Konfederata Gjermane

**Deutscher Bund** (*lexo* dojçer bund; *sq.* Lidhja gjermane ), ishte një lichjd e 39 shteteve sovrane kryesisht gjermanishtfolëse në Evropën Qendrore. Ajo u krijua nga Kongresi i Vjenës në vitin 1815 si një zëvendësim i ish-Perandorisë së Shenjtë Romake, e cila ishte shpërbërë në vitin 1806.

Konfederata kishte vetëm një organ, Bundestag ose Konventa Federale. Konventa përbëhej nga përfaqësues të shteteve anëtare. Çështjet më të rëndësishme duhej të vendoseshin unanimisht. Konventa u kryesua nga përfaqësuesi i Austrisë. Megjithatë, ky ishte një formalitet, pasi Konfederata nuk kishte një kryetar shteti, pasi nuk ishte shtet.

Konfederata, nga njëra anë, ishte një aleancë e fortë midis shteteve të saj anëtare, sepse ligji federal ishte superior ndaj ligjit shtetëror (vendimet e Konventës Federale ishin të detyrueshme për shtetet anëtare). Për më tepër, Konfederata ishte krijuar përgjithmonë dhe ishte e pamundur të shpërbëhej (ligjërisht), pa asnjë shtet anëtar që mund të largohej prej saj dhe asnjë anëtar i ri nuk mund të bashkohej pa pëlqimin universal në Konventën Federale. Nga ana tjetër, Konfederata u dobësua nga vetë struktura e saj dhe shtetet anëtare, pjesërisht sepse vendimet më të rëndësishme në Konventën Federale kërkonin unanimitet dhe qëllimi i Konfederatës ishte i kufizuar vetëm në çështjet e sigurisë. Për më tepër, funksionimi i Konfederatës varej nga bashkëpunimi i dy shteteve anëtare më të populluara, Austrisë dhe Prusisë, të cilat në realitet shpesh ishin në opozitë.

Revolucionet gjermane të viteve 1848-1849, të motivuara nga ndjenjat liberale, demokratike, socialiste dhe nacionaliste, u përpoqën të transformonin Konfederatën në një shtet federal të bashkuar gjermane me një kushtetutë liberale (zakonisht e quajtur Kushtetuta e Frankfurtit në anglisht). Konventa Federale u shpërbë më 12 korrik 1848, por u rivendos në 1850 pasi revolucioni u shtyp nga Austria, Prusia dhe shtete të tjera.

Konfederata u shpërbë përfundimisht pas fitores së Mbretërisë së Prusisë në Luftën Shtatë Javore mbi Perandorinë Austriake më 1866. Mosmarrëveshja mbi të cilën kishte të drejtën e natyrshme për të sunduar tokat gjermane përfundoi në favor të Prusisë, duke çuar në krijimin e Konfederatës e Gjermanisë së Veriut nën udhëheqjen prusiane më 1867, së cilës iu shtuan pjesët lindore të Mbretërisë së Prusisë. Një numër shtetesh të Gjermanisë Jugore mbetën të pavarura derisa u bashkuan me Konfederatën e Gjermanisë së Veriut]], e cila u riemërua dhe u shpall si "Perandoria Gjermane" në vitin 1871, si Gjermania e bashkuar (përveç Austrisë) me mbretin prusian si perandor (Kaiser) pas fitores ndaj perandorit francez Napoleon III në Luftën Franko-Prusiane të vitit 1870.
parapamje|Ballinë e Akteve të Kongresit të Vjenës.
Shumica e historianëve e kanë gjykuar Konfederatën si të dobët dhe joefektive, si dhe një pengesë për krijimin e një shteti kombëtar gjerman. Kjo dobësi ishte pjesë e projektimit të saj, pasi Fuqitë e Mëdha Evropiane, përfshirë Prusinë dhe veçanërisht Austrinë, nuk donin që ajo të bëhej një shtet-komb. Megjithatë, Konfederata nuk ishte një lidhje 'e lirshme' midis shteteve gjermane, pasi ishte e pamundur të largohej nga Konfederata, dhe pasi ligji i Konfederatës qëndronte mbi ligjin e shteteve të rreshtuara. Dobësia kushtetuese e Konfederatës qëndronte në parimin e unanimitet në dietë dhe në kufijtë e fushëveprimit të Konfederatës: ishte në thelb një aleancë ushtarake për të mbrojtur Gjermaninë kundër sulmeve të jashtme dhe trazirave të brendshme. Për ironi, Lufta e 1866-ës provoi joefektivitetin e saj, pasi nuk ishte në gjendje të kombinonte trupat federale për të luftuar ndarjen prusiane.

## Referime