Oskar Lafontaine

**Oskar Lafontaine** ( shqiptimi gjerman: [ˈlafɔntɛn] ; i lindur më 16 shtator 1943) është një politikan gjerman. Ai shërbeu si Ministër-President i shtetit të Saarlandit nga viti 1985 deri në 1998 dhe ishte lideri federal i Partisë Social Demokrate (SPD) nga 1995 deri në 1999. Ai ishte kandidati pëlr kryeministër i SPD-së në zgjedhjet federale gjermane të vitit 1990, por humbi me një diferencë të madhe kundër Helmut Kohl. Ai shërbeu si Ministër i Financave nën kancelarin Gerhard Schröder pas fitores së SPD-së në zgjedhjet federale të vitit 1998, por dha dorëheqjen si nga ministria ashtu edhe nga Bundestag më pak se gjashtë muaj më vonë, duke e pozicionuar veten si një kundërshtar popullor i politikave të Schroder në shtypin tabloid.

Në ardhje e sipër të zgjedhjeve federale të vitit 2005, si një reagim ndaj reformave të Axhendës 2010 të Schröderit, Lafontaine bashkëthemeloi partinë e krahut të majtë Puna dhe Drejtësia Sociale - Alternativa Zgjedhore . Pas një bashkimi me Partinë e Socializmit Demokratik në qershor 2007, ai u bë bashkëkryetar i të Majtës . Ai ishte kandidati udhëheqës për degën e partisë në Saarland në zgjedhjet shtetërore të Saarland të vitit 2009, ku fitoi mbi 20% të votave. Ai njoftoi dorëheqjen e tij nga të gjitha funksionet politike federale pasi u diagnostikua me kancer të prostatës në 2009.  Ai ruajti pozicionin e tij si anëtar i legjislaturës së Saarlandit dhe që nga maji 2012 ka qenë lider i opozitës në Saarland. Lafontaine dha dorëheqjen nga Partia e Majtë më 17 Mars 2022 pasi tha se ajo nuk ishte më një "alternativë ndaj politikës së pasigurisë sociale dhe pabarazisë". 

## Familja dhe edukimi 
Lafontaine lindi në Saarlautern (sot Saarlouis ) në një familje zejtarësh. Babai i tij, Hans Lafontaine, ishte një bukëpjekës dhe u vra duke shërbyer në Luftën e Dytë Botërore . Ai e kaloi fëmijërinë e tij duke jetuar me nënën e tij, Katharina (née Ferner) dhe vëllain e tij binjak, Hans, në Dillingen .

Ai ndoqi një institucion ipeshkvnor katolik në Prüm dhe atje ndoqi Regino-Gymnasium, një shkollë publike. Ai la shkollën në vitin 1962 dhe mori një bursë nga Cusanuswerk, organi i bursave të Kishës Katolike në Gjermani, për të studiuar fizikë në universitetet e Bonit dhe Saarland . Lafontaine u diplomua në vitin 1969; teza e tij kishte të bënte me prodhimin e titanatit monokristalor të bariumit. Ai punoi për *Versorgungs- und Verkehrsgesellschaft* Saarbrücken deri në vitin 1974, duke shërbyer në bordin e saj që nga viti 1971.

## Ngritja politike 
Lafontaine pati famë si kryebashkiak i Saarbrückenit dhe u bë më i njohur si një kritik i mbështetjes së kancelarit Helmut Schmidt për planin e NATO-s për vendosjen e raketave Pershing II në Gjermani. Nga viti 1985 deri në 1998 ai shërbeu si Ministër-President i Saarlandit . Në këtë pozicion ai luftoi për të ruajtur bazën industriale të shtetit, e cila bazohej në prodhimin e çelikut dhe minierat e qymyrit me subvencione, dhe shërbeu si President i Bundesratit në 1992/93.

## Kandidimi për kancelar dhe atentati 
majtas|parapamje| Posteri zgjedhor i Lafontaine, 1990
Lafontaine ishte kandidati i SPD-së për Kancelar në zgjedhjet federale gjermane të vitit 1990 . Ai u vu përballë në një garë pothuajse të pamundur. Zgjedhjet ishin shpallur dy muaj pas ribashkimit të Gjermanisë dhe qeveria aktuale e Helmut Kohl ishte në një pozicion pothuajse të padiskutueshëm.

Gjatë fushatës ai u sulmua me thikë nga një grua e çrregulluar mendërisht pas një fjalimi në Këln . Atij iu pre arteria karotide dhe qëndroi në gjendje kritike për disa ditë.

## Rikthimi politik 
Në "Konventën e Manheimit " në 1995, ai u zgjodh kryetar i SPD-së në një lëvizje të papritur, duke zëvendësuar Rudolf Scharping . Ai ishte kryesisht përgjegjës për sjelljen e gjithë peshës politike të SPD kundër Kohlit dhe partisë së tij,CDU, duke hedhur poshtë bashkëpunimin dypartiak që kishte karakterizuar politikën gjermane për shumë vite. Lafontaine argumentoi se çdo ndihmë që i jepej Kohlit vetëm do ta zgjaste rënien e tij të pashmangshme.

Pas fitores së thellë por të papritur të SPD-së në votimet e shtatorit 1998, ai u emërua Ministër Federal i Financave në qeverinë e parë të Gerhard Schröderit .

## Ministri i Financave 
Gjatë mandatit të tij të shkurtër si Ministër i Financave, Lafontaine ishte delja e zezë e euroskeptikëve në Mbretërinë e Bashkuar. Kjo për shkak se, ndër të tjera, ai kishte bërë thirrje për harmonizimin e shpejtë të taksave të Bashkimit Evropian, politikë e cila do të kishte rezultuar në një rritje të taksave në Mbretërinë e Bashkuar. Në vitin 1998, tabloidi anglez "The Sun" e quajti Lafontaine "njeriu më i rrezikshëm i Evropës". Më 11 mars 1999, ai dha dorëheqjen nga të gjitha postet e tij zyrtare dhe partiake, duke pretenduar se "mungesa e bashkëpunimit" në kabinet ishte bërë e padurueshme. Deri në formimin e Partisë së Majtë, ai ishte i njohur për sulmet e tij kundër qeverisë Schroder në tabloidin *Bild-Zeitung*, i cili përgjithësisht konsiderohet konservator .

## Largimi nga SPD dhe formimi i partisë së Majtë 
Më 24 maj 2005 Lafontaine u largua nga SPD. Pas dy javësh spekulime u njoftua më 10 qershor se ai do të ishte kandidati kryesor për partinë e Majtë ( *Die Linke* ), një koalicion i Partisë së Punës dhe Drejtësisë Sociale (WASG), e cila ishte me qendër në Gjermaninë perëndimore, dhe Partia e Majtë. PDS, e cila ishte pasardhëse e Partisë së Bashkimit Socialist të Gjermanisë Lindore (SED).  Lafontaine iu bashkua WASG më 18 qershor 2005 dhe u zgjodh për të kryesuar listën e tyre për Zgjedhjet Federale të 2005 në Rini i Veriut-Vestfali në të njëjtën ditë. Për më tepër, ai gjithashtu konkuroi pa sukses zonën zgjedhore të Saarbrückenit, të cilën e kishte përfaqësuar më parë nga viti 1990 deri në 2002. Megjithatë, rezultati i partisë së Majtë në Saarland ishte më i miri në cilindo nga shtetet federale të ish-Gjermanisë Perëndimore.

Në vitin 2007, kur Partia e Majtë u formua në një bashkim mes 'Partisë së Majtë. PDS' dhe WASG, ai u bë kryetar së bashku me Lothar Bisky .

Në maj 2009, ai deklaroi se "kapitalizmi financiar ka dështuar. Ne duhet të demokratizojmë ekonominë. Fuqia punëtore duhet të ketë një rol shumë më të madh në kompanitë e tyre sesa ka qenë rasti deri më tani." 

Në vitin 2022, ai botoi librin *Ami, është koha për të shkuar* ku kritikon NATOn dhe ndikimin amerikan në politikën gjermane, duke argumentuar se Gjermania është bërë një shtet vasal amerikan. Libri u bë bestseller.