open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arritjeve Arsimore

**Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arritjeve Arsimore** është një kooperativë e pavarur, ndërkombëtare e institucioneve kombëtare kërkimore dhe agjencive qeveritare kërkimore. Ai kryen studime krahasuese në shkallë të gjerë të arritjeve arsimore dhe aspekteve të tjera të arsimit. 

Që nga themelimi i saj në 1958, IEA ka kryer më shumë se 30 studime kërkimore të arritjeve ndërkombëtare. Studimet e IEA fokusohen në lëndët që kanë të bëjnë me matematikën, shkencën, leximin, edukimin qytetar dhe qytetarinë, njohuritë kompjuterike dhe informative dhe edukimin e mësuesve, ndër të tjera.

IEA është përgjegjëse për Trendet në Studimin Ndërkombëtar të Matematikës dhe Shkencës (TIMSS), Studimi Ndërkombëtar mbi Progresin në Aftësinë e Leximit (PIRLS), Studimi Ndërkombëtar i Edukimit Qytetar dhe Qytetarisë (ICCS) dhe Studimin Ndërkombëtar të Literaturës në Kompjuter dhe Informacion (ICILS).

## Historia 
Edhe pse IEA u bë një ent ligjor në vitin 1967, origjina e saj daton në vitin 1958 kur një grup studiuesish, psikologësh arsimorë, sociologësh dhe psikometrikësh u mblodhën në Institutin e UNESCO-s për Arsimin në Hamburg, Gjermani, për të diskutuar problemet e vlerësimit të shkollës dhe studentëve. Ata besonin se një vlerësim efektiv kërkon ekzaminimin e të dy inputeve arsimore si dhe rezultateve të tij (të tilla si njohuritë, qëndrimet dhe pjesëmarrja). Themeluesit supozuan se nëse kërkimi mund të merrte prova nga një gamë e gjerë sistemesh, ndryshueshmëria do të ishte e mjaftueshme për të zbuluar marrëdhënie të rëndësishme brenda sistemeve të ndryshme shkollore. Ata thonë se kundërshtuan me forcë pohimet pa të dhëna për meritat relative të sistemeve të ndryshme arsimore dhe synojnë të identifikojnë faktorët që do të kishin ndikim domethënës dhe të qëndrueshëm në rezultatet arsimore. 

## Vendndodhja 
**IEA Amsterdam** Selia e IEA ndodhet në Amsterdam, Holandë.

**IEA Hamburg** Departamenti i përpunimit dhe kërkimit të të dhënave i IEA ndodhet në Hamburg, Gjermani.

## Shih edhe 
* Vlerësimi arsimor
* Hulumtimi arsimor
* Vlerësimi i nxënësve

## Lidhje të jashtme 
* Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arritjeve Arsimore
* "Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arritjeve Arsimore". ERIC Digest.

## Referime
Studimi Ndërkombëtar mbi Progresin në Aftësinë e Leximit

**Studimi Ndërkombëtar mbi Progresin në Aftësinë e Leximit** (Progress in International Reading Literacy Study - PIRLS)  është një studim ndërkombëtar i arritjeve të leximit (të kuptuarit) tek moshat 9-10 vjeç. Ai është kryer çdo pesë vjet që nga viti 2001 nga Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arritjeve Arsimore (IEA). Ai është krijuar për të matur arritjet e fëmijëve në lexim, për të ofruar një bazë për studimet e ardhshme të tendencave të arritjeve dhe për të mbledhur informacion rreth përvojave të fëmijëve në shtëpi dhe në shkollë në të mësuarit për të lexuar. 

## Vështrim 
Studimi Ndërkombëtar mbi Progresin në Aftësinë e Leximit (PIRLS) është një iniciativë hulumtuese e përmasave globale që mat aftësitë e leximit të nxënësve të klasës së katërt (zakonisht rreth moshës 9–10 vjeç). Ky studim zhvillohet çdo pesë vjet dhe koordinohet nga Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arsimimit (IEA). Qëllimi kryesor i PIRLS-it është të vlerësojë se sa mirë nxënësit arrijnë të kuptojnë dhe përdorin tekstin e shkruar në kontekste të ndryshme shkollore dhe jetësore.

PIRLS  Studimi PIRLS i vitit 2001 filloi prirjen për testimin ciklik; PIRLS ka një frekuencë prej pesë vjetësh. Duke e administruar testin çdo pesë vjet, sistemet arsimore janë në gjendje të monitorojnë arritjet e fëmijëve të tyre në shkrim-lexim me kalimin e kohës. Cikli aktual, PIRLS 2016, është cikli i katërt i IEA PIRLS. Ashtu si ciklet e mëparshme PIRLS (të kryera në 2001, 2006 dhe 2011), studimi do të mbledhë gjithashtu informacion në lidhje me mbështetjen në shtëpi për shkrim-leximin, zbatimin e kurrikulës dhe kurrikulës, praktikat mësimore dhe burimet shkollore në secilin vend pjesëmarrës.   

Studimi mbledh gjithashtu të dhëna për faktorët që ndikojnë në performancën e leximit, si mjedisi familjar, praktikat e mësimdhënies, resurset shkollore dhe qëndrimet ndaj leximit. Rezultatet e PIRLS-it ndihmojnë qeveritë dhe politikat arsimore të vendeve pjesëmarrëse të kuptojnë më mirë gjendjen e arsimit të leximit dhe të ndërmarrin hapa për përmirësimin e tij.

## Pjesëmarrësit 
## Shih edhe 
* Programi për Vlerësimin Ndërkombëtar të Nxënësve (PISA)
* Shoqata Ndërkombëtare për Vlerësimin e Arritjeve Arsimore
* Tendencat në Studimin Ndërkombëtar të Matematikës dhe Shkencës (TIMSS)

## Lidhje të jashtme 
* , official website

## Shënime 
## Referime
Kundërfeminizmi

**Kundërfeminizmi** (anglisht; *Antifeminism*) është kundërshtim ndaj feminizmit. Në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të, kundërfeministët kundërshtuan propozime të veçanta politikash për të drejtat e grave, të tilla si e drejta për të votuar, mundësitë e arsimimit, të drejtat e pronës dhe aksesi në kontrollin e lindjes. Në mesin dhe në fund të shekullit të 20-të, kundërfeministët shpesh kundërshtuan lëvizjen për të drejtat e abortit.

Në fillim të shekullit të 21-të, disa kundërfeministe e shohin ideologjinë e tyre si një përgjigje ndaj misandrisë, duke e konsideruar feminizmin përgjegjës për disa probleme shoqërore, duke përfshirë normat më të ulëta të hyrjes në kolegj të të rinjve, dallimet gjinore në vetëvrasje dhe një rënie të perceptuar të maskulinitetit. Kundërfeminizmi i shekullit të 21-të ka qenë ndonjëherë një element i akteve të dhunshme ekstremiste të ekstremit të djathtë. Kundërfeminizmi shpesh lidhet me lëvizjen për të drejtat e burrave, një lëvizje shoqërore që merret me diskriminimin ndaj burrave.

## Shiko edhe 
* Feminizmi
* Maskulizmi

## Referime
Parku Kombëtar Nizhniaja Kama

**Parku Kombëtar Nizhniaja Kama** (Përkthimi nga gjuha ruse: Parku Kombëtar Kama e Poshtme) është një park kombëtar në qendër të Rusisë dhe ndodhet në rrethet Tukajevski dhe Jelabuzhski të Tatarstanit. Është shpallur park më 20 prill 1991 për të mbrojtur pyjet halore në brigjet e lumit Kama. 

## Vendndodhja dhe gjeografia 
Parku ndahet në tri zona të veçuara. Dy prej tyre: Mali Bor dhe Tanaiavskaja Daça ndodhen pranë qytetit të Jelabugas, në bregun e djathtë të lumit Kama, ndërsa e treta, Bolshoj Bori, ndodhet në gadishull në bregun e majtë të Kamës, jashtë qytetit Naberezhnie Çelni.  Brenda kufijve të parkut, lumi Kama është i ndërtuar si Rezervuari Nizhnekamsk. Bregu i djathtë i lumit është i lartë dhe me përroska. Lumi Toyma është degëzimi më i madh i Kamës brenda parkut. Bregu i majtë i Kamës është i sheshtë. Poshtë digës, gjarpërimet e Kamës, si dhe livadhet në bregun e djathtë në këtë zonë i përkasin gjithashtu parkut. 
Skeda:Nkama_Malybor2.jpg| Mali Bor
Skeda:Nkama_pumpjack.jpg|alt=A pumpjack in Nizhnyaya Kama National Park (close to the village of Pospelovo)| Një pompë në Parkun Kombëtar Nizhniaja Kama (afër fshatit Pospelovo)
Skeda:Урочище_"Большой_Бор",_"Богатый_лог"._Вид_на_реку_Кама,_Национальный_парк_"Нижняя_Кама".jpg|alt=Lower Kama Yelabuga| Kama Jelabuga e Poshtme

## Fauna 
Gjitarët e mëdhenj që gjenden në park përfshijnë drerin e madh, kaprollin, derrin e egër, rrisën, borsukun, kastorin euroaziatik dhe qenushin rakun. Ka disa lloje lakuriqësh nate, disa prej të cilëve janë të rrallë. Parku ka mbi 190 lloje shpendësh, 6 lloje zvarranikësh, 10 lloje amfibësh dhe 16 lloje peshqish. 

## Flora 
Zonat pranë rezervuarit të Nizhnekamskut janë të mbuluara me pyje. Pyje ka gjithashtu edhe larg bregut, në formë grupimesh të izoluara. Ndër pemët më të përhapura janë pisha (65.4% e sipërfaqes pyjore), betulla (19%) dhe plepi (6%). Një pjesë e këtyre pyjeve është e mbjellë nga njeriu.

## Referime
Wikipedia tatarisht

**Wikipedia në tatarisht** është faqe e shkruar në gjuhën tatare.     E lançuar në shtator të vitit 2003, ajo përmban aktualisht 502,588 artikuj, duke e bërë faqen e Wikipedia-s së 31-të më të madhe sipas numrit të artikujve. Ajo administrohet nga 6 administratorë së bashku me 55,064 përdorues të regjistruar dhe 90 përdorues aktivë.  

Wikipedia në gjuhën tatare përdor kryesisht alfabetin cirilik. Ndryshe nga shumica e gjuhëve të tjera që përdorin alfabetin cirilik, disa artikuj janë shkruar në alfabetin latin; për këtë arsye, emri i gjuhës shfaqet në shiritin anësor të gjuhëve në të dy alfabetet. 

Një nga pjesëmarrësit dhe promovuesit më aktivë të Wikipedia-s në gjuhën tatare është Farhad Fatkullin, i shpallur Wikimedian i Vitit në 2018-ën.         Një grup i organizuar redaktorësh nga Wikipedia në gjuhën bashkire, i quajtur "Wikigjyshët" (*Wikigrannies*), merr herë pas here pjesë aktive në redaktimin e Wikipedia-s në gjuhën tatare, pasi këto dy gjuhë janë shumë të afërta dhe shpesh përdoren në mënyrë të ndërsjellë në zonat ku fliten natyrshëm.

## Referime
Shkolla rome

**Shkolla rome** ose e njohur edhe me emrin **Shkolla Speciale Rome** është një shkollë për fëmijët romë . Ato shpesh shoqërohen me shkolla për fëmijë me aftësi të kufizuara mendore ose fizike dhe përgjithësisht konsiderohet se i vendosin nxënësit romë në disavantazh duke ofruar arsim me cilësi më të ulët se shkollat tradicionale.   Shkollat speciale ndonjëherë preferohen nga prindërit romë, sepse fëmijët mbrohen më mirë nga diskriminimi nga nxënësit jo-rom .  

## Vështrim 
Shkolla në gjuhën rome është një shkollë e krijuar posaçërisht për komunitetin rom. Këto shkolla shpeshherë janë të lidhura me institucionet e arsimit special, të cilat në shumë raste janë të destinuara për fëmijë me aftësi të kufizuara mendore apo fizike. Megjithatë, në praktikë, shumë fëmijë romë janë regjistruar në këto shkolla jo për shkak të nevojave të tyre të veçanta, por si rezultat i paragjykimeve dhe stereotipeve shoqërore. Në vend që të marrin një arsim cilësor dhe të barabartë me bashkëmoshatarët e tyre, këta fëmijë shpesh përjashtohen nga sistemi arsimor i zakonshëm dhe përballen me një kurrikulë të thjeshtuar që nuk u jep mundësi të zhvillojnë potencialin e tyre të plotë.

Në shumë raste, arsimi që ofrohet në këto shkolla është i një niveli më të ulët krahasuar me shkollat tradicionale, duke i vendosur nxënësit romë në një pozitë të pafavorshme për të vazhduar studimet më të larta ose për t’u integruar në tregun e punës. Kjo formë segregimi arsimor thellon edhe më tej pabarazitë shoqërore dhe kulturore me të cilat përballet komuniteti rom.

Nga ana tjetër, disa prindër romë i preferojnë këto shkolla për shkak se i shohin si mjedise më të sigurta për fëmijët e tyre, ku ata nuk do të përballen me diskriminim apo ngacmime nga nxënësit jo-romë. Ndërsa kjo zgjedhje mund të shihet si një strategji mbrojtjeje ndaj diskriminimit sistematik, ajo shpesh ndikon negativisht në të ardhmen akademike dhe profesionale të fëmijëve. Kështu, edhe pse qëllimi mund të jetë mbrojtja, pasojat janë shpeshherë përjashtuese dhe kufizuese për zhvillimin e mëtejshëm të nxënësve romë.

## Shih edhe 
* Romët

## Referime
Ilir Flamur Topi

__NOINDEX__

**Ilir Topi** është mjek, shkrimtar dhe gazetar shqiptar. Ai lindi më 15 tetor 1985 në Tiranë. Është biri i mjekut, shkrimtarit dhe gazetarit të njohur Flamur Topi dhe i mjekes pediatre Shkëndije Bleta.Studimet e mesme i kreu në gjimnazin “Sami Frashëri” në Tiranë. Më pas vijoi dhe përfundoi studimet universitare në degën e mjekësisë pranë Universitetit Katolik “Zoja e Këshillit të Mirë”.Ilir Topi është autor dhe drejtues i emisionit historik Trupi dhe Shëndeti, një program i trashëguar nga i ati, Flamur Topi, dhe i njohur për përkushtimin ndaj edukimit shëndetësor të publikut shqiptar.

Në fushën e letërsisë, Ilir Topi është autor i disa veprave në zhanre të ndryshme. Ai ka botuar përmbledhjen me novela dhe tregime Në valët AM, përmbledhjen Mbretëria e të çmendurve, novelën distopike Tirana 2112, si dhe librin eseistik dhe poetik I.T – Copëza mendimesh ruajtur në notes-at e një celulari, ku ndërthuren aforizma, poezi dhe reflektime personale.Përveç krijimtarisë letrare tradicionale, Ilir Topi është autor i dy novelave grafike të bazuara në veprat e të atit, Flamur Topi: Fusha dhe Lufta për Jetën, duke i sjellë ato në një format vizual dhe më të aksesueshëm për brezat e rinj. Ai është gjithashtu autor i disa dramave, përfshirë Teatri Digjital dhe Lideri ynë i ri, ku trajton tematika bashkëkohore përmes formës teatrale.Krijimtaria e Ilir Topit shquhet për ndërthurjen e profesionit të mjekut me artin letrar dhe përkushtimin ndaj komunikimit publik mbi çështjet shëndetësore, sociale dhe kulturore.

## Shikoni dhe 
## Referime
Rajoni Autonom i Bougainville

__NOINDEX__

**Bougainville** ( ; *Bogenvil* (Tok Pisin: *Otonomos Region bilong Bogenvil*), është një rajon autonom në Papua Guinea e Re, që kërkon pavarësi. Ishulli më i madh është Ishulli Bougainville, ndërsa rajoni përfshin gjithashtu Ishullin Buka dhe një numër ishujsh dhe atolesh periferike. Kryeqyteti i përkohshëm është Buka, në ishullin Buka.

Në vitin 2011, rajoni kishte një popullsi prej 250,000 banorësh. Lingua franca e Bougainville është Tok Pisin, ndërsa fliten gjithashtu një shumëllojshmëri austroneziane dhe gjuhët joaustroneziane. Rajoni përfshin disa Polinezianët e jashtme ku fliten gjuhë polineziane. Gjeografikisht, ishujt e Bougainville dhe Buka janë pjesë e Arkipelag i Ishujve Solomon, por janë politikisht të ndarë nga vendi i pavarur i Ishujt Solomon. Historikisht, Bougainville dhe Buka, së bashku me ishujt Choiseul, Santa Isabel, Shortlands dhe Ontong Java, të cilët janë të gjithë tani pjesë e vendit të Ishujve Solomon, formuan Protektoratin Gjerman të Ishujve Solomon, zona gjeografike më vonë u referua si Ishujt Solomon të Veriut.

Bougainville ka qenë i banuar nga njerëzit për të paktën 29,000 vjet. Gjatë periudhës koloniale, rajoni u pushtua dhe u administrua nga gjermanët, australianët, japonezët dhe amerikanët për periudha të ndryshme. Emri i rajonit e ka origjinën nga admirali francez Louis Antoine de Bougainville, i cili e arriti atë në 1768.

Separatizmi Bougainville daton në vitet 1960 dhe Republika e Solomonëve të Veriut u shpall pak përpara pavarësisë së Papua Guinesë së Re në 1975; ai u përfshi në Papua Guinenë e Re vitin e ardhshëm. Konflikti mbi minierën Panguna u bë shkasja kryesore për Luftën Civile Bougainville (1988–1998), e cila rezultoi në vdekjen e deri në 20,000 njerëzve. Një marrëveshje paqeje rezultoi në krijimin e Qeveria Autonome Bougainville.

Në fund të vitit 2019, u mbajt një referendumin për pavarësinë jo-detyrues me 98% që votuan për pavarësinë në vend të vazhdimit të autonomisë brenda Papua Guinesë së Re. Si rezultat, autoritetet rajonale synojnë të bëhen të pavarura midis 2025 dhe 2027, në pritje të ratifikimit nga qeveria e Papua Guinesë së Re. Nëse ratifikohet, kryeqyteti mund të zhvendoset nga Buka në vendndodhjen e mëparshme të Arawa. Në mars 2025, Forumi Konsultativ i Liderëve të Pavarësisë së Bougainville rekomandoi 1 shtator 2027 si datën e pavarësisë.

## Shikoni dhe 
* *Bougainville – Our Island Our Fight*, një film dokumentar i vitit 1998
* Lista e lëvizjeve aktive separatiste në Oqeani
* Lista e zonave autonome sipas vendit
* Ishujt Solomon të Veriut

## Referime
Söyembikä e Kazanit

parapamje|280x280px| *Princesha e kapur Söyembikä largohet nga Kazani*, nga Vasili Huiakov
**Söyembikä** (shqiptuar: Sojembika ) (1516 &#x2013; pas 1554) ishte një sundimtare Nogai, xanbikë (mbretëreshë). Ajo shërbeu si regjente e Kazanit gjatë miturisë së djalit të saj nga viti 1549 deri më 1551.

## Jeta 
Ajo ishte vajza e fisnikut Nogai, Yosıf bak, dhe bashkëshortja e Cangali (1533–1535), Safagaray (1536–1549) dhe Şahgali (pas vitit 1553). Në vitin 1549, ajo u bë regjente, djali i saj ishte i vogël, kanit të Kazanit, Ütämeşgärä.

Në vitin 1551, pas pushtimit të parë të pjesshëm të Hanatit të Kazanit nga Ivani i Tmerrshëm, ajo u zhvendos me forcë në Moskë së bashku me djalin e saj  dhe më vonë u martua me Şahğäli, khani i vendosur nga Rusia për t’i sunduar tatarët e Qasimit dhe Kazanit.

### Legjenda e vetëvrasjes 
Ajo është një heroinë kombëtare e Tatarstanit. &#x5B; '''' &#x5D; Emri i saj lidhet para së gjithash me Kullën e Söyembikës. Sipas legjendës, Ivani i Tmerrshëm donte të martohej me të, dhe ajo pranoi me kushtin që ai të ndërtonte një kullë me shtatë kate (nga një për çdo ditë të javës). Thuhet se Ivani e përfundoi kullën brenda javës, dhe kur Söyembikä u ngjit në majë të saj dhe hodhi vështrimin mbi qytetin e saj të bukur, Kazanin, u mbush aq shumë me emocion dhe dashuri për popullin e saj, saqë nuk mundi ta duronte idenë e martesës me carin – dhe u hodh nga maja e kullës.

Megjithatë, data e vërtetë e vdekjes së saj dhe vendi ku është varrosur mbeten të panjohura.

## Referime
Sara Sadikova

parapamje|292x292px| Sara Sadíqova, studente e Konservatorit të Moskës, 1924
**Sadíkova Sara Ğarif** (1 nëntor 1906 - 7 qershor 1986) ishte një aktore këngëtare (soprano) dhe kompozitore tatare. Ajo ka marrë çmime si: Artiste e nderuar i Republikës së Tatarit (1937), Artiste e Popullit (1977) dhe Punëtore e nderuar i Kulturës i RSFSR Ruse (1984). Nga viti 1938 deri në 1948, ajo ishte soliste në Teatrin Tatar të Operës dhe Baletit Musa Cälil. Sara interpretoi role në opera dhe komedi muzikore si Saniä, Qaçqın (I arratisuri), Ğäliäbanu, Başmağım (Pantoflat e mia), İldar, si dhe në drama muzikore si On Qandır dhe Punëdhënësi.

Ajo është autore e shumë këngëve dhe komedive muzikore, përfshirë Mäxäbbät cırı (Kënga e dashurisë) (1971) dhe Kiäwlär (Dhëndurët) (1972), në bashkëpunim me R. Ğöbäydullin.

Sara Sadíkova është laureate e Çmimit Shtetëror Ğabdulla Tuqay (1990 – pas vdekjes).

Kur ajo lindi  më 1 nëntor 1906 në Kazan, Perandoria Ruse, prindërit i vunë emrin Bibisara Sadíkova. Ajo përfundoi shkollën e vajzave më të njohur të kohës dhe më pas u regjistrua në një kolegj për formimin e mësuesve.

Në vitin 1921, Bibisara interpretoi rolin e saj të parë në shfaqjen muzikore bamirëse Buydaq (Beqari). Një nga mësuesit e kolegjit, kompozitori tatar Soltan Ğäbäşi, e dërgoi atë në Konservatorin e Moskës, ku ajo studioi nga viti 1922 deri në 1928.

Nga 1934 deri në 1938, ajo punoi në Studion e Operës Tatare brenda Konservatorit të Moskës.

Në vitet 1930–1934, Sara Sadíkova punoi me trupën e Teatrit Akademik Tatar. Gjatë viteve 1930, ajo interpretoi në njërën nga operat e para tatare, Eşçe (Punëtori).

Në vitin 1942, Sara filloi të kompozonte këngë, duke krijuar tangon *The Expectation* me tekst të A. Jerikeievit. Stilet e saj të preferuara muzikore ishin tangoja dhe fokstroti. Ajo kompozoi më shumë se 400 këngë popullore, si edhe muzikë për 30 pjesë teatrale.

Sara Sadíkova vdiq më 7 qershor 1986 dhe u varros në varrezat përkujtimore Yaña-Tatar Bistäse (Novotatarskoye).

## Shih gjithashtu 
* Salamat Sadikova

## Lidhje të jashtme 
Sara Sadíqova
Ligue 1 (Guinea)

**Ligue 1 Guineze** është liga më e lartë e Guinesë. Liga u themelua në 1965 dhe ka 14 ekipe. Kampioni aktual është Milo, me 1 titull.

## Skuadrat aktuale 
# Académie SOAR
# Ashanti Golden Boys
# Flamme Olympique
# Guinée Foot Elite
# Hafia
# Horoya
# Kamsar
# Kaloum Star
# Loubha
# Milo
# Mineurs Sangarédi
# RCC Kamsar
# Renaissance Conakry
# Wakriya

## Kampionët 
Klubet e mëposhtme kanë fituar *Ligue 1-n Guineze*:

## Referime
Isuf Plloçi

**Isuf Plloçi** (1919–1969)  ishte një atdhetar dhe veprimtar shqiptar, i njohur për kontributin e tij në Luftën Nacionalçlirimtare, përkushtimin ndaj pushtetit popullor dhe ndërtimit të socializmit në Shqipëri. Mban titullin Hero i Punës Socialiste për heroizmin e treguar në mbrojtje të pasurisë së përbashkët.

Lindi në vitin 1919, në fshatin Lenë të Martaneshit, rrethi i Matit, në një familje të varfër fshatare. Që në rini u angazhua në luftën për çlirimin e vendit dhe më 1942 iu bashkua çetës partizane të Martaneshit. Pas çlirimit të zonës së Martaneshit dhe Çermenikës, u emërua në komandën vendore të zonës.

Pas përfundimit të Luftës, Plloçi shërbeu deri në vitin 1949 në forcat e ndjekjes, ku u dallua për trimëri dhe vigjilencë. Më pas kaloi në sektorin e pyjeve  në Martanesh, ku punoi me përkushtim dhe ndershmëri, duke u bërë shembull në punën e tij.

Përveç veprimtarisë profesionale, Isuf Plloçi mori pjesë aktive edhe në jetën shoqërore të zonës. U bë anëtar i Partisë së Punës së Shqipërisë në korrik të vitit 1956. Gjeti vdekjen heroike më 5 nëntor 1969, në përpjekje për të shuar një zjarr të madh në pyll, duke mbrojtur me vetmohim pasurinë shtetërore.

Jeta dhe vepra e tij mbeten simbol  i përkushtimit dhe sakrificës për atdheun, ndërsa kujtimi i tij nderohet si shembull i lartë i heroizmit në kohë paqeje.

## Burimet
Zea (këngëtare)

**Alžbeta Ferencová** (16 nëntor 1991), e njohur profesionalisht si **Zea**, është një aktore televizive, këngëtare dhe koreografe sllovake.  Ajo është e njohur për rolin e saj si Iveta në serialin me të njëjtin emër TV JOJ *Iveta.*

Zea u bë e njohur me një rol në serialin televiziv *Panelák* dhe si prezantuese në *Rrotën e Fatit* të TV Markíza. Si këngëtare, Zea konkurroi në *Česko Slovensko má talent* dhe më vonë publikoi albumin e saj të parë, *Burning Light*, si artiste solo. E filloi karrierën si modele, pasi konkurroi në konkursin e bukurisë të Miss Universe në moshën 18-vjeçare, duke fituar titullin "Miss Tip". E lindur dhe e rritur në Presov, Zea është me origjinë rome dhe gjyshja e saj ishte shkrimtarja e parë rome sllovake, Elena Lacková.  

## Aktrimi 
Ferencová u shfaq në serialin TV JOJ *Panelák* dhe luajti në serialin *Iveta.*  Ajo drejtoi edicionin sllovak të *Wheel of Fortune* në TV Markíza. 

## Jeta personale 
Zea u lind dhe u rrit në Preshov dhe është me përkatësi rome. 

## Referime
Marcel Courthiade

**Marcel Courthiade** (2 gusht 1953 – 4 mars 2021) ishte gjuhëtar dhe studiues francez.

## Biografia 
Marcel-i studioi mjekësi në Universitetin Clermont-Ferrand, por e braktisi për të studiuar gjuhë sllave, kryesisht serbo-kroatisht dhe polonisht. Më pas, studioi në Institut National des Langues et Civilizations Orientales (INALCO) në Paris, ku u diplomua në polonisht, maqedonisht dhe shqip. Tezën e doktoraturës e quhej *Phonologie des variétés dialectales de Rromani et diasystèmes graphiques de la langue Romani*, diplomë që e mori nga École pratique des hautes études .

Gjatë studimeve, ai punoi për disa organizata joqeveritare rreth edukimit për romët në Shqipëri. Më pas, punoi si analist politik dhe përkthyes në ambasadën franceze në Shqipëri për katër vjet. Në vitin 1997, u bë pedagog në INALCO. Në vitin 2008, Courthiade-i ishte personazhi kryesor i filmit *Rromani Soul* të Louis Mochet. Në vitin 2019, ai ishte anëtar i këshillit shkencor .

Ai vdiq në Tiranë më 4 mars 2021 në moshën 67-vjeçare.

## Veprat 
* *Fonetika rome thaj Lekhipa* (1986)
* *Xàca dùme, but godi* (1980)
* *Gramatika e gjuhës Rome* (1989)
* *Stuart Manns Wörterbuch des albanischen Romanes* (1990)
* *Në kufirin e romëve.* *Gjuhët cigane në kontakt* (1991)
* *Dialektologikano pućhipnasqo lil vaś-i klasifikàcia e rromane ćhibǎqe [dia]lektenqiri* (1992)
* *Śirpustik.* *amare ćhibǎqiri* (1992)
* *Lil e Efesianěnqe.* *Epistoli pros Efesioys* (1993)
* ''Terre d'asile, terre d'exil.* *l'Europe tsigane* (1993)
* *De l'usage de l'abécédaire « Śirpustik amare ćhibǎqiri »* (1994)
* *Gjuhët e Diasporës* (1994)
* *Phonologie des parlers rrom et diasysteme graphique de la langue romani* (1995)
* *Structure dialectale de la langue rromani* (1998)
* *Les Rroms, Ashkalis et Gorans de Dardanie (Kosovë)* (2000) 
* *Les Tziganes ou le destin sauvage des Roms de l'Est* (2002)
* *Shtojca Dy.* *Kannauʒ në Gange, djepi i popullit rom* (2004)
* *Les Rroms dans les belles lettres européennes* (2004)
* *Langue rromani, d'un millénaire à l'autre, Études Tsiganes* (2005)
* *Sagesse et humor du peuple rrom* (2007)
* *Origjina e Rroms.* *Cheminement d'une (ri)découverte : Kannauj « berceau » du peuple rrom»* (2007)
* *La littérature des Rroms, Sintés et Kalés''

## Referime
Romani Rose

Romani Rose (lindur në vitin 1946 në Heidelberg, Gjermani) është një aktiviste rome dhe drejtuesi i Këshillit Qendror të Sintit dhe Romëve të Gjermanisë. Ai humbi 13 të afërm në Holokaust.

Rose ka lindur në Heidelberg në vitin 1946. Deri në vitin 1982 ai jetoi atje si një biznesmen i pavarur. Në themelimin e Këshillit Qendror në vitin 1982 ai u votua për te drejtuesi i saj nga delegatët e organizatave anëtare – atëherë nëntë, tani 16 shoqata shtetërore dhe rajonale – dhe që atëherë konfirmohet në postin e tij çdo katër vjet në mbledhjet e anëtarëve. Nga viti 1991 Rose mori drejtimin e Qendrës së Dokumentacionit dhe Kulturës së Sintit dhe Romëve gjermanë në Heidelberg. Prej vitesh ai është njohur nga qeveria federale dhe ajo shtetërore për vendosmërinë e tij dhe për punën e tij këmbëngulëse dhe të paepur.

Së bashku me kryetarët e pakicave kombëtare në Gjermani, Rose drejton Këshillin e Minoriteteve, i cili u themelua më 9 shtator 2004. Është bashkimi i organizatave ombrellë të katër pakicave kombëtare që i përkasin kombit gjerman dhe kanë qenë gjithmonë rezidentë dhe autoktone këtu: DOMOWINA e Këshillit Danez të Jugut, Shoqatës së Serbëve të Jugut dhe të Jugut. Këshilli Qendror i Sinteve Gjerman dhe Romëve. Së bashku me delegatët e pakicave nga SHBA, Meksika, Argjentina, Japonia, India, Sri Lanka, Franca dhe Hollanda, Rose është gjithashtu anëtare e komitetit drejtues të Lëvizjes Ndërkombëtare Kundër Diskriminimit dhe Racizmit (IMADR) e themeluar në Tokio në 1988.

Një motiv i konsiderueshëm për përpjekjet e Rose është lidhja e tij personale me të kaluarën. Trembëdhjetë të afërm të drejtpërdrejtë të Romani Rose u vranë në kampet e përqendrimit nën Nacional Socializmin, duke përfshirë gjyshërit e tij në kampet Aushvic dhe Ravensbrueck. Babai i tij, Oskar Rose, mbijetoi në arrati dhe në nëntokë. Xhaxhai i Romani Rose, Vincenz Rose, i mbijetoi kampit të shfarosjes Aushvic, eksperimenteve mjekësore në kampin e përqendrimit Natzweiler dhe punës skllevër për Daimler-Benz në tunelet e KZ Neckarelz/Obrigheim. Në vitin 1972 Vincenz Rose themeloi vetëorganizimin e parë të Sintit gjerman, Komitetin Qendror të Sintit në Gjermaninë Perëndimore, në të cilin asokohe as 13-vjeçari Romani Rose ndihmoi.

Që nga qershori i vitit 1979 ai ka udhëhequr punën për të drejtat civile të sintit dhe romëve gjermanë para syve të publikut gjerman dhe ndërkombëtar; ai ka luftuar gjithashtu për mbrojtjen e tyre nga racizmi dhe diskriminimi, për kompensimin e të mbijetuarve të Holokaustit - në të njëjtën kohë duke shpallur përmasat dhe rëndësinë historike të gjenocidit të 500,000 Sinti dhe Romë në Evropën e pushtuar nga nacional-socialistët. Në maj të vitit 1995, në bashkëpunim me organizatat anëtare të Këshillit Qendror, Rose arriti njohjen e gjermanëve sinti dhe romëve si pakicë kombëtare në Gjermani me gjuhën e tyre minoritare, lidhur me synimin e tyre për pjesëmarrje të barabartë në jetën shoqërore dhe politike.

Rose ishte gjithashtu një nga forcat shtytëse pas Memorialit për Viktimat Sinti dhe Romë të Nacional Socializmit në Berlin.[1]

Referime
Melanie Spita

**Melanie Spitta** (1946 – 28 Gusht 2005)  ishte një regjisore gjermane sinti.

Ajo lindi në vitin 1946 në Haselt, Belgjikë në familjen Sinti dhe vdiq më 28 gusht 2005 në Frankfurt, Gjermani. Bashkë me familjen e saj u zhvendos nga Gjermania në vitin 1938 për të shpëtuar nga nazistët, por gjashtë vëllezërit dhe motrat e saj vdiqën në kampin e përqendrimit Aushvic, ku nëna e saj ishte gjithashtu e burgosur, e cila mbijetoi me shëndet të dëmtuar.  Më vonë ata u zhvendosën në Düren, North Rhine-Westphalia Gjermani. 

## Referime
Marianne Rosenberg

## Jeta personale 
Rosenberg është me prejardhje rome dhe sinti. Babai i saj, Otto, një i mbijetuar i kampit të vdekjes në Aushvic,  ishte aktivist për çështjet e romëve dhe sintit. Motra e saj, Petra, mbron gjithashtu çështjet rome.

## Karriera 
Rosenberg gjithashtu arriti sukses në vendet e tjera evropiane, kryesisht në Austri dhe Holandë. Ajo konsiderohet gjithashtu një ikonë e komunitetit gay në disa vende, si Holanda dhe Gjermania, vendi i saj i lindjes.  

### Sukses i vazhdueshëm 
parapamje| Rosenberg në 2009
Në vitin 2004, Rosenberg ri-kendoi *Marleen* në një version të ripërpunuar dhe me një video të re promovuese. Singli arriti në numrin 33 në Listat zyrtare gjermane të përpiluar nga Media Control . Kënga vijuese "  arriti në numrin 77. Të dy këngët janë marrë nga albumi i saj i vitit 2004 me shije disko , e cila arriti në numrin 12 në listat gjermane të albumeve dhe përbëhej nga ribërjet e hiteve të saj nga vitet '70.
Shkolla çarter

**Shkollë çarter** është një shkollë që merr fonde nga qeveria, por që funksionon në mënyrë të pavarur nga sistemi shkollor shtetëror i vendosur në të cilin ndodhet.   Si institucion është i pavarur në kuptimin që funksionon sipas parimit bazë të autonomisë për llogaridhënie, që është i lirë nga rregullat, por i përgjegjshëm për rezultatet.  

## Vështrim 
Shkollat çarter janë shkolla të financuara nga publiku që funksionojnë në mënyrë të pavarur nga distrikti i tyre lokal.  Shkollat charter shpesh operohen dhe mirëmbahen nga një organizatë e menaxhimit të statutit (CMO). CMO-të janë zakonisht organizata jofitimprurëse dhe ofrojnë shërbime të centralizuara për një grup shkollash charter.  Ka disa organizata fitimprurëse të menaxhimit të arsimit . Shkollat Charter mbajnë përgjegjësi nga autorizuesi i tyre. Ka debate nëse shkollat çarter duhet të përshkruhen si shkolla private apo shkolla shtetërore .  Mbrojtësit e modelit charter deklarojnë  se ato janë shkolla publike sepse janë të hapura për të gjithë studentët dhe nuk paguajnë për shkollim. Kritikët e shkollave charter pohojnë se funksionimi privat i shkollave charter me mungesë përgjegjësie publike i bën ato më shumë si institucione private të subvencionuara nga publiku. 

## Performanca 
Ka mosmarrëveshje nëse shkollat charter janë më efektive se shkollat publike. Disa studime zbulojnë se nxënësit e shkollave charter janë përgjithësisht më të avancuar në arsimin e tyre në krahasim me homologët e tyre, veçanërisht fëmijët në disavantazh dhe fëmijët me ngjyrë priren të performojnë më mirë. Për shembull, nxënësit e shkollave charter fitojnë 16 ditë mësim në lexim dhe gjashtë në matematikë krahasuar me bashkëmoshatarët e tyre tradicionalë të shkollave publike, duke përmbysur tendencat e mëparshme ku nxënësit e shkollave publike performuan njësoj ose pak më mirë.   Ato gjithashtu marrin shumë më pak fonde sesa shkollat publike. 

#### Shkolla kibernetike 
Shkollat kibernetike çarter funksionojnë si shkolla tipike charter në atë që ato janë shkolla të organizuara në mënyrë të pavarur, por që kryhen pjesërisht ose tërësisht përmes internetit. Përkrahësit thonë se kjo mundëson shumë më tepër fleksibilitet në krahasim me shkollat tradicionale. 

Për vitet 2000–2001, studimet vlerësuan se ka rreth 45,000 studentë online K–12 në shkallë kombëtare.  Gjashtë vjet më vonë, një studim nga Picciano dhe Seamon (2006) zbuloi se mbi 1 milion studentë ishin të përfshirë. 

## Shih edhe 
* Shkolla
* Institucioni arsimor
* Taksonomia e shkollave

## Referime
Labirinti i Smirës

]]
**Labirinti i Smirës** është një gur i lashtë mermeri, i gjetur në fshatin Smirë të Komunës së Vitisë, ku është skalitur një labirint rrethor, një vepër që mbart në vete heshtjen e mijëvjeçarëve dhe shenjën e një mendësie që ka ditur ta vështrojë jetën si një cikël, dhe jo si një vijë e drejtë. 

## Përmbledhje 
Labirinti i Smirës nuk është thjesht një zbukurim apo lojë gjeometrike, por një përfytyrim dardan i rendit të botës, i lindjes dhe vdekjes, i endjes së shpirtit përmes shtigjeve të jetës dhe përtej saj. Nuk ka hyrje të dukshme, as dalje të shpejtë, sepse në sytë e atyre që e skalitën, jeta nuk kishte fillim as fund por ajo ishte një rrugëtim i vazhdueshëm, një udhëtim në rreth, ku gjithçka kthehet atje prej nga nisi.

Labirinti i Smirës është më shumë se një shenjë arkeologjike; është një pasqyrë e brendshme e mënyrës si e kanë menduar ekzistencën paraardhësit tanë. Rrethi i mbyllur, i prerë me kujdes në mermerin e bardhë, mund të lexohet si një kod i lashtë kozmik: gjithçka është e lidhur me gjithçka, çdo hap është një kthim, çdo kthesë është një mësim. Në një kohë kur mitet nuk shkruheshin, por skaliteshin e jetoheshin, ky labirint bartte brenda vetes një filozofi të heshtur, por të thellë – atë të harmonisë midis njeriut dhe universit, midis kaosit të brendshëm dhe rendit të jashtëm.  

## Shih edhe 
* Arkeoastronomia

## Referime
Bezisteni i Manastirit

parapamje|Pjesa e brendshme
**Bezisteni i Manastirit** () është një lokacion tregtar dhe kulturor-historik osman në qytetin e Manastirit, Republika e Maqedonisë.  Bezisteni ndodhet në zemër të pazarit, në afërsi me Xhaminë Jeni, Xhaminë Isak Çelebi dhe Kullën e Sahatit .  Më 14 korrik 1646, banda e të jashtëligjshmit Tane Charliyski sulmoi bezistenin dhe grabiti paratë e ruajtura atje, të mbledhura nga taksa e bagëtisë, me vlerë 120,000 akçeta .  Një dokument i shekullit të 18-të shqyrton mosmarrëveshjen midis mutevelive të dy vakëfeve dhe e bën të qartë se bezisteneku ishte dhuratë nga bejlerbeu i Rumelisë, defterdari dhe veziri i madh Koja Daut Pashë Uzuncarshili, i cili gjithashtu dhuroi Hamamin e Daut Pashës, hanin e skllevërve në Shkup dhe shumë ndërtesa të tjera. Meqenëse Daut Pasha vdiq në vitin 1498, mund të konkludohet se bezisteni është ndërtuar para kësaj date. 

Bezisteni është një ndërtesë bazilike në formën e një katërkëndëshi të çrregullt, 65 m e gjatë, me katër hyrje monumentale të harkuara me dyer të dyfishta hekuri dhe tre kalime me shumë dyqane. Pjesët më të vjetra janë ndërtuar me gurë të latuar dhe pjesërisht të latuar dhe me shtresa horizontale tullash. Më vonë, ka pjesë të ndërtuara vetëm me tulla dhe të tjera me tulla dhe gurë. Qemeret janë gjysmërrethore mbi harqe mbi kalimet cilindrike të formave të ndryshme, të ndërtuara vetëm me tulla, gur gëlqeror dhe llaç hidraulik. Në harqe ka dritare drejtkëndëshe për ndriçim. 

## Galeria 

Skeda:Безистен.JPG|
Skeda:Bezisten Bitola.jpg|
Skeda:Bezisten Bitola010.jpg|
Skeda:Bezistenot vo Bitola.jpg|

## Shih edhe 
* Manastiri (qytet)
* Kongresi i Manastirit
* Muzeu i Kongresit të Manastirit

## Referime
Ishulli i Shaqarisë

**Ishulli i Shaqarisë**  është një ishull i vogël i cili ndodhet në Liqenin e Shkodrës në veri të Shqipërisë .  

## Vështrim 
**Ishulli i Shaqarisë** është një ishull i vogël në liqenin e Shkodrës, në veri të vendit evropian të Shqipërisë. Ai ndodhet pranë fshatit piktoresk të Shirokës, vetëm disa kilometra nga qyteti i Shkodrës, në një nga pikat më të qeta dhe të bukura të liqenit. **Ishulli i Shaqarisë**, është shumë i vogël për nga sipërfaqja dhe dallon për thjeshtësinë e tij natyrore. Ai ndodhet afër vendit ku takohen lumenjtë Buna dhe Drin dhe ku liqeni i Shkodrës, më i madhi në Ballkan, shtrihet gjerë në horizont.

Në stinët me nivel të ulët uji, ishulli lidhet me tokën përmes një rripi të ngushtë ose një ure të improvizuar, që mund të kalohet lehtësisht në këmbë. Në periudha të tjera, vizitorët mund të arrijnë në të me varka të vogla nga Shiroka. Mbi ishull është ndërtuar një ndërtesë modeste, e cila shpesh përdoret për qëllime rekreative ose si strehë për pushuesit e zonës.

Administrativisht, Ishulli i Shaqarisë bën pjesë në **Qarkun e Shkodrës**, që është një nga qarqet më veriore të Shqipërisë. Ky vend i vogël por i veçantë është një nga pikat e dashura për banorët lokalë dhe një ndalesë interesante për turistët që eksplorojnë bukuritë natyrore të liqenit dhe të rrethinës së Shkodrës.

## Shih edhe 
* Liqeni i Shkodrës
* Lista e ishujve në Shqipëri

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
*
Parku Nikaj-Mërtur

**Parku Nikaj-Mërtur** është një park natyror rajonal në veri të Shqipërisë, strategjikisht brenda Alpeve juglindore shqiptare në Tropojë . Shtrihet në zonën e fiseve historike Nikaj dhe Mërturi . Parku është një zonë me peizazhe alpine, lugina të thella, shkëmbinj vertikalë, pyje të dendur halorë dhe gjetherënës, liqene të vegjël dhe lumenj . Bashkimi Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës (IUCN) e ka renditur parkun si Kategoria IV. Ashtu si pjesa më e madhe e Alpeve Shqiptare, ajo renditet si një zonë e rëndësishme bimore, sepse mbështet specie të rëndësishme bimore . 

## Përmbledhje 
Parku shtrihet brenda Alpeve Shqiptare dhe kufizohet me Parkun Kombëtar të Thethit në verilindje dhe me Parkun Kombëtar të Luginës së Valbonës në veri dhe verilindje. Propozohet zgjerimi i kufijve të parkut dhe bashkimi i tij me Luginën e Valbonës dhe Thethin për të krijuar Parkun Ballkanik të Paqes.  Alpet Shqiptare janë vazhdimësi e Alpeve Dinarike, të cilat shtrihen nga Italia verilindore deri në Shqipërinë veriore.

Duke qenë i vendosur midis topografisë së pjerrët dhe të thyer të Alpeve Shqiptare, rajoni karakterizohet nga një diversitet i konsiderueshëm në florë . Rajoni bie brenda ekorajonit tokësor të pyjeve të përziera të maleve Dinarike të biomit pyjor të butë dhe të butë Palearktik .  Bimësia e parkut përfshin shumë komunitete të tipit mesdhetar dhe euroaziatik. Ajo është e mbuluar nga një përzierje e drurëve të dushkut, ahut dhe pishës që rriten në gur gëlqeror dhe dolomit, që është karakteristik për Alpet. Bashkësitë më të përhapura floreale të dushkut dominohen nga lisi italian, lisi austriak, lisi sessile dhe lisi maqedonas . Ahu dhe pisha përfaqësohen nga lloje të tilla si ahu evropian, pisha boshnjake dhe pisha austriake . 

Parku përmban një larmi të madhe ekosistemesh dhe strehimore për kafshë të egra . Ai banon në një numër të llojeve të ndryshme që po bëhen të rralla në Evropën Jugore, me kafshë të tilla si rrëqebulli euroaziatik që banon në zonat e thyera pyjore, ariu i murrmë i rrezikuar dhe ujku gri . Për më tepër, pyjet ofrojnë gjithashtu strehë për speciet duke përfshirë dhinë e egër, kërpudhat perëndimore dhe shkaba grifon . Parku është një vend i shenjtë i rëndësishëm i skifterit dhe skifterit të zakonshëm . 

## Shih edhe 
* Gjeografia e Shqipërisë
* Zonat e mbrojtura të Shqipërisë

## Referime
Rezervati Natyror i Liqenit të Shkodrës

**Rezervati Natyror i Liqenit të Shkodrës** është një rezervat natyror në Shqipërinë veriperëndimore .  Zona e mbrojtur përfshin segmentin shqiptar të liqenit të Shkodrës (14,900 ha) dhe lumin Buna dhe fushën fqinje (11,635 ha), duke përfshirë sipërfaqet ujore dhe tokësore. 

## Vështrim 
Rezervati Natyror i Menaxhuar i Liqenit të Shkodrës ndodhet në pjesën veriperëndimore të Shqipërisë dhe përfaqëson një nga zonat më të rëndësishme të mbrojtura në vend për nga biodiversiteti dhe rëndësia ekologjike. Ky rezervat përfshin pjesën shqiptare të Liqenit të Shkodrës, me një sipërfaqe prej rreth 14,900 hektarësh, si dhe zonën përreth Lumit Buna dhe fushën e gjerë që e shoqëron, me një sipërfaqe prej 11,635 hektarësh. Zona e mbrojtur përfshin si sipërfaqe ujore ashtu edhe tokësore, duke krijuar një mozaik të pasur peizazhesh natyrore.

Liqeni i Shkodrës, i cili është liqeni më i madh në Ballkan, shtrihet midis Shqipërisë dhe Malit të Zi dhe është i njohur për ekosistemin e tij unik, që mbështet një shumëllojshmëri të madhe të faunës dhe florës. Ai shërben si një habitat i rëndësishëm për shumë specie zogjsh shtegtarë, sidomos gjatë periudhave të migrimit. Po ashtu, ujërat e liqenit dhe të Lumit Buna janë të pasura me lloje të ndryshme peshqish dhe organizmash ujorë.

Fusha e Bunes dhe zonat përreth përbëjnë një nga komplekset më të rëndësishme ligatinore në Shqipëri, duke luajtur një rol kyç në rregullimin e cikleve natyrore të ujërave, si dhe në ruajtjen e tokave bujqësore nga përmbytjet. Prania e këtyre habitateve të larmishme e bën këtë rezervat një strehë natyrore me vlera të larta ekologjike, por edhe një mundësi të çmuar për zhvillimin e turizmit të qëndrueshëm, edukimit mjedisor dhe kërkimeve shkencore.

## Shih edhe 
* Zonat e mbrojtura të Shqipërisë
* Gjeografia e Shqipërisë
* Biodiversiteti i Shqipërisë

## Referime
Letërsia në interlingua

**Letërsia në Interlingua** është përmbledhja e fjalëve të shkruara në atë gjuhë artificiale.

Alexander Gode kishte një koncept shumë të kufizuar në lidhje me fushat e mundshme apo të dëshirueshme të përdorimit për Interlingua. Trashëgimia e tij përfshin vetëm disa qindra përmbledhje në Interlingua të artikujve shkencorë nga vitet 1950 dhe 1960, dhe dy koleksione të vogla me tregime të shkurtra… pa ndonjë vlerë të madhe letrare. Veprat e para të shkruara në Interlingua ishin libra për mësimin e gjuhës, si *Interlingua-English Dictionary* dhe *A Brief Grammar of Interlingua for Readers*, të dyja botuar në vitin 1954. Ato u shoqëruan po atë vit nga *Interlingua a Prime Vista* dhe, një vit më vonë, nga *Interlingua: A Grammar of the International Language*, këtë herë e shkruar nga Gode dhe Blair.

Që në vitin 1960, Erik Ahlström filloi të përkthente dhe redaktonte broshura me letërsi fiktive në serinë e tij *Scriptores scandinave in INTERLINGUA*: *Episodio con perspectiva* (Harald Herdal, 1960); *Un desertor* (Bo Bergman, 1961); dhe *Le nove vestimentos del imperator* (H.C. Andersen, 1961).

Njëri nga autorët më produktivë në Interlingua ishte suedezi Sven Collberg (1919–2003). Botimi i tij i parë në Interlingua, *Alicubi-Alterubi*, ishte një broshurë me 18 poezi origjinale. Në të njëjtin vit, ai botoi Cunate tu es a mi mar, një libër me 100 poezi të përkthyera nga gjuhë të ndryshme të botës dhe nga periudha të ndryshme kohore, përfshirë kohën e tij. Vepra të tjera nga i njëjti autor përfshijnë: *Inter le stellas* (1975), *Le prince e altere sonetos* (1977), *Lilios, Robores* (1979), *Prosa* (1980), dhe *Versos grec* (1987).

Në vitet 1970, Carolo Salicto botoi *Volo asymptotic* (1970), një përmbledhje me poezi origjinale dhe dy përkthime. *Celestina le gallina del vicina* dhe *Hannibalo le gallo del vicino* u botuan në vitin 1971. Shtatë tregime të tjera nga H.C. Andersen u përkthyen në vitin 1975. Po ashtu gjatë këtij dekadi, Alexander Gode botoi *Un dozena de breve contos* (1975), dhe Sven Collberg botoi përkthimin e *Inter le stellas*, një vepër nga Casemir Wishlace.

Alexander Gode botoi *Dece Contos* në vitin 1983.

Në vitet 1990, gjejmë shumë përkthime si *Le familia del antiquario* nga Carlo Goldoni, përkthyer në 1993, dhe *Le Albergatrice*, nga i njëjti autor, përkthyer dy vite më vonë. Vepra të tjera të përkthyera gjatë kësaj dekade përfshijnë *Contos e historias* nga H.C. Andersen (1995) dhe *Le pelegrinage de Christiano* nga John Bunyan (1994).

Vicente Costalago botoi novelën origjinale *Juliade* në vitin 2022, pasuar nga *Poemas*, gjithashtu botuar në të njëjtin vit. *Kilglan*, nga i njëjti autor, u botua në vitin 2023.

Në numrin 46 të *Posta Mundi*, nga marsi i vitit 2025, Eduardo Ortega, i njohur gjithashtu si Le Canario Interlinguista, botoi *Sonetto del depression* ("Soneti i Depresionit"), ku u shfaq gjithashtu *Ad su prude dama* ("Për Zonjen e Tij të Turpshme") nga Andrew Marvell, përkthyer nga Martin Lavallée, i cili gjithashtu përktheu *Le Albatros* ("Albatrosi") nga Charles Baudelaire.
Kalaja e Ankarasë

**Kalaja e Ankarasë** është një kala historike në qytetin e Ankarasë, Turqi, e ndërtuar pas shekullit VII. Ajo u ndërtua në shekullin VIII para Krishtit nga Frigjianët dhe u rindërtua në vitin 278 para Krishtit nga Galatasit. Kalaja u rinovua nën Perandorinë Romake, Bizantine, Selxhuke dhe Osmane.

## Historia dhe arkitektura 
Kalaja ndahet nga mure të brendshme dhe me kulla që përfshin një sipërfaqe prej rreth 350 m me 150 m, dhe një linjë të jashtme muresh me kulla rreth 40 m larg njëra-tjetrës. Të dyja anët e mureve u ndërtuan duke përdorur sasi të mëdha murature të ripërdorura. Datat e sakta të ndërtimit të tyre janë të pasigurta, por të dyja datojnë pas kapjes dhe shkatërrimit të Ankarasë nga Persianët në, 622 p.e.s (Foss konsideron se muret e brendshme mund të jenë ndërtuar më vonë
Skeda:Ankara_asv2021-10_img30_Kale_and_Citadel.jpg|alt=Aerial view of Kale (Altındağ) and the Citadel| Pamje ajrore e Kale (Altındağ ) dhe Kështjellës
Skeda:Ankara_asv2021-10_img31_Citadel.jpg|alt=The clock tower and the main gate| Kulla e sahatit dhe porta kryesore
Skeda:Ankara_asv2021-10_img28_Citadel.jpg|alt=Dungeon Tower| Kulla e birucës
Skeda:Ankara Şark Kalesi in 2011 02.jpg|alt=Ankara Castle Eastern Castle| Kalaja e Ankarasë ndryshe Kalaja Lindore
Skeda:Ankara_asv2021-10_img33_Citadel.jpg| Ak Kale
Skeda:Ankara_asv2021-10_img34_Sultan_Alaeddin_Mosque.jpg|alt=Sultan Alaeddin Mosque| Xhamia Sulltan Alaeddin
Skeda:Ankara_asv2021-10_img61_Citadel.jpg|alt=View of the Castle from the Hacı Bayram Mosque Park| Pamje e Kalasë nga Parku i Xhamisë Hacı Bayram

## Shihni gjithashtu 
* Historia e Ankarasë

## Lidhje të jashtme 
* Kalaja e Ankarasë (në turqisht)
* Mbi 150 fotografi të kështjellës dhe pamje përreth saj
* Komuna e Ankarasë

## Referime
Vëllezërit Sarkies

**Vëllezërit Sarkies**, **Martin** (1852–1912), **Tigran** (1861–1912), **Aviet** (1862–1923) dhe **Arshak** (1868–1931), ishin vëllezër me përkatësi etnike armene të njohur për themelimin e një zinxhiri hotelesh luksoze në Azinë Juglindore. Vëllezërit lindën në Isfahan, Iran. 

## Historia 
23-vjeçari Tigran hapi Eastern Hotel (tani Hotel Eastern & Oriental) në George Town, Penang më 15 prill 1884.  Vëllezërit themeluan disa hotele në rajon, duke përfshirë Raffles Hotel në Singapor dhe Strand Hotel në Rangoon (Yangon).

Arshaku, më i vogli nga vëllezërit, vdiq më 9 janar 1931. Më 10 qershor të të njëjtit vit, një rast falimentimi u ngrit kundër Hotel Raffles, që në fund përfundoi me humbjen e kontrollit të hoteleve të familjes Sarkies. 

Emri Sarkies qëndron ende në Singapor duke i përfaqësuar me rrugën me emrin Sarkies. Megjithatë, rruga u emërua pas Regina Sarkies (nee Carapiet), gruaja e Arathoon Sarkies, e cila ishte një nga kushërirat e vëllezërve dhe hoteliere tjetër.  Prapëseprapë, Sarkies Corner, kafeneja në hotelin Eastern & Oriental, mban emrin e vëllezërve. Gjihashtu pasardhësit e Arathoon vazhdojnë të banojnë në Singapor. 

## Hotelet 

Skeda:Raffles_Hotel_2012_0076.jpg|
Skeda:Eastern_&_Oriental_Hotel_Penang_Dec_2006_004.jpg|
Skeda:Yangon,_Strand_Hotel,_Myanmar,_Burma.jpg|
Skeda:KITLV_-_80044_-_Kleingrothe,_C.J._-_Medan_-_Government_Villa_at_the_Crag_Hotel_Penang_-_circa_1910.tif|

## Referime
Alena Tiron

**Alena Dimitrievna Tiron,** e njohur me emrin e vajzërisë **Alena Bogacheva** (8 dhjetor 1993) është sportiste ruse e regbisë e cila përfaqëson Rusinë në Seritë Botërore të Rugby Women's Sevens dhe Rugby Europe's Sevens. 

## Biografia 
Alena filloi të luante regbi pasi erdhi nga pista dhe fusha kur kishte fituar medalje argjendi dhe bronzi të Kampionatit të Rusisë 2012 (përkatësisht 400+300+200+100 dhe 800+400+200+100). Ajo e refuzoi ftesën për unionin e regbit nga menaxheri i Yenisey-STM në vitin 2011, por dy vjet më vonë, në mars 2013 pasi mbaroi shkollën sportive ajo u shkoi në Krasnoyarsk dhe filloi stërvitjen. Më 1 maj 2013, ajo u bë lojtarja e Yenisey-STM pas ofertës nga trajneri Makskim Zaltsman. Ajo u diplomua në Universitetin Federal të Siberisë dhe fitoi medaljen e argjendtë të Spartakiadës së Rinisë Verore Ruse III. 

Ajo bëri debutimin e saj në ekipin kombëtar të Rusisë shtatëshe në fund të 2013-ës në Dubai për Femra, por nuk mori pjesë në garë për shkak të lëndimit qëpati në këmbë. Në janar 2014, ajo iu bashkua stërvitjes dhe u bë lojtarja kryesore e skuadrës. Debutimi i saj ishte në turneun tjetër Botëror të Ragbit për Shtatë Femra.  Ajo është pesë herë fituese e Çmimit të Madh të Evropës: në 2014 ajo luajti të gjitha ndeshjet pa zëvendësime dhe  medaljen e saj të parë të artë.  Për shkak të dëmtimit të rëndë, ajo u tërhoq nga Turneu Olimpik i Repechage për Shtatë Femra në 2016, ku Rusia ka humbur vendin e fundit në turneun olimpik nga ekipi kombëtar i Spanjës për femra në shtatë ragbi .

## Referime
Xhamia Atik Ali Pashë, Edirne

parapamje|Xhamia Atik ALi Pasha
**Xhamia e Atik Ali Pashës** (Turke) është një xhami në lagjen Meydan të Edirne, Turqi.

E vendosur në rrugën Atik Ali Pasha, rreth 1.5 km larg xhamisë Selimiye, xhamia është e hapur për t'u vizituar edhe në ditët e sotme. Xhamia, e cila është nën kujdesin e Drejtorisë së Përgjithshme të Fondacioneve, është regjistruar me vendim të Bordit të Konservimit të Trashëgimisë Kulturore dhe Natyrore të Edrenesë, më datë 04.07.2003 dhe me numër 7697. 

## Historia 
Data e saktë e ndërtimit të xhamisë nuk dihet. Ajo është ndërtuar nga Atik Ali Pasha, një nga vezirët e periudhës së Bajazitit II. Mendohet se xhamia është ndërtuar para kësaj date pasi Atik Ali Pasha, i ashtuquajtur i tredhur,  vdiq në vitin 1506.