Shurdhëria

**Shurdhimi** ka përkufizime të ndryshme në kontekste kulturore dhe mjekësore. Në kontekstet mjekësore, kuptimi i shurdhimit është humbja e dëgjimit që e pengon një person të kuptojë gjuhën e folur, një gjendje audiologjike. Në këtë kontekst shkruhet me shkronjë të vogël . Më vonë filloi të përdoret në një kontekst kulturor për t'iu referuar atyre që kryesisht komunikojnë përmes gjuhës së shenjave, pavarësisht nga aftësia e dëgjimit, shpesh të shkrumbuara si *të shurdhër* dhe të referuar si "të mëdhenj".&nbsp;D Shurdhër" në të folur dhe në shenjë. Dy përkufizimet mbivendosen, por nuk janë identike, pasi humbja e dëgjimit përfshin raste që nuk janë mjaft të rënda për të ndikuar në të kuptuarit e gjuhës së folur, ndërsa Shurdhimi kulturor përfshin njerëzit që dëgjojnë që përdorin gjuhën e shenjave, siç janë fëmijët e të rriturve që nuk dëgjojnë .

## Konteksti mjekësor 
[parapamje|Simboli Ndërkombëtar për Shurdhimin përdoret për të identifikuar pajisjet me shërbime të rritjes së dëgjimit, veçanërisht [Pajisja ndihmëse e dëgjimit|pajisjet ndihmëse të dëgjimit . ]]
Në një kontekst mjekësor, shurdhimi përkufizohet si një shkallë e ndryshimit të dëgjimit të tillë që një person nuk është në gjendje të kuptojë të folurit, edhe në prani të amplifikimit.  Në shurdhim të thellë, edhe tingujt me intensitet më të lartë të prodhuar nga një audiometër (një instrument që përdoret për të matur dëgjimin duke prodhuar tinguj të pastër ton përmes një sërë frekuencash) mund të mos zbulohen. Në shurdhim total, nuk mund të dëgjohet fare tinguj, pavarësisht nga përforcimi apo mënyra e prodhimit.

Neurologjikisht, gjuha përpunohet në të njëjtat zona të trurit, pavarësisht nëse dikush është i shurdhër apo dëgjues. Hemisfera e majtë e trurit përpunon modelet gjuhësore qoftë nga gjuhët e shenjave apo nga gjuhët e folura. 

Shurdhimi mund të ndahet në katër lloje të ndryshme të humbjes së dëgjimit: humbja e dëgjimit përcjellës, humbja e dëgjimit sensorineural, humbja e përzier e dëgjimit dhe çrregullimi i spektrit të neuropatisë dëgjimore. Të gjitha këto forma të humbjes së dëgjimit shkaktojnë një dëmtim të dëgjimit të një personi ku ai nuk është në gjendje të dëgjojë tingujt siç duhet. Këto lloje të ndryshme të humbjes së dëgjimit ndodhin në pjesë të ndryshme të veshit, gjë që e bën të vështirë që informacioni që dëgjohet të dërgohet në tru siç duhet. Për ta zbërthyer edhe më tej, ekzistojnë tre nivele të ndryshme të humbjes së dëgjimit. Sipas CDC, niveli i parë është humbja e lehtë e dëgjimit. Kjo është kur dikush është ende në gjendje të dëgjojë zhurma, por është më e vështirë të dëgjojë tingujt më të butë. Niveli i dytë është humbja e moderuar e dëgjimit dhe kjo është kur dikush nuk mund të dëgjojë pothuajse asgjë kur dikush po flet me të me një volum normal. Niveli tjetër është humbja e rëndë e dëgjimit. Humbje e rëndë e dëgjimit është kur dikush nuk mund të dëgjojë asnjë tingull kur ato prodhohen në një nivel normal dhe ai mund të dëgjojë vetëm tinguj minimalë që prodhohen në një nivel të lartë. Niveli përfundimtar është humbja e thellë e dëgjimit, që është kur dikush nuk është në gjendje të dëgjojë asnjë tingull, përveç atyre shumë të lartë. 

Ka miliona njerëz në botë që jetojnë me shurdhim ose dëmtim të dëgjimit. Anketa e të ardhurave dhe pjesëmarrjes në program (SIPP) tregon se më pak se 1 në 20 amerikanë janë aktualisht të shurdhër ose me vështirësi në dëgjim.  Ka shumë zgjidhje në dispozicion për njerëzit me dëmtim të dëgjimit. Disa shembuj zgjidhjesh do të ishin dritat vezulluese në gjëra të ndryshme si telefonat e tyre, alarmet dhe gjërat që janë të rëndësishme për t'i paralajmëruar ata. Implantet kokleare janë gjithashtu një opsion.  Implantet kokleare janë pajisje të vendosura në mënyrë kirurgjikale që stimulojnë nervin koklear në mënyrë që të ndihmojnë personin të dëgjojë. Një implant koklear përdoret në vend të aparateve të dëgjimit për të ndihmuar kur dikush ka vështirësi në të kuptuarit e të folurit. 

## Konteksti kulturor 
[parapamje|237x237px|Flamuri i komunitetit të të shurdhërve i bërë nga [Arnaud Balard]]
Në një kontekst kulturor, kultura e të shurdhërve i referohet një grupi kulturor të lidhur ngushtë të njerëzve, gjuha kryesore e të cilëve është e nënshkruar dhe që praktikojnë norma sociale dhe kulturore të cilat janë të ndryshme nga ato të komunitetit të dëgjimit përreth. Ky komunitet nuk përfshin automatikisht të gjithë ata që janë të shurdhër klinikisht ose ligjërisht dhe as nuk përjashton çdo person dëgjues. Sipas Baker dhe Padden, ai përfshin çdo person që "e identifikon veten si një anëtar i komunitetit të Shurdhërve dhe anëtarët e tjerë e pranojnë atë person si pjesë të komunitetit",  një shembull që janë fëmijët e të rriturve të shurdhër me normalitet aftësia e dëgjimit. Ai përfshin tërësinë e besimeve shoqërore, sjelljeve, artit, traditave letrare, historisë, vlerave dhe institucioneve të përbashkëta të komuniteteve që ndikohen nga shurdhimi dhe që përdorin gjuhët e shenjave si mjetin kryesor të komunikimit.  Anëtarët e komunitetit të Shurdhërve priren ta shohin shurdhimin si një ndryshim në përvojën njerëzore dhe jo si një paaftësi apo sëmundje . 

Shumë njerëz pa aftësi të kufizuara vazhdojnë të supozojnë se personat e shurdhër nuk kanë autonomi dhe nuk arrijnë t'u ofrojnë njerëzve mbështetje përtej aparateve të dëgjimit, gjë që duhet adresuar. Organizata të ndryshme joqeveritare në mbarë botën kanë krijuar programe drejt mbylljes së hendekut midis personave të shurdhër dhe atyre jo me aftësi të kufizuara në vendet në zhvillim. Organizata Quota International me seli në Shtetet e Bashkuara ofroi mbështetje të jashtëzakonshme arsimore në Filipine, ku filloi të ofrojë arsim falas për fëmijët që nuk dëgjojnë në Qendrën e Burimeve Leganes për të Shurdhërit. Organizata britanike Sounds Seekers ofroi gjithashtu mbështetje duke ofruar teknologji të mirëmbajtjes së audiologjisë, për të ndihmuar më mirë ata që janë të shurdhër në vende të vështira për t'u arritur. Fondacioni Nippon gjithashtu mbështet studentët e shurdhër në Universitetin Gallaudet dhe Institutin Teknik Kombëtar për të Shurdhërit, përmes sponsorizimit të programeve ndërkombëtare të bursave për të inkurajuar studentët që të bëhen udhëheqës të ardhshëm në komunitetin e të shurdhërve. Sa më shumë ndihmë të japin këto organizata për personat e shurdhër, aq më shumë mundësi dhe burime duhet të flasin personat me aftësi të kufizuara për betejat dhe synimet e tyre që synojnë të arrijnë. Kur më shumë njerëz të kuptojnë se si të shfrytëzojnë privilegjin e tyre për grupet e margjinalizuara në komunitet, atëherë ne mund të ndërtojmë një mjedis më gjithëpërfshirës dhe tolerant për brezat që do të vijnë.

## Historia 
Regjistrimi i parë i njohur i gjuhës së shenjave në histori vjen nga Cratylus i Platonit, i shkruar në shekullin e pestë pes. Në një dialog mbi "korrektësinë e emrave", Sokrati thotë: "Supozoni se ne nuk kishim zë e gjuhë dhe donim të komunikonim me njëri-tjetrin, a nuk duhet të bënim shenja me duar dhe kokë, si shurdhmemeci dhe pjesa tjetër e trupit?" Besimi i tij se njerëzit e shurdhër zotëronin një inteligjencë të lindur për gjuhën e vuri atë në kundërshtim me studentin e tij Aristotelin, i cili tha: "Ata që lindin të shurdhër bëhen të gjithë të pakuptimtë dhe të paaftë për arsye" dhe se "është e pamundur të arsyetosh pa aftësinë për të dëgjo".

Ky thënie do të kumbonte gjatë shekujve dhe vetëm në shekullin e 17-të filluan të shfaqen alfabetet manuale, siç ndodhën traktatet e ndryshme mbi edukimin e të shurdhërve, si *Reducción de las letras y arte para enseñar a hablar a los mudos* ('Reduktimi i shkronjave dhe arti për t'i mësuar njerëzit memec të flasin'), shkruar nga Juan Pablo Bonet në Madrid në 1620, dhe *Didascalocophus, ose, Tutori i burrave shurdh e memecë*, shkruar nga George Dalgarno në 1680.

Në vitin 1760, edukatori filantrop francez Charles-Michel de l'Épée hapi shkollën e parë falas në botë për të shurdhërit . Shkolla fitoi miratimin për financimin e qeverisë në 1791 dhe u bë i njohur si "Instituti Nationale des Sourds-Muets à Paris".  Shkolla frymëzoi hapjen e asaj që sot njihet si Shkolla Amerikane për të Shurdhërit, shkolla më e vjetër e përhershme për të shurdhërit në Shtetet e Bashkuara, dhe indirekt, Universiteti Gallaudet, shkolla e parë në botë për arsimin e avancuar të të shurdhërve dhe atyre që nuk dëgjojnë. dëgjimi, dhe deri më sot, i vetmi institucion i arsimit të lartë në të cilin të gjitha programet dhe shërbimet janë krijuar posaçërisht për të akomoduar studentë të shurdhër dhe me vështirësi në dëgjim.

## Referime