Ballkanik. Megjithatë, copëzimi feudal mbeti i rëndësishëm në Bosnje dhe fisnikëria boshnjake kishte pushtet të rëndësishëm, duke e ushtruar atë në mbledhjet e Stanak-ut, ku anëtarët diskutuan për çështje të tilla si zgjedhja e mbretit ose mbretëreshës së re dhe kurorëzimit, politika e jashtme, shitja ose cedimi i territorit, kontraktimi dhe nënshkrimi i traktateve me vendet fqinje dhe çështjet ushtarake.

Perandoria Osmane aneksoi pjesë të Bosnjës lindore në vitet 1440 dhe 1450 dhe vazhdoi të pushtojë Hum-in, që atëherë u riemërua në Hercegovinë, me kalanë e fundit, Novi, që ra në dhjetor 1481. Shtjefën Tomasheviq, mbreti i fundit i Bosnjës, u kap nga osmanët dhe u vra në vitin 1463.

Shumica dërrmuese e popullsisë ishte rurale, me pak qendra të rëndësishme urbane. Ndër qytetet më të shquara ishin Doboj, Jajce, Srebreniku, Srebrenica, Tešanj dhe Podvisoki. Minierat, veçanërisht për argjendin, ishin burimi kryesor i të ardhurave për mbretërit boshnjakë.

## Shiko edhe 
* Historia e Bosnjës dhe Hercegovinës

## Referime
Qeveria e Bullgarisë

.]]
**Këshilli i Ministrave** (Bullgarisht: *Ministriski savet*) është autoriteti kryesor i pushtetit ekzekutiv në Republikën e Bullgarisë. Ai përbëhet nga Kryeministri i Bullgarisë dhe të gjithë ministrat e specializuar.

## Vështrim i përgjithshëm 
Pasi përbërja e Këshillit të Ministrave vendoset nga qeveria e sapozgjedhur, deputetët që zgjidhen për ministra humbasin përkohësisht të drejtat e deputetit gjatë kohës që janë ministra. Këto të drejta rikthehen në rast se lirohen nga Këshilli i Ministrave ose kur qeveria bie nga pushteti. Kjo është në kontrast me atë se si trajtohen zëvendësministrat dhe zyrtarët e tjerë të qeverisë kur zgjidhen deputetë.

Ndonjëherë, me qëllim të ruajtjes së përfaqësimit politik të partive apo grupeve të ndryshme në Këshillin e Ministrave, mund të emërohen një ose më shumë ministra pa portofol (me mungesë ministrie).

Zyra e Këshillit të Ministrave është në qendër të Sofjes dhe është pjesë e ansamblit arkitektonik Largo.

## Struktura e Kabinetit 
Qeveria Denkov është kabineti i 102-të dhe aktual i Bullgarisë. Ai u miratua nga parlamenti më 6 qershor 2023 dhe është një koalicion i shumicës së GERB dhe PP-DB. Sipas marrëveshjes së koalicionit, është vendosur të jetë një qeveri me rotacion, ku Nikolai Denkov i PP-DB do të fillonte me kryeministër, me Mariya Gabriel të GERB-it që do të shërbente si zëvendëskryeministre dhe pas nëntë muajsh, të dy do të ndryshonin pozicionet.

## Shiko edhe 
* Politika e Bullgarisë

## Referime
Maria Efthymiou

**Maria Efthimiou** ( Larisa, 1955 ) është historiane dhe profesoreshë universitare greke, studiuese e Historisë dhe Arkeologjisë, autore e librave historikë, redaktore dhe bashkëpunëtore e veprave kolektive dhe kolumniste në greqisht, frëngjisht dhe anglisht. Ajo është vlerësuar me *çmimin* *e shkëlqyer të mësimdhënies universitare* .

## Biografia 
Ajo ka lindur në vitin 1955 në Larisa.  Ajo është e bija e filologut Dimitrios Efthimiou dhe mësueses Christina Vakalis  dhe motra e deputetit dhe eurodeputetit të PASOK Petros Efthimiou . Në moshë të re ajo u vendos me familjen e saj në Athinë . 

Nga viti 1977 deri në vitin 1979 ka qenë studiuese në Fondacionin Folklorik të Peloponezit dhe që nga viti 1981 jep mësim në Departamentin e Historisë dhe Arkeologjisë të Universitetit të Athinës. Ajo gjithashtu ka dhënë mësim në Universitetin e Thesalisë dhe Departamentin e Komunikimit dhe Masmedias të Universitetit të Athinës. Ajo gjithashtu ka shkruar libra me përmbajtje historike, ka marrë pjesë në shkrimin e veprave kolektive dhe ka paraqitur dhjetëra artikuj e kontribute në konferenca shkencore dhe revista Historie. 

Që nga viti 2006 mban leksione mbi historinë greke dhe atë botërore në të gjithë Greqinë. 

Në vitin 2013 ajo u nderua me *Çmimin e* *Mësimdhënësit të Shquar Universitar* . 

## Publikime 
* *Rhodes et sa region élargie au XVIIIe siècle.* *Aktivitetet portuale* (1988)
* *Hebrenjtë dhe të krishterët në ishujt e pushtuar nga turqit në juglindje të Egjeut. Anët e vështira të një bashkëjetese pjellore* (1992)
* *Nderim për Rigas Velestinlis. Punimet e Bidayit Ndërkombëtar për 200 vjetorin e vdekjes së Rigas Velestinlis: Athinë, 21 - 22 shtator 1998* (ed., 2002)
* *Vetëm disa kilometra. Tregime rreth historisë* (2017)
* Kurse të hapura akademike
* Kurse online në Historinë Botërore, Historinë e Helenizmit të Ri dhe Revolucionin e 1821 në platformën mathesis.cup.gr
* Maria Efthymiou (ed. ), La societe grecque sous la domination osmane. Ekonomia, identiteti, struktura sociale et conflits, ed. Hȇrodotos, Athinë 2010, fq 1 -479.
* Maria Efthymiou, Një fund një fillim: Historia e Helenizmit të Ri, shekulli 11-18, Heraklion Kretë 2015. https://www.scribd.com/document/387796506/%CE%99%CE%A3%CE%A41-1-%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AE-%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9D%CE%AD%CE%BF%CF%85-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-11%CE%BF%CF%82-18%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82
* Prezantimi i historisë botërore për lexuesit e rinj: Rasti i Ernst Gombrich dhe Fernand Braudel f. 137-143

## Shih edhe 
* Historia e Greqisë

## Referime
Kryeministri i Bullgarisë

**Kryeministri i Bullgarisë** (Bullgarisht: *Ministar-predsedatel*) është kreu i qeverisë së Bullgarisë. Ata janë lideri i një koalicioni politik në parlamentin bullgar – i njohur si Asambleja Kombëtare e Bullgarisë (Narodno sabranie) – dhe lideri i kabinetit. Herë pas here, kryeministri është emëruar nga presidenti i Bullgarisë.

Dimitar Glavchev është kryeministër në detyrë i Bullgarisë që nga 9 prilli 2024.

## Shiko edhe 
* Qeveria e Bullgarisë

## Referime