Leximi i dorës

[parapamje| Një [fallxhore që bën një lexim të pëllëmbës, me vija dhe montime të shënuara në pëllëmbën e majtë të personit]]
parapamje| Kopertina e përparme me vulë ari të *Psychonomy of the Hand*
**Leximi i dorës** ose **Palmistria** është praktikë e tregimit të fatit përmes studimit të pëllëmbës . E njohur edhe si **leximi me pëllëmbë**, praktika gjendet në të gjithë botën, me dallime të shumta kulturore. Ata që praktikojnë leximin e pëllëmbës quhen përgjithësisht *pëllëmbas*, *lexues të dorës*, *analistë të dorës* ose *kirologë* .

There are many—and often conflicting—interpretations of various lines and palmar features across various teachings of palmistry. Palmistry is widely viewed as a pseudoscience due to various contradictions between different interpretations and the lack of evidence for palmistry's predictions.

## Historia 
[majtas|parapamje| *Fallxhori*, nga [Karavaxho(1594–95; kanavacë; Luvri), që përshkruan një lexim të pëllëmbës]]

### Palmistria e lashtë 
Palmistria është një praktikë e zakonshme për shumë vende të ndryshme në masën tokësore euroaziatike ;  është praktikuar në kulturat e Sumerisë, Babilonisë, Arabisë, Kananit, Persisë, Indisë, Nepalit, Tibetit dhe Kinës.

Akupunkturisti Yoshiaki Omura përshkruan rrënjët e saj në astrologjinë hindu (e njohur në sanskritisht si *jyotish* ), kinezisht *Yijing* ( *I Ching* ) dhe fallxhoret rome .  Disa mijëra vjet më parë, mendohet se i urti hindu Valmiki   shkruajti një libër që përfshin 567 strofa, titulli i të cilit përkthehet në anglisht si *Mësimet e Valmiki Maharishit mbi Palmistrinë e Mashkullit* .  Nga India, arti i palmisë u përhap në Kinë, Tibet dhe në vende të tjera të Evropës . 

Palmistria gjithashtu përparoi në mënyrë të pavarur në Greqi ku Anaksagora e praktikonte atë.  Aristoteli (384–322 p.e.s.) thuhet se zbuloi një traktat mbi temën e palmistikës në një altar të Hermesit, të cilin më pas ia paraqiti Aleksandrit të Madh (356–323 p.e.s.), i cili tregoi interes të madh për të shqyrtuar karakterin e oficerëve të tij duke analizuar vijat në duart e tyre.  

### Palmistria moderne 
Leximi i pëllëmbës përjetoi një ringjallje në epokën moderne duke filluar me publikimin e kapitenit Casimir Stanislas D'Arpentigny *La Chirognomie* në 1839. 

Shoqëria Kirologjike e Britanisë së Madhe u themelua në Londër nga Katharine St. Hill në 1889 me synimin e deklaruar për të përparuar dhe sistemuar artin e palmistrisë dhe për të parandaluar sharlatanët nga abuzimi me artin.   Edgar de Valcourt-Vermont (Comte C. de Saint-Germain) themeloi Shoqërinë Amerikane Kirologjike në 1897.

Një figurë kryesore në lëvizjen moderne të palmistrisë ishte irlandezi William John Warner, i njohur me nofkën e tij, Cheiro . Pasi studioi nën disa guru në Indi, ai krijoi një praktikë palmistike në Londër dhe gëzoi një ndjekje të gjerë nga klientë të famshëm nga e gjithë bota, duke përfshirë njerëz si Mark Twain, W. T. Stead, Sarah Bernhardt, Mata Hari, Oscar Wilde, Grover Cleveland, Thomas Edison, Princi i Uellsit, Gjenerali Kitchener, William Ewart Gladstone dhe Joseph Chamberlain . Kaq popullor ishte Cheiro si një "palmist i shoqërisë" saqë edhe ata që nuk besonin në okultizëm i lexonin duart tek ai. Mark Twain skeptik shkroi në librin e vizitorëve të Cheiros se ai "e kishte ekspozuar karakterin tim ndaj meje me saktësi poshtëruese".

## Kritika 
Kritika e palmistikës shpesh bazohet në mungesën e provave empirike që mbështesin efikasitetin e saj. Literatura shkencore zakonisht e konsideron leximin e pëllëmbës si një besim pseudoshkencor ose supersticioz .  

Skeptikët shpesh i përfshijnë lexuesti e pëllëmbëve në listat e psikikëve të supozuar që praktikojnë leximin e ftohtë . Leximi i ftohtë është praktika që lejon lexuesit e të gjitha llojeve, duke përfshirë ata të pëllëmbëve, të duken psikikë duke përdorur hamendje me probabilitet të lartë dhe nxjerrjen e detajeve bazuar në sinjale nga personi tjetër.  

Edhe pse disa të krishterë e dënojnë leximin e pëllëmbëve si një formë profecizmi të rremë, traditat hebraike dhe të krishtera janë kryesisht të dyjëzuara në lidhje me hamendjen në përgjithësi.  Gjatë shekullit të 16-të, Kisha Katolike dënoi praktikën e pëllëmbimit.  Megjithatë, ekziston një traditë e gjatë e praktikimit të leximit të pëllëmbës brenda misticizmit hebre dhe të krishterë  dhe disa praktikues, si Comte C. de Saint-Germain, kanë argumentuar se Bibla nuk e kundërshton atë. 

Islami e dënon ashpër hamendjen e rreme në të gjitha format dhe e konsideron palmistrinë haram (të ndaluar). &#x5B; '''' &#x5D; Kurani thotë se "Ju është gjithashtu e ndaluar të kërkoni njohuri për fatin tuaj me shigjeta hyjnore."