Mizoria

, ekzekutimin, djegien dhe mizori të tjera.]]
**Mizoria** është kënaqësia në shkaktimin e vuajtjes ose mosveprimi ndaj vuajtjes së tjetrit kur një ilaç i qartë është i disponueshëm. Sadizmi gjithashtu mund të lidhet me këtë formë veprimi ose koncepti. Mënyrat mizore për të shkaktuar vuajtje mund të përfshijnë dhunë, por dhuna afirmative nuk është e nevojshme që një akt të jetë mizor.

## Etimologji 
Termi vjen nga anglishtja e mesme, nëpërmjet termit francez të vjetër "crualte", i cili bazohet në latinisht "crudelitas", nga "crudelis".

Fjala ka përdorime metaforike, për shembull, "Shkëmbinjtë mbetën mizorë". (d.m.th., të pakalueshme kur kishin nevojë të dëshpëruar për t'u ngjitur) në Zoti i unazave.

## Përdorimi në ligj 
Termi *mizori* përdoret shpesh në ligj dhe kriminologji në lidhje me trajtimin e kafshëve, fëmijëve, bashkëshortëve dhe të burgosurve. Kur flitet për mizorinë ndaj kafshëve, shpesh i referohet vuajtjes së panevojshme. Në të drejtën penale, i referohet dënimit, torturës, viktimizimit, masave drakoniane dhe dënimeve mizore dhe të pazakonta. Në rastet e divorcit, shumë juridiksione lejojnë një shkak të padisë për trajtim mizor dhe çnjerëzor.

Në ligj, mizoria është "shkaktimi i shqetësimit fizik ose mendor, veçanërisht kur konsiderohet si një përcaktues në dhënien e një divorci". Sipas Barozzo-s, ekzistojnë katër koncepte të dallueshme të mizorisë në ligjin penal. "Dallimet midis këtyre koncepteve të mizorisë qëndrojnë në llojet e agjenturës, viktimizimit, shkakësisë dhe vlerave që ata përdorin."

E para është konceptimi agjent-objektiv, i cili “shprehet nga […] agjenci që shkon lart në shkallë dhe përtej llojit të [vuajtjes] që lejohet nga normat e zbatueshme”. Sipas këtij konceptimi, viktima vuajti mizori në dritën e "karakterit objektiv të veprimit ose trajtimit" të cilit i ishte nënshtruar. Mizoria, në këtë kuptim, përkufizohet si një "prirje e mendjes drejt anës së ashpërsisë". Çdo ndëshkim ose trajtim tjetër që tejkalon hapësirën e mjaftueshmërisë dhe sipërmarrjes në mundësi klasifikohet si i tepruar, dhe për rrjedhojë, mizor.

Koncepti i dytë është agjent-subjektiv, në të cilin "mizoria përftohet vetëm kur sjellja devijuese e agjentit shoqërohet nga faji i karakterit që konsiston në nxjerrjen e kënaqësisë personale nga shkaktimi dhe dëshmimi i vuajtjeve". Ky koncept kuptohet më mirë nën supozimin se ndëshkimi ose dhuna tjetër është një mjet për të rivendosur kompensimin në rendin kozmik të universit të shkaktuar nga keqbërjet. Çdo gjë që shkon përtej asaj që është e nevojshme për këtë restaurim, pra, është mizore; paqja dhe harmonia nuk balancohen me ndëshkimin ose dhunën e tepruar - shkalla e keqbërjes thjesht jep këshilla për palën tjetër. Për shembull, Amendamenti i Tetë i Kushtetutës së SHBA-së ndalon dënimet mizore dhe të pazakonta, që do të thotë se ne duhet të "hetojmë mbi gjendjen shpirtërore të një zyrtari të burgut [...]" kur përcaktojmë se agjenti nuk po kënaqet duke shkaktuar dhimbje dhe se dënimi po të mos e tejkalojë krimin.

Koncepti i tretë është viktimë-subjektiv, në të cilin “elementi i mizorisë qëndron në përjetimin intensiv të vuajtjes së viktimës”. Këtu merret parasysh dhimbja ose ndjenja e degradimit dhe poshtërimit të përjetuar veçanërisht dhe unike nga viktima. Pra, njohja e mizorisë kërkon referencë ndaj dhembshurisë sonë dhe jo ndonjë standardi normativ të arsyeshmërisë. Duke vazhduar me shembullin e dënimit, qëllimi i shtetit nuk është i rëndësishëm në përcaktimin nëse një dënim është mizor. Sipas ligjit, “keqtrajtimi duhet të arrijë një nivel minimal të ashpërsisë”, dhe ky minimum përcaktohet nga “të gjitha rrethanat e rastit, si kohëzgjatja e trajtimit, efektet e tij fizike ose mendore dhe, në disa raste. gjinia, mosha dhe gjendja shëndetësore e viktimës, etj.”

Konceptimi i katërt dhe i fundit është akumulimi i të gjitha konceptimeve të mëparshme: viktima-objektiv dhe i pavarur nga agjenti. Ky koncept “i referohet shkeljeve të rënda të respektit, njohjes dhe kujdesit që dinjiteti i pakushtëzuar dhe i natyrshëm i çdo individi urdhëron”. Sipas këtij këndvështrimi, “mizoria ndodh kur një cenim i rëndë i dinjitetit njerëzor që në rrethana normale do të përbënte mizori, shkaktohet nga individë ose nga funksionimi i institucioneve, strukturave apo proceseve shoqërore jopersonale, edhe nëse viktima nuk është në dijeni të gjendjes së tij të vështirë”.

Përtej shërbimit si një kornizë analitike, këto katër koncepte – tiparet dalluese të secilit si dhe evolucioni i tyre kolektiv – pasqyrojnë realitetin se “fenomeni i mizorisë […] është një problem i krijuar nga njeriu që kërkon përgjigje parandaluese dhe korrigjuese”.

## Kritika 
Xhorxh Eliot, në tregimin "Pendimi i Xhenetit" nga Skenat e Jetës Klerike, deklaroi se "mizoria, si çdo ves tjetër, nuk kërkon asnjë motiv jashtë vetvetes - kërkon vetëm mundësi". Bertrand Russell argumentoi se pothuajse të gjitha zakonet martesore përfshijnë mizorinë ndaj atyre që nuk i ndjekin ato, që do të thotë se nuk kishte bazë racionale për të dënuar një zakon apo një tjetër si mëkatar; ai arriti në përfundimin se "mizoria që praktikohet zakonisht në ndëshkimin e saj është e panevojshme... shkaktimi i mizorisë me një ndërgjegje të mirë është një kënaqësi për moralistët. Prandaj ata shpikën ferrin." Gilbert K. Chesterton deklaroi se "mizoria është, ndoshta, lloji më i keq i mëkatit. Mizoria intelektuale është sigurisht lloji më i keq i mizorisë."

Një kritikë e konceptit të mizorisë tregon konceptin e ndërthurjes së mospërfilljes për të tjerët me lëndimin e të tjerëve për hir të tij, duke argumentuar se të dyja janë reciprokisht ekskluzive si mospërfillje totale për atë që ndien një qenie tjetër (qoftë njerëzore apo jo njerëzore). të jetë i papajtueshëm me marrjen e kënaqësisë nga lëndimi i asaj qenie për hir të saj, pasi kujdesi për shkaktimin e vuajtjes do të ishte i papajtueshëm me moskujdesin.

## Shiko edhe 
* Sadomazokizmi

## Referime