Dhelpra artike

**Dhelpra arktike** ( *Vulpes lagopus* ), e njohur gjithashtu si **dhelpra e bardhë** , **dhelpra polare** , ose **dhelpra e dëborës** , është në dhelpër e vogël vendas në Arktik në e hemisferën veriore dhe tundra .Ёshtë përshtatur mirë për të jetuar në ambiente të ftohta, dhe është i njohur më së miri për leshin e tij të trashë dhe të ngrohtë që përdoret edhe si kamuflazh., ariu polar , ujku , dhelpra e kuqe , baldosa e veriut dhe ariu i murrmë .

## Sjellja 
majtas|parapamje|Një dhelpër arktike duke fjetur me bishtin e saj të mbështjellë rreth vetes
Dhelprat e Arktikut duhet të durojnë një ndryshim të temperaturës deri në 90-100 ° C (160-180 ° F) midis mjedisit të jashtëm dhe temperaturës së tyre thelbësore të brendshme. Për të parandaluar humbjen e nxehtësisë, dhelpra arktike tund fort këmbët dhe kokën nën trupin e saj dhe pas bishtit të saj të mbuluar me lesh kur ka dëborë. Kjo pozitë i jep dhelprës sipërfaqen më të vogël të sipërfaqes ndaj vëllimit dhe mbron zonat më të izoluara. Ata ndërtojnë rezervat e tyre të yndyrës në vjeshtë, ndonjëherë duke rritur peshën e trupit të tyre për më shumë se 50%. Kjo siguron izolim më të madh gjatë dimrit dhe një burim energjie kur ushqimi është i pakët.. Të rinjtë dalin nga strofulla kur 3 - 4 javë të moshës dhe janë zvogëluar nga mosha 9 javë.

Dhelprat e Arktikut janë kryesisht monogame dhe të dy prindërit kujdesen për pasardhësit. Kur grabitqarët dhe preja janë të bollshme, dhelpra arktike ka më shumë të ngjarë të jenë prekësuese (të ekspozuara si tek meshkujt ashtu edhe te femrat) dhe të shfaqin struktura më komplekse shoqërore. Grupet më të mëdha të dhelprave që përbëhen nga meshkujt ose femrat riprodhuese ose jo-ripeodhuese mund të mbrojnë një territor të vetëm në mënyrë më të aftë për të rritur mbijetesën e këlyshve. Kur burimet janë të pakta, konkurrenca rritet dhe numri i dhelprave në një territor zvogëlohet. Në brigjet e Svalbardit, frekuenca e strukturave të ndërlikuara shoqërore është më e madhe se dhelprat në tokë që mbeten monogame për shkak të disponueshmërisë së ushqimit. Në Skandinavi, ka struktura më komplekse shoqërore në krahasim me popullatat e tjera për shkak të pranisë së dhelprës së kuqe. Gjithashtu, konservatorët po furnizojnë popullatën në rënie me ushqim plotësues. Megjithatë, një rast unik është Islanda ku monogamia është më e përhapura. Pasardhësit e moshuar (1-vjeçarët) shpesh mbesin brenda territorit të prindërve të tyre edhe pse grabitqarët mungojnë dhe ka më pak burime, të cilat mund të tregojnë zgjedhjen e farefisit tek dhelpra.

### Dieta 
djathtas|parapamje|Një dhelpër arktike (Morfë Verore) me peshq
Dhelprat arktike në përgjithësi hanë çdo kafshë të vogël që ata mund të gjejnë, duke përfshirë lemingët , volet , brejtës të tjerë, lepuj , zogjtë , vezët , peshqit dhe krustacet . Ata grumbullohen mbi kufomat e mbetura nga grabitqarët më të mëdhenj si ujqërit dhe arinjtë polarë , dhe në kohë të pamjaftueshmërisë hanë edhe jashitjen e tyre . Në zonat ku ata janë të pranishëm, lemingët janë preja e tyre më e zakonshme, dhe një familje e dhelprave mund të hanë dhjetëra leming çdo ditë. Në disa vendndodhje në veriun e Kanadasë, një bollëk i lartë sezonal i zogjve migrues që rriten në zonë mund të ofrojnë një burim të rëndësishëm ushqimi. Në bregdetin e Islandës dhe ishujve të tjerë, dieta e tyre përbëhet kryesisht nga zogjtë. Gjatë prillit dhe majit, dhelpra arktike gjuan gjithashtu edhe këlyshët e fokave me unaza , kur kafshët e reja kufizohen në një stuhi dëbore dhe janë relativisht të pafuqishëm. Ata gjithashtu konsumojnë manaferrat dhe alga deti, kështu që ata mund të konsiderohen si omnivorë . Kjo dhelpër është një grabitqar i rëndësishëm i vezëve të zogjve, që konsumon vezë nga të gjitha, përveç specieve më të mëdha të shpendëve të tundësr. Kur ushqimi është i tepërt, dhelpra arktike varros (arkivon) tepricën si rezervë.

Dhelprat e Arktikut mbijetojnë në dimër të ashpër dhe mungesë ushqimiit ose duke grumbulluar ushqim ose duke ruajtur yndyrën e trupit. Yndyra depozitohet nënlëkurore dhe viscerale tek dhelprat arktike. Në fillim të dimrit, dhelprat kanë afërsisht 14740 kJ ruajtje të energjisë vetëm nga dhjami. Duke përdorur vlerën më të ulët të BMR të matur tek dhelpra arktike, një dhelpër me madhësi mesatare (3.5 kg (7,7 lb)) do të duhet 471 kJ / ditë gjatë dimrit për të mbijetuar. Dhelprat e Arktikut mund të marrin vezë pate (nga patat e mëdha të borës në Kanada) me një normë prej 2.7–7.3 vezë / orë, dhe ato ruajnë 80–97% të tyre. Scats japin prova që ata hanë vezët gjatë dimrit pas ruajtjes. Analiza e izotopit tregon se vezët ende mund të hahen pas një viti, dhe energjia e metabolizueshme e një veze të patës të ruajtur vetëm ulet me 11% pas 60 ditësh (një vezë e freskët ka rreth 816 kJ). Studiuesit kanë vërejtur gjithashtu se disa vezë të ruajtura gjatë verës arrihen më vonë pranverën e ardhshme para riprodhimit.

## Përshtatja 
Dhelpra arktike jeton në disa nga ekstremitetet më të ngrira në planet, por ato nuk fillojnë të dridhen derisa temperatura të bjerë në °70 ° C (°94 ° F). Ndër përshtatjet e saj për mbijetesë në të ftohtë është pelta e saj e dendur, e cila siguron izolim të shkëlqyeshëm. Për më tepër, dhelpra arktike është kanidi i vetëm, putrat e këmbëve të të cilit janë të mbuluara me lesh. Ekzistojnë dy morfema gjenetikisht të dallueshme të ngjyrave të palltos: të bardha dhe blu. Morfi i bardhë ka kamuflazh sezonal, e bardhë në dimër dhe kafe përgjatë shpinës me gri të lehta rreth barkut në verë. Morfi blu është shpesh një ngjyrë blu e errët, kafe ose gri gjatë gjithë vitit. Megjithëse alele blu është mbizotëruese mbi alelen e bardhë, 99% e popullsisë së dhelprave arktike është morfema e bardhë.

Dhelpra ka një sipërfaqe të ulët me raport të vëllimit , siç dëshmohet nga forma e saj përgjithësisht kompakte e trupit, surrati dhe këmbët e shkurtra dhe veshët e shkurtër dhe të trashë. Meqenëse më pak nga sipërfaqja e saj është e ekspozuar ndaj të ftohtit Arktik, më pak nxehtësi shpëton nga trupi i saj.

### Modalitetet shqisore 
Dhelpra arktike ka një shtrirje funksionale dëgjimi midis 125 Hz-16 kHz me një ndjeshmëri që është 60 dB në ajër, dhe një ndjeshmëri mesatare e pikut prej 24 dB në 4 kHz. Në përgjithësi, dëgjimi i dhelprave arktike është më pak i ndjeshëm se qeni dhe dhelpra kotele. Dhelpra arktike dhe dhelpra kotele kanë një kufi të ulët të frekuencës së sipërme në krahasim me qenin shtëpiak dhe mishngrënësit e tjerë. Dhelpra arktike mund të dëgjojë leming që shkrihen nën 4-5 inç dëborë. The Arctic fox can easily hear lemmings burrowing under 4-5 inches of snow. Kur e ka gjetur prenë e tij, ajo derdh dhe grushton nëpër dëborë për të kapur prenë e saj.

Dhelpra arktike gjithashtu ka një sens të mprehtë erë. Ata mund të nuhasin kufomat që shpesh lihen nga arinjtë polarë kudo nga 10–40 km. Ёshtë e mundur që ata të përdorin ndjenjën e tyre të nuhatjes për të gjurmuar gjithashtu arinjtë polar. Për më tepër, dhelprat arktike mund të nuhasin dhe të gjejnë gjethe të ngrira nën 46-77 cm dëborë, dhe mund të zbulojnë një varr nënshkrimi subnivean nën 150 cm dëborë.

### Fiziologjia 
Dhelpra arktike përmban gjene të favorshme për të kapërcyer periudhat ekstreme të ftohtit dhe urisë. Sekuencimi transkriptom ka identifikuar dy gjene që janë nën seleksionim pozitiv : domain proteina transferimi glikolipid që përmban 1 (GLTPD1) dhe thymoma murale V-akt të onkogjenit virozë homolog 2 (AKT2). GLTPD1 është i përfshirë në metabolizmin e acideve yndyrore , ndërsa AKT2 i takon metabolizmit të glukozës dhe sinjalizimit të insulinës.

BMR mesatare specifike e masës dhe BMR totale janë 37% dhe 27% më e ulët në dimër sesa vera. Dhelpra arktike zvogëlon BMR-në e saj përmes depresionit metabolik në dimër për të ruajtur ruajtjen e yndyrës dhe minimizuar kërkesat e energjisë. Sipas të dhënave më të fundit, temperatura më e ulët kritike e dhelprës arktike është në °7 ° C në dimër dhe 5 ° C në verë. Zakonisht besohej se dhelpra arktike kishte një temperaturë më të ulët kritike nën −40 ° C. Sidoqoftë, disa shkencëtarë kanë arritur në përfundimin se ky statut nuk është i saktë pasi nuk u testua kurrë duke përdorur pajisjet e duhura. Përçueshmërisë termike të gëzofit të dhelprës arktike në vere dhe dimer është e njëjtë; megjithatë, përçueshmëria termike e dhelprës arktike në dimër është më e ulët se vera pasi trashësia e leshit rritet me 140%. Në verë, përçueshmëria termike e trupit të dhelprave arktik është 114% më e lartë se dimri, por temperatura e tyre thelbësore e trupit është konstante gjatë gjithë vitit.

Një mënyrë që dhelprat e Arktikut të rregullojnë temperaturën e trupit të tyre është duke përdorur një shkëmbim kundër-rrjedhës të nxehtësisë në gjakun e këmbëve të tyre. Dhelprat e Arktikut mund të mbajnë vazhdimisht këmbët e tyre mbi pikën e ngrirjes së indeve (°1 ° C) kur qëndrojnë në substrate të ftohta pa humbur lëvizshmërinë ose pa ndjerë dhimbje. Ata e bëjnë këtë duke rritur vazodilimin dhe rrjedhjen e gjakut në një rete kapilar në sipërfaqen e jastëkut, e cila është në kontakt të drejtpërdrejtë me dëborën sesa me tërë këmbën. Ata selektojnë në mënyrë selektive enët e gjakut në qendër të jastëkut të këmbës, i cili kursen energji dhe minimizon humbjen e nxehtësisë. Dhelprat e Arktikut ruajnë temperaturën në putrat e tyre në mënyrë të pavarur nga temperatura thelbësore. Nëse temperatura thelbësore bie, jastëku i këmbës do të mbetet vazhdimisht mbi pikën e ngrirjes së indeve.

## Madhësia 
Gjatësia mesatare e kokës dhe e trupit tek mashkulli është 55 cm (22 in), me një interval prej 46 deri 68 cm (18 deri në 27 in), ndërsa femra mesatare 52 cm (20 in) me një gamë prej 41 deri në 55 cm (16 deri 22 in). Në disa rajone, nuk shihet ndonjë ndryshim në madhësi midis meshkujve dhe femrave. Bishti është i gjatë rreth 30 cm (12 in) në të dy gjinitë. Lartësia në shpatull është 25 deri në 30 cm (9,8 deri 11,8 in). Mesatarisht te meshkujt peshojnë 3.5 kg (7,7 lb), me një interval prej 3.2 deri në 9.4 kg (7.1 deri në 20.7 lb), ndërsa femrat mesatarisht 2.9 kg (6.4 lb), me një interval prej 1.4 deri në 3.2 kg (3.1 në 7.1 lb).

## Taksonomia 
*Vulpes lagopus* është një 'dhelpër e vërtetë' që i përket gjinisë *Vulpes* të fisit Vulpini , i cili përbëhet nga 12 specie ekzistuese. Klasifikohet nën nënfamiljen Kaninae të familjes Kanidae . Edhe pse më parë ishte caktuar në gjininë e tij monotipike *Alopex* , provat e fundit gjenetike tani e vendosin atë në gjininë *Vulpes* së bashku me shumicën e dhelprave të tjera.

 

Fillimisht u përshkrua nga Carl Linnaeus në botimin e 10-të të *Systema Naturae* në 1758 si *Canis lagopus* . Shembulli i tipit u mor nga Lapland , Suedi . Emri gjenerik *vulpes* është latinisht për "dhelpra". Emri specifik *lagopus* rrjedh nga greqishtja e lashtë λαγώς ( *lagōs* , " lepur ") dhe πούς ( *pous* , "këmbë"), duke iu referuar flokëve në këmbët e saj të ngjashme me ato që gjenden në speciet me klimë të ftohtë të lepujve.

Duke parë filogjeninë më të fundit, dhelpra arktike u largua nga qeni i zbutur ( *Canis lupus familiaris* ) në afërsisht 12 MYA. Dhelpra arktike dhe dhelpra e kuqe ( *Vulpes vulpes* ) ndryshojnë afërsisht 3.17MYA. Për më tepër, dhelpra arktike u largua nga grupi i saj motra, dhelpra kotele ( *Vulpes macrotis* ), rreth 0.9MYA.

### Origjina 
Origjina e dhelprës arktike është përshkruar nga hipoteza "jashtë Tibetit". Në Rrafshnaltën e Tibetit , paraardhësit fosile e dhelprës arktike të zhdukur ( *Vulpes qiuzhudingi* ) nga Plioceni i hershëm (5.08–3.6 MYA) u gjetën së bashku me shumë pararendës të tjerë të gjitarëve modernë që evoluuan gjatë Pliocenit (5.3–2.6.6 MYA). Besohet se kjo dhelpër antike është paraardhësi i dhelprës moderne arktike. Në nivel global, plioceni ishte rreth 2-3 ° C më i ngrohtë se sot, dhe Arktiku gjatë verës në mes të Pliocenit ishte 8 ° C më i ngrohtë. Duke përdorur izotopin e qëndrueshëm të karbonit dhe oksigjenitanaliza e fosileve, studiuesit pohojnë se Plateau Tibetan përjetoi kushte të ngjashme me tundrat gjatë Pliocenit dhe strehoi gjitarë të adaptuar nga të ftohtit që më vonë u përhapën në Amerikën e Veriut dhe Eurazi gjatë epokës së Pleistocenit (2.6 milion-11,700 vjet më parë).

### Nënllojet 
parapamje|Faza blu, Ishujt Pribilof 
Përveç nënspecieve nominale , dhelpra e zakonshme arktike, *V. l. lagopus* , katër specie të tjera të kësaj dhelpre janë përshkruar:

*       Dhelpra arktike e Ishujve Bering , *V. l. beringensis*
*       Dhelpra arktike e Groenlandës, *V. l. foragoapusis*
*       Dhelpra arktike e Islandës, *V. l. fuliginosus*
*       Dhelpra arktike e Ishujve Pribilof , *V. l. pribilofensis*

## Shpërndarja dhe habitati 
parapamje|Gëzofi sezonale i dhelpër arktike, verë (e lartë), "blu" (e mesme) dhe dimri (fundi)

Dhelpra arktike ka një shpërndarje rrethore dhe ndodhet në habitatet e tundrës Arktike në Evropën veriore, Azinë veriore dhe Amerikën e Veriut. Gama e saj përfshin Groenlandën, Islandën, Fennoscandia, Svalbard , Jan Mayen (ku u gjuat deri në zhdukje) dhe ishuj të tjerë në Detin Baren , Rusia veriore, ishujt në Detin Bering , Alaska , dhe Kanada deri në jug në Gjirin Hudson  . Në fund të shekullit të 19-të, ajo u fut në Ishujt Aleutian në jug-perëndim të Alaskës. Sidoqoftë, popullsia në ishujt Aleutian aktualisht është duke u zhdukur në përpjekjet e ruajtjes për të ruajtur popullsinë lokale të shpendëve. Kjo kryesisht banon tundra dhe pllaja akullnajore , por është e pranishme edhe në kanadezë pyjet boreale (Alberta verilindore  , Saskatchewan veriore  , Manitoba veriore  ,  Ontario verior ,  Quebec verior , dhe Newfoundland dhe Labrador ) dhe Gadishullit Kenai në Alaskë. Ato gjenden në lartësi deri në 3.000 m (9,800 ft) mbi nivelin e detit dhe janë parë në akullin e detit afër Polin e Veriut .

Dhelpra arktike është gjitari i vetëm tokësor në Islandë. Ai erdhi në ishullin e izoluar të Atlantikut të Veriut në fund të epokës së fundit të akullit , duke ecur mbi detin e ngrirë. Qendra e dhelprave Arktike në Súðavík përmban një ekspozitë mbi dhelprën arktik dhe kryen studime mbi ndikimin e turizmit në popullsi. Gama e saj gjatë epokës së fundit të akullit ishte shumë më e gjerë sesa tani, dhe mbetjet fosile të dhelprës arktike janë gjetur në pjesën më të madhe të Evropës veriore dhe Siberisë. 

Në korrik 2019, Instituti Norvegjez Polar raportoi historinë e një femre të dëshiruar e cila ishte e pajisur me një pajisje gjurmimi GPS dhe më pas u lëshua nga studiuesit e tyre në bregdetin lindor të Spitsbergen në grupin e ishujve Svalbard . Dhelpra e re kaloi akullin polar nga Norvegjia në Groenlandë në 21 ditë, një distancë prej 1.512 kilometrash (940 mi). Ajo pastaj u transferua në ishullin Ellesmere në veri të Kanadasë , duke mbuluar një distancë totale të regjistruar prej 3,506 kilometrash (2,179 mi) në 76 ditë, para gjurmuesit të saj GPS pushoi së punuari Ajo ishte mesatarisht pak më shumë se 46 kilometra (29 mi) në ditë dhe arriti deri në 155 kilometra (96 mi) në një ditë të vetme.

## Statusi i konservimit 
majtas|parapamje|Vizatimi i kafkës nga Shën Gjergj Mivart , 1890

Statusi i ruajtjes së specieve është në përgjithësi i mirë dhe disa qindra mijëra individë vlerësohet të mbeten në total. IUCN ka vlerësuar atë si të një " shqetësim të vogël ". Sidoqoftë, popullsia kontinentale skandinave është e rrezikuar në mënyrë kritike, pavarësisht se mbrohet me ligj nga gjuetia dhe persekutimi për disa dekada. Vlerësimi i popullsisë së rritur në të gjithë Norvegjinë, Suedinë dhe Finlandën është më pak se 200 individë. Si rezultat, popullatat e dhelprës arktike janë studiuar dhe shpikur me kujdes në vende të tilla si Rezervati i Natyrës Vindelfjällens (Suedi), i cili ka dhelprën arktik si simbolin e tij.

Bollëku i dhelprës arktike ka tendencë të luhatet në një cikël së bashku me popullsinë e lemingëve dhe voletit (një cikël 3- deri në 4-vjeçar). Popullsitë janë veçanërisht të prekshme gjatë viteve kur popullsia e preve rrëzohet, dhe kurthet e pakontrolluar pothuajse kanë zhdukur dy nënpopullime.
parapamje|Kafka

Pëlhurat e dhelprave arktike me një ngjyrosje të pllakave blu ishin veçanërisht të vlefshme. Ata u transportuan në ishuj të ndryshëm më parë pa dhelpra Aleutiane gjatë viteve 1920. Programi ishte i suksesshëm për sa i përket rritjes së popullsisë së dhelprave blu, por predatimi i tyre për patat Aleutiane të Kanadasë binte ndesh me qëllimin për të ruajtur atë specie. 

Dhelpra arktike po humbet terren nga dhelpra më e madhe e kuqe . Kjo i është atribuar ndryshimit të klimës - vlera e kamuflazhit të shtresës së saj më të lehtë zvogëlohet me më pak mbulesë bore. Dhelprat e kuqe mbizotërojnë atje ku radhët e tyre fillojnë të mbivendosen duke vrarë dhelprat arktike dhe këlyshët e tyre. Një shpjegim alternativ i fitimeve të dhelprës së kuqe përfshin ujkun gri . Historikisht, ajo ka mbajtur numrat e dhelprave të kuqe poshtë, por ndërsa ujku është gjuajtur deri në zhdukje në pjesën më të madhe të intervalit të tij të mëparshëm, popullsia e dhelprave të kuqe është rritur më shumë, dhe ka marrë përsipër ngrohtësinë e grabitqarit të lartë . Në zonat e Evropës veriore, programet janë në vend që lejojnë gjuetinë e dhelprave të kuqe në vargun e mëparshëm të dhelprave arktike.

Ashtu si me shumë lloje të tjera, burimet më të mira të të dhënave historike dhe në shkallë të gjerë të popullsisë janë regjistrimet . Disa burime të mundshme gabimi ndodhin në këto koleksione të të dhënave.  Për më tepër, numrat ndryshojnë shumë ndërmjet viteve për shkak të luhatjeve të mëdha të popullsisë. Sidoqoftë, numri i përgjithshëm i popullsisë së dhelprës arktike duhet të jetë në rendin e disa qindra mijë kafshëve.

Popullsia botërore e dhelprave Arktike nuk rrezikohet, por janë dy nën-popullsi të dhelpave arktike. Njëra është në ishullin Medny ( Ishujt Komandant , Rusi), e cila u zvogëlua me rreth 85-90%, në rreth 90 kafshë, si rezultat i zjebez e shkaktuar nga një këpushë veshi e futur nga qenët në vitet 1970. Popullsia aktualisht është nën trajtim me ilaçe antiparasitike, por rezultati është ende i pasigurt.

Popullata tjetër e kërcënuar është ajo në Fennoscandia (Norvegji, Suedi, Finlandë dhe Gadishulli Kola ). Kjo popullatë u ul në mënyrë drastike rreth fillimit të shekullit të 20-të si rezultat i çmimeve ekstreme të leshit, të cilat shkaktuan gjueti të rëndë edhe gjatë rënies së popullsisë.ref name="Lönnberg"> Popullsia ka mbetur në një densitet të ulët për më shumë se 90 vjet, me ulje shtesë gjatë dekadës së fundit. Vlerësimi i përgjithshëm i popullsisë për 1997 është rreth 60 të rritur në Suedi, 11 të rritur në Finlandë dhe 50 në Norvegji. Nga Kola, ka indikacione për një situatë të ngjashme, duke sugjeruar një popullsi prej rreth 20 të rritur. Popullsia fenoskandiane kështu numëron rreth 140 të rritur të rritur. Edhe pas majave lokale të lemingut, popullsia e dhelprave arktike tenton të shembet përsëri në nivele të rrezikshme afër pashmangshmërisë.

Dhelpra arktike klasifikohet si një "organizëm i ri i ndaluar" sipas Aktit të Substancave të Rrezikshme dhe Organizmave të Zelandës së Re 1996 , duke mos lejuar që ai të importohet në vend.

## Referime