Manastiri i Jeronimos

**Manastiri i Jerónimos** ose **Manastiri i Hieronimitëve** (*Mosteiro dos Jerónimos*, ), është një ish-manastir i Urdhrit të Shën Jerome pranë lumit Tagus në famullinë e Belem, në Bashkinë e Lisbonës, Portugali; Ajo u laicizua më 28 dhjetor 1833 me dekret shtetëror dhe pronësia e saj u transferua në institucionin bamirës, Real Casa Pia de Lisboa.

Manastiri është një nga shembujt më të shquar të arkitekturës së stilit manueline-gotike të vonë portugeze në Lisbonë. U klasifikua si një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, së bashku me Kullën e Belemit, në viti 1983.

## Historia 
majtas|parapamje|227x227px|Shatërvani në Praça do Império, me simbolet nga zodiaku në *calçada*
majtas|parapamje|227x227px|Hyrja në kishën kryesore dhe në manastir
Manastiri Jerónimos zëvendësoi kishën që dikur ekzistonte në të njëjtin vend, e cila i ishte dedikuar *Santa Maria de Belém* dhe ku murgjit e rendit ushtarak-fetar të Krishtit u dhanë ndihmë detarëve në tranzit. Porti i *Praia do Restelo *ishte një vend i favorshëm për marinarët, me një ankorim të sigurt dhe mbrojtje nga erërat, i kërkuar nga anijet që hynin në grykën e Tagus. Struktura ekzistuese u përurua me urdhër të Manuel I (1469-1521) në oborrin e Montemor o Velho në vitin 1495, si një vend pushimi përfundimtar për anëtarët e Shtëpisë së Avizit, në besimin e tij se një mbretëri dinastike Iberike do të sundonte pas vdekjes së tij.. Në 1496, mbreti Manuel paraqiti kërkesën e Selisë së Shenjtë për leje për të ndërtuar një manastir në vend. Vetmia e Restelos (Ermida do Restelo), siç njihej kisha, ishte tashmë në gjendje të keqe kur Vasco da Gama dhe burrat e tij e kalonin natën në lutje para se të niseshin në ekspeditën e tyre në Orient në 1497.

## Republika 
Kisha dhe manastiri, si Torre de Belém dhe Padrão dos Descobrimentos, simbolizojnë epokën portugeze të zbulimit dhe janë ndër atraksionet kryesore turistike të Lisbonës. Në vitin 1983, UNESCO zyrtarisht caktoi Manastirin e Hieronymiteve dhe Kullën e Belemit si një Vend të Trashëgimisë Botërore.

Kur Portugalia u bashkua me Komunitetin Ekonomik Evropian, ceremonitë zyrtare u mbajtën në manastirin e monumentit (1985).

Në fund të shekullit të 20-të, rimodelimi vazhdoi me konservimin, pastrimin dhe restaurimin, duke përfshirë faltoren kryesore në vitin 1999 dhe manastirin në vitet 1998-2002.

Më 13 dhjetor 2007, Traktati i Lisbonës u nënshkrua në manastir, duke përcaktuar bazën për reformën e Bashkimit Evropian.

## Arkitektura 
### Kisha e Santa Maria 
#### Pjesa e jashtme 
majtas|parapamje|380x380px|Portali i zbukuruar Manueline në jug nga João de Castilho

##### Portali jugor 
Hyrja e zbukuruar anësore në manastir është projektuar nga Juan de Castilho dhe konsiderohet si një nga më të rëndësishmet e kohës së tij, por në fakt nuk është hyrja kryesore në ndërtesë. Kjo portë si një vend i shenjtë është e madhe, 32 metra e lartë dhe 12 metra e gjerë, duke u zgjeruar në dy kate. Karakteristikat e saj të zbukuruara përfshijnë një bollëk të kapakëve dhe majave, me shumë figura të gdhendura që qëndrojnë nën një baldakin me shtylla të gdhendura, rreth një statuje të "Henri Navigatori", duke qëndruar në një piedestal mes dy dyerve.

#### Pjesa e  brendshme 
djathtas|parapamje|170x170px|Brendësia shihet drejt faltoren kryesore.
[djathtas|parapamje|170x170px|Varri Neomanueline i navigatorit [Vasco da Gama.
]]
Diogo Boitac hodhi themelet për këtë kishë me tre pjesë, me pesë krahë nën një kulm të vetëm, një transept të dallueshëm, por vetëm pak i dizajnuar dhe një kor të ngritur. Shtresa e sallës së kishës përbëhet nga pjesë dhe korridore që janë të lartësisë së barabartë. Boitac ndërtoi muret e kishës deri në kornizat dhe pastaj filloi me ndërtimin e manastirit fqinj.

Juan de Castilho, një arkitekt dhe skulptor spanjoll, vazhdoi ndërtimin në vitin 1517. Ai përfundoi muret e mbajtjes dhe shkopin unik të harkuar me një hark, një kombinim i kupolës yjor dhe kupolës së vizatuar që përfshin Kishën 19 metra të gjerë.  Secili grup i të brinjëve që formojë kupolën është i siguruar nga gungat lidhëse. Dizajni i guximshëm (1522) i shtresës së tërthortë të transeptit nuk ka ndonjë skelë ose shtylla, ndërkohë që Boitac kishte planifikuar fillimisht tri krahë në transept. Kupola e pambështetur e transeptit i jep vizitorit përshtypjen se ajo gjithandej është në ajër.

### Manastiri 
majtas|parapamje|200x200px|Manastiri dy-katesh.
majtas|parapamje|200x200px|Harqet e dekoruara të manastirit.
Puna në manastirin e gjerë katror (55 × 55 m) u fillua nga Boitac. Ai ndërtoi kupolat me gjerësi dhe me harqe dhe dritare të vizatuara të mbështetura me panelet ndarëse delikate. Juan de Castilho përfundoi ndërtimin duke i dhënë katit të poshtëm një mbulesë klasike dhe duke ndërtuar një dysheme të sipërme më të ngritur. Ndërtimi i një manastiri të tillë ishte një risi në atë kohë. Castilho ndryshoi kolonat origjinale të rrumbullakëta të Boitac në drejtkëndëshe dhe e zbukuroi atë me stolisje të stilit Plateresque. Çdo anë përbëhet nga gjatë krahë me kupola të vizatuara. Katër krahët e brendshme qëndrojnë në mbështetësen masive, duke formuar arkade të gjera. Buzët e qosheve janë të lidhura me një ndërtim të harkuar diagonale dhe tregojnë shtyllat e zbukuruara me qoshe të zbukuruara. Manastiri kishte një funksion fetar, si dhe një funksion përfaqësues me zbukurimin e tij dekorativ dhe motivet simbolike dinastike, të tilla si *armillariumi*, stema dhe kryqi nga Urdhri i Krishtit, duke treguar fuqinë botërore në rritje të Portugalisë.

## Referime 
; Shënime

; Burimet
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Lidhje të jashtme 
* Faqja zyrtare e Manastirit të Jeronimos