Lidhja e Komunistëve të Kroacisë

**Lidhja e Komunistëve të Kroacisë** (Kroatisht: Savez komunista Hrvatske, **SKH** ) ishte dega kroate e Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë (LKJ). Ajo erdhi në pushtet në vitin 1945. Deri në vitin 1952, ajo njihej si **Partia Komuniste e Kroacisë** ( , **KPH** ). Në fillim të viteve 1990, ajo iu nënshtrua disa riemërtimeve dhe humbi fuqinë.

## Historia 
### Mbretëria e Jugosllavisë 
Partia u themelua zyrtarisht në vitin 1937 me Pavle Gregoriqin si sekretar të parë të përgjithshëm. Arsyet që KPJ të kishte degën e saj posaçërisht kroate ishin pjesërisht ideologjike, pjesërisht praktike. Kroacia, ashtu si Sllovenia, e cila do të kishte Partinë e saj Komuniste në të njëjtën kohë, ishte pjesa më e industrializuar e vendit, me përqindjen më të madhe të klasës punëtore në popullatë, dhe, për rrjedhojë, më shumë gjasa për të përqafuar komunizmin sesa Serbia rurale.
majtas|parapamje|200x200px| Monument në Anindol, i ndërtuar në vendin e themelimit të Partisë Komuniste të Kroacisë në vitin 1937.
KPH, ashtu si KPJ, ishte e jashtëligjshme dhe, për rrjedhojë, mbeti e margjinalizuar, veçanërisht pas Marrëveshjes Cvetkoviq–Maçek të vitit 1939 dhe krijimit të banovinës së Kroacisë në kuadër të Mbretërisë së Jugosllavisë.

### RSF e Jugosllavisë 
djathtas|parapamje|200x200px| Flamuri i Kroacisë brenda Jugosllavisë
Në vitin 1945 Jugosllavia me të vërtetë u federalizua me Kroacinë që u bë republikë, por autonomia e saj vetëm në emër kishte pak rëndësi me KPJ-në që ishte shumë e qëndërzuar dhe KPH – e riemërtuar në SKH në 1952 – duke qenë pjesë përbërëse e saj.
[djathtas|parapamje|200x200px| [Ndërtesa e Kockicës|Ndërtesa e *Kockicës* ("kubi i vogël"). Ish selia e Lidhjes së Komunistëve të Kroacisë në Zagreb .]]
Gjërat filluan të ndryshojnë në fund të viteve 1960 me Titon që lejoi politika reformiste të mishëruara nga gjenerata e re e udhëheqësve komunistë. Ky brez përfshinte udhëheqësit e SKH-së, Savka Dabçeviç-Kuçar dhe Miko Tripalo, të cilët do të fillonin lëvizjen e quajtur Pranvera Kroate, duke bërë thirrje për më shumë autonomi të Kroacisë brenda Jugosllavisë. Ata bënë thirrje kundër qëndërzimit, nga i cili përfitonin jashtë përmasave pjesët lindore të Jugosllavisë, veçanërisht RS Serbia dhe RS Maqedonia .

Lëvizja, megjithatë, krijoi shumë tensione etnike dhe kundërshtim në rritje nga anëtarët më konservatorë të Partisë. Në dhjetor 1971, në konferencën e LKJ-së në Karađorđevo, Tito u distancua publikisht nga Pranvera Kroate, duke çuar në fundin e lëvizjes. Duke përdorur nacionalizmin e pretenduar kroat si pretekst, SKH u spastrua më pas nga shumica e elementëve të saj liberalë dhe reformistë .

Si rezultat, SKH në vitet 1970 u bë një nga seksionet më konservatore të LKJ-së dhe mbeti e interesuar në ruajtjen e status quo-së ideologjike dhe politike edhe kur degët e tjera të LKJ-së filluan të eksplorojnë ide të reja.

Për shkak të kësaj, SKH në fund të viteve 1980 ishte e ngadaltë në reagim kur Lidhja e Komunistëve të Serbisë nën Sllobodan Millosheviqin synonte të ripohonte interesin e brendshëm serb. SKH filloi të dënojë hapur Millosheviçin vetëm në vitin 1989 pas demonstratave nacionaliste serbe në zonat që më vonë do të bëheshin Republika e Krajinës Serbe .

Vlerësohet se në vitet 1980, gjatë zenitit të saj, SKH kishte rreth 300-400,000 anëtarë. Sondazhet e mëvonshme treguan se shumica e anëtarëve u larguan nga partia në vitin 1990, me vetëm pakicën që mbeti aktive në politikë. Prej tyre, shumica iu bashkuan HDZ- së.

### Partia e Ndryshimeve Demokratike 
Me një perspektivë gjithnjë e më të dukshme që SKH të detyrohet të lejojë një formë të demokracisë shumëpartiake dhe që fuqia e saj të testohet në zgjedhje të lira, partia ndryshoi politikën dhe miratoi shpejt një platformë të re reformiste dhe nxiti ndryshimet kushtetuese që lejuan zgjedhjet e para të lira në 1990 .

Në janar të vitit 1990, delegacioni i Partisë Kroate i kryesuar nga Ivica Raçan u largua nga Kongresi i 14-të i SKJ-së, disa orë pasi delegacioni i Partisë Sllovene e bëri këtë për shkak të një grindjeje me delegacionin e Partisë Serbe.

## Çështjet etno-nacionaliste 
Një arsye tjetër pse Partia humbi mbështetjen në Kroaci ishte sepse ajo akuzohej se ishte e dominuar nga pakica serbe. Ndikimi serb ishte vërtet jo i përpjesshëm ndonjëherë. Në vitin 1989, 30% e anëtarëve të Lidhjes Kroate të Komunistëve ishin serbë, ndërsa përqindja e tyre e përgjithshme në republikë ishte më pak se 13%.

Serbët kryesimin e partisë e mbajtën dy herë, njëri deri në vitin 1942 me Rade Konçarin, tjetri nga viti 1986 deri në vitin 1989 nga Stanko Stojçeviq.

## Drejtuesit e partisë 
# Andrija Hebrang (1942 – tetor 1944) (1899–1949)
# Vladimir Bakarić (tetor 1944 – 1969) (1912–1983)
# Savka Dabçeviq-Kuçar (1969–1971) (1923–2009)
# Milka Planinc (14 dhjetor 1971 – maj 1982) (1924–2010)
# Jure Bilić (maj 1982 – 1 korrik 1983) (1922–2006)
# Josip Vrhovec (1 korrik 1983 – 15 maj 1984) (1926–2006)
# Mika Špiljak (15 maj 1984 – maj 1986) (1916–2007)
# Stanko Stojçeviq (maj 1986 – dhjetor 1989) (1929-2009)
# Ivica Raçan (13 dhjetor 1989 – 1990) (1944–2007)

## Kongreset