Kundërshkollimi

**Kundërshkollimi** ose **Antishkollimi** është një lloj kritike radikale ndaj shkollës e cila angazhohet për reforma rrënjësore në arsim. Kjo lëvizje përfaqëson pozicionet që janë kritike për shkollën si institucion mësimor dhe ligjet e shkollimit të detyrueshëm si një përpjekje dhe qasje për të ndryshuar rrënjësisht sistemin shkollor . Njerëzit e kësaj lëvizjeje zakonisht mbrojnë disa forma tradicionale të arsimit alternativ shkollor, arsimin e pavarur nga shkolla, moshkollimin në tërësi ose të drejtën që njerëzit të zgjedhin se si dhe ku do të arsimohen.

Këto qëndrime kritikojnë atmosferën dhe mjedisin mësimor të shkollës duke kundërshtuar monopolin arsimor të shkollës bashkë me standardin dhe praktikën konvencionale të shkollimit për arsye të tilla si:
* në lidhje me përdorimin e shkollimit të detyrueshëm si mjet asimilimi
* besimi se një sistem mësimor tepër i strukturuar dhe i paracaktuar mund të jetë i dëmshëm për fëmijët
* besimi i ndërlidhur se mjedisi i shkollës pengon të mësuarit në vend që të inkurajojë kuriozitetin e lindur natyror duke përdorur presione të jashtme të panatyrshme si notat
* bindja se shkollimi përdoret si formë e kontrollit politik ose qeveritar për zbatimin e ideologjive të caktuara në popullatë.

Një argument tjetër shumë këmbëngulës i aktivistëve kundër shkollimit se shkolla nuk i përgatit fëmijët për jetën jashtë shkollës,  dhe se shumë mësues nuk kanë një pikëpamje neutrale për botën, sepse ata kanë ndjekur vetëm institucionet akademike një pjesë të madhe të jetës së tyre. .

Të tjerë kritikojnë kontaktin e detyruar në shkollë dhe janë të mendimit se shkolla i bën fëmijët të kalojnë një pjesë të madhe të fazës së tyre më të rëndësishme të zhvillimit në një ndërtesë, të izoluar nga shoqëria, ekskluzivisht me fëmijët e grupmoshës së tyre, ulur dhe të cilëve u është besuar detyra. duke iu bindur urdhrave të një autoriteti për disa orë çdo ditë.

Disa mund të ndiejnë gjithashtu një neveri të thellë ndaj shkollës bazuar në përvojat e tyre personale ose të vënë në dyshim efikasitetin dhe qëndrueshmërinë e mësimit në shkollë dhe janë të mendimit se shkollimi i detyrueshëm përfaqëson një ndërhyrje të palejueshme në të drejtat dhe liritë e prindërve dhe fëmijëve; dhe besojnë se shkollat si mjet për transferimin e njohurive nuk janë më të nevojshme dhe po bëhen gjithnjë e më të vjetruara dhe për këtë arsye përgjithësisht e konsiderojnë arsimin e detyrueshëm duke përdorur shkollat online të orientuara nga mësimi i bazuar në dëshmi ose autodidaktizmin si më të ndjeshëm se shkollat tradicionale fizike të bazuara në grup . 

## Argumentet 
### Mësimdhënia si kontroll politik/qeveritar 
Një metodë mësimdhënieje jo-kurrikulare dhe jo-udhëzuese u përkrah nga Neil Postman dhe Charles Weingartner në librin e tyre *Mësimdhënia si një veprimtari subversive* . Në edukimin pyetës, studentët inkurajohen të bëjnë pyetje që janë kuptimplote për ta dhe që nuk kanë domosdoshmërisht përgjigje të lehta; mësuesit inkurajohen të shmangin dhënien e përgjigjeve. 

Murray N. Rothbard argumenton se historia e nxitjes për shkollimin e detyrueshëm nuk udhëhiqet nga altruizmi, por nga një dëshirë për të detyruar popullsinë në një formë të dëshiruar nga forcat dominuese në shoqëri. 

John Caldwell Holt pohon se të rinjtë duhet të kenë të drejtën për të kontrolluar dhe drejtuar mësimin e tyre, dhe se sistemi aktual i shkollimit të detyrueshëm shkel një të drejtë themelore të njerëzve: të drejtën për të vendosur se çfarë hyn në mendjet tona. Ai mendon se liria e të mësuarit është pjesë e lirise se mendimit, qe eshte edhe më themelore se sa liria e fjalës. Ai veçanërisht thotë se shkollimi i detyruar, pavarësisht nëse studenti po mëson diçka, ose nëse studenti mund të mësojë më efektivisht diku tjetër në mënyra të ndryshme, është një shkelje e rëndë e lirive civile.

Nathaniel Branden thotë se qeveria nuk duhet të lejohet të largojë me forcë fëmijët nga shtëpitë e tyre, me ose pa pëlqimin e prindërve, dhe t'i nënshtrojë fëmijët në trajnime dhe procedura edukative, të cilat prindërit mund t'i miratojnë ose jo. Ai gjithashtu pretendon se qytetarëve nuk duhet t'u shpronësohet pasuria për të mbështetur një sistem arsimor të cilin ata mund ta sanksionojnë ose jo, dhe për të paguar për arsimimin e fëmijëve që nuk janë të tyret. Ai pretendon se kjo duhet të jetë e vërtetë për këdo që e kupton dhe është i përkushtuar vazhdimisht ndaj parimit të të drejtave individuale . Ai pohon se niveli i ulët i turpshëm i arsimit në Amerikë sot është rezultat i parashikueshëm i një sistemi shkollor të kontrolluar nga shteti dhe se zgjidhja është nxjerrja e fushës së arsimit në treg. 

### Korrupsioni i fëmijëve – Rousseau 
Jean-Jacques Rousseau shkroi në librin e tij *Emile: ose, mbi Edukatën* (botuar për herë të parë në vitin 1762) se të gjithë fëmijët janë organizma të dizajnuar në mënyrë perfekte, të gatshëm për të mësuar nga rrethina e tyre në mënyrë që të rriten në të rritur të virtytshëm, por për shkak të ndikimit keqdashës të korruptuarve. shoqëria, ata shpesh dështojnë ta bëjnë këtë. Rousseau mbrojti një metodë edukative që konsistonte në largimin e fëmijës nga shoqëria - për shembull, në një shtëpi fshati - dhe kushtëzimin e tyre në mënyrë alternative përmes ndryshimeve në mjedis dhe vendosjen e kurtheve dhe enigmave për ta për t'i zgjidhur ose kapërcyer. 

Rousseau ishte i pazakontë në atë që ai njohu dhe trajtoi potencialin e një problemi të legjitimimit të mësimdhënies. Ai mbrojti që të rriturit të jenë gjithmonë të sinqertë me fëmijët, dhe në veçanti që të rriturit duhet të deklarojnë se baza e autoritetit të tyre në mësimdhënie është një detyrim fizik: "Unë jam më i madh se ti". Sapo fëmijët të arrinin moshën e arsyes, rreth 12 vjeç, ata do të angazhoheshin si individë të lirë në procesin e tyre të vazhdueshëm. 

### Vleresimi dhe notimi – Illich 
Në veprën me titull *Deschooling Society*, Ivan Illich bën thirrje për shpërbërjen e shkollave. Ai pohon se shkollimi ngatërron mësimdhënien me mësimin, notat me arsimin, diplomat me kompetencën, frekuentimin me arritjen dhe veçanërisht procesin me përmbajtjen. Ai shkruan se shkollat nuk shpërblejnë arritjet reale, por vetëm proceset. Shkollat pengojnë vullnetin dhe aftësinë e një personi për të vetë-mësuar, duke rezultuar përfundimisht në impotencë psikologjike. Ai pretendon se shkollimi i detyruar shtrembëron prirjen natyrore të viktimave për t'u rritur dhe mësuar dhe e zëvendëson atë me kërkesën për mësim. Më tej, modeli aktual i shkollimit, i mbushur me kredenciale, tradhton vlerën e një individi autodidakt. Për më tepër, shkollimi i institucionalizuar kërkon të përcaktojë sasinë e të pamatshmes – rritjen njerëzore.

### Efektet në kulturën dhe ekonominë lokale 
Në disa raste shkollimi është përdorur si një mjet asimilimi dhe një mjet i qëllimshëm dhe i paqëllimtë për të ndryshuar kulturën dhe ekonominë lokale në një formë tjetër. Kundërshtarët e këtij efekti argumentojnë se është një e drejtë njerëzore që të ruhet një kulturë dhe arsimi mund të shkelë këtë të drejtë të njeriut.  Shkollimi i detyruar është përdorur për të asimiluar me forcë amerikanët vendas në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada, për të cilin disa kanë thënë se është gjenocid kulturor .   Shumë psikologë besojnë se asimilimi i detyruar i kulturave vendase ka kontribuar në shkallën e lartë të vetëvrasjeve dhe varfërisë së tyre.  Edukimi perëndimor inkurajon mënyrat perëndimore të mbijetesës dhe sistemet ekonomike, të cilat mund të jenë më të këqija dhe më të varfra se mënyrat ekzistuese të mbijetesës dhe sistemet ekonomike të një kulture ekzistuese.  

### Stresi dhe depresioni i lidhur me shkollën 
Ka shumë faktorë që mund të bëjnë që shkollimi të jetë burim stresi dhe depresioni në jetën e një personi, të cilat mund të kenë efekte afatgjata shëndetësore   dhe çrregullime mendore.  Ngacmimi në shkollë mund të çojë në depresion dhe dëmtim emocional afatgjatë.  Presioni akademik shoqëror dhe familjar dhe shkollimi rigoroz gjithashtu mund të çojnë në stres, depresion dhe vetëvrasje.   Presioni akademik dhe shkollimi rigoroz është vënë në dukje si shkak i shkallës së lartë të vetëvrasjeve në mesin e adoleshentëve të Koresë së Jugut .     Mërzia e përgjithshme nga shkolla mund të shkaktojë gjithashtu stres,  dhe performanca e ulët akademike mund të çojë në vetëvlerësim të ulët.  Familja e një studenti mund të vuajë gjithashtu nga stresi akademik. 

### Kundërthëniet dhe joefikasiteti 
Disa nga qëllimet e propozuara të arsimit të detyrueshëm të stilit perëndimor janë përgatitja e studentëve për t'u bashkuar me fuqinë punëtore të të rriturve dhe për të qenë financiarisht të suksesshëm, për t'i bërë studentët të mësojnë aftësi dhe njohuri të dobishme dhe përgatitja e studentëve për të dhënë kontribute pozitive ekonomike ose shkencore në shoqëri.   Kritikët e shkollimit thonë se ai është i paefektshëm në arritjen e këtyre qëllimeve dhe qëllimeve. Në shumë vende, shkollat nuk arrijnë në hap me aftësitë e kërkuara nga vendi i punës, ose nuk kanë mësuar kurrë aftësitë përkatëse.     Studentët shpesh ndihen të papërgatitur edhe për kolegj.  Më shumë shkollim nuk lidhet domosdoshmërisht me rritje më të madhe ekonomike.  Format alternative të shkollimit, si modeli Sudbury, janë treguar të mjaftueshme për pranimin në kolegj dhe qëllime të tjera kulturore perëndimore. 

Në vend që të jetë një mënyrë për të dalë nga varfëria dhe një mënyrë për të qëndruar larg krimit, për shumë, shkolla ka efektin e kundërt. Shkollimi shpesh përjetëson varfërinë dhe ndarjet klasore.   Në shumë shkolla, nxënësit njihen me bandat, drogën dhe krimin.  Tubacioni shkollë-burg gjithashtu i konverton fëmijët në kriminelë përmes dënimeve tepër të ashpra.  Dënimet nga mungesat dhe ligjet e tjera të lidhura me shkollën gjithashtu ndikojnë negativisht tek studentët dhe prindërit.   

## Shih edhe 
* Ivan Illich
* Deshkollimi
* Unschooling
* Autodidaktizmi
* Antipedagogjia
* Arsimi alternativ
* Filozofia e edukimit
* Edukimi demokratik
* Deschooling society

## Referime