open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Himni

Një **himn** është një kompozim muzikor , i përdorur zakonisht si simbol për një grup të veçantë, veçanërisht himnet kombëtare të vendeve. Fillimisht, dhe në teorinë e muzikës dhe në kontekstet fetare, ai gjithashtu i referohet më veçanërisht veprës së shkurtër korale të shenjtë (që ende shihet shpesh në Harpën e Shenjtë dhe në lloje të tjera të këndimit me nota) dhe akoma më veçanërisht një formë specifike të muzikës liturgjike. Në këtë kuptim, përdorimi i tij filloi  në kishat anglishtfolëse; ai përdor fjalë të gjuhës angleze, në kundërshtim me "motet" fillimisht katolike romake që përcakton një tekst latin.

## Llojet 
### Himni kombëtar 
Një himn kombëtar (gjithashtu himni shtetëror, himni kombëtar, kënga kombëtare, etj.) është përgjithësisht një kompozim muzikor patriotik që ngjall dhe lavdëron historinë, traditat dhe betejat e popullit të një vendi, të njohur qoftë nga qeveria e atij shteti si kënga kombëtare zyrtare, ose me marrëveshje përmes përdorimit nga populli. Shumica e himneve kombëtare janë marshime ose himne në stil. Vendet e Amerikës Latine, Azisë Qendrore dhe Evropës priren drejt pjesëve më të zbukuruara dhe operistike, ndërsa ato në Lindjen e Mesme, Oqeani, Afrikë dhe Karaibe përdorin një fanfare më të thjeshtë. Disa vende që janë të transferuara në shtete të shumta përbërëse kanë përbërjet e tyre zyrtare muzikore për ta (si për shembull me Mbretërinë e Bashkuar, Federatën Ruse dhe ish-Bashkimin Sovjetik); këngët e zonave të tyre elektorale nganjëherë referohen si himne kombëtare edhe pse ato nuk janë shtete sovrane.

## Shih edhe 
Himni kombëtar
Manastiri i Hogevankut

**Manastiri mesjetar i Hogevankut** (armenisht: Հոգեվանք; i përkthyer si Hogevank ose Hokevank) ndodhet pranë fshatit Sarnagbur (Սառնաղբյուր), në provincën Shirak të Armenisë.  Njihet edhe si Karmir vank (Կարմիր վանք) ose Xoragiugi vank (Ձորագյուղի վանք). 

Kisha e Shën Karapetit (Սբ. Կարապետ), e përfunduar në vitin 1205, është pjesa kryesore e manastirit. Sipas një mbishkrimi në pjesën e sipërm të hyrjes nga ana veriore, kisha fillimisht është quajtur Shën Stefanos (Սբ. Ստեփանոս).

Faltorja ka dy hyrje nga ana perëndimore dhe veriore. Në anën lindore ndodhet altari gjysmërrethor, me vargje të harkuara e të vendosura në kënd të drejtë. Kupola e kishës ka formë cilindrike.  Për shkak të  tërmetit në vitin 1939 kupola u shkatërrua dhe u restaurua në vitin 1980. Fillimisht, kisha u ndërtua me shtuf të kuq të lëmuar. Megjithatë gjatë restaurimit janë përdorur edhe shtufa kafe dhe të zeza. Në muret e jashtme ka mbishkrime. 

Kisha karakterizohet nga shenja përkujtimore të gdhendura të punuara gjatë shekujve IV dhe V, si dhe pjesë të shumta të thyera të kaçkarit (gurë kryq armen) të shekullit të 13-të. Për shkak se janë të vjetër, mbishkrimet janë të palexueshme.

Nga ana veriore e kishës së Shën Karapetit, shihen muret e shembur të një kisheje të shekullit të 5-të dhe një faltore e shekullit VII me katër cepa. 

## Galeria 

Skeda:St._Karapet_Church_(1205).png|alt=St. Karapet Church built in 1205|Kisha e Shën Karapetit në vitin 1205
Skeda:St._Karapet_Church_Dome.png|alt=Dome of St. Karapet Church, reconstructed in 1980|Kupola e kishës së Shën Karapetit, e rikonstruktuar në vitin 1980
Skeda:St._Karapet_Church_Dome_Interior.jpg|alt=Interior of the dome|Pjesa e brendshme e kupolës
Skeda:St._Karapet_Church.png|alt=A pillar in St. Karapet Church|Një kolonë në kishën e Shën Karapetit
Skeda:St._Karapet_Church_inscriptions.png|alt=Inscriptions on an exterior wall|Mbishkrime në një mur të jashtëm
Skeda:Hokevank_Monastery_(Sanctuary).png|alt=Remains of a 5th Century sanctuary in Hogevank Monastery|Mbetjet e një faltoreje të shekullit të 5-të në Manastirin e Hogevankut 

## Referime
Rubla armene

**Rubla** ishte monedha e pavarur e Republikës së Parë të Armenisë dhe e Republikës Sovjetike Socialiste Armene gjatë viteve 1919 - 1923. Kjo monedhë zëvendësoi rublën e parë transkaukaziane dhe u zëvendësua nga rubla e dytë transkaukaziane, pasi Armenia u bë pjesë e Republikës Socialiste Federative Sovjetike Transkaukaziane. Asnjë nënndarje e rublës nuk u emetua dhe monedha ekzistonte vetëm si kartëmonedha.

## Kartëmonedhat 
Çeqe të përkohshme u lëshuan nga Republika e Parë e Armenisë në prerjet: 5, 10, 25, 50, 100, 250, 500, 1000, 5000 e 10000 rubla.  Shumica prej tyre u shtypën në mënyrë të papërpunuar dhe me tekst kryesisht rusisht. Megjithatë, tre kartëmonedha aktuale në prerje 50, 100 dhe 250 rubla u shtypën në Mbretërinë e Bashkruar nga kompania "Waterlow and Sons LTD". Kartëmonedhat u dizajnuan nga artistët Arshak Fetvajian dhe Hakob Kojojan. Këto shënime janë të zbukuruara në gjuhë armene, frënge dhe ruse. 

SSR-ja armene lëshoi prerje: 5,000, 10,000, 25,000, 100,000, 500,000, 1,000,000 e 5,000,000 rubla. Këto shënime kishin tekste armene dhe ruse, si dhe parulla komuniste në gjuhë të ndryshme në pjesën e pasme të tyre. 

## Referime
Tatimi në Armeni

**Tatimi në Armeni** ose taksat rregullohet nga Komiteti Shtetëror i të Ardhurave, që është autoriteti tatimor në Armeni.  Shërbimi Tatimor Armen është përgjegjës për mbledhjen e taksave, shërbimet e të ardhurave, parandalimin e mashtrimit e evazionit fiskal dhe zbatimin e programeve të ndryshme të reformës tatimore në bashkëpunim me Komitetin e të Ardhurave Shtetërore. 

## Lloji i taksës 
### Tatimi mbi të ardhurat e punonjësve 
Më 1 janar 2020, Armenia kaloi në një sistem taksimi të sheshtë mbi të ardhurat, i cili pavarësisht nga shuma takson pagat me 23%. Për më tepër, deri në vitin 2023 shkalla e taksimit pritet të ulet gradualisht nga 23% në 20%. 

### Tatimi mbi të ardhurat e korporatave 
Reformat e miratuara në qershor të vitit 2019 synojnë të nxitin aktivitetin ekonomik afatmesëm e të rrisin pajtueshmërinë tatimore. Ndër masat e tjera, tatimi mbi të ardhurat e korporatave u ul me dy pikë përqindje në 18.0% dhe taksa mbi dividentët për organizatat jorezidente u përgjysmua në 5.0 për qind.

### Taksa specifike për biznesin e vogël 
Nga 1 janari 2020, Armenia hoqi dorë nga dy sisteme alternative tatimore: të vetëpunësuarit dhe sipërmarrjen familjare. Ato u zëvendësuan nga mikrosipërmarrja me një prag të patatueshëm deri në 24 milionë dramë. Bizneset që ushtrojnë veprimtari të specifike, në veçanti kontabilitetin, avokatinë dhe konsulencën nuk konsiderohen si subjekte mikrobiznesi. Mikrobizneset janë të përjashtuar nga të gjitha llojet e taksave përveç tatimit mbi të ardhurat, që do të jetë 5 mijë dramë për punonjës.  Kjo sugjeron se mbledhja e taksave në Armeni po përmirësohet në kurriz të qytetarëve të zakonshëm, në vend të qytetarëve të pasur (të cilët kanë qenë përfituesit kryesorë të rritjes ekonomike dyshifrore të Armenisë në vitet e fundit). 

## Shih edhe 
* Ekonomia e Armenisë
* Tatimi ndërkombëtar
* Lista e vendeve sipas normave tatimore
* Lista e vendeve sipas të ardhurave tatimore si përqindje e PBB-së
* Ministria e Financave (Armeni)
* Normat e taksave të Evropës

## Referime
Mamir.al - Platforma MOOC

__NOINDEX__

Mamir.al  është një nga platformat e para legjitime të kurseve online në gjuhën shqipe. Ajo është themeluar në shtator të vitit 2022 dhe është lançuar në shkurt të vitit 2023. Platforma Mamir është nisur nga Eris Lazri, i diplomuar në FEUT, në degën Administrim Biznes. 

Ka 14 kategori kursesh ku përfshihen programimi, artet, sporti, gjuhë, shëndet, muzikë, teknologji, zhvillim personal, shkencë, kulinari, histori, financë, biznes dhe marketing. Në mamir.al mësohet në dy tipologji: e regjistruar me videoleksione dhe online drejtpërsëdrejti apo live ku flet drejtpërdrejt me instruktorin.

Mamir është e përshtatur me mbi 50 integrime duke përfshirë AI, Zoom, Google Meet, Google Classroom, Dark Mode, Google Calendar, Recaptcha, Social Login, Multi Instructors dhe shumë të tjera. Platforma ka në databazën e kurseve rreth 150 kurse dhe vazhdon dhe inovon në kurse të reja duke e bërë platformën më të madhe të kurseve online shqip. Përgjithësisht shpjeguesit e kurseve online, apo instruktorët janë pedagogë, qendra kursesh, profesionistë në skena ndërkombëtare dhe të kualifikuar.

Çdo kurs kontrollohet para se të hidhet që të jetë në rregull me ligjet për të drejtat e autorit, me ligjet kundër impersonifikimit, shpifjes, mashtrimit, dhe fyerjes ndaj fesë. Ky proçes ndodh zakonisht brenda dy ditëve pune. Për tu bërë instruktor i Mamir, aplikoni përmes llogarisë suaj si përdorues në Mamir përmes butonit 'Bëhu Instruktor'.

## Historia 
Platforma është themeluar nga Eris Lazri në vitin 2023. Ai, me ndihmë nga disa shokë të universitetit e themeloi pasi bëri një anketim studentor ku mblodhi rreth 420 studentë dhe vëreu se kërkesa apo nevoja për një platformë të tillë. Ai është diplomuar në FEUT për Administrim Biznes dhe Ka studiuar një vit në Universitetin e Romës La Sapienza në Itali, por u kthye para mbarimit për shkak të disa problemeve personale. Kursi i parë ka qenë "Hiphopologjia dhe Graffiti" me mentor Mario Dine.

## Struktura organizative 
Modeli freemium

Platforma në fjalë nuk ka kurset e veta por thjesht marketon kurset e të tjerëve duke marrë 5% të fitimit për çdo shitje të bërë nëpërmjet platformës. Mamir mundohet të bëjë një marketim të thjeshtë falas të kursit tuaj. Uebi ka paketën falas me integrimet e shumta dhe paketën Premium ku përfshihen kompanitë me një numër të lartë kursesh, që duan të personalizojnë certifikatat që duan të lëshojnë me anë të lejeve përkatëse, një marketim shtesë më i përkushtuar i kursit, komunitetin e whatsappit, statistika dhe raporte javore dhe suportin premium. Si paketa shtesë përfshihen studimet që Mamir bën për qendrat e kurseve online dhe editimi dhe krijimi i kurseve të reja nga stafi ynë. Avantazhe dhe lehtësira kanë kurset e para të krijuara shqip, kurset falas dhe kurset nga OJF.

## Të dhënat financiare 
## Kritika 
## Shikoni dhe 
## Referime 
## Lidhjet e jashtme
Ibiza

**Ibiza** (katalanisht: Eivisa) është një ishull spanjoll në Detin Mesdhe në brigjet lindore të Gadishullit Iberik. Është 150 kilometra larg nga qyteti i Valencias. Është e treta nga madhësia në Ishujt Baleare në zonë, por e dyta për nga popullsia. Vendbanimet e saj më të mëdha janë Qyteti i Ibizës, Santa Eulària des Riu, dhe Sant Antoni de Portmany. Pika e saj më e lartë, e quajtur Sa Talaiassa (ose Sa Talaia), është 475 metra mbi nivelin e detit.

Ibiza është e njohur për jetën e saj të natës dhe skenën e klubit të muzikës elektronike të vallëzimit gjatë verës, të cilat tërheqin një numër të madh turistësh. Qeveria e ishullit dhe Zyra Turistike Spanjolle kanë punuar drejt promovimit të turizmit më të orientuar drejt familjes.

Ibiza është një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s. Ibiza dhe ishulli i afërt i Formenterës në jug të tij quhen Ishujt e Pishave, ose "Pityuses".
Formentera

**Formentera** është një ishull spanjoll i vendosur në Detin Mesdhe, i cili i përket komunitetit autonom të Ishujve Baleare (Spanjë) së bashku me Majorkën, Menorkën dhe Ibizën.

Formentera është ishulli më i vogël dhe më jugor i grupit të Ishujve Pityusic (Ishujt e Pishave),ku përfshihen Ibiza dhe vetë Formentera, si dhe ishuj të ndryshëm të vegjël. Ajo mbulon një sipërfaqe prej 83.24 kilometrash katrorë, duke përfshirë ishujt në det të hapur. Në Regjistrimin e vitit 2011, popullsia ishte 10,583; sipas censusit të 1 janarit 2021, numëronte 11,891 banorë, ndërsa vlerësimi zyrtar më 1 janar 2023 ishte 11,389.
Katalanasit

**Katalanasit** (katalanisht, frëngjisht dhe oksitanisht: *catalans*; , italisht: *catalani*) janë një grup etnik që flet gjuhë romake, vendas në Katalonjë, të cilët flasin katalanisht. Kategoria e tanishme zyrtare e "katalanasve" është ajo e qytetarëve të Katalonjës, një komunitet autonom në Spanjë dhe e banorëve të rajonit historik Rusijon në Francën jugore, sot departamenti Pyrenees Orientales i quajtur edhe Katalonja Veriore dhe *Pays Catalan* në frëngjisht.

Disa autorë gjithashtu e zgjerojnë fjalën "katalanasit" për të përfshirë të gjithë njerëzit nga zonat në të cilat flitet katalanishtja, përkatësisht ata nga Andorra, Valencia, Ishujt Baleare, Aragoni lindor, Rusijoni dhe qyteti Alghero në Sardenjë.

Qeveria katalanase anketon rregullisht popullsinë e saj në lidhje me "ndjenjën e përkatësisë". Që nga korriku 2019, rezultatet tregojnë se 46.7% e katalanasve dhe e njerëzve të tjerë që jetojnë në Katalonjë do të donin pavarësinë nga Spanja, 1.3% më pak se një vit më parë.
Rruga Dobrunë-Blinisht, Has

Rruga Dobrunë-Blinisht, Has, në kufirin Kosovë-Shqipëri është një rrugë e re që u hap më 21 maj 2024. Kjo rrugë e re është një projekt i rëndësishëm që lidh fshatrat e thellë të zonës së Hasit në Shqipëri me Kosovën, duke përmirësuar ndjeshëm infrastrukturën dhe lehtësuar lëvizjen ndërkufitare.

Historia dhe Hapja

Edi Rama, i cili njoftoi hapjen e saj duke theksuar angazhimin e përbashkët të dy qeverive, asaj të Shqipërisë dhe Kosovës. Ky projekt rrugor ishte rezultat i një marrëveshjeje të arritur gjatë një mbledhjeje të përbashkët të dy qeverive, me synimin për të forcuar lidhjet fizike dhe ekonomike mes dy vendeve. 

Rëndësia e Rrugës

Rruga Dobrunë-Blinisht ka një rëndësi të veçantë për disa arsye:

Lehtësimi i Lëvizjes: Rruga do të lehtësojë lëvizjen e qytetarëve dhe mallrave mes Shqipërisë dhe Kosovës, duke reduktuar kohën dhe kostot e transportit.

Zhvillimi Ekonomik: Ky projekt pritet të nxisë zhvillimin ekonomik të zonës, duke ofruar mundësi të reja për bizneset lokale dhe duke forcuar tregtinë ndërkufitare.

Përmirësimi i Jetës së Banorëve: Banorët e gjashtë fshatrave të thellë të zonës - Zapod, Kerstec, Pogaj, Gorozhup, Dobrune, dhe Blinishte - do të kenë një akses më të lehtë ndaj shërbimeve dhe tregjeve.

Detajet Gjeografike

Fshati Dobrunë ndodhet në verilindje të Shqipërisë, në zonën e Hasit, afër kufirit me Kosovën. Është i pozicionuar rreth 10 kilometra larg nga qyteti i Gjakovës dhe 20 kilometra nga Kruma, duke e bërë atë një pikë strategjike për lidhjet mes dy vendeve.

Në një deklaratë të bërë Kryeministri Edi Rama theksoi:

“Një angazhim i marrë gjatë mbledhjes së përbashkët mes Qeverisë Shqiptare dhe Qeverisë së Kosovës, që tashmë afron edhe më shumë dy vendet tona jo vetëm fizikisht por edhe ekonomikisht duke lehtësuar lëvizjen e qytetarëve në të dyja anët e kufirit, sidomos për gjashtë fshatrat e thellë Zapod, Kerstec, Pogaj, Gorozhup, Dobrune, Blinishte, të bashkive Has, Kukës si dhe Komunat e Prizrenit dhe Dragashit në Kosovë”.

Përfundim

Rruga Dobrunë-Blinisht përfaqëson një hap të rëndësishëm për integrimin më të madh ekonomik dhe social mes Shqipërisë dhe Kosovës. Hapja e saj është një dëshmi e përpjekjeve të përbashkëta të dy qeverive për të përmirësuar jetën e qytetarëve dhe për të promovuar zhvillimin e qëndrueshëm të rajonit.

## Burimet
Zona e fatkeqësisë

[parapamje|300x300px| Hovercraft dërgon ndihma për [Meulaboh, në ishullin e Sumatrës në Indonezi, pas cunamit të vitit 2004.]]
Një **zonë fatkeqësie** është një rajon ose një zonë që është dëmtuar rëndë nga rreziqet natyrore, teknologjike ose sociale. Zonat e fatkeqësive prekin popullsinë që jeton në komunitet me rritje dramatike të shpenzimeve, humbje të energjisë, ushqimit dhe shërbimeve; dhe në fund rrisin rrezikun e sëmundjeve për qytetarët. Një zonë që është goditur nga një rrezik natyror, teknologjik ose sociologjik që hap zonën e prekur për ndihmë kombëtare ose ndërkombëtare.

## Shembuj të zonave moderne të fatkeqësive 
Një shembull i një **fatkeqësie teknologjike** ishte fatkeqësia e Fukushimës, e cila u shkaktua nga një "tërmet masiv me magnitudë 8.9 [që] goditi Japoninë verilindore".  Ky tërmet shkaktoi disa shpërthime hidrogjeni në një termocentral; pesë reaktorë u dëmtuan, duke bërë që centrali të kalojë në gjendje emergjence. E gjithë kjo ndodhi sepse kishte një gabim teknologjik në sistem që ndërpreu energjinë e rregullt dhe emergjente, duke bërë që pesë reaktorët të humbnin aftësitë ftohëse dhe të shpërthenin për shkak të një grumbullimi të hidrogjenit në çati. Kjo ngjarje e rëndësishme bërthamore pati një ndikim të lehtë në shëndetin publik, pasi zona pësoi kontaminim bërthamor. Ndotja bëri që të gjitha kulturat si qumështi, uji ose perimet të jenë të pasigurta për t'u ngrënë, megjithëse çdo rritje në shkallën e kancerit pritet të jetë shumë e vogël për t'u zbuluar. Prandaj, i gjithë ushqimi i rritur në atë zonë u ndalua të shitej. Njerëzit në "rrethinën u zhvendosën në strehimore të sigurta"  Sulmi i papritur dëmtoi shumë njerëz dhe pati një ndikim të dëmshëm në qytetin e Nju Jorkut. 

Melburni, Australi u shpall një zonë fatkeqësie nga Kryeministri Victorian më 2 gusht 2020, pasi rajoni pati një ngritje drastike në rastet e COVID-19 që nuk mund të gjurmoheshin në burimin e infeksionit. &#x5B;'**&#x5D;

Më 5 gusht 2020, këshilli ushtarak i Libanit e shpalli Bejrutin një zonë fatkeqësie pas një shpërthimi të fuqishëm në portin detar. &#x5B;**'&#x5D;

## Shiko gjithashtu 
* Fatkeqësi
* Menaxhimi i urgjencës
* Gjendja e jashtëzakonshme

## Linqe te jashtme 
* Deklaratat Federale të Zonës së Fatkeqësive
* Frekuenca e deklaratave të fatkeqësive sipas qarkut të SHBA-së (hartë) 
* Përmbledhja e Deklaratave të Fatkeqësive FEMA - Seti i të dhënave të hapura të qeverisë

## Referime
Rrethi i 75-të Çiklistik i Shqipërisë

**Rrethi i 75-të Çiklistik i Shqipërisë** u zhvillua nga data 19 deri më 23 maj 2018, duke përfshirë pesë etapa me një gjatësi totale prej 900 kilometrash. Kjo ngjarje sportive mblodhi 120 çiklistë nga 12 ekipe, duke përfshirë pjesëmarrës nga Shqipëria, Kosova dhe Moldavia, si dhe skuadra të tjera ndërkombëtare.

Pjesëmarrësit dhe Ekipet:

Në këtë edicion të Rrethit Çiklistik, morën pjesë 13 ekipe nga mbarë Europa. Për të dytin vit radhazi, gara u konceptua si një sfidë ndërkombëtare me pjesëmarrjen e 10 skuadrave të huaja. Shqipëria, Kosova dhe Moldavia paraqitën skuadrat e tyre kombëtare, ndërsa ekipet e tjera ishin klube nga vende të ndryshme si Italia, Kroacia, Rumania, Belgjika, Austria, Sllovenia, Mali i Zi dhe Maqedonia.

Ekipi kombëtar i Kosovës ishte përbërë nga çiklistët:

Egzon Misini, Dragan Nikolcevic, Ferki Haxhiu, Samir Hasani, Gentrit Hajdari.

Ekipi kombëtar i Shqipërisë përfshinte çiklistët: Klidi Jaku, Xhuljano Kamberaj, Ridion Kopshti, Besmir Banushi, Iltjan Nika, Kristel Sota, Marolino Hoxha dhe Redi Halilaj.

Etapat dhe Fituesit:

Rrethi Çiklistik filloi në Tiranë dhe përfundoi në Fier, duke përfshirë etapa në qytetet e Korçës, Elbasanit, Vlorës dhe Sarandës. Fituesi i garës u shpall këtë të mërkurën në Fier. Marko Hajnyn nga Belgjika fitoi vendin e parë, ndërsa Xhuljano Kamberaj nga Shqipëria zuri vendin e dytë. Podiumi u plotësua nga Ricardo Stacioti i skuadrës së Rumanisë. 

Vlerësime dhe Përshëndetje:

Presidenti i Federatës Shqiptare të Çiklizmit, Skënder Anxhaku, e cilësoi këtë aktivitet si tepër të rëndësishëm, duke theksuar se bën bashkë çiklistët europianë dhe botërorë. Kryetari i Bashkisë së Fierit, Armando Subashi, gjithashtu përshëndeti këtë aktivitet, duke theksuar se aktivitete të tilla promovojnë jo vetëm vlerat sportive të vendit, por edhe vlerat kulturore dhe turistike.

Në përfundim të aktivitetit, u shpërndanë certifikata mirënjohjeje nga presidenti i Federatës Shqiptare të Çiklizmit, Skënder Anxhaku, për kryetarin e Bashkisë, Armando Subashi, dhe drejtorin e policisë, Albert Nushi.

Konkluzioni:

Rrethi i 75-të Çiklistik i Shqipërisë shënoi një tjetër sukses në historinë e sportit çiklistik në vend, duke përforcuar rëndësinë e kësaj ngjarje në kalendarin sportiv ndërkombëtar. Me një organizim të shkëlqyer dhe pjesëmarrje të gjerë, ky turne vazhdon të mbetet një platformë e rëndësishme për promovimin e çiklizmit dhe vlerave të Shqipërisë në skenën botërore.

## Referime
Rrethi i 73-të Çiklistik i Shqipërisë

**Rrethi i 73-të Çiklistik i Shqipërisë** u zhvillua nga data 14 deri më 19 qershor 2016, me një distancë totale prej 598 kilometrash. Kjo ngjarje sportive, që konsiderohet një nga garat më të rëndësishme të çiklizmit në Shqipëri, mblodhi çiklistët më të mirë nga vendi dhe rajoni që konkurruan në një seri etapash sfiduese.

Etapat:

14 qershor 2016: Kronometër individual. Rrethi filloi me një kronometër individual, një provë e rëndësishme që përcaktoi renditjen fillestare të çiklistëve. Kronometri kërkon përqendrim të lartë dhe aftësi të veçanta në lëvizje, duke testuar shpejtësinë dhe rezistencën e çdo çiklisti.

15 qershor 2016: Etapa e parë – Tirana në Shkodër (94.3 km). Etapa e parë e plotë nisi në kryeqytetin e Shqipërisë, Tiranë, dhe përfundoi në qytetin verior të Shkodrës. Me një distancë prej 94.3 kilometrash, kjo etapë përshkoi terrene të ndryshme, duke përfshirë disa ngjitje dhe zbritje që testuan aftësitë strategjike dhe fizike të çiklistëve. Pjesëmarrësit u përballen me një garë të ngjeshur dhe dinamike, duke përfunduar në një nga qytetet më historike të vendit.

Garat e mëtejshme dhe përfundimi: Garat vijuan për pesë ditët e tjera, me etapa të ndryshme që përfshinin terrene të larmishme dhe distanca të ndryshme. Çdo etapë shtonte pikë dhe përmirësonte renditjen e përgjithshme të çiklistëve, duke krijuar një konkurrencë të ashpër për titullin e kampionit të Rrethit Çiklistik të Shqipërisë.

Rrethi i 73-të Çiklistik i Shqipërisë përfundoi më 19 qershor 2016, pas një jave të plotë me gara intensive dhe emocionuese. Fituesit u shpallën në një ceremoni përmbyllëse, duke vlerësuar përpjekjet dhe arritjet e të gjithë çiklistëve pjesëmarrës.

Kjo ngjarje sportive jo vetëm që promovoi çiklizmin në Shqipëri, por gjithashtu kontriboj në zhvillimin e sportit dhe turizmit sportiv në vend. Rrethi Çiklistik i Shqipërisë është një mundësi e shkëlqyer për çiklistët për të treguar aftësitë e tyre dhe për të fituar përvojë në garat ndërkombëtare.

Rrethi i 73-të Çiklistik i Shqipërisë shënoi një tjetër sukses në historinë e çiklizmit shqiptar, duke u kujtuar si një garë e organizuar mirë dhe me konkurrencë të lartë, që inkurajon zhvillimin e mëtejshëm të këtij sporti në vend. 

## Burimet
Rrethi i 72-të Çiklistik i Shqipërisë

**Rrethi i 72-të Çiklistik i Shqipërisë**, aktiviteti më i rëndësishëm i Federatës Shqiptare të Çiklizmit për sezonin e vitit 2015, u zhvillua nga data 30 shtator deri më 8 tetor. Ky aktivitet prestigjioz tërhoqi vëmendjen e shumë adhuruesve të çiklizmit dhe përfshiu një konkurrencë të lartë ndërmjet pjesëmarrësve.

Në këtë rreth morën pjesë 40 çiklistë, të cilët përfaqësuan 10 ekipe nga Shqipëria dhe vendet fqinje. Nga këto ekipe, shtatë ishin vendase dhe tre të tjera ishin nga Serbia, Bosnje-Hercegovina dhe Maqedonia, duke krijuar kështu një garë me karakter ndërkombëtar.

Rrethi i 72-të Çiklistik i Shqipërisë përbëhej nga gjashtë etapa, me një gjatësi totale prej 689.2 kilometrash. Etapat ishin të strukturuara në mënyrë që të përshkonin një pjesë të konsiderueshme të territorit shqiptar, duke përfshirë terrene të ndryshme dhe sfiduese për çiklistët.

Detajet e Etapave:

Etapa e parë: Tiranë – Shkodër

Etapa e dytë: Shkodër – Burrel

Etapa e tretë: Burrel – Durrës

Etapa e katërt: Durrës – Vlorë

Etapa e pestë: Vlorë – Përmet

Etapa e gjashtë: Përmet – Fier

Përpara nisjes zyrtare të etapave, u zhvillua një garë individuale prej 12.6 kilometrash nga TEG deri tek Qendra Tregtare Kristal në Tiranë, e cila shërbeu si një provë paraprake për çiklistët.

Në përfundim të garës, çiklistët triumfues u pritën në Fier nga kryetari i Bashkisë, Armando Subashi. Ekipi i çiklizmit "Apollonia" u shpall fitues i vendit të parë në klasifikimin ekipor, duke fituar trofeun e lakmuar. Kryetari i Bashkisë shprehu mirënjohjen e tij ndaj çiklistëve dhe trajnerit të ekipit, duke i falenderuar për krenarinë dhe nderin që i sollën qytetit të Fierit.

Klasifikimi Ekipor:

Rezultatet përfundimtare të klasifikimit ekipor ishin si më poshtë:

Vendi i parë: Apollonia

Vendi i dytë: Teuta

Vendi i tretë: Kosova

Ky sukses i ekipit të "Apollonia" u prit me entuziazëm nga banorët e Fierit, dhe Bashkia e Fierit shqyrtoi mundësinë e shpërblimit për të gjithë ekipin në shenjë vlerësimi për arritjen e tyre të shkëlqyer.

Rrethi i 72-të Çiklistik i Shqipërisë jo vetëm që promovoi sportin e çiklizmit në Shqipëri, por gjithashtu forcoi lidhjet ndërkombëtare në fushën e sportit, duke krijuar një platformë për konkurrencë të drejtë dhe për miqësi mes çiklistëve nga vende të ndryshme.

## Burimet
Sistanët

të cilët kryesisht jetojnë në një rajon të quajtur Sistan në Iranin juglindor dhe historikisht në Afganistanin jugperëndimor. Gjuha e tyre është dialekti farsi dhe sistani . 
 
Për sa i përket racës, Rawlinson i konsideron Sistanët, së bashku me Jamshidët e Heratit, si një shembull të pastër të racës ariane.
 
Në të kaluarën, njerëzit e Sistanit flisnin dialekte të persishtes së mesme si Pahlavi Parthiane, Persisht e Mesme (Pahlavi Sasanian), dhe tani ata flasin një dialekt të persishtes të njohur si Sistani. Sistanët janë të mbijetuarit e fiseve skite . Skithët ishin grupi i fundit i Arianëve që vdiqën në vitin 128 pas Krishtit.Ata hynë në Iran.   
Ata jetojnë në pjesët qendrore dhe veriore të provincës Sistan dhe Baluchistan. Që nga dekadat e fundit, shumë kanë emigruar edhe në pjesë të tjera të Iranit, si provincat e Teheranit dhe Golestanit në veri të Iranit. 

## Etimologji 
Sistani mori emrin e tyre nga Sekastan ("Toka e Saka"). Sakas ishin një fis skithësh që migruan në rrafshnaltën iraniane. Emri më i vjetër persian i rajonit - përpara dominimit të Sakave - ishte Zaranka ose Drangiana ("toka e ujit").

## Referime
Bajrush Mjaku

**Bajrush Mjaku** (12 janar 1952, Kaçanik) është aktor dhe regjisor shqiptar nga Kaçaniku. 

## Biografia 
Bajrush Mjaku ka lindur në Kaçanik në vitin 1952. Në mesin e viteve gjashtëdhjetë u shpërngul në qytetin e Shkupit dhe mbaroi Gjimnazin "Zef Ljuš Marku" n[ Shkup. Që në shkollë të mesme filloi të aktrojë dhe të luajë disa role në dramën e atëhershme shqipe, në Teatrin e Shkupit. Në Prishtinë ka studiuar artin dramatik në Shkollën e Lartë Pedagogjike. Ai u bë aktor profesionist në vitin 1973 . Në vitin 2014 fitoi çmimin Risto Shishkov për aktorin më të mirë. Në vitin 2019, ai mori çmimin për arritje jetësore " Vojdan Chernodrinski ". Në vitin 2023 ka marrë “Urdhrin” për merita për Republikën e Maqedonisë Veriore.

## Filmografia 
## Shih edhe 
* Kultura e Maqedonisë së Veriut
* Shqiptarët në Maqedoninë e Veriut

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
*
Enë kuzhine

[parapamje| Enë të ndryshme kuzhine në një rrip me grep kuzhine. Nga e majta:– Blender pastiçerie dhe pure patate– Spatula dhe [Serving fork|pirun (i fshehur) i shërbimit– Thikë për skarë dhe kuzhinier (thikë e vogël)– Rrihni dhe lugën me të çara– Kupë spageti– Komplet sitë dhe lugë matëse– Furçë shishe dhe lugë]]
**Enë kuzhine** ose **enë gatimi** janë veglat, mjetet, pajisjet dhe enët e pjekjes që përdoren në përgatitjen e ushqimit ose në servirjen e ushqimit.   Enët e kuzhinës mund të përdoren gjithashtu për të mbajtur ose ruajtur ushqimin para ose pas përgatitjes.  

## Llojet 
Enët e kuzhinës përfshijnë një gamë të gjerë mjetesh. Disa nga artikujt më të zakonshëm të enëve të kuzhinës janë:

* Blenderi
* Çajniku
* Çajniku elektrik
* Dërrasa prerëse
* Filxhani
* Garuzhda
* Gota
* Kavanozi
* Kripore
* Kulluesja
* Luga
* Lugë druri
* Mikseri
* Mulliri i kafes
* Piruni
* Pjata
* Qëruesi
* Rende
* Samovari
* Shishja
* Tabakaja
* Takëmi
* Tasi
* Tava
* Tenxhere
* Tepsia
* Tëholluesi
* Tigani
* Thika
* Xhezve
* Avullore
* Darë kuzhine
* Gërshërë kuzhine
* Guri i picës
* Lugë matëse
* Lugë me vrima
* Mandolinë
* Mulliri i specave
* Pirun për servirje
* Rrahëse vezësh
* Spatula
* Shtypës kafeje
* Shtypja e hudhrës
* Tigan për skarë
* Timer

## Shih edhe 
* Kuzhina
* Ushqimi
* Kuzhina shqiptare 

## Referime
Kulluesja

djathtas|parapamje| Kulluese laboratorike metalike
parapamje| Një *ami shakushi*, një lugë ose lugë japoneze që mund të përdoret për të hequr pikat e vogla të brumit gjatë skuqjes së *tempurës*
**Kulluesja** është një mjet i përbërë nga rrjeta që përdoret për filtrimin ose ndarjen e elementeve të kërkuar nga materiali i padëshiruar ose për të kontrolluar shpërndarjen e madhësisë së grimcave të një kampioni, duke përdorur një ekran të tillë si një rrjetë e endur ose rrjetë ose material fletësh të shpuar .  Fjala *shosh* rrjedh nga *rrjetë* .

Në gatim, një **kulluese** përdoret për të ndarë dhe copëtuar grumbujt në përbërës të thatë si mielli, si dhe për të ajrosur dhe kombinuar ato. Një kullesë ndërkohë, është një formë rrjete që përdoret për të ndarë lëndët e ngurta të pezulluara nga një lëng me anë të filtrimit . 

## Kulluese industriale 
Disa kulluese industriale të disponueshme janë rrjeta për shporta simplex, sitë shportash të dyfishta, kullues T dhe kullues Y. Sita të thjeshta të koshave përdoren për të mbrojtur pajisjet e vlefshme ose të ndjeshme në sistemet që synohen të mbyllen përkohësisht. Disa kulluese të përdorura zakonisht janë rrjetat e gojës me zile, kulluesit e valvulave të këmbëve,  sitët e shportës. Shumica e industrive përpunuese (kryesisht industritë farmaceutike, veshjet dhe ushqimet e lëngëta) do të zgjedhin një sitë vetëpastruese në vend të një sitë koshi ose një kulluese të thjeshtë për shkak të kufizimeve të sistemeve të thjeshta të filtrimit. Sillesat ose filtrat vetëpastrues janë më efikasë dhe ofrojnë një zgjidhje automatike të filtrimit. 

## Kullimi tjera 
Kullimi është një teknikë e thjeshtë për ndarjen e grimcave të madhësive të ndryshme. Një rrjetë e tillë që përdoret për shoshitjen e miellit ka vrima shumë të vogla. Grimcat e trasha ndahen ose ndahen duke bluar njëra-tjetrën dhe hapjet e ekranit. Në varësi të llojeve të grimcave që do të ndahen, përdoren sita me lloje të ndryshme vrimash. Kullueset përdoren gjithashtu për të ndarë gurët nga rëra. Sitja luan një rol të rëndësishëm në industritë ushqimore ku sitat (shpesh vibruese) përdoren për të parandaluar ndotjen e produktit nga trupat e huaj. Dizajni i sitës industriale ka rëndësi parësore këtu. 

Kullimi ose filtrimi i triazhit i referohet grupimit të njerëzve sipas ashpërsisë së dëmtimit.

## Shih edhe 
* Gatimi
* Ushqimi
* Kuzhina
* Enë kuzhine

## Referime
Garuzhda

**Garudhda** është një lugë e madhe, e thellë, e përdorur shpesh në përgatitjen dhe shërbimin e supës, gjellërave, zierjes ose ushqimeve të tjera.  

## Vështrim 
Megjithëse dizajnet ndryshojnë, një garuzhdë tipike ka një dorezë të gjatë që përfundon në një tas të thellë, shpesh me tasin e orientuar në një kënd me dorezën për të lehtësuar heqjen e lëngut nga një tenxhere ose enë tjetër dhe për ta përcjellë atë në një tas. Disa lugë përfshijnë një pikë në anën e legenit për të lejuar një rrjedhë më të imët kur derdhni lëngun; megjithatë, kjo mund të krijojë vështirësi për përdoruesit e majtë, pasi është më e lehtë të derdhet drejt vetes. Kështu, shumë nga këto lugë kanë majë të tilla në të dyja anët.

Në kohët moderne, garuzhdat zakonisht bëhen nga të njëjtat lidhje çeliku inox si enët e tjera të kuzhinës; megjithatë, ato mund të bëhen prej alumini, argjendi, plastike, rrëshirë melamine, druri, bambu ose materiale të tjera. Garuzhdat bëhen në madhësi të ndryshme në varësi të përdorimit; për shembull, madhësitë më të vogla prej më pak se  në gjatësi përdoren për salca ose erëza, ndërsa përmasat ekstra të mëdha prej më shumë se  në gjatësi përdoren për supë ose gjellëra . 

Lëvizjet janë gjithashtu pjesë e ritualeve fetare në shumë kultura. Në një tempull japonez, një garuzhdë druri e njohur si *hishaku* përdoret për të kryer *chozu*, një ritual i nevojshëm përpara se të hyni në tempull, që nënkupton vetëpastrimin. 

## Shih edhe 
* Gatimi
* Ushqimi
* Kuzhina
* Enë kuzhine

## Referime
Qëruesi

parapamje| Duke përdorur një qërues
**Qëruesi** është një mjet kuzhine, një lloj i veçantë thike kuzhine, i përbërë nga një teh metalik me një çarje me një skaj të mprehtë të ngjitur në një dorezë, që përdoret për të hequr shtresën e jashtme ("lëkurën" ose "lëkurën" ) të disa perimeve si patatet, kërcellet e brokolit dhe karotat, dhe frutat si mollët dhe dardhat . Një thikë për pastrim mund të përdoret gjithashtu për të qëruar perimet. Tehu i një qëruesi ka një çarje me njërën anë të mprehur; ana tjetër e folesë parandalon tehun të prerë shumë në perime.  

## Vështrim 
Sot përdoren modele të shumta të qëruesve. Shumica e pastruesve të dorës janë ose të drejtë ose të tipit Y, ndërsa modelet e veçanta ndryshojnë në varësi të rajonit dhe preferencës personale. 

Aktualisht në botë ka disa lloje qëruesish e që më të rëndësishmit janë:

Një qërues i drejtë e ka tehun paralel me dorezën, që i ngjan një thike . Tehu mund të jetë i fiksuar ose rrotullues. Modelet Lancashire dhe French *Econome* përmbajnë një teh të fiksuar që nuk rrotullohet. Lancashire shpesh ka një dorezë të rrumbullakët prej druri të mbështjellë me fije, dhe shpesh është me një tehe, megjithëse ka variante me dy tehe. *Econome*, i shpikur në vitin 1928 nga Victor Pouzet, përfshin një dizajn unik tehe që përmban dy të çara. 

Qëruesit rrotullues e kanë tehun të montuar në një strumbullar; këndi i tehut rregullohet vetë kur ushtrohet presion, duke rritur lehtësinë e përdorimit.

Peeler Jonas, i projektuar në Suedi në 1953, është një dizajn i drejtë me një teh rrotullues të ngjitur në fundin e një doreze të zgjatur prej metali, e cila mbahet si një thikë. Një bosht kalon përgjatë gjatësisë së dorezës. Tehu ka dy skaje për të mundësuar përdorimin në të dy drejtimet, dhe me secilën dorë. Ndërsa kopjohet shpesh, origjinali është bërë ende nga Linden Sweden. Për shumë dekada, ai ka qenë lloji standard i qëruesit në Shtetet e Bashkuara. 

Qëruesi AY ose qëruesi i shpejtësisë ka një teh pingul me dorezën e tij, një dizajn që i ngjan shumë një brisk sigurie . Përdoret me një veprim të ngjashëm me një brisk, duke e rruar lëkurën në shirita paralel me dorezën. Shumica e qëruesve të shpejtësisë kanë një 'pastrues të syve' pranë tehut, një lak metalik që përdoret për të gërmuar sytë dhe njollat nga një patate.

Një shembull veçanërisht i famshëm i kësaj varieteti është qëruesi Zena Rex, i shpikur në vitin 1947 nga Alfred Neweczerzal nga Davos, Zvicër . E konsideruar si një ikonë e dizajnit zviceran, ajo u shfaq në një pullë postare zvicerane të vitit 2004.  Ka një dorezë alumini një copë dhe një teh rrotullues prej çeliku të karbonit me tehe të dyfishta. Varianti i trajtuar me çelik inox, qëruesi Zena Star, ishte modeli i popullarizuar nga shitësi legjendar i rrugës në Nju Jork , Joe Ades .

## Shih edhe 
* Gatimi
* Ushqimi
* Kuzhina
* Enë kuzhine

## Referime
Rrethi i 74-të Çiklistik i Shqipërisë

Rrethi Çiklistik i Shqipërisë, një nga aktivitetet më të vjetra dhe më të rëndësishme sportive në vend, në edicionin e tij të 74-të ka marrë një hov të ri duke u përfshirë në kalendarin e Unionit Ndërkombëtar të Çiklizmit (UCI). Ky hap i rëndësishëm ndërkombëtarizimi e ka ngritur prestigjin e garës dhe ka tërhequr interes të madh nga skuadra të njohura ndërkombëtare.

Detaje të Garës:

Garat e Rrethit të 74-të Çiklistik të Shqipërisë u zhvilluan nga data 20 deri më 24 maj 2017. Me pesë etapa të ndryshme, secila prej tyre me një gjatësi mbi 175 kilometra, kjo ngjarje sportive jo vetëm që testoi kufijtë e qëndrueshmërisë dhe aftësive të çiklistëve, por gjithashtu ofroi pikë të rëndësishme për kualifikimet në kampionatet botërore dhe Lojërat Olimpike.

Pjesëmarrësit:

Në këtë ngjarje morën pjesë gjithsej 18 ekipe, nga të cilat 3 ishin shqiptare dhe 15 ishin të huaja. Ndër ekipet e huaja, u dallua skuadra italiane Androni Giocattoli – Sidermec, e cila ishte e renditur e 23-ta në ranglistën botërore. Pjesëmarrja e kësaj skuadre të njohur dhe të tjera të nivelit të lartë, e rriti cilësinë e garës dhe e bëri atë më konkurruese dhe tërheqëse për ndjekësit e çiklizmit.

Promovimi i Turizmit:

Përveç rëndësisë sportive, Rrethi Çiklistik i Shqipërisë ka një rol të madh edhe në promovimin e turizmit vendas. Itineraret e garave kaluan përmes peizazheve të bukura të Shqipërisë, duke ofruar pamje të mahnitshme të natyrës dhe kulturës shqiptare për çiklistët dhe spektatorët. Kjo garë shërben si një dritare për të treguar bukuritë e fshehura të vendit, duke inkurajuar kështu më shumë vizitorë të huaj për të zbuluar Shqipërinë.

Konkluzion:

Rrethi i 74-të Çiklistik i Shqipërisë shënon një pikë kthese në historinë e kësaj ngjarje sportive, duke e ngritur atë në një nivel më të lartë ndërkombëtar. Përfshirja në kalendarin e UCI-së, pjesëmarrja e ekipeve të njohura ndërkombëtare dhe kontributi në promovimin e turizmit shqiptar e bënë këtë turne të veçantë dhe një shembull të shkëlqyer të përparimit në sportin e çiklizmit në Shqipëri.

## Burimet
Muzeu Historik i Jerevanit

**Muzeu** **Historik i Jerevanit** u themelua në vitin 1931 si **Muzeu Komunal.** Aktualisht, muzeu ndodhet në një ndërtesë ngjitur me Bashkinë e Jerevanit, Armeni. Arkitekti i ndërtesës ishte Jim Torosjan. 

## Historia 
Që prej vitit 1931, muzeu ishte i vendosur në dy dhoma në katin e dytë të ndërtesës së zjarrfikësve në Jerevan dhe në vitin 1936, ai u zhvendos në Xhaminë Blu (*Gyoy-Djami*).  Nga viti 1994 deri në vitin 1997, muzeu ishte vendosur në ish-gjimnazin e vajzave hripsime. Nga viti 1997 deri në vitin 2005, muzeu ndodhej në një nga godinat e shkollës N1 i cili ishte quajtuar sipas Stepan Shahoumian. Në vitin 2005, muzeu u vendos në një ndërtesë të re dhe është një kompleks arkitekturor së bashku me Bashkinë e Jerevanit. 

## Koleksioni 
-ës, në muze gjenden më shumë here 94,000 objekte të cilat përfaqësojnë kulturën vendase që prej antikitetit e deri më sot. 

## Shih edhe 
* Lista e muzeve në Armeni
* Muzeu Historik i Armenisë
* Kalaja e Erebuni
* Galeria Kombëtare e Armenisë
* Lista e memorialeve të gjenocidit armen
* Muzeu i Letërsisë dhe Arteve Charents
* Shtëpia-Muze Aram Khaçaturian
* Matenadaran

## Referime 
## Bibliografia 
* Albert Parsadanyan. *Shoqëruesi i shkollës* . Yerevan, VMV-Print, 2008, f.&nbsp;102–103.
Armenia në lojërat paralimpike

Armenia bëri debutimin e saj në lojërat paralimpike në lojërat paralimpike verore 1996 në Atlanta, me 2 elemente: Gagik Gasparian në ngritjen e fuqisë (për meshkuj deri në 82 vjeç kg), dhe një ekip prej 4 personash në garën e ekuipazhit të përzier në lundrim. Dy vite më vonë, Armenia bëri debutimin e saj në lojërat paralimpikë dimërore, me 8 konkurrentë në skijim alpin. Vendi ka marrë pjesë në çdo ngjarje të mëvonshme të lojërave paralimpike verore dhe dimërore, megjithëse delegacionet e tij në përgjithësi kanë qenë të vogla. 

Asnjë armen nuk ka fituar ndonjëherë një medalje në lojërat åaralimpike, megjithëse Mëher Avanesjan ishte një nga atletët e paktë që kishte konkurruar si në lojërat verore ashtu edhe dimërore. Ai konkurroi në skijim alpin në vitet: 1998, 2002, 2006 dhe 2010, dhe në lundrim në 2000. 

Komiteti Paralimpik Armen është anëtar i Komitetit Paralimpik Evropian. .

## Shih edhe 
* Armenia në Lojërat Olimpike
* Federata Kombëtare Armene e Sporteve me Aftësi të Kufizuara
* Komiteti Olimpik Armen
* Sporti në Armeni

## Referime
Toka Automome e Sllovakisë

**Toka Autonome e Sllovakisë** ishte një republikë autonome brenda Republikës së Dytë Çekosllovake, e cila ekzistonte shkurtimisht nga 23 nëntori 1938 deri më 14 mars 1939, kur shpalli pavarësinë e saj nga Çekosllovakia, për shkak të presionit në rritje gjerman. Ajo drejtohej nga Jozef Tiso.

## Krijimi 
Toka Autonome e Sllovakisë u krijua më 23 nëntor 1938, pas zbatimit të Aktit Kushtetues nr. 299/1938. Ai u hartua nga drejtuesit e Partisë Popullore Sllovake nacionaliste në korrik 1938 dhe iu dorëzua Asamblesë Kombëtare më 17 gusht 1938. Hartuesit kryesorë të saj ishin deputetët Andrej Hlinka (vdiq më 16 gusht 1938), Karol Sidor, Martin Sokol dhe Jozef Tiso.

Ky ndryshim i Kushtetutës krijoi në mënyrë efektive një republikë federale, të quajtur *Çeko-Sllovakia*, në vend të drejtshkrimit të mëparshëm të Çekosllovakisë. Ai gjithashtu themeloi Asamblenë e Tokës Sllovake si organin suprem legjislativ të Sllovakisë.

## Referime
Zari Elmasian

**Zaruhi Elmasian** (12 tetor 1906 - 6 shkurt 1990), e njohur me emrin e artit **Zari Elmasian** dhe më vonë u njoh me emrin **Zaruhi Elmasian Vartian**, ishte një këngëtare amerikane. Ajo njihej më shumë për punën e saj me zë në muzikalet e Hollivudit në vitet 1930, duke përfshirë *Magjistarin e Ozit.* 

## Jeta e hershme 
Zaruhi lindi në Lin të Masaçusetsit. Ajo ishte e bija e Xhon Elmasianit dhe Satenig Alojian Elmasian.  Prindërit e saj kishin lindur në Armeni.  Familja ishte zhvendosur në Fresno, Kaliforni, në kohën kur lindi motra e saj më e vogël Alisa.  Ajo ndoqi Kolegjin Shtetëror të Fresnos, Universiteti i Kalifornisë Jugore, Shkollën e Muzikës Istman dhe Konservatorin e Muzikës në Nju Inglënd.  

## Karriera 
Elmasiani këndoi në një program radioje në vitin 1929  dhe me operën e San Franciskos nga viti 1930 deri në vitin 1932, prodhime të *Hänsel und Gretel*, *Manon*, *Tannhäuser* dhe *Karmen.*  Më vonë, ajo këndoi me Operën e Los Anxhelosit, si dhe këndonte dhe ishte soliste e kishës  në Kaliforni,   deri në vitet 1930 - 1940.   

Ajo këndonte për muzikalë të Hollivudit, zakonisht të pakredituara, si për shembull: ''It's Great to Be Alive* (1933), *Naughty Marietta* (1935),   *Orchids to You* (1935), *Here's to Romance* (1935), *The Great Ziegfeld* (1936),  *Charlie Chan në Opera* (1936), *Maytime* (1937), *Sweethearts* (1938), *Vajza e Perëndimit të Artë* (1938), *Magjistari i Ozit* (1939),   dhe *Broadway Serenade* (1939). Ajo ishte drejtore muzikore e Kishës Apostolike Armene të Shën Xhejmsit në Los Anxhelos.  

Bashkë me bashkëshortin e vet, ajo luajti në një melodramë muzikore në armenisht, *Anoush* (1945),   bazuar në veprën e Hovhanes Toumanian, dhe operën *Anoush* nga Armen Dikranian.   Ata nxorën një album të quajtur *Këngët Armene.'' 

Në vitin 1933, ajo ishte kryefja të titujve kryesorë për vrasjen e dentistit Leon Siver,i cili ishte një adhurues i punës së Elmasianit në Operën e Los Anxhelosit.  Siveri ishte themelues dhe drejtor i Artistëve Endoument, i cili i dha Elmasianit një bursë në vitin 1930.   Ajo mbeti e ve, kur Vartiani ndërroi jetë në vitin 1986. Ajo ndërroi jetë në vitin 1990, në Los Anxhelos, në moshën 83-vjeçare.  Varri i përbashkët i Vartianëve është në varrezat e parkut Ingleud. 

## Referime
Marokenët

**Marokenë** janë shtetas dhe qytetarë të Mbretërisë së Marokut. Popullsia e vendit është e përbërë kryesisht nga arabët dhe nga berberët (amazig). Termi gjithashtu zbatohet më gjerësisht për çdo njeri që është me kombësi marokene, që ndan një kulturë dhe identitet të përbashkët, si dhe ata që flasin si gjuhë amtare arabishten marokene ose gjuhë të tjera të Marokut.

Përveç rreth 37 milionë banorëve të Marokut, ekziston një diasporë e madhe marokene. Popullsi të konsiderueshme marokene mund të gjenden në Francë, Spanjë, Belgjikë, Itali dhe Holandë; me përqendrime më të vogla të dukshme në shtetet e tjera arabe si dhe në Gjermani, Mbretërinë e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara dhe Kanada.
Algjerianët

**Algjerianët** janë shtetas dhe qytetarë të Republikës Popullore Demokratike të Algjerisë. Shumica e popullsisë së vendit përbëhet nga arabë që përbëjnë 85% të popullsisë, dhe ka një pakicë berbere prej 15%. Termi gjithashtu zbatohet më gjerësisht për çdo njeri që është me kombësi algjeriane, që ndan një kulturë dhe identitet të përbashkët, si dhe ata që flasin si gjuhë amtare arabishten algjeriane ose gjuhë të tjera të Algjerisë.

Përveç rreth 44 milionë banorëve të Algjerisë, ekziston një diasporë e madhe algjeriane si pjesë e diasporës më të gjerë arabe. Popullsi të konsiderueshme algjeriane mund të gjenden në Francë, Spanjë, Itali dhe Mbretërinë e Bashkuar; me përqendrime më të vogla të dukshme në shtetet e tjera arabe si dhe në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada.
Tunizianët

**Tunizianët** (arabisht: *Tūnisiyyūn*, arabishte tuniziane: Twènsa) janë qytetarët dhe shtetasit e Tunizisë në Afrikën e Veriut, të cilët flasin arabishten tuniziane dhe ndajnë një kulturë dhe identitet të përbashkët tunizian. Përveç rreth 12 milionë banorëve në Tunizi, një diasporë tuniziane është krijuar me migrimin bashkëkohor, veçanërisht në Evropën Perëndimore, përkatësisht në Francë, Itali dhe Gjermani. Shumica dërrmuese e tunizianëve identifikohen si arabë që i përmbahen Islamit Synit.

### Grupet etnike 
Popullsia e vendit është e përbërë kryesisht nga arabë, me 98%. Grupet e tjera etnike përfshijnë 1% evropianë që u vendosën në vend dhe 1% të grupeve të tjera etnike, duke përfshirë kryesisht berberët dhe migrantët subsaharianë. Ndërsa ndikimi osman ishte veçanërisht i rëndësishëm në formimin e një komuniteti turko-tunizian midis elitave të vendit, popuj të tjerë migruan gjithashtu në Tunizi gjatë periudhave të ndryshme kohore, duke përfshirë, por pa u kufizuar në, subsaharianët, grekët, romakët, fenikasit (punikët), hebrenjtë dhe kolonët francezë. Megjithatë, nga viti 1870, dallimi midis masave tuniziane dhe elitës turke u bë i paqartë. Ekziston gjithashtu një popullsi e pakicës berbere (1%) e vendosur kryesisht në malet e Daharit.
Republika Socialiste Sllovake

**Republika Socialiste Sllovake** (sllovakisht: *Slovenská socialistická republika*, **SSR**) ishte nga viti 1969 deri në 1990 një republikë brenda Republikës Socialiste Çekosllovake, kur shteti më parë unitar çekosllovak u shndërrua në një federatë. Emri u përdor nga 1 janari 1969 deri në nëntor 1989. Republika Sllovake (sllovakisht: Slovenská republika, SR) ishte nga viti 1990 deri në 1992 një republikë brenda Republikës Federative Çeke dhe Sllovake, që tani është Sllovakia e pavarur.

## Historia 
Pas pushtimit të Çekosllovakisë në vitin 1968, reformat e liberalizimit u ndërprenë dhe më pas u kthyen mbrapsht. Përjashtimi i vetëm i rëndësishëm ishte federalizimi i vendit. Ish shteti centralist i Çekosllovakisë u nda në dy: *Republika Socialiste Çeke* dhe *Republika Socialiste Sllovake* me Ligjin Kushtetues të Federatës të 28 tetorit 1968, i cili hyri në fuqi më 1 janar 1969. Parlamentet e reja kombëtare (Këshilli Kombëtar Çek dhe Këshilli Kombëtar Sllovak) u krijua dhe parlamenti i vjetër i Çekosllovakisë u riemërua "Asambleja Federale" dhe u nda në dy dhoma: Shtëpia e Popullit (çekisht: *Sněmovna lidu*, sllovakisht: *Snemovňa ľudu*) dhe Shtëpia e Kombeve (çekisht: *Sněmovna národů*, sllovakisht: *Snemovňa národov*). U vunë në fuqi rregulla shumë të komplikuara votimi.

Federalizimi ishte imagjinar - të gjithë pushtetin real e mbante Partia Komuniste. Rritja e numrit të "parlamenteve" siguronte më shumë pozita për anëtarët e partisë edhe pse roli i tyre ishte thjesht simbolik.

Pas rënies së socializmit në Çekosllovaki, fjala "socialist" u hodh në emrat e dy republikave, d.m.th. Republika Socialiste Sllovake u riemërua **Republika Sllovake** (ende pjesë e Çekosllovakisë, që nga prilli 1990 e Republikës Federale Çeke dhe Sllovake).

Sistemi i komplikuar i votimit parlamentar (*de facto* kishte 5 organe të ndryshme secila me të drejtën e vetos) u mbajt pas rënies së socializmit, duke ndërlikuar dhe vonuar vendimet politike gjatë ndryshimeve rrënjësore në ekonomi.

Në nëntor 1992, parlamenti federal votoi për shpërndarjen e vendit zyrtarisht më 31 dhjetor 1992. Që nga 1 janari 1993, Republika Sllovake u bë një shtet i pavarur i quajtur Sllovakia.
Amerika franceze

djathtas|parapamje| Harta e vendndodhjes së Amerikës franceze.
**Amerika franceze** (), e quajtur ndonjëherë **Franko-Amerika**, në ndryshim nga Anglo-Amerika, është komuniteti frëngjisht-folës i njerëzve dhe diasporës së tyre, veçanërisht ata që e kanë origjinën në Francën e Re, kolonizimi i hershëm francez i Amerikës. Provinca kanadeze e Kebekut është qendra e komunitetit dhe është pika e origjinës së pjesës më të madhe të Amerikës franceze. Ajo përfshin gjithashtu komunitete në të gjitha provincat e Kanadasë (veçanërisht në Nju Brunsvik, ku frankofonët janë afërsisht një e treta e popullsisë), Shën Pierr dhe Mikelon, Shën Martin, Shën Bartelemi, Martinikë, Guadalupë (të gjitha janë pjesë e Francës), Shën Luci dhe Haiti në Karaibe; Guajanën Franceze (rajoni i jashtëm i Francës) në Amerikën e Jugut. Gjithashtu ka pakica të frëngjishtfolësve në një pjesë të Shteteve të Bashkuara (Anglia e Re, Luiziana, Misisipi, Florida, Teksas, Kaliforni, Illinois dhe Nju Jork), Republikës Domenikane, Domenikës, Grenadës dhe Trinidad dhe Tobagos.

Ordre des francophones d'Amérique është një dekoratë që u jepet në emër të komunitetit anëtarëve të saj. Ajo gjithashtu mund të përshkruhet si Frankofonia e Amerikave.

Për shkak se frëngjishtja është një gjuhë romane, Amerika franceze nganjëherë konsiderohet të jetë pjesë e Amerikës Latine, por ky term më shpesh i referohet Amerikës Hispanike dhe Amerikës Portugeze, ose thjesht Amerikës në jug të Shteteve të Bashkuara.