open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Elektra

[thumb|right|180px|Electra at the Tomb of [Agamemnon, Frederic Leighton c.1869]]

[thumb|left|220px|[Orestes (mythology)|Orestes, Electra and Hermes at the tomb of Agamemnon, lucanian red-figure pelike, ca. 380 – 370 BC, Louvre (K 544)]]

[thumbnail|300px|right|Electra and [Orestes (mythology)|Orestes, from an 1897 *Stories from the Greek Tragedians*, by Alfred Church]]

**Elektra** (; ) - emri i dy qenieve hyjnore dhe i një gruaje vdekatare nga mitet greke.
E para prej këtyre qenieve hyjnore ishte e bija e Titanit Oqean dhe gruas së tij, Tetis. Është martuar me Taumantin, zotin e fenomeneve natyrore në det dhe me të ka pasur katër vajza: hyjneshën e bukur të ylberit dhe lajmëtaren e zotërave, Iridën, dhe tri Harpie të shëmtuara gjysmë-gra gjysmë-shpend.

Tjetra nga këto ishte e bija e Titanit, Atlant dhe Oqeanidë Pleones. Me zotin suprem, Zeusin, ka pasur djalin Dardan, stërgjyshin e themeluesit të Trojës Iliun. Bashkë me gjashtë motrat e saj Zeusi e sjell në qiell dhe e shndërron në hyllësi Pleadë. Pas rënies së Trojës nga pikëllimi i lëshon flokët dhe kohë pas kohe bredh nëpër qiell si yll komet.

Elektra e vdekshme ishte e bija e Agamemnonit, mbretit të Mikenës dhe gruas së tij Klitemnestrës. E shpëtoi vëllanë e vet, Orestin dhe i ndihmoi që të hakmerret kundër vrasësve të babës, xhaxhait, Egjistit dhe nënës së vet Klitemnestrës. Pas kësaj hakmarrje në përgatitjen e së cilës ia kaloi shtatë vjet të jetës së vet, u martua për Piladin, shokun e Orestit dhe me të shkoi në Fokidë. Me Piladin ka pasur djalin Strofin.

Për dallim nga emnaket e veta hyjnore, Elektra vdekatare i ka qëndruar shkatërrimit të botës së miteve dhe jeton sot e kësaj dite si heroinë kryesore e dy tragjedive madhështore antike nga fundi i shek. V, para e.s. Elektra e Sofokliut dhe ajo e Euripidit. Rol të rëndësishëm ka edhe në Orestinë, në trilogjinë e Eskilit, veçmas në pjesën e saj të dytë, Flijimit në varr ose Heoforete (nga viti 458 para e.s.). Veç kësaj është ringjallur në trajtime të kohës së re. Në mesin e tyre bën pjesë drama Elektra e Hugo von Hofrnanshtalit, e cila u bë bazë e libretos së operës me të njëjtin titull e Rikard Shtrausit) në vitin 1909, transponimi modern i dramës së Eugen O'Neilli (Jugjin O Nili) Elektra në zi (1931). Kuptohet se Elektra në trajtimet e ndryshme të mitit dallohet mjaft, kurse në trajtimet më të lashta ka madje edhe emrin tjetër: Leodika. Te Eskili ajo është vetëm ndihmëse e Orestit, te Sofokliu personifikimi krenar dhe e pakompromis i dëshirës për të marrë hakun për vrasjen e babait të vet, ndërsa te Euripidi e gjorë dhe grua e shkatërruar në vete, e cila beson në jetën më të mirë pas vuajtjeve të mposhtura.

Fatin e saj autorët modernë e kanë trajtuar sipas dëshirës. Në operën e Shtrausit, p.sh. pas kryerjes së hakmarrjes vdes në vallëzimin ekstatik. Sidoqoftë Elektra me Medenë, Ifigjeninë dhe Antigonën hyjnë në radhën e figurave më të mëdha të krijimtarisë së tragjedisë antike dhe dramës botërore në përgjithësi.
Ifiti

**Ifiti** (, ) - i biri i Euritit, mbretit të Ehales, mik i kreshnikut Herakli.

Nuk i ka besuar Autolikut dinak se Herakliu në kohën e vizitës së tij në Ehali e ka vjedhë kopenë e kafshëve mbretërore dhe, për ta dëshmuar pafajsinë e tij, shkon për ta kërkuar kopenë. Duke udhëtuar arriti në qytetin Tirint dhe e vizitoi Herakliun, por kjo për të qe e kobshme. Kur Herakliu gjatë gostisë, të përgatitur për nderë të Ifitit morri vesh se për ç'arsye Euriti dyshon në të, u zemrua aq shumë sa filloi të tërbohet dhe e hudhi Ifitin prej mureve.

Sipas mitit mbi Herakliun, këtë zemërim të Herakliut e ka nxitur hyjnesha Hera, e cila pa ndërprerje i bënte keq dhe i kurdiste kurtha. Për shkaik të vdekjes së Ifitit Herakliu qe i detyruar të shitet në skllavëri për tri vjet, ndërkaq paratë që kishte fituar për këtë ia dha Euritit si dëmshpërblim për djalin e vrarë. Heraklin dhe Ifitin (rëndom në praninë e Jolës, motrës së Ifitit, që donte ta fejojë Herakliun) e dimë nga disa piktura në vaza. Më e vjetra është në kraterin e madh korintian rreth vitit 590 para e.s. dhe gjendet në Luvër të Parisit.
Lumi i Akelout

[parapamje|300px|Achelous was often reduced to a bearded mask, an inspiration for the medieval [Green Man. Floor mosaic, Zeugma Turkey.]]

**Akelou** (, ) - zoti i lumit më të madh në Greqi, (sot Aspropotami në Etoli), i ati i Sirenave, trim me shtat vigan, i cili ka ditur ta ndryshojë figurën e vet.

Ishte i fejuari i Deianires së bukur, bijës së Eneut, mbretit të Kalidonisë, në të cilën u dashurua Herakliu, trimi më i madh i legjendave greke. Në dyluftim i cili u bë për shkak të saj, Akelou prej gjigantit u shëndërrua në gjarpër dhe kur edhe kjo nuk ndihmoi atëherë u shndërua në dem me brirë të fortë. Mirëpo, Herakliu me mund të madh të tërë fuqisë së tij gjigante, megjithatë, e mundi. Bririn që në këtë dyluftim ia theu hyjneshat e detit Nereidet e mbushën me fruta të ndryshme dhe kështu prej tij (sikurse prej bririt të dhisë Amaltesë e cila me qumshtin e vet e ka ushqyer Zeusin, zotin suprem) "briri i begatshmërisë" u bë i famshëm.

Artistët antikë shpesh e kanë pikturuar Akeloun. Maska e tij është gjetur në rrotullzën etrure, siç duket të shek. VI - V para e.s., që sot gjendet në Muzeun e Vatikanit. Të të njëjtës kohë janë gati gjysma prej njëzet e pestë pikturave të njohura në vazat në të cilat janë paraqitjet e betejës së Akelout me Herakliun. Prej pikturave të kohërave të mëvonshme të cilat e paraqesin Akeloun dy janë në Muzeun Metropolitan në Nju Jork, njëra është prej Jan Bruegelit plak, ndërsa tjetra e Pierre Paule Rubensit (Pjer Pol Rubensit). Në Luvër të Parisit gjendet panou i madh ku paraqitet Herakliu me Akeloun, vepër e Goido Renit (Gvido Renit), si duket është e viteve 1617-1621. Në letërsinë e vjetër, kohë pas kohe, e ndeshim emrin e Akelout në kuptim të "kameleonit" tonë - kjo është edhe e kuptueshme, sepse për ngadhënjimin mibi mjeshtrinë e shndërimeve ka vërtet fuqi herkuliane dhe të qëndresës.
Deianira

[parapamje|right|280px|[Heracles, Deianira and Nessus, black-figure hydria, 575-550 BC, Louvre (E 803)]]

[[Skeda:Deianera.jpg|parapamje|**Deianira painting** by Evelyn De Morgan]]

**Deianira** () - e bija e Eneut, mbretit të Kalidonisë, gruaja e trimit Herakliut. 

Jetën me burrin nuk e ka pasur të lehtë, gjë që është fati i shpeshtë i njerëzve të famshëm, së paku në mite. Së pari ka qenë e fejuara e Akelout, zotit të lumit, i cili ka mundur, sipas dëshirës, të ndërrojë pamjen e vet. Herakliu e mundi dhe sipas së drejtës së ngadhënijimtarit e solli në qytetin e vet, Tirint. Por, deri sa ishte në rrugë i ndodhi një problem. Kur arriti te lumi Euena, mbi të cilin nuk kishte urë, kentauri Neso i ofrohet Herakliut për ta transportuar Deianirën në bregun tjetër të lumit. Dhe po sa e muar në shpinë, tentoi ta rrëmbejë. Herakliu e vrau me njërën prej shigjetave të tij helmuese dhe kështu e shpëtoi Deianirën. Nesit, duke vdekur, i shkoi për dore, që ta këshillojë Deianirën, për të marrë pak nga gjaku i tij dhe poqese dikur i shuhet dashuria e Heraklit ndaj saj, le t'i lagë me këtë gjak rrobet e tij dhe dashuria e tij do të kthehet sërish. Ishte kjo hakmarrje e tmerrshme e Nesit. Kentauri, në të vërtetë, e dinte se gjaku i tij ishte i helmuar në shigjetën e Heraklit dhe se ajo do të jetë për secilin vdekjeprurëse. Kur pas shumë viteve Deianira fillon të dyshojë (dhe jo pa arsye), se Herakliu mendon ta lëshojë, veproi sipas këshillës së Nesit: me gjakun e tij e lagu pelerinën e Herakliut dhe kështu pa dashur ia mori jetën. Pastaj e dëshpëruar bëri vetëvrasje.

Figurën e Deianirës e gjejmë në një numër të madh (gati në njëqind) piktura në vaza, prej të cilave më e lashta është e shek. VII para e.s. Në to skena më e shpeshtë është Rrëmbimi i Deianirës nga ana e Nesit, ndërsa në disa prej tyre paraqitet Herakliu dhe Deianira. Artistët e kohës së re poashtu shpesh i janë kthyer kësaj teme. Ndër më të njohurat prej këtyre pikturave është Rrëmbimi i Deianirës e Jacopo Bellinit (Jakopo Bellinit), fundi i shek. XV (dhe sot gjendet në pallatin e dukës së Venedikut), Nesi dhe Deianira e P. P. Rubensit e vitit 1530 (dhe sot gjendet në Ermitazhin e Leningridit) dhe dy punime të Guido Renit (Gvido Renit) me titull Kentauri Nes e rrëmben Deianiren, prej të cilave më i vjetri është i vitit 1621, dhe sot gjendet në Luvër të Parisit, ndërsa më i riu (Përafërsisht i vitit 1630) sot gjendet në Galerinë Kombëtare Hradçane në Pragë. Prej kompozitorëve tregimi i Deianirës e ka frymëzuar Saint Saënsin (Sent Sansin) për komponimin dramatik të Deianirës (1901).
Buzirisi

[parapamje|right|280px|[Heracles killing Busiris and his suitors, Attic red-figure hydria, ca. 480 BC, Staatliche Antikensammlungen (Inv. 2428)]]

**Buzirisi** ( ) - mbreti egjiptian, i biri i Poseidonit, zotit të detit dhe Lisianatës, mbretëreshës egjiptiane.

Ngritet në fron pas vdekjes së gjyshit të tij Epafit, i cili sipas miteve greke ka qenë mbreti i parë egjiptian. Posa e merr ai pushtetin, në Egjipt mbizotëron shtërpësia. Kur ajo zgjati plot nëntë vjet, e ftoi Trazeun, fallxhiun e famshëm nga Qiproja, i cili profetizoi se shtërpësia do të ndërpritet vetëm në qoftë se për çdo vit zotit suprem, Zeusit, do t'i flijohej nga një i huaj. Buzirisi pasi ndëgjoi këtë urdhëroi që Trazeu të ngujohet në pranga dhe e flioji si të parin, e pastaj urdhëroi që të burgoset secili i huaj që hyn në tokën e Egjiptit me qëllim që të ketë dikend që do të mund ta flijohej. I huaji i fundit me të cilin pat vepruar kështu mbreti Buziris ishte Herakliu, i cili në Egjipt arriti në ekspeditën për mollët e arta nga kopshti i Hesperidëve. Por kur e sollën te elteri, Herakliu i theu prangat, e vrau djalin e Buzirisit, Amfidamantin dhe pastaj edhe vetë Buzirisin. Prej atëherë Egjipti më nuk ishte vendi në të cilin të huajt i priste vdekja.

Mitet egjiptiane nuk dinë për mbretin Buziris. Emri i tij sigurisht ka të bëjë me emrin Uziris të zotit të nëntokës, kurse legjenda për vrasjen e të huajve është refleks i rrethanave reale, sepse Egjiptin, kur e kanë zbuluar grekët, për ta ishte tokë e mbyllur, në të cilën të huajt nuk mund të merrnin leje për hyrje.

Vizita e Herakliut që i bëri mbretit Buziris është paraqitur përafërsisht në nja tridhjetë vaza, prej të cilave më e lashta është nga shek. VI para e.s. Gjenden gadi në të gjitha koleksionet e mëdha antike, e më se shumti ne Amerikë (në Nju Jork, Boston dhe Filadelfi).
Nereu

**Nereu** (, ) - zoti i detit, sipas disave i biri i titanit Oqean dhe gruas së tij Tetis; ndërsa sipas të tjerëve i biri i Pontit, zotit të thellësirave të detit dhe i hyjneshës së tokes, Gea.

Në mite më te ndeshemi tani më si me plakun dhe babain e një numri të madh të bijave që i ka pasur me gruan e vet, Doridën. Jetonte në detin Egje, në mes Samotrakës dhe Imbrit, ka ditur ta ndryshojë pamjen, ka pasur dhantinë e falltorit dhe u bë i famshëm me atë që fliste të vërtetën. Mirëpo, nuk profetizonte me qejf dhe këtë e bënte atëherë kur e detyronin. Sa na është e njohur, kjo i shkoi për dore vetëm Herakliut.Njerëzit i ka dashur,u ofronte here me pejsazhe të mrekullueshme nga deti, veçmas i donte marinarët guximtarë.

Figura e Nereut nga antika na është ruajtur përafërsisht në tetëdhjetë piktura në vaza. Më e lashta është e shek. VI. para e.s. dhe në përgjithsi paraqesin Nereun dhe Nereidet dhe Nereun me hyjni të detit. Në katërmbëdhjetë vaza është skena e Betejës së Nereut me Herakliun. Prej paraqitjeve të shumta skulpturale të figurës së tij s'do mend se më e mira është ajo në frontonin perëndimor të shejtnores së Zeusit në Pergam, ku e gjejmë në shoqëri të Doridës dhe të Oqeanit, në betejë me Gjigantët e vitit 180-160, para e.s., dhe sot gjendet në Muzeun Shtetror në Berlinin Lindor).
Anteu

[parapamje|right|300px|[Heracles and Antaeus, red-figured krater by Euphronios, 515–510 BC, Louvre (G 103)]]

**Anteu**(, ) - i biri i Poseidonit, zotit të detit dhe hyjneshës së tokës Gea, gjigant i fuqisë së papërballueshme.

Jetonte në Lihi dhe secili që vinte në tokën e tij e detyronte që të luftojë me të. Në dyluftim rëndom e mundte kundërshtarin dhe vriste pa mëshirë. Kundërshtari i tij i fundit ishte Herakliu, kur u gjend në Lihi në rrugë për mollat e arta të Hesperidës, të cilat sipas urdherit të mbretit Euriste, ishte i detyruar që t'i sjellë në Mikenë. Në dyluftim Herakliu e zbuloi fshehtësinë e fuqisë së Anteut: në të vërtetë, kur Anteu e ndiente se po dobësohet, ngjitej ngurtësisht për tokë dhe fuqia sërish i kthehej. Prandaj Herakliu e çon lart në ajër, andaj gjiganti ishte i ndarë prej nënës tokë, e humb fuqinë dhe Herakliu ia zë frymën.

Legjenda mbi Anteun hyn në mesin e më të njohurave të mitologjisë greke. Në vetëdijen e njeriut modern nuk ruhet aq për nga ndikimi i krijimeve të shumta Betejat e Herakliut me Anteun (në vazot antike prej të cilave në muzetë e ndryshme janë afër tridhjetë; në pikturat murale, p.sh. të atyre të vëllazërve Carracci (Karakçi) në pallatin e Bolonjës Sanpieri; në skulpturat e Giovani da Bologna (Gjovani da Bolonja), përafërsisht të vitit 1570, në Muzeun Artistiko historik në Vdenë etj.), por më tepër për shkak se fati i Anteut është njëri prej ilustrimeve më të bukura të fatit të secilit vend, në emër të të cilit poeti V. Dyku thotë: "Po qe se heq dorë prej meje nuk do të dështoj. Po qe se heq dorë, do të dështosh".

## Referime
Kerberi

guarding the entrance to the Royal Institute of Technology in Stockholm.]]
]]
 
 (ca 525 BC) depicting Heracles presenting Cerberus to Eurystheus]]
 in Dante's *Divina Commedia*]]

**Kerberi** (, ) - qeni i botës nëntokësore, i biri i viganit Tifon njëqindkrerësh dhe i Ehidnës gjysmëgrua - gjysmëgjarpër.

Ka pasur tri koka, rreth qafës i mbështilleshin gjarpërinjtë, ndërsa bishti përfundonte me kokën e gjarpërit. Pamja e tij e tmerrshme përputhej shkëlqyeshëm me funksionin që e ka pasur në Had, në perandorinë nëntokësore. Ka qenë rojtar i rreptë në hyrjen e tij edhe më i ashpër në daljen e tij. Të vdekurit i lëshonte në të me mirësi, por jashtë nuk e lëshonte askend. Për nga vigjilenca e tij e rojtarit dhe detyra mbeti si proverb. Mirëpo, nganjëherë i ndodhte që ndonjëri ta mashtrojë. Vetëm një herë është gjetur jashta nëntokës, në dritën e ditës: atëherë kur Herakliu e sjell me urdhër të Euristeut në Mikenë. Vëllazërit e tij ishin luani i Nemeut dhe qeni dykrerësh i Ortit të shëmtuar, ndërsa motrat Hidra e Lernisë, Sfinga e Tebës dhe Himera.

Kerberi nuk mungon në asnjë pikturë të perandorisë nëntokësore të Hadit. Përafërsisht janë ruajtur njëzet piktura në vazat në të cilat është Kerberi me Herakliun. Piktura më e famshme është ndoshta ajo në vazat e Italisë së Jugut ku paraqitet Perandoria e botës nëntokësore e Hadit për nga koha rreth vitit 340 para e.s., (gjendet në Muzeun Popullor në Napoli) dhe Euristeu, Herakliu dhe Kerberi e viteve 530-520 para e.s. dhe gjendet në Luvër të Parisit.
Eyjafjallajökull (Vullkan)

thumb|right|300px|Erupcioni vullkanik 27. mars 2010
thumb|right|300px|Eyjafjallajokull më 17 prill

**Ejafjatlajekul** (isl. Eyjafjallajökull) është një ndër akullnajat më të vogla në Islandë.

Gjindet në veri të Skogarit dhe në perëndim të akullnajës së madhe të Mirtasjekul.

Shtresa e akullt e mbulon vullkanin e lartë 1666 m. Vullkani nga periudha akullnajore ka pasur erupsione të shpeshta.  Vullkani në vitin 2010 ka pasur dy erupsione 20 mars dhe 14 prill. Erupsioni i prillit ka shkaktuar ndërprerje masive të komunikacionit ajrorë mbi Evropë.  Erudicioni i më hershëm ka qenë në vitin 1821 që ka zgjatë deri në vitin 1823, ndërsa një erupsion më i hershëm ka qenë në vitin 1612. Krateri i vullkanit ka një diametër 4&nbsp;km, ndërsa akullnaja përfshinë një sipërfaqe prej 100&nbsp;km².

## Vullkanet aktive në Islandë
Antiopea

**Antiopea** () - emër femëror mjaft i shpeshtë. Nga mitet dimë për tri gra të spikatura me këtë emër.
Më e dalluara prej tyre ishte sunduesja e amazoneve, të cilën e zuri rob Herakli, duke e kërkuar brezin e artë të Hipolitës. Ia dhuroi mikut të vet Tezeut, i cili e sjell në Athinë dhe martohet me të. E gjet fati i kobshëm: u dashurua në Tezeun, gjë që në të vërtetë, nuk ka qenë kurrfarë fatkeqësie. Por kur amazonet e sulmuan Athinën për ta shpëtuar atë, u çua me të kundër shoqeve të veta të mëparshme dhe në betejë u vra.
Antiopa tjetër ishte bashkëshortja e Pirros, mbreti i Maqedonisë, i cili nëntë vajza të veta i pagëzoi me emrin e Muzave. Këto vajza me mendjemadhësinë e tyre i kanë nxitur Muzat në dyluftim dhe u mundën, kurse zotërat për dënim i kanë shndërruar në laraska.
Në mitet tebane ndeshim Antiopën, të bijën e mbretit Nikte, (sipas verzionit tjetër të Azopit, zotit të lumit) dhe të dashurën e Zeusit, zotit suprem. Me të i ka pasur dy djem: Zetin, kreshnikun e famshëm dhe Amfionin, muziktarin edhe më të famshëm, të cilët më vonë janë bërë mbretër tebanë.
Piktorët dhe skulptorët antikë më së shpeshti e kanë paraqitur Antiopën e Tezeut. Janë ruajtur dhjetëra piktura në vaza (më të lashtat janë në Antikvarin e Mynihut dhe në Muzeun Metropolitan në Nju Jork) dhe disa kopje romake të truporeve helenistike. Vëmendjen e artistëve modernë më së tepërmi e ka tërhequr dashnorja e Zeusit. Correggio (Koregjio) e ka pikturuar rreth vitit 1520 Gjumin e Anliopës, kurse Jean Antoine Watteau (Zhan Antoan Vato) rreth vitit 1720 Zeusin dhe Antiopen (të dy pikturat sot gjenden në Luvër. Është e njohur poashtu Zeusi dhe Antiopa, gravura e Rembrandtit (e vitit 1659). Tragjedinë mbi Antiopën tebane e ka shkruar Euripidi, por, për fat të keq, nuk është ruajtur.
Gea

[thumb|right|280px|[Aion (deity)|Aion-Uranus and Tellus with four children, perhaps the personified seasons, mosaic from a Roman villa in Sentinum, 200-250 CE, Munich Glyptothek (Inv. W504)]]

**Gea** (Greqisht: Γαῖα, Latinisht: Tellus ose Terria) - hyjnesha e tokës dhe vetë Toka, që u krijua prej Kaosit fillestar.

Ishte nëna e çdo gjëje që ekzistonte dhe rritej në tokë. Së pari e ka krijuar prej vetvetes qiellin e yllëzuar të Uranit, pastaj malet e larta e më në fund Pontin, detin e thellë dhe të gjerë. Kur Urani mbizotëroi në botë u bë grua e tij dhe ia lindi dymbëdhjetë trashëgimtarë. Këta ishin Titanët: Oqeani, Koeu, Kriu, Hiperioni, Japeti, Kroni dhe Titaneshat Tea, Rea, Mnemozina, Feba, Temida dhe Tetida. Pastaj ia lindi edhe tre Qiklopë (Katallanjë) vigan me një sy (Brontin, Seropin dhe Argun) dhe tre pesëdhietëkrerësha dhe njëqinddurësh të mëdhenj Hekatonkeirët (Kotin, Briareun dhe Giun ose Gigin).

Trashëgimtarët e vet Gea i donte me dashuri të sinqertë, mirëpo Urani nuk ishte me ndjenja si të sai. Nuk mund t'i shihte Hekatonkeirët. Për t'u liruar prej tyre i hudhi në brendi të tokës dhe ua ndaloi daljen në dritën e diellit. Për këtë nënë Gea vuajti shume dhe i nxiste djemt e vet, Titanët, që ta dënojnë Uranin dhe ta rrëzojnë nga froni. Për një gjë të tillë vendosi Kroni, më i riu që me dinakëri ia mori Uranit burrërinë e fuqinë dhe kështu u shpall sundimtar i ri i botës.

Nga gjaku i Uranit të gjymtë, i cili pikoi në tokë Gea e lindi brezin e ri të viganëve, Gjigantët e fuqishëm, të ngjashëm me Titanët. Kur më vonë i biri i Kronit, Zeusi, e rrëzoi babain e vet nga pushteti, Gea i ftoi Gjigantët që të çohen kundër tij. Përveç nxitjes për luftë ua jep edhe bimën magjistare, e cila i ka bërë të pacënuar nga armët e zotërave. Zeusi e ftoi Herakliun, djalin e vet të kësaj bote, për t'i ndihmuar prej armëve të të cilit nuk mundi t'i mbrojë Gjigantët as bima e Gesë. Kështu, pas betejës së rëndë me ndihmën e zotërave të tjerë, i mundi. I dënoi, duke i hudhur në errësirën e amshueshme të Tartarit. Gea pastaj u bashkua me zotin Tartar dhe e lindi përbindshin Tifton me njëqind koka të dragojve të tmerrshëm për ta vrarë Zeusin. Por Zeusi edhe ata i mposhti dhe i hudhi në Tartar.

Sipas disa miteve Gea nga pika e gjakut të Uranit të gjymtë, i ka lindur Eriniet, hyjneshat e hakmarrjes, ndërsa sipas të tjerëve i ka lindur me Erebin ose Skotin, zotin e errësirës së amshueshme. Ndërsa sipas versioneve të tjera më pak të përhapura, Eriniet ishin bijat e Niktës, hyjneshës së natës. Gea nuk ka pasur trashëgimtar vetëm me Uranin dhe Erebin. Pontit zotit të thellësirave të detit, ia lindi djemt Nereun, Taumantin edhe Forkiun dhe bijat Ketën dhe Euribiën. Parafytyrimet greke mbi hyjneshën ose nënën tokë, Gea dhe trashëgimtarët e saj veçmas i kemi nga Iliada dhe Odisea e Homerit dhe Lindja e zotërave e Hesiodit.
Hipolita

thumb|200px|Hippolyta from "Promptuarii Iconum Insigniorum "

**Hiplolita** ( ) - e bija e Aresit, zotit të luftës dhe dashnores së tij Otrera, mbretëresha e amazoneve.
Si shenjë e dinjitetit mbretëror ka bartur brezin e bukur të cilin, si dëshmi të atërisë së vet, ia ka falur Aresi, zoti i luftës. Këtë brez e dëshironte shumë e bija e Euristeut, mbretit të Mikenës, Admeta e re, prandaj Euristeu i urdhëroi që t'ia sjell Herakliu, i cili sipas urdhërit të zotërave qe i detyruar që t'i shërbejë. Kur mësoi Hipolita se po vinte Herakliu për brezin e saj, vendosi që t'ia dhurojë si shenjë respekti ndaj guximit dhe trimërisë së tij. Mirëpo, hyjnesha Hera e cila e urrente Herakliun në mesin e amazoneve e përhapi lajmin e rrejshëm se Herakliu mendon ta robërojë Hipolitën dhe ta dërgojë në skllavëri. Amazonet i besuan këtij lajmi dhe befas i sulmuan shokët e Heraikliut. Ndërkaq, pas një beteje të përgjithshme u mposhtën. Hipolita pastaj ia shpagoi lirinë e Melanipës së robëruar, udhëheqësit të sulmit me brezin e vet, ndërsa Herakliu e sjell atë në Mikenë. Udhëheqësen tjetër të amazoneve, Antiopën e robëruar, Herakliu ia la shokut te vet, Tezeut, i cili e çon në Athinë dhe u martua me të. Atëbotë Hipolita me ushtrinë e vetë femërore shkoi për ta çliruar. Mirëpo, Antiopa u dashurua në Tezeun, iu kundërvu edhe shoqeve të veta të dikurshme, por në luftë kundër tyre, u vra. Athinasit e mbrojtën qytetin e tyre, ndërsa Hipolita për shkak të ekspeditës së pasukseshme hoqi dorë nga dinjiteti mbretëror dhe shikoi në Megarë, për ta gjetur atje vdekjen e vet.
Hipolita tjetër ishte gruaja e Akastit, mbretit të Jolkut. U përpoq që ta ngashnjejë Peleun, mbretin e Ftisë, por kjo nuk i shkoi përdore, e akuzoi para burrit të vet dhe kërkoi që ta dënojë me vdekje. Peleu shpëtoi nga hakmarrja e Hipolitës dhe më vonë e vrau së bashku me Akastin.
Në disa varianta të mitit për Tezeun Hipolita përmendet si grua e tij në vend të Antiopës. Qoftë kështu apo ashtu, e sigurte është se i biri i Tezeut nga kjo bashkëshortësi është quajtur Hipolit.
Në vazat antike dhe relieve Hipolitën e ndeshim shumë shpesh ndonëse rrallë mund të identifikohet në mesin e amazoneve të tjera. E njohim nga më se njëqind piktura dhe relieve, tema e të cilave është Lufta me Amazonet (prej shek. VI para e.s. deri në shek. I të e.s.).
Abderi

Abderi ishte (greqisht Abderos, latinisht Abderus) - i biri i zotit Hermes, shok i Herakliut, trimit më të madh të miteve greke.

Me Herakliun mori pjesë në ekspeditën në Traki për t'i ndihmuar në kryerjen e njërës prej dymbëdhjetë detyrave, të cilat Herakliut ia pat ngarkuar Euristeu, mbreti i Mikenës: për t'i sjellë kuajt e egjër të Diomedit, mbretit të Bistonisë, të cilët ushqeheshin me mish njeriu. Herakliu i këput zingjirët e hekurtë me të cilët kuajt ishin të ngujuar dhe me fuqi mbinjerëzore i sjell deri te anija e vet. Kur deshti t'i ngarkojë u paraqit mbreti Diomed me ushtri, për ta penguar në këtë punë. Herakliu ia la në besë kuajt Abderit dhe u lëshua në luftë me Diomedin. Në të e vërtetë, Herakliut i shkoi për dore ta mundë dhe ta vrasë Diomedin, por kur u kthye te anija, i tmerruar. Ai pa se Abderi nuk ishte mbrojtur prej kuajve; e gjeti atë të coptuar. I mbeti vetëm që shokut të vet t'ia bëjë nderimin e fundit: ia organizoi varrimin madheshtor dhe në vendin e vrasjes së tij e themeloi qytetin, të cilin e quajti sipas emrit të tij, Abdera.

Qyteti trakas, Abdera, i cili me mburrje e nxirrte origjinën e vet prej Herakliut në histori u bë i famshëm si vendlindja e filozofëve, Demokritit dhe Protagorës. Mirëpo, zëri edhe me i madh i doli për shkak të mendjeshkurtësisë dhe mikroborgjezisë së qytetarëve të vet. Është plotësisht në frymën e traditës së antikës që komediografët e famshëm çekë Voskoveci dlhe Werichu i vendosin ngjarjet e komedisë së tyre Gomari, Hija (1933) dhe F. Dürrenmatti  në veprën e vet Padia. Në letërsinë moderne i pari në kuptimin e tillë poshtërues e futi Ch. M. Wielandi (Vilandi) në veprën e tij Abderitasit (1774).
Jolau

[thumb|right|310px|Heracles and his nephew, Iolaus. [1st century BC|1st c. BC mosaic from the Anzio Nymphaeum, Rome]]

[thumb|200px|left|Repoussé and engraved relief of Hercules and Iolaus on the Ficoroni cista.[4th century BC|4th c. CE Etruscan ritual vessel]]

**Jolau** ( Iolaos. ) - i biri i vëllaut prej babe të Herakliut, i Ifiklaut dhe gruas së tij të dytë Automeduzës.

Ishte i fuqishëm dhe guximtar. Në luftë me Hidrën lerniase i ka ndihmuar Heraikliu dhe e ka mbytur dragoin që i erdhi në ndihmë Hidrës. Me trimin Meleagrin merr pjesë në gjahun e derrit të egër të Kalidonisë ndërsa me Jazonin në ekspeditën e argonautëve në Kolhidë. Kudo sillej, siç i ka hije burrit dhe kur iu desht Herakliut që të bredhë nëpër botë në shërbim të Euristeut, mbretit të Mikenës, ia ngushëllonte gruan. Në fund, u dashurua në te dhe Herakliu ia dha. Pas shkuarjes së Herakliut nga kjo botë u vendos në Athinë dhe i mbronte trashëgimtarët e Herakliut të cilët ishin strehuar te ky para ndjekjeve dhe kërcënimeve të mbretit Euriste. Kur Euristeu u nis kundër Athinës që ta detyrojë për t'i dorëzuar trashëgimtarët e Herakliut, përkundër pleqërisë së thellë, shkoi në luftë së bashku me Demostenin, mbretin e Athinës. E luti Hilin, të birin e Herakliut që t'ia huazojë qerren luftarake të tij në të cilën ishte vërsulur Euristeu. Në luftë kuptoi se më nuk ka fuqi të mjaftueshme dhe i dëshpëruar për plogshtinë e pleqërisë i luti zotërat që së paku për një çast t'ia kthejë fuqinë dhe rininë. Ishte kjo lutje e parë me të cilën iu ishte drejtuar zotërave gjatë tërë jetës së vet heroike dhe ata ia pranuan lutjen. Nga qielli u lëshua reja e zezë dhe e mbështolli qerren e Jolaut. Kur u zhduk reja, në qerre qëndronte Jolau në lulen e bukurisë së vet rinore dhe të fuqisë. Lehtë e arriti Euristeun, e zuri rob dhe të lidhur e solli në Athinë. Me mirënjohje për kthimin e rinisë jetëshkurtër dhe për fuqinë me të cilën mundi t'i hakmerret për vuajtjet dhe përbuzjet e Herakliut dhe fëmijëve të tij, Jolau vdiq i qetë.

Jolaun e njohim nga gjashtëdhjetë piktura në vaza, prej të cilave më e vjetra është e shek. VI para e.s. Gati në të gjithat është i pikturaur me Herakliun, më së shpeshti për Shkuarjen e Herakliut në Olimp dhe Dyluftimin e Herakliut me Hidrën. Diku është e mundshme që të identifikohet në piktura dhe relieve me pamjet nga miti për argonautët dhe gjahu në derrin e egër të Kalit.
Euristeu

thumb|right|350px|Vazo antike me Herkulin dhe Euristeun nga bëma e Derrit të Erimantit

**EURISTEU** (greq. Εὐρυσθεύς Eurystheus) - i biri i mbretit Stenel dhe gruas së tij Nikipës, mbret i Mikenës. Jo rallë ndodh që emri i padronit ta ruajë nga harresa vetëm vepra e shërbëtorit të tij. Në rastin e Euristeut kjo ka ndodhur për herë të parë në letërsinë botërore (në këngën e XIX të Iliadës). Shërbëtor i tij ka qenë Herakliu, kreshniku më i madh i miteve greke. Vet Euristeu ishte i dobët dhe frikacak. Përveç kësaj ai është shërbëtor me asgjë nuk e ka merituar. Thjeshtë, zoti suprem, Zeusi, ia ka dhënë.

## Lidhja me Mitin e Herakliut 
Si ka ndodhur kjo më së miri kuptohet te emri i Herakliut. Atje flitet për veprat të cilat Herkuli i bëri sipas urdhërit të Euristeut. Euristeu madje edhe e nënçmoi dhe fyeu Herakliun. Prej njeriut të tillë as që është e mundur të pritet diçka tjetër. Kuptohet se në këtë rol të vetin kënaqej shumë, aq më tepër, sa që ka dashur t'i shërbejnë edhe pasardhësit e Herakliut. I dëboi nga Tirinti, qyteti i Herakliut dhe pastaj i ndjekur në tërë Heladën dhe kur mësoi se strehimin e kanë gjetur në Athinë, kërkoi që t'i dorëzohen. Demofonti, mbret i Athinës, i biri i Tezeut, shokut të Herakliut, e refuzoi vendosmërisht. Euristeu erdhi me një ushtri të madhe para Athinës dhe u kërcënua se do t'i shkatërrojë. Athinasit iu kundërvunë dhe me ndihmën e zotërave e mposhtën, kurse Jolaun, nipi i Herakliut e sjell në qytet si rob lufte. Posa e pa Alkmena, e ama e Herakliut, iu kujtuan të gjitha ato fyerje dhe përbuzje që i përjetoi i biri dhe duke mos mundur të përmbahet ia nxori sytë dhe, para se dikush ta pengonte e theri me thikë.

## Euristeu në arte dhe letërsi 
Prej veprave artistike me figuren e Euristeut nga antika janë ruajtur mjaft pak dhe pothuajse të gjitha e trajtojnë të njëjtën pamje: Euristeu i mbështetur në fuqi ose në një anë tjetër e shikon i frikësuar Herakliun. Janë të njohura pikturat në vazat që e paraqesin Herakliun që e sjell derrin e egër të Eurimantinit nga shek. VI-V para e.s. (sot gjendet në Muzeun e Marseit, Vashingtonit dhe gjetiut) dhe Euristeu fshehet para Herakliut dhe Kerberit. Më e njohura prej tyre (me siguri nga vitet 530-520 para e.s.) gjendet në Luvër të Parisit. Për grekët Euristeu u bë simbol i sundimtarit mendjemadh dhe frikacak (dhe në përgjithësi të patronëve), dhe emri i ka kaluar prej miteve në proverbave.
Augeu

**Augeu** (  ose *Augeias*) - mbreti i Elidës, biri i zotit Heliu dhe i Hirminës, e bija e mbretit Nele.

Augeu nuk ka hyrë në mit (dhe nga ky edhe në proverb i cili jeton edhe sot) për shkak të pasurisë që e donte më së shumti, por për shkak të papastërtisë në shtallat e tij për të cilat aspak nuk kujdesej. Për t'i pastruar këto shtalla kërkonte fuqi mbinjerëzore. Pikërisht për këtë Herakliu, kreshniku më i madh i miteve greke, e merr detyrën për t'i pastruar. Urdhërin për këtë e merr prej Euristeut mbretit të Mikenës, te i cili Herakliu ka qenë i detyruar të shërbejë sipas urdhërit të Zeusit, zotit suprem. Ishte ky njëri prej dymbdhjetë kushteve që Herakliu sërish ta fitojë lirinë. Mirëpo, Herakliu në këtë punë ka dashur diçka edhe të fitojë, andaj si kompenzim kërkoi dhjetë për qind të kafshëve. Augeu pranoi këtë dhe Herakliu i përvishet punës. E shpie bagëtinë në livadh, gjithsej ,ka pasur rreth 3000 gjedhë, i gropon kanalet e lumenjve Alfeut dhe Pineut që ishin afër dhe lëshon ujin nëpër shtalla, i cili e çon tërë plehun, kurse në mbrëmje e kthen tufën e kafshëve. Ndërkaq, Augeu ishte tepër lakmues dhe në vend që t'ia paguajë kompenzimin, filloi të bëjë pazarllëk me Herakliun. Mirëpo, kur mësoi nga biseda se pastrimi i shtallave ka qenë në të vërtetë detyrë e Herakliut ia mohon çfarëdo të drejte për kompenzim dhe e largon me fyerje. Kjo i ka kushtuar shumë. Herakliu posa doli në liri pas kryerjes së detyrës, vjen me ushtri të madhe në Elidë, e pushton dhe e vret Augeun.

Ngadhënjimin e Herakliut mbi Augeun na e përkujtojnë jo vetëm shumë përmendore antike (p.sh. metopa në tempullin e Zeusit në Olimp nga mesi i shek. V. para e.s., skulpturat e ndërmarrjeve të Herakliut në Museo Capitolino (Muzeo Kapitolino) të Romës dhe shumë të tjera, dhe për piktura në vaza por edhe Lojërat Olimpike që i themelon Herakliu në shenjë të kësaj fitoreje.

Sipas versionit të dytë Lojërat Olimpike i themelon në kthim të argonautëve nga Kolhida me qëllim që trimat grekë të kenë mundësi për t'u takuar dhe të bëjnë gara në shkathtësi. Sipas miteve të tjera Lojërat Olimpike nuk i ka themeluar Herakliu, por trimi Pelops. Këto janë, ndër të tjera, vetëm verzione të ndryshme të tregimeve mitike. E vërteta është, ndërkaq, se lojërat Olimpike mbahen prej vitit 776 para e.s. (me ndërprerje prej njëmijë e pësqind vjetësh) deri më sot. Por poashtu është e vërtetë se edhe sot mund të ndeshemi me "Shtallat e Augeut".
Krateri Laki

thumb|right|300px|Krateri Laki në Islandë
**Krateri Laki** gjindet në jug të Islandës në parkun nacional Skaftafel . Është pjesë e sistemit vullkanik Grimsvetn. Krater Laki në vitin 934 me rastin e erupcionit vullkanik ka liruar 19.6 km³ llavë. Erupcioni i viti 1783-1784 ka shkaktuar dëme katastrofale në tërë Evropën. Ka liruar 15 km³ llavë dhe re helmuese . Avulli helmues ka shkaktu ngordhjen e 50% të kafshëve dhe ka shkaktuar urinë dhe vdekjen e 21% të popullsisë së Islandës. Konsiderohet se ka shkaktuar edhe ndryshime të mëdha klimatike, e cila ka shkaktuar krizën e urisë dhe Revulucionin francez. 

## Lidhje të jashtme
* Photos and information 
* Information about the volcanism at Laki
* Lakagígar
* A meditation on Jón Steingrímsson  from Anglicans Online
* Dr John Grattan at International Volcanic Heath Hazard Network
* A Sulphurous Stench: Illness and Death in Europe Following the Eruption of the Laki Fissure
* Powerpoint of Lecture from Durham University, Slides 96-100
Kriptodepresioni

**Kriptodepresioni** është thellim (grope) i mbushur me ujë, sipërfaqja e të cilit është mbi nivelin e detit ndërsa fundi nën nivelin e detit. Flala kriptodepresion rrjedh nga fjala greke *kripto*, çka do të thot i fshehur ose i mbuluar, dhe nga fjala *depresion* , që në gjeografi ka kuptimin e termit e nën nivelit të detit. Kriptodepresione kryesisht janë liqenet. 
Kriptodepresioni më i madh në botë është liqeni i Bajkalit në Rusi dhe Liq
eni i Shkodrës.
Fantazma me sy njeriu

**Fantazma me sy njeriu** është roman për fëmijë i autores Mira Meksi dhe piktores Lindita Daja, (Koliqi). Romani u botua nga Sh. B. Ideart në vitin 2004. dhe ka 62 faqe.

## Përmbajtja 
Në guvën e lagësht të një eremite të vjetër ishin mbledhur fantazmat. Fantazmadhja mori një grusht drite dhe e hodhi në një magje guri. Pastaj hodhi edhe një tjetër, edhe një tjetër… Përzjeu dritën me dritë dhe zuri të ngjeshë brumin dritë. Brumi nuk lidhej dhe nuk i bindej Fantazmadhes. Fantazmat e tjera qenë përkulur mbi magje. Grushte të tjera me dritë, hidh e hidh. Nuk kishte ndodhur më parë, të mos ngjizej dot një fantazmë me kaq shumë dritë. Fantazmadhja lëvizi duart dhe më në fund brumi mori formë. Dy sy të vërtetë njeriu mbinë në mes të asaj forme fantazme. Sy njeriu në trup fantazme!
Karli IV

**Karl IV** (Çek: Karel IV., Gjermanisht: Karl IV, latinisht: Carolus IV, 14 maj 1316 - 29 nëntor 1378), i lindur në Wenceslaus (Václav), ishte mbreti i dytë i Bohemise nga dhoma e Luksemburgut, dhe Perandori i Shenjtë Romak .

Ai ishte djali i madh dhe trashëgimtar i Gjon Blind, i cili vdiq (në betejën e Crécy) më 26 gusht 1346. Charles trashëgoi Qarkun të Luksemburgut dhe Mbretërisë së Bohemi. Më 2 shtator 1347 Charles u kurorëzua mbret i Bohemise.

Më 11 korrik 1346 Princi i zgjedhur ishte zgjedhur edhe mbreti i romakëve (rex Romanorum) në kundërshtim me perandorin Luigji IV. Charles u kurorëzua më 26 nëntor 1346 në Bon. Pasi kundërshtari i tij kishte vdekur, ai u rizgjodh në 1349 (17 qershor) dhe me kurorë (25 korrik), mbret i Romakëve. Në 1355 ai u kurorëzua edhe Mbreti i Italisë më 6 janar dhe Perandori i Shenjtë romak më 5 prill. Me kurorëzimin e tij si Mbret i Burgundy, i shtyrë deri në 4 qershor 1365, ai u bë sundimtari personal i të gjitha mbretërive të Perandorisë së Shenjtë Romake.

Mbretërimi i tij u karakterizua nga një transformim në natyrën e Perandorisë dhe mbahet mend si Epoka e Artë e Bohemise. Ai shpallur Dekretin „Bulla Aurea“ të 1356 ku e vazhdimësisa për titull perandorak u hoq, e cila u aplikua për katër shekuj e ardhshëm.

[thumb|left|[Bulla Aurea 1356]]

Ai gjithashtu organizoi shtetet e perandorisë në konfederata paqësore. Në këto konfederata, qytetet Perandorake ishin shume të mirenjohur. Konfederatës Landfriede Swabian e 1370 ishte e përbërë pothuajse tërësisht nga Qytetet Perandorake. Në të njëjtën kohë, legjone të ndryshme janë organizuar dhe udhëhequr nga kurora dhe agjentët e saj. Njesoj si me zgjedhjet, qytetet u ndane ne keto legjone dhe j’u dha ndihme per të ruajtur paqen.

Ai e bëri Pragën kryeqytet perandorak, duke refuzuar madje edhe me këmbënguljen e Petrarch për të kaluar në Romë, dhe ai ishte një ndërtues i madh në atë qytet, i cili mban emrin e tij në mënyrë shumë vende: Universitsi i Charlesit, Ura e Charlesit, dhe Sheshi i Charlesit. Kalaja e Pragës dhe plesa me e madhe e katedrales së Shën Vitus, e ndertuar nga Peter Parler, u realizuan nën patronatin e tij. Së fundimi, nen mbretërimin e Charles lulezuan doreshkrimet e para të pikturës në Pragë. Në Republikën Çeke të sotme, ai konsiderohet ende si Pater Patriae, një titull shpallur per here të pare nga Adalbertus Ranconis de Ericinio në funeralin e tij.

Politika perandorake e Charles u përqëndrua në sferën dinastice duke braktisur idealit e larta të Perandorisë si një monarki universale të krishtere. Në 1353, ai i dha Luksemburgun nipit të tij Jobst. Ai i perqëndroi energjitë e tij kryesisht në zhvillimin ekonomik dhe intelektual të Bohemi, ku ai themeloi universitetin në 1348 duke inkurajuar humanistëve e pare. Në të vërtetë ne fillim, ai i komunikante me Petrarch, të cilin e ftoi të vizitojë banesën e tij në Pragë, por italian i madh shpresonte, që Charlesi të lëvizte banesën e tij në Romë dhe të rizgjonte traditën e vjetër të Perandorisë Romake.
Juan Antonio Samaranch

thumb|right|250px

**Juan Antonio Samaranch** (katalonishti Joan Antoni Samaranch dhe Torelló, ) lindi më 17 korrik 1920 në Barcelonë, Spanjë , dhe vdiq më 21 prill 2010 në Barcelonë, Spanjë., ishte , veprimtar sportive spanjoll, ish kryetar i Komitetit Olimpik Ndërkombtarë.
## Biografia 
Juan Antonio Samaranch lindi në nji familje të pasur. Studjoi ekonominë. Në vitin 1967 Francisco Franco e nominoi për ministër sporti të Spanjës. Në të njejtën kohë u zgjodh edhe kryetar i Komitetit Olimpik spanjoll. Nga viti 1974-1978 ka qenë nënkryetar i Komitetit Nderkombnetar Olimpik , ndërsa nga viti 1980 deri 2001, kryetar.
## Lidhje të jashtme 
* Juan Antonio Samaranch and Olympism
Mölndal

**Mölndal** qyteti kryesor i Mölndal. Mölndal është rritur së bashku me Göteborg dhe është pjesë e zonës urbane Göteborgut.
Kakruka

'''''' është një fshat në Rrethin e Skraparit në Shqipëri.

## Gjeografia 
## Demografia 
## Ekonomia 
## Historia
Nishova

'''''' është një fshat në Rrethin e Skraparit në Shqipëri.

## Gjeografia 
Nishova gjendet në juglindje të Shqipërisë. Është vend malor dhe me ujë të bollshëm. Gjithashtu në territorin e Nishovës rriten shumë pemë frutore si arra, fiku, molla, dardha, etj. Vreshtat e rrushit të Nishovës prodhojnë raki me cilësi të lartë dhe kualiteti i sajë njihet në gjithë vendin.

## Demografia 
## Ekonomia 
## Historia 
Nishova si fshat mendohet të jetë krijuar rreth vitit 1820. Me fillimin e luftës midis perandorisë ruse edhe perandorisë osmane, fillojë edhe revolucioni i popullit ortodoks greqishtfolës për "çlirimin" nga perandoria osmane. Si pasojë nga trazirat që u krijuan disa fise nga grëmshi i tomorricës erdhën në vëndin e nishovës për një jetë më të qetë largë trazirave. Fshati i Nishovës përbëhej nga katër fise që ishin Spaho, Koxhaj, Çela, Bajraktari. Nga Nishova ishte edhe Mane Koxhaj i cili mori pjesë në luftën e Spanjës.
Njësia administrative Bogovë

**Njësia administrative Bogovë** është një komunë në Rrethin e Skraparit në Shqipëri. Njihet për Ujëvarën e Bogovës që buron nga Mali i Tomorrit dhe tërheq me mijëra vizitorë në vit. 

## Gjeografia 
## Historia 
## Demografia 
## Ekonomia 
## Politika 
## Kultura 
## Vendbanimet 
## Referime 
## Shih dhe këtë 
Arrat në Novaj
Gjerbësi

'''''' është një fshat në Shqipëri...

## Gjeografia 
## Demografia 
## Ekonomia 
## Historia 
## Shih dhe këtë 
## Lidhje të jashtme
Njësia administrative Gjerbës

**Komuna Gjerbës** është një komunë që ndodhet në Rrethin e Skraparit në Shqipëri. Kjo komunë ka gjithësej në brendësi të saj 14 fshatra. Dy prej tyre konsiderohen si të shkrirë mes njeri - tjetrit siç kemi Floq-Rehovë dhe Barç.

## Fshatrat
Barç i poshtëm, Barç i sipërm, Floq, Rehovë, Gradec, Grëmsh, Gjerbës, Gjogovicë, Kuç, Mëlovë, Strafickë, Ujanik, Vishanj dhe Zaloshnjë.

## Popullsia
Në të 14 fshatrat e kësaj njësie administrative banojnë sipas Blogut Corovoda Online deri ne qershor 2013 rreth 1 669 banorë thënë ndryshe plotësisht 316 familje.

## Gjeografia
E gjithë Komuna Gjerbës ka një shtrije sipërfaqësore prej 10 750 hektarë. Nga këto vetëm 1 223 hektarë janë tokë bujqësore.

Lartësia mbi nivelin e detit në qendrën e komunës Gjerbës është 850  m, ndërsa largësia nga qëndra administrative e Bashkisë Çorovodë është 26 kilometra.

## Ekonomia
Eshte komune  malore  me shtrirje  territoriale te gjere . Ka  një sipërfaqe të madhe pyjore si edhe livadhe e kullota. Drejtimi kryesor ekonomik për zonën është blegtoria.

## Referime 
Corovoda Online Blog
## Shiko edhe
Njësia administrative Çepan

**Komuna Çepan** është një komunë në Rrethin e Skraparit në Shqipëri.

## Gjeografia 
## Historia 
Eshte nje fshat me shume histori. I pasur me kultura te ndryshme. Pas viteve 90 nën drejtimin e liderve te rinj  dhe pa eksperienc Shqiperia ashtu sikurse dhe fshati Çepan pesoj nje degradim te shpejt dhe agresiv.

## Demografia 
## Ekonomia 
## Politika 
## Kultura 
## Vendbanimet 
## Referime 
## Shih dhe këtë
Ujëvarë e fyelltë

"Ujëvarë e fyelltë" poezi me Autori Besnik Bedollari. Shtëpia botuese "Dija-Poradeci", viti i botimit 2010. ISBN 978-99956-826-5-1
Aranitasit dhe Mallakastra, midis legjendës dhe të vërtetës (Libri i parë)

"Aranitasit dhe Mallakastra, midis legjendës dhe të vërtetës" (Libri i parë) me Autor Bujar Muçaj. Shtëpia botuese
"Dija-Poradeci" botuar në Pogradec, viti 2009. Faqet e librit 224. ISBN 978-99956-734-4-4

## Shih edhe 
Aranitasit dhe Mallakastra, midis legjendës e të vërtetës (libri i dytë)
Molla, Violina dhe syzat magjike

"Molla, Violina dhe syzat magjike" tregime dhe përralla për fëmijë me Autor Sokrat Sheperi. Shtëpia botuese "Dija-Poradeci", botuar në Pogradec viti 2010. Faqet e librit 96. ISBN 978-99945-826-3-7
Jimmie Johnson

thumb|Jimmie Johnson
**Jimmie Kenneth Johnson** (lindur më 17 shtator 1975), me nofkën "Superman" nga shokët e Martin shofer Marku, është një Amerikan makinë aksioneve vrapues nga El Cajon, Kaliforni. Johnson filloi karrierën e tij NASCAR ne 1996 dhe aktualisht drejton 48 Lowe's / Kobalt Tools Chevrolet Impala bashkë në pronësi nga Rick Hendrick dhe shok grupi Jeff Gordon e tij drejtuar nga Motorsports Hendrick. Johnson është një me katër kohë NASCAR Sprint Cup Series kampion, dhe në 2009 ai u bë shofer vetëm për të fituar katër rresht Sprint Cup Series kampionatin. Ai është 2009 Atlet i vitit nga Associated Press, 2009 NASCAR Sprint Cup Series Drejtues të vitit, si dhe duke u konsideruar si "Piloti 2000 e Dekadës."

## Links 
* Team Lowe's Racing: Jimmie Johnson's official web site
* NASCAR.com: Jimmie Johnson
* Jimmie Johnson on FoxSports
* The Jimmie Johnson Foundation
* Career statistics at racing-reference.info
ABA Business Center

parapamje

**ABA Business Center** është ndërtesa më e lartë e ndërtuar në Shqipëri. E hapur në vitin 2009 dhe me një siperfaqe prej 30 000 m2, ajo shtrihet në një nga zonat më kryesore në Tiranë për bizneset dhe individët. Katet me mure xhami ofrojnë pamje spektakolare të qytetit.

E pozicionuar pranë Stadiumit Kombëtar Qemal Stafa, ABA Business Center ofron zyra dhe apartamente me qira për bizneset dhe individët, sikurse dyqane dhe ambjente për argëtim. Kjo ndërtesë moderne ofron shërbime dhe pajisje të ndryshme, si sistem sigurie 24 orë, parkim të nëndheshëm, sistem kontrolli, një rrjet infrastrukture qendror për komunikime elektronike dhe një sistem qendror televiziv.

Nga kati i 5të deri në katin e 17të janë të vendosura zyra moderne, që ofrojnë të gjitha shërbimet e nevojshme për zhvillimin e biznesit të përditshëm. Më shumë se 15 kompani dhe shoqata kanë zyrat e tyre qendrore në këtë qendër.

Apartamentet e banimit ndodhen në katin e 18të dhe 19të dhe konsiderohen si disa nga më luksozet në Shqipëri, me disenjo dhe kushte bashkëkohore, si shërbim në dhomë, pastrim e mirëmbajtje, shërbime lavanderie, e shumë të tjera. Ndërtesa ka edhe një qendër fitnesi tepër moderne me sauna.

Kjo qendër bashkëkohore kompletohet me dy restorante të stilit italian. Fusion Dining & Cocktails është i pozicionuar në një kat me sallat tona të konferencave dhe të mbledhjeve. ABA Twenty First, i pozicionuar në katin e fundit të ndërtesës, është restoranti më prestigjioz i tipit gourmet në Shqipëri, i cili ofron përvoja të këndshme të kuzhinës fine italiane, një koleksion mbresëlënës verash dhe një pamje të pakrahasueshme 360 gradë të Tiranës.

ABA Business Center ofron dyqanin e tipit department store më të madh italian, Coin. Unike në stilin e saj, Coin Tirana është bërë një qendër tregtare tepër argëtuesë në Shqipëri.

## Lidhje të jashtme 
https://web.archive.org/web/20150228124242/http://www.gener2.al/sq/linjat-e-biznesit/projekte-rezidenciale-a-komerciale/komerciale/aba-business-center.html
Lejleku me akullore

"Lejleku me akullore" vëllimi me përralla, me Autor shkrimtarin Bardhyl Xhama. Libri është botuar së pari në vitin 1998 dhe ka fituar çmimin “LA FONTEN’ në Konkursin Kombëtar të Letërsisë për Fëmijë e të Rinj. Në vitin 2003 e ribotoi Shtëpia Botuese “EXTRA”.

Libri  u adresohet nxënësve të shkollës fillore,. Më i përshtatshëm është për klasat e dyta, të treta e të katërta. Përrallat  trajtojnë probleme të mprehta edukative për moshën, si kujdesin për t’u ruajtur nga mendjelehtësia e mendjemadhësia, për ndihmën ndaj shokut,  për ndershmërinë, nevojën e diturisë, dënimin e veseve të këqija, si vjedhja, shpifja, mburrja etj. Në shumë nga përrallat jepen dhe të dhëna shkencore për kafshët e shpendët personazhe.
Anders Fogh Rasmussen

thumb|Anders Fogh Rasmussen
**Anders Fogh Rasmussen** politikanë danezë i cili ka mbajtur poste të shumta në qeveri në Danimarkë. Nga 1987-1992 ai ishte ministër i Taksave dhe 1990-1992 edhe ministri për Çështjet Ekonomike në Qeverinë e koalicionit Konservator-Liberal. Si Ministër për Çështjet Ekonomike dhe anëtar i BE-së, Rasmusen, ishte negociatori danez dhe nënshkrues i Traktatit të Mastrihtit, e cila përfundimisht çoi në futjen e monedhës së përbashkët euro. Nga viti 1992 deri më 1998 ai ishte zëdhënës i Partisë Liberale dhe 1993-1998 kryetari i grupit parlamentar për këtë parti. Në 1998 ai u bë kryetar i Partisë Liberale. Pas zgjedhjeve parlamentare në 2001 ai formoi qeverinë e tij të parë, një koalicion i përbërë nga Partia Liberale dhe Partia Popullore Konservatore. Qeveria e tij u rizgjodh respektivisht në 2005 dhe 2007 dhe ai e mbajti postin e kryeministrit deri sa ai u zgjodh si sekretari i ardhshëm i Përgjithshëm i NATO-s në Samitin e Strasburg-Kehl në prill 2009.
Tre vëllezërit

Përralla "Tre vëllezërit" e shkrimtarit Bardhyl Xhama është botuar së pari nga Shtëpia Botuese “Neraida” në vitin 2003. si përpunim i novelës “Tërfili me katër fletë”.
E hartuar për nxënësit e shkollës fillore, është botuar në format të madh si një revistë dhe me shkronja të mëdha, në përshtatje me moshën  e nxënësve që u adresohet. Kopertina dhe ilustrimet e piktorit Llazar Taçi zbërthejnë kuptueshëm çdo kapitull të përrallës. Autori ka arritur të na japë një përrallë të arrirë, me të papritura e aventura sa reale aq dhe fantastike. Në rrugën e mundimshme për të kërkuar lumturinë, fiton durimi, guximi e dituria, tre elemente këto që përshkojnë fund e krye përrallën.
Denudacioni

**Denudacioni** (lat. denudare = shveshje) është shveshja e shkëmbinjëve për shkak të ndryshimit të temperaturave dhe zgjerimi i rrënjëve të bimëve.

Në gjeologji është term përmbledhës për të gjitha proceset morfologjike në reliev ( erozioni, abrazioni …). 
Denudacijoni nënkupton bartja e dheut të shkapërderdhur nën ndikimin e forcave ekzogjene ( të jashtme). Ky procesh shkakton shveshjen dhe uljen e sipërfaqës.

Intenziteti i tij më së shumti varet nga përbërja dhe pjerrtësia e terenit dhe mbulesës bimore. 

## shih edhe 
* Erozioni,
* abrazioni
* Alterimi ( Tjetërsimi)
Zihni Goxhaj

**Zihni Goxhaj** ka kryer detyrën e komandantit të Qendrës së Personel Rekrutimit në Forcat e Armatosura të Shqipërisë.

## Biografia
Atoli

parapamje|right|300px| atoli Tokelau në O. Pacifik
parapamje|right|300px| krijimi i Atola sipas Charles Darwin

**Atoli** është ishull koral. Atolin e rrethojnë koralet të cilët rriten rreth ishujve vullkanik në detrat e viseve tropike, posaçërisht në Oqeanin Paqësor dhe atë Indian. Atolet kanë formën e unazës por edhe të gjysëmrrethit, në mes është gjiri i cekët – laguna. Atolet më të mëdha janë të banuara, në të cilat nuk ka burime të ujërave të ëmbël për pije, për këtë arsye jeta e banorëve varet nga të reshurat e shiut.

## Lidhje të jashtme