Pedagogjia e zezë

**Pedagogjia e zezë** (nga emri origjinal gjerman *Schwarze Pädagogik*) e njohur edhe si **Pedagogjia helmuese** në pedagogji por edhe në sociologji dhe psikologji është çdo metodë tradicionale e rritjes së fëmijëve që pedagogia moderne e konsideron represive dhe të dëmshme. Ajo përfshinë disa forma të sjelljes dhe komunikimit që teoricienët i konsiderojnë si manipuluese ose të dhunshëm, siç është p.sh. ndëshkimi trupor . 

## Origjina dhe përkufizimet 
Koncepti u prezantua për herë të parë nga Katharina Rutschky në veprën e saj të vitit 1977 *Schwarze Pädagogik.* *Quellen zur Naturgeschichte der bürgerlichen Erziehung* . Psikologia Alice Miller e përdori konceptin për të përshkruar qasjet e rritjes së fëmijëve që, sipas saj, dëmtojnë zhvillimin emocional të fëmijës. Miller pretendon se ky dëm i supozuar emocional nxit sjelljen e të rriturve të dëmshme për individët. Ajo shpjegon sesi pedagogjia helmuese në emër të “rritjes së fëmijëve” çon në mosfunksionime dhe neuroza të të gjitha llojeve. Për shembull, në librin e saj *Për të mirën tuaj* ajo diskutoi ndikimin e saj të përbashkët në tre jetë të ndryshme: Adolf Hitler, Jürgen Bartsch dhe Christiane F., ndërsa në *The Body Never Lies*, ajo flet për ndikimin e traumës së fëmijërisë dhe emocioneve të ndrydhura te njerëzit.

"Pedagogjia e zezë" përshkruhet nga këta teoricienë si ajo që ndodh kur një prind (ose mësues, infermiere ose kujdestar tjetër) beson se sjellja e një fëmije të vogël tregon se fëmija është i infektuar me "farat e së keqes" dhe për këtë arsye përpiqet të heqë barërat e këqija. duke larguar të keqen, qoftë me manipulim emocional ose me forcë brutale. Shembuj të thjeshtë përfshijnë rrahjen e fëmijëve si ndëshkim për gënjeshtra, ose nënat që refuzojnë të ushqejnë të porsalindurin e tyre deri në një kohë të caktuar, në mënyrë që "t'i mësojnë atij durimin, që do t'i shërbejë në jetën e mëvonshme".

*Pedagogjia helmuese*, në përkufizimin e Katharina Rutschky-t, synon të rrënjos një superego sociale tek fëmija, të ndërtojë një mbrojtje bazë kundër shtytjeve në psikikën e fëmijës, të ashpërsojë fëmijën për jetën e mëvonshme dhe të instrumentalizojë pjesët e trupit dhe shqisat në favor të shoqërisë. funksionet e përcaktuara. Edhe pse jo në mënyrë eksplicite, "pedagogjia helmuese" shërben, këta teoricienë pretendojnë, si një racionalizim i sadizmit dhe një mbrojtje kundër ndjenjave të vetë prindit ose të personit të përfshirë. 

Për metodat, pretendon Rutschky, "pedagogjia helmuese" përdor ritet e inicimit (për shembull, përvetësimi i një kërcënimi me vdekje), aplikimi i dhimbjes (përfshirë psikologjinë), mbikëqyrja totalitare e fëmijës (kontrolli i trupit, sjellja, bindja, ndalimi. të gënjeshtrës, etj.), tabutë kundër prekjes, mohimi i nevojave themelore dhe një dëshirë ekstreme për rregull.

## Sfondi historik 
### Kulturat e lashta 
Poetët romakë Plautus, Horace, Martial dhe Juvenal përshkruan ndëshkimet trupore në shkollat e asaj kohe. Është shkruar gjithashtu në Bibël, Fjalët e Urta 13:24. " *Kush e kursen shkopin e tij, urren birin e tij, por ai që e do, e dënon më herët* ." Ndëshkimi trupor ishte i përhapur në të gjitha këto qytetërime. 

Shprehja "Kurse shkopin dhe prishe fëmijën" është një parodi satirike e një vargu nga Bibla, Fjalët e urta, 13:24, dhe u përshtat nga Samuel Butler në poemën satirike *Hudibras* .

### Gjermania 
Në shekullin e 18-të, nocionet e zakonshme të *natyrës së keqe të fëmijëve* ose të *zbutjes* dëshmojnë për bestytnitë dhe dëshirën për të qenë në gjendje të stërvitin qeniet njerëzore si kafshët. 

Një libër gjerman për rritjen e fëmijëve në shekullin e 18-të thoshte: *"Këto vitet e para kanë, ndër të tjera, avantazhin se njeriu mund të përdorë forcën dhe detyrimin. Me kalimin e moshës, fëmijët harrojnë gjithçka që kanë hasur në fëmijërinë e tyre të hershme. Kështu, nëse dikush mund të heqë vullnetin e fëmijëve, ata nuk do të kujtojnë më pas se kishin pasur një dëshirë."* 

Në Gjermani e *drejta prindërore për disiplinë* u hoq me një ndryshim në ligj në vitin 2000. Ministrja Federale për Çështjet Familjare nga viti 1994 deri në 1998 , Claudia Nolte kishte dashur të ruante të drejtën e prindërve për të përdorur goditje të lehta,  në kundërshtim me pikëpamjet e Alice Miller në librin e saj të vitit 1980, me titull, *Për të mirën tuaj* .

Miller ka shkruar: "Unë e kuptoj "pedagogjinë e zezë" si një qasje prindërore që synon të thyejë vullnetin e fëmijës, në mënyrë që ta bëjë atë një subjekt të bindur, me ndihmën e përdorimit të hapur ose të fshehur të forcës, manipulimit dhe represionit ." 

## Sfondi psikologjik 
Një kriter i rëndësishëm në përcaktimin e pedagogjisë helmuese është nëse një qasje manipuluese zbulon çështje të sjelljes tek prindi, si verbëria ndaj ndjenjave, mizoria ose prirja ndaj dhunës, ose nëse shkarkohen emocione të forta negative si zemërimi ose urrejtja, emocione kundër të cilave psikika e të miturve ose foshnjave, me kufizimet e saj të bazuara në moshë, nuk mund të mbrohet.  dhe të tjerë.

## Diskutime dhe kritika 
Alice Miller e përkufizon *pedagogjinë helmuese* si të gjitha llojet e sjelljeve që ajo beson se synojnë të manipulojnë personazhet e fëmijëve përmes forcës ose mashtrimit. Fokusi i saj nuk është thjesht te rrahja (megjithëse ajo ka thënë se "Çdo goditje është një poshtërim" dhe qartazi kundërshton ndëshkimin trupor) por edhe në forma të tjera të ndryshme të manipulimit, mashtrimit, hipokrizisë dhe detyrimit, të cilat ajo argumenton se përdoren zakonisht nga prindërit. dhe mësuesit kundër fëmijëve.

Profesori i sociologjisë Frank Furedi beson se deklarata të tilla janë shumë gjithëpërfshirëse dhe të shkëputura nga realiteti. Furedi etiketon shumë avokatë të një ndalimi total të ndëshkimit fizik si kundër *të gjitha* formave të ndëshkimit të fëmijëve. Ai e sheh axhendën bazë si një kryqëzatë kundër prindërve dhe argumenton se disa kërkime mbi efektet e goditjes me rrahje janë shumë më pak të qarta sesa pretendimet e bëra në emër të saj nga ata që ai i quan "zelotë kundër goditjes". 

Psikologu social David Smail pretendon se shoqëria mban një pjesë të madhe të përgjegjësisë për sjelljen jofunksionale të individëve, por ende nuk e ka trajtuar këtë në ndonjë mënyrë kuptimplote. 

Psikologu i zhvillimit James W. Prescott, në vitet 1970, kreu kërkime mbi lidhjen e primatëve fëmijë-nënë dhe vuri në dukje një lidhje midis ndërprerjes së procesit të lidhjes fëmijë-nënë dhe shfaqjes së dhunës dhe sjelljes së bazuar në frikë tek primatët e rinj. Ai sugjeron që të njëjtat dinamike funksionojnë për qeniet njerëzore, përmes prishjes së ndjeshmërisë.

Në vitin 1975, Prescott nënvizoi një lidhje midis dhunës dhe ndërprerjes së procesit të lidhjes fëmijë-nënë në shoqëritë njerëzore, duke u mbështetur në një studim ndërkulturor të shoqërive aborigjene dhe një analizë statistikore të praktikave të atyre kulturave drejt edukimit të fëmijës-nënës natyrale. procesi i lidhjes dhe një ekzaminim i qëndrimeve historike ndaj fëmijëve nga letërsia euroamerikane dhe të dhënat historike. 

Ai arriti në përfundimin se procesi i ndërprerë i lidhjes fëmijë-nënë ishte një parashikues absolut i shfaqjes së dhunës, hierarkisë, roleve të ngurta gjinore, një psikologjie dominuese dhe përvetësimit të dhunshëm të territorit. Ndërhyrja dhe prishja e seksualitetit natyror të adoleshentëve gjithashtu përbënte pjesë të tablosë së përgjithshme. Ky zbulim nuk pritej. Shumica e shoqërive ishin paqësore dhe incidenca e shoqërive jashtëzakonisht të dhunshme ishte e ulët.

Prescott thekson se hulumtimi tregoi se me kalimin e kohës, praktikat bëhen 'normë' dhe ndërsa brezat rriten dhe i përcjellin këto praktika, shoqëria në fjalë fillon të demonstrojë një mungesë të qartë empatie dhe dhuna kodifikohet. Historia e pedagogjisë helmuese, sipas tij, është historia e këtij kodifikimi të këtyre praktikave jo-ushqyese. Është mbi këto që gjendet praktika aktuale e transmetuar.  Të dhënat tregojnë se fëmijët trajtohen me shumë më tepër respekt, besim dhe ndjeshmëri sesa besohej më parë.  

## Shih edhe 
* Pedagogjia
* Antipedagogjia 

## Referime