Kozmologjia fetare

Kozmologjia fetare është një shpjegim i origjinës, evolucionit dhe fatit përfundimtar të universit, nga një perspektivë fetare. Kjo mund të përfshijë besime mbi origjinën në formën e një miti krijimi, evolucionin pasues, formën dhe natyrën aktuale organizative, dhe fatin ose fatin përfundimtar. Ekzistojnë tradita të ndryshme në fe ose mitologji fetare duke pohuar se si dhe pse gjithçka është ashtu si është dhe domethënia e të gjithave. Kozmologjitë fetare përshkruajnë shtrirjen hapësinore të universit për sa i përket botës në të cilën njerëzit zakonisht banojnë, si dhe dimensioneve të tjera, siç janë shtatë dimensionet e fesë; këto janë rituale, përvoja dhe emocionale, narrative dhe mitike, doktrinore, etike, sociale dhe materiale. Mitologjitë fetare mund të përfshijnë përshkrime të një akti ose procesi të krijimit nga një perëndi krijuese ose një panteon më të madh hyjnish, shpjegime të shndërrimit të kaosit në rregull, ose pohimin se ekzistenca është çështje transformimesh të pafund ciklike. Kozmologjia fetare ndryshon nga një kozmologji rreptësisht shkencore e informuar nga rezultatet e studimit të astronomisë dhe fusha të ngjashme, dhe mund të ndryshojë në konceptualizimet e strukturës fizike të botës dhe vendit në univers, krijimin e saj, dhe parashikimet ose parashikimet për të ardhmen e saj. Shtrirja e kozmologjisë fetare është më gjithëpërfshirëse sesa një kozmologji rreptësisht shkencore (kozmologji fizike) në atë që kozmologjia fetare nuk është e kufizuar në vëzhgimin eksperimental, testimin e hipotezave dhe propozimet e teorive; për shembull, kozmologjia fetare mund të shpjegojë pse gjithçka është ashtu siç është ose duket se është ashtu siç është dhe duke përshkruar atë që njerëzit duhet të bëjnë në kontekst. Variantet në kozmologjinë fetare përfshijnë ato me origjinë indiane, të tilla si Budizmi, Hindu dhe Jain; besimet fetare të Kinës; dhe, besimet e besimeve Abrahamike, të tilla si Judaizmi, Krishterimi dhe Islami. Kozmologjitë fetare shpesh janë zhvilluar në logjikën zyrtare të sistemeve metafizike, të tilla si Platonizmi, Neoplatonizmi, Gnostizmi, Daoizmi, Kabala ose zinxhiri i madh i qenies.
* Abrahamike
Judaizmi dhe Krishterimi
Kozmologji biblike
Universi i izraelitëve të lashtë përbëhej nga një tokë e sheshtë në formë disku që notonte mbi ujë, parajsë sipër, nëntokë poshtë. Njerëzit banonin në tokë gjatë jetës dhe në nëntokë pas vdekjes, dhe bota e nëndheshme ishte moralisht asnjanëse; vetëm në kohën helenistike (pas c.330 pes), hebrenjtë filluan të përvetësonin idenë greke se do të ishte një vend ndëshkimi për keqbërje dhe se të drejtët do të gëzonin një jetë të përtejme në qiell. Edhe në këtë periudhë kozmologjia e vjetër me tre nivele u zëvendësua gjerësisht nga koncepti grek i një toke sferike të pezulluar në hapësirë ​​në qendër të një numri të qiejve koncentrikë.
* Islami
Islami mëson se Zoti krijoi universin, përfshirë mjedisin fizik të Tokës dhe qeniet njerëzore. Qëllimi më i lartë është të vizualizojmë kozmosin si një libër simbolesh për meditim dhe përsiatje për ngritjen shpirtërore ose si një burg nga i cili shpirti njerëzor duhet të shpëtojë për të arritur lirinë e vërtetë në udhëtimin shpirtëror drejt Zotit.

Më poshtë këtu ka disa citime të tjera nga Kur'ani mbi kozmologjinë.

"Dhe qiejt Ne i ndërtuam me forcë, dhe me të vërtetë, Ne jemi zgjeruesi i tij". 51:47 Sahih International

"A nuk e shohin jobesimtarët se qiejt dhe toka u bashkuan (si një njësi e vetme e krijimit), para se t'i thyejmë? Ne bëmë nga uji çdo gjallesë. A nuk do të besojnë ata?" 21:30 përkthim i Jusuf Aliut

"Ditën kur Ne mbështjellim qiejt si një rrotull e mbështjellë për libra (e përfunduar), - ashtu siç prodhuam krijimin e parë, kështu do të prodhojmë një të re: një premtim që Ne kemi ndërmarrë: me të vërtetë do ta përmbushim atë." 21: 104 Përkthimi i Jusuf Aliut

Duke zgjeruar besimin se krijimi ndodhi për një periudhë prej gjashtë ditësh, mendimtari mysliman Nasir Khusraw shkruan se krijimi ndodh në gjashtë cikle, të shënjuar nga ardhja e lajmëtarëve të Zotit (sahiban-i adwar). Kjo kulmon me ardhjen e Zotit të Ringjalljes (Qa'im al-Qiyama), që përfaqëson ditën e shtatë, kur bota do të dalë nga errësira dhe injoranca dhe "në dritën e Zotit të saj" (Kur'an 39:69) . Epoka e tij, ndryshe nga ajo e lajmëtarëve të shpalljes hyjnore (natiqs), para tij, nuk është ajo ku Zoti i përshkruan njerëzit të punojnë, përkundrazi e tij është një epokë shpërblimi për ata që "u përpoqën në përmbushjen e urdhrit (të Profetëve) dhe me njohuri
* Budizmi
Në Budizëm, si fetë e tjera indiane, nuk ka asnjë fillim të fundit dhe as fundin përfundimtar të universit. Ai e konsideron të gjithë ekzistencën si të përjetshme dhe beson se nuk ka zot krijues. Budizmi e shikon universin si të papërzgjedhur dhe gjithmonë në fluks. Kjo kozmologji është themeli i teorisë së saj Samsara, e cila evoluoi me kalimin e kohës detajet mekanike se si funksionon rrota e ekzistencës së kësaj bote gjatë cikleve të pafund të rilindjes dhe vdekjes. Në traditat e hershme budiste, kozmologjia Saṃsāra përbëhej nga pesë sfera përmes të cilave riciklohej rrota e ekzistencës. Kjo përfshinte skëterra (niraya), fantazma të uritura (preta), kafshë (tiryak), njerëz (manushya) dhe perëndi (deva, qiellorë). Në traditat e fundit, kjo listë u rrit në një listë të gjashtë mbretërive të rilindjes, duke shtuar perëndi demi (asura). "Fantazmat e uritura, mbretëritë qiellore, ferruese" përkatësisht formulojnë sferat rituale, letrare dhe morale të shumë traditave bashkëkohore Budiste.

Sipas Akira Sadakata, kozmologjia Budiste është shumë më komplekse dhe përdor një numër jashtëzakonisht më të madh sesa ata që gjenden në traditat Hindu Vedike dhe Postededike. Ajo gjithashtu ndan shumë ide dhe koncepte, të tilla si ato në lidhje me Malin Meru. Mendimi budist thotë se gjashtë sferat kozmologjike janë të ndërlidhura dhe të gjithë çiklizojnë jetën pas jetës, përmes këtyre sferave, për shkak të një kombinimi të injorancës, dëshirave dhe karmës së qëllimshme, ose veprimeve etike dhe joetike.
* Hinduizmi
Kozmologjia Hindu, si kozmologjia Budiste dhe Jain, e konsideron të gjithë ekzistencën si ciklike. Me rrënjët e tij antike, tekstet hindu propozojnë dhe diskutojnë teori të shumta kozmologjike. Kultura hindu e pranon këtë shumëllojshmëri në idetë kozmologjike dhe i ka munguar një pikë e vetme e parë e detyrueshme edhe në shkrimet e saj më të vjetra Vedike, Rigveda. Teoritë alternative përfshijnë një univers të krijuar dhe shkatërruar në mënyrë ciklike nga zoti, ose perëndesha, ose nga asnjë krijues fare, ose një vezë a mitër e artë (Hiranyagarbha), ose një mori e vetë-krijuar universesh me gjatësi dhe shkallë kohore të mëdha. Literatura Vedike përfshin një numër spekulimesh kozmologjike, njëra prej të cilave vë në dyshim origjinën e kozmosit dhe quhet Nasadiya sukta:

As qenia (ulur) dhe as mosqenia nuk ishin akoma. Çfarë u fsheh?
Dhe ku? Dhe në mbrojtje të kujt?… Kush di vërtet?
Kush mund ta deklarojë atë? Nga lindi dhe nga erdhi kjo krijim?
Devat (perënditë) kanë lindur më vonë se krijimi i kësaj bote,
kështu që kush e di nga ka ardhur në ekzistencë? Askush nuk mund të dijë nga ku
krijimi ka lindur, dhe nëse ai e ka prodhuar ose nuk e ka prodhuar atë.
Ai që e studion atë në qiellin më të lartë,
Ai vetëm e di ose ndoshta Ai nuk e di ".

- Rig Veda 10. 129
Koha është konceptuar si një Yuga ciklike me triliona vjet. Në disa modele, Mali Meru luan një rol qendror.

Përtej krijimit të saj, kozmologjia Hindu paraqet teori divergjente mbi strukturën e universit, nga të qenit 3 loka në 12 loka (botë) të cilat luajnë një pjesë në teoritë e saj rreth rilindjes, samsara dhe karma.

Spekulimet komplekse kozmologjike të gjetura në Hinduizëm dhe fetë e tjera Indiane, thotë Bolton, nuk janë unike dhe gjenden gjithashtu në mitologjitë Greke, Romake, Irlandeze dhe Babilonase, ku çdo epokë bëhet më e mëkatshme dhe e vuajtjes
* Xhainizëm
Kozmologjia Jain e konsideron loka, ose universin, si një entitet i pakrijuar, ekzistues që nga pafundësia, pa pasur asnjë fillim ose një fund. Tekstet Jain përshkruajnë formën e universit si të ngjashme me një njeri që qëndron me këmbë larg dhe krahun mbështetur në bel. Ky Univers, sipas Jainism, është i ngushtë në krye, i gjerë në mes dhe përsëri bëhet i gjerë në pjesën e poshtme.

Mahāpurāṇa e ācārya Jinasena është e famshme për këtë citat:

Disa njerëz budallenj deklarojnë se një krijues e bëri botën. Doktrina se bota u krijua këshillohet keq dhe duhet të hidhet poshtë. Nëse Zoti e krijoi botën, ku ishte ai para krijimit? Nëse thoni se ai ishte transhendent atëherë dhe nuk kishte nevojë për mbështetje, ku është ai tani? Si mund ta kishte krijuar Zoti këtë botë pa ndonjë lëndë të parë? Nëse thoni se ai e bëri këtë më parë, dhe më pas botën, ju do të përballeni me një regres të pafund.
* Gnostikizëm
Mësimet gnostike ishin bashkëkohore me ato të neoplatonizmit. Gnosticizmi është një etiketë jo precize, që mbulon konceptime moniste si dhe dualiste. Zakonisht, botët më të larta të Dritës, të quajtura Pleroma ose "plotësia", janë rrënjësisht të dallueshme nga bota e poshtme e Materies. Rrjedhja e Pleromës dhe hyjnive të saj (të quajtura Eone) përshkruhet në detaje në traktet e ndryshme Gnostike, siç është kriza e para-krijimit (një ekuivalent kozmik me "rënien" në mendimin e krishterë) nga e cila vjen bota materiale, dhe mënyra se si shkëndija hyjnore mund të arrijë shpëtimin