Sippenhaft

**Sippenhaft** ose **Sippenhaftung** është fjalë gjermane që do të thotë një familje ose klan ndanë përgjegjësinë për një krim ose një vepër e kryer nga një prej anëtarëve,  duke justifikuar dënimin kolektiv. Si parim legal, fjala rrjedh prej ligjit gjerman në Mesjetë, zakonisht në formën e gjobave dhe kompensimeve.

Parimi i Sippenhaftung konsiderohet i papajtueshëm me Ligjin Themelor Gjerman dhe prandaj nuk ka përkufizim ligjor. Zbatimi i politikës familjare të dënimit kolektiv Sippenhaft nga institucionet qeveritare në Gjermani janë përpjekur, me rezultate të përziera dhe disa polemika.

## Gjermania Naziste
Në Gjermaninë Naziste, termi u rigjallërua për të justifikuar dënimin e farefisit (të afërmve, bashkëshortit) për shkelje të një anëtari të familjes. Në këtë formë të *Sippenhaft*, të afërmit e personave të akuzuar për krime kundër shtetit u mbajtën për të ndarë përgjegjësinë për ato krime dhe nënshtrohen arrestimit dhe nganjëherë ekzekutimit. Shumë njerëz që nuk kishin kryer krime u arrestuan dhe u dënuan me dekretet *Sippenhaft* të paraqitura pas komplotit të dështuar më 20 korrik për vrasjen e Adolf Hitlerit në korrik 1944.

Shembuj të Sippenhaft-it që përdoren si kërcënim ekzistojnë brenda Wehrmacht-it që nga viti 1943. Ushtarët që akuzohen për 'papastërsi gjaku' ose ushtarë të rekrutuar nga zonat jashtë Gjermanisë filluan gjithashtu të kërcënonin dhe ndëshkonin familjet e tyre me *Sippenhaft*. Një shembull është rasti i Panzergrenadier Wenzeslaus Leiss, i cili u akuzua për braktisje në Frontin Lindor në dhjetor 1942. Pasi Gestapoja e Dyzeldorfit zbuloi lidhjet e dyshuara polake në familjen Leiss, në shkurt 1943 gruaja e tij, vajza dyvjeçare , dy vëllezër, motra dhe kunati u arrestuan dhe u ekzekutuan në kampin e përqendrimit në Sachsenhausen. Deri në vitin 1944, disa direktiva të përgjithshme dhe individuale u urdhëruan brenda divizioneve dhe trupave, duke i kërcënuar trupat me pasoja ndaj familjes së tyre. Pas 20 korrikut 1944 këto kërcënime u zgjeruan për të përfshirë të gjitha trupat gjermane dhe në veçanti komandantët gjermanë. Një dekret i shkurtit 1945 kërcënoi vdekjen te të afërmit e komandantëve ushtarakë, të cilët tregonin se çfarë besonte Hitleri si frikacak apo defekt kundër fytyrës së armikut. Pas dorëzimit të Königsbergut në sovjetikët në prill të vitit 1945, familja e komandantit gjerman Gjeneral Otto Lasch u arrestua. Këto arrestime u publikuan në Völkischer Beobachter.

Prandaj, të gjithë anëtarët e familjes së von Stauffenberg (oficeri i cili kishte mbjellë bombën që nuk arriti të vriste Hitlerin) ishin të gjitha nën dyshim. Gruaja e tij, Nina Schenk Gräfin von Stauffenberg, u dërgua në kampin e përqendrimit të Ravensbrück (ajo mbijetoi dhe jetoi deri në vitin 2006). Vëllai i tij, Aleksandri, i cili nuk dinte asgjë për komplotin dhe po shërbeu me Wehrmachtin në Greqi, u dërgua gjithashtu në një kamp përqendrimi. Ndëshkime të ngjashme u kryen për të afërmit e Carl Goerdeler, Henning von Tresckow, Adam von Trott zu Solz dhe shumë konspiratorë të tjerë. Erwin Rommel vendosi të kryejë vetëvrasje në vend që të gjykohej për rolin e tij të dyshuar në komplot, për shkak se ai e dinte se gruaja dhe fëmijët e tij do të vuanin shumë mirë para bindjes së tij dhe ekzekutimit.

Pas komplotit të 20 korrikut u arrestuan edhe familje të shumta të lidhura me Lidhjen e Zyrtarëve Gjermanë të sponsorizuar nga Sovjetik, të përbërë nga të burgosur gjermanë të luftës, si ato të von Seydlitz dhe Paulus. Ndryshe nga një numër i familjeve të komplotistëve më 20 korrik, ata të arrestuar për lidhje me Lidhjen nuk u liruan pas disa muajsh, por mbetën në burg deri në fund të luftës. Fëmijët e vegjël të komploterëve të arrestuar nuk u burgosën, por u dërguan në jetimore me emra të rinj: fëmijët e von Stauffenberg u emëruan "Meister".

## Referime