Natyra njerëzore

**Natyra njerëzore** është një grup karakteristikash, përfshirë këtu edhe mënyrat e të menduarit, ndjenjës dhe të vepruarit, për të cilat thuhet se njerëzit i kanë në mënyrë natyrore.     Shprehja shpesh vlerësohet si kuptimi i asaj që do të thotë të jesh njerëzor, ose thelbi i njerëzimit. Termi është i diskutueshëm sepse debatohet nëse ekziston apo jo një thelb i tillë. Argumentet për natyrën njerëzore kanë qenë një themel i filozofisë për shekuj me radhë dhe koncepti në fjalë vazhdon të provokojë ende një debat të gjallë filozofik.    Koncepti gjithashtu vazhdon të luajë një rol të rëndësishëm në shkencë, me disa neuroshkencëtarë, psikologë dhe shkencëtarë shoqërorë të cilët nganjëherë pretendojnë se rezultatet e tyre kanë dhënë njohuri të vlefshme mbi kuptimin e natyrës njerëzore.     Natyra njerëzore tradicionalisht është ka qenë në kontrast me karakteristikat që ndryshojnë në mesin e njerëzve, siç janë karakteristikat që shoqërohen me kultura specifike. Debatet rreth natyrës njerëzore kanë të bëjnë me, edhe pse jo të njëjta, debatet për rëndësinë krahasuese të gjeneve dhe mjedisit në zhvillim (" natyra kundrejt ushqimit "). 

Koncepti i natyrës si një standard gjykimesh tradicionale thuhet se ka filluar në filozofinë greke, të paktën për sa i përket botës perëndimore dhe të Lindjes së Mesme gjuhët dhe perspektivat të cilat janë ndikuar shumë nga ajo.  

Qasja teleologjike e Aristotelit ishte mbizotëruese që nga koha e vonë klasike dhe mesjetare. Me këtë llogari, natyra njerëzore me të vërtetë bën që njerëzit të bëhen ata që janë, dhe kështu ajo ekziston disi në mënyrë të pavarur nga individët. Kjo nga ana tjetër është kuptuar se tregon edhe një lidhje të veçantë midis natyrës njerëzore dhe hyjnisë. Kjo qasje e kupton natyrën njerëzore për sa i përket shkaqeve përfundimtare dhe formale. Me fjalë të tjera, vetë natyra (ose një hyjnizim krijues i natyrës) ka qëllime dhe synime, të ngjashme me qëllimet dhe synimet njerëzore, dhe një nga ato qëllime është njerëzimi që jeton natyrshëm. Kuptime të tilla të natyrës njerëzore e shohin këtë natyrë si një "ide", ose "formë" të një njeriu.  

Sidoqoftë, ekzistenca e kësaj natyre të pandryshueshme dhe metafizike njerëzore është subjekt i një debati të gjatë historik, që ka vazhduar deri në kohët moderne. Kundër kësaj ideje të një natyre fikse njerëzore, shkathtësia relative e njeriut është argumentuar veçanërisht fuqishëm në shekujt e fundit - së pari nga modernistët e hershëm si Thomas Hobbes dhe Jean-Jacques Ruso. Në veprën e Rousseaus *Emile, ose mbi edukatën (Emile, or On Education)*, Rousseau mes tjerash shkroi: "Ne nuk e dimë se çfarë na lejon të jemi, natyra jonë".  Që nga fillimi i shekullit XIX, mendimtarë të tillë si Hegeli, Marksi, Kierkegaard, Nietzsche, Sartre, strukturalistët dhe postmodernistët gjithashtu kanë argumentuar nganjëherë edhe kundër një natyre njerëzore fikse ose të lindur. 

Teoria e evolucionit e Charles Darvinit ka ndryshuar natyrën e diskutimit, duke mbështetur propozimin se paraardhësit e njerëzimit nuk ishin ashtu si është  njerëzimi sot. Ende perspektivat shkencore më të fundit - siç janë sjellja, përcaktori dhe modeli kimik brenda psikiatrisë dhe psikologjisë moderne - pretendojnë të jenë neutrale sa i përket natyrës njerëzore. Si në pjesën më të madhe të shkencës moderne, disiplina të tilla kërkojnë të shpjegojnë me pak ose aspak rekursin për kauzën metafizike.  Ato mund të ofrohen për të shpjeguar origjinën e natyrës njerëzore dhe mekanizmat themelorë të saj, ose për të demonstruar kapacitete për ndryshim dhe diversitet, të cilat në mënyrë të diskutueshme mund të shkelin konceptin e një natyre fikse njerëzore. 

## Shih edhe 
* Natyra
* Natyralizmi
* Humanizmi
* Homo sapiens
* Natyralizmi fetar
* Natyralizmi metafizik
* Natyralizmi në filozofi
* Teologjia natyrore

## Referime