Lingua Franca

**Lingua franca** (/ ˌlɪŋɡwə fræŋkə /), e njohur edhe si **gjuhë e urës**, **gjuhë e përbashkët**, **gjuhë tregtare** ose **gjuhë automjetesh**, është një gjuhë ose sërë dialektesh sistematike (përkundrazi herë pas here ose rastësisht) e përdorur për të bërë të mundur komunikimin ndërmjet njerzve që nuk ndajnë gjuhën amtare ose dialekt të përbashkët, veçanërisht kur është gjuhë e tretë që dallon nga të dy gjuhët amtare.

**Lingua franca** është zhvilluar në mbarë botën gjatë historisë njerëzore, ndonjëherë për arsye komerciale (të ashtuquajturat "gjuhë tregtare"), por edhe për komoditet kulturor, religjioz, diplomatik dhe administrativ dhe si një mjet për shkëmbimin e informacionit midis shkencëtarëve dhe studiuesve të kombësive të ndryshme.

## Karakteristikat 
Lingua franca është një term funksional, i pavarur nga çdo histori gjuhësore ose strukturë gjuhësore. Pidgins dhe gjuha e Kreoleve shpesh funksionojnë si **lingua franca**.

Ndërsa gjuha amtare përdoret në një komunitet, **lingua franca** përdoret përtej kufijve të bashkësisë së tij origjinale dhe përdoret si gjuhë e dytë për komunikim ndërmjet grupeve. Për shembull, anglishtja është një gjuhë e folur në Mbretërinë e Bashkuar, por përdoret si lingua franca në Filipine dhe Indi. Rusisht, mandarin kinez, arabisht, turqisht dhe frëngjisht i shërbejnë një qëllimi të ngjashëm si gjuhë industriale / arsimore në shumë fusha.

Gjuhët ndihmëse ndërkombëtare si Esperanto nuk kanë pasur një nivel të madh të adoptimit globalisht kështu që ato nuk mund të përshkruhen si *lingua franca*.

## Etimologjia 
Shprehja **lingua franca** filloi si emri i një gjuhe të veçantë që njerëzit përreth Detit Mesdhe të Lindjes përdoreshin si gjuha kryesore e tregtisë dhe diplomacisë që nga kohët e mesjetës së vonë, veçanërisht gjatë epokës së Rilindjes deri në shekullin e 18-të. Në atë kohë, folësit italianë dominonin tregtinë e detit në qytetet portuale të Perandorisë Osmane dhe një version të thjeshtuar të Italisë, duke përfshirë shumë fjalë të huazuara nga greqishtja, frëngjishtja e vjetër, portugalishtja, oksitanishtja, spanjishtja, arabishtja dhe turqishtja e përdorur gjerësisht si "**lingua franca**" (në kuptimin e përgjithshëm të përdorur) të rajonit.

Lingua Franca (gjuha specifike), nënkupton një gjuhë, si në portugalisht dhe italisht, dhe franca është e lidhur me fukokun në greqisht dhe faranji në arabisht, si dhe italianin ekuivalent. Në të tre rastet, kuptimi i mirëfilltë është "***frankish***", por emri në fakt aplikohet për të gjithë europianët perëndimorë gjatë Perandorisë së vonë Bizantine.

Në fjalorin e etimologjisë Douglas Harper thuhet se termi Lingua Franca (si emri i gjuhës së caktuar) u regjistrua për herë të parë në anglisht gjatë viteve 1670, edhe pse një shembull edhe më i hershëm i përdorimit të Lingua Franca në gjuhën angleze vërtetohet nga 1632, ku ajo është gjithashtu e referuar si "Bastard spanjisht".

Ashtu si në fund të shekullit të 20-të, disa kufizuan përdorimin e termit gjenerik për të nënkuptuar vetëm gjuhët hibride që përdoren si gjuhë automjetesh, kuptimi i tij origjinal, por tani i referohet çdo gjuhe vehicionale.

## Shembuj 
Përdorimi i lingua francas ka ekzistuar që nga antikiteti. Latine dhe Koine Greke ishin franceze të Perandorisë Romake dhe të kulturës Heleniste. Akadika dhe pastaj aramaike mbetën gjuhët e zakonshme të një pjese të madhe të Azisë Perëndimore nga disa perandorive më të hershme. Shembuj tëlingua franca mbeten të shumta dhe ekzistojnë në çdo kontinent. Shembulli më i dukshëm i shekullit të 21 është anglishtja, por ka shumë gjuhë të tjera franceze, duke përfshirë frëngjisht, bengalisht, hindu, arabisht, mandarin dhe svahili.

Në disa vende, **lingua franca** është gjithashtu gjuha kombëtare. Për shembull, Urdu është *lingua franca* e Pakistanit, si dhe gjuha kombëtare. Indonezishtja ka të njëjtin funksion në Indonezi, megjithëse Javanese ka më shumë folës amtare. Megjithatë, indonezishtja është gjuha e vetme zyrtare dhe është folur, shpesh si gjuhë e dytë, në të gjithë vendin. Gjithashtu persishtja është ligua franca e Iranit dhe gjuha e saj kombëtare.

E vetmja gjuhë e dokumentuar e shenjave e përdorur si ligua franca është gjuha indiane e rrafshit të rrafshët, që përdoret në pjesën më të madhe të Amerikës së Veriut. Ishte përdorur si gjuhë e dytë në shumë popuj indigjenë. Krahas ose një derivate të gjuhës së shenjave indiane të Plainsit ishte Plateau , tani e zhdukur. Gjuha Inuit  mund të jetë një rast i ngjashëm në Arktik në mesin e Inuit për komunikim përmes kufijve të gjuhës me gojë, por ka pak kërkime.

## Burimet