Universiteti virtual

**Universiteti virtual** (ose **universiteti online**) ofron programe të arsimit të lartë përmes mediave elektronike, zakonisht në internet . Disa janë institucione me tulla dhe llaç që ofrojnë mësim në internet si pjesë e kurseve të tyre të zgjeruara universitare, ndërsa të tjerët ofrojnë vetëm kurse online. Ato konsiderohen si një formë e edukimit në distancë . Qëllimi i universiteteve virtuale është t'i ofrojë akses pjesës së popullsisë që nuk do të ishte në gjendje të frekuentonte një kampus fizik, për arsye të tilla si distanca - në të cilën studentët jetojnë shumë larg nga një kampus fizik për të ndjekur mësimet e rregullta; dhe nevoja për fleksibilitet—disa studentë kanë nevojë për fleksibilitet për të studiuar në shtëpi sa herë që është e përshtatshme për ta për ta bërë këtë.

Disa nga këto organizata ekzistojnë vetëm si kombinime universitetesh, institutesh ose departamentesh të lidhura lirshëm që së bashku ofrojnë një sërë kursesh në internet, televizion ose media të tjera, që janë të ndara dhe të dallueshme nga programet e ofruara nga një institucion i vetëm jashtë kombinacionit. Të tjerat janë organizata individuale me një kuadër ligjor, por quhen "virtuale" sepse shfaqen vetëm në internet, pa një vendndodhje fizike përveç njësive të tyre të administrimit. Ende universitete të tjera virtuale mund të organizohen përmes vendndodhjeve fizike specifike ose të shumëfishta, me ose pa kampuse aktuale për të marrë ofrimin e programeve përmes mediave teknologjike që transmetohen nga një vend tjetër ku profesorët japin leksione televizive.

Ofrimi i programit në një universitet virtual administrohet përmes teknologjisë së informacionit dhe komunikimit si faqet e internetit, e-mail dhe burime të tjera në rrjet.

Duke qenë se universitetet virtuale janë relativisht të reja dhe ndryshojnë shumë, pyetjet mbeten në lidhje me akreditimin dhe cilësinë e vlerësimit .

## Historia 
Karakteristika përcaktuese e të gjitha formave dhe brezave të arsimit në distancë është ndarja e nxënësit nga mësuesi në kohë dhe hapësirë. Arsimi në distancë mund të shihet si pararendës i mësimit në internet. Përpara ardhjes së universiteteve virtuale, shumë institucione të arsimit të lartë ofruan njëfarë edukimi në distancë nëpërmjet kurseve të korrespondencës së shkruar. Këto kurse shpesh quheshin "kurs në një kuti".  Këto janë zhvilluar në mënyrë që studentët të mund të marrin reagime pothuajse të menjëhershme nga profesorët dhe tutorët në internet përmes e-maileve ose diskutimeve në internet.

Kur termi "virtual" u krijua për herë të parë në kuptimin llogaritës, ai u aplikua për gjërat që simuloheshin nga kompjuteri, si memoria virtuale . Me kalimin e kohës, mbiemri është aplikuar për gjërat që ekzistojnë fizikisht dhe krijohen ose kryhen me anë të kompjuterëve. 

Universiteti i Hapur në Mbretërinë e Bashkuar ishte universiteti i parë i suksesshëm i mësimdhënies në distancë në botë.  Ajo u themelua në vitet 1960 me besimin se teknologjia e komunikimit mund të sjellë mësim me cilësi të lartë të nivelit të diplomës për njerëzit që nuk kishin pasur mundësi të ndiqnin universitetet e kampusit.  Ideja për një "universitet pa tel" u diskutua për herë të parë në BBC (British Broadcasting Corporation) nga pedagogu dhe historiani JC Stobbart. Nga këto fillime të hershme, dolën më shumë ide derisa më në fund Partia Laburiste nën udhëheqjen e Harold Wilson formoi një komitet këshillues për të krijuar një Universitet të Hapur.

Me synimin për të sjellë arsimin e lartë për të gjithë ata që dëshironin të hynin në të, komiteti doli me skenarë të ndryshëm përpara se të vendosej për emrin *Universiteti i Hapur* . Ideja e parë e përhapur në MB ishte që të kishte një "teleuniversitet" i cili do të kombinonte leksionet e transmetimit me tekstet e korrespondencës dhe vizitat në universitetet konvencionale. Në skenarin "teleuniversitar" kurset mësohen në radio dhe televizion dhe në fakt shumë universitete kanë adoptuar përdorimin e kësaj teknologjie për kurset e tyre të edukimit në distancë. Emri "teleuniversitet" u shndërrua në "University of Air" i cili ende kishte të njëjtin synim për të arritur grupet me të ardhura më të ulëta që nuk kishin akses në arsimin e lartë. Emri "Universiteti i Ajrit" nuk qëndroi dhe në kohën kur studentët e parë u pranuan në janar 1971 emri ishte bërë ky që është sot "Universitet i Hapur". OU vërtetoi se ishte e mundur t'u jepeshin studentëve kurse të nivelit universitar në distancë.

Deri në vitin 1980, numri i përgjithshëm i studentëve në universitete të hapura kishte arritur në 70,000 dhe rreth 6,000 njerëz diplomoheshin çdo vit. Vitet 1980 panë vazhdimin e zgjerimit të shtuar pasi u prezantuan më shumë kurse dhe fusha lëndore; Me rritjen e rëndësisë së zhvillimit të karrierës, universiteti filloi të ofrojë kurse trajnimi profesional krahas programeve të tij akademike. Nga mesi i viteve nëntëdhjetë, OU ishte duke përdorur internetin. Që nga viti 2008, më shumë se 180,000 studentë po ndërvepronin me OU në internet nga shtëpia.

Ideja e një universiteti virtual si një institucion që përdorte kompjuterë dhe telekomunikacion në vend të ndërtesave dhe transportit për të bashkuar studentët dhe mësuesit për kurset universitare u botua për herë të parë në vepra si "De-Schooling Society" nga Ivan Illich që prezantoi konceptin e përdorimit të rrjeteve kompjuterike si centrale për të mësuar, në 1970. Në vitin 1971 George Kasey, një etik (aktivist) mediatik, mbajti një seri leksionesh mbi "Filozofinë e De-Dizajnimit të Komunikimeve" nën sponsorizimin e PhD Phil Jacklin, profesor në Universitetin e Kalifornisë San Jose, anëtar i "Komitetit të Zonës së Gjirit (San Francisco) për Qasjen e Medias së Hapur dhe Publike".  Leksionet përmbanin skicat teorike për përdorimin e telekomunikacionit dhe medias për de-shkollimin dhe de-dizajnimin e arsimit të zakonshëm dhe një sistem alternativ të Universitetit të Lirë Virtual. Në vitin 1972, George Kasey themeloi "Media Free Times - periodik Multimedia Random Sampling of Anarchic Communications Sampling" një prototip për mësimin në distancë me përdorimin e "periodikëve multimedial", që tani zakonisht quhen "faqet e internetit". Në 1995 nga John Tiffin dhe Lalita Rajasingham në librin e tyre "Në kërkim të klasës virtuale: Edukimi në një shoqëri informacioni" (Londër dhe Nju Jork, Routledge). Ai u bazua në një projekt të përbashkët kërkimor në Universitetin Victoria të Wellington që u zhvillua nga 1986-1996.  I quajtur laboratori i klasës virtuale, ai përdorte sisteme të dedikuara telekomunikacioni për të bërë të mundur që studentët të ndiqnin mësimin virtualisht ose fizikisht dhe në fillim u mbështet nga një numër organizatash telekomunikuese. Qëllimi i tij ishte të kërkonte faktorët kritikë në përdorimin e TIK-ut për arsimin në nivel universitar. Në vitin 1992, laboratori i klasës virtuale u zhvendos në internet.

Një numër universitetesh të tjera u përfshinë në fund të viteve tetëdhjetë në iniciativat pioniere dhe u kryen eksperimente midis Universitetit Victoria në Zelandën e Re, Universitetit të Hawaii, Universitetit Shtetëror të Ohio-s dhe Universitetit Waseda për të provuar të zhvillojnë klasa dhe kurse në nivel ndërkombëtar nëpërmjet telekomunikacionit. Kjo çoi në konceptin e një Universiteti Virtual Global. 

Kur filluan fillimisht kurset online, mënyra kryesore e ofrimit ishte përmes një rrjeti audio-vizual të dyanshëm. Si atëherë, ashtu edhe tani, shumë nga programet e studimit virtual bazoheshin kryesisht në dokumente tekstuale, por teknologjitë multimediale po ashtu janë bërë gjithnjë e më të njohura. Këto mënyra të ofrimit të bazuara në ueb përdoren për të zgjeruar aksesin në programet dhe shërbimet që mund të ofrohen në çdo kohë dhe kudo. Spektri i mënyrave të mësimdhënies në edukimin virtual përfshin kurse të bazuara në hipertekst, video, audio, e-mail dhe video-konferenca.  Përdoret gjithashtu mësimdhënia në ueb përmes kurseve si WebCT dhe Blackboard . Shih edukimin virtual .

## Shih edhe 
* Shkolla virtuale
* Kampusi virtual
* Mësimi në distancë
* Mjedisi virtual i mësimit

## Referime