Gëzofi

**Gëzofi** është një rritje e trashë qimesh që mbulon lëkurën e pothuajse të gjithë gjitarëve. Përbëhet nga një kombinim i flokëve mbrojtës me vaj sipër dhe i trashë poshtë. Flokët mbrojtës e mbajnë lagështinë që të mos arrijë në lëkurë; gëzofi i poshtëm vepron si një batanije izoluese që e mban kafshën të ngrohtë.

Gëzofi i gjitarëve ka shumë përdorime: mbrojtje, qëllime ndijore, hidroizolim dhe kamuflim, me përdorim kryesor termorregullimin. Llojet e flokëve përfshijnë:

* *definitive*, e cila mund të derdhet pasi të arrijë një gjatësi të caktuar;
* *vibrissae*, të cilat janë qime ndijore dhe më së shpeshti janë mustaqe;
* *pelazhi*, i cili përbëhet nga qime mbrojtëse, gëzof nën gëzof dhe qime të anës;
* *gjemba*, të cilat janë një lloj qimesh mbrojtëse të forta që përdoren për mbrojtje, për shembull, te derrat;
* *qimet*, të cilat janë qime të gjata që përdoren zakonisht në sinjalet vizuale, si për shembull mane e luanit;
* *velli*, i quajtur shpesh "gëzofi i poshtëm", i cili izolon gjitarët e porsalindur; dhe
* *leshi*, i cili është i gjatë, i butë dhe shpesh kaçurrelë.

Gjatësia e flokëve është e papërfillshme në termorregullim, pasi disa gjitarë tropikë, si p.sh. përtacët, kanë të njëjtën gjatësi gëzofi si disa gjitarë arktik, por me më pak izolim; dhe, anasjelltas, gjitarët e tjerë tropikal me flokë të shkurtër kanë të njëjtën vlerë izoluese si gjitarët arktik. Dendësia e gëzofit mund të rrisë vlerën izoluese të një kafshe, dhe gjitarët arktik veçanërisht kanë gëzof të dendur; për shembull, kau i myshkut ka qime mbrojtëse me përmasa 30cm si dhe një shtresë të dendur, e cila formon një shtresë hermetike, duke i lejuar ata të mbijetojnë në temperaturat -40°C. Disa gjitarë të shkretëtirës, si devetë, përdorin gëzof të dendur për të parandaluar që nxehtësia diellore të arrijë lëkurën e tyre, duke e lejuar kafshën të qëndrojë e freskët; gëzofi i devesë mund të arrijë 70°C në verë, por lëkura qëndron në 40°C.  Gjitarët ujorë, anasjelltas, bllokojnë ajrin në gëzofin e tyre për të ruajtur nxehtësinë duke e mbajtur lëkurën thatë.
[parapamje|Gëzofi me ngjyrë të çrregullt i një [leopardi ofron kamuflim për këtë grabitqar në pritë.]]
Veshjet e gjitarëve janë të ngjyrosura për një sërë arsyesh, presionet kryesore selektive duke përfshirë kamuflimin, përzgjedhjen seksuale, komunikimin dhe proceset fiziologjike si rregullimi i temperaturës. Kamuflimi është një ndikim i fuqishëm në shumë gjitarë, pasi ndihmon në fshehjen e individëve nga grabitqarët ose preja. Aposematizmi, duke paralajmëruar grabitqarët e mundshëm, është shpjegimi më i mundshëm i pelezhit bardh e zi të shumë gjitarëve që janë në gjendje të mbrojnë veten e tyre, si p.sh. Në gjitarët arktikë dhe subarktikë, si dhelpra arktike (Vulpes lagopus), jaka me jakë (Dicrostonyx groenlandicus), lopata (Mustela erminea) dhe lepuri i borës (Lepus americanus), ndryshimi sezonal i ngjyrës midis kafesë në verë dhe të bardhës në dimër shkaktohet kryesisht. me kamuflazh. Ndryshimet në ngjyrën e veshjes së femrës dhe mashkullit mund të tregojnë nivelet e të ushqyerit dhe hormoneve, të rëndësishme në përzgjedhjen e bashkëshortit. Disa gjitarë arboreal, veçanërisht primatët dhe marsupialët, kanë nuanca të lëkurës vjollce, jeshile ose blu në pjesë të trupit të tyre, duke treguar disa avantazhe të dallueshme në habitatin e tyre kryesisht arboreal për shkak të evolucionit konvergjent. Ngjyrosja e gjelbër e përtacëve, megjithatë, është rezultat i një marrëdhënieje simbiotike me algat. Ngjyra e veshjes ndonjëherë është seksualisht dimorfike, si në shumë lloje primatësh. Ngjyra e veshjes mund të ndikojë në aftësinë për të mbajtur nxehtësinë, në varësi të sasisë së dritës që reflektohet. Gjitarët me veshje me ngjyrë më të errët mund të thithin më shumë nxehtësi nga rrezatimi diellor dhe të qëndrojnë më të ngrohtë; disa gjitarë më të vegjël, të tillë si volat, kanë gëzof më të errët në dimër. Gëzofi i bardhë dhe pa pigment i gjitarëve të Arktikut, siç është ariu polar, mund të reflektojë më shumë rrezatim diellor drejtpërdrejt në lëkurë.
parapamje|Gëzof oposumi.
Termi pelage – përdorimi i parë i njohur në anglisht shek. 1828 (Frëngjisht, nga frëngjishtja e mesme, nga poil për 'flokë', nga frëngjishtja e vjetër peilss, nga latinishtja pilus) - nganjëherë përdoret për t'iu referuar veshjes së plotë të një kafshe. Termi gëzof përdoret gjithashtu për t'iu referuar lëvozhgave të kafshëve që janë përpunuar në lëkurë me flokët e tyre ende të ngjitura. Fjalët gëzof ose lesh përdoren gjithashtu, më rastësisht, për t'iu referuar rritjeve ose formacioneve të ngjashme me flokët, veçanërisht kur subjekti që i referohet shfaq një shtresë të dendur me "qime" të imta dhe të buta. Nëse shtrohet, në vend që të rritet si një shtresë e vetme, ajo mund të përbëhet nga qime të shkurtra poshtë, qime të gjata mbrojtëse dhe në disa raste, qime të mesme anës. Gjitarët me sasi të reduktuar gëzofi shpesh quhen "të zhveshur", si me miun e zhveshur, ose "pa qime", si te qentë pa qime.

Një kafshë me gëzof të vlefshëm komercialisht njihet në industrinë e gëzofit si mbajtëse gëzofi. Përdorimi i gëzofit si veshje apo dekorim është i diskutueshëm; Mbrojtësit e mirëqenies së kafshëve kundërshtojnë kapjen dhe vrasjen e kafshëve të egra, dhe mbylljen dhe vrasjen e kafshëve në fermat e gëzofit.

## Shiko edhe 
* Leshi

## Referime