open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Frank Schwabe

**Frank Schwabe** (12 nëntor 1970) është një politikan gjerman i Partisë Social Demokratike (SPD) i cili ka shërbyer si anëtar i Bundestagut nga shteti i Rhein-Westfalisë së Veriut që nga viti 2005. 

Përveç punës së tij parlamentare, Schwabe ka shërbyer si Komisioner për Lirinë Globale të Fesë në Ministrinë Federale për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim në qeverinë e kancelarit Olaf Scholz që nga viti 2022. 

## Karriera politike 
Schwabe u bë fillimisht anëtar i Bundestagut pas zgjedhjeve federale gjermane të vitit 2005, duke përfaqësuar distriktin Recklinghausen I. 

Në parlament, Schwabe shërbeu për herë të parë në Komitetin për Mjedisin, Ruajtjen e Natyrës dhe Sigurinë Bërthamore nga 2005 deri në 2021.   Ai ka qenë anëtar i Komisionit për të Drejtat e Njeriut dhe Ndihmën Humanitare (që nga viti 2014), i Komisionit për Punë të Jashtme (që nga viti 2021) dhe i Nënkomitetit për Politikat Ndërkombëtare të Klimës dhe Energjisë (që nga viti 2022).  Ai ka shërbyer si zëdhënës i grupit të tij parlamentar për të drejtat e njeriut dhe ndihmën humanitare.

Brenda grupit parlamentar të SPD, Schwabe i përket të Majtës Parlamentare, një lëvizje e krahut të majtë. 

Përveç detyrave të tij në komisione, Schwabe ka qenë anëtar i delegacionit gjerman në Asamblenë Parlamentare të Këshillit të Evropës (PACE) që nga viti 2014.  Në Kuvend shërben në Komisionin për Çështje Politike dhe Demokraci; Komiteti për Nderimin e Detyrimeve dhe Angazhimeve nga Shtetet Anëtare të Këshillit të Evropës (Komiteti Monitorues); Komisioni për Rregulloren e Punës, Imunitetet dhe Çështjet Institucionale; Komisioni për Çështje Ligjore dhe të Drejtat e Njeriut; dhe Komiteti për Migracionin, Refugjatët dhe Personat e Zhvendosur. Në vitin 2018, ai u zgjodh kryetar i Grupit të Socialistëve, Demokratëve dhe të Gjelbërve . Që nga viti 2010, ai ka shërbyer gjithashtu si raportues i Asamblesë për të drejtat e njeriut dhe sundimin e ligjit në Kaukazin e Veriut .

Në negociatat për të formuar një koalicion të ashtuquajtur semaforik të SPD, Partisë së Gjelbër dhe Demokratëve të Lirë (FDP) pas zgjedhjeve gjermane të vitit 2021, Schwabe ishte pjesë e delegacionit të partisë së tij në grupin e punës për migrimin dhe integrimin, bashkë- kryesuar nga Boris Pistorius, Luise Amtsberg dhe Joachim Stamp . 

## Aktivitete tjera 
* Instituti Gjerman për të Drejtat e Njeriut (DIMR), Anëtar i Bordit të Administrimit 
* Universiteti i Hagenit, Anëtar i Bordit Këshillimor Parlamentar (që nga viti 2018)
* Federata Gjermane për Ruajtjen e Mjedisit dhe Natyrës (BUND), Anëtar 
* IG BCE, Anëtar
* FC Schalke 04, Anëtar 
* Brot für die Welt, Anëtar i Komisionit për Zhvillim dhe Ndihmë Humanitare (2014–2017)

## Shih edhe 
* Bundestagu

## Referime 
## Lidhjet e jashtme 
*  
* Bundestag biography
Festivali Ndërkombëtar i Vokalit Operistik "Marie Kraja"

Festivali Ndërkombëtar i Vokalit Operistik "Marie Kraja" është një ngjarje e rëndësishme kulturore në skenën muzikore të Shqipërisë. Nisur në janar të vitit 1999, ky festival ka bërë Tiranën një stacion të rëndësishëm në botën e muzikës operistike. Emri i tij është një homage për sopranon shqiptare të njohur, Marie Kraja, duke e kthyer kështu në një bashkësi për të promovuar talentet e reja në fushën e vokalit operistik.

Edicioni i parë i këtij festivali ka filluar nën patronatin e Ministrit të Kulturës së asaj kohe, Edi Rama, ku çmimi "Marie Kraja" u dorëzua soprano Marjana Leka. Pas kësaj, Festivali ka vazhduar të rritet dhe të zhvillohet me sukses, duke tërhequr vëmendjen e artistëve të rinj nga e gjithë bota.

Në edicionin e 18-të të këtij festivali, çmimi u fitua nga sopranoja gjermane Carolina Lopez Moreno, tregon përsëri për ndikimin dhe rëndësinë e tij në skenën ndërkombëtare të muzikës operistike. Ndër veçoritë e këtij festivali është përhapja e gjerë gjeografike e konkurrentëve, duke përfshirë artistë nga vendet më të ndryshme të botës. Kjo tregon për reputacionin dhe rëndësinë e tij në arenën ndërkombëtare.

Pjesëmarrja e mbi 300 artistëve të rinj në konkurrencë tregon për nivelin e lartë të këtij festivali dhe rëndësinë e tij si një platformë për zhvillimin e talenteve të reja në botën e muzikës klasike. Në këtë kontekst, tre komisione vendosen në Shqipëri, Angli dhe Itali për të përzgjedhur finalistët. Kjo tregon për seriozitetin dhe ndikimin e gjerë të festivalit, duke i dhënë artistëve një mundësi të madhe për të përparuar në karrierën e tyre në botën e muzikës operistike.

Përmes këtij festivali, Shqipëria shndërrohet në një qendër të rëndësishme për muzikën operistike, duke promovuar talentet vendase dhe duke çuar përpara misionin e promovimit të artit dhe kulturës muzikore në nivel ndërkombëtar. Festivali Ndërkombëtar i Vokalit Operistik "Marie Kraja" vazhdon të jetë një platformë e rëndësishme për shkëmbimin kulturor dhe përparimin e muzikës operistike në botë.  

## Referime
Andrea Llukani

**Andrea Llukani** (Tirana, 18 dhjetor 1966) është një historian shqiptar. Andrea Llukani ka botuar 50 libra, disa prej tyre i ka përmbledhur në 12 vepra.

Studimet e larta i ka përfunduar në Universitetin Kombëtar “Kapodistria” të Athinës. Gjithashtu ka studiuar në Institutin “Gëte” dhe është specializuar në “Pravoslavna Akademia”, të Çekisë.

Gjatë viteve 1998-2002, ka qenë pedagog në lëndën e Historisë së Krishtërimit, ndërsa më 2001-2002 ka qenë drejtor i radios “Ngjallja”.

Aktualisht është Përgjegjës i Sektorit të Menaxhimit të Koleksioneve në “Muzeun Historik Kombëtar”.

Prej vitit 2002 është anëtar në International Federation of Jurnalists dhe më 2006 anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Shqipërisë. 

Me botimin e albumit “Arti i ikonografisë në Shqipëri”, botim i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë krijimtaria e tij ka arritur pikën më kulmore.

Andrea Llukani ka shkruar artikuj në revista shkencore brenda dhe jashtë vendit: “Global Challenge”, “Diskutime”, “Studime Muzeologjike”, “Dritëhije”, “Emanthia”, “Albanon”, “Pelegrin”, “Alternativa”, Saturno magazine” etj.

Ai është anëtar i redaksisë së revistave shkencore “Studime Muzeologjike” dhe “Dritëhije”. Prej vitesh është kryeredaktor i gazetës dygjuhëshe shqip-italisht “Rrënjët”, “Le Radici”.

Prej vitit 2017 është anëtar i Këshillit Shkencor të Muzeut Historik Kombëtar, si edhe anëtar i Sekretarisë Teknike të Këshillit Kombëtar të Muzeve.

## Burimet 
* https://independent.academia.edu/AndreaLlukani/
* https://www.academia.edu/42200871/ANDREA_LLUKANI_MITROPOLIA_E_BERATIT_Nga_vitet_apostolike_deri_n%C3%AB_dit%C3%ABt_tona/
Thrúd

djathtas|parapamje|250x250px| Alvíssi dhe Thrúdja, ilustrim nga Lorenz Frølich
'*** (nga nordishtja e vjetër:[ˈθruːðz̠], që do të thotë "fuqia"),  nganjëherë e shkruar në anglisht si **Thrúd** ose **Thrud*', është një bijë e zotit kryesor Thor dhe perëndeshës Sif në mitologjinë nordike. Thrúd është gjithashtu emri i një prej valkirive që i shërbejnë birrë einherjar-ëve në Valhalla ( *Grímnismál*, strofa 36). Të dy mund të jenë ose jo e njëjta shifër. 

parapamje| Valkierët Hildr, Thrúd dhe Hlökk që mbajnë birrë në Valhalla (1895) nga Lorenz Frølich .
Hildr

Në mitologjinë nordike, **Hildr** (që do të thotë "beteja" në gjuhën e vjetër nordike  ) është një valkiere. Hildr dëshmohet në *Edden prozaike* si vajza e Högni-t dhe gruaja e Hedinit në *Hjaðningavíg*. Ajo kishte fuqinë për të ringjallur të vdekurit në fushat e betejës dhe e përdori atë për të mbajtur betejën e përjetshme midis Hedinit dhe Högni-t .
Kryeengjëlli

parapamje| *Lajmërimi* nga Paolo de Matteis
**Kryeengjëjt** ( /ˌ ɑːr k ˈ eɪ n dʒ əl s / ) janë grada e dytë më e ulët e engjëjve në hierarkinë e krishterë të engjëjve, të paraqitur nga Pseudo-Dionysius Areopagiti në shekullin V ose VI në librin e tij *De Coelesti Hierarchia* *Mbi Hierarkinë Qiellore* ).    Vetë fjala "kryeengjëll" zakonisht lidhet me fetë abrahamike, por qeniet që janë shumë të ngjashme me kryeengjëjt gjenden në një sërë traditash të tjera fetare.

Megjithatë, në judaizëm, engjëjve të rangut më të lartë si Mëhilli, Rafaeli, Gabrieli/Xhebraili dhe Urieli, të cilët zakonisht quhen kryeengjëj, u jepet titulli *śārīm* ( hebraisht: שָׂרִים, sing. *שָׂר*, *śār)* që do të thotë " princat ", për të treguar gradën dhe statusin e tyre epror. Dy shembuj të kësaj mund të shihen te Danieli 10:13 dhe 12:1, ku Mëhilli, Shefi i Ushtrisë Qiellore, përmendet si *ʾaḥaḏ haśśārīm hārišōnīm* (Hebraisht: אַחַד הַשָּׂרִים הָרִאשֹׁנִים) në të parën, që do të thotë "një nga të parët /kryeprincat", dhe *haśśar haggāḏōl* (hebraisht: הַשַּׂר הַגָּדוֹל) në këtë të fundit, që do të thotë "princi i madh".    

## Përshkrim 
majtas|parapamje| Katër kryeengjëjt, mozaikë në Kishën e Shën Gjonit, Warminster
Mëhilli dhe Gabrieli njihen si kryeengjëj në Judaizëm dhe Islam, dhe nga shumica e të krishterëve . Rafaeli - i përmendur në Librin deuterokanonik/apokrif të Tobit &#xAD; - njihet gjithashtu si një engjëll kryesor në kishat katolike, luterane, anglikane dhe ortodokse lindore.  Gabrieli, Mëhilli dhe Rafaeli nderohen në kishën katolike dhe kishat luterane me një festë më 29 shtator (midis 1921 dhe 1969, 24 mars për Gabrielin dhe 24 tetor për Raphaelin), dhe në Kisha Ortodokse Lindore më 8 nëntor (nëse përdoret kalendari Julian, kjo korrespondon me 21 Nëntorin në Gregorian).  Kryeengjëjt e emërtuar në Islam janë Xhibrail, Mika'il, Israfil dhe 'Azra'il . Literatura hebraike, si Libri i Enokut, përmend gjithashtu Metatronin si një kryeengjëll, i quajtur" më i larti i engjëjve", megjithëse pranimi i këtij engjëlli nuk është kanun në të gjitha degët e besimit.

* *Mëhill/Mikael* në gjuhën hebraike do të thotë "Kush është si Zoti?" ose "Kush është i barabartë me Zotin?" Mëhilli është përshkruar nga kohët e hershme të krishtera si një komandant, i cili mban në dorën e djathtë një shtizë me të cilën sulmon Luciferin/Shejtanin/Djallin dhe në dorën e majtë një degë palme jeshile. Në krye të shtizës, ka një fjongo prej liri me një kryq të kuq.
* *Gabriel* në hebraisht do të thotë "Zoti është forca ime" ose "Fuqia e Zotit".
* *Rafaeli* është një emër hebraik që do të thotë "Është Zoti që shëron" ose "Zoti shëron".  
* *Uriel* në gjuhën hebraike do të thotë "Zoti është drita ime", ose "Drita e Perëndisë" (II Esdras 4:1, 5:20). Ai është paraqitur duke mbajtur një shpatë në dorën e djathtë dhe një flakë në të majtën.
Reckless (këngë e Madison Beer)

"**Reckless**" (shqip: "**I pakujdesshëm**") është një këngë e këngëtares amerikane Madison Beer. U publikua më 4 qershor 2021 nga Epic and Sing It Loud si singulli kryesor nga albumi i saj i dytë në studio, *Silence Between Songs* (2023). Kënga u shkrua dhe u prodhua nga Madison Beer, Leroy Clampitt dhe Tim Sommers nga Kinetics & One Love, me Jeremy Dussolliet nga Kinetics & One Love gjithashtu duke marrë kredite shkrimi.

## Përbërja 
Sipas Beer, "Reckless" ka të bëjë me "sa e lehtë është për disa njerëz në marrëdhënie që të lëndojnë të tjerët dhe të vazhdojnë pa asnjë faj". Ajo njëkohësisht shkroi dhe bashkëprodhoi këngën. 

## Pritje kritike 
*Reckless* u prit me vlerësime pozitive pas publikimit të tij. *Clash* e quajti këngën "...një pjesë mrekullisht e rritur e shkrimit të këngëve pop".  *Hypebae* tha se kënga "demostron[es] vokalin e saj qetësues." 

## Videoklipi 
Videoklipi u publikua më 29 qershor 2021. Ajo përshkruan Beer në një botë si përrallë, ku ajo ngjitet në një shkallë për të arritur në majë të një pirg librash gjigantë; qëndron në majë të një makine ndërsa kalon vetë përmes një tuneli; dhe noton në një oqean me faqe librash në të.

## Kreditë dhe personeli 
* Madison Beer&nbsp;– vokal, shkrim këngësh, produksion, kompozitor, interpretues i lidhur
* Leroy Clampitt&nbsp;– shkrimi i këngëve; produksion, kompozitor, vokal në sfond, bas, bateri, kitarë, programues
* Tim Sommers&nbsp;– shkrimi i këngëve, produksioni, kompozitor, vokale në sfond, bateri, tastierë, programues
* Jeremy Dussoliet&nbsp;– autor këngësh, kompozitor
* Randy Merrill&nbsp;– inxhinier master
* Mitch McCarthy&nbsp;– inxhinier përzierës
* Kinga Bacik&nbsp;– vargje

## Referime
Miodrag Bulatovic

**Miodrag Bulatović** (20 shkurt 1930 – 15 mars 1991) ishte shkrimtar, romancier, gazetar dhe dramaturg. 

## Biografia 
Bulatović filloi në vitin 1956 me një libër me tregime të shkurtra, *Djavoli dolaze* ("Djajtë po vijnë", përkthyer si *Ndaloni Danubin* ), për të cilin ai mori çmimin e Unionit të Shkrimtarëve të Serbisë. Romani i tij *Gjeli i kuq fluturon drejt qiellit*, i vendosur në atdheun e tij në Malin e Zi verilindor, u përkthye në më shumë se njëzet gjuhë të huaja. Më pas ai ndaloi së botuari për një kohë, për të protestuar kundër ndërhyrjeve në punën e tij.

Romani i tij i radhës *Hero on a Donkey*, "Një makth i errët i nxehtë i një romani lufte...",  u botua për herë të parë jashtë vendit dhe vetëm katër vjet më vonë (1967) në Jugosllavi.

Temat e zakonshme në veprat e tij janë demonët, e keqja, humori grotesk dhe i zi. 

Në vitin 1975, Bulatović fitoi çmimin NIN për romanin e vitit për *Njerëzit me katër gishta*, një pasqyrë e jetës së emigrantit.  *Gishti i Pestë* ishte një vazhdim i atij libri. Romani i tij i fundit ishte *Gullo Gullo*, i cili bashkoi tema të ndryshme nga librat e tij të mëparshëm. 

Një bibliotekë në Rakovicë mban emrin e tij. 

Bulatoviç ishte i njohur "për nacionalizmin e tij të ashpër serb, i cili i dha atij armiqësinë e grupeve të tjera etnike në Jugosllavi, dhe ai ishte një zyrtar i Partisë Socialiste të Serbisë ".  Kandidatura e tij për Kryetar të Shoqatës së Shkrimtarëve të Jugosllavisë në vitin 1986 u refuzua nga dega sllovene, kosovare, malazeze dhe kroate e Shoqatës duke kontribuar në shpërbërjen e mëvonshme të Shoqatës në vitin 1989. 

## Publikimet 
* *Ndaloni Danubin* (Djavoli dolaze, 1956)
* *Ujku dhe kambana* (Vuk i zvono, 1958)
* *Gjeli i Kuq fluturon drejt qiellit* (Crveni petao leti prema nebu, 1959)
* *Godot ka mbërritur* (Godo je došao, 1966)
* *Hero mbi një gomar* (Heroj na magarcu, 1967)
* *Lufta ishte më e mirë* (Rat je bio bolji, 1968)
* *Njerëzit me katër gishta* (Ljudi sa četiri prsta, 1975)
* *Gishti i Pestë* (Peti prst, 1977)
* *Gullo gullo* (1981)
* *Dashnori i vdekjes* - një seri artikujsh në gazetën *Politika* (Ljubavnik smrti, 1990)

## Referime
Prokop Gjergo

**Prokop Gjergo** (Durrës, 3 korrik 1917 – 26 shkurt 1997) ishte ekonomist, poet dhe përkthyes i disave prej veprave më të njohura të letërsisë klasike franceze në shqip, duke u specializuar në dramën në vargje. 

Gjergo lindi në një familje tregtare me origjinë nga Berati, e cila ishte vendosur në Durrës në fund të shekullit XIX duke hapur një kinkaleri dhe një agjensi tregtare.

Studioi një vit në Liceun Francez të Korçës, por e la shkollën me vdekjen e të jatit në 1932 dhe studimet e mesme i përfundoi në Shkollën Tregtare të Vlorës. 

Pas Luftës së Dytë Botërore, punoi financier në ndërmarrje të ndryshme të qytetit të Durrësit. Në vitin 1948 ai shkruan fshehurazi poemën “Dhë rënkoi gjithë Shqipëria” kushtuar Shefqet Bejës, por poezitë arriti t'i botojë pas rënies së komunizmit.

Përkthimin e parë, rrëfimin e gjatë "Inkuizitori i madh" brenda romanit "Vëllezërit Karamazov" të Dostojevskit, e kreu në vitin 1949. Përkthimi i parë i botuar ka qenë tragjedia "Sidi" e Kornejit në vitin 1960 nga Shtëpia Botuese "Naim Frashëri", më pas përktheu "Andromakën" dhe tragjedi të tjera të Zhan Rasinit, "Mizantropin" dhe mjaft komedi të tjera nga Molière, pjesë të hershme teatrale të Viktor Hygoit, "Cyrano de Bergerac" të Edmond Rostand-it. Ka përkthyer dhe "Artin poetik" të Bualoit dhe romanin "Krimin e Silvestër Bonarit" nga Anatole France. Pas viteve nëntëdhjetë, shtëpia botuese Jozef në Durrës nxori një pjesë të përkthimeve të pabotuara të Gjergos. Numri i veprave të përkthyera mbërriti në 49 dhe i vargjeve të përkthyera në më shumë se 75,000.

Një nga sfidat për Prokop Gjergon ishte balancimi i pasionit të tij për përkthimin me punën e tij të përditshme si financier. Megjithatë, në shtëpinë e tij modeste, ai i shfrytëzonte kohët e lira për të punuar në përkthimet e tij. Më vonë, financieri dhe përkthyesi i shquar u rrethua nga një bibliotekë e madhe librash, që të gjitha rezultonin nga puna e tij intensive dhe pasionante në botimin e veprave të përkthyera.

Pas një sëmundje të rëndë, Prokop Gjergo u nda nga jeta, duke lënë pas një trashëgimi të madhe kulture. Veprat e tij të përkthyera mbeten si një testament i pasionit dhe dedikimit të tij për kulturën, dhe meritojnë të vlerësohen dhe të studiohen me kujdes për kontributin e tyre të jashtëzakonshëm në kulturën shqiptare. 

## Referime
Knut Abraham

**Knut Friedrich Alexander Abraham** (lindur më 4 qershor 1966) është një diplomat dhe politikan gjerman i Unionit Kristian Demokratik (CDU). Që nga viti 2021, ai është deputet i Bundestagut gjerman .  

## Jeta e hershme dhe edukimi 
Abrahami lindi dhe u rrit në Hamburg . Pas diplomimit në gjimnazin Hansa në Bergedorf në 1985, ai ishte ushtar me kontratë në shërbimin e integruar të NATO-s në Brunssum deri në vitin 1987. Më pas ai studioi drejtësi në Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn dhe kaloi provimin e tij të parë shtetëror në drejtësi në Gjykatën e Lartë Rajonale të Dyseldorfit në 1993. Pasi përfundoi nëpunësin e tij ligjor në Gjykatën e Apelit të Berlinit, ai kaloi provimin e dytë shtetëror në drejtësi në vitin 1998.

## Karriera e hershme 
Nga viti 1987 deri në 1996 Abrahami shërbeu si menaxher zyre për Otto von Habsburg në Bon dhe Berlin . Ai ishte gjithashtu asistent i tij parlamentar në Parlamentin Evropian në Bruksel nga viti 1994.

Abrahami më pas ndoqi qendrën e trajnimit të Ministrisë së Jashtme Federale dhe bëri postimin e tij të parë në Ambasadën Gjermane në Helsinki në verën e vitit 1999, ku kaloi Provimin 1 të Karrierës. Nga viti 2000 deri në vitin 2003 ka qenë Sekretar i Parë i Ambasadës Gjermane në Sofje . Më pas ai kaloi në Ministrinë e Jashtme si konsulent në departamentin e NATO-s deri në vitin 2005. Më pas ai punoi si konsulent në departamentet parlamentare dhe të kabinetit dhe shkoi në Kancelarinë Federale në vitin 2006 si zëvendësdrejtor i departamentit për çështjet globale .

Në vitin 2011 ai u emërua Konsull i Përgjithshëm dhe Shef i Departamentit Ligjor dhe Konsullor në Ambasadën Gjermane në Uashington . Gjatë kësaj kohe ai vizitoi rregullisht edhe Jens Soering, një shtetas gjerman i cili kishte qenë i burgosur në Shtetet e Bashkuara për shumë vite. 

## Karriera politike 
parapamje| Abraham me kryetaren e parlamentit letonez Inese Lībiņa-Egnere në 2022

### Fillimet e hershme 
Abrahami ishte anëtar i Young Union përpara se të bashkohej me CDU në 1985.

Në 2009, 2014 dhe 2019 Abraham kandidoi pa sukses për Parlamentin Evropian . 

### Deputet i Parlamentit Gjerman, 2021–tani 
Në zgjedhjet federale gjermane të vitit 2021, Abrahami kontestoi Elbe-Elster – Oberspreewald-Lausitz II, por u zgjodh në Bundestagun e 20-të gjerman përmes listës shtetërore.  Në parlament, ai ka shërbyer që atëherë në Komisionin për Punë të Jashtme dhe në Komisionin për të Drejtat e Njeriut dhe Ndihmën Humanitare. 

Përveç detyrave të tij në komisione, Abraham është anëtar i delegacionit gjerman në Asamblenë Parlamentare të Këshillit të Evropës (PACE). Në Kuvend, ai shërben në Komisionin për Çështje Juridike dhe të Drejtat e Njeriut. 

## Jeta personale 
Abrahami jeton në Schönewalde, në rrethin e Dubros. Ai ka pesë fëmijë dhe është i martuar me gruan e tij Marion që nga viti 1996. Ai është i besimit ungjillor luteran. 

## Shih edhe 
* Bundestagu

## Referime
Aleksandar Ivović

**Aleksandar Ivović**, (24 shkurt 1986) është një vaterpolist profesionist malazez. 

## Biografia 
Ai e filloi karrierën e tij në PVK Jadran, e cila është skuadra e tij e parë seniore për të cilën konkurron. Ai ishte anëtar i ekipit kombëtar të vaterpolit për meshkuj të Malit të Zi në Lojërat Olimpike Verore 2008 . Skuadra arriti deri në gjysmëfinale, ku u mund nga Hungaria dhe më pas humbi nga Serbia në ndeshjen për medaljen e bronztë.  

Në Lojërat Olimpike Verore 2012, ai ishte përsëri një anëtar i ekipit të Malit të Zi, ku humbën ndaj Kroacisë në gjysmëfinale, dhe më pas humbën përsëri nga Serbia në ndeshjen e medaljes së bronztë, këtë herë 11–12.  Ai konsiderohet si një nga mbrojtësit më të mirë të të gjitha kohërave dhe nga shumë më i miri në pozitën e tij në botë pasi mund të transformojë të gjithë mbrojtjen e ekipit të tij.

## Çmimet 
* Çmimi i vaterpolit mashkull i Swimming World Magazine "Lojtari i Vitit në Botë" : 2011, 2018
* MVP i LEN Champions League : 2017–18
* Anëtar i Ekipit të Dytë Botëror të 2000–2020 nga *total-waterpolo* 
* Anëtar i Ekipit Botëror sipas *total-waterpolo* 2018,  2019 
* Komiteti Olimpik i Malit të Zi "Sportisti i Vitit": 2015, 2016
* MVP i Ligës së Adriatikut 2008–09 me PVK Jadran 
* Golashënuesi më i mirë i Ligës së Adriatikut 2008–09: 103 gola me PVK Jadran 
* MVP i Ligës së Adriatikut 2009–10 me PVK Jadran 
* Golashënuesi më i mirë i Ligës së Adriatikut 2009–10: 68 gola me PVK Jadran 
* Golashënuesi më i mirë i Serisë A1 2010–11 : 79 gola me Pro Recco
* Golashënuesi më i mirë i Ligës së Adriatikut 2012–13: 66 gola me Jug Dubrovnik
* Skuadra e Turneut të Lojërave Olimpike 2012
* Skuadra e Turneut të Lojërave Olimpike 2020
* Golashënuesi më i mirë i Lojërave Olimpike 2020 : 24 gola
* Golashënuesi më i mirë i Ligës Botërore 2018 : 14 gola
* Golashënuesi më i mirë i Kampionatit Evropian 2018 : 17 gola
* Golashënuesi më i mirë i Kampionatit Botëror 2013 : 20 gola
* Golashënuesi më i mirë i Kampionatit Botëror 2019 : 21 gola
* Skuadra e Turneut të Kampionatit Botëror 2013
* Skuadra e Turneut të Kampionatit Botëror 2019
* MVP i Ligës Botërore : Tbilisi 2020

## Shih edhe 
* Sporti në Mal të Zi

## Referime
Goran Stojanović

**Goran Stojanović** (24 shkurt 1977) është një hendbollist malazez që luan në Katar për Al Rayyan dhe Katarin.

## Karriera në klub 
Pasi filloi në klubin e tij të lindjes Mornar Bar, Stojanović luajti për Crvena zvezda (2000–2002), Lovćen (2002–2004), Grasshoppers (2004–2005), VfL Pfullingen (2005–2006), VfL Gummersbach (2002–2006), Rhein-Neckar Löwen (2011–2014) dhe El Jaish (2014–2017) dhe Al Rayyan (2022–tani).

## Karriera ndërkombëtare 
Në nivel ndërkombëtar, Stojanović përfaqësoi Malin e Zi në Kampionatin Evropian 2008 në paraqitjen debutuese të vendit në turne të mëdha. Ai më vonë kaloi besnikërinë e tij në Katar,  duke fituar medaljen e artë në Kampionatin Aziatik 2014 .  Stojanović ishte anëtar i ekipit që përfundoi si nënkampion në Kampionatin Botëror 2015 . Ai më pas ndihmoi Katarin të fitonte Kampionatin Aziatik 2016 dhe më vonë mori pjesë në Lojërat Olimpike Verore 2016 . Stojanović fitoi gjithashtu dy medalje të arta në Lojërat Aziatike ( 2014 dhe 2018 ). 

## Shih edhe 
* Sporti në Mal të Zi

## Referime
Dushko Markoviq

**Dushko Marković** (6 korrik 1959) është një politikan malazez që shërbeu si Kryeministër nga 2016 deri në 2020.   

## Fëmijëria dhe arsimi 
Marković lindi më 6 korrik 1959 në Mojkovac, Jugosllavi . Shkollën fillore dhe të mesme e kreu në Mojkovc dhe u diplomua për drejtësi në Universitetin e Kragujevcit .  Pasi u diplomua në Kragujevc, ai filloi të punojë në këshillim ligjor për minierën *e Brskovës* në Mojkovac.  Ai është i martuar dhe ka tre fëmijë.  Gruaja e Jovanoviç dëshmoi në gjykatë se Marković kërcënoi se do ta vriste Jovanoviçin gjatë një telefonate në prill 2003, në të njëjtin muaj që zyra e *Danit* iu vu zjarri. 

Në vitin 2005, pas themelimit të Agjencisë së re të Sigurisë Kombëtare (ANB) në maj të atij viti, Markoviç u emërua nga Parlamenti në krye të agjencisë, një post që ai e mbajti deri në vitin 2010.  Emërimi i tij u dënua nga opozita, e cila akuzoi Markoviçin për përfshirje në skandale korrupsioni dhe për mosdhënie informacioni në hetimin për vrasjen e Dushko Jovanoviqit në vitin 2004. 

## kryeministër 
[majtas|parapamje|180x180px| Markoviç me Zëvendës Presidentin e SHBA Mike Pence, [Podgorica|Podgoricë, 1 gusht 2017]]
Më 9 nëntor 2016, Markoviç u propozua për kryeministër nga presidenti i Malit të Zi Filip Vujanoviç,  dhe më 28 nëntor ai u konfirmua nga 41 nga 81 anëtarë të parlamentit (me opozitën që bojkotoi kuvendin ), me mbështetjen e tij. të partive të pakicës shqiptare, kroate dhe boshnjake. 
parapamje|280x280px| Marković dhe ministrja e jashtme austriake Karin Kneissl në Podgoricë, më 5 tetor 2018
Më 25 maj 2017, Markoviç u bë titull i lajmeve në mbarë botën kur presidenti i Shteteve të Bashkuara Donald Trump u shfaq duke e shtyrë atë mënjanë për t'u marrë para tij në një foto gjatë një takimi të nivelit të lartë të NATO-s, ku mori pjesë për herë të parë Mali i Zi. ditë përpara pranimit të saj zyrtar në aleancë .  Më vonë, Markoviç iu përgjigj pyetjeve në lidhje me incidentin duke e hequr supet. 

Më 10 tetor 2018, Markoviç shprehu mbështetjen e tij  për amendamentet në Ligjin për Simbolet Shtetërore dhe Ditën e Shtetësisë, të cilat do të ndëshkonin ata që nuk ngrihen për himnin kombëtar malazez deri në 2000 euro .  Ndryshimi përfshinte nivelet në varësi të profesionit të subjektit, me gjoba për biznesmenët deri në 6,000 € dhe deri në 20,000 € për ata që punojnë në sistemin ligjor. 

Nga fundi i dhjetorit 2019, ligji i saposhpallur i fesë, i cili de jure transferon pronësinë e ndërtesave dhe pronave të kishës nga Kisha Ortodokse Serbe në Mal të Zi në shtetin malazez, shkaktoi një sërë protestash masive të ndjekura me bllokime rrugësh, të cilat vazhduan deri në vitin 2020. 

## Shih edhe 
* Politika në Mal të Zi

## Referime
Kepi i Shëngjergjit

**Kepi i Shëngjergjit** është një kep që ndodhet në Shqipëri    në prefekturën e Qarkut të Vlorës, në pjesën jugperëndimore të vendit, 110 km në jug të Tiranës, kryeqytetit të vendit.

## Vështrim 
Toka përreth Kepit të Shëngjergjit është kodrinore në jugperëndim, por në veri është e rrafshët. Në veriperëndim deti është më afër Kepit të Shëngjergjit.  Vendi më i lartë në zonë ka një lartësi prej 322 metrash dhe është 1.0 km në jugperëndim të Kepit të Shëngjergjit.  Qyteti më i afërt është Vlora, 13.7 km në lindje të Kepit të Shëngjergjit. Në rajonin përreth Kepit të Shëngjergjit, lëndinat janë shumë të zakonshme.  Mesatarja e reshjeve 1,442 milimetra në vit. Muaji më i lagësht është shkurti me 205 milimetra shi dhe më i thati është gushti me 22 milimetra. 

## Shih edhe 
* Riviera shqiptare

## Referime
Lamezia Terme

**Lamezia Terme** është një qytet dhe komunë në Italinë e Jugut, të provincës e Katanxaros, në Kalabri me  banorë (), të cilët jetojnë në një sipërfaqe prej 140,73 km².

## Referime
Muzeu Simon Janashia i Gjeorgjisë

djathtas|parapamje| Muzeu Simon Janashia i Gjeorgjisë
**Muzeu Simon Janashia i Gjeorgjisë** (  ), i njohur më parë si Muzeu Shtetëror i Historisë së Gjeorgjisë, është një nga muzetë kryesore të historisë në Tbilisi, Gjeorgji, i cili shfaq gjetjet kryesore arkeologjike të vendit.  

## Vështrim 
Muzeu evoluoi nga muzeu i Departamentit Kaukazian të Shoqërisë Gjeografike Perandorake Ruse, i themeluar më 10 maj 1852 dhe u shndërrua në Muzeun Kaukazian me iniciativën e eksploruesit gjerman Gustav Radde në 1865. Pasi Gjeorgjia rifitoi pavarësinë nga Rusia (1918), muzeu u riemërua në Muzeun e Gjeorgjisë në 1919. Noe Kipiani ishte drejtori i parë i muzeut. Një pjesë e madhe e koleksionit të tij u evakuua nga qeveria e Gjeorgjisë në Evropë pas marrjes së vendit nga bolshevikët në vitin 1921 dhe u kthye në Gjeorgjinë Sovjetike me përpjekjet e studiuesit emigrant gjeorgjian Ekvtime Takaishvili në 1945. Në vitin 1947, muzeu mori emrin e historianit të ndjerë gjeorgjian Simon Janashia. Muzeu vuajti ndjeshëm gjatë viteve të trazirave post-sovjetike në Gjeorgji në fillim të viteve 1990: Ai u dëmtua për herë të parë në luftimet gjatë grushtit të shtetit ushtarak në 1991–2, pasuar nga shkatërrimi i një pjese të koleksionit të tij nga zjarri. Në vitin 2004, Muzeu Janashia u integrua me muzetë e tjerë kryesorë të Gjeorgjisë nën një sistem të përbashkët të menaxhimit të Muzeut Kombëtar të Gjeorgjisë.

Muzeu zë ndërtesa të ndryshme kronologjike dhe stilistike në qendër të Tbilisit, me ekspozitën kryesore të vendosur në Rustaveli Avenue . Kjo ndërtesë e fundit u projektua duke përdorur elementë të dekorit mesjetar gjeorgjian nga arkitekti Nikolay Severov në vitin 1910 në vendin e një ndërtese më të vjetër me autor A. Zaltsman.

Muzeu strehon qindra mijëra artefakte arkeologjike dhe etnografike gjeorgjiane dhe kaukaziane. Një ekspozitë e përhershme ndjek në mënyrë kronologjike zhvillimin e kulturës materiale të Gjeorgjisë nga epoka e bronzit deri në fillim të shekullit të 20-të. Disa nga ekspozitat më të vlefshme të muzeut përfshijnë fosilet Homo Ergaster të zbuluara në Dmanisi ; rezervuari Akhalgori i shekullit të 5-të para Krishtit, i cili përmban shembuj unikë të bizhuterive, duke përzier frymëzimet akamenide dhe vendase; një koleksion prej rreth 80,000 monedhash, kryesisht të prerjes gjeorgjiane; ikona mesjetare dhe pjesë argjendarie të sjella këtu nga vende të ndryshme arkeologjike në Gjeorgji; Mozaiku i Shuhutit, mozaik i banjës nga fshati Shukhuti që daton nga shek. IV-V; dhe një lapidar që përfshin një nga koleksionet më të pasura në botë të mbishkrimeve urartiane .

## Shih edhe 
* Kultura e Gjeorgjisë

## Referime 
* Muzeu Janashia i Gjeorgjisë . Faqja e internetit e Muzeut Kombëtar të Gjeorgjisë
* Muzeu Kombëtar i Gjeorgjisë: Muzeu Janashia i Gjeorgjisë . Faqja e internetit e Ministrisë së Kulturës, Sportit dhe Mbrojtjes së Monumenteve të Gjeorgjisë
Feja në Uzbekistan

është feja kryesore në Uzbekistan.]]
Islami është **feja mbizotëruese në Uzbekistan** . 

Në vitin 2022, Ministria e Punëve të Jashtme të Uzbekistanit vlerësoi se Islami ndiqej nga 96.3% e popullsisë;  shumica e muslimanëve ndjekin shkollën Hanefite të Islamit Sunit .

## Të tjera 
* Feja në Kazakistan
* Feja në Taxhikistan
* Feja në Iran
* Feja në Afganistan
Teatri Tumanishvili

parapamje|250x250px| Hyrja e Teatrit Tumanishvili
**Teatri i Aktorëve të Filmit në Tbilisi me emrin Mikheil Tumanishvili** - teatri gjeorgjian në Tbilisi u themelua në vitin 1978 nga Mikheil Tumanishvili si një teatër-studio eksperimentale (punëtori teatrale).  

## Historiku 
Në vitin 1975, Mikheil Tumanishvili, së bashku me studentët dhe bashkëpunëtorët e tij, formuan një trupë të re teatrore, e cila tërhoqi menjëherë vëmendjen e publikut. Së shpejti, me iniciativën e menaxhmentit të "Kinostudio Georgian Film", grupit iu nda një skenë në bazën e studios së vjetër të filmit. Kështu u themelua teatri i ri gjeorgjian, i cili më vonë u quajt Teatri i Aktorëve të Filmit. Që nga themelimi i tij, teatri ka zënë një vend të rëndësishëm në botën e teatrit gjeorgjian dhe ka fituar njohje ndërkombëtare. Gjatë ekzistencës së tij, Tatr performoi në festivale në Evropë, Amerikë dhe Australi, ku fitoi një sërë nominimesh. Duhet theksuar se drama e Mikheil Tumanishvilit “Don Juan” është përfshirë në top dhjetëshen e Edinburgut. "Derrat e Bakulës" dhe "Ëndrra e një nate vere" të Tumanishvilit morën gjithashtu njohje ndërkombëtare.

Në vitin 1996, Mikheil Tumanishvili vdiq dhe teatri mori emrin e tij. Deri më sot, shumica e dishepujve të Mikheil Tumanishvili punojnë në teatër, të cilët përpiqen të ruajnë traditat më të mira të teatrit dhe në të njëjtën kohë nuk i shmangen eksperimenteve të guximshme. Teatri Tumanishvili është i lidhur me një sërë shfaqjesh eksperimentale. Në vitin 2015 u hap një skenë e vogël në teatrin Tumanishvili me shfaqjen eksperimentale ("Shtëpia e pastër").

## Skena 
Skena e teatrit Tumanishvili është disi specifike dhe i ngjan një skene shekspiriane. Skena nuk ka perde apo sfond dhe vjen në kontakt të ngushtë me publikun. Vlen të përmendet sfondi i skenës së Teatrit Tumanishvili, i cili është kthyer në një nga kartat e biznesit të teatrit. Në vitin 1992, për shkak të situatës së vështirë ekonomike, teatri nuk mund të gjente fonde për dekorim, kështu që artisti Gogi Alexi-Meshkhishvili iu drejtua një metode të tillë: ai e lyente murin me tulla pas skenës të bardhë dhe pikturoi dekorimin e shfaqjes mbi të. . Që atëherë, piktura murale e Teatrit Tumanishvili nuk ka ndryshuar.

## Shih edhe 
* Kultura e Gjeorgjisë

## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare e internetit
Feja në Kazakistan

Sipas sondazheve të ndryshme, shumica e qytetarëve të Kazakistanit, kryesisht kazakë etnikë, identifikohen si myslimanë sunitë .   Në vitin 2020, myslimanët shiitë përbënin 0.55% të popullsisë. 

Sipas vlerësimit të Qendrës Kërkimore Pew, 72% e popullsisë praktikon fenë islame. Ai vlerësoi gjithashtu se 23.1% praktikojnë krishterimin, 4% janë të palidhur dhe 0.9% e popullsisë praktikojnë fe të tjera, kryesisht budizëm dhe fenë popullore. 

Ka gjithsej 2,900 xhami,  të gjitha të lidhura me "Shoqatën Shpirtërore të Myslimanëve të Kazakistanit", të kryesuar nga një myfti suprem.  Kurban Bajrami njihet si festë kombëtare.

## Të tjera 
* Feja në Azerbajxhan
* Feja në Taxhikistan
* Feja në Iran
* Feja në Turkmenistan
Feja në Kirgistan

është feja kryesore në Kirgistan.]]
Islami është **feja kryesore në Kirgistan** dhe kushtetuta garanton lirinë e fesë. 

Kirgistani është një vend multikulturor dhe shumë-fetar me Islamin, Budizmin, Bahá'í, Krishterimin (përfshirë Kishën Ortodokse Ruse, Katolicizmin Romak, Kishën Adventiste të Ditës së Shtatë dhe Dëshmitarët e Jehovait ), Judaizmin dhe fetë e tjera që të gjitha kanë një prani në vend. Myslimanët përbëjnë grupin kryesor fetar në Kirgistan me rreth 90% të popullsisë që nga viti 2017.

## Të tjera 
* Feja në Azerbajxhan
* Feja në Taxhikistan
* Feja në Iran
* Feja në Afganistan
Feja në Taxhikistan

në Isfara]]
Islami është feja mbizotëruese në Taxhikistan .

Islami u soll në rajon nga arabët në shekullin e VII. Që nga ajo kohë, ajo është bërë një pjesë integrale e kulturës Taxhikistane. Taxhikistani është një vend laik,  por epoka post-sovjetike ka parë një rritje të dukshme të praktikave fetare në vend.  Shumica e muslimanëve të Taxhikistanit i përmbahen degës sunite të Islamit dhe një grup më i vogël (kryesisht në Gorno-Badakhshan në lindje) i përkasin degës shiite të Islamit. Besimi ortodoks rus është më i përhapuri nga fetë e tjera, megjithëse komuniteti rus u tkurr ndjeshëm në fillim të viteve 1990. Disa grupe të tjera të vogla të krishtera tani gëzojnë lirinë relative të adhurimit. Taxhikistani ka gjithashtu një komunitet të vogël hebre. 

## Të tjera 
* Feja në Uzbekistan
* Feja në Kirgistan
* Feja në Iran
* Feja në Mongoli
Feja në Kinë

(shek. 12) që portretizon tre burra që përfaqësojnë konfucianizmin, taoizmin dhe budizmin duke qeshur së bashku]]

 ) në malin Putuo në Zhoushan, Zhejiang]]
**Feja në Kinë** është e larmishme dhe shumica e njerëzve kinezë janë ose jo-fetarë ose praktikojnë një kombinim të budizmit dhe taoizmit me një botëkuptim konfucian, i cili kolektivisht quhet fe popullore kineze .

Republika Popullore e Kinës është zyrtarisht një shtet ateist,  por qeveria njeh zyrtarisht pesë fe: Budizmin, Taoizmin, Krishterimin ( Katolicizmi dhe Protestantizmi njihen veçmas) dhe Islami . 

## Të tjera 
* Feja në Uzbekistan
* Feja në Kirgiztan
* Feja në Iran
* Feja në Korenë e Veriut
Feja në Korenë e Veriut

Nuk ka statistika zyrtare të njohura të **feve në Korenë e Veriut** . Zyrtarisht, Koreja e Veriut është një shtet ateist, megjithëse kushtetuta e saj garanton ushtrimin e lirë të fesë, me kusht që praktika fetare të mos futë forca të huaja, të dëmtojë shtetin ose të dëmtojë rendin ekzistues shoqëror. Bazuar në vlerësimet nga fundi i viteve 1990  dhe vitet 2000,   Koreja e Veriut është kryesisht jofetare, me fetë kryesore që janë shamanizmi dhe kondoizmi . Ka komunitete të vogla budistësh dhe të krishterësh . Kondoizmi përfaqësohet në politikë nga Partia e Miqve të Rinj të Rrugës Qiellore,  dhe konsiderohet nga qeveria si " feja kombëtare " e Koresë  për shkak të identitetit të saj si një *minjung* (popullor)  dhe " Lëvizja revolucionare antiimperialiste .

## Të tjera 
* Feja në Uzbekistan
* Feja në Rusi
* Feja në Iran
* Feja në Korenë e Jugut
Feja në Korenë e Jugut

.]]
**Feja në Korenë e Jugut** është e larmishme. Shumica e koreano-jugorëve nuk kanë fe . Krishterimi ( Protestantizmi dhe Katolicizmi ) dhe Budizmi janë rrëfimet mbizotëruese midis atyre që lidhen me një fe formale.  Budizmi, i cili mbërriti në Kore në vitin 372 pas Krishtit, ka mijëra tempuj të ndërtuar në të gjithë vendin. 

Sipas një sondazhi të Gallup Korea të vitit 2021, 60% identifikohen me asnjë fe, 16% me protestantizëm, 17% me budizëm, 6% me katolicizëm dhe 1% me fe të tjera.  Në vitin 2010, një sondazh i Qendrës Kërkimore Pew zbuloi se rreth 46% e njerëzve nuk kishin fe. Kjo tregon një rritje të mundshme të madhe të mosfesë në harkun kohor të një dekade.

Budizmi ishte me ndikim në kohët e lashta dhe krishterimi kishte ndikuar në segmente të mëdha të popullsisë në shekullin e 18-të dhe të 19-të, megjithatë ata u rritën me shpejtësi në anëtarësim vetëm nga mesi i shekullit të 20-të, si pjesë e transformimeve të thella që kaloi shoqëria koreano-jugore në shekullit të kaluar.  Por ato kanë shënuar një rënie nga viti 2000 e në vazhdim. Fetë vendase shamanike (dmth. *Sindo* ) mbeten të njohura dhe mund të përfaqësojnë një pjesë të madhe të të palidhurve. Në të vërtetë, sipas një sondazhi të vitit 2012, vetëm 15% e popullsisë deklaroi se nuk ishte fetar në kuptimin e " ateizmit ".  Sipas censusit të vitit 2015, përqindja e të pafeve është më e lartë tek të rinjtë, rreth 64,9% tek 20-vjeçarët. 

Koreja hyri në shekullin e 20-të me një prani tashmë të rrënjosur të krishterë dhe një shumicë dërrmuese të popullsisë që praktikonte fenë vendase, Sindo .

## Të tjera 
* Feja në Uzbekistan
* Feja në Rusi
* Feja në Iran
* Feja në Kinë
Feja në Japoni

]]
**Feja në Japoni** manifestohet kryesisht në Shinto dhe në Budizëm, dy besimet kryesore, të cilat japonezët shpesh i praktikojnë njëkohësisht. Sipas vlerësimeve, deri në 80% e popullsisë ndjek ritualet shinto në një farë mase, duke adhuruar paraardhësit dhe shpirtrat në altarët e brendshëm dhe faltoret publike . Një numër pothuajse po aq i lartë raportohet  si budist. Kombinimet sinkretike të të dyjave, të njohura përgjithësisht si , janë të zakonshme; ata përfaqësonin fenë mbizotëruese të Japonisë përpara ngritjes së shtetit Shinto në shekullin e 19-të. 

Koncepti japonez i fesë ndryshon dukshëm nga ai i kulturës perëndimore. Spiritualiteti dhe adhurimi janë shumë eklektik; Ritet dhe praktikat, shpesh të lidhura me mirëqenien dhe përfitimet e kësaj bote, janë shqetësimi kryesor, ndërsa doktrinat dhe besimet tërheqin vëmendje të vogël.  Përkatësia fetare është një nocion i huaj. Megjithëse shumica dërrmuese e qytetarëve japonezë ndjekin Shinto, vetëm rreth 3% identifikohen si Shinto në sondazhe, sepse termi kuptohet se nënkupton anëtarësimin në sekte të organizuara Shinto.   Disa identifikohen si  (無宗教, *mushūkyō* ), megjithatë kjo nuk nënkupton refuzim ose apati ndaj besimit .  është një identitet i specifikuar, i cili përdoret kryesisht për të pohuar fenë e rregullt, "normale", ndërsa refuzon përkatësinë me lëvizje të dallueshme të perceptuara si të huaja ose ekstreme.

## Të tjera 
* Feja në Korenë e Veriut
* Feja në Rusi
* Feja në Korenë e Jugut
* Feja në Kinë
Feja në Pakistan

File Discussion
Feja zyrtare e Pakistanit është Islami, siç parashikohet nga neni 2 i Kushtetutës, dhe praktikohet nga afërsisht 96.47% e popullsisë së vendit.   Pjesa e mbetur prej 3,53% praktikojnë hinduizmin, krishterimin, islamin ahmedian (të konsideruar si jomuslimanë nga kushtetuta pakistaneze),  sikizmin dhe fetë e tjera.  

Disa aspekte të sekularizmit janë miratuar gjithashtu nga kushtetuta pakistaneze nga koncepti kolonial britanik.      Megjithatë, pakicat fetare në Pakistan shpesh përballen me diskriminim të konsiderueshëm, subjekt i çështjeve të tilla si dhuna dhe ligjet e blasfemisë.

## Të tjera 
* Feja në Indi
* Feja në Afganistan
* Feja në Taxhikistan
* Feja në Kinë
Feja në Indi

**Feja në Indi** karakterizohet nga një shumëllojshmëri besimesh dhe praktikash fetare. Gjatë gjithë historisë së Indisë, feja ka qenë një pjesë e rëndësishme e kulturës së vendit dhe nënkontinenti indian është vendlindja e katër prej feve kryesore të botës, përkatësisht Budizmit, Hinduizmit, Jainizmit dhe Sikizmit, të cilat njihen kolektivisht si fetë indiane vendase ose Dharmic. fetë dhe përfaqësojnë përafërsisht. 83% e popullsisë së përgjithshme të Indisë.

 ]]
Preambula e Kushtetutës së Indisë thotë se India është një shtet laik,   dhe Kushtetuta e Indisë e ka shpallur të drejtën e lirisë së fesë si një të drejtë themelore . 

Sipas regjistrimit të vitit 2011, 79.8% e popullsisë së Indisë praktikon hinduizëm, 14.2% i përmbahet Islamit, 2.3% i përmbahet krishterimit, 1.7% i përmbahet sikizmit, 0.7% i përmbahet budizmit dhe 0.4% i përmbahet xhainizmit . Zoroastrianizmi, Sanamahizmi dhe Judaizmi gjithashtu kanë një histori të lashtë në Indi, dhe secili ka disa mijëra ndjekës indianë. India ka popullsinë më të madhe të njerëzve që i përmbahen si Zoroastrianizmit (dmth. Parsis dhe Iranianët ) ashtu edhe Besimit Bahá'í në botë;  këto fe janë përndryshe kryesisht ekskluzive për Persinë e tyre vendase nga e kanë origjinën.

## Të tjera 
* Feja në Pakistan
* Feja në Afganistan
* Feja në Nepal
* Feja në Kinë
Beyoncé (album)

***Beyoncé*** është albumi i pestë në studio i këngëtares amerikane Beyoncé. Albumi u publikua në befasi më 13 dhjetor 2013 përmes kompanive Columbia Records dhe Parkwood. Albumi konsiderohet si një album vizual, ku këngët shoqërohen me videoklipe muzikore që shfaqin konceptet muzikore të krijuara gjatë prodhimit të albumit. Tema konceptuale e albumit përqendrohet rreth feminizmit dhe u frymëzua nga dëshira e Beyoncé-s për liri krijuese muzikore.

Bashkëpunimi i këngëtares me producentë të rinj rezultoi në materiale më eksperimentale sonike pasi ajo kombinoi R&B-në bashkëkohore me muzikën moderne elektronike dhe alternative. Gjatë gjithë kësaj periudhe, këngët dhe videoklipet e albumit janë kompozuar në fshehtësi të plotë. I publikuar ekskluzivisht në iTunes pa ndonjë njoftim ose promovim paraprak, *Beyoncé* debutoi në krye të listës Billboard 200, si dhe në disa lista të tjera në mbarë botën. Albumi ishte një sukses komercial pasi albumi shiti mbi 800,000 kopje në mbarë botën vetëm në tre ditët e para, duke e bërë atë albumin më të shitur në historinë e platformës iTunes. Pastaj albumi shiti 1 milion kopje në gjashtë ditë. *Beyoncé* mori vlerësime pozitive nga kritikët.

## Album vizual 
Beyoncé së pari mendoi të krijonte një album vizual në qershor të vitit 2013, kur ishin përfunduar vetëm tre ose katër këngë nga albumi. Duke shpjeguar motivet e saj, ajo tha se shpeshherë i lidhte imazhet, kujtimet e fëmijërisë, emocionet dhe fantazitë me këngët që kompozonte dhe tha që "dëshiroja që të gjithë t'i dëgjonin këngët me histori në kokë, sepse kjo i bën ato të miat". Ajo theksoi se përvoja gjithëpërfshirëse e albumit *Thriller* të Michael Jackson ishte ndikimi kryesor për krijimin e një projekti ku "njerëzit do t'i dëgjonin gjërat ndryshe dhe [...] mund të shihnin vizionin e tërë të albumit".

## Referime
Lemonade

***Lemonade*** është albumi i gjashtë në studio i këngëtares amerikane Beyoncé. Albumi u publikua më 23 prill 2016 përmes Parkwood dhe Columbia Records. Çdo këngë në album shoqërohet me një videoklip, prandaj është "albumi vizual" i dytë i artistës pas albumit *Beyoncé* në 2013. Më 23 prill 2016, një film 60-minutësh i titulluar "Lemonade" u shfaq si premierë në kanalin HBO, i cili përfshinte videoklipe për të gjitha këngët. Koncepti i albumit ka të bëjë me "udhëtimin e brendshëm të një gruaje me ngjyrë të zbulimit të vetvetes, si dhe shërimit përmes tradhtisë". Albumi përmban shumë zhanre duke përfshirë pop, R&B bashkëkohor, blues, rock, soul, funk, country, muzikë gospel dhe trap. Albumi përmban duete me artistë si James Blake, Kendrick Lamar, The Weeknd dhe Jack White.

*Lemonade* ishte shfaqur fillimisht në transmetim përmes platformës norvegjeze të transmetimit Tidal. Albumi mori vlerësime të larta kritike dhe është albumi më i mirëvlerësuar i karrierës së saj. Albumi arriti numrin një në shumë vende të tjera në mbarë botën. Për të promovuar albumin, ajo filloi një turne botëror në stadium, "The Formation World Tour". *Lemonade* u bë albumi më i shitur i vitit 2016 në mbarë botën.

## Temat e albumit 
*Lemonade* është një vepër multimediale audio-vizuale që eksploron udhëtimin emocional të Beyoncé-s pas tradhtisë nga bashkëshorti i saj Jay-Z në një perspektivë racore përmes muzikës, teksteve, imazheve dhe poezisë. Është përshkruar si një vepër revolucionare e feminizmit dhe studiohet në menyrë akademike.

## Referime
Renaissance

***Renaissance*** (shqip: *rilindja*) është albumi i shtatë në studio i këngëtares amerikane Beyoncé. Albumi u publikua më 29 korrik 2022 përmes kompanive Columbia Records dhe Parkwood. Albumi i saj i parë solo në studio që nga *Lemonade* (2016) dhe pjesa e parë e projektit të saj trilogjik, Beyoncé konceptoi dhe regjistroi albumin gjatë pandemisë COVID-19, duke synuar të inspiroj gëzim dhe arratisje te dëgjuesit që kishin përjetuar izolim dhe për të festuar një epokë klubi kur njerëzit e margjinalizuar kërkonin çlirimin përmes muzikës dance. Me këngët e albumit të radhitura si një miks-DJ, albumi ndërthur stilet zezake të muzikës dance të viteve 1970, si disko dhe house dhe i bën homazh pionierëve të komunitetit LGBT. Përmbajtja lirike e albumit eksploron tema të arratisjes, hedonizmit, vetësigurimit dhe vetë-shprehjes. *Renaissance* mori vlerësime të larta kritikore, fitoi katër çmime Grammy dhe u promovua përmes turneut të suksesshëm Renaissance World Tour. Pjesa e dytë e trilogjisë së Beyoncé-s, *Cowboy Carter*, u publikua më 29 mars 2024.

## Koncepti 
Beyoncé tha për *Renaissance* që, "krijimi i këtij albumi më lejoi një vend për të ëndërruar dhe për të gjetur shpëtim gjatë një kohe të frikshme për botën. Më lejoi të ndihem e lirë dhe si aventuriere në një kohë shumë pak lëvizte. Synimi im ishte të krijoja një vend të sigurt, një vend pa gjykim. Një vend për të qenë e lirë nga perfeksionizmi dhe mendimi i tepërt. Një vend për të bërtitur, çliruar, dhe ndjerë lirinë."

## Referime
Cowboy Carter

***Cowboy Carter*** është albumi i tetë në studio i këngëtares amerikane Beyoncé. Albumi u publikua më 29 mars 2024, përmes kompanive Parkwood Entertainment dhe Columbia Records. Albumi është pjesa e dytë e projektit trilogjik të Beyoncé-s, i konceptuar gjatë pandemisë COVID-19, pas *Renaissance* (2022). Kryesisht i kategorizuar një album i muzikës country, *Cowboy Carter* poashtu përmban elemente të shumë zhanreve tjera.

Konceptualisht, *Cowboy Carter* prezantohet si një transmetim nga një radio stacion imagjinar i quajtur KNTRY Radio në Teksas, me artistët country Dolly Parton, Linda Martell dhe Willie Nelson duke vepruar si DJ të radio stacionit. Pas publikimit, *Cowboy Carter* u prit me vlerësime të larta kritike për përfaqësimin e muzikës country nga Beyoncé në kontekstin e festimit të rrënjëve zezake të zhanrit me theks në performancën e saj vokale dhe tekstin e albumit. Publikimet menduan se *Cowboy Carter* theksoi vendin e muzikantëve zezakë brenda muzikës country, duke shkaktuar rritjen e dëgjueshmërisë së artistëve të zhanrit country në platformat e transmetimit si dhe në radio. Albumi theu rekordet në platformat Spotify dhe Amazon Music për 2024 në mbarë botën dhe ishte një sukses komercial.

## Publikimi 
*Cowboy Carter* u publikua më 29 mars 2024. Dy këngë u publikuan para albumit, të dyja më 11 shkurt 2024. Beyoncé fillimisht synonte të publikonte *Cowboy Carter* si pjesën e parë të projektit të saj trilogjik, por shpjegoi se "me pandeminë, kishte shumë rëndesë në botë" dhe kështu publikoi albumin *Renaissance* së pari, sepse "[njerëzit] meritonin të kërcenin".

## Referime