Philadelphia 76ers

parapamje|Philadelfia 76ers logo
**Philadelphia 76ers**, i njohur në bisedë si **Sixers**, është një ekip profesionist basketbolli amerikan me bazë në zonën metropolitane të Filadelfias. 76ers garojnë në Shoqatën Kombëtare të Basketbollit (NBA) si një anëtar i Divizionit Atlantik të Konferencës Lindore të ligës dhe luajnë në Qendrën Wells Fargo që ndodhet në Kompleksin Sportiv të Filadelfisë Jugore. Të themeluar në vitin 1946 dhe të njohur fillimisht si Syracuse Nationals, ata janë një nga ekskluzivitetet më të vjetra në NBA dhe një nga vetëm tetë (nga 23) që i mbijetuan dekadës së parë të ligës. Ekipi është në pronësi dhe menaxhuar nga Harris Blitzer Sports & Entertainment (HBSE), me themeluesit Josh Harris dhe David Blitzer që zotërojnë ekipin që nga viti 2011.

76ers kanë pasur një histori të spikatur, me shumë lojtarë të Hall of Fame që kanë luajtur për organizatën, duke përfshirë Dolph Schayes, Hal Greer, Wilt Chamberlain, Chet Walker, Billy Cunningham, George McGinnis, Julius Erving, Maurice Cheeks, Bobby Jones, Moses Malone. , Charles Barkley dhe Allen Iverson. Ata kanë fituar tre kampionate të NBA-së, me të parin me emrin e tyre të mëparshëm, Syracuse Nationals, në vitin 1955. Titulli i dytë erdhi në vitin 1967, një ekip që drejtohej nga Chamberlain. Titulli i tretë erdhi në vitin 1983, i fituar nga një ekip i drejtuar nga Erving dhe Malone. 76ers janë kthyer në finalet e NBA vetëm një herë që atëherë: në vitin 2001, ku ata u drejtuan nga Iverson dhe humbën ndaj Los Angeles Lakers në pesë ndeshje. Chamberlain, Erving, Malone, Iverson dhe Joel Embiid janë emëruar Lojtari më i Vlefshëm i NBA-së ndërsa luanin për 76ers, për gjithsej shtatë çmime MVP.

## Historia 
### 1946-1963 
Në vitin 1946, emigranti italian Danny Biasone krijoi Syracuse Nationals të Ligës Kombëtare të Basketbollit (NBL) në Syracuse, Nju Jork, për 5,000 dollarë. Ndërsa në NBL me ekipe të përbëra kryesisht nga qytete të vogla të Midwesternit, Nationals vendosën një rekord 21–23, duke përfunduar në vendin e katërt. Në play-off, Nationals u mundën nga Rochester Royals në katër ndeshje. Në sezonin e tyre të dytë, 1947–48, Kombëtaret luftuan, duke përfunduar në vendin e pestë me një rekord 24–36. Pavarësisht rekordit të tyre, ata arritën në play-off dhe u mposhtën nga Anderson Duffey Packers në tre ndeshje radhazi.

Disa ekipe filluan të largoheshin nga NBL për në BAA pasi u hodhën themelet për një bashkim. “Receta e suksesit” e Kombëtares nisi me rekrutimin e Leo Ferris. Duke qëndruar në NBL, Ferris nënshkroi Al Cervi si lojtar-trajner dhe i tejkaloi New York Knicks për shërbimet e Dolph Schayes i cili bëri debutimin e tij profesional, duke i çuar Nationals drejt një rekord fitues për herë të parë me një rekord prej 40–23. Në play-off, Kombëtarët mposhtën Hammond Calumet Buccaneers, duke fituar serinë në dy ndeshje radhazi. Në gjysmëfinale, Nationals humbën nga Anderson Duffey Packers për sezonin e dytë radhazi në katër ndeshje. Në vitin 1949, kur NBL dhe BAA u bashkuan në NBA, Nationals ishin një nga shtatë ekipet NBL që u futën në NBA.

Nationals ishin një sukses i menjëhershëm në NBA, duke fituar Divizionin Lindor në sezonin 1949–50, me një rekord më të mirë të ligës prej 51–13. Në play-off kombëtarët vazhduan të luanin basketboll solid, duke mposhtur Philadelphia Warriors në dy ndeshje. Duke kaluar në finalet e Lindjes, Kombëtaret luftuan me Nju Jork Knickerbockers, duke mposhtur rivalët e tyre të qytetit të madh në një seri prej tre ndeshjesh. Në finalet e NBA, Nationals u përballën me shokët e tjerë të NBL, Minneapolis Lakers. Në ndeshjen 1 të finaleve, Kombëtaret humbën vetëm ndeshjen e tyre të dytë në shtëpi të sezonit 68–66. Kombëtaret nuk u rikuperuan, pasi mbetën prapa 3–1 përpara se të binin në gjashtë ndeshje.

Pavarësisht se disa skuadra u larguan nga NBA për Ligën Kombëtare të Basketbollit Profesionist përpara sezonit 1950–51, Kombëtaret vendosën të qëndronin aty. Në sezonin e tyre të dytë në NBA, 1950–51, Nationals luajtën basketboll mesatar gjatë gjithë sezonit, duke përfunduar në vendin e katërt me një rekord 32–34. Në play-off, Kombëtaret luajtën basketbollin e tyre më të mirë të sezonit, pasi ata mahnitën Warriors të vendit të parë në dy radhazi, duke marrë ndeshjen 1 në rrugë në kohën shtesë 91–89. Në finalet e Lindjes, Nationals u mundën nga Nju Jork Knickerbockers në një seri të vështirë me pesë ndeshje, duke humbur finalen me vetëm dy pikë.

Cervi, duke luajtur më pak dhe duke u stërvitur më shumë, theksoi një sulm të durueshëm dhe një mbrojtje të dobët, të cilat udhëhoqën ligën në sezonin 1951–52 duke dhënë 79.5 pikë për lojë, ndërsa Kombëtarët fituan Divizionin Lindor me një rekord solid 40–26. Në play-off, Kombëtaret eliminuan sërish Warriors në një seri prej tre ndeshjesh. Në finalet e Lindjes, Kombëtaret ranë sërish te Knickerbockers, duke e lënë serinë në katër ndeshje.

Kombëtaret përfunduan në vendin e dytë në një betejë të vështirë me tre drejtime për vendin e parë në Divizionin Lindor për sezonin 1952–53, me një rekord prej 47–24. Në play-off, Nationals u përballën me Boston Celtics duke lënë lojën 1 në shtëpi 87–81. Duke pasur nevojë për një fitore në Boston për të mbajtur gjallë shpresat e tyre, Nationals i futën Celtics thellë në kohën shtesë përpara se të humbnin në katërfishin OT 111–105, në atë që mbetet ndeshja më e gjatë e playoff-it në historinë e NBA.

Nationals fituan Alex Groza dhe Ralph Beard ndërsa olimpistët e Indianapolis u larguan duke lënë NBA me vetëm 9 ekipe për sezonin 1953–54. Përsëri Kombëtaret luftuan për titullin e Divizionit duke rënë dy ndeshje më pak me një rekord 42–30. Në play-off, Kombëtaret fituan të katër ndeshjet e një turneu të rrumbullakët që përfshin tre skuadrat e playoff-it nga Lindja. Në finalet e Lindjes, Kombëtaret mundën Celtics në dy ndeshje radhazi. Në finalet e NBA, Nationals humbën ndaj Lakers në një seri të vështirë me shtatë ndeshje ku të dy skuadrat alternuan fitoret gjatë gjithë kohës.

Me NBA-në duke luftuar financiarisht dhe duke zbritur në vetëm 8 ekipe gjatë sezonit 1954–55, pronari i Nationals Biasone sugjeroi që liga të kufizonte sasinë e kohës që duhet për një goditje, duke përshpejtuar kështu një lojë që shpesh përfundonte me periudha të gjata skuadrash që thjesht mbanin topin. dhe duke luajtur mbaj larg. Biasone dhe menaxheri i përgjithshëm i Nationals Ferris llogaritën se një orë gjuajtjeje prej 24 sekondash do të lejonte të paktën 30 goditje në tremujor duke përshpejtuar lojën dhe duke rritur rezultatin. Shot Clock ishte një sukses i menjëhershëm pasi shënimi ishte 14 pikë për lojë në të gjithë ligën. Në sezonin e parë të orës së gjuajtjes, Kombëtaret do të zinin vendin e parë në Lindje me një rekord 43–29. Pas një lamtumire në raundin e parë, Kombëtarët do të mundnin Celtics në katër ndeshje për të arritur në finalet e NBA për sezonin e dytë radhazi. Në finale Kombëtaret do të nisnin një fillim të shpejtë, të udhëhequr nga sulmuesi Schayes, duke marrë dy ndeshjet e para në shtëpi kundër Fort Wayne Pistons. Ndërsa seria u zhvendos në Fort Wayne, Pistons do të rikthehej në jetë duke marrë të tre ndeshjet për të marrë epërsinë 3–2 në seri. Kthimi në Syracuse për ndeshjen 6 të Nationals mbajti gjallë shpresat e Kampionatit duke mposhtur Pistons 109–104 për të detyruar një ndeshje të shtatë në shtëpi. Loja 7 do të ishte po aq e ngushtë sa seria, pasi George King fundosi një gjuajtje të lirë për t'i dhënë Kombëtares epërsinë 92–91 në sekondat e fundit. Mbreti më pas vodhi pasimin hyrës për të fituar kampionatin NBA për Kombëtaret.

Pas përfundimit të kampionatit të tyre NBA, Kombëtarët u vunë në vështirësi gjatë sezonit 1955–56, duke pasur nevojë për një gol kundër Knickerbockers për të shmangur përfundimin në vendin e fundit dhe për të kaluar në playoff me një rekord 35–37. Në play-off, Kombëtaret mahnitën Celtics duke fituar serinë e raundit të parë në tre ndeshje duke marrë dy ndeshjet e fundit. Në finalet e Lindjes, Kombëtaret luajtën sërish basketboll të fortë, pasi i shtynë Luftëtarët në ndeshjen e pestë vendimtare. Mbretërimi i Kombëtarëve si kampionë në fuqi përfundoi me një humbje 109–104 në Filadelfia.