Himni Vedik

Tradita gojore e Vedave (  ) përbëhet nga disa **patha**, "recitime" ose mënyra për të kënduar mantrat Vedike. Tradita të tilla të **himneve Vedike** shpesh konsiderohen tradita gojore më e vjetër e pandërprerë në ekzistencë, fiksimi i teksteve Vedike ( samhitas ) si të ruajtura që datojnë afërsisht në kohën e Homerit ( epoka e hershme e hekurit ). 

UNESCO shpalli traditën e himneve vedike një kryevepër të trashëgimisë gojore dhe jomateriale të njerëzimit më 7 nëntor 2008. 

## Tonet 
Himnet Vedike përdorin 4 tone –   (ton i mesëm),  (ton më të ulët),   (ton më i lartë) dhe   (ton i lartë i zgjatur). Këto zakonisht shënohen me shenja intuitive  - një nënvizim për  ( ), një vijë e vogël vertikale mbi shkronjën për  ( अ॑ ) dhe dy vija vertikale për  ( आ᳚ ). 

## Pathat 
Pathat e ndryshme ose stilet e recitimit janë krijuar për të lejuar memorizimin e plotë dhe të përsosur të tekstit dhe shqiptimit të tij, duke përfshirë theksin vedik . U krijuan 11 mënyra të tilla të recitimit të Vedave - Samhita, Pada, Krama, Jata, Maalaa, Sikha, Rekha, Dhwaja, Danda, Rathaa, Gana, nga të cilat Gana zakonisht konsiderohet më e vështira. 

Fillimisht nxënësit trajnohen të mësojnë përmendësh Vedat duke përdorur metoda më të thjeshta si recitimi i vazhdueshëm (samhitapatha), recitimi fjalë për fjalë (pada patha) në të cilin përbërjet (sandhi) shpërbëhen dhe krama patha (fjalët janë renditur në modelin e ab bc cd&nbsp;...); përpara se t'u mësojnë atyre tetë stilet komplekse të recitimit. 

Një *pathin* është një dijetar që zotëron pathat. Kështu, një *ghanapaathin* ka mësuar këndimin e shkrimit të shenjtë deri në fazën e përparuar të *ghanës* . Mënyra e të kënduarit Ghanapatha ose "Këmbana" quhet kështu sepse fjalët përsëriten përpara dhe mbrapa në formë zile. Zhurma e natyrshme e këndimit vedik përforcohet në Ghana. Në Jatapatha, fjalët janë gërshetuar së bashku, si të thuash, dhe recitohen përpara dhe mbrapa. 

## Transmetimi gojor 
Energji e jashtëzakonshme u shpenzua nga kultura e lashtë indiane për të siguruar që këto tekste të transmetoheshin brez pas brezi me besnikëri të pashembullt.   Shumë forma të recitimit ose *patha* u krijuan për të ndihmuar saktësinë në recitim dhe transmetimin e *Vedave* dhe teksteve të tjera të njohurive nga një brez në tjetrin. Të gjitha himnet në çdo Veda recitoheshin në këtë mënyrë; për shembull, të gjitha 1028 himnet me 10600 vargje të Rigvedës u ruajtën në këtë mënyrë. Çdo tekst recitohej në një sërë mënyrash, për të siguruar që metodat e ndryshme të recitimit të vepronin si një kontroll i kryqëzuar nga ana tjetër. Pierre-Sylvain Filliozat e përmbledh këtë si më poshtë: 

* *Samhita-patha* : recitim i vazhdueshëm i fjalëve sanskrite të lidhura nga rregullat fonetike të kombinimit eufonik;
* *Pada-patha* : një recitim i shënuar nga një pauzë e vetëdijshme pas çdo fjale dhe pas çdo kodi të veçantë gramatikor të ngulitur brenda tekstit; kjo metodë shtyp kombinimin eufonik dhe rikthen çdo fjalë në formën e saj origjinale;
* *Krama-patha* : një recitim hap pas hapi ku fjalët e kombinuara në mënyrë eufonike çiftohen njëra pas tjetrës dhe në seri dhe më pas recitohen; për shembull, një himn "fjalë1 fjalë2 fjalë3 fjalë4&nbsp;...", do të recitohej si "fjalë1fjalë2 fjalë2fjalë3 fjalë3fjalë4&nbsp;..."; kjo metodë për të verifikuar saktësinë u atribuohet të urtëve Vedikë Gargya dhe Sakalya në traditën hindu dhe përmendet nga gramatikani i lashtë sanskrit Pāṇini (datuar në periudhën para-budizmit);
* *Krama-patha* e modifikuar: i njëjti recitim hap pas hapi si më sipër, por pa kombinime eufonike (ose formë të lirë të secilës fjalë); kjo metodë për të verifikuar saktësinë u atribuohet të urtëve Vedikë Babhravya dhe Galava në traditën hindu, dhe përmendet gjithashtu nga gramatikani i lashtë sanskrit Panini;
* '**, **' dhe ''* janë metoda të recitimit të një teksti dhe transmetimit të tij gojor që u zhvilluan pas shekullit të 5-të pes, domethënë pas fillimit të budizmit dhe xhainizmit ; këto metoda përdorin rregulla më të ndërlikuara të kombinimit dhe janë përdorur më pak.

Këto teknika të jashtëzakonshme garantuan kanunin më të përsosur jo vetëm për sa i përket rendit të pandryshuar të fjalëve, por edhe për sa i përket tingullit.  Që këto metoda kanë qenë efektive, dëshmohet nga ruajtja e tekstit fetar më të lashtë indian, *[[Rigveda|]]* (  pes). 

Shembull i një teksti me nëntë fjalë në pāṭha të ndryshme është paraqitur më poshtë:

## Tingulli hyjnor 
Këmbëngulja për të ruajtur shqiptimin dhe theksin sa më saktë që të jetë e mundur lidhet me besimin se fuqia e mantrave qëndron në tingullin e tyre kur shqiptohet. Kështu, shakhat kanë për qëllim ruajtjen e njohurive për shqiptimin e tingullit hyjnor të njohur fillimisht nga rishit .

Pjesë të literaturës vedantike sqarojnë përdorimin e tingullit si një mjet shpirtëror . Ata pohojnë se i gjithë krijimi kozmik filloi me zë: "Me fjalën e Tij erdhi Gjithësia". ( Upanishadi Brihadaranyaka  1.2.4). Vedanta -sutrat shtojnë se çlirimi përfundimtar vjen edhe nga tingulli (anavrittih shabdat).

Kātyāyana e krahason fjalimin me Brahmanin suprem. Ai përdor vargun Rigvedik - "Katër janë brirët e tij, tre këmbët e tij, dy kokat dhe shtatë duart e tij, gjëmon me zë të lartë demi të lidhur trefish" (Rig-Veda, iv. 58, 3)., për të pohuar këtë mëtim. Katyayana shpjegon se në varg, "katër brirët" janë katër llojet e fjalëve, dmth. emra, folje, parafjalë dhe pjesëza; "tre këmbët" e tij do të thotë tre kohët, e shkuara, e tashmja dhe e ardhmja; "dy kokat" nënkuptojnë fjalët e përjetshme dhe të përkohshme, të dalluara si "i manifestuar" dhe "i shfaqur"; "shtatë duart" e tij janë shtatë shtesat e rastit; "e lidhur trefish" është e mbyllur në të tre organet gjoksin, fytin dhe kokën; metafora "dem" (vrishabha) përdoret për të nënkuptuar se jep fryte kur përdoret me dije; "ulërimë me zë të lartë" nënkupton shqiptimin e tingullit, të folurit ose të gjuhës.  Kështu, tingulli primar shpesh quhet *Shabda Brahman'' ose "fjala si Absolute ". Upanishadi Maitri thotë:

Mantrat, ose tingujt e shenjtë, përdoren për të depërtuar përmes niveleve sensuale, mendore dhe intelektuale të qënies (të gjitha shtresat e ulëta të vetëdijes) me qëllim pastrimin dhe ndriçimin shpirtëror. "Nga dridhja e zërit njeriu çlirohet" (Vedanta-sutra 4.22).