Hachiko: A Dog's Story (2008)

'''''Hachi: A Dog's Tale'''* është një film dramë amerikane i vitit 2009 dhe një ribërje e filmit japonez të vitit 1987 të Seijirō Kōyama, *Hachikō Monogatari*. Filmi origjinal tregonte historinë e vërtetë të qenit Akita të quajtur Hachikō, i cili jetoi në Japoni nga viti 1923 deri në vitin 1935. *Hachi: A Dog's Tale* është një përshtatje e përditësuar amerikane e bazuar në filmin japonez. Ky version, i cili e vendos atë në një kontekst modern amerikan, u drejtua nga Lasse Hallström, u shkrua nga Stephen P. Lindsey dhe Kaneto Shindo, dhe u prodhua nga Richard Gere, Bill Johnson dhe Vicki Shigekuni Wong. Në film luajnë Gere, Joan Allen, Sarah Roemer, Jason Alexander, dhe Cary-Hiroyuki Tagawa.

*Hachi: A Dog's Tale* u shfaq premierë në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Seattle më 8 qershor 2009, dhe shfaqja e tij e parë në kinema ishte në Japoni më 8 gusht 2009. Filmi u shfaq në kinematë e Mbretërisë së Bashkuar më 12 mars 2010, falë Entertainment Film Distributors, dhe u shfaq në më shumë se 60 vende gjatë viteve 2009 dhe 2010. Deri në fund të shtatorit 2010, fitimet e filmit nga shitja e biletave të huaja kishin arritur në më shumë se 45 milionë dollarë. Sony Pictures Entertainment vendosi të heqë dorë nga një shfaqje në kinematë e SHBA-së, duke e nxjerrë filmin në DVD më 9 mars 2010 dhe përfundimisht duke ia shitur atë Hallmark Channel, ku debutoi më 26 shtator 2010. Filmi përfundon me një panel teksti që përmbledh historinë e Hachikō së vërtetë, një foto të qenit dhe një pamje të statujës së bronztë. Sipas kartave përmbyllëse të filmit, Hachikō i vërtetë vdiq në mars të vitit 1934, ndërsa filmi i mëparshëm, *Hachikō Monogatari*, dhe burime të tjera pohojnë se vdekja e tij e vërtetë ishte në mars të vitit 1935 (9 vjet e 9 muaj pas vdekjes së Profesor Ueno).

## Prodhimi 
Pjesa më e madhe e xhirimeve u zhvillua në Bristol and Woonsocket, Rhode Island. E vetmja referencë e folur për vendndodhjen aktuale ku u zhvilluan xhirimet është kur reporteri i gazetës Teddy deklaron se punon për *Woonsocket Call*; *The Call* është gazeta e përditshme e Woonsocket.

Vendndodhje të tjera përfshinin: Universitetin e Rhode Island në Kingston; përgjatë Providence dhe Worcester Railroad Mechanical; dhe Teatrin Columbus në Providence. Një njësi e dytë prodhimi filmoi skena në vend në Japoni. Pamjet u xhiruan në Shkollën Fillore Reynolds në Bristol, të cilën Distrikti Shkollor Rajonal Bristol Warren e mbylli të njëjtin vit që u publikua filmi, duke e shndërruar më vonë në zyrat e tij të administratës.

Ngjyra në skenat e filmuara nga këndvështrimi i qenit është e pangopur pothuajse në bardhë e zi. Edhe pse ka disa skena nga këndvështrimi i Hachi, filmi nuk e vendos kurrë dialogun njerëzor në mendjen/gojën e Hachit.

Trajneri i kafshëve Mark Harden dhe ekipi i tij stërvitën tre qentë Akita - Layla, Chico dhe Forrest - të cilët luajtën rolin e Hachi në film. Harden e adoptoi Chicon pasi filmi përfundoi. Trajneri David Allsberry e adoptoi Layla pas xhirimeve. Gazetari i *New York Times*, David Itzkoff, përsëriti përshkrimin e Richard Gere për procesin sfidues të njohjes së kolegëve të tij aktorë që janë qen.

Kur David Itzkoff shkroi për filmin në një artikull të 24 shtatorit 2010 me titull "Filmi ka dy emra të mëdhenj dhe një qen, por jo ekrane të mëdha", ai raportoi se Sony refuzoi të komentonte mbi vendimin e saj për të mos e publikuar filmin në kinematë në Shtetet e Bashkuara.

Christopher Lloyd i *Sarasota Herald Tribune* i dha filmit 4 nga 5 yje, duke vënë në dukje: "*Hachi: A Dog's Tale* është padyshim një film që të bën të lotësh. Mund të mos ju pëlqejë që ky film ju manipulon emocionalisht, por unë e sfidoj edhe shikuesin më të pandjeshëm të mos derdhë ujë të kripur ndërsa e shikon." Alissa Simon e *Variety* e përshkroi filmin si një "tregim sentimental, përsëritës... [që kujton] vlerat, prodhimin dhe të tjerat, të një epoke më të hershme. [...] Është më tepër për familje sesa për ushqim familjar; fëmijët ka të ngjarë të mërziten shumë. [...] Megjithatë, shqetësimi dhe dinjiteti i heshtur i qenit do të prekin të gjithë përveç zemrave më të ashpra. Problemi kryesor i filmit është se historisë së tij njerëzore i mungon drama; Hachi është tërheqja qendrore."[ Joly Herman e *Common Sense Media* i dha këtij filmi katër yje nga pesë, duke e përshkruar si "Histori dramatike të përkushtimit të një qeni që është emocionalisht intensive." Cath Clarke e *The Guardian'' i dha një filmi dy yje nga pesë, duke thënë se "Lasse Hallström ofron më shumë mediokritet elegant me këtë trajtim të thjeshtë dhe të guximshëm për dashamirësit e qenve."

## Referime 
## Lidhje të jashtme