Mësimi me nxënësin në qendër

**Mësimi me nxënësin në qendër** përfshin gjerësisht metodat e mësimdhënies që zhvendosin fokusin e mësimit nga mësuesi te nxënësi. Në përdorimin origjinal, mësimi i përqendruar tek nxënësit respektivisht studentët synon të zhvillojë autonominë dhe pavarësinë e tyre  duke vendosur përgjegjësinë për rrugën mësimore në duart e tyre si dhe duke i shpërndarë ato me aftësi dhe baza se si të mësojnë një lëndë specifike dhe skema të kërkuara për të matur një kërkesë specifike të performancës.    Mësimi me në qendër nxënësin përqendrohet në aftësi dhe praktika që mundësojnë të mësuarit gjatë gjithë jetës dhe zgjidhjen e pavarur të problemeve.  Teoria dhe praktika e mësimit me nxënësin në qendër bazohet në teorinë e të mësuarit konstruktivist që thekson rolin kritik të nxënësit në ndërtimin e kuptimit nga informacioni i ri dhe përvoja paraprake. 

## Përmbledhje 
Mësimi me në qendër nxënësin vë interesat e nxënësve në radhë të parë, duke e pranuar zërin e tyre si kryesor për përvojën e të nxënit. Në një hapësirë mësimi të përqendruar tek nxënësit ose studentët, janë ata që zgjedhin atë që do të mësojnë, si do ta ritmojnë mësimin e tyre  dhe si do ta vlerësojnë vetë mësimin e tyre.  Kjo është në kontrast me arsimin tradicional, të quajtur edhe "mësim me mësuesin në qendër", i cili e vendos mësuesin në rolin kryesor dhe "aktiv" ndërsa nxënësit ose studentët marrin një rol më "pasiv" dhe pritës. Në një klasë të përqendruar në mësues, mësuesit zgjedhin atë që nxënësit do të mësojnë, si do të mësojnë ata dhe si do të vlerësohen gjatë mësimit të tyre. Në të kundërt, mësimi me nxënësin në qendër kërkon që nxënësit të jenë aktivë, pjesëmarrës të përgjegjshëm në të mësuarit e tyre dhe me ritmin e tyre të të mësuarit.  

Përdorimi i termit "mësimi me nxënësin në qendër" gjithashtu mund t'i referohet thjesht mentaliteteve arsimore ose metodave mësimore që njohin dallimet individuale të nxënësve.  Në këtë kuptim, mësimi me nxënësin në qendër thekson interesat, aftësitë dhe stilet e të nxënit të secilit nxënës, duke e vendosur mësuesin në rolin e lehtësuesit të të mësuarit për individët më shumë se sa për klasën në tërësi. 

Teoricienët si John Dewey, Jean Piaget dhe Lev Vygotsky, puna kolektive e të cilëve u përqendrua në mënyrën se si nxënësit mësojnë, kanë informuar lëvizjen drejt mësimit të përqendruar tek nxënësit. John Dewey si një ithtar i arsimit përparimtar besonte se të mësuarit është një proces shoqëror dhe eksperiential. Ai besonte se një mjedis në klasë në të cilin nxënësit mund të mësojnë të mendojnë në mënyrë kritike dhe të zgjidhin problemet e botës reale ishte mënyra më e mirë për të përgatitur nxënës për të ardhmen  Idetë e Carl Rogers për formimin e individit gjithashtu kontribuuan në mësimin e përqendruar te nxënësit. Rogers theksoi se "mësimi i vetëm që ndikon ndjeshëm në sjelljen [dhe arsimin] është vetë zbuluar".  Maria Montessori ishte gjithashtu një pararendëse e mësimit me nxënësin në qendër, ku fëmijët parashkollorë mësojnë përmes ndërveprimit të pavarur të vetë-drejtuar me aktivitete të paraqitura më parë.

## Shih edhe 
* Mësimi 
* Mësimi frontal 
* Mësimi i përzier 
* Mësimi në distancë 
* Mësimi i diferencuar 
* Mësimi i individualizuar 
* Progresivizmi arsimor 

## Referime 
## Literatura 
* 
* 
* 

* A paper from the Teaching and Learning Forum 2000 titled: "Student-centred learning: Is it possible?"
* "Student-Centered Learning Environments: How and Why"
* "Helping You Talk to the World: Student-Centered Teaching"