Pertinaksi

**Publius Helvius Pertinax** (1 gusht 126 - 28 mars 193) ishte perandor romak për tre muajt e parë të vitit 193. Ai pasoi Komodin, duke u bërë perandori i parë gjatë Vitit të trazuar të Pesë Perandorëve.

Lindur si bir i një skllavi të liruar, Pertinaksi u bë një oficer në ushtri. Ai luftoi në Luftën Romake – Parthiane të viteve 161–166, ku suksesi i tij e bëri atë të promovohej në pozita më të larta si në sferën ushtarake, ashtu edhe në atë politike. Ai arriti gradën e guvernatorit të provincës dhe prefektit urban. Ai ishte anëtar i Senatit Romak, duke shërbyer në të njëjtën kohë me historianin Kasius Dion.

Pas vdekjes së Komodit, Pertinaksi do të ngrihej si perandor. Ai u përpoq të vendoste disa masa reformuese, megjithëse kohëzgjatja e shkurtër e sundimit të tij si perandor, e pengoi suksesin e atyre përpjekjeve. Një nga ato reforma, rivendosja e disiplinës midis Gardës Praetoriane, çoi në konflikt që përfundimisht kulmoi me vrasjen e Pertinaksit nga Garda. Pertinaksi do të hyjnizohej nga perandori Septim Severi. Reputacioni i tij historik ka qenë kryesisht pozitiv, në përputhje me vlerësimin e Kasius Dionin.

## Jeta e hershme 
Karriera e tij, para se të bëhej perandor, dokumentohet në *Historia Augusta* dhe konfirmohet në shumë vende nga mbishkrimet ekzistuese. Ai u lind në Alba Pompéia në Itali, i biri i liruari Helvius Sukesit.  Pertinaksi, përmes ndihmës së patronazhit, u caktua oficer në një grup.

Në Luftën Parthiane që pasoi, ai u dallua, gjë që rezultoi në një varg promovimesh dhe pas postimeve në Britani (si tribun ushtarak i Legio VI Victrix) dhe përgjatë Danubit, ai shërbeu si një prokuror në Daki. Ai pësoi një pengesë si viktimë e intrigave të oborrit gjatë mbretërimit të Mark Aurelit, por pak më vonë, ai do të thirrej për të ndihmuar Klaudius Pompeianin në Luftërat Markomanike. Në vitin 175, ai mori nderin e një konsullate të pambrojtur dhe deri në vitin 185, Pertinaksi ishte guvernator i provincave të Moezisë së Epërme dhe të Poshtme, Dakisë, Sirisë dhe më në fund guvernator i Britanisë.

Gjatë viteve 180, Pertinaksi mori një rol kryesor në Senatin Romak, derisa prefekti pretorian Sekst Tigidius Perenis do ta detyronte atë të largohej nga jeta publike. Ai u tërhoq pas tre vjetësh në Britani, ku Ushtria Romake ishte në një gjendje kryengritjeje. Ai u përpoq të shtypte ushtarët e padisiplinuar atje, por një legjion sulmoi truprojën e tij, duke e lënë Pertinaksin të plagosur. Kur ai u detyrua të jepte dorëheqjen në vitin 187, arsyeja e dhënë ishte se legjionet ishin bërë armiqësorë ndaj tij për shkak të sundimit të tij të ashpër.

Ai shërbeu si prokonsull i Afrikës në vitet 188 – 189, dhe e pasoi këtë mandat shërbimi me prefekturën urbane të Romës, dhe një konsull të dytë si ordinarius me perandor Komodin, si koleg të tij.

## Perandor 
parapamje|majtas|358px|Monedhë aureus romake e prerë nën sundimin e Pertinaksi. Mbishkrimi: PUN. CAES. P. HELV. PERTIN. AVG / PROVIDentia DEORum COnSul II
Kur veprimet e Komodit u bënë gjithnjë e më të çrregullta, në fillimin e viteve 190, një komplot çoi në vrasjen e tij, në 31 dhjetor 192. Komploti u krye nga prefekti pretorian Kuint Emilius Laeti, e dashura e Komodit, Marcia dhe mazhordomi i tij, Eklekti. Pasi ishte kryer vrasja, Pertinaksi, i cili po shërbente si prefekt urban në këtë kohë, u nxitua në kampin pretorian dhe u shpall perandor. Mbretërimi i tij i shkurtër (87 ditë)  ishte një sundim i vështirë. Ai u përpoq të imitonte praktikat e përmbajtur të Mark Aurelit dhe bëri një përpjekje për të reformuar alimentën, por ai u përball me antagonizëm nga shumë njësi.

Shkrimtarët e lashtë detajojnë se si Garda Praetoriane priste një donativum bujar në ngjitjen e tij, por ndërsa ata ishin të zhgënjyer, të trazuar, derisa ai prodhoi paratë, duke shitur pronën e Komodit, përfshirë konkubinat dhe të rinjtë, që Komodi mbante për kënaqësitë e tij seksuale. Ai reformoi monedhën romake në mënyrë dramatike, duke rritur pastërtinë e argjendit të denarit nga 74% në 87% - pesha faktike e argjendit u rrit nga 2.22&nbsp;gram në 2.75&nbsp;gramë 

Pertinaksi u përpoq të impononte disiplinën më të rreptë ushtarake, mbi pretorianët e përkëdhelur. Në fillim të marsit, ai shmangu me ngulm një komplot nga një grup për ta zëvendësuar atë me konsullin Kuint Sosius Falko, ndërsa ai ishte në Ostia duke inspektuar rregullimet për dërgesat e drithit. Komploti u tradhtua; vetë Falko u fal, por disa nga oficerët që qëndronin pas grushtit të shtetit u ekzekutuan.

Më 28 mars 193, Pertinaksi ishte në pallatin e tij kur, sipas *Historia Augusta*, një kontigjent prej rreth treqind ushtarësh të Gardës Pretoriane, mbyllën portat (dyqind sipas Dion Kasit). Burimet antike sugjerojnë se ata kishin marrë vetëm gjysmën e pagës së premtuar. As rojet në detyrë dhe as zyrtarët e pallatit nuk zgjodhën t'u rezistonin atyre. Pertinaksi e dërgoi Laetin për t'i takuar, por ai vendosi të përkrahte kryengritësit në vend dhe e braktisi perandorin.

Megjithëse e këshilluan të ikte, ai më pas u përpoq të arsyetonte me ta dhe ishte pothuajse i suksesshëm, para se të goditej nga një prej ushtarëve. Pertinaksi duhet të ketë qenë në dijeni të rrezikut me të cilin u përballë duke marrë purpurin, sepse ai nuk pranoi të përdorte tituj perandorak për gruan ose djalin e tij, duke i mbrojtur ata nga pasojat e vrasjes së tij.

## Pasojat 
[parapamje|Busti i [Septim Severit, Glyptothek, Mynih]]
Pas vdekjes së Pertinaksit, pretorianët nxorën në ankand titullin perandorak; fituesi ishte senatori i pasur Didius Julian, mbretërimi i të cilit do të mbaronte me vrasjen e tij më 1 qershor 193. Juliani do të pasohej nga Septim Severi. Pas hyrjes së tij në Romë, Septimi e njohu Pertinaksin si një perandor legjitim, ekzekutoi ushtarët që e vranë atë dhe jo vetëm bëri presion në senat për ta hyjnizuar dhe për t'i siguruar atij një funeral shtetëror, por gjithashtu miratoi *njohjet* e tij të Pertinaksit si pjesë e emrit të tij. Për disa kohë, ai mbajti lojëra në përvjetorin e ngritjes së Pertinaksit dhe ditëlindjen e tij.

## Reputacioni historik 
Reputacioni historik i Pertinaksit është kryesisht pozitiv, duke filluar me vlerësimin e Kasius Dioni, një historian dhe senator i cili ishte një koleg i Pertinaksit. Dioni i referohet atij si "një njeri i shkëlqyeshëm dhe i drejtë", i cili shfaqi "jo vetëm njerëzimin dhe integritetin në administratat perandorake, por edhe menaxhimin më ekonomik dhe konsideratën më të kujdesshme për mirëqenien e publikut".

Miratimi i Dionit nuk është i pakualifikuar, megjithatë. Ai e pranon, që ndërsa disa do ta quanin vendimin e Pertinaksit, për t'u përballur me ushtarët që do të përfundonin duke e vrarë atë "fisnik", të tjerët do ta quanin atë "të pakuptimtë". Ai është gjithashtu kritik ndaj gjykimit të Pertinaksit për shpejtësinë me të cilën ai u përpoq të reformonte tepricat e mbretërimit të Komodit, duke sugjeruar që një qasje më e zbutur do të kishte më pak të ngjarë të rezultonte në vrasjen e tij.

Pertinaksi diskutohet te *Princi* nga Niccolò Machiavelli. Duke diskutuar rëndësinë e një princi që nuk urrehet, Machiavelli siguron Pertinaksin si një shembull se si është aq e lehtë për një sundimtar të urrehet për veprime të mira, sesa për ato të këqija. Megjithëse e përshkroi atë si një njeri të mirë, Machiavelli e konsideroi një gabim përpjekjen e Pertinaksit për të reformuar një ushtri që ishte mësuar të "jetonte lirshëm", pasi frymëzoi urrejtjen e tyre ndaj tij, e cila çoi në përmbysjen dhe vdekjen e tij.

Pertinaksi përshkruhet nga eseja e David Hume mbi *Kontratën Origjinale* si një "princ i shkëlqyeshëm", që zotëron një modesti të nënkuptuar kur, me mbërritjen e ushtarëve që kishin ardhur për ta shpallur atë perandor, ai besoi se Komodi kishte urdhëruar vdekjen e tij.

Gjatë debatit mbi ratifikimin e Kushtetutës Amerikane, politikani i Virxhinias John Dawson, në konventën ratifikuese të shtetit të tij në vitin 1788, foli për "vrasjen mizore" të Pertinaksit nga Garda pretoriane si një shembull i rrezikut të krijimit të një ushtrie të përhershme. 

## Në kulturën popullore 
Pertinax ishte pseudonimi i gazetarit francez André Géraud (1882–1974).

Në *Romanitas*, një roman i trilluar i historisë alternative i Sophia McDougall, mbretërimi i Pertinaksit është pika e divergjencës. Në historinë e përcaktuar nga romani, komploti kundër Pertinaksit u pengua dhe Pertinaksi prezantoi një seri reformash, që do të konsolidonin Perandorinë Romake në një shkallë të tillë, që ajo të ishte akoma një fuqi e madhe në shekullin 21.

## Shiko edhe
* Lista e Perandorëve Romakë
* Perandoria Romake Perëndimore
* Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore
* Lista e Perandorëve Bizantinë
* Perandoria Romake
* Perandoria Bizantine
* Neroni
* Nerva
* Klaudi
* Tiberi
* Vespaziani
* Titi
* Adriani
* Mark Aureli
* Komodi
* Antonin Piu
* Karakala
* Aleksandër Severus
* Septim Severi
* Didius Juliani
* Klaudi II
* Graciani
* Arkadi
* Teodosi I
* Maksimiani
* Licini
* Konstanc Klori
* Kostandini i Madh
* Dinastia e Konstandinit
* Juliani
* Joviani
* Valentiniani I
* Valensi
* Anastasi I
* Justiniani i Madh
* Dinastia e Justinianit
* Scholae Palatinae
* Historia Augusta
* Guvernatorët romakë të Ilirikut
* SPQR
* Senati Romak
* Garda pretoriane
* Praetori
* Magister militum Ilirikum
* Prefektura e Ilirikut
* Pax Romana
* Luftërat romako-perse
* Luftërat romako-parthiane
* Perandoria Parthiane
* Dion Kasi
* Herodiani
* Zosimosi
* Aurel Viktori

## Referime 
## Bibliografia
### Burimet primare 
* Historia Augusta, *Life of Pertinax*, përkthim anglisht në *Lacus Curtius*
* Kasius Dion, *Roman History*, Libri 74, përkthim anglisht në *Lacus Curtius*
* Aurel Viktori, *"Epitome de Caesaribus"*, përkthim anglisht në *De Imperatoribus Romanis* 
* Zosimi, *"Historia Nova"*, përkthim anglisht në *Tertullian Project*

### Burimet dytësore 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Linqe te jashtme 
* Pertinax te Livius.org
* Pertinax te roman-emperors.org