Douglas MacArthur

parapamje|268x268px|MacArthur në 1945.
**Douglas MacArthur** (26 janar 1880 - 5 prill 1964) ishte një udhëheqës ushtarak amerikan që shërbeu si Gjeneral i Ushtrisë për Shtetet e Bashkuara, si dhe një marshall i Ushtrisë Filipine. Ai shërbeu me dallim në Luftën e Parë Botërore, ishte Shefi i Shtabit të Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara gjatë viteve 1930 dhe luajti një rol të spikatur në teatrin e Paqësorit gjatë Luftës së Dytë Botërore. MacArthur u nominua për Medaljen e Nderit tre herë dhe e mori atë për shërbimin e tij në fushatën e Filipineve. Kjo e bëri atë së bashku me babain e tij Arthur MacArthur Jr., babanë dhe djalin e parë që iu dha medalja. Ai ishte një nga vetëm 5 burrat që u ngritën në gradën e Gjeneralit të Ushtrisë në Ushtrinë e SHBA-së dhe i vetmi që i dha gradën e Marshallit në Ushtrinë e Filipineve.

I rritur në një familje ushtarake në Perëndimin e Vjetër Amerikan, MacArthur ishte valedikator në Akademinë Ushtarake të Teksasit Perëndimor dhe Kapiten i Parë në Akademinë Ushtarake të Shteteve të Bashkuara në West Point, ku u diplomua në krye të klasës së vitit 1903. Gjatë pushtimit të 1914 nga Shtetet e Bashkuara të Veracruz, ai kreu një mision zbulimi, për të cilin u propozua për Medaljen e Nderit. Në vitin 1917, ai u gradua nga major në kolonel dhe u bë shef i shtabit të Divizionit 42 (Ylber). Në Frontin Perëndimor gjatë Luftës së Parë Botërore, ai u ngrit në gradën e gjeneral brigade, u nominua përsëri për një Medalje Nderi dhe u nderua dy herë me Kryqin e Shërbimit të Shquar dhe shtatë herë Yllin e Argjendtë.

Nga viti 1919 deri në vitin 1922, MacArthur shërbeu si Superintendent i Akademisë Ushtarake të SHBA-së, ku ai u përpoq një sërë reformash. Detyra e tij e radhës ishte në Filipine, ku në vitin 1924 ai luajti një rol të rëndësishëm në shuarjen e kryengritjes së skautëve të Filipineve. Në vitin 1925, ai u bë gjenerali më i ri i ushtrisë. Ai shërbeu në gjykatën ushtarake të gjeneral brigade Billy Mitchell dhe ishte president i Komitetit Olimpik Amerikan gjatë Lojërave Olimpike Verore 1928 në Amsterdam. Në vitin 1930, ai u bë Shef i Shtabit të Ushtrisë Amerikane. Si i tillë, ai u përfshi në dëbimin e protestuesve të Ushtrisë Bonus nga Uashingtoni, D.C., në vitin 1932, dhe krijimin dhe organizimin e Trupave të Konservimit Civil. Në vitin 1935 ai u bë Këshilltar Ushtarak i Qeverisë së Komonuelthit të Filipineve. Ai doli në pension nga ushtria në 1937 dhe vazhdoi si këshilltar kryesor ushtarak në Filipine.

MacArthur u thirr në detyrë aktive në 1941 si komandant i Forcave të Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara në Lindjen e Largët. Pasuan një seri fatkeqësish, duke filluar me një pjesë të madhe të forcave të tij ajrore që u shkatërruan më 8 dhjetor 1941 në sulmin në fushën e Clark dhe pushtimin japonez të Filipineve. Forcat e MacArthur u detyruan shpejt të tërhiqen në Bataan, ku qëndruan deri në maj 1942. Në mars 1942, MacArthur, familja e tij dhe stafi i tij u larguan pranë ishullit Corregidor dhe u arratisën në Australi, ku MacArthur u bë komandanti suprem, Zona e Paqësorit Jugperëndimor. Pas mbërritjes së tij, MacArthur mbajti një fjalim në të cilin ai premtoi "Unë do të kthehem" në Filipine. Pas më shumë se dy vjet luftimesh, ai e përmbushi këtë premtim. Për mbrojtjen e Filipineve, MacArthur iu dha Medalja e Nderit. Ai pranoi zyrtarisht dorëzimin e Japonisë më 2 shtator 1945 dhe mbikëqyri pushtimin e Japonisë nga viti 1945 deri në 1951. Si sundimtar efektiv i Japonisë, ai mbikëqyri ndryshimet gjithëpërfshirëse ekonomike, politike dhe sociale. Ai udhëhoqi Komandën e Kombeve të Bashkuara në Luftën Koreane me sukses fillestar; megjithatë, pushtimi i Koresë së Veriut bëri që kinezët të hynin në luftë, duke shkaktuar një sërë disfatash të mëdha. MacArthur u hoq nga komanda nga Presidenti Harry S. Truman më 11 prill 1951. Ai më vonë u bë kryetar i bordit të Remington Rand. Ai vdiq në Uashington, DC, më 5 prill 1964.

## Shiko edhe 
* Forcat e Armatosura të Shteteve të Bashkuara të Amerikës

## Referime