Sophie Scholl - Ditët e fundit

**Sophie Scholl - Ditët e fundit** (Gjermanisht: **Sophie Scholl – Die letzten Tage**) është film i vitit 2005 nga regjizori Marc Rothemund dhe skenaristit Fred Breinersdorfer. Ky film ka të bëjë për ditët e fundit të jetës së aktivistes Sophie Scholl, një anëtare 21-vjeçare e grupit anti-nazist të rezistencës studentore jo të dhunshme Trëndafili i Bardhë, pjesë e lëvizjes së Rezistencës Gjermane. Ajo u shpall fajtore për tradhti të lartë nga Gjykata e Popullit dhe u ekzekutua në të njëjtën ditë, 22 shkurt 1943.

Ky film u prezantua në Festivalin e 55-të Ndërkombëtar të Filmit në Berlin në vitin 2005 dhe fituan shpërblimin për aktoren më të mirë (Julia Jentsch) dhe regjizorin më të mirë. Në shtator të vitit 2005, u nominuan për Oskar në kategorinë e filmave me gjuhë të huaj.

## Përmbajtja
Në Mynihun e kohës së luftës, Sophie Scholl bashkohet me anëtarët e organizatës studentore të Trëndafilit të Bardhë, përfshirë vëllain e Sophie, Hans, të cilët po përgatisin kopjet e broshurës së tyre të gjashtë. Ata kanë mimografuar më shumë sesa mund të shpërndajnë përmes postës. Hans propozon shpërndarjen e shtesave në universitet të nesërmen; pavarësisht se Willi argumenton se rreziqet janë të papranueshme, Hans thotë se ai do të marrë përgjegjësinë e plotë dhe Sophie vullnetare për të ndihmuar. Ditën tjetër, në ndërtesën kryesore të Universitetit të Mynihut, ku po zhvillohen klasat, Hans dhe Sophie u nisën për të hedhur pirgje broshurash pranë dyerve të dhomave të leksioneve. Kur kanë mbetur vetëm disa minuta derisa të përfundojë periudha, Sophie vrapon në katin e fundit, ku shtyn impulsivisht një pirg fletëpalosjesh mbi buzë të parmakës. Një rojtar që pa Sophie duke shpërndarë fletëpalosjet e ndalon çiftin derisa të vijë policia dhe t'i arrestojë.

Vëllezërit dhe motrat janë dërguar në Burgun Stadelheim, ku Sophie merret në pyetje nga hetuesi i Gestapos Robert Mohr. Duke pretenduar fillimisht të ishte jopolitike, ajo paraqet një alibi: ajo dhe vëllai i saj nuk kishin asnjë lidhje me fluturuesit. Ajo i vuri re ata në korridor dhe shtyu një pirg nga kangjella sepse në natyrën e saj është të luajë shaka, dhe ajo kishte një valixhe bosh sepse do të vizitonte prindërit e saj në Ulm dhe planifikoi të sillte disa rroba. Ajo shkarkohet, por ndërsa forma e saj e lirimit është gati të miratohet, vjen urdhri për të mos e lënë të shkojë. Ajo vendoset në një qeli burgu me Else Gebel.

Hetimi ka gjetur prova të pakundërshtueshme që Sophie dhe Hans ishin me të vërtetë përgjegjës për shpërndarjen e fletëpalosjeve anti-naziste. Sophie pranon përfshirjen e saj, ashtu si Hans. Sidoqoftë, e vendosur për të mbrojtur të tjerët, ajo vendosmërisht pohon se prodhimi dhe shpërndarja e mijëra kopjeve të fletëpalosjeve në qytete në të gjithë rajonin ishin plotësisht punë e të dyve. Mohr e këshillon atë të mbështesë ligjet që ruajnë rendin në një shoqëri që ka financuar edukimin e saj. Scholl kundërshton se para vitit 1933 ligjet ruanin lirinë e shprehjes dhe përshkruajnë mizoritë e kryera nga nazistët që ajo ka parë dhe ka dëgjuar.

Sophie dhe vëllai i saj, si dhe një mik i martuar me tre fëmijë të vegjël, Christoph Probst, akuzohen për tradhti, demoralizim të trupave dhe armiqësi me armikun. Në gjyqin pasues të shfaqjes, Probst është i pari që do të shqyrtohet nga Presidenti i Gjykatës Popullore Roland Freisler, zelli prokurorial i të cilit e bën prokurorin nominal të tepërt. Freisler me përbuzje hedh poshtë thirrjet e Probstit për të shpëtuar jetën e tij në mënyrë që fëmijët e tij të kenë një baba. Hans ruan qetësinë e tij përballë pyetjeve gjithnjë e më të paduruara të Freisler. Duke mos pranuar të përgjigjet vetëm në atë që i kërkohet, ai argumenton se humbja e shtetit nazist është bërë e pashmangshme nga Aleatët; gjithçka që Hitleri mund të bëjë është të zgjasë luftën. Në provimin e saj, Sophie deklaron se shumë njerëz pajtohen me ato që ajo dhe grupi i saj kanë thënë dhe shkruar, por ata nuk guxojnë të shprehin mendime të tilla. Freisler shpall të tre të pandehurit fajtorë dhe i bën thirrje secilit të bëjë një deklaratë të shkurtër përfundimtare. Sophie i thotë gjykatës se "atje ku ne qëndrojmë sot, ju [Freisler] do të qëndroni së shpejti". Të gjithë janë të dënuar me vdekje.

Sophie, së cilës i ishte thënë se të gjithë kishin 99 ditë pas dënimit para se të ekzekutoheshin, mëson se ajo do të ekzekutohet atë ditë. Pas një vizite nga prindërit e saj, të cilët shprehin miratimin e tyre për atë që ajo ka bërë, Mohr vjen në burg dhe me trishtim shikon Sophie të marrë me vete. Shpejt pas kësaj, ajo drejtohet në një qeli ku Christoph Probst dhe Hans presin. Prostst vëren se ajo që ata bënë nuk ishte e kotë. Ndërsa Sophie drejtohet në një oborr, ajo thotë, "Dielli ende shkëlqen". Ajo sillet në dhomën e ekzekutimit dhe vendoset në një gijotinë. Tehu bie dhe fotografia bëhet e zezë. Hans thërret: "Es lebe die Freiheit!" ("Rroftë Liria!") Para se të bie tehu përsëri. Probst është sjellë në vendin e ardhshëm para se teh bie edhe një herë.

Në pjesën e mbylljes, mijëra broshura bien nga qielli mbi Mynih. Një titull shpjegon se kopjet e manifestit të Trëndafilit të Bardhë iu kontrabanduan Aleatëve, të cilët shtypën miliona kopje të "Manifesti i Studentëve të Mynihut" që u hodhën më pas në qytetet gjermane.

## Luajnë
## Shih edhe
*Trëndafili i Bardhë (film) (1982)
*The Nasty Girl (1990)

## Referime 
## Lidhje të jashtme
*Uefaqja e filmit  (Anglisht)
*Uebfaqja e filmit (Gjermanisht)