Dora (rast studimi)

parapamje| Ida Bauer (Dora) dhe vëllai i saj Otto
**Dora** është pseudonimi i dhënë nga Sigmund Freud ndaj një pacienteje të cilin e diagnostikoi me histeri dhe e trajtoi për rreth njëmbëdhjetë javë në vitin 1900.  Simptoma më e qartë e histerisë së saj ishte afonia, ose humbja e zërit. Emri i vërtetë i pacientes ishte **Ida Bauer** (1882-1945); vëllai i saj Otto Bauer ishte një anëtar drejtues i lëvizjes Austro-Marksiste . 

## Historiku i rastit 
### Sfondi familjar 
Dora jetonte me prindërit e saj, të cilët kishin një martesë pa dashuri, që ndodhi në kohë të afërt me një çift tjetër, Herr dhe Frau K. Kriza që e shtyu babanë e saj ta sillte Dorën te Frojdi ishte akuza e saj që Herr K kishte ngacmuar seksualisht atë që bëri Dorën ta godasë Herrin në fytyrë - një akuzë të cilën Herr K e mohoi dhe të cilën as babai i Dorës nuk e besoi.  

Frojdi rezervoi gjykimin fillestar për këtë çështje. Dora i tregoi menjëherë se babai i saj kishte një marrëdhënie me Frau K, dhe se ajo mendonte se ai ishte fshehurazi ishte duke e shtyrë Herri K-në te ajo si rrjedhojë.  Duke pranuar fillimisht verzionin e saj të ngjarjeve, Freud ishte në gjendje të hiqte simptomën e saj të kollës; por në anën tjetër duke e shtyrë atë ta pranonte implikimin e saj në dramën e ndërlikuar ndërfamiljare, dhe një tërheqje për Herri K-në, ai tjetërsoi pacientin e tij, e cila përfundoi vrazhdë trajtimin pas 11 javësh, duke rezultuar, siç Frojd raportoi me hidhërim, në një dështim terapeutik.  

### Ëndrrat 
Frojdi fillimisht mendoi ta quante çështjen 'Ëndrrat dhe Hysteria' dhe të ishte si një kontribut në analizën e ëndrrave për *Interpretimin e Ëndrrave* të tij, që Frojdi pa të arsyeshme për botimin e analizës fragmentare.  

Ida i tregoi Frojdit për dy ëndrra të saj. E para:  [një] shtëpi ishte në zjarr. Babai im ishte duke qëndruar pranë shtratit tim dhe më zgjoi. U vesha shpejt. Nëna dëshironte të ndalonte dhe të shpëtonte kutinë e saj të xhevahireve; por Babai tha: 'Unë nuk pranoj të lejoj veten time dhe dy fëmijët e mi të digjen për shkak të kutisë tënde të xhevahirit'. U ngutëm në shkallët e poshtme dhe, sapo dola jashtë, u zgjova.   Ëndrra e dytë është dukshëm më e gjatë:  Unë po shëtisja në një qytet që nuk e njihja. Pashë rrugë dhe sheshe që ishin të çuditshme për mua. Pastaj hyra në një shtëpi ku jetoja, shkova në dhomën time dhe gjeta një letër nga Nëna të shtrirë aty. Ajo shkroi se ndërsa unë kisha dalë nga shtëpia pa dijeninë e prindërve të mi, ajo nuk kishte dëshiruar të më shkruante për të më thënë se babai ishte i sëmurë. "Tani ai ka vdekur, dhe nëse dëshiron mund të vish". Pastaj shkova në stacion dhe pyeta me qindra herë: "Ku është stacioni?" Gjithmonë merrja përgjigjen: "Pesë minuta". Pastaj pashë një dru të trashë para meje, në të cilën hyra, dhe atje pyeta një njeri të cilin e takova. Ai më tha: "Edhe dy orë e gjysmë". Ai ofroi të më shoqëronte. Por unë refuzova dhe shkova vetëm. Pashë stacionin para meje dhe nuk mund ta arrija. Në të njëjtën kohë, unë kisha ndjenjën e pazakontë të ankthit që kemi në ëndrra, kur nuk mund të ecim përpara. Pastaj isha në shtëpi. Unë duhet të kem qenë duke udhëtuar ndërkohë, por nuk dija asgjë për këtë. U futa në shtëpizën e derëtarit dhe pyeta për banesën tonë. Shërbëtorja më hapi derën dhe u përgjigj se Nëna dhe të tjerët ishin tashmë në varreza.   Frojdi interpreton të dy ëndrrat duke iu referuar jetës seksuale të Ida Bauerit - çështja e xhevahirit që ishte në rrezik duke qenë një simbol i virgjërisë që babai i saj po dështonte ta mbronte nga Herr K.  Ai interpretoi stacionin hekurudhor në ëndrrën e dytë si një simbol i krahasueshëm.  Këmbëngulja e tij që Ida (Dora) i ishte përgjigjur ngacmimeve të Herr K ndaj saj me dëshirë - "ju keni frikë nga Herr K; ju keni edhe më shumë frikë nga vetja juaj, nga tundimi për t'ju dhënë atij",  tjetërsonte atë gjithnjë e më shumë. [Sipas Idas, dhe besuar nga Frojdi, vetë Herr K kishte ngacmuar vazhdimisht Idën, qysh kur ajo ishte 14 vjeç. (Frojdi, ''Fragment i një analize të një rasti të histerisë ('Dora')* ]. 

Në fund, Frojdi e sheh Ida-n si shtypëse të një dëshire për babanë e saj, një dëshire për Herr K dhe një dëshire për Frau K. Kur ajo papritmas ndërpreu terapinë e saj — në mënyrë simbolike në datën 1.1.1901, vetëm 1 dhe 9 si Berggasse 19, adresa e Frojdit   - Frojdi e pa këtë si dështim të tij si analist, predikoi se ai e kishte shpërfillur transferimin .  

Një vit më vonë (Prill 1902), Ida u kthye për të parë Frojdin për herë të fundit dhe shpjegoi se simptomat e saj ishin pastruar kryesisht; se ajo ishte përballur me Ks, të cilët rrëfenin se kishte patur të drejtë tërë kohën; por që ajo kohët e fundit kishte filluar të kishte dhimbje në fytyrën e saj.  Frojdi shtoi detajet e kësaj në raportin e tij, por prapë e shikonte punën e tij si një dështim të përgjithshëm; dhe (shumë më vonë) shtoi një fusnotë ku fajësonte veten që nuk theksoi lidhjen e Ida me Frau K, në vend se me Herri K-në, burrin e saj.  

### Interpretimi i Frojdit 
Përmes analizës, Freud interpreton histerinë e Ida-s si një manifestim i xhelozisë së saj ndaj marrëdhënies midis Frau K dhe babait të saj, e kombinuar me ndjenjat e përziera të qasjes seksuale të Herr K ndaj saj.  Megjithëse Frojdi ishte i zhgënjyer nga rezultatet fillestare të rastit, ai e konsideroi të rëndësishëm, pasi ngriti vetëdijen e tij për fenomenin e transferimit, për të cilin ai fajësoi dështimet e tij në këtë rast. 

Freud i dha asaj emrin "Dora", dhe ai përshkruan në detaje në *Psikopatologjia e jetës së përditshme'' cilat ishin motivimet e tij të pavetëdijshme për zgjedhjen e një emri të tillë. Infermierja e motrës së tij duhej të hiqte dorë nga emri i saj i vërtetë, Rosa, kur ajo pranoi punën sepse motra e Frojdit gjithashtu kisht emrin Rosa - ajo mori emrin "Dora". Kështu, kur Frojdit i duhej një emër për dikë që nuk mund ta mbante emrin e saj të vërtetë (këtë herë, për të ruajtur anonimatin e pacientit të tij), Dora ishte emri që i ra në mend.  

## Referime