open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dardania (Prishtinë)

**Dardania** është një lagje në qendër të Prishtinës, midis dy rrugëve kryesore: Bulevardi Bill Clinton (dikur Rruga Lenin) në veri dhe Bulevardi Dëshmorët e Kombit (dikur Rruga Maršal Tito) në juglindje. Zona kishte shtëpi private në vitin 1946, atëherë konsiderohej dhe si periferi e një Prishtine më të vogël dhe të zhvilluar organikisht. Transformimi i kësaj zone periferike në Dardani ishte një moment kyç në evolucionin urban të Prishtinës.
parapamje | djathtas | Lagjia Dardania
Lagjja Dardania u shfaq për herë të parë në planin urban të vitit 1962, të zhvilluar nën udhëheqjen e arkitektit Bashkim Fehmiu, atëkohë kryetar i Entit për Planifikimin Urban në Prishtinë. Ky plan parashikonte krijimin e tri lagjeve të reja: Dardania, Bregu i Diellit dhe Ulpiana. Këto zona u konceptuan si modele të urbanizmit modernist, të karakterizuara nga planifikimi utilitar, funksionaliteti i lartë dhe me përbërje prej ndërtesave shumëkatëshe që arrinin deri në 15 kate—një arritje që reflektonte dhe aspektin e përparimeve teknologjike të kohës.
parapamje | djathtas | Gazeta e vitit 1973 “Rilindja”
parapamje | djathtas | Gazeta e vitit 1974 , fillimi i ndertimit të lagjes
Në vitin 1972, u organizua një garë kombëtare gjysmë e mbyllur për planin e detajuar urban. U ftuan pesë studio arkitekture jugosllave për të marrë pjesë. Propozimi fitues u dorëzua nga Instituti i Projektimit Arkitektonik "Plan", i përbërë nga arkitektët Drazen Jankovic, Darko Kozjak, Mirko Pak dhe Milena Fischer. Ata kishin ngadhënjyer në konkursin arkitektonik, ngaqë sipas artikullit të Bunjakut në *Rilindje*, kishin arritur planifikimin e rrugëve brenda lagjes ta bënin më mirë, duke ndarë çka ishte për automjete dhe çka për këmbësorë. Projektimi i detajuar urban përfundoi në vitin 1973, ndërtimi filloi në vitin 1974.

## Shih edhe 
* Rajoni i Prishtinës
* Komuna e Prishtinës

## Referime
Ilir (emër)

**Ilir** është një emër personal mashkullor shqiptar,  që rrjedh nga emri antik **Ilir**, por edhe nga mbiemri "i lirë". 

Personalitete që mbajnë emrin Ilir janë:
* Ilir Azemi (lindur 1992), futbollist kosovar
* Ilir Bajri (lindur më 1969), kompozitor kosovar i xhazit, pianist
* Ilir Bano, politikan shqiptar
* Ilir Beqaj (lindur më 1968), politikan shqiptar
* Ilir Berisha (lindur më 1991), futbollist kosovar
* Ilir Biturku (lindur më 1968), futbollist shqiptar
* Ilir Boçka (lindur më 1950), diplomat shqiptar
* Ilir Bozhiqi (lindur më 1965), futbollist shqiptar
* Ilirjan Çaushaj (lindur 1987), futbollist shqiptar
* Ilir Dibra (lindur më 1977), futbollist shqiptar
* Ilir Duro (lindur më 1966), futbollist shqiptar
* Ilir Elmazovski (lindur më 1979), futbollist nga Maqedonia e Veriut
* Ilir Hoxha (lindur më 1949), djali i ish-liderit shqiptar Enver Hoxha
* Ilir Jaçellari (lindur më 1970), aktor, piktor dhe fotograf shqiptar
* Ilir Kadia (lindur më 1957), gazetar shqiptar
* Ilir Kerni (lindur më 1959), balerin shqiptar, regjisor i operës dhe teatrit
* Ilir Latifi (lindur më 1983), artist i përzier luftarak shqiptaro-suedez
* Ilir Meta (lindur më 1969), politikan shqiptar, kryeministër i Shqipërisë nga viti 1999 deri në vitin 2002, president që nga viti 2017.
* Ilir Nallbani (lindur më 1982), futbollist kosovar
* Ilir Përnaska (lindur më 1951), futbollist shqiptar
* Ilir Rusmali (lindur më 1965), politikan shqiptar
* Ilir Selmani (lindur më 1978), basketbollist kosovar
* Ilir Seitaj (lindur më 1957), Mjeshtër Ndërkombëtar i shahut shqiptar
* Ilir Shaqiri (lindur më 1959), këngëtar kosovar
* Ilir Shaqiri (lindur më 1973), balerin shqiptar
* Ilir Shulku (lindur më 1969), futbollist shqiptar

## Shih edhe 
* Iliri
* Iliria

## Referime
Fatmir

**Fatmir** është një emër personal mashkullor shqiptar, një kompozitë e gjuhës shqipe nga bashkimi i fjalëve *fat* dhe *mirë*. Emri mund t'i referohet:

* Fatmir Agalliu (1933–1998), akademik shqiptar
* Fatmir Besimi (lindur më 1975), politikan dhe ekonomist maqedonas i përkatësisë etnike shqiptare.
* Fatmir Bushi (lindur më 1963), peshëngritës shqiptar
* Fatmir Caca (lindur 1985), mbrojtës i futbollit shqiptar
* Fatmir Dalladaku (lindur më 1953), kardiokirurg gjerman me origjinë shqiptare
* Fatmir Doga (lindur më 196), aktor shqiptar
* Fatmir Efica (lindur më 1961), gazetar sportiv dhe komentator i radios shqiptare
* Fatmir Frashëri (lindur më 1941), futbollist shqiptar
* Fatmir Gjata (1922–1989), shkrimtar shqiptar
* Fatmir Haxhiu (1927–2001), piktor shqiptar
* Fatmir Hysenbelliu (lindur 1992), mesfushor shqiptar i futbollit
* Fatmir Limaj (lindur më 1971), politikan nga Kosova
* Fatmir Mediu (lindur më 1967), politikan shqiptar
* Fatmir Musaj (lindur më 1958), piktor shqiptar
* Gjoni (Pelushi) (Fatmir Pelushi i lindur më 1956), mitropoliti ortodoks shqiptar i Korçës.
* Fatmir Sejdiu (lindur më 1951), politikan nga Kosova
* Fatmir Toçi (lindur më 1958), botues shqiptar
* Fatmir Vata (lindur më 1971), futbollist shqiptar
* Fatmir Xhafaj (lindur më 1959), politikan shqiptar

## Lidhje të jashtme 
* https://www.behindthename.com/name/fatmir
* https://www.behindthename.com/name/fatmire
Hidivllëku i Egjiptit

**Hidivllëku i Egjiptit** (arabisht: الخديوية المصرية, turqishtja osmane: خدیویت مصر *Hıdiviyet-i Mısır*) ishte një shtet autonom tribut i Perandorisë Osmane, i themeluar dhe i sunduar nga Dinastia e shqiptarit Muhamed Ali pas disfatës dhe dëbimit të forcave të Napoleon Bonapartit që i dha fund pushtimit jetëshkurtër francez të Egjiptit të Poshtëm.

Hidivllëku i Egjiptit ishte zgjeruar gjithashtu për të kontrolluar Sudanin e sotëm, Sudanin Jugor, Eritrenë, Xhibutin, Somalinë veriore, Izraelin, Libanin, Jordaninë, Sirinë, Greqinë, Qipron, Turqinë jugore dhe qendrore, përveç pjesëve nga Libia, Çadi, Republika e Afrikës Qendrore dhe Republika Demokratike e Kongos, si dhe Arabia Saudite veriperëndimore, pjesë të Jemenit dhe Mbretëria e Hixhazit.

Mbretëria e Bashkuar pushtoi dhe mori kontrollin në vitin 1882. Në vitin 1914 lidhja me Perandorinë Osmane u ndërpre dhe Britania krijoi një protektorat të quajtur Sulltanati i Egjiptit.

## Referime
Asbesti

[parapamje|240px|Asbest fibroz [tremoliti në muskovit]]
**Asbesti** është një mineral silikat fijor natyral. Ekzistojnë gjashtë lloje, të cilat të gjitha përbëhen nga kristale fibroze të gjata dhe të holla, secila fibër përbëhet nga shumë "fibrile" mikroskopike që mund të lëshohen në atmosferë nga gërryerja dhe proceset e tjera. Thithja e fibrave të asbestit mund të çojë në kushte të ndryshme të rrezikshme të mushkërive, duke përfshirë mesothelioma, asbestozë dhe kancer të mushkërive, kështu që tani është i njohur si një rrezik serioz për shëndetin dhe sigurinë. por minierat në shkallë të gjerë filluan në fund të shekullit të 19-të kur prodhuesit dhe ndërtuesit filluan të përdorin asbestin për vetitë e tij të dëshirueshme fizike. Asbesti është një izolues i shkëlqyer elektrik dhe është shumë rezistent ndaj zjarrit, kështu që për pjesën më të madhe të shekullit të 20-të ai u përdor shumë zakonisht në të gjithë botën si një material ndërtimi, derisa efektet e tij negative në shëndetin e njeriut u pranuan më gjerësisht në vitet 1970. Shumë ndërtesa moderne të ndërtuara para viteve 1980 mendohet se përmbajnë asbest.

Përdorimi i asbestit për ndërtim dhe izolim zjarri është bërë i paligjshëm në shumë vende. Pavarësisht kësaj, të paktën 100,000 njerëz mendohet se vdesin çdo vit nga sëmundjet që lidhen me ekspozimin ndaj asbestit. Pjesërisht, kjo është për shkak se shumë ndërtesa të vjetra ende përmbajnë asbest; përveç kësaj, pasojat e ekspozimit mund të duhen dekada për të lindur. Sëmundjet më të zakonshme të lidhura me ekspozimin kronik të asbestit janë asbestoza (vraga në mushkëri për shkak të thithjes së asbestit) dhe mesothelioma (kanceri i shoqëruar me asbest).

Shumë vende në zhvillim mbështesin ende përdorimin e asbestit si material ndërtimi, dhe minierat e asbestit janë në vazhdim, me prodhuesin kryesor Rusinë që ka një prodhim të vlerësuar prej 790,000 tonësh në vitin 2020.

## Referime
Ejaleti i Egjiptit

**Ejaleti i Egjiptit** (turqishtja osmane: ایالت مصر *Eyālet-i Mıṣr*) operoi si një ndarje administrative e Perandorisë Osmane nga viti 1517 deri më 1867. Ai filloi si rezultat i pushtimit të Egjiptit Mamluk nga osmanët më 1517, pas Luftës Osmane-Mamluk (1516-1517) dhe përthithjes së Sirisë në Perandori më 1516. Osmanët e administruan Egjiptin si një ejalet të perandorisë së tyre nga viti 1517 deri më 1867, me një ndërprerje gjatë pushtimit francez nga viti 1798 deri më 1801.

Egjipti ishte gjithmonë një provincë e vështirë për t'u kontrolluar nga sulltanët osmanë, pjesërisht për shkak të fuqisë dhe ndikimit të vazhdueshëm të mamlukëve, kastë ushtarake egjiptiane që kishte sunduar vendin për shekuj. Pasi forcat anglo-turke dëbuan francezët në vitin 1801, Muhamed Ali Pasha, një komandant ushtarak shqiptar i ushtrisë osmane në Egjipt, mori pushtetin në vitin 1805 dhe *de facto* themeloi Hidivllëkun e Egjiptit.

Egjipti nën dinastinë e Muhamed Aliut mbeti nominalisht një provincë osmane. Në realitet, ejaleti ishte praktikisht i pavarur dhe në fakt shkoi në luftë dy herë me perandorinë - në 1831–33 dhe 1839–41. Kostandinopoja i dha Egjiptit statusin e një shteti vasal autonom ose Hidivllëk më 1867. Isma'il Pasha (Hidiv nga viti 1863 deri më 1879) dhe Teufik Pasha (Hidiv nga viti 1879 deri më 1892) qeverisnin Egjiptin si një shtet pothuajse i pavarur nën sundimin e osman deri pushtimin britanik më 1882. Megjithatë, Hidivllëku i Egjiptit (1867–1914) mbeti një provincë *de jure* osmane deri më 5 nëntor 1914, kur u shpall nga Perandoria Britanike një protektorat britanik në reagim ndaj turqve të rinj të Perandorisë Osmane që iu bashkuan Luftës së Parë Botërore në anën e Fuqive Qendrore (tetor-nëntor 1914).

## Referime
Vicko Prodić

**Vicko Prodić**  i njohur edhe si Vincenzo Prodi (18 mars 1628 - 10 prill 1663) ishte një humanist dhe historian kroat.

## Shih edhe 
* Kroacia
* Historia
* Ilirologjia

## Referimet
Josip Brunšmid

**Josip Brunšmid** (Vinkovci, 10 shkurt 1858 – Zagreb, 29 tetor 1929) ishte një arkeolog, numizmat dhe muzeolog kroat. 

## Shih edhe 
* Kroacia
* Historia
* Ilirologjia

## Referimet
Bogdan Bogdanović

**Bogdan Bogdanović** (20 gusht 1922 – 18 qershor 2010) ishte një arkitekt, urbanist dhe eseist serb dhe jugosllav. Ai ishte edhe mësimdhënës i arkitekturës në Fakultetin e Arkitekturës në Universitetin e Beogradit, ku shërbeu edhe si dekan. 

## Përmbledhje 
Bogdan Bogdanović shkroi artikuj të shumtë për urbanizmin, veçanërisht për aspektet e tij mitike dhe simbolike, disa prej të cilave u shfaqën në revista ndërkombëtare si *El País*, *Die Zeit*,  dhe të tjera. Ai u përfshi edhe në politikë, si partizan jugosllav në Luftën e Dytë Botërore, më vonë si kryetar i Beogradit. 

Kur Sllobodan Milošević u ngrit në pushtet dhe nacionalizmi fitoi terren në Jugosllavi, Bogdanović u bë disident. Ai u largua nga politika për shkak të këtij konflikti me Sllobodan Millosheviçin, të cilin e përshkruan në librin Kutia e Gjelbër (Zelena kutija). Për shkak të të njëjtit konflikt, ai detyrua të largohet në mërgim në Vjenë, ku jetoi me gruan e tij deri sa vdiq në vitin 2010.

Bogdanoviç është një ndërtues domethënës i arkitekturës përkujtimore dhe memorialeve të ngritura në gjysmën e dytë të shekullit XX, për viktimat e fashizmit në Luftën e Dytë Botërore, në mbarë Jugosllavinë. Mes tjerash ai është dizajner edhe i Monumentit të minatorëve në Mitrovicë.

## Shih edhe 
* Jugosllavia
* Monumenti i minatorëve (Mitrovicë)

## Referime 
*
Mbretëria e Perëndisë

Mbretëria e Zotit eshte nje temë e hapur nga Jezusi e cila permbledh mesimet e Jezusit mbi jeten, Zotin, vdekjen, ringjalljen.

## Mbretëria e Zotit si stil jetese 
Mbretëria e Zotit(apo e Qiellit) ne mësimet e Jezusit shihet ne dy mënyra kryesore; njëra është se Mbretëria ka ardhur dhe është brenda gjithsecilit, dhe tjetra është se Mbretëria do te vijë dhe Jezusi do te Mbretëroje. Që të dyja kanë themel biblik.

"Jezusi e krahason Mbretërinë me shumë gjëra për të shpjeguar mënyrën si duhet jetuar. Nje herë e krahason me një Mbret falës, dhe nje shërbëtor të falur por që nuk fal, Jezusi thotë se ky i fundit dënohet. "Atë falna, ashtu sic ne i falim fajtorët tanë". Krahasohet edhe me një njeri i cili behet asketik ne një mënyrë "shet gjithçka për të blerë një fushë" ose "margaritar të çmuar". Kjo nënkupton se njerëzit për të shkuar në parajsë
Nënkontinenti indian

parapamje|250px|Harta gjeopolitike e nënkontinentit Indian
**Nënkontinenti indian** është një rajon fiziografik në Azinë Jugore. Ndodhet në Pllakën Indiane, duke u shfaqur në jug në Oqeanin Indian nga Himalajet. Gjeopolitikisht, ai përfshin përgjithësisht vendet e Bangladeshit, Butanit, Indisë, Maldiveve, Nepalit, Pakistanit dhe Sri Lankës. Termat nënkontinenti Indian dhe Azia Jugore shpesh përdoren në mënyrë të ndërsjellë për të treguar rajonin, megjithëse termi gjeopolitik i Azisë Jugore shpesh përfshin Afganistanin. Ndonjëherë, përfshihet edhe Territori Britanik i Oqeanit Indian. Gjeoskema e Kombeve të Bashkuara për Azinë përfshin gjithashtu Iranin në Azinë Jugore.

Gjeologjikisht, nënkontinenti indian është i lidhur me masën tokësore që u shkëput nga superkontinenti Gondwana gjatë Kretakut dhe u bashkua me masën tokësore euroaziatike gati 55 milionë vjet më parë. Historikisht, si dhe deri në ditët e sotme, është dhe ka qenë rajoni më i populluar në botë, me afërsisht 20%-25% të popullsisë së botës në çdo kohë të historisë. Gjeografikisht, është rajoni gadishullor në Azinë Jug-Qendrore, i përvijuar nga Himalajet në veri, Hindu Kush në perëndim dhe Arakanezët në lindje. Rajonet gjeografike fqinje rreth nënkontinentit përfshijnë Pllajën Tibetiane në veri, Gadishullin Indokinez në lindje dhe Pllajën iraniane (ose Iranin e Madh) në perëndim.

## Shënimet 
## Referime
Vefik Metohu Qerimi

**Vefik Qerimi (Metohu)** (lindur më 1 tetor 1926) ishte gazetar, redaktor dhe publicist shqiptar. Ai është i njohur si një nga figurat kontribuese në themelimin dhe zhvillimin e gazetarisë shqiptare gjatë dhe pas Luftës së Dytë Botërore.

## Jeta dhe veprimtaria e hershme 
Qerimi lindi më 1 tetor 1926 në qytetin e Lushnjës në një familje intelektuale, por u rrit në Tiranë. Pasi përfundoi Liceun e Tiranës, ai u përfshi në lëvizjet e kohës. Si anëtar i Rinisë Komuniste që nga fillimi i vitit 1943, ai kontribuoi në organizatën DEBATIK, duke shpërndarë trakte dhe duke ndihmuar në organizimin e të rinjve. Shtëpia e tij në lagjen "Ali Demi" shërbeu si bazë ku shtypej "Kushtrimi i Lirisë".

Më 17 gusht 1944, ai doli partizan në Brigadën e III-të Sulmuese. Mori pjesë në luftime në Labinot, Tiranë, Tropojë, Kosovë dhe deri në Sanxhak të Jugosllavisë. Gjatë luftës kreu detyra si komisar toge dhe pas çlirimit u ngarkua me detyra të ndryshme në strukturat e ushtrisë, duke përfshirë atë të përgjegjësit të shtypit të Brigadës së III-të deri në shkurt 1946.

## Karriera 
Në shkurt të vitit 1946, Qerimi u transferua në gazetën *Bashkimi*. Fillimisht punoi si redaktor, më pas si ndihmësshef redaksie, dhe nga viti 1948 deri në 1953 mbajti postin e shefit të redaksisë. Nga viti 1954 deri në vitet 1960 shërbeu si korrespondent special i gazetës.

Gjatë karrierës së tij, ai mbuloi zhvillimet e kohës brenda dhe jashtë vendit, duke përfshirë reportazhe nga Franca, Gjermania, Rusia dhe Austria.

Më vonë, ai mbajti pozicione drejtuese në shtëpinë botuese "Naim Frashëri" dhe më pas në shtëpinë botuese "8 Nëntori", duke dhënë kontribut në botimin dhe redaktimin e shumë veprave.

## Publikime 
Vefik Qerimi është autor dhe redaktor i disa librave dhe botimeve tekniko-shkencore e shoqërore.

**Vepra autoriale:**
* *Lulëzo Shqipëri* (1964)
* ''La protection de la santé du peuple en R.P. d'Albanie* (1966)
* *Public health service in the People's Republic of Albania* (1967) 
* *Chronicle of Another Battle Won (April-October 1979)* (1981) 

**Si redaktor:**
* *Si lindi shkenca mbi elektricitetin* – Spiro Duka
* *Teknika dhe kimia në pikturë* – Ramadan Karanxha
* *Ruajtja e mallrave ushqimore* – Llazi Birbo
* *E vërteta mbi demokracinë e dollarit* – Thimi Çollaku
* *Mënyra praktike për ruajtjen dhe përpunimin e frutave dhe perimeve* – Qevqep Kambo
* *Mobiliet dhe estetika e banesës* – Eduard Guxholli
* *Krijimi dhe zhvillimi i industrisë në RPSH'' – Vladimir Misja (1963)

## Referime
Dardan (emër)

**Dardan** është një emër mashkullor shqiptar, që rrjedh nga Dardanët, një fis ilir që jetonte në Ballkan. Emri i tyre mund të rrjedhë nga një fjalë ilire që do të thotë "dardhë" (shqipja e sotme: *"dardha"* ).  Emri Dardan mund t'i referohet:

* Dardan Aliu (i lindur më 1993), DJ shqiptar kosovar
* Dardan Berisha (lindur më 1988), basketbollist kosovaro-polak
* Dardan Çerkini (lindur më 1991), mbrojtës i futbollit shqiptar të Kosovës
* Dardan Dehari (lindur më 1990), vrapues maqedonas-shqiptar në ski alpine
* Dardan Dreshaj (lindur më 1992), sulmues norvegjez i futbollit
* Dardan Gashi (lindur më 1969), politikan dhe autor shqiptar kosovar
* Dardan Karimani (lindur më 1998), mesfushor i futbollit shqiptar kosovar
* Dardan Molliqaj (lindur më 1985), politikan shqiptar nga Kosova
* Dardan Mushkolaj (lindur 1997), reper gjermano-shqiptar
* Dardan Mustafa (lindur më 1992), futbollist suedez me origjinë gjermane
* Dardan Rexhepi (lindur më 1992), futbollist shqiptar kosovar
* Dardan Sejdiu (lindur më 1979), politikan shqiptar kosovar
* Dardan Selimaj (lindur më 1984), gazetar, producent dhe teoricien i muzikës kosovare
* Dardan Vuthaj (lindur më 1995), portier i futbollit shqiptar

## Referimet
Fibula ilire

djathtas|parapamje| Karficë e madhe me spirale, Epoka Evropiane e Bronzit, 1400–1100 pes
**Fibulat** ose karficat ilire përdoreshin gjerësisht nga ilirët dhe ishin shumë të zakonshme në Iliri. 

## Përmbledhje 
Disa lloje fibulash janë nga objektet e pakta që kanë përdorur të gjithë ilirët dhe disa janë përdorur edhe për të deklaruar shpërndarjen e popullit ilir. Ilirët i donin stolitë dhe në raste festash femrat e tyre dukeshin të veshura me të gjitha llojet e bizhuterive. Disa varietete fibulash kanë një evolucion të veçantë në Iliri, ku dallohet karfica e spektaklit të dy spiraleve të palosura koncentralisht të ngjitura në kunj. Fibula nga Gllasinaci ishte një variant i fibulës së thjeshtë të harkut, e cila është e zakonshme tek shumë ilirë. Forma të tjera që shfaqen në epokën e hershme të hekurit përfshijnë ato dhe me bosat në hark, karficat në formë kafshe, karficat në formë gjarpri dhe pjata, ku e fundit është dukshëm liburne. 
Një import i rëndësishëm i mëvonshëm ishte karfica e rëndë me një hark të madh dhe krah të gjatë të quajtur nga vendi i origjinës Certosa pranë Bolonjës. Një karficë tjetër dalluese, e bërë shpesh në argjend dhe me një hark të gjerë në formë petalesh të hapura, emërtohet nga shembujt e mrekullueshëm të gjetur në Shterpci në lumin Drina afër Gorazhdës. Ky lloj duket se ka qenë i popullarizuar në mesin e ilirëve të jugut dhe besohet se është modeluar sipas formave greke. 

## Shih edhe 
* Iliria
* Iliriku
* Ilirologjia
* Kultura Ilire
* Mitologjia ilire

## Referime
Abaz Pasha I

**Abbas Hilmi I i Egjiptit** (i njohur gjithashtu si **Abaz Pasha**, arabisht: عباس الأول, turqisht: *I. Abbas Hilmi Paşa* 1 korrik 1812 – 13 korrik 1854) ishte vali i Egjiptit dhe Sudanit. Ai ishte djali i shqiptarit Tosum Pasha dhe nipi i shqiptarit Muhamed Ali.

## Vitet e hershme 
Abbas lindi më 1 korrik 1812 në Xheda dhe u rrit në Kajro. Duke qenë nipi i Muhamed Aliut, ai pasoi xhaxhain e tij Ibrahim Pasha në sundimin e Egjiptit dhe Sudanit në vitin 1848.

Si i ri, ai luftoi në Levant nën xhaxhain e tij Ibrahim Pasha në Luftën Siriane.

Një studim i vitit 1886 shkroi për Abaz se ai "nuk ndërmori asnjë punë të madhe, nuk ndërtoi kanale të reja dhe nuk zbatoi as skemat dhe planet e paraardhësve të tij. Abbasi është quajtur fanatik dhe koprrac. Ai sigurisht nuk ishte as liberal në mendje as të begatosh me para.”

Për shkak të politikave të tij negative ndaj evropianëve dhe ndikimit të tyre, Abbas nuk u pëlqye nga ata dhe me kalimin e kohës reputacioni i tij u ekzagjerua dhe u demonizua për ta portretizuar atë si më të keq seç ishte në të vërtetë. Pasi ai vdiq, numri i evropianëve në Egjipt u rrit në mënyrë drastike nga 3,000, më 1850, në 90,000, më 1882, dhe 200,000 deri më 1900.

Abbasin e pasoi xhaxhai i tij (i cili në fakt ishte më i ri se ai), Said Pasha.

Pas vrasjes së Abasit, kuajt e tij arabë u trashëguan nga djali i tij tetëmbëdhjetë vjeçar, Princi Damad Ibrahim Ilhami Pasha, i cili tregoi pak interes për ta, duke i dhënë disa dhe duke i nxjerrë në ankand të tjerët. Në 1861, një i afërm i largët, Ali Pasha Sherif bleu afërsisht 40 kuaj nga stoku origjinal i Abbas Pasha dhe rindërtoi programin e mbarështimit të kuajve.

## Referime 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Fusnota
Energjetika në Shqipëri

**Fusha e energjetikës në Shqipëri** mbështetet pothuajse tërësisht në energjinë nga uji. Shqipëria ka një potencial të lartë zhvilimi për të shfrytëzuar burimet e saj natyrore. Sidoqoftë, vendi ka një varësi të lartë nga importet e energjisë në raport me vendet të tjera të Evropës, sipas Eurostatit.

## Kushtet natyrore 
### Biomasa 
### Dielli 
Shqipëria shtrihet në jug të Evropës.

Energjia nga dielli varet nga kushtet atmosferike dhe për pasojë mund të ketë luhatje në prodhim.

### Era 
Energjia nga era varet nga kushtet atmosferike dhe për pasojë mund të ketë luhatje në prodhim.

### Gjeotermia 
### Uji 
Duke qenë një vend bregdetar, lumenjtë e Shqipërisë burojnë thellë në prapatokën e saj, madje edhe në shtetet fqinje, dhe përshkojnë gjithë territorin para se të derdhen në det. Kjo situatë bën që sipërfaqja e baseneve që derdhen në bregdetin shqiptar të jetë rreth 44.000 km², në krahasim më sipërfaqen e Shqipërisë që eshtë 28.748 km².

Energjia nga uji varet nga kushtet atmosferike dhe për pasojë mund të ketë luhatje në prodhim.

## Impiantet 
### Në përdorim 
### Jashtë përdorimit 
Termocentrali i Fierit u mbyll në vitin 1997.

## Shih edhe 
* Energjia e ripërtëritshme në Shqipëri

## Referime
Muzeu i Përgjimeve të Sigurimit të Shtetit

*Muzeu i Përgjimeve të Sigurimit të Shtetit* , i njohur edhe si **Shtëpia me Gjethe** është një muze historik në Tiranë, kryeqytetin e Shqiperisë  . Ajo u hap më 23 maj 2017 në objektin që shërbeu si dega e Sigurimit në kohën e komunizmit.

Muzeu i kushtohet njerëzve të pafajshëm që u spiunuan, u arrestuan, u ndoqën penalisht, u dënuan dhe u ekzekutuan gjatë regjimit komunist. 

## Historia 
Muzeu ndodhet në një shtëpi dykatëshe me një oborr që daton në vitin 1931 dhe fillimisht ka shërbyer si klinika e parë private obstetrike në Shqipëri, ndërsa gjatë pushtimit gjerman, ndërtesa është përdorur nga Gestapo . Pas luftës është përdorur si seli e përgjimit të Sigurimit deri në rënien e regjimit komunist në vitin 1991.   

Muzeu i Mbikëqyrjes Sekrete u hap më 23 maj 2017. Objekti ndodhet ne qender te qytetit. Ndërtesa njihet si "Shtëpia e Gjetheve", e quajtur kështu për shkak të bimës ngjitëse që mbulon fasadën e saj. Ka 31 dhoma. 

Muzeut iu dha çmimi i Muzeut Evropian të Vitit 2020 nga Këshilli i Evropës. 

## Shiko gjithashtu 
* Kultura e Tiranës
* Pika historike në Tiranë
* Historia e Shqipërisë
Njohja e bashkimeve të të njëjtit gjini në Shqipëri

Bashkimet e të njëjtes seks nuk njihen aktualisht në Shqipëri, qoftë në formën e martesës apo të bashkimeve civile .

## Historia 
Kryeministri shqiptar Sali Berisha njoftoi në një mbledhje të kabinetit më 29 korrik 2009 se Këshilli i Ministrave do të nxiste një projekt-ligj për njohjen e martesave ndërmjet partnerëve të të njëjtes gjini. Ai tha se projektligji tashmë është futur në Kuvendin e Shqipërisë .  

Më 5 shkurt 2010, Kuvendi i Shqipërisë miratoi një ligj kundër diskriminimit që ndalon diskriminimin për shkak të orientimit seksual.   Grupet e të drejtave të homoseksualëve vlerësuan ligjin e ri, por thanë se shpresonin që Berisha përfundimisht të mbante premtimin e tij për legalizimin e martesave të të njëjtes gjini. 

Avokati i Popullit, Igli Totozani, njoftoi në tetor 2013 se do të hartonte një projektligj për ndryshimet në Kodin e Familjes për legalizimin e martesave të të njëjtit seks .  Në prill 2018, Avokatja e re e Popullit, Erinda Balanca, doli në mbështetje të martesës së të njëjtit seks dhe u zotua të mbështesë të drejtat LGBT.  Por që nga viti 2020, nuk ka ndodhur asnjë ndryshim, me aktivistët LGBT që kritikojnë mosveprimin legjislativ. 

Në qershor 2020, Komisioni Evropian kundër Racizmit dhe Intolerancës vuri në dukje se mungesa e njohjes ligjore për çiftet e të njëjtes gjini "mund të çojë në forma të ndryshme diskriminimi dhe duhet korrigjuar", duke këshilluar Kuvendin e Shqipërisë të miratojë legjislacionin që parashikon njohjen ligjore. të partneriteteve të të njëjtit seks. 

### Formulimi kushtetues 
Kushtetuta e Shqipërisë nuk e ndalon shprehimisht njohjen e martesave të të njëjtit seks. Neni 53 thotë se “Secili ka të drejtë të martohet dhe të ketë familje. Martesa dhe familja gëzojnë mbrojtje të veçantë të  ".

### Sfida në gjykatë 
Në vitin 2017, Kristi Pinderi, drejtor ekzekutiv i grupit shqiptar "PRO LGBT", njoftoi se organizata e tij do të ngrinte një padi duke kërkuar njohjen e bashkimeve të të njëjtit seks. 

## Shiko gjithashtu 
* Të drejtat LGBT në Shqipëri
* Njohja e bashkimeve të të njëjtit seks në Evropë
Unioni i Grave Shqiptare

**Unioni i Grave Shqiptare** ishte një organizatë masive e rëndësishme në Shqipërinë socialiste.  Sindikata drejtohej në vitin 1990 nga Lumturie Rexha, anëtare e KQ të Partisë së Punës së Shqipërisë . Detyrat e saj mobilizojnë aktivitetet politike dhe shoqërore të grave të vendit, trajtimin e formimit të tyre ideologjik dhe udhëheqjen e fushatës për emancipimin e grave.  Kjo fushatë, e iniciuar në vitin 1966 nga Enver Hoxha, pati sukses të konsiderueshëm në sigurimin e të drejtave të barabarta sociale dhe politike për gratë.  Si pjesë e fushatës, gra nga qytetet shqiptare u dërguan në rajonet rurale për t'i shpjeguar linjës së partisë mbi rolin e grave.  Nga fundi i viteve 1980, gratë përbënin 47 përqind të fuqisë punëtore dhe rreth 30 përqind të deputetëve të Kuvendit Popullor. Gratë mbanin punë të përgjegjshme në të gjitha nivelet e qeverisjes dhe merrnin pagë të barabartë në shumicën e vendeve të punës. 

Ashtu si me organizatat dhe shoqatat e tjera masive gjatë kësaj periudhe, ajo ishte e lidhur me Frontin Demokratik të Shqipërisë .
Ismail Pasha

**Ismail Pasha** (arabisht: إسماعيل باشا ''Ismā'īl Bāshā*; turqisht: *İsmail Paşa''), i njohur si **Ismaili i Madhërishëm** (12 janar 1830 - 2 mars 1895), ishte Hidivi i Egjiptit dhe Sudanit nga viti 1863 deri më 1879, kur, ai u hoq me urdhër të Britanisë së Madhe. Duke ndarë pikëpamjen ambicioze të gjyshit të tij, Muhamed Ali Pashës, ai modernizoi shumë Egjiptin dhe Sudanin gjatë mbretërimit të tij, duke investuar shumë në zhvillimin industrial dhe ekonomik, urbanizimin dhe zgjerimin e kufijve të vendit në Afrikë.

Filozofia e tij mund të shihet në një deklaratë që ai bëri në vitin 1879: "Vendi im nuk është më vetëm në Afrikë; ne jemi tani pjesë e Evropës gjithashtu. Prandaj është e natyrshme që ne të braktisim mënyrat tona të mëparshme dhe të adoptojmë një sistem të ri. përshtatur me kushtet tona sociale”.

Në vitin 1867 ai siguroi gjithashtu njohjen osmane dhe ndërkombëtare për titullin e tij të hidivit (Zëvendës Mbreti) në preferencë ndaj valiut (Guvernatorit) i cili ishte përdorur më parë nga paraardhësit e tij në Ejaletin e Egjiptit dhe Sudanit (1517-1867). Megjithatë, politikat e Ismailit e vendosën Hidivllëkun e Egjiptit dhe Sudanit (1867–1914) në borxhe të rënda, duke çuar në shitjen e aksioneve të vendit në Kompaninë e Kanalit të Suezit qeverisë britanike dhe rrëzimin e tij përfundimtar nga pushteti në vitin 1879 nën udhëheqjen britanike dhe presioni francez.

## Familja 
I dyti nga tre djemtë e Ibrahim Pashës dhe nipi i Muhamed Aliut, Ismail, me prejardhja shqiptare, lindi në Kajro në Pallatin Al Musafir Khana. Nëna e tij ishte çerkeze Hoshijar Kadën, gruaja e tretë e babait të tij. Ajo thuhet se ishte një motër e Valide Sulltana Pertevniyal, e cila ishte gruaja e Mahmud II të Perandorisë Osmane dhe nëna e Abdülaziz I.

## Rinia dhe arsimi 
Pasi mori një arsim evropian në Paris, ku ndoqi École d'état-major, ai u kthye në shtëpi dhe me vdekjen e vëllait të tij të madh u bë trashëgimtar i xhaxhait të tij, Said I, vali dhe hidiv i Egjiptit dhe Sudanit. Said, i cili me sa duket e konceptoi sigurinë e tij për të hequr qafe veten sa më shumë që të ishte e mundur nga prania e nipit të tij, e punësoi atë në vitet e ardhshme në misione jashtë vendit, veçanërisht te Papa, Perandori Napoleon III dhe Sulltani i Perandorisë Osmane. Në vitin 1861 ai u dërgua në krye të një ushtrie prej 18,000 për të shuar një kryengritje në Sudan, një mision të cilin ai e realizoi.

## Referime
Said Pasha

**Muhamed Said Pasha** (arabisht: محمد سعيد باشا, turqisht: *Mehmed Said Paşa*, 17 mars 1822 - 17 janar 1863) ishte vali shqiptar i Egjiptit dhe Sudanit nga viti 1854 deri më 1863, zyrtarisht për shkak të besnikërisë ndaj sulltanit osman, por në praktikë ushtrimi i pavarësisë virtuale.

## Biografia 
Ai ishte djali i katërt i Muhamed Ali Pashës. Saidi ishte frankofon, i shkolluar në Paris.

Nën sundimin e Saidit kishte disa reforma në ligj, toka dhe taksa. Njëfarë modernizimi i infrastrukturës egjiptiane dhe sudaneze ndodhi gjithashtu duke përdorur huatë perëndimore. Në vitin 1854 iu dha akti i parë i koncesionit të tokës për Kanalin e Suezit, një biznesmeni francez, Ferdinand de Lesseps. Britanikët kundërshtuan një francez që ndërtonte kanalin dhe e bindën Perandorinë Osmane që t'ia mohonte lejen për dy vjet. Saidi nënshkroi koncesionin për ndërtimin e një kanali më 5 janar 1856.

Sudani ishte pushtuar nga babai i tij më 1821 dhe ishte përfshirë në mbretërinë e tij egjiptiane, kryesisht për të kapur skllevër për ushtrinë e tij. Bastisjet e skllevërve ("razzia" vjetore) gjithashtu dolën përtej Sudanit në Kordofan dhe Etiopi. Duke u përballur me presionin evropian për të shfuqizuar sulmet zyrtare të skllevërve egjiptianë në Sudan, Sa'id nxori një dekret që ndalonte bastisjet. Tregtarët e pavarur të skllevërve e shpërfillën dekretin e tij.

Kur Lufta Civile Amerikane solli urinë e pambukut, eksporti i pambukut egjiptian u rrit gjatë sundimit të Saidit për t'u bërë burimi kryesor për mullinjtë evropianë. Me urdhër të Napoleonit III më 1863, Said dërgoi një pjesë të një batalioni sudanez si pjesë e koalicionit Imperialist në mbështetje të Perandorisë së Dytë Meksikane gjatë ndërhyrjes së dytë franceze në Meksikë.

Nën sundimin e Saidit, ndikimi i shejhëve u frenua dhe shumë beduinë iu kthyen bastisjes nomade.

Në vitin 1854, ai themeloi Bankën e Egjiptit. Në të njëjtin vit u hap hekurudha e parë standarde e Egjiptit, midis Kafr el-Zajat në degën Rosetta të Nilit dhe Aleksandrisë. Përveç kësaj, ai themeloi Mexhidie, një pararendës i linjës postare Hidivale.

Trashëgimtari i supozuar i Saidit, Ahmad Rifaat, u mbyt në vitin 1858 në Kafr el-Zajat kur një tren hekurudhor në të cilin ai po udhëtonte ra nga një makinë që notonte në Nil. Prandaj, kur Saidi vdiq në janar 1863, ai u pasua nga nipi i tij Ismail.

Porti Mesdhetar i Port Saidit mban emrin e tij.

Ai u martua dy herë, me një grua të parë Inxhi Hanëm pa problem dhe me një grua të dytë Melekber Hanëm me dy djem, Mahmud Bej dhe Muhamed Tusun Pasha.

Ai u varros në Hosh el-Basha, Mauzoleumin Mbretëror të Imam al-Shafi'i, Kajro, Egjipt.

## Nderimet 
*  Belgjika: Kordoni i Madh i Urdhërit të Leopoldit (civil), *26 janar 1855*
* 25px Perandoria Franceze: Kryqi i Madh i Legjionit të Nderit, *1863*
* 25px Perandoria Osmane:
** Urdhri i Lavdisë
** Urdhëri Osmanije, Klasa Speciale
** Urdhëri Mexhidie, Klasa Speciale, *1853*
* 25px Toskana: Kryqi i Madh i Shën Jozefit, *1856*
*  Holanda: Kryqi i Madh i Luanit të Holandës, *1856*

## Referime
Fatkeqësitë naytrore në Shqipëri

**Fatkeqësitë naytrore në Shqipëri** ndahen në disa lloje dukurish. Shqipëria është vendi më i rrezikuar nga fatkeqësitë natyrore në Evropë. 

## Përmbytjet 
Përmbytjet ngjajnë pas reshjeve intensive dhe të shpeshta. Reshjet në Shqipëri janë të larta nga tetori deri në maj.

## Tërmetet 
Shqipëria ndodhet midis dy pllakave aktive tektonike.

## Zjarret 
Vatra zjarri të dala nga kontrolli shpërthejnë në të shumtën e rasteve gjatë verës, kur temperaturat e nxehta dhe erërat mund t'i përçojnë lehtësisht.

## Thatësirat 
Me ndryshimet klimatike shtohen edhe thatësirat në botë. 

## Orteqet 
## Referimet 
https://www.statista.com/chart/25958/countries-most-at-risk-facing-natural-disasters-per-region/ 

https://mb.gov.al/mbrojtja-nga-zjarri/
Elena Topia

**Helena Topia** (fl. 1388–1403) ishte një princeshë arbërore e familjes Topia që sundoi rajonin e Krujës në dy periudha: 1388-1392 dhe 1394-1403.

## Jeta 
Princesha Helena Topia ishte bija më e madhe e Karl Topiës, Princ të Arbërisë, dhe Voisava Balshës, bija e Balshës I. Martesa e saj e parë ishte me Marku Barbarigonë, një fisnik venedikas. Pas vdekjes së të atit, në vitin 1388, ajo trashëgoi qytetin e Krujës dhe rajonin përreth . Në vitin 1392, si pasojë e armiqësive midis të shoqit dhe forcave venedikase, gjysmëvëllai i saj, Niketa Topia, një besnik i Venedikut, sulmoi qytetin e Krujës dhe detyroi çiftin të gjenin strehim me familjen Balsha .

Në vitin 1394 Helena martohet me Konstandin Balshën, kushëririn e saj të parë, i cili ishte emëruar nga osmanët si sundues i Krujës. Konstandini sundoi si një vasal osman deri kur u vra në 1402. Në vitin 1403, Niketa Topia pushtoi kalanë e Helenës. Pas vdekjes së Konstandinit, Helena me djalin e saj Shtjefnin fillimisht shkoi në Venecia dhe pastaj jetoi me motrën e saj Maria.

## Familja 
U martua me Marko Barbarigon, dhe më pas me Konstandin Balshën në 1394. Me Konstandinin pati një bir, Shtjefën Balshaj, i cili mori nofkën Shtjefën Maramonte gjatë kohës nën kujdesin e tezes së tij Maria Topia dhe bashkëshortin e saj Filipi i Maramontes. Ai u rikthua në Arbëri dhe sundoi për njëfarë kohe me kushëririn e tij, Balsha III si Princ i Zetës. Shtjefën Maramonte martoi Vllajka Kastriotin, motrën e Skënderbeut, dhe së bashku patën dy djem, Gjon dhe Gojko Balshaj, themelues të Lidhjes së Lezhës.

## Shiko gjithashtu 
## Referencat
Ditari i një prifti nga fshati (film)

**Ditari i një prifti nga fshati** *(*frëngjisht: ''Journal d'un curé de campagne)'' është një film bardh e zi, i vitit 1951, i regjizorit Robert Breson.
Inceneratori

**Inceneratori** është një impiant i djegies së mbeturinave. Në hierarkinë e trajtimit të mbeturinave, djegia është hapi i fundit pasi janë shteruar hapat e parandalimit, zvogëlimit, ripërdorimit, riciklimit dhe përdorimit për energji.

Në Shqipëri, afera e inceneratorëve shpërfaq jo vetëm mospërfilljen e hierarkisë së menaxhimit të mbeturinave, por edhe mungesë ligjshmërie në procedurat për ndërtimin dhe më pas administrimin e 3 inceneratorëve në vend. Deri tani prokuroria e Spakut hetoi zyrtarë të lartë si Arben Ahmetaj, Lefter Koka, Alqi Bllako, Taulant Tusha.
Muzeu Kombëtar i Malit të Zi

]]
**Muzeu Kombëtar i Malit të Zi** (Gjuha malazeze: *Narodni muzej Crne Gore*) është muzeu kombëtar si dhe muzeu më i madh në Mal të Zi. Muzeu është themeluar në vitin 1896 dhe ndodhet në Cetinje të Malit të Zi.

## Departamentet 
Muzeu është i ndarë në pesë departamente:

* Muzeu Historik i Malit të Zi
* Muzeu Etnografik i Malit të Zi
* Muzeu Artistik i Malit të Zi
* Pallati i Mbretit Nikolla 
* Biljarda, Muzeu i Petar II Petroviq Njegosh

## Posedimet 
Muzeu posedon Librin liturgjik Oktoih Prvoglasnik, një vepër e rëndësishme e shtypur nga fundi i shekullit XV. Ai gjithashtu pret ikonën origjinale të *Zojës së Filermos*, e cila kishte qenë në posedim të Urdhrit të Shën Gjonit që nga periudha e kryqëzatave . 

Rreth 3000 artefakte në pronësi të muzeut nuk mund të gjenden dhe supozohet se janë vjedhur me kalimin e viteve. 

## Shih edhe 
* Ulqini
* Mali i Zi
* Universiteti i Malit të Zi

## Bibliografia 
* 

## Referime
Nevruzi në Shqipëri

**Nevruzi në Shqipëri** ose Dita e Nevruzit festohet çdo vit më 22 Mars në shenjë kujtimi të **Sulltan Novruzit**. Në Shqipëri, festivali përkujton ditëlindjen e Ali ibn Abi Talib (vdiq në vitin 661 e.s.) dhe njëkohësisht ardhjen e pranverës.   

## Hyrje 
Dita e Nevruzit është shpallur një festë publike në vitin 1996, dhe është një ditë përkujtimore sidomos në mesin e besimtarëve bektashine (për shkak të përkatësisë së tyre shiite), por që edhe adhuruesit dhe besimtarët e synizmit, katolicizmit dhe ortodoksisë gjithashtu "marrin pjesë në Festën e Nevruzit për t'u respektuar shpirti ekumenik i Shqipërisë”.  Midis këtyre tre grupeve  jobektashiane, komuniteti sunit i Shqipërisë duket se është mbështetësi më i madh i Nevruzit.   “Lidhja e Imamëve Myslimanë në Shqipëri” është kundër festës dhe e quajnë festë pagane me origjinë poashtu pagane; pasi ata besojnë se duhet të festohen vetëm festat e Fitër Bajramit dhe Kurban Bajrami.  Prozelitizmi i financuar nga vehabistët dhe sauditët kontribuoi në përhapjen e këtij interpretimi islam, i cili, edhe pse jo domosdoshmërisht fundamentalist, "kundërshton fuqishëm ritualet dhe praktikat e bektashiane që konsiderohen të huaja për Islamin, duke përfshirë edhe Nevruzin". 

Sipas Gianfranco Bria:

## Gjatë viteve 1990 
Me rastin e Festës së Nevruzit të vitit 1990, *Kryegjyshata Botërore Bektashiane* (selia bektashiane) në Tiranë u rihap pas periudhës komuniste, në një ceremoni prekëse ku mori pjesë edhe Nënë Tereza. Gjatë Festës së Nevruzit të vitit 1999, Naim Frashëri (1846 – 1900), shkrimtari dhe patrioti i shquar shqiptar i lëvizjes kombëtare shqiptare, i cili ishte edhe bektashi, thuajse u shpall shenjtor si “Baba i Nderit”.

## Ndikimi ndërkombëtar 
Figura të shquara bektashiane kanë organizuar festimet publike të Nevruzit dhe Ashures, me qëllim që "të krijojnë një lidhje midis besimit, kombit dhe progresivizmit".  Disa faktorë të huaj, si Ambasada iraniane në Shqipëri dhe disa rrjete Alevi, shpesh kanë shprehur mbështetje për këto nisma dhe rituale publike.  Qeveria iraniane dihet se ka dhënë mbështetje kulturore dhe politike në mënyrë që të shtrijë ndikimin e saj në Ballkan, megjithatë, pa prekur autonominë bektashiane. 

## Shih edhe 
* Bektashizmi
* Dita e Ashures
* Dita e Nevruzit
* Teqe bektashiane në Shqipëri

## Literatura 
*  Algar, Hamid (1989). "BEKTĀŠĪYA". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume IV/2: Behruz–Bibliographies II. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 118–122. ISBN 978-0-71009-125-3.
* 
* 
* 

## Referime
Hysen Qamili

**Sulltan Hussein Kamel i Egjiptit** (arabisht: السلطان حسين كامل, 21 nëntor 1853 – 9 tetor 1917) ishte Sulltan i Egjiptit nga 19 dhjetori 1914 deri më 9 tetor 1917, gjatë protektoratit britanik mbi Egjiptin. Ai ishte personi i parë që mbajti titullin Sulltan i Egjiptit që nga vrasja e Sulltan Tuman bay II nga osmanët në 1517 pas pushtimit të Egjiptit nga ana e tyre.

## Jeta 
Hussein Kamel ishte shqiptar dhe djali i dytë i hidivit Ismail Pashës, i cili sundoi Egjiptin nga viti 1863 deri më 1879. Ai u shpall Sulltan i Egjiptit më 19 dhjetor 1914, pasi forcat pushtuese britanike kishin rrëzuar nipin e tij, hidivin Abbas Hilmi II, më 5 nëntor 1914. Ndonëse paraqitej si rithemelimi i Sulltanatit të Egjiptit para-osman, sulltanati i sapokrijuar i Egjiptit do të ishte një protektorat britanik, me fuqi efektive politike dhe ushtarake të dhënë nga zyrtarët britanikë. Kjo i dha fund sovranitetit *de jure* osman mbi Egjiptin, i cili kishte qenë kryesisht nominal që nga marrja e pushtetit nga Muhamed Aliu në vitin 1805.

Pas vdekjes së Hussein Kamel, djali i tij i vetëm, Princi Kamal el Dine Hussein, refuzoi pasardhësin dhe vëllai i Husein Kamel, Ahmed Fuad u ngjit në fron si Fuad I.
Abaz Pasha II

**Abbas Hilmi Beu II** (i njohur gjithashtu si *ʿAbbās Ḥilmī Pāshā*, arabisht: عباس حلمي باشا, 14 korrik 1874 – 19 dhjetor 1944) ishte hidivi (nënkryetari osman) i fundit i Egjiptit dhe Sudanit, duke sunduar nga 8 janari 1892 deri më 1914. Në vitin 1914, pasi Perandoria Osmane iu bashkua Fuqive Qendrore në Luftën e Parë Botërore, nacionalisti hidiv u hoq nga britanikët, në atë kohë sundues në Egjipt, në favor të xhaxhait të tij më pro-britanik, Hussein Kamel, duke shënuar fundin *de jure* të epokës katërshekullore të Egjiptit si një provincë e Perandorisë Osmane, e cila kishte filluar në vitin 1517.

## Jeta e hershme 
Abbas II, stërnipi i shqiptarit Muhamed Aliu, lindi në Aleksandri, Egjipt më 14 korrik 1874. Në vitin 1887 ai u rrethpre në mënyrë ceremoniale së bashku me vëllain e tij të vogël Muhamed Ali Teufik. Festimet zgjatën tre javë dhe u zhvilluan me madhështi. Si djalë ai vizitoi Mbretërinë e Bashkuar dhe kishte një numër mësuesish britanikë në Kajro, duke përfshirë një guvernante që i mësoi anglisht. Babai i tij krijoi një shkollë të vogël pranë Pallatit Abdin në Kajro, ku mjeshtrat evropianë, arabë dhe osmanë mësuan Abbas dhe vëllain e tij Muhamed Ali Teufikun. Një oficer amerikan në ushtrinë egjiptiane mori përsipër stërvitjen e tij ushtarake. Përveç arabishtes dhe turqishtes osmane, ai kishte njohuri të mira bisedore edhe të gjuhës angleze, frënge dhe gjermane.

## Sundimi 
Abaz Pasha II pasoi të atin, Teufik Pashën, si Hidiv të Egjiptit dhe Sudanit më 8 janar 1892. Ai ishte ende në kolegj në Vjenë kur mori fronin e Hidivllëkut të Egjiptit pas vdekjes së papritur të babait të tij. Ai ishte mezi i moshës sipas ligjit egjiptian; normalisht tetëmbëdhjetë në rastet e trashëgimisë në fron. Për disa kohë ai nuk bashkëpunoi shumë përzemërsisht me britanikët, ushtria e të cilëve kishte pushtuar Egjiptin më 1882. Ndërsa ishte i ri dhe i etur për të ushtruar pushtetin e tij të ri, ai e kundërshtoi ndërhyrjen e agjentit dhe konsullit të përgjithshëm britanik në Kajro, Sir Evelyn Baring, i cili më vonë u bë Lord Cromer.

## Referime 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Shënimet 
## Fusnota
Kongresi Botëror i Bektashinjve

**Kongresi Botëror i Bektashinjve** i quajtur më parë, sidomos para viteve 1990 **Kongresi Kombëtar i Bektashinjve**, është një konferencë gjatë së cilës anëtarët drejtues të Urdhrit Bektashi marrin vendime të rëndësishme. Kongresi Botëror i Bektashinjëve që nga viti 1921 mbahet në Shqipëri.

Që nga viti 1945, Kongresi Kombëtar i Bektashinjve mbahet ekskluzivisht në Selinë Botërore të Bektashinjve në Tiranë. Hendeku më i gjatë midis dy kongreseve zgjati nga viti 1950 deri në vitin 1993, kur kongreset nuk mund të mbaheshin gjatë sundimit komunist në Shqipëri. 

* Baba Ali Tomorri
* Abaz Hilmi Dedej
* Ali Kamber Prishta
* Baba Selim Gjirokastra (Sulejman bej Delvina) i Teqesë Hajdërije të Gjirokastrës (1884 - 1932), përfaqësues i qeverisë së re shqiptare

Krerët bektashinj që morën pjesë në Kongresin e 2-të përfshinin:  Kryetar i Kongresit ishte Kamber Aliu dhe organizimin e kongresit e ndihmoi edhe Ali Baba i Tomorrit. 

### Kongresi i 5-të 
Kongresi i Pestë Kombëtar i Bektashinjve u mbajt më 16 Prill 1950 në Selinë Botërore të Bektashinjve në Tiranë . Ky ishte kongresi i fundit që u mbajt gjatë periudhës së Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë.

### Kongresi i 6-të 
Kongresi i Gjashtë u mbajt më 19–20 korrik 1993 në Selinë Botërore të Bektashinjve në Tiranë. Ky ishte Kongresi i parë i mbajtur që nga rënia e komunizmit në Shqipëri. Në kongres *Kryegjysh* i komunitetit bektashi u zgjodh Reshat Bardhi. 

* Baba Rexhebi
* Tomorr Aliko (*Sekretari i Përgjithshëm i Kryegjyshatës* ose Sekretari i Përgjithshëm)
* *Hirësia e tij* Aanastas Janullatos
* Hafiz Sabri Koçi (*Kryetar i Komunitetit Myslyman* ose "Kryetari i Bashkësisë Islame")
* Imzot Rrok Mirdita
* Dede Reshat Bardhi
* Nënë Tereza 

### Kongresi i 8-të 
Kongresi i Tetë Botëror i Bektashinjve u mbajt më 21 shtator 2005 në Selinë Botërore të Bektashinjve në Tiranë.

### Kongresi i 9-të 
Kongresi i Nëntë Botëror i Bektashinjve u mbajt më 6 korrik 2009 në Selinë Botërore të Bektashinjve në Tiranë.

## Shiko gjithashtu 
* Bektashizmi
* Feja në Shqipëri
* Nevruzi në Shqipëri
* Kryegjyshata Botërore Bektashiane

## Lidhje të jashtme 
* Kongreset Bektashiane (në shqip)

## Referime
KFF Vizioni

**KFF Vizioni** ( Shqip:Klubi futbollistik për Femra Vizioni)  është një klub futbolli për femra me seli në Ferizaj, Kosovë . Klubi garon në Ligën Kosovare të Futbollit për Femra e cila është niveli më i lartë i futbollit të femrave në vend. Vendi i tyre në shtëpi është Stadiumi Ismet Shabani i cili ka një kapacitet prej 500 vendesh.
Bashi-bozuk

[parapamje|*Kryetar Bashi-Bazouk Shqiptar* nga [Jean-Léon Gérôme, 1881.]]
Një **bashi-bazuk** (turqishtja osmane: باشی بوزوق *başıbozuk*, i ndezur. "Ai i cili ka kokën e kthyer, kokën e dëmtuar, kokën e çmendur", afërsisht "pa udhëheqës" ose "i çrregullt") ishte një ushtar i parregullt i ushtrisë osmane, e ngritur në kohë lufte. Ushtria rekrutonte kryesisht shqiptarë dhe çerkezë si bashi-bazuk, por rekrutët vinin nga të gjitha grupet etnike të Perandorisë Osmane, duke përfshirë skllevër nga Evropa ose Afrika. Ata kishin një reputacion për trimëri, por edhe si një grup i padisiplinuar, i njohur për plaçkitje dhe pre e civilëve si pasojë e mungesës së rregullores.

## Origjina dhe historia
Megjithëse ushtritë osmane gjithmonë përmbanin mercenarë si dhe ushtarë të rregullt, tendosja në sistemin feudal osman të shkaktuar kryesisht nga shtrirja e gjerë e Perandorisë kërkonte mbështetje më të madhe te ushtarët e parregullt. Ata ishin të armatosur dhe të mirëmbajtur nga qeveria, por nuk merrnin rrogë dhe nuk mbanin uniforma apo distinktivë të veçantë. Ata ishin të motivuar për të luftuar kryesisht nga pritjet e plaçkitjes. Megjithëse shumica e trupave luftuan në këmbë, disa trupa (të quajtura *aḳıncı*) hipën mbi kalë. Për shkak të mungesës së disiplinës, ata ishin të paaftë për të ndërmarrë operacione të mëdha ushtarake, por ishin të dobishëm për detyra të tjera si zbulimi dhe detyra e postës. Megjithatë, temperamenti i tyre i pasigurt herë pas here e bënte të nevojshme që trupat e rregullta osmane t'i çarmatosnin me forcë.

Ushtria osmane përbëhej nga:

*Trupat e shtëpisë së Sulltanit, të quajtura *Kapıkulu*, të cilat ishin me rrogë, më të dallueshmet ishin trupat e jeniçerëve.
*Ushtarët provincialë, të cilët ishin të armatosur (turqisht *Tımarlı*), më i rëndësishmi ishte *Timarli Sipahi* (fjalë për fjalë. "kalorësi me çifligj") dhe mbajtësit e tyre (të quajtur *cebelu* fjalë për fjalë. të armatosur), por ishin të pranishëm edhe lloje të tjera.
*Ushtarët e shteteve të subjektit, protektoratit ose aleatëve (më të rëndësishmit janë Hanët e Krimesë)
*Bashi-bazukët, të cilët zakonisht nuk merrnin rroga të rregullta dhe jetonin me plaçkë

Shumë afroturq, tatarë të Krimesë, romë myslimanë dhe pomakë ishin bashi-bazukë në Rumeli.

Një përpjekje e Koca Hüsrev Mehmed Pasha për të shpërndarë bashi-bazukët e tij shqiptarë në favor të forcave të tij të rregullta filloi trazirat që çuan në themelimin e Hidivllëkut të Egjiptit të Muhamed Aliut. Përdorimi i bashi-bazukëve u braktis nga fundi i shekullit të 19-të. Megjithatë, trupat e vetëorganizuara bashi-bazuk u shfaqën akoma më vonë.

## Referimet
Hidivi

[200px|parapamje|[Muhamed Ali i Egjiptit|Muhamed Ali Pasha]]
**Hidivi** (turqishtja osmane: خدیو, romanizuar: *hıdiv*; arabisht: خديوي, romanizuar: *khudaywī*) ishte një titull nderi me prejardhje persiane i përdorur për sulltanët dhe vezirët e mëdhenj të Perandorisë Osmane, por më e famshmja për mëkëmbësin e Egjiptit nga viti 1805 deri më 1914.

Është vërtetuar në poezinë persiane nga shekulli i 10-të dhe është përdorur si një nder osman që nga shekulli i 16-të. Ai u huazua në turqisht drejtpërdrejt nga persishtja. Ai u përdor për herë të parë në Egjipt, pa njohje zyrtare, nga Muhamed Ali Pasha, guvernatori shqiptar i Egjiptit dhe Sudanit nga viti 1805 deri në 1848. Titulli i vetëshpallur fillimisht u njoh zyrtarisht nga qeveria osmane në 1867 dhe u përdor më pas nga Ismail Pasha dhe pasardhësit e tij dinastikë deri në vitin 1914. Termi hyri në gjuhën arabe në Egjipt në vitet 1850. në Bosfor në Stamboll. Aty qëndroi pak a shumë i burgosur shtetëror deri në vdekje. Më vonë ai u varros në Kajro.

Pas kryengritjes nacionaliste Urabi të vitit 1882, Britania pushtoi Egjiptin në mbështetje të Teufik Pashës dhe vendosi një pushtim mbi vendin. Gjatë kësaj periudhe, Dinastia Muhamed Ali nën Teufik Pasha dhe djali i tij Abbas Hilmi Pasha II vazhduan të sundonin Egjiptin dhe Sudanin duke përdorur titullin *hidiv*, ndërsa ende nën sovranitetin nominal (de jure) osman deri në vitin 1914.

Abbas Hilmi Pasha u rrëzua nga britanikët në vitin 1914 dhe Egjipti u shpall protektorat i Britanisë, Sulltanati i Egjiptit, i cili drejtohej nga xhaxhai i Abasit Hussein Kamel nën titullin Sulltan.

## Referimet