Nostra Ætate

**Nostra Ætate** (nga lat. *koha jonë*) është një shpallje e një prej dokumenteve të Këshillit të dytë Vatikanor të kishës katolike romake.  Kjo deklaratë (qartësim) u miratua nga 2.221 peshkopë (dhe 88 kundër) dhe u botua me 28 tetor 1965.  Në këtë deklaratë  trajtohet mirëkuptimi ndërfetar mes katolicizmit, hebraizmit, islamit dhe besimeve të tjera fetare.

Deklarata është një dokument pak a shumë i shkurtër, i cili përbëhet nga pesë pika :
# hyrja ;
# pranimi i ndjenjës fetare në jetën e çdo njeriu ;
# vlerësimi i përmbajtur për myslimanët ;
# pika që lidh krishterimin me hebraizmin ;
# parimi i vëllazërisë dhe dashurisë botërore.

## Hyrja 
Në hyrjen e deklaratës, kisha katolike shtron problemin e marrëdhënies së saj me fetë e tjera jo të krishtera.  Pohon që e gjithë raca njerëzore rrjedh nga Perëndia, qëllimi i shpëtimit të Tij përfshin gjithë njerëzimin ; të gjitha fetë kanë të përbashkët kërkimin e përgjigjeve rreth pyetjeve të njeriut.

## Fetë e ndryshme 
Këtu flitet para së gjithash për hinduizmin dhe budizmin, që përshkruhen si rrugë "*për të kapërcyer shqetësimet e zemrës njerëzore*".  Më saktë, vlerësohet në budizëm kërkimi i ndriçimit të fundëm duke u liruar nga realiteti tokësor, dhe në hinduizëm kërkimi i Absolutes nëpërmjet jetës agjëruese, përsiatjes, dhe strehimit të Perëndia me dashuri dhe besim.

Saktësohet që "*Kisha katolike nuk hedh poshtë asgjë që është e vërtete dhe e shenjtë në këto fe*", por përforcon dallimësitë e shumta me të cilat ajo beson dhe propozon; shpreh pra respektin e plotë për këto fe. 

## Feja myslimane 
Në këtë pjesë të deklaratës bëhen të njohura pikat kontaktuese mes të krishterëve dhe myslimanëve.  Ata adhurojnë Perëndinë e vetme të Abrahamit ; megjithëse nuk e pranojnë Jezusin si Zot, por e nderojnë si profet, duke nderuar edhe nënën e tij Marien.  Përveç të tjerash "*çmojnë jetën morale, dhe adhurojnë Perëndinë mbi të gjitha me lutje, lëmoshë dhe agjërim.*" 

Ftohet pra, për të kapërcyer mosmarrëveshjet dhe armiqësitë e së kaluarës, dhe për të kërkuar një mirëkuptim të dyanshëm dhe një përparim të përbashkët të drejtësisë shoqërore, vlerave morale, paqes dhe lirisë.

## Feja hebraike 
Kjo është pjesa më e rëndësishme e dokumentit, qoftë sepse marrëdhënia mes të krishterëve dhe hebrenjve është shumë më e ngushtë se me fete e tjera, qoftë për flakjen tej të padive (akuzave) tradicionale (të trashëguara) të bëra nga të krishterët. Në të vërtetë nuk pranohet koncepti i "fajit të përbashkët" të hebrenjve, dhe atyre të sotëm për vdekjen e Jezusit.  Merret poashtu qëndrim kundër idesë të një mallkimi kundër popullit të zgjedhur, duke përmendur Shën Palin që kishte saktësuar se populli hebre është ende i dashur për Perëndinë,"*dhuntitë e të cilit dhe thirrja e të cilit janë të pakthyeshme*".

Shprehet më në fund keqardhja e "*urrejtjeve, përndjekjeve e të gjitha shfaqjeve kundërsemitiste të drejtuara kundër hebrenjve në çdo kohë e nga kushdo*", dhe përkrahet një dialog vëllazëror dhe njohje e dyanshme dhe vlerësim, edhe nëpërmjet studimeve teologjike te përbashkëta.
  
## Vëllazëria botërore 
Deklarata përfundon duke kërkuar që të gjithë njerëzit të pranohen si vëllezër, duke dënuar "*çdo lloj dallimsie mes njerëzve ose përndjekje të ushtruar për shtysa të racës dhe ngjyrës, të kushteve shoqërore ose të fesë*".

## Shiko edhe 
* Këshilli i dytë Vatikanor

## Lidhje të jashtme 
* Teksti i plotë i *Nostra Aetate* (it.) (nga faqja e Vatikanit)
* Teksti i plotë i *Nostra Aetate* (ang.)
* Teksti i plotë i *Nostra Aetate* (lat.)