open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Historia e Zaskokut

FSHATI ILIRIAS (ZASKOSK) Fshati gjendet në jugperendim, 3km larg qendrës komunale të Ferizajt. I takon tipit të grumbulluar, ka një sipërfaqe prej 663 ha. Përbëhet nga disa lagje që gjenden bukur larg qendrës së fshatit.

Lagjet kryesore janë:

# Çerkini
# Mahalla e Gurit(Mahalla)
# Blenishti
# Delolli
# Cakolli(Hamiti) etj.

Iliriasi është vendbanim shumë i vjetër. Për vjetërsinë e tij argumentojnë burimet materiale, pa mbishkrime por edhe me to. Është zbuluar mekropoli i mesjetës së hershme, dy varre Ilire të periudhës Romake, shekulli (IV-V e.s), 37 varreza mesjetare, enë qelqi, kryq, pëlhurë e qendisur me fije ari. Në varreza janë gjetur vathë, stoli metalike me motive turke, monedha, enë të qeramikës, stoli e gjësende tjera të shek. XII-XVIII.

Historiografi bizantin Pokopi, në vetën e vetë "Deadificus" shkruan si perandori Justinian, gjatë viteve 530 - 552 ka rindërtuar dhe ndërtuar fortesa. Njëra nga këto lokalitete quhej Zuspaës, që ndoshta sipas saj quhet edhe Zaskoku i sotëm. Nëpër vetë lagjet e fshatit gjenden gjurmë të vendbanimeve të vjetra p. sh në lagjen Delolli gjenden varreza Ilire, në Lugun e Blinishtës janë gjetur themele të shtëpisë, në perendim të fshatit, në vendin "Reka e Kishës", u gjetën qypa të qeramikës dhe themele të kishës romake, në Lugun e Mahalles u gjetën varreza Ilire, në vendin Likovata ishte vendi i arteve, artizanateve dhe i tregtisë. Në këtë lokalitet janë gjetur shumë eksponate me vlerë historike, kulturore etj, por të huajt, si serbët etj., i plaqkiten.

Një deputet venedikas,në pallatin mbretëror të Sulltan Muratit të III më 1575,kalon nëpër Zascodi siç e quan ai Zaskokun dhe thotë se ka parë femra që jetonin si grekët që kishin vathë të  mëdhenj të argjendit dhe të veshura me ar dhe argjend, por edhe të bukura. Si vendbanim ishte regjistruar, më 1689 në hartat austriake. Kurse në sallnamet e Vilajtetit të Kosovës, më 1887 shënohet se mektebi( mejtepi) kishte 18 nxënës. Me emrin Zaskok, në sallnamet e vitit 1893 ,1896 me 1900 paraqitet për herë të parë, i cili ishte i banuar vetëm me shqiptarë.

Që nga viti 1912 - 13, pas rënies së Perandoris Osmane, Kosova okupohet nga serbet, pushteti i të cilëve mori për detyrë përhapjen e elementit serb në çdo vend të Kosovës me qëllim të ngushtimit sa më tepër të hapsirës shqiptare. Andaj gjatë viteve 1913 - 1923 , në Ilirias vendosi  17 familje serbe nga Zhupa e Sreckës dhe e Siriniçit dhe 3 familje kolonialiste serbe. Nga dhuna serbe dhe kushtet e rënda ekonomike sumë familje shqiptare u shpërngulën në Turqi. Më 1944 Brigada e IV Partizan Serbe, dogji shumë shtëpi të shqiptarve dhe vrau dy persona, pse ishin shqiptarë. Sipas regjistrimeve, për qdo 10 vjete, shihet se numri i banorve shqiptarë, në mënyrë rapide, shtohet. Para viteve 1998 -99 Iliriasi kishte 150 shtëpi me 1160 banorë shqiptarë  dhe 72 shtëpi serbe. Në betejën e lavdishme të Koshares ranë dëshmorë dy të rinj. Tani shqiptarët ndjehen të lirë, merren me bujqësi. Shkolla nëntë, klasësh gjendet  në mesin e fshatit.

## Shikoni dhe 
## Referime 
## Lidhjet e jashtme
Shkolla e mesme e Muzikës "Çesk Zadea" Ferizaj

__NOINDEX__

Muzika eshte mjet i mirë i komunikimit mes njerëzve të shtresave të ndryshme.

Ferizaj është nje qender e madhe komunale  ne Kosovë qe ka gjithashtu nje numer te madh te banoreve, mirëpo që nuk kishte shkolle te muzikes.

Nxenesit ferizajas qe e ushqenin kete deshire dhe pasion muzikore detyroheshin qe te shperndaheshin ne qendra te tjera te Kosovës për t'u profesionalizuar si muzicientë.

Kjo dëshirë e feriajasve u realizua në vitin 1996 kur edhe u hap Shkolla e ulët e muzikës si rezultat i punes se palodhshme të z. Sabri Berishës. Z. Sabri Berisha dhe z. Rrustem Sefedini duke vërejtur këtë zbraztësirë në arsimmin ferizajas dhanë gjithe kontributin e tyre  për hapjen e shkolles se muzikes gjë që u përkrahën dhe u ndihmuan edhe nga z. Rexhep Osmani, i cili atëherë udheheqte Arsimin e Republikës së Kosovës dhe më vonë ministër i Arsimit, i Shkencës dhe i Teknologjisë së Kosovës.

Shkolla e ulët e muzikës vepronte në ne lokalet e Shkollës fillore "Gjon Serreqi" me keto seksione : piano, violinë, kitarë dhe flautë.

Drejtori i shkollës ishte z. Sabri Berisha. Ndihmesë për formimin e shkollës dhe të sigurimit dhe kuadrit dha edhe z. Ahmet Dërguti Prof. në akademinë e Muzikës në Prishtinë.

#### Nxënësit e parë të kësaj shkolle ishin: 
* Piano: Ylberina Isufi, Lorik Hamza, Fortesa Frangu, Fatbardha Begisholli, Valmira Shaqiri, Edon Gagica, Jetë Reqica, Visar Qarkaxhiu, Trëndafile Ajvazi, Besiana Maliqi, Sokol Ymeri, Blerina Kastrati, Fidan Hyseni, Adrian Hoxha, Emira Ramadani
* Violinë: Arta Prekadini, Blerina Shaqiri, Fidan Metushi, Adelina , Qëndresa Nebihu, Pranvera Govori, Valentina Sokoli, Fatbardha Musliu.
* Kitarë: Fetah Ahmeti, Fetije Spahiu, Besart Ramadani, Mërgim Berisha.
* Flautë: Labinot Kryeziu, Visar Mehmeti, Nora Hajra, Aida Sopa, Zana Aliu. 

Nxënësit e Shkollës së ulët të muzikës i benin hapat e pare, perveq ne instrumente edhe ne kendim. U formua edhe kori i shkolles i cili filloi prezantimin me pika te ndryshme muzikore në shume programe dhe manifestime te ndryshme.

#### Mësimdhënësit e parë ishin: 
* Zekë Jusufi, Shaqir Govori, Lindita Isufi, Iliriana , Shaban Kelmendi, Ilirjana Vorfaj, Syejla Bruti, etj.  

Me kërkesen e Shkolles së ulët të muzikes dhe të shkollës fillore "Gjon Serreqi" u hap Shkolla e mesme e muzikës si paralele e ndarë e shkollës së mesme të muzikës "Prenk Jakova" në Prishtinë, ku u perkrah dhe u ndihmua nga drejtori i saj z. Ramadan Sopi. Puna si shkolle e mesme u fillua në vitin 1998 ku u regjistruan 24 nxënës.

Shumica e mesimdhenesve ishin nga qytete te ndryshme te Kosoves si nga Prishtina, Prizreni, Gjilani etj, të cilet sakrifikuan interesat personale per mbajtjen ne jete te kesaj shkolle. Me nxenesit e shkolles s muzikes u formua edhe kori qe njeherit ishte edhe si lende muzikore- kendim koral. Ky kor filloi prezantimin e vet ne shume ngjarje dhe manifestime me karakter te ndryshem.

## Lidhjet e jashtme
Agron Hamo

**Agron Hamo**: Një legjendë e humoristikës shqiptare

Agron Hamo është një emër që ka lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë e humorit shqiptar
. I lindur më 15 janar të vitit 1950 , në qytetin e bukur të Vlorës, ai është bërë një nga figurat më të dashura dhe të respektuara në artin e komedisë në Shqipëri. Me origjinë gjirokastrite dhe pjesë e një familjeje që vlerësonte arsimin dhe kulturën, Agron Hamo filloi udhëtimin e tij artistik që në moshë të re, duke treguar talentin e tij të veçantë në interpretim dhe parodi.

Në moshën 16-vjeçare, ai u zbulua nga Nikollaq Papa, shefi i muzikës në Sarandë, gjatë një konkursi amatorësh në Sodë PVC. Ky moment ishte fillimi i karrierës së tij të shndritshme, që do të vazhdonte me shfaqje të suksesshme në ndërmarrjet e qytetit të Vlorës. Në vitin 1967, Agron Hamo u angazhua në trupën e shfaqjeve të ndërmarrjes dhe fitoi çmimin e parë në festivalin kombëtar të këtyre trupave që zhvillohej në Tiranë, me një parodi që ai e interpretoi së bashku me Jorgaq Tushe me titullin “Kthimi i ushtarëve nga Vietnami”. Ky sukses ishte një pikë kthese në karrierën e tij, duke i hapur rrugën për t'u thirrur në Estradën Profesioniste të Vlorës, ku ai spikati për cilësinë e tij të zërit dhe talentin natyror.

Agron Hamo është i njohur veçanërisht si një nga katër parodistët legjendarë të Vlorës, së bashku me shokët e tij të ngushtë, Afrim Agalliu, Mane Lumani dhe Veli Rada. Ky grup arriti të krijojë një stil unik në humorin shqiptar, duke kombinuar vokalin, plastikën, mimikën dhe elegancën në interpretim. Përmes parodive të tyre, si "Frigoriferi", "Gjylen", "Zalon", "Burokrati", "Dasmat", dhe "Historia e gishtit", ata arritën të kapnin zemrat e publikut dhe të bëhen të paharrueshëm në kujtesën kolektive të shqiptarëve.

Agron Hamo dallohej për interpretimin e tij elegant dhe të rafinuar, me një diksion të pastër dhe zë melodioz që e bënte çdo performancë të tij të veçantë. Humori i tij i mprehtë dhe i ndjerë, bashkë me aftësinë e tij për të përcjellë mesazhe të fuqishme përmes komedisë, i dhanë atij një vend të veçantë në historinë e artit shqiptar. Puna dhe përkushtimi i tij në humor u vlerësuan me titullin "Naim Frashëri i Artë", një nderim që pasqyron kontributin e tij të pamatë në kulturën dhe artin kombëtar.

Trashëgimia e Agron Hamit është e gjallë dhe e pranishme në kujtesën e të gjithë atyre që patën fatin të ndjekin shfaqjet e tij. Ai mbetet një figurë e dashur, një simbol i humorit dhe një shembull frymëzues për brezat e ardhshëm të artistëve. Me të qeshurat që ai dhuroi, me batutat që mbeten në zemrat e publikut, Agron Hamo do të kujtohet gjithmonë si një nga mjeshtrit më të mëdhenj të skenës shqiptare.

## Burimet
Afrim Agalliu

Afrim Agalliu: Një emër i njohur i humoristëve shqiptarë

Afrim Agalliu është një nga figurat e njohura të humorit shqiptar, i cili ka lënë gjurmë të thella në historinë e artit dhe kulturës së vendit. I njohur sidomos si një nga katër parodistët legjendarë të Vlorës, Agalliu ka ndikuar në mënyrë të pazëvendësueshme në zhvillimin e humorit shqiptar, duke sjellë gëzim dhe buzëqeshje për dekada të tëra.

Lindur dhe rritur në qytetin bregdetar të Vlorës, Afrim Agalliu e nisi karrierën e tij në një fushë krejt të ndryshme nga ajo që do ta bënte të famshëm më vonë. Në vitin 1966, ai punonte në ndërmarrjen e bonifikimit “Perlat Rexhepi,” ku spikati për herë të parë jo si aktor, por si valltar. Pasioni i tij fillestar për baletin ishte i dukshëm në paraqitjet e tij të para, ku ai u shqua për lëvizjet e tij të rafinuara dhe përkushtimin e tij ndaj këtij arti.

Megjithatë, ishte pikërisht ky talent që tërhoqi vëmendjen e disa prej regjisorëve më të njohur të kohës, si Qirjako Sava dhe Gaqo Vishi. Ata vunë re jo vetëm aftësitë e tij të jashtëzakonshme në kërcim, por edhe zërin e tij melodioz dhe aftësinë për të interpretuar me humor. Kështu, nën drejtimin e tyre, Afrim Agalliu filloi të lëvronte në fushën e parodive, një zhanër që po zhvillohej me shpejtësi në Estradën Profesioniste të Vlorës.

Në atë periudhë, parodia ishte një formë shumë e popullarizuar e artit skenik në Shqipëri, veçanërisht në Vlorë, ku aktorë si Leka Kruta, Gaqo Vishi, dhe Myqerem Ferra kishin vendosur bazat e këtij zhanri. Afrim Agalliu, me talentin dhe dedikimin e tij, u bë shpejt një emër i njohur dhe i dashur për publikun shqiptar.

Një nga momentet kulminante të karrierës së tij ishte krijimi i grupit të parodistëve të Vlorës, ku ai, së bashku me kolegët e tij, shndërruan humorin shqiptar dhe e ngritën atë në një nivel të ri artistik. Përkrah Agron Hamos, dhe të tjerëve, Afrim Agalliu bëri pjesë në grupin që do të mbetej në kujtesën e çdo shqiptari si "Katër Parodistët e Vlorës." Ky grup, për vite me radhë, ishte sinonim i humorit cilësor, që përballonte me elegancë dhe inteligjencë sfidat e kohës.

Afrim Agalliu mbetet një figurë e humorit shqiptar. Kontributi i tij është i paçmuar jo vetëm në argëtimin e publikut, por edhe në pasurimin e trashëgimisë kulturore shqiptare. Me talentin, energjinë dhe përkushtimin e tij, ai u bë një shembull për brezat e rinj të artistëve që ndjekin rrugën e humorit dhe artit skenik.

## Burimet
Orkestra e Forcës të Sigurisë së Kosovës

parapamje|Orkestra e FSK-së.
**Orkestra Frymore e Forcës së Sigurisë së Kosovës** është orkestra profesionale ushtarake e Forcës së Sigurisë së Kosovës. Ajo performon në të gjitha festat publike në Kosovë, duke përfshirë Ditën e Pavarësisë, Ditën e Kushtetutës dhe Ditën e Evropës. Ajo koordinon me Gardën Ceremoniale të FSK-së për të marrë pjesë në ngjarje ceremoniale.

## Historia 
Orkestra Kosovare e FSK-së u themelua në vitin 2003 si pjesë e Trupave Mbrojtëse të vendit derisa u transferua në FSK në vitin 2009. Në vitin 2014 u autorizuan uniforma të veçanta ceremoniale. Ka performuar së bashku me grupe nga NATO, Garda Kombëtare e Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimi Evropian.

## Shiko edhe 
* Forca e Sigurisë së Kosovës
* Orkestra e Forcave të Armatosura të Shqipërisë

## Referime
PDF Guru

**PDF Guru** është një platformë online për menaxhimin e fileve PDF, që ofron redaktim, konvertim, bashkim, ndarje dhe karakteristika të tjera. Ajo mbështet një gamë të gjerë formatesh të njohura, duke përfshirë Word, Excel, EPUB dhe JPG, si dhe formate të vjetra si DjVu.

## Historia 
PDF Guru u themelua më 1 Mars 2023 nga Fedir Kotiai, i cili shërben si Shefi Ekzekutiv, në Kievi, Ukrainë. Website-i i PDF Guru u lançua zyrtarisht në Korrik 2023, dhe deri në Nëntor 2023, versionet e faqes në italisht dhe frëngjisht u prezantuan, duke zgjeruar qasjen e saj për një audiencë më të gjerë.

Në vitin 2024, PDF Guru zgjeroi arritjen e saj duke prezantuar tetë versione të tjera në gjuhë, përfshirë japonezishten. Në Mars të të njëjtit vit, platforma gjithashtu nisi një blog që përmban artikuj informativë mbi përdorimin e shërbimeve të saj, si dhe diskutime mbi tema të ndryshme të lidhura. Në Prill, u shtua enkriptimi i fileve të përdoruesve në server, dhe në Korrik, kompania lançoi një bazë të dhënash të gjerë me template të formave zyrtare, që përfshin dokumente të rëndësishme si formularët e IRS dhe të sigurimeve shëndetësore.

Në Korrik 2024, PDF Guru ka marrë një vlerësim prej 4.1 në Trustpilot.

PDF Guru ofron shërbime të menaxhimit të PDF-ve, duke përfshirë redaktimin, kompresimin, bashkimin, krijimin, ndarjen, annotimin dhe konvertimin e fileve. Me një bazë përdoruesish prej 0.7 milion, platforma shërben kryesisht klientë në Shtetet e Bashkuara, Itali, Gjermani, Francë, Australi dhe Mbretërinë e Bashkuar.

## Referime
Muhamet Lika

**Muhamet Lika**: Një ikonë e humoristëve shqiptarë dhe “Katër Parodistët e Vlorës”

Muhamet Lika ishte një figur e spikatur e humorit shqiptar, pjesë e "Katër Parodistët e Vlorës". Lika, me mimikën dhe interpretimet e tij të veçanta, kontribuoi në mënyrë të pazëvendësueshme në krijimin e një trashëgimie të pashlyeshme në humorin shqiptar.

Rruga e tij drejt skenës së madhe të humorit filloi në një mënyrë mjaft të veçantë. Përpara se të bëhej pjesë e Estradës Profesioniste të Vlorës , Muhamet Lika punonte në ndërmarrjen e Përpunim Drurit. Megjithatë, dashuria e tij për artin dhe talenti i padiskutueshëm e çuan atë në Vlorë, ku ai u bashkua me grupin që do të njihej si "Katër Parodistët e Vlorës". Kjo ndodhi në vitin 1976, kur ai iu bashkua Agron Hamos, Afrim Agalliut dhe Mane Lumanit, duke kompletuar kështu një grup që do të hynte në histori si një nga më të dashurit dhe më të ndjekurit në Shqipëri.

“Katër Parodistët e Vlorës” shquheshin për qasjen e tyre unike ndaj humorit. Me një kombinim të veçantë të satirës, humorit të hollë dhe mimikës, ata fituan zemrat e publikut shqiptar. Lika ishte një artist i cili, përveçse zotëronte një talent të veçantë për të përcjellë mesazhe të thella përmes humorit, kishte dhe një aftësi të jashtëzakonshme për të shkaktuar të qeshura të natyrshme me thjeshtësinë dhe ngrohtësinë e tij. Mimikën e tij e dallonte një shprehje e veçantë, që shpesh herë përçonte më shumë se fjalët vetë.

Muhamet Lika ishte një artist që i dhuroi shumë skenës shqiptare dhe publikut të saj. Për më shumë se katër dekada, ai i dha jetë personazheve të ndryshme, që sot kujtohen me nostalgji nga të gjithë ata që patën fatin ta shihnin në skenë
. Ai nuk ishte thjesht një humorist; ai ishte një artist që përmes komedisë përçoi vlera të mëdha dhe mesazhe të fuqishme sociale.

Ndërsa 30 maji i vitit 2019 shënoi ndarjen e tij nga jeta, trashëgimia e Muhamet Likës mbetet e gjallë në kujtesën kolektive të shqiptarëve. Ai mbetet një ikonë e humorit shqiptar dhe një shembull për brezat e ardhshëm të artistëve. Kontributi i tij në artin dhe kulturën shqiptare nuk do të harrohet kurrë, duke e bërë atë një nga figurat më të dashura dhe të respektuara të skenës sonë.

## Burimet
Mane Lumani

**Mane Lumani** (1947-2026): Një figurë e humorit shqiptar në skenën e Estradës Profesioniste të Vlorës

Mane Lumani, një figurë e njohur e humorit shqiptar, u bë pjesë e pandashme e historisë së artit të Vlorës dhe të gjithë Shqipërisë. I njohur si një nga katër parodistët legjendarë të Vlorës, Lumani la gjurmë të pashlyeshme në botën e humorit dhe të skenës shqiptare.

Mane Lumani nisi karrierën e tij artistike si aktor amator në vitin 1974 në ndërmarrjen e Ullishtës, ku spikati për talentin e tij të jashtëzakonshëm në humor dhe aftësinë për të imituar figura të ndryshme. Ishte në këtë periudhë që ai filloi të tërhiqte vëmendjen e kolegëve dhe e profesionistëve të artit, duke u shndërruar shpejt në një figurë të njohur dhe të dashur për publikun. Aftësia e tij për të sjellë buzëqeshje dhe për të interpretuar role komike me një elegancë të rrallë, i dha atij një vend të veçantë në zemrat e publikut shqiptar.

Kalimi nga një aktor amator në një profesionist të skenës ishte një hap vendimtar në karrierën e Mane Lumanit. Ai iu bashkua Estradës Profesioniste të Vlorës, ku do të gjejë skenën ideale për të zhvilluar dhe për të shprehur plotësisht talentin e tij të lindur. Në Estradën e Vlorës, ai u bë i treti që iu bashkua dyshes së famshme të Agron Hoxhës dhe Afrim Agallisë, duke hedhur themelet për krijimin e grupit të mirënjohur që do të bëhej i pavdekshëm në historinë e humorit shqiptar: “4 parodistët e Vlorës”.

Formimi i grupit “4 parodistët e Vlorës” ishte një moment kthese për humorin shqiptar. Mane Lumani, së bashku me Agron Hoxhën, Afrim Agallinë dhe kolegun tjetër Muhamet Lika që do të bashkohej më vonë, krijuan një stil të veçantë të humorit që u bë ikonë e artit shqiptar. Ky grup njihet për paroditë e tyre të mprehta, të mbushura me satirë dhe ironi, që pasqyronin me mjeshtëri realitetin e kohës. Humori i tyre jo vetëm që argëtonte, por gjithashtu ofronte një kritikë të hollë të shoqërisë dhe politikës së kohës.

Mane Lumani mbetet një figurë e paharruar në kulturën shqiptare, një humorist që e solli gëzimin dhe të qeshurën në çdo skenë ku performonte. Ai mbajti gjallë frymën e humorit të mençur dhe të ndjeshëm, duke i dhënë një kontribut të madh artit skenik shqiptar. Trashëgimia e tij vazhdon të jetojë përmes kujtimeve të artdashësve dhe përmes punës së artistëve që ndjekin gjurmët e tij.

Në fund, Mane Lumani ishte më shumë se një parodist; ai ishte një pjesë e rëndësishme e historisë së humorit shqiptar, një artist që na mësoi se humori i vërtetë është ai që mbërrin në zemrat e njerëzve dhe mbetet aty përgjithmonë.
U nda nga jeta më 1 mars 2026, .

## Burimet
Nacionalizmi spanjoll

[[Skeda:Campaña_PP_Madrid_"_Pon_una_bandera_en_tu_balcón"._(44686345172).jpg|djathtas|parapamje| Fushata "Vendosni një flamur [spanjoll] në ballkonin tuaj" në 2018.]]
Krijimi i traditës së bashkësisë politike të spanjollëve si një fat i përbashkët mbi komunitetet e tjera është argumentuar se vjen deri te Kortezi i Kadizit. Nga viti 1812 e tutje, duke rishikuar historinë e mëparshme të Spanjës, liberalizmi spanjoll prirej të merrte si të mirëqenë ndërgjegjen kombëtare dhe kombin spanjoll.

Një nënprodukt i mendimit nacionalist spanjoll të shekullit të 19-të është koncepti i *Reconquista* (Ripushtimi), i cili mban fuqinë e nxitjes së nocionit të armatosur të Spanjës si një komb i formuar kundër Islamit. Ndërfaqja e fortë e nacionalizmit me kolonializmin është një tjetër veçori e ndërtimit të kombit të shekullit të 19-të në Spanjë, me mbrojtjen e skllavërisë dhe kolonializmit në Kubë që shpeshherë është në gjendje të pajtojë tensionet midis elitave kontinentale të Katalonjës dhe Madridit gjatë gjithë periudhës.

Gjatë gjysmës së parë të shekullit të 20-të (veçanërisht gjatë diktaturës së Primo de Riverës dhe diktaturës së Frankos), një markë e re e nacionalizmit spanjoll me një shije të theksuar ushtarake dhe një qëndrim autoritar (si dhe duke nxitur politika që favorizojnë gjuhën spanjolle kundër gjuhë të tjera në vend) si një mjet për modernizimin e vendit u zhvillua nga konservatorët spanjollë, duke shkrirë parimet rigjeneruese me nacionalizmin tradicional spanjoll. Ideali kombëtar autoritar rifilloi gjatë diktaturës frankoiste, në formën e nacionalkatolicizmit, i cili nga ana e tij u plotësua nga miti i Hispanidadit. I identifikuar me frankoizmin, afirmimi pozitiv i nacionalizmit spanjoll u nxorr jashtë ligjit pas vdekjes së diktatorit në 1975.

Një manifestim i dallueshëm i nacionalizmit spanjoll në politikën e sotme spanjolle është shkëmbimi i sulmeve me nacionalizmat rajonalë konkurrues. Fillimisht i pranishëm pas përfundimit të frankoizmit në një formë mjaft të përhapur dhe reaktive, diskursi nacionalist spanjoll shpesh është vetëquajtur si "patriotizëm kushtetues" që nga vitet 1980. I injoruar shpesh si në rastin e nacionalizmave të tjerë shtetërorë, "mosekzistenca" e tij e supozuar ka qenë një gjë e zakonshme e përkrahur nga figura të shquara në sferën publike si dhe nga media në masë në vend.

Një debat qendror shkencor në lidhje me ndërtimin e identitetit kombëtar spanjoll bashkëkohor sillet rreth vlerësimit të shtrirjes efektive të mekanizmave nacionalizues, veçanërisht përballë aksiomës së shtetëzimit të dobët të shekullit të 19-të, të mbështetur, për shembull, nga Hoze Alvarez Hunkoja.

Nacionalizmi spanjoll është një justifikim i shtetit centralist spanjoll, sipas Borha de Rikerit. Në këtë kuptim, është rezultat historik i interesave të njohura politiko-ideologjiko-ekonomike, në mendjet e disa grupeve të presionit, ndër të cilat ai përmend shumë elita të "popujve hispanikë".
Nacionalizmi andaluzian

[djathtas|parapamje| Flamuri i [Andaluzia|Andaluzisë.]]
**Nacionalizmi andaluzian** është nacionalizmi që pohon se andaluzianët janë një komb dhe nxit unitetin kulturor të andaluzianëve. Në të kaluarën konsiderohej se përfaqësohej kryesisht nga Partia Andaluziane. Megjithatë, partia u shpërbë në vitin 2015; ka edhe organizata më të vogla politike që identifikohen me nacionalizmin andaluzian. Disa forca politike pa prani parlamentare si *Nación Andaluza* dhe *Asamblea Nacional de Andalucía* mund mbrojnë pavarësinë. Ekziston edhe një lëvizje që mbron idenë se andaluzishtja nuk është një dialekt i spanjishtes, por një gjuhë më vete.
Venizelizmi

**Venizelizmi** ishte një nga lëvizjet kryesore politike në Greqi duke filluar nga vitet 1910. Lëvizja u formua për herë të parë nën Elefter Venizelin në vitet 1910 dhe pa një ringjallje të mbështetjes në vitet 1960 kur Gjergj Papandreu bashkoi një koalicion venizelistësh të vjetër dhe politikanësh nacionalistë.

Lëvizja u karakterizua nga besimet e Elefter Venizelit dhe idetë e irredentizmit grek që mbështeste Ideja e Madhe. Ajo kishte një qëndrim frankofil si idetë e revolucionit francez dhe ideja e një shteti i cili duhet të kishte të gjitha tokat të cilat janë të banuara kryesisht nga një etni e caktuar. Në Luftën e Parë Botërore, venizelistët dëshiruan të bashkoheshin me Antantën, kryesisht për shkak të hyrjes së Perandorisë Osmane dhe Bullgarisë, e cila ishte një nga mundësitë më të mëdha për të fituar të gjitha tokat që pretendojnë grekët dhe duke përmbushur kështu Idenë e Madhe. Venizelizmi është, ndryshe nga idetë e gabuara popullore, një lëvizje e cila mban anën e monarkisë, por kërkon një klasë sunduese në të cilën klasa urbane mund të ngrihet me meritë, përveç kësaj që mbreti të vijë nga i njëjti vend që ai sundon, duke mos pasur kështu besnikëri ndaj interesave të huaja. Venizelizmi kërkon politika ekonomike kapitaliste të hershme dhe më të moderuara, siç janë tregjet e hapura, por këto tregje duhet të miratohen nga qeveria. Lëvizja pati mbështetjen e saj më të fortë në Kretë, Traki, Epir, ishujt e Egjeut të Veriut dhe Maqedoni.

## Shih edhe 
* Elefter Venizeli
* Ideja e Madhe
* Enoza
* Naçertanje
* Ilija Garashanin
* Serbia e Madhe
* Doktrina e shenjtë serbe
Nacionalizmi aragonez

__NOINDEX__
[parapamje|227x227px|[Estrelada aragonesa, flamuri dhe simboli kryesor i nacionalizmit aragonez të krahut të majtë.]]
**Nacionalizmi aragonez** është një lëvizje politike që kërkon autonomi më të madhe rajonale nga shteti spanjoll për Aragonin, madje edhe pavarësinë e tij. Parimet e tij bazohen në idenë se Aragoni është një komb historik që ka qenë një mbretëri më vete, me historinë, mbretërit, ligjet, monedhën, gjuhën dhe kulturën e vet.

### **Partitë dhe organizatat politike** 
Ka disa parti dhe organizata politike të vetëpërcaktuara si nacionaliste ose rajonaliste në Aragon:

* Chunta Aragonesista (CHA), parti politike nacionaliste e majtë
* Puyalón de Cuchas, parti politike separatiste e majtë
* Partia Aragonese, parti politike rajonale e djathtë
* Compromiso con Aragón, parti politike e moderuar rajonaliste
* Estau Aragonés, parti politike nacionaliste e majtë
Konservatorizmi LGBT

**Konservatorizmi LGBT** u referohet individëve LGBT ( lesbike, homoseksualë, biseksualë dhe transgjinorë ) me pikëpamje politike konservatore . Është një term gjithëpërfshirës që përdoret për atë që ndahet në dy nën-kategori specifike, secila me termin dhe kuptimin e vet.

Termi i parë nën-kategorik, **Konservatorizmi LGBT Para-Stonewall**, u referohet individëve LGBT që përqafojnë dhe promovojnë (madje edhe në epokën pas-Stonewall) ideologjinë e një konservatorizmi tradicional qoftë në një kontekst apo mjedis shoqëror të përgjithshëm ose specifikisht LGBT. &#x5B; '** &#x5D; 

Termi i dytë nën-kategorik, **Konservatorizmi LGBT Pas-Stonewall''', u referohet personave LGBT vetë-afirmues me pikëpamje fiskale, kulturore dhe politikisht konservatore . Këto pikëpamje shoqërore të konservatorëve të pas-Stonewall, megjithëse përgjithësisht gjithashtu konservatore, në të njëjtën kohë pasqyrojnë një "miratim homoseksual" socio-historik më të fundit të vetëvendosjes për çështje si barazia martesore për çiftet e të njëjtit seks, njohja e familjes homoseksuale, barazia qytetare në përgjithësi për personat LGBT në shoqëri, si dhe një rol pozitiv për fenë (gay-miratuese) në jetën LGBT, megjithëse nuk ka njëzëri të plotë të mendimeve mes tyre për të gjitha çështjet, veçanërisht ato që kanë të bëjnë me dinamikën dhe politikën e "daljes nga dollapi" dhe "menaxhimt të identitetit" dhe çështje të ndryshme ligjore dhe politike (p.sh. vendosja në agjenci birësimi, të drejtat e bizneseve private, çështje të caktuara "ndërmjet-LGBT" të biseksualitetit, tema transgjinore dhe të tjera.) Termi i parë mund të përfshijë personat LGBT që janë kundër martesës së të njëjtit seks ose të drejtave të tjera LGBTQ ndërsa termi i dytë, në të kundërt, zakonisht u referohet homoseksualëve vetëmiratues që favorizojnë pa mëdyshje martesën si një institucion ligjor si për heteroseksualët ashtu dhe për homoseksualët (në vendet ku kjo është e mundur) dhe të cilët njëkohësisht preferojnë konservatorizmin ekonomik dhe politik në përgjithësi. Numri i përkrahësve vetë-miratues LGBT për idetë dhe politikat konservatore u bë më i dukshëm vetëm pas ardhjes së lëvizjes moderne për të drejtat civile LGBT në vitet 1970 (e cila inkurajoi pranimin e identitetit LGBT për të arritur një konsolidim më të madh të pushtetit politik) edhe po aq konservatorë homoseksualë, i etiketuar si "vetë-urrejta" në atë kohë, mbeti i mbyllur në zonat ku politikanët socialisht konservatorë anti-gay drejtuan më pas opozitën më të organizuar ndaj të drejtave LGBT . Situatat reale të politikës dhe ideologjisë (dhe mundësitë e aleancës/koalicionit) për konservatorët LGBT sot ndryshojnë nga vetëpërkufizimi i tyre dhe nga peizazhi sociopolitik, kulturor dhe ligjor i të drejtave LGBT të çdo vendi.
YAML

**YAML** ( shqip: ***Jamël*** ; shih  ) është një gjuhë e serializimit të të dhënave të lexueshme nga njeriu . Zakonisht përdoret për skedarët e konfigurimit dhe në aplikacionet ku ruhen ose transmetohen të dhënat. YAML synon shumë nga të njëjtat aplikacione komunikimi si Gjuha e shënjimit të zgjeruar (XML), por ka një sintaksë minimale që ndryshon qëllimisht nga Gjuha Standarde e Përgjithshme e Markupimit (SGML).  dhe nuk kërkon thonjëza rreth shumicës së  stringave (ai gjithashtu mbështet stilin JSON  dhe `}` të përzier në të njëjtin skedar). 

Llojet e personalizuara të të dhënave lejohen, por YAML kodon në mënyrë vendase skalarët (të tillë si stringat, numrat e plotë dhe floats ), listat dhe vektorët shoqërues (të njohura edhe si harta, fjalorë ose hash). Këto lloje të të dhënave bazohen në gjuhën e programimit Perl, megjithëse të gjitha gjuhët e programimit të nivelit të lartë të përdorura zakonisht ndajnë koncepte shumë të ngjashme.    Sintaksa e përqendruar në dy pika, e përdorur për të shprehur çiftet çelës-vlerë, është frymëzuar nga titujt e postës elektronike siç përcaktohet në , dhe ndarësi i dokumenteve  është huazuar nga MIME. Sekuencat e arratisjes ripërdoren nga C dhe mbështjellja e hapësirës së bardhë për vargjet me shumë rreshta është frymëzuar nga HTML . Listat dhe hash-et mund të përmbajnë lista të ndërthurura dhe hash, duke formuar një strukturë peme ; Grafikët arbitrarë mund të përfaqësohen duke përdorur pseudonimet YAML (të ngjashme me XML në SOAP ).  YAML synohet të lexohet dhe shkruhet në transmetime, një veçori e frymëzuar nga SAX .
Kazerma e madhe në Krastë të Elbasanit

**Kazerma e Madhe në Krastë të Elbasanit**: Një monument historie dhe humbjeje

Kazerma e Madhe në Krastë të Elbasanit përbën një kapitull të rëndësishëm në historinë e arkitekturës dhe zhvillimit të qytetit, si dhe një reflektim mbi marrëdhëniet e shqiptarëve me trashëgiminë e tyre kulturore dhe historike. Ndërtuar në vitet 1930 me fonde të huasë SVEA prej 50 milion franga ari, kjo godinë ishte një investim strategjik i shtetit shqiptar dhe përbënte një simbol të fuqisë së re të vendit. Ndërtuar sipas një projekti italian, godina ishte një shembull i arkitekturës solide dhe funksionale të asaj kohe, me materiale cilësore që u importuan kryesisht nga Italia, përfshirë tullat, çimenton, trarët dhe tjegullat.

Arkitektura dhe rëndësia historike

Kazerma ishte një godinë dykatëshe me mure të trasha tulle dhe një fasadë impozante me gurë të skalitur, qemere elegante nëpër dritare dhe një çati të mbuluar me trarë të fuqishëm lisi. Ajo mbante rekordin si godina më e madhe në Shqipëri deri në ndërtimin e Kombinatit Stalin në Tiranë nga Bashkimi Sovjetik. Për shkak të cilësisë së saj, në vitin 1946, kur u diskutua Traktati i Paqes me Italinë në Paris, Kazerma e Krastës u përmend nga italianët si një prej investimeve të tyre kryesore në Shqipëri, duke tërhequr edhe vëmendjen e Foreign Office britanik.

Gjatë viteve, kazerma i shërbeu në mënyrë të ndershme ushtrisë shqiptare dhe më vonë forcave italiane, të cilat e përdorën si spital ushtarak gjatë Luftës Italo-Greke. Madje, ka një fotografi të njohur të Musolinit duke dalë nga porta e saj pas një vizite tek ushtarët italianë. Gjermanët që erdhën më vonë nuk e dëmtuan godinën, ndërsa pas çlirimit, ajo u bë pjesë e ushtrisë së re shqiptare për disa dekada të tjera.

Rënia dhe harresa

Për fat të keq, historisë së lavdishme të kësaj godine iu shtua një kapitull tragjik pas vitit 1997, kur në Shqipëri plasi kriza e piramidave. Godina filloi të plaçkitej dhe të degradohej, me të gjitha dyert, dritaret, trarët dhe materialet e tjera që u hoqën e u shitën. Megjithatë, strukturat e saj mbetën të paprekura, dëshmi e cilësisë dhe qëndrueshmërisë së ndërtimit italian.

Në vitin 2010, godina dhe territori përreth saj iu kaluan Universitetit të Elbasanit, por pa mbështetje të mjaftueshme financiare dhe organizative për ta ruajtur dhe për ta përshtatur për nevojat e universitetit. Pa roje dhe pa mirëmbajtje, godina mbeti e braktisur dhe iu nënshtrua plaçkitjeve të vazhdueshme nga banorët përreth. Në fund, ajo u shkatërrua plotësisht, duke humbur kështu një pjesë të rëndësishme të historisë dhe trashëgimisë kulturore të Elbasanit.

Reflektim mbi trashëgiminë

Humbja e Kazermës së Madhe në Krastë është një tregues i dhimbshëm i mungesës së kujdesit dhe përgjegjësisë kolektive për ruajtjen e trashëgimisë sonë kulturore. Ndërsa kazerma nuk egziston më fizikisht, ajo mbetet një kujtesë e hidhur për pasojat e neglizhencës dhe plaçkitjes, si dhe një mësim për të ardhmen mbi vlerën e ruajtjes së asaj që na lidh me të kaluarën.

## Burimet
Rockstar Games

**Rockstar Games, Inc.** është një botues amerikan i videolojërave me qendër në Nju Jork. Kompania u krijua në dhjetor 1998 si një degë e Take-Two Interactive, duke përdorur asetet që Take-Two kishte blerë më parë nga BMG Interactive. Anëtarët themelues të kompanisë ishin Terry Donovan, Gary Foreman, Dan dhe Sam Houser dhe Jamie King, të cilët punonin për Take-Two në atë kohë, dhe vëllezërit Houser ishin më parë drejtues në BMG Interactive. Sam Houser drejton studion si president.

Që nga viti 1999, disa kompani të blera ose të themeluara nën Take-Two janë bërë pjesë e Rockstar Games, si Rockstar Canada (më vonë u quajt Rockstar Toronto) duke u bërë e para në 1999 dhe Rockstar Dundee më e fundit në 2020. Të gjitha kompanitë e organizuara nën Rockstar Games mbajnë emrin dhe logon "Rockstar". Në këtë kontekst, Rockstar Games nganjëherë referohet edhe si Rockstar New York, Rockstar NY ose Rockstar NYC. Rockstar Games gjithashtu ka një studio për kapjen e lëvizjeve në Bethpage, Nju Jork.

Rockstar Games publikon kryesisht lojëra në zhanrin aksion-aventure, ndërsa lojërat me gara patën gjithashtu sukses për kompaninë. Një nga ekskluzivitetet e tilla të lojërave aksion-aventure është *Grand Theft Auto*, të cilën Rockstar Games e mori përsipër nga BMG Interactive, e cila publikoi hyrjen origjinale të serisë në 1997. Loja kryesore më e fundit në seri, *Grand Theft Auto V*, ka shitur mbi 200 milionë kopje që nga publikimi i saj në shtator 2013, duke e bërë atë videolojën e dytë më të shitur të të gjitha kohërave. Franshiza të tjera të njohura të publikuara nga Rockstar Games janë *Red Dead*, *Midnight Club*, *Max Payne* dhe *Manhunt*.

## Referime
Partia e Pavarur Rajonale për Alzasë-Lorenën

parapamje| Posteri elektoral për Landespartei
**Partia Rajonale e Pavarur për Alzasë–Lorenën** (  , e referuar thjesht si *Landespartei* ) ishte një parti politike në Alzasë, Francë . Partia u themelua nga një grup mbështetësish kyç të botimit *Die Zukunft* . *Landespartei* përfaqësonte skajin radikal të lëvizjes më të gjerë autonomiste alzasiane. 

Takimi themelues i *Landespartei* u zhvillua në restorantin A l'Abattoir në Strasburg në shtator 1927. Në mbledhjen themeluese morën pjesë rreth 300 persona. Takimi u drejtua nga Paul Schall, René Hauss dhe Karl Roos. U formulua një program i kërkesave gjuhësore gjermane, kryesisht sipas modelit të *Heimatbund-it* . 

Në zgjedhjet parlamentare të 1928 *Landespartei* mori 11.5% të votave në Alsasën e Poshtme (departamenti francez i Bas-Rhin). 

Në vitin 1928, *Landespartei* u bashkua me *Volksfront*, një koalicion i partive politike alsaziane që favorizonin autonominë për rajonin. 

Në zgjedhjet komunale të vitit 1929 në Strasburg, partia fitoi pesë vende dhe u bë pjesë e shumicës qeverisëse në këshillin e qytetit.  Partia humbi një nga vendet e saj në zgjedhjet e mëvonshme komunale të vitit 1935, në të cilat pala autonomiste humbi shumicën e saj. 

*Landespartei* gradualisht iu afrua fashizmit .
Pika e tymit

**Pika e tymit**, e referuar edhe si **pika e djegies**, është temperatura në të cilën një vaj ose yndyrë fillon të prodhojë një tym të vazhdueshëm kaltërosh që bëhet i dukshëm, në varësi të kushteve specifike dhe të përcaktuara.  Vlerat e pikës së tymit mund të ndryshojnë shumë, në varësi të faktorëve të tillë si vëllimi i vajit të përdorur, madhësia e enës, prania e rrymave të ajrit, lloji dhe burimi i dritës, si dhe cilësia e vajit dhe përmbajtja e aciditetit, përndryshe i njohur si përmbajtje e acidit yndyror të lirë (FFA).  Sa më shumë FFA të përmbajë një vaj, aq më shpejt do të shpërbëhet dhe do të fillojë tymnaja.  Sa më e ulët të jetë vlera e FFA, aq më e lartë është pika e tymit.  Sidoqoftë, përmbajtja e FFA zakonisht përfaqëson më pak se 1% të vajit total dhe si pasojë e bën pikën e tymit një tregues të dobët të aftësisë së një yndyre ose vaji për t'i bërë ballë nxehtësisë.  

## Temperatura 
Pika e tymit të një vaji lidhet me nivelin e tij të rafinimit.   Shumë vajra gatimi kanë pika tymi mbi temperaturat standarde të gatimit në shtëpi: 

* Tigani (i skuqur) në zjarr të nxehtë: 
* Skuqje e thellë: 
* Pjekja në furrë: Mesatarisht 

Tabela e mëposhtme paraqet pikat e tymit të yndyrave dhe vajrave të ndryshme.
Dhjami i viçit

parapamje|240x240px| Djalë e bërë nga renderimi i suetit të viçit
**Dhjami** ose **talla** është një formë e përpunuar e mishit të viçit ose deles, e përbërë kryesisht nga trigliceride .

Në industri, dhjami nuk përkufizohet rreptësisht si mish viçi ose deleje. Në këtë kontekst, dhjami është yndyrë shtazore që përputhet me disa kritere teknike, duke përfshirë pikën e shkrirjes së tij. Dhjami komercial zakonisht përmban yndyrë që rrjedh nga kafshë të tjera, të tilla si larda nga derrat, apo edhe nga burime bimore.
[parapamje|300x300px| Dhjami përbëhet kryesisht nga trigliceride (yndyrë), përbërësit kryesorë të të cilëve rrjedhin nga acidet [Acidi stearik|stearike dhe oleike .]]
Materiali i ngurtë që mbetet pas përpunimit quhet kërcitje, gërvishtje.  Është përdorur më së shumti për ushqimin e kafshëve, si ushqimi i qenve .  

Në industrinë e sapunit dhe në mesin e hobisteve të prodhimit të sapunit, emri **tallowate** përdoret joformalisht për t'iu referuar sapunëve të bërë nga dhjami. Për shembull, talloati i natriumit përftohet duke reaguar me lëng natriumi me hidroksid natriumi (lyesë, sodë kaustike) ose karbonat natriumi (sode larës). Ai përbëhet kryesisht nga një përzierje e ndryshueshme e kripërave të natriumit të acideve yndyrore, të tilla si oleik dhe palmitik .
Dhjami i derrit

parapamje|Lardë e bërë prej lagies, nga shpina e derrit
 
**Dhjami i derrit** ose **larda** ose **sallo** është një produkt gjysëm i ngurtë me yndyrë të bardhë që përftohet duke renderuar indin dhjamor të derrit .   Dallohet nga dhjami, një produkt i ngjashëm që rrjedh nga yndyra e gjedhëve ose e deleve .

Larda mund të bëhet me avull, zierje ose nxehtësi të thatë. Cilësitë kulinare të lardës variojnë disi në varësi të origjinës dhe mënyrës së përpunimit; nëse përpunohet siç duhet, mund të jetë pothuajse pa erë dhe pa shije.  Ka një përmbajtje të lartë të acideve yndyrore të ngopura dhe pa yndyrë trans . Në shitje me pakicë, larda e rafinuar zakonisht shitet si blloqe të mbështjella me letër.

Shumë kuzhina përdorin dhjamë derri si një yndyrë gatimi ose për të shkurtuar, ose si një lyerje në të njëjtat mënyra si gjalpi . Është një përbërës në gatime të ndryshme të shijshme si salcice, patee dhe mbushje . Si një zëvendësim për gjalpin, ai i jep shkriftësi pastës . Në kuzhinën perëndimore, ajo ia ka lënë popullaritetin e saj vajrave bimore, por shumë kuzhinierë dhe furrtarë ende e favorizojnë atë mbi yndyrnat e tjera për përdorime të caktuara.
[parapamje| Maja e papërpunuar që pritet në kubikë për të përgatitur [Tourtière|turtiere]]
 
parapamje| *Schweineschmalz*, sallo gjermane
parapamje| *Griebenschmalz*, sallo gjermane me copa krokante të lëkurës së derrit
Lustracioni

.]]
**Lustracioni** në Evropën Qendrore dhe Lindore është procedura publike zyrtare e shqyrtimit të një zyrtari publik ose një kandidati për poste publike për sa i përket historisë së tyre si bashkëpunëtor (informator) konfidencial i vetëdijshëm i policisë sekrete përkatëse ish-komuniste, një aktivitet i dënuar gjerësisht nga opinioni publik. të këtyre shteteve si moralisht të korruptuara për shkak të rolit të tij thelbësor në shtypjen e opozitës politike dhe mundësimin e persekutimit të disidentëve. Shfaqja e provave për një aktivitet të tillë të kaluar zakonisht i shkakton dëm të rëndë reputacionit personit në fjalë. Nuk duhet ngatërruar me dekomunistizimin që është procesi i ndalimit të ish-zyrtarëve të rregullt komunistë nga postet publike si dhe eliminimi i simboleve komuniste.

Parimi i mosretroaktivitetit do të thotë që një rol në të kaluarën e një bashkëpunëtori (informatori) konfidencial është i vetëm si i tillë i papranueshëm që në fillim për ndjekje penale ose dënim, kështu që, lustracioni lejon të paktën të sjellë përgjegjësi morale të tillë bashkëpunëtorë të së kaluarës duke bërë publikun. opinion i vetëdijshëm për rezultatet e vendosura nëpërmjet shpërndarjes së tyre falas. Një tjetër motivim ishte frika se bashkëpunimi konfidencial i pazbuluar i kaluar mund të përdorej për të shantazhuar zyrtarët publikë nga shërbimet e huaja të inteligjencës të ish-aleatëve të tjerë të Traktatit të Varshavës, në veçanti Rusisë.

Në varësi të juridiksionit, çdo rezultat pozitiv ose vetëm ai i marrë në lidhje me një person që deklaroi në mënyrë të rreme të kundërtën, mund të shkaktojë pasoja që ndryshojnë shumë midis juridiksioneve, duke filluar nga turpi i thjeshtë deri te pastrimi i personit nga detyra dhe një përjashtim 10-vjeçar nga mbajtja e posteve publike. Në Evropën postkomuniste u përdorën forma të ndryshme të lustracionit.

## Shiko edhe 
* Drejtësia tranzicionale

## Referime
Nacionalizmi kanarian

[djathtas|parapamje|350x350px| “Rrofshin Kanaret e Lira”. [Graffiti|Grafiti në San Cristóbal de La Laguna, Tenerife, 1999.]]
**Nacionalizmi kanarian** është një lëvizje politike që inkurajon ndërgjegjen kombëtare të popullit kanarian, në Ishujt Kanare. Termi përfshin disa prirje ideologjike, duke filluar nga kërkesa për autonomi të mëtejshme brenda Spanjës deri te e drejta për vetëvendosje.
Nacionalizmi kastilian

[parapamje|Flamuri vjollcë që shfaq një yll të kuq dhe një kështjellë të verdhë përdoret nga organizatat bashkëkohore që mbrojnë një Kastijë sovrane si një [Shteti socialist|republikë socialiste e përbërë nga shtatëmbëdhjetë provinca.]]
**Nacionalizmi kastilian** ose **"kastilianizmi"** () është një lëvizje politike e skajshme që mbron njohjen kombëtare të Kastijës, dhe në disa raste, pavarësinë e saj nga Spanja.

## Historia 
Shekulli i 19-të pa zhvillimin e atë që historiani  quan si një "rajon-nacionalizëm" kastilian, i nxitur nga një ndjenjë ankese kundër Katalonjës në mesin e mjediseve konservatore (mbështetës të interesave proteksioniste të borgjezisë prodhuese të miellit) që u vunë përballë pushtetit qendror në prag të 1843 politikat e tregtisë së lirë të paraqitura nga Espartero.

Gjatë Republikës së Dytë, postulatet nacionaliste kastiliane ishin të skajshme, duke përvetësuar një rol thjesht "mimetik dhe mbrojtës" që prirej të zbehej drejt qëndrimeve rajonaliste të forta antikatalaniste, ashtu siç kishte ndodhur më parë me mesazhet e Burgosit (1918) dhe Segovias (1919).

Një përsëritje e re majtiste sovraniste dhe internacionaliste e kastilianizmit, e karakterizuar nga refuzimi më radikal i identifikimit të 'Kastijës' me 'Spanjën' (i referuar si *shtet spanjoll* midis ndjekësve të saj), u shfaq pas krijimit të Unitetit Popullor Kastilian (UPC) në 1983, dhe, më së shumti, e majta kastiliane (IzCa) në 2000.
Nacionalizmi asturian

[parapamje| "[Asturina cola estrella bermeya". Flamuri socialist asturian përdoret shpesh nga partitë asturiane nacionaliste të krahut të majtë si Andecha Astur.]]
Nacionalizmi dhe rajonalizmi është i pranishëm në spektrin politik të Principatës së Asturias, në veri të Spanjës. Partitë nacionaliste asturiane si Partíu Asturianista kishin përfaqësim në parlamentin dhe qeverinë asturiane dhe të tjera si Andecha Astur kishin përfaqësim në disa komuna. Megjithatë, nacionalizmi është më shumë një lëvizje shoqërore sesa politike.

## Historia 
Këto lëvizje janë të rrënjosura në fazat e sovranitetit politik që përjetoi Asturia, duke filluar me Mbretërinë e Asturias midis viteve 718 dhe 925, pasuar një mijëvjeçar më vonë me shpalljen e sovranitetit të Asamblesë së Përgjithshme të Principatës së Asturias të vitit 1808,  Republika socialiste e Asturias në 1934 dhe Këshilli Sovran i Asturias dhe Leonit i 1937 si pika kryesore, megjithëse dy të fundit nuk janë nacionalistë.

Në vitin 1976 u themelua partia e parë moderne nacionaliste asturiane, Këshilli Nacionalist i Asturias. Nacionalizmi asturian i ditëve moderne përfshin parti dhe organizata politike nga e majta e spektrit politik, duke përfshirë socialisten Andecha Astur/Darréu, Unidá dhe Bloque por Asturies në krahun e majtë dhe socialdemokraten Partiu Asturianista. Të kombinuara, ato përfaqësojnë një pjesë minimale të shoqërisë asturiane.
Nacionalizmi galik

djathtas|parapamje| Flamuri Socialist Nacionalist Galik, i quajtur edhe *Bandeira da Pátria* ose *Estreleira.*
[parapamje| [Galicia (Spanjë)|Galicia brenda gadishullit Iberik.]]
**Nacionalizmi galik** është një formë e nacionalizmit që gjendet kryesisht në Galici, e cila pohon se galicianët janë një komb dhe që promovon unitetin kulturor të galicianëve. Lëvizja politike e referuar si nacionalizmi modern galik lindi në fillim të shekullit të njëzetë nga ideja e galicianizmit.
Nacionalizmi katalan

**Nacionalizmi katalan** promovon idenë se populli katalan formon një komb dhe identitet kombëtar të veçantë. Një term i lidhur është **katalanizmi** (), i cili tenton të ketë një kuptim më të gjerë, pasi disa njerëz e përkufizojnë veten si *katalanë,* por jo *nacionalistë katalanë*.

Intelektualisht, nacionalizmi modern katalan mund të thuhet se ka nisur si një filozofi politike në përpjekjet e pasuksesshme për të krijuar një shtet federal në Spanjë në kontekstin e Republikës së Parë (1873-1874). Valentí Almirall i Llozer dhe intelektualë të tjerë që morën pjesë në këtë proces krijuan një ideologji të re politike në shekullin e 19-të, për të rivendosur vetëqeverisjen, si dhe për të marrë njohjen e gjuhës katalane. Këto kërkesa u përmblodhën në të ashtuquajturat *Bases de Manresa* në 1892.

Lëvizja kishte pak mbështetje në fillim. Pas Luftës Spanjolle-Amerikane, në të cilën Spanja humbi kolonitë e fundit të saj në Paqësor dhe Karaibe, këto faza të hershme të katalanizmit u rritën në mbështetje, kryesisht për shkak të dobësimit të pozicionit ndërkombëtar spanjoll pas luftës dhe pas humbjes së dy destinacioneve kryesore për eksportet katalane (Kuba dhe Portorikoja).
Nacionalizmi navarez

djathtas|parapamje|165x165px| Stema e Navarës.
**Nacionalizmi navarez** është një lëvizje politike dhe sociale që pretendon se Navara është një komb.

## Historia 
Nacionalizmi navarez lindi nga qasjet e pavarësisë ndaj realitetit të rajonit, të ndryshme nga propozimet e zërat tradicionale nacionaliste baske. Ajo dëshiron të krijojë një shtet sovran në Navarë, dhe ata shohin një precedent historik në Mbretërinë mesjetare të Navarës; ose të paktën arritjen e një statusi më të lartë për Navarën brenda një shteti të pavarur hipotetikisht të Baskëve, pasi ata e konsiderojnë mbretërinë e lashtë si themeluesin e institucioneve aktuale baske.

Edhe nëse është një lëvizje minoritare, ajo ka tendenca brenda saj. Disa nga anëtarët e tyre janë pranë të majtës , me një ideologji të ngjashme me atë të separatizmit bask; të tjerët janë të moderuar, të cilët duan një lëshim më të kontrolluar dhe të qëndrueshëm të sovranitetit të Navarës; dhe ka edhe një sektor të identifikuar me të djathtën politike. Konservatorët, pas shpalljes së Ligjit të rënë dakord (1841) dhe diktaturës së Francisko Frankos (1936-1978), tani janë mbrojtës të foralizmit, në vend të nacionalizmit, duke ekzistuar në Baski një sektor afër idealeve të Partisë Nacionaliste Baske.

Një studim i vitit 2005 zbuloi se vetëm 36.8% e banorëve të Navarresit raportuan një "ndjenjë mbizotëruese të identitetit kombëtar të Navarres".  Në vitin 2019, një tjetër sondazh tregoi një rritje në 52.16% në të njëjtën pyetje.
Nacionalizmi valencian

**Nacionalizmi valencian** ose **valencianizmi** është një lëvizje politike në Komunitetin e Valencias, Spanjë.

Ai mbron promovimin dhe njohjen e gjuhës valenciane, kulturës dhe sovranitetit politik të Komunitetit valencian. Si ideologji, ajo ka pasur nivele të ndryshme ndikimi shoqëror dhe politik që nga shekulli i nëntëmbëdhjetë, duke kontribuar në konsolidimin e vetëqeverisjes në Komunitetin valencian si një entitet politik që gjurmon origjinën e tij në Mbretërinë e Lashtë të Valencias. Ndonjëherë grupet nacionaliste katalane përfshihen gjithashtu nën emrin e *nacionalizmit valencian,* pasi disa nacionalistë valencianë e shohin Tokën e Valencias si pjesë të kombit katalan.

Historikisht, valencianizmi e ka origjinën në shekullin e 19-të si një lëvizje kulturore gjatë Renaixença, një periudhë kohore ku intelektualët u përpoqën të rikuperonin statusin e kulturës për gjuhën valenciane pas shekujsh diglosie dhe shtypjen e Mbretërisë së Valencias nën absolutizmin burbon me iniciativa si Lojërat e Luleve të mbajtura nga Lo Rat Penat. Prerjet nga kjo shoqatë do të ishin organizatat e para politike të valencianizmit, të shfaqura në fillim të shekullit të 20-të. Një nga momentet e para për valencianizmin do të ishte Deklarata Valencianiste e bërë në 1918, megjithëse vetëm në Republikën e Dytë Spanjolle valencianizmi do të arrinte një ndikim të caktuar politik dhe një klimë të prirur për të arritur një Statut të Autonomisë.