open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gjithëprania

**Gjithëprania** ose **kudondodhja** është veti e të qenit i pranishëm kudo dhe çdokund. Termi i gjithëpranishëm përdoret më shpesh në një kontekst fetar si një atribut i një hyjnie ose qenieje supreme, ndërsa termi i kudondodhur përgjithësisht përdoret për të përshkruar diçka "ekzistuese ose duke qenë kudo në të njëjtën kohë, e hasur vazhdimisht, e përhapur, e zakonshme". Ubiquitous përdoret gjithashtu sinonimisht me fjalë të tjera, duke përfshirë: në mbarë botën, universale, globale, të përhapura dhe kudo.

Gjithëprania e një qenieje supreme konceptohet ndryshe nga sisteme të ndryshme fetare. Në besimet monoteiste si Krishterimi dhe Judaizmi, hyjnorja dhe universi janë të ndara, por hyjnorja është e pranishme kudo. Në besimet panteiste, hyjnorja dhe universi janë identike. Në besimet panenteiste, hyjnorja ndërhyn në univers, por shtrihet përtej tij në kohë dhe hapësirë.

## Shiko edhe 
* Gjithëdija
* Plotfuqishmëria
* Gjithëdashamirësia 

## Referime
Gjithëdashamirësia

**Gjithëdashamirësia,** disa filozofë kanë argumentuar se është e pamundur, ose të paktën me gjasa të vogla, që një hyjni të shfaqë një cilësi të tillë së bashku me gjithëdijen dhe gjithëfuqinë, si rezultat i problemit të së keqes. Megjithatë, disa filozofë, si Alvin Plantinga, argumentojnë besueshmërinë e bashkëekzistencës.

Fjala përdoret kryesisht si një term teknik brenda literaturës akademike mbi filozofinë e fesë, kryesisht në kontekstin e problemit të së keqes dhe përgjigjeve teodike ndaj të tilla, megjithëse edhe në kontekstet e përmendura frazat "mirësi e përsosur" dhe "përsosmëri morale" janë shpesh. e preferuar për shkak të vështirësive për të përcaktuar se çfarë saktësisht përbën "dashamirësinë e pafund".

## Shiko edhe 
* Gjithëdija
* Gjithëprania
* Plotfuqishmëria

## Referime
Plotfuqishmëria

[parapamje|*[Ndarja e dritës nga errësira* nga Mikelanxhelo.]]
**Plotfuqishmëria** apo **gjithëfuqia** është cilësia e të pasurit fuqi të pakufizuar. Fetë monoteiste në përgjithësi ia atribuojnë gjithëfuqinë vetëm hyjnisë së besimit të tyre. Në filozofinë fetare monoteiste të feve abrahamike, plotfuqishmëria shpesh renditet si një nga karakteristikat e Zotit, së bashku me gjithëdijen, gjithëpraninë dhe gjithëdashamirësinë. Prania e të gjitha këtyre vetive në një entitet të vetëm ka shkaktuar një debat të konsiderueshëm teologjik, duke përfshirë dukshëm problemin e së keqes, pyetjen se përse një hyjni e tillë do të lejonte ekzistencën e së keqes. Pranohet në filozofi dhe shkencë se plotfuqia nuk mund të kuptohet kurrë në mënyrë efektive.

## Shiko edhe 
* Gjithëdija 
* Gjithëprania
* Gjithëdashamirësia

## Referime
Marrëdhëniet mes Gjermanisë dhe Izraelit

.]]
**Marrëdhëniet Gjermani-Izrael** janë marrëdhënie diplomatike midis Republikës Federale të Gjermanisë dhe Shtetit të Izraelit. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore dhe Holokaustit, marrëdhëniet u shkrinë gradualisht pasi Gjermania Perëndimore ofroi t'i paguante dëmshpërblime Izraelit në vitin 1952 dhe marrëdhëniet diplomatike u vendosën zyrtarisht në 1965. Megjithatë, një mosbesim i thellë i popullit gjerman mbeti i përhapur në Izrael dhe në komunitetet e diasporës çifute në mbarë botën për shumë vite më pas. Marrëdhëniet midis Gjermanisë Lindore dhe Izraelit nuk u materializuan kurrë. Izraeli dhe Gjermania tani mbajnë një "marrëdhënie të veçantë" të bazuar në besimet e përbashkëta, vlerat perëndimore dhe një kombinim të perspektivave historike. Ndër faktorët më të rëndësishëm në marrëdhëniet e tyre është gjenocidi i Gjermanisë naziste ndaj çifutëve në Evropë gjatë Holokaustit.
, Gjermani.]]
Gjermania përfaqësohet në Izrael përmes ambasadës së saj në Tel Aviv dhe konsujve të nderit në Eilat dhe Haifa. Izraeli përfaqësohet në Gjermani nëpërmjet ambasadës së tij në Berlin dhe Konsullatës së Përgjithshme në Mynih. Të dy vendet janë anëtarë të plotë të Organizatës për Bashkëpunim dhe Zhvillim Ekonomik dhe Bashkimit për Detin Mesdhe.

## Shiko edhe 
* Marrëdhëniet Izrael-SHBA

## Referime
Komisioni Ndërkombëtar Elektroteknik

parapamje|Logoja e Komisionit Ndërkombëtar Elektroteknik.
**Komisioni Ndërkombëtar Elektroteknik** (IEC; frëngjisht: *Commission électrotechnique internationale*) është një organizatë standardesh ndërkombëtare që përgatit dhe publikon standarde ndërkombëtare për të gjitha teknologjitë elektrike, elektronike dhe të ngjashme – të njohura kolektivisht si "elektroteknologji". Standardet IEC mbulojnë një gamë të gjerë teknologjish nga prodhimi, transmetimi dhe shpërndarja e energjisë elektrike deri te pajisjet shtëpiake dhe pajisjet e zyrës, gjysmëpërçuesit, fibrat optike, bateritë, energjia diellore, nanoteknologjia dhe energjia detare si dhe shumë të tjera. IEC gjithashtu menaxhon katër sisteme globale të vlerësimit të konformitetit që vërtetojnë nëse pajisjet, sistemi ose komponentët përputhen me standardet e tij ndërkombëtare.

Të gjitha elektroteknologjitë mbulohen nga Standardet IEC, duke përfshirë prodhimin dhe shpërndarjen e energjisë, elektronikë, magnetikë dhe elektromagnetikë, elektroakustikë, multimedia, telekomunikacion dhe teknologji mjekësore, si dhe disiplina të përgjithshme të lidhura si terminologjia dhe simbolet, përputhshmëria elektromagnetike, matja dhe performanca, besueshmëria, projektimi dhe zhvillimi, siguria dhe mjedisi.

## Shiko edhe 
* Organizata e standardeve

## Referime
Korporata e Postës së Vietnamit

**Vietnam Post Corporation** (emri i vjetër: *Vietnam Post Corporation* ; shkurtesa: *VNPost* ) është një kompani shërbimesh postare në pronësi të qeverisë vietnameze e themeluar më 15 qershor 2007. Aktualisht, VNPost ka gjithsej 68 njësi kontabiliteti të varur me 63 zyra postare në provinca dhe qytete së bashku me Kompaninë Qendrore të Shpërndarjes së Shtypit, Kompaninë Datapost, Kompaninë e Transportit dhe Logjistikës dhe Qendrën e Trajnimit dhe Kompaninë e Pullave Postare.

## Historia 
Bazuar në formimin pilot të Grupit të Postave dhe Telekomunikacionit të Vietnamit (VNPT) të miratuar nga Kryeministri Nguyen Tan Dung në vendimin nr. 58/2005/QD-TTg të datës 23 mars 2005,   më pas më 1 qershor 2007, Nguyen Tan Dung vazhdoi të nënshkruante dhe miratonte projektin për të themeluar Korporatën Vietnam Post me emrin ndërkombëtar **Vietnam Post** dhe shkurtuar si **VNPost** .  Selia e Korporatës është e vendosur në Hanoi, Vietnam .   Menjëherë pas kësaj, më 28 dhjetor 2012, Ministria e Informacionit dhe Komunikimit nxori Vendimin Nr. 2596/QD-BTTTT për të ndryshuar emrin e Vietnam Post Corporation në Vietnam Post Corporation. Më 6 janar 2015, Ministria e Informacionit dhe Komunikimit nxori Vendimin Nr. 09/QD-BTTTT për të riorganizuar kompaninë mëmë të Vietnam Post Corporation sipas modelit të organizimit të menaxhimit të Korporatës duke përfshirë Shoqatën e Bashkë Anëtarëve dhe Bordin e Drejtorëve të Përgjithshëm sipas të Dekretit Nr. 69/2014/ND-CP të Qeverisë. 

Aktualisht, Vietnam Post Corporation është anëtare e Unionit Postar Ndërkombëtar,  dhe partner i Prudential plc, Pacific Airlines, Air Mekong, Western Union, Military Bank ... 

## Referime
Kalaja e Matohasanaj në Tepelenë

**Kalaja antike Ilire e Matohasanajt** ndodhet në një pozicion strategjik mbi një kurriz shkëmbor në qendër të luginës së Sinanajt, midis shtratit të lumit Vjosa dhe malit të Gribës. E njohur për historinë dhe rëndësinë e saj arkeologjike, kjo kala është një dëshmi e qartë e vazhdimësisë së jetës dhe aktivitetit në këtë rajon që nga shekulli V p.e.s deri në periudha të mëvonshme.

## Historiku dhe arkitektura 
Kalaja e Matohasanajt mbulon një sipërfaqe prej rreth 3 hektarësh, dhe përfshin një sërë tarracash të përshtatshme për banim. Muret e kalasë janë ndërtuar në tri periudha të ndryshme, që reflektojnë zhvillimin dhe ndryshimet në teknikat e ndërtimit dhe përdorimin e materialeve gjatë shekujve. Dy periudhat e para ndërtimore përfaqësojnë antikitetin e hershëm dhe atë klasik, ndërsa periudha e tretë i përket Antikitetit të vonë.

### Periudha e Parë dhe e Dytë: Antikiteti i Hershëm dhe klasik 
Muret e hershme të kalasë janë ndërtuar me gurë të mëdhenj të papërpunuar, të vendosur në mënyrë të tillë që të krijojnë një strukturë të qëndrueshme dhe mbrojtëse. Kjo teknikë ndërtimi, e njohur si "poligonale", është tipike për periudhën e hershme të antikitetit dhe është e pranishme në shumë fortifikata të tjera në rajon.

### Periudha e Tretë: Antikiteti i Vonë 
Në Antikitetin e vonë, teknikat e ndërtimit u përmirësuan dhe u përdorën gurë më të vegjël dhe më të përpunuar, të vendosur në mënyrë më të rregullt. Kjo fazë e ndërtimit reflekton ndikimet e periudhës romake dhe të asaj bizantine, kur teknikat dhe materialet ndërtimore u standardizuan dhe u përmirësuan ndjeshëm.

## Rëndësia arkeologjike dhe historike 
Kalaja e Matohasanajt është një pikë kyçe për studiuesit dhe arkeologët, pasi ofron një pamje të qartë të zhvillimit të fortifikimeve në rajon gjatë mijëvjeçarëve. Ajo tregon se si njerëzit kanë shfrytëzuar terrenin për të krijuar struktura mbrojtëse dhe si këto struktura janë përshtatur dhe përmirësuar gjatë kohës.

Gjithashtu, mbetjet e gjetura brenda kalasë, përfshirë artefakte të ndryshme, qeramikë dhe monedha, ofrojnë një pasqyrë të qartë të jetës së përditshme, ekonomisë dhe kulturës së banorëve të zonës gjatë periudhave të ndryshme historike. 

## Përfundim 
Kalaja e Matohasanajt në Tepelenë është një thesar arkeologjik që dëshmon për vazhdimësinë dhe zhvillimin e jetës në këtë rajon të Shqipërisë që nga antikiteti i hershëm. Pozita e saj strategjike, muret mbrojtëse të ndërtuara në periudha të ndryshme dhe artefaktet e gjetura brenda saj ofrojnë një dritare unike në të kaluarën, duke e bërë këtë kala një vend të rëndësishëm për studimin dhe ruajtjen e trashëgimisë kulturore shqiptare. 

## Referime
Irredentizmi bullgar

[parapamje|200px|djathtas|Luani që mban një mburojë me një hartë të Bullgarisë së Madhe ([Muzeu Kombëtar i Historisë Ushtarake, Bullgari|Muzeu Kombëtar i Historisë Ushtarake, Sofje.)]]
**Iredentizmi bullgar** është një term për të identifikuar territorin e lidhur me një shtet historik kombëtar dhe një lëvizje moderne irredentiste nacionaliste bullgare në shekujt 19 dhe 20, e cila do të përfshinte pjesën më të madhe të Maqedonisë, Trakisë dhe Moezisë.

## Historia 
Shteti më i madh i propozuar bullgar u sugjerua nën Traktatin e Shën Stefanit në vitin 1878.

Çështja e irredentizmit dhe nacionalizmit mori një rëndësi më të madhe pas Traktatit të Shën Stefanit. Ajo krijoi një Principatë të Bullgarisë, me territor që përfshinte pjesën më të madhe të Moezisë - rrafshin midis Danubit dhe vargmaleve malore të Ballkanit (Stara Planina), rajonet e Sofjes, Pirot, dhe Vranje në Luginën e Moravës, Trakisë - Trakia Veriore, pjesët e Trakisë Lindore, dhe pothuajse të gjithë Maqedoninë. Ky traktat hodhi bazat për shumë nga pretendimet e mëvonshme për një Bullgari të Madhe. Megjithatë, Traktati i Shën Stefanit ishte një paraprak dhe kufijtë e Bullgarisë së sapokrijuar u vendosën në Traktatin e Berlinit. Ai pa territorin e mëparshëm të ndarë në tre - Principata e Bullgarisë, krahina autonome e Rumelisë Lindore dhe Maqedonia, e cila mbeti nën kontrollin osman.

Në fillim të shekullit të 20-të, kontrolli mbi Maqedoninë ishte një pikë kyçe e mosmarrëveshjes midis Perandorisë Osmane, Bullgarisë, Greqisë dhe Serbisë, të cilët luftuan si Luftën e Parë Ballkanike të 1912-1913, ashtu edhe Luftën e Dytë Ballkanike të vitit 1913. Zona u luftua më tej për gjatë Fushatës Maqedonase të Luftës së Parë Botërore (1915–1918).

Pak para se të hynte në Luftën e Dytë Botërore, Bullgaria kishte siguruar në mënyrë paqësore kthimin e Dobrujës Jugore nga Rumania në Traktatin e Krajovës. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, disa nga territoret në fjalë iu shtuan për pak kohë Bullgarisë nga Gjermania Naziste, si një shpërblim për Bullgarinë, e cila kishte luftuar me Gjermaninë si një nga Fuqitë e Boshtit. Atij iu dha territori në Greqi, përkatësisht Maqedonia Lindore dhe pjesë të Trakisë Perëndimore, si dhe Maqedonia Jugosllave (Maqedonia e Vardarit). Me përjashtim të Dobrujës Jugore, këto lëshime u përmbysën me fitoren e Aleatëve (d.m.th. në Konferencën e Paqes në Paris të vitit 1947).

## Galeria 

Skeda:Bulgarian-Exarchate-1870-1913.jpg|Eksarkati Bullgar (1870–1913).
Skeda:Balkan boundaries1876map1914.png|Bullgaria sipas Konferencës së Kostandinopojës të vitit 1876.
Skeda:SanStefano1.jpg|Traktati i Shën Stefanit (1878) që tregon kufijtë e Bullgarisë.
Skeda:WWI BG MAP.jpg|Fushatat bullgare gjatë Luftës së Parë Botërore (1915-1918).
Skeda:Map of Bulgaria during WWII.png|Bullgaria gjatë Luftës së Dytë Botërore (1941-1944).

## Referime 
## Shiko gjithashtu 
* Zgjimi Kombëtar Bullgar
* Mileti bullgar
* Bashkimi bullgar
* Deklarata Bullgare e Pavarësisë

## Lidhje të jashtme 
* Yugoslav - Bulgarian Relations from 1955 to 1980
Oda Buchholz

**Oda Buchholz (**21 janar 1940 - 2 janar 2014) ishte një gjuhëtare dhe studiuese gjermane e njohur për ekspertizën e saj në gjuhën shqipe. Ajo la një gjurmë të rëndësishme në fushën e studimeve albanologjike dhe të linguistikës ballkanike.

## Biografia 
Lindi më 21 janar 1940 në Dessau, Gjermani. Ajo filloi studimet e larta në Fakultetin e Historisë dhe Filologjisë në Universitetin Shtetëror të Tiranës nga viti 1959 deri në vitin 1961, duke qenë një nga studentet e para gjermane që studioi në një mjedis shqipfolës, me fokus në gjuhën dhe letërsinë shqipe. Për shkak të marrëdhënieve të tensionuara politike midis Shqipërisë dhe Republikës Demokratike Gjermane, nuk mundi t’i vazhdonte studimet në Tiranë. Ajo përfundoi provimin e shtetit në Universitetin Humboldt në Berlin në vitin 1964, duke u diplomuar në albanologji me lëndën ndihmëse në gjuhën dhe letërsinë bullgare.

Në Akademinë e Shkencave të Berlinit, Buchholz u bashkua me një grup të rinj shkencëtarësh të përkushtuar. Ajo bashkëpunoi me linguistë të njohur si M. Bierwisch dhe punoi në një ekip kërkimor të drejtuar nga W. Fiedler. Disertacioni i saj, me titull "Dyfishimi i Kundrinave në Gjuhën Shqipe" (Zur Verdoppelung der Objekte im Albanischen), u përfundua në vitin 1969 dhe u botua në vitin 1977, duke qenë një punim pionier për sintaksën shqipe nga këndvështrimi gjenerativ.

Nga viti 1979 deri në vitin 1989, Oda Buchholz dha mësim në Universitetin Humboldt, ku zhvilloi kurse si "Sintaksa Shqipe," "Praktika e Gjuhës Shqipe" dhe "Përkthimi (Shqip-Gjermanisht, Gjermanisht-Shqip)." Pas vitit 1990, ajo vazhdoi mësimdhënien dhe kërkimin në albanologji dhe ballkanologji në Freie Universität Berlin.

Buchholz bashkëpunoi me Wilfried Fiedler për të shkruar "Albanische Grammatik" (1987), një vepër kyçe në fushën e gramatikës shqipe. Ajo gjithashtu përpiloi fjalorë shqip-gjermanisht dhe gjermanisht-shqip së bashku me Fiedler dhe G. Uhlisch, të cilat janë burime thelbësore për studiuesit dhe përkthyesit. 

Oda Buchholz ndërroi jetë më 2 janar 2014 në Berlin, pak javë para ditëlindjes së saj të 74-të. Puna dhe përkushtimi i saj ndaj gjuhës dhe kulturës shqipe kanë lënë një ndikim të thellë dhe të qëndrueshëm në fushën e studimeve albanologjike.  

## Publikime 
;Studime
* *"Zur Verdoppelung der Objekte im Albanischen"* (1977); 
* *"Wörterbuch Albanisch Deutsch"* (1977) 
* *"Albanische Grammatik"* (1987).
;Përkthme
* *"Gjenerali i Ushtrisë së Vdekur"* nga Ismail Kadare (1977, 1988), 
* *"Antologji e poezisë kosovare"* (1979, 1988), 
* *"Shkëlqimi dhe Rënia e Shokut Zylo"* nga Dritëro Agolli (1993).

## Referime
Protokollet e Pleqve të Sionit

***Protokollet e Pleqve të Sionit*** (, Protokoly Sionskikh Mudretsov), ose ***Protokollet e mbledhjeve të pleqve të ditur të Sionit*** (, Protokoly Sobraniy Uchenykh Sionskikh Mudretsov), është një libër që detajon një komplot hebre për sundimin botëror. Ai u botua për herë të parë në Rusinë Perandorake në 1903, i përkthyer në shumë gjuhë dhe u shpërnda ndërkombëtarisht në fillim të shekullit të 20-të. Ai luajti një rol kyç në popullarizimin e besimit në një komplot ndërkombëtar hebre.

### Sfondi i konspiracionit politik 
Nga fundi i shekullit të 18-të, pas ndarjeve të Polonisë, Perandoria Ruse pushtoi popullsinë më të madhe hebreje në botë. Hebrenjtë jetuan në *shtetle* (fshatra) në perëndim të Perandorisë, në Kufirin e Vendbanimit dhe deri në vitet 1840, çështjet vendase çifute organizoheshin nëpërmjet *qahalit*, qeverisjes vendase gjysmëautonome çifute, duke përfshirë për qëllime taksimi dhe rekrutimi në ushtrinë e Rusisë Perandorake. Pas ngjitjes së liberalizmit në Evropë dhe në mesin e inteligjencës në Rusi, shërbimi civil carist u bë më i ashpër në politikat e tij reaksionare, duke mbështetur sloganin e Car Nikollës I për Ortodoksinë, Autokracinë dhe Kombësinë, ku nënshtetasit joortodoksë dhe jorusë, duke përfshirë hebrenjtë, katolikët dhe protestantët, shiheshin si një kolonë e pestë subversive që duhej të konvertohej me forcë dhe të asimilohej; por edhe hebrenjtë si kompozitori Maksimilian Shtajnberg, i cili u përpoq të asimilohej duke u konvertuar në Ortodoksi, ende konsideroheshin me dyshim si të infiltruar që përpiqeshin të "pushtonin shoqërinë", ndërsa hebrenjtë që mbetën të lidhur me fenë dhe kulturën e tyre tradicionale konsideroheshin të huaj të padëshirueshëm.
Kërkimfalja e Sokratit (Platoni)

***Apologjia e Sokratit*** (, *Apología Sokrátous*; ), shkruar nga Platoni, është një dialog sokratik i fjalimit të vetëmbrojtjes ligjore që Sokrati (469–399 p.e.s.) foli në gjyqin e tij për pandershmëri dhe korrupsion në 399 p.e.s.

Konkretisht, *Apologjia e Sokratit* është një mbrojtje kundër akuzave të "korruptimit të rinisë" dhe "mosbesimit në perënditë në të cilët beson qyteti, por në *daimonia* (demonë) të tjera që janë të reja" në Athinë (24b).

Ndër burimet kryesore për gjyqin dhe vdekjen e filozofit Sokrat, *Apologjia e Sokratit* është dialogu që përshkruan gjyqin dhe është një nga katër dialogët sokratikë, së bashku me *Etifro-*n, *Fedo-*n dhe *Krito-*n, përmes të cilit Platoni detajon ditët e fundit të filozofit Sokrat.
Kushtetuta e Bullgarisë

parapamje|Kushtetuta e Bullgarisë
**Kushtetuta e Bullgarisë** (Bullgarisht: Конституция на Република България, romanizuar: *Konstitutsiya na Republika Bǎlgariya*) është ligji suprem dhe themelor i Republikës së Bullgarisë. Kushtetuta aktuale u miratua më 12 korrik 1991 nga Asambleja e 7-të e Madhe Kombëtare e Bullgarisë dhe e përcakton vendin si një republikë parlamentare unitare. Ai është ndryshuar gjashtë herë (në 2003, 2005, 2006, 2007, 2015 dhe 2023).

Kronologjikisht, ajo është kushtetuta e katërt e Bullgarisë, e para është Kushtetuta e Tarnovos e vitit 1879. Ajo u parapri menjëherë nga dy kushtetutat e epokës socialiste – Kushtetuta e Dimitrovit (e emërtuar sipas Georgi Dimitrov), në fuqi midis 1947 dhe 1971, dhe Kushtetuta e Zhivkovit (e emëruar sipas Todor Zhivkov), në fuqi midis 1971 dhe 1991.
Asambleja Kombëtare (Bullgari)

**Asambleja Kombëtare** (Bullgarisht: Народно събрание, romanizuar: *Narodno Sabranie* (fjalë për fjalë *Asambleja e Popullit*) është parlamenti njëdhomësh dhe organi legjislativ i Republikës së Bullgarisë. Asambleja e parë Kombëtare u krijua në vitin 1879 me Kushtetutën e Tarnovos.

Gjatë periudhës komuniste midis viteve 1946 dhe 1989, Asambleja Kombëtare ishte organi suprem i pushtetit shtetëror dhe ishte e vetmja degë e qeverisjes në Bullgari dhe, në përputhje me parimin e pushtetit të bashkuar, të gjitha organet shtetërore i nënshtroheshin. Shumica e veprimeve të Asamblesë Kombëtare u karakterizuan si një vulë gome për Partinë Komuniste Bullgare (BKP) ose vetëm si në gjendje të preknin çështje të ndjeshmërisë së ulët dhe rëndësisë së regjimit komunist bullgar. PKK kontrollonte nominimet dhe proceset zgjedhore në çdo nivel të sistemit të saj politik, duke e lejuar atë të zhdukte çdo opozitë.

## Shënime
Antigona (Sofokliu)

***Antigona*** është një tragjedi athinase e shkruar nga Sofokliu në vitin 441 p.e.s. (ose më parë) dhe u shfaq për herë të parë në Festivalin e Dionisit të po këtij viti. Mendohet të jetë shfaqja e dytë më e vjetër e mbijetuar e Sofokliut, e paraprirë nga , e cila u shkrua rreth të njëjtës periudhë. Shfaqja është një nga një treshe tragjedish të njohura si tre dramat tebane, pas *Mbret Edipit* dhe *Edipit në Kolonus*. Edhe pse ngjarjet tek *Antigona* ndodhin të fundit në rendin e ngjarjeve të përshkruara në drama, Sofokliu e shkroi *Antigonën* të parën. Historia zgjerohet në legjendën tebane që e paraprin atë dhe fillon aty ku përfundon vepra *Shtatë kundër Tebës* e Eskilit. Shfaqja mban emrin e protagonistes kryesore Antigona.

Pas vetë mërgimit të Edipit, djemtë e tij Eteokli dhe Poliniku u angazhuan në një luftë civile për fronin e Tebës, e cila rezultoi në vdekjen e të dy vëllezërve duke luftuar njëri-tjetrin. Kunati i Edipit dhe sundimtari i ri i Tebës, Kreonti, urdhëroi nderimin publik të Eteoklit dhe turpërimin publik të tradhtarit të Tebës, Polinikut. Historia ndjek përpjekjet e Antigonës, motrës së Eteoklit dhe Polinikut, për të varrosur Polinikun, duke shkuar kundër vendimit të xhaxhait të saj Kreonit dhe duke e vendosur marrëdhënien e saj me vëllain mbi ligjet njerëzore.
Nexhat Abazi

**Nexhat Abazi** (22 maj 1948 - 2 tetor 2009) ishte një profesor universiteti dhe figurë e shquar në fushat e arsimit, shkencave pedagogjike dhe kulturës shqiptare në Maqedoninë e Veriut. 
## Biografia 
Nexhat Abazi lindi në fshatin Kolibar, Komuna e Zajazit (Rrethi i Kërçovës), ku përfundoi edhe shkollën fillore ndërsa shkollën normale e kreu në Shkup (1967). Ai vazhdoi studimet universitare në degën e pedagogjisë në Fakultetin Filozofik të Prishtinës (1973), kreu studimet pasuniversitare në degën e historisë në Fakultetin Filozofik në Prishtinë (1985) dhe u doktorua në Fakultetin e Shkencave Sociale në Universitetin e Tiranës (1995).

Karriera e Abazit filloi si mësues, duke vazhduar si këshilltar pedagogjik në Gostivar dhe profesor në Fakultetin Pedagogjik të Universitetin "Shën Kliment Ohridski" në Shkup. Më pastaj punoi si profesor edhe në Universitetin e Tetovës ku për një kohë shërbeu edhe dekan i Fakultetit Pedagogjik të këtij universiteti. Në studimet e tij ai trajtoi çështjet teorike dhe praktike në arsim, pedagogji, didaktikë, edukim parashkollor dhe veçanërisht historinë e arsimit dhe mendimit pedagogjik shqiptar.

Trashëgimia e tij është e pasur, duke përfshirë mbi 200 artikuj të botuar, pesë libra dhe dorëshkrime të shumta. Me një bibliotekë që përmban më shumë se 5,000 tituj, ai mbetet një studiues dhe hulumtues i shquar në pedagogjinë dhe kulturën shqiptare. Mjeshtëria e tij në mësimdhënie ishte e jashtëzakonshme, duke tërhequr studentët me leksione të qarta dhe të menduara mirë. Mirësia, bujaria dhe urtësia e tij e bënë atë të dashur për të gjithë. Megjithëse u nda nga jeta në vitin 2009, por emri dhe kontributet e tij vazhdojnë të jetojnë, duke formësuar të ardhmen e arsimit tonë. 

## Publikime 
* *"Zhvillimi i arsimit, shkollave dhe mendimit pedagogjik shqiptar në Maqedoni (1830-1912)",* 
* *"Sali Lisi"* (monografi) 
* *"Poezia didaktike e Josif Bagerit"*

## Shih edhe 
* Arsimi shqip në Maqedoninë e Veriut

## Referime
Teba (Greqi)

**Teba** është një qytet në Beoti, Greqinë Qendrore, dhe është një nga qytetet më të vjetra të banuara vazhdimisht në botë. Është qyteti më i madh në Beoti dhe një qendër kryesore për zonën së bashku me Livadhjan dhe Tanagrën.

Ajo luajti një rol të rëndësishëm në mitet greke, si vendi i tregimeve të Kadmit, Edipit, Dionisit, Herakliut dhe të tjerëve. Gërmimet arkeologjike në Tebë dhe rreth saj kanë zbuluar një vendbanim mikenas dhe pllaka balte të shkruara në shkrimin Linear B, gjë që tregon rëndësinë e vendit në epokën e bronzit.

Teba ishte qyteti më i madh i rajonit të lashtë të Beotisë dhe ishte udhëheqësja e konfederatës së beotëve. Ishte një rivale e madhe e Athinës së lashtë dhe u mbajt në anën e persëve gjatë pushtimit të vitit 480 p.e.s. nën Kserksin I. Forcat tebane nën komandën e Epaminondit i dhanë fund hegjemonisë spartane në betejën e Leuktrës në 371 p.e.s., me Bandën e Shenjtë të Tebës, një njësi ushtarake elitare e të dashurve meshkuj, e festuar si instrumentale atje. Maqedonia do të ngrihej në pushtet në betejën e Keronesë në 338 p.e.s., duke i sjellë fitoren vendimtare Filipit II mbi një aleancë të Tebës dhe Athinës. Teba ishte një forcë kryesore në historinë greke përpara shkatërrimit të saj nga Aleksandri i Madh në 335 p.e.s., dhe ishte qytet-shteti më sundues në kohën e pushtimit maqedonas të Greqisë. Gjatë periudhës bizantine, qyteti ishte i famshëm për mëndafshët e tij.

Qyteti i sotëm përmban një muze arkeologjik, mbetjet e Kadmeas (epoka e bronzit dhe kalaja e përparme) dhe mbetje të shpërndara të lashta. Kisha e Shenjtë e Lukë Ungjilltarit ndodhet gjithashtu në Tebë dhe përmban varrin dhe reliket e Lukës. Theba e sotme është qyteti më i madh i njësisë rajonale të Beotisë.
Festivali Ballkanik i Filmit dhe Kulinarisë në Pogradec

Festivali Ballkanik i Filmit dhe Kulinarisë në Pogradec

Historia dhe Organizimi

Festivali Ballkanik i Filmit dhe Kulinarisë, i mbajtur në Pogradec, është një ngjarje kulturore që ka fituar një vend të rëndësishëm në kalendarin e festivaleve në Ballkan. Për herë të 14-të radhazi, ky festival mbledh artistë, kineastë dhe dashamirës të kulturës nga i gjithë rajoni për të ndarë dhe festuar artin e filmit dhe kulinarisë. 
 Themeluar nga Eno Milkani dhe Gerta Qurku, ky festival është bërë një traditë e dashur për banorët e Pogradecit dhe vizitorët e shumtë që vijnë për të marrë pjesë. 

Programi dhe Aktivitete

Edicioni i 14-të i Festivalit Ballkanik të Filmit dhe Kulinarisë filloi më 24 qershor dhe do të zgjasë deri më 29 qershor 2024. Gjatë këtyre ditëve, rreth 50 filma të zhanreve të ndryshme do të shfaqen në dy lokacione kryesore: Odeonin e Pogradecit dhe qendrën kulturore të qytetit. Programi përfshin filma me metrazh të shkurtër dhe të gjatë nga vende të ndryshme të Ballkanit, duke përfshirë komedi, drama dhe filma që trajtojnë çështje të ndryshme sociale dhe personale.

Veçoritë dhe Homazhet

Një nga aspektet e veçanta të këtij festivali është përfshirja e filmave të vjetër të restauruar, duke i ofruar shikuesve një përvojë nostalgjike dhe edukative. Këtë vit, festivali përfshin edhe prezantimin e librit të Stefan Çapalikut për Serafin Fankon, një aktor dhe regjisor i njohur. Një homazh i veçantë i bëhet edhe Fatos Baxhakut, një figurë e rëndësishme e kulturës shqiptare, i cili ka qenë një nga themeluesit dhe frymëzuesit e këtij festivali.

Gatimi (Kulinaria) 

Përveç filmave, festivali përfshin edhe një komponent të rëndësishëm kulinarie, duke prezantuar gatime tradicionale shqiptare dhe të rajonit të Pogradecit. Vizitorët kanë mundësinë të shijojnë receta të veçanta dhe të njohin më mirë kulturën e pasur kulinare të Ballkanit.

Rëndësia dhe Magjia e Festivalit

Eno Milkani, organizatori kryesor, shpjegon se magjia e ekranit të madh dhe ambienti i veçantë i Pogradecit janë elemente që e bëjnë këtë festival të pazëvendësueshëm. “Arti shijohet në kolektiv,” thotë Milkani, duke theksuar rëndësinë e përvojës kolektive në kinematë e hapura dhe ambientet kulturore të qytetit.

Prezantimi dhe Çmimet

Gerta Qurku, bashkëthemeluese e festivalit, vuri në dukje se ky vit sjell risi të shumta në prezantim, me hapjen e festivalit nga filmi “Sofia” i regjisorit Eduart Grishaj. Festivali ofron edhe workshope të hapura për publikun, duke inkurajuar pjesëmarrjen dhe edukimin në fushën e kinematografisë.

Në përfundim të festivalit, më 29 qershor, priten të ndahen çmime për zhanret e ndryshme pjesëmarrëse, duke vlerësuar punën dhe talentin e kineastëve nga i gjithë Ballkani.

Përfundim

Festivali Ballkanik i Filmit dhe Kulinarisë në Pogradec është një ngjarje unike që bashkon artin e filmit dhe traditën kulinare në një festë të madhe kulturore. Përmes këtij festivali, Pogradeci shndërrohet në një qendër të rëndësishme kulturore, duke ofruar një platformë për artistët e rajonit dhe duke pasuruar jetën kulturore të pjesëmarrësve dhe vizitorëve.   

## Referime
Fabulat e Ezopit

__NOINDEX__

***Fabulat e Ezopit***, ose ***Ezopika***, është një koleksion fabulash që i besohen Ezopit, një skllav dhe tregimtar që jetoi në Greqinë e lashtë midis viteve 620 dhe 564 p.e.s. Me origjinë të ndryshme dhe të paqarta, historitë e lidhura me emrin e tij kanë zbritur në kohët e sotme përmes një sërë burimesh dhe vazhdojnë të riinterpretohen në regjistra të ndryshëm verbalë dhe në mediat popullore dhe artistike.

Fabulat fillimisht i përkisnin traditës gojore dhe nuk u mblodhën për rreth tre shekuj pas vdekjes së Ezopit. Në atë kohë, një sërë historish, shakash dhe fjalësh të urta po i atribuoheshin atij, ndonëse një pjesë e atij materiali ishte nga burime më të hershme se ai ose nga përtej sferës kulturore greke. Procesi i përfshirjes ka vazhduar deri më sot, me disa nga fabulat e paregjistruara para mesjetës së vonë dhe të tjera të ardhura nga jashtë Evropës. Procesi është i vazhdueshëm dhe tregime të reja ende po i shtohen korpusit të Ezopit, edhe kur ato janë dukshëm vepra më të reja dhe ndonjëherë nga autorë të njohur.

Dorëshkrimet në latinisht dhe në greqisht ishin rrugë të rëndësishme përhapjeje, megjithëse trajtimet poetike në gjuhët popullore evropiane përfundimisht formuan një tjetër. Me ardhjen e shtypjes, koleksionet e fabulave të Ezopit ishin ndër librat më të hershëm në një sërë gjuhësh. Nëpërmjet mjeteve të koleksioneve të mëvonshme dhe përkthimeve apo përshtatjeve të tyre, reputacioni i Ezopit si  u përhap në mbarë botën.

Fillimisht fabulat i drejtoheshin të rriturve dhe trajtonin tema fetare, shoqërore dhe politike. Ato u përdorën gjithashtu si udhërrëfyes etikë dhe që nga Rilindja e këtej u përdorën veçanërisht për edukimin e fëmijëve. Aspekti i tyre etik u përforcua në botën e të rriturve përmes përshkrimit në skulpturë, pikturë dhe mjete të tjera ilustruese, si dhe përshtatje me dramë dhe me këngë. Përveç kësaj, ka pasur riinterpretime të kuptimit të fabulave dhe ndryshime në theksim me kalimin e kohës.
Gjyqi i Sokratit

**Gjyqi i Sokratit** (399 p.e.s.) u mbajt për të përcaktuar fajin e filozofit për dy akuza: *asebeia* (pandershmëri) kundër panteonit të Athinës dhe korrupsionin e të rinjve të qytet-shtetit; akuzuesit përmendën dy akte të mbrapshta të Sokratit: "mosnjohja e perëndive që qyteti njeh" dhe "prezantimi i hyjnive të reja".

Dënimi me vdekje i Sokratit ishte pasojë ligjore e pyetjeve politiko-filozofike të studentëve të tij, të cilat rezultuan në dy akuzat për korrupsion moral dhe pandershmëri. Në gjyq, shumica e *dikastëve* (juritë meshkuj-shtetas të zgjedhur me short) votuan për ta dënuar atë për dy akuzat; më pas, në përputhje me praktikën e zakonshme ligjore, votuan për të përcaktuar dënimin e tij dhe ranë dakord për një dënim me vdekje që do të ekzekutohej nga pirja e një pije helmuese Kakuda nga Sokrati.

Rrëfimet e burimit parësor të gjyqit dhe ekzekutimit të Sokratit janë *Kërkimfalja e Sokratit* nga Platoni dhe *Kërkimfalja e Sokratit për jurinë* nga Ksenofoni i Athinës, të cilët të dy kishin qenë studentë të tij; Interpretimet moderne përfshijnë *Gjyqi i Sokratit* (1988) nga gazetari I. F. Stone, *Pse vdiq Sokrati: Shpërbërja e miteve* (2009) nga studiuesi i klasikëve Robin Waterfield, dhe *Hijet e Sokratit: Herezia, Lufta dhe Tradhtia prapa Gjyqit të Sokratit* (2024) nga studiuesi Matt Gatton.

## Shiko edhe 
* Sokrati

## Referime
Rryma në pritje

**Rryma në pritje**, e quajtur edhe **rryma vampir**,'*** **tërheqja vampir**, **ngarkesa fantazmë** ose **energjia elektrike që rrjedh*', i referohet mënyrës se si energjia elektrike konsumohet nga pajisjet elektronike dhe elektrike ndërsa ato janë të fikura (por janë të dizajnuara për të tërhequr pak energji) ose në gjendje gatishmërie. Kjo ndodh vetëm sepse disa pajisje pretendohet se janë "të fikur" në ndërfaqen elektronike, por janë në një gjendje tjetër. Fikja nga priza ose shkëputja nga pika e rrymës, mund ta zgjidhë plotësisht problemin e rrymës në gatishmëri. Në fakt, fikja në pikën e energjisë është mjaft efektive, nuk ka nevojë të shkëputni të gjitha pajisjet nga pika e energjisë. Disa pajisje të tilla ofrojnë telekomandë dhe funksione të orës dixhitale për përdoruesin, ndërsa pajisje të tjera, të tilla si adaptorët e rrymës për pajisjet elektronike të shkëputura, konsumojnë energji pa ofruar asnjë veçori (nganjëherë quhet energji pa ngarkesë). Të gjithë shembujt e mësipërm, si telekomanda, funksionet e orës dixhitale dhe—në rastin e përshtatësve, energjia pa ngarkesë—fiken vetëm duke fikur në pikën e energjisë. Megjithatë, për disa pajisje me bateri të brendshme të integruar, si telefoni, funksionet e gatishmërisë mund të ndalen duke hequr baterinë në vend të kësaj.

Në të kaluarën, energjia e gatishmërisë ishte kryesisht një problem jo për përdoruesit, ofruesit e energjisë elektrike, prodhuesit dhe rregullatorët e qeverisë. Në dekadën e parë të shekullit të njëzet e një, ndërgjegjësimi për këtë çështje u rrit dhe u bë një konsideratë e rëndësishme për të gjitha palët. Deri në mesin e dekadës, fuqia e gatishmërisë ishte shpesh disa vat ose edhe dhjetëra vat për pajisje. Deri në vitin 2010, rregulloret ishin në fuqi në shumicën e vendeve të zhvilluara që kufizonin fuqinë e gatishmërisë së pajisjeve të shitura në një vat (dhe gjysmën e asaj që nga viti 2013).

## Shiko edhe 
* Ruajtja e energjisë

## Referime
Akademia Bullgare e Shkencave

**Akademia Bullgare e Shkencave** (, *Bŭlgarska akademiya na naukite*) është Akademia Kombëtare e Bullgarisë, e themeluar në vitin 1869.

Akademia, me seli në Sofje, është autonome dhe përbëhet nga një shoqëri akademikësh, anëtarësh korrespondentë dhe anëtarë të huaj. Ajo boton dhe qarkullon vepra të ndryshme shkencore, enciklopedi, fjalorë dhe revista dhe drejton shtëpinë e vet botuese.

Aktivitetet janë të shpërndara në tre degë kryesore: *shkencat natyrore, matematikore dhe inxhinierike* ; *Shkenca biologjike, mjekësore dhe agrare* dhe *shkenca shoqërore, humane dhe art* . Ato janë të strukturuara në 42 institute të pavarura shkencore dhe një duzinë laboratorësh dhe seksionesh të tjera.

Julian Revalski është president i BAS që nga viti 2016. Që nga viti 2022, buxheti i saj ishte 119,860 milion leva (61.28 milion €).

## Historia 
Meqenëse Bullgaria ishte pjesë e Perandorisë Osmane, emigrantët bullgarë themeluan *Shoqërinë Letrare Bullgare* më 26 shtator 1869, në Brăila të Mbretërisë së Rumanisë, sipas modelit të Shoqërisë Letrare Rumune, e cila ishte krijuar në 1866. 

Një vit më pas, Shoqëria Letrare filloi të nxjerrë *Revistën Periodike*, botimin e saj zyrtar, dhe në 1871 zgjodhi anëtarin e saj të parë nderi - Gavril Krastevich .

Në 1878, menjëherë pas çlirimit të Bullgarisë nga sundimi osman, Asambleja e Përgjithshme votoi për të zhvendosur selinë e Shoqatës nga Braila në Sofje, dhe më 1 mars 1893 BLS u zhvendos në ndërtesën e saj, pikërisht pranë vendit ku është vendosur Parlamenti Bullgar . Selia e BLS u përfundua në 1892. Ndërtesa u projektua nga arkitekti Hermann Mayer  dhe u zgjerua gjatë viteve 1920. 

Shoqëria Letrare Bullgare mori emrin e saj të sotëm në 1911 dhe Ivan Geshov u bë presidenti i parë i Akademisë. BAS u bë anëtare e Unionit të Akademive Sllave dhe Bashkësive Shkencore në 1913 dhe u pranua si anëtar i Këshillit Ndërkombëtar të Unioneve Shkencore në 1931.

BAS iu dha Lavdërimi i Ministrit të Jashtëm japonez për kontributin e tyre në promovimin e mirëkuptimit të ndërsjellë midis Bullgarisë dhe Japonisë më 1 dhjetor 2020.  

## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare e internetit

## Referime
Ura e Ali Pashë Tepelenës

parapamje|Ura e Ali Pashë Tepelenës
**Ura e Ali Pashë Tepelenës** është një monument kulturor në Shqipëri.

## Historia dhe arkitektura 
Ura e Ali Pashë Tepelenës, e njohur ndryshe si *Ura e Beçishtit*, është një monument i rëndësishëm kulturor në Shqipëri.  Kjo urë e lashtë ndodhet poshtë kalasë së Tepelenës, mbi lumin Vjosë, dhe përfaqëson një lidhje të drejtpërdrejtë mes periudhës antike dhe mesjetare të vendit. Ajo mban gjurmët e periudhës romake, nga gjysma e parë e shekullit të parë para Krishtit. Gjatë periudhës mesjetare, ura u rindërtua mbi bazat e urës romake dhe më pas u restaurua nga Ali Pashë Tepelena në shekullin XVII pas Krishtit. Aktualisht, ura ka një gjatësi prej 260 metrash.

## Ndërtimi dhe restaurimi 
Ura e Beçishtit u ndërtua në vitin 1819 nga Ali Pashë Tepelena mbi rrënojat e urës mesjetare. E ndërtuar mbi lumin Vjosë, ura është e tipit pasarelë me gjatësi prej 260 metrash dhe ka një lartësi prej gati 6 metrash. Drejtoria Rajonale e Kulturës në Gjirokastër është përgjegjëse për këtë objekt të trashëgimisë.

### Ndërhyrjet dhe restaurimet 
Që nga ndërtimi i saj në kohën e Ali Pashës, ura është restauruar në mënyrë të pjesshme të paktën tri herë deri tani. Megjithatë, nuk ka pasur investime serioze apo mirëmbajtje periodike që të sigurojnë ruajtjen e plotë të strukturës së saj. Restaurimet kanë synuar të ruajnë autenticitetin e urës duke përdorur teknika dhe materiale tradicionale. 

### Rëndësia dhe funksioni 
Pasarela e Beçishtit lidh qytetin e Tepelenës me të paktën shtatë fshatra të krahinës në anën tjetër të Vjosës.
  Ajo është një nyje kryesore zhvillimi për të gjithë zonën, duke shërbyer më shumë se 2000 kalimtarëve që e përshkojnë atë çdo ditë. Roli i saj në zhvillimin ekonomik dhe social të zonës është i pakontestueshëm.

## Vlerat kulturore dhe turistike 
Ura e Ali Pashë Tepelenës është ndër më të gjatat në Shqipëri dhe përfaqëson një pjesë të rëndësishme të trashëgimisë kulturore të vendit. Ajo tërheq turistë dhe studiues të historisë dhe arkitekturës, duke kontribuar në promovimin e kulturës dhe historisë shqiptare. Ura është një destinacion i rëndësishëm për ata që dëshirojnë të zbulojnë bukuritë natyrore dhe historike të rajonit të Tepelenës.

## Sfida dhe perspektivat 
Megjithëse ura ka një rëndësi të madhe historike dhe kulturore, ajo përballet me sfida të shumta sa i përket mirëmbajtjes dhe restaurimit. Investimet e vazhdueshme dhe përkushtimi i autoriteteve për ruajtjen e saj janë të domosdoshme për të siguruar që kjo pjesë e rëndësishme e trashëgimisë kulturore të vazhdojë të ekzistojë dhe të shërbejë si një lidhje midis së kaluarës dhe së ardhmes.

## Përfundim 
Ura e Ali Pashë Tepelenës është një monument i rëndësishëm kulturor që dëshmon për historinë dhe zhvillimin e Shqipërisë në shekuj. Ajo është një simbol i lidhjes midis të kaluarës dhe të ardhmes, dhe një testament për aftësitë inxhinierike dhe arkitekturore të kohës së Ali Pashës. Ruajtja dhe promovimi i këtij monumenti janë thelbësore për të mbajtur gjallë trashëgiminë kulturore të vendit dhe për të ofruar një burim të vlefshëm edukimi dhe inspirimi për brezat e ardhshëm.

## Referime
AF Elbasani

**AF Elbasani** është një klub profesionist futbolli shqiptar me seli në Elbasan. Klubi garon në Kategoria Superiore, liga më e lartë e futbollit shqiptar. Stadiumi i tyre është Elbasan Arena.

## Historia 
Në vitin 2021, klubi u formua nga Bashkia Elbasan pas mosmarrëveshjeve me biznesmenin Arben Laze, i cili ishte pronar i klubit të parë të futbollit KF Elbasani. Për shkak të falimentimit financiar, Elbasani ishte sekuestruar nga Drejtoria e Tatimeve në Elbasan. Kështu me iniciativën e tifozëve gjetën rrugën dhe me bashkëpunimin e Bashkisë Elbasan u krijua AF Elbasani. Në sezonin 2021–2022 ata garuan në kategorinë e katërt të futbollit shqiptar, Kategoria e Tretë. Në sezonin e tyre të parë ata arritën vendin e parë, duke u ngjitur në Kategorinë e Dytë. Në sezonin 2022–2023, AF Elbasani përfundoi i pari në Grupin B të Kategorisë së Dytë, i cili u ngjit për herë të parë në Kategorinë e Parë. Në sezonin e tyre të parë, ata përfunduan në vendin e parë, u kurorëzuan kampionë dhe u promovuan në Kategoria Superiore.

## Lojtarët 
### Skuadra aktuale 
## Nderimet 
### Liga 
* **Kategoria e Parë**
** **Kampion (1):** 2023–24
* **Kategoria e Dytë**
** Vëndi 2-të (1): 2022–23
* **Kategoria e Tretë**
** **Kampion (1):** 2021–22

## Referime
Emblema e Abkazisë

Abhazia është një rajon në Kaukaz që është nën kontrollin efektiv të Republikës së vetëshpallur pjesërisht të Abhazisë. Republika Autonome e Abkhazisë e njohur ndërkombëtarisht pretendon të jetë qeveria e saj legjitime.

## Republika e Abhazisë
parapamje|200px|Stema e Abhazisë
**Stema e Republikës së Abhazisë** u miratua nga Sovjeti Suprem i Abhazisë më 23 korrik 1992, pasi shpalli në mënyrë të njëanshme shkëputjen e saj nga Gjeorgjia.

Emblema e Republikës separatiste të Abhazisë është një mburojë e ndarë vertikalisht në të bardhë dhe të gjelbër. Mbi këtë janë vendosur pajisje të skicuara me ar:

* Në bazën e yllit me tetë cepa, në pjesën e sipërme të fushës së bardhë dhe të gjelbër janë vendosur dy yje me tetë cepa.
* Në qendër të mburojës është një kalorës, që fluturon mbi kalin e mrekullueshëm të quajtur *Arash* dhe qëllon një shigjetë drejt yjeve. Kjo skenë është nga epika heroike *Narts*.

E gjelbërta simbolizon rininë dhe jetën, ndërsa e bardha simbolizon shpritëroren. Yjet përfaqësojnë diellin, si dhe bashkimin e Lindjes dhe Perëndimit.

## Republika Autonome e Abhazisë
Qeveria e Republikës Autonome të Abhazisë ka miratuar një vulë e cila mban emrin e republikës autonome në gjeorgjisht dhe abhazisht dhe përshkruan Shtëpinë e Qeverisë në Sukhumi.

Një stemë është propozuar për Qeverinë e Republikës Autonome të Abkhazisë nga Këshilli Shtetëror i Heraldikës. Këto krahë janë të katërta dhe paraqesin një imazh të Shën Gjergjit në tremujorin e parë, shtatë vijat e gjelbërta dhe të bardha nga flamuri i Abkhazisë në tremujorin e dytë dhe të tretë dhe krahët e familjes Shervashidze në të katërtin.

Skeda:Coat of arms of Abkhazia (GE).svg|Stema e propozuar e Republikës Autonome të Abhazisë

## Stema historike

Principality of Abkhazia coat of arms.svg|Stema e Principatës së Abhazisë
Emblem of the SSR of Abkhazia (1928-1931).svg|Stema e Republikës Socialiste Sovjetike të Abhazisë (1928-1931)
Emblem of the Abkhaz ASSR (1978–1992).svg|Stema e Republikës Socialiste Sovjetike Autonome të Abhazisë (1978-1992)

## Referime
Konflikti Gaza-Izrael

**Konflikti Gaza-Izrael** është një pjesë e lokalizuar e konfliktit izraelito-palestinez duke filluar në vitin 1948, kur 200,000 palestinezë u larguan ose u dëbuan nga shtëpitë e tyre, duke u vendosur në Rripin e Gazës si refugjatë. Që atëherë, Izraeli ka zhvilluar 15 luftëra kundër Rripit të Gazës. Numri i banorëve të Gazës që thuhet se u vranë në luftën më të fundit të vitit 2023 - 34,000 - është më i lartë se numri i të vdekurve të të gjitha luftërave të tjera të konfliktit arabo-izraelit.

Izraeli luftoi tre luftëra në Rripin e Gazës të administruar nga Egjipti: Lufta e Palestinës 1948, pushtimi i parë i Gazës gjatë krizës së Suezit dhe pushtimi i Gazës në vitin 1967. Gjatë okupimit të parë, 1% e popullsisë së Rripit të Gazës ose u vra ose u torturua ose të burgosur nga Izraeli. Pas dy periudhave të kryengritjeve të nivelit të ulët, një konflikt i madh midis izraelitëve dhe palestinezëve shpërtheu në Kryengritjen e Parë. Marrëveshjet e Oslos të vitit 1993 sollën një periudhë qetësie. Por, në vitin 2000 shpërtheu Kryengritja e Dytë. Në fund të Kryengritjes së Dytë, Izraeli u shkëput nga Gaza në 2005, Hamasi fitoi zgjedhjet e 2006 dhe mori kontrollin e Gazës në 2007.

Në vitin 2007, Izraeli vendosi një bllokadë tokësore, ajrore dhe detare të Rripit të Gazës, duke e kthyer atë në një "burg në ajër të hapur". Bllokada u dënua gjerësisht si një formë ndëshkimi kolektiv, ndërsa Izraeli e mbrojti atë si të nevojshme për të ndaluar sulmet me raketa palestineze. Hamasi e konsideroi atë një shpallje lufte. Një pushtim izraelit i Gazës në vitet 2008-2009 rezultoi në më shumë se 1000 vdekje dhe shkatërrim të gjerë të shtëpive, shkollave dhe spitaleve. Një operacion izraelit i vitit 2012 vrau gjithashtu më shumë se 100 njerëz.

Në vitin 2014, Izraeli pushtoi Gazën në një luftë të madhe që rezultoi në vdekjen e 73 izraelitëve (kryesisht ushtarë) dhe 2,251 palestinezëve (kryesisht civilë). Pushtimi rezultoi në shkatërrim "të paprecedentë", duke dëmtuar 25% të shtëpive në qytetin e Gazës dhe 70% të shtëpive në Beit Hanoun. Pas vitit 2014, ngjarje të dukshme në konflikt përfshinin "Marshin e Madh të Kthimit" (2018-2019) dhe përleshjet në nëntor 2018, maj 2019 dhe nëntor 2019. Kriza e vitit 2021 pa 256 palestinezë dhe 15 izraelitë të vrarë.

Më 7 tetor 2023, militantët palestinezë sulmuan Izraelin, duke vrarë 1,143 njerëz (kryesisht civilë) dhe duke filluar luftën Izrael-Hamas. Izraeli u përgjigj duke bombarduar Rripin e Gazës dhe duke nisur një pushtim që ka vrarë më shumë se 34,000 Gazanë që nga prilli 2024.

## Shiko edhe 
* Konflikti Izraelito-Palestinez
* Konflikti Arabo-Izraelit

## Referime
Abdullah Cangonji

**Abdullah Cangonji** - piktor shqiptar. Abdullah Cangonji, lindur më 15 tetor 1920 në Korçë dhe ndërruar jetë më 17 shkurt 1987 në Tiranë, ishte një prej piktorëve më të shquar shqiptarë të periudhës së realizmit socialist. Gjatë jetës së tij, ai zhvilloi një karrierë të pasur dhe ndikoi ndjeshëm në artin vizual shqiptar. 

## Jetëshkrimi 
Cangonji filloi udhëtimin e tij artistik që në moshë të re. Pas mbarimit të shkollës fillore në Korçë, ai vazhdoi shkollimin në shkollën teknike Harry Fultz në Tiranë, ku mori mësime vizatimi nga viti 1932 deri më 1939. Pas kësaj, ai e përfundoi formimin e tij akademik në disa nga institucionet më të njohura të artit në Evropë.

Në vitet 1940-1943, ai studioi në Akademinë e Arteve në Firence, Itali. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, Cangonji vazhdoi studimet në Akademinë e Arteve në Zagreb nga 1946 deri në 1948. Megjithatë, për shkak të prishjes së marrëdhënieve shqiptaro-jugosllave në vitin 1948, ai u detyrua të ndërpriste studimet e tij në vitin e fundit dhe u kthye në Shqipëri. Në vitin 1949, ai mori diplomën në Akademinë e Arteve të Bukura në Sofje, Bullgari.

Pasi u kthye në Shqipëri, Abdullah Cangonji filloi karrierën e tij si mësues vizatimi në liceun artistik "Jordan Misja" në Tiranë. Përveç kontributit të tij si mësues, ai ishte gjithashtu një artist shumë produktiv. Ai prezantoi për herë të parë veprat e tij në një ekspozitë kolektive të organizuar në vitin 1950 në Tiranë. Në periudhën ndërmjet viteve 1950 dhe 1975, veprat e tij u ekspozuan në trembëdhjetë ekspozita, duke e bërë atë një figurë të njohur dhe të respektuar në skenën artistike shqiptare.

Cangonji ishte i njohur për krijimin e pikturave në vaj, bojëra uji dhe printime. Veprat e tij përfshijnë portrete, peizazhe dhe piktura historike, të gjitha realizuar në stilin e realizmit socialist. Ky stil artistik ishte dominant gjatë periudhës socialiste në Shqipëri dhe shërbeu për të përforcuar mesazhet ideologjike të kohës.

Koleksioni më i madh i veprave të Cangonjit (25 vepra) gjendet në koleksionet e Galerisë Kombëtare në Tiranë. Këto vepra përfaqësojnë jo vetëm talentin dhe mjeshtërinë e tij artistike, por edhe ndikimin e madh që ai pati në kulturën dhe artin shqiptar. 

Abdullah Cangonji mbetet një figurë kyçe në historinë e artit shqiptar. Kontributi i tij si artist dhe mësues ka lënë një trashëgimi të rëndësishme për brezat e ardhshëm të artistëve shqiptarë. Nëpërmjet veprave të tij, Cangonji ka arritur të kapë dhe të shprehë shpirtin e kohës së tij, duke krijuar një pasuri kulturore që ende vazhdon të vlerësohet dhe të studiohet. 

## Burimet