open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ushtria e Vardarit

**Ushtria e Vardarit** e Perandorisë Osmane (turqisht: *Vardar Ordusu*) ishte një nga ushtritë fushore nën komandën e Ushtrisë Perëndimore. Ajo u formua në fazën e mobilizimit të Luftës së Parë Ballkanike.

## Rendi i Betejës, 19 tetor 1912 
Më 19 tetor 1912, ushtria u strukturua si më poshtë: 

* Shtabi i *Ushtrisë së Vardarit* (Fronti serb, qendra e përqendrimit: Kumanovë)
** Korpusi V
*** Divizioni i 13-të, Divizioni i 15-të, Divizioni i 16-të
*** Divizioni Redif İştip 
** Korpusi VI
*** Divizioni i 17-të, Divizioni i 18-të
*** Divizioni Redif Manastır, Divizioni Redif Drama
** Korpusi VII
*** Divizioni i 19-të
*** Divizioni Redif Üsküp, Divizioni Redif Priştine
**  Korpusi i Përkohshëm II
*** Divizioni Redif Uşak , Divizioni Redif Smyrna, Divizioni Redif Denizli
** Detashmenti i Ferizajit
** Detashmenti i Tashlixhës
** Divizioni i Pavarur i Kalorësisë
*** Brigada e 7-të e Kalorësisë, Brigada e 8-të e Kalorësisë

## Rendi i Betejës, 12 nëntor 1912 
Më 12 nëntor 1912, ushtria u strukturua si më poshtë: 
* Shtabi i *Ushtrisë së Vardarit* (Fronti serb, Manastir)
** Grupi Verior
*** Korpusi V
**** Divizioni i 13-të
**** Divizioni i 15-të
**** Regjimenti i 5-të i pushkëve
**** Regjimenti i 26-të i Kalorësisë
**** Regjimenti i 19-të i Artilerisë
*** Korpusi VII
**** Divizioni i 19-të
**** Divizioni Redif İştip
**** Regjimenti i 17-të i Kalorësisë
** Grupi Jugor
*** Korpusi VI
**** Divizioni i 16-të
**** Divizioni i 18-të
**** Regjimenti i 6-të i pushkëve
** Grupi Juglindor
*** Divizioni i 17-të
*** Divizioni Redif Manastır 
** Brigada e Pavarur e Kalorësisë

## Rendi i Betejës, 16 nëntor 1912 
Më 16 nëntor 1912, ushtria u strukturua si më poshtë: 

* Shtabi i *Ushtrisë së Vardarit* (Fronti serb, Manastir)
** Korpusi ofensiv i krahut të majtë
*** Korpusi VI
**** Divizioni i 16-të
**** Divizioni i 19-të
**** Çeta e Fethi Beut
**** Brigada e Pavarur e Kalorësisë
** Korpusi mbrojtës i krahut të djathtë
*** Korpusi VII
**** Divizioni Redif İştip 
*** Korpusi V
**** Divizioni i 13-të
**** Divizioni i 15-të
**** Divizioni i 18-të

## Burimet
Jerome Bruner

parapamje|Jerome Bruner
**Jerome Seymour Bruner** (1 tetor 1915 - 5 qershor 2016) ishte një psikolog amerikan i cili dha kontribut të rëndësishëm në psikologjinë njohëse njerëzore dhe teorinë e të mësuarit kognitiv në psikologjinë arsimore . Bruner ishte një studiues i lartë në Shkollën Juridike të Universitetit të Nju Jorkut .  Ai mori një BA në 1937 nga Duke University dhe një PhD nga Universiteti i Harvardit në 1941.     Ai dha mësim dhe bëri kërkime në Universitetin e Harvardit, në Universitetin e Oksfordit dhe në Universitetin e Nju Jorkut. Një *rishikim i anketës së Psikologjisë së Përgjithshme*, botuar në 2002, e renditi Brunerin si psikologun e 28-të më të cituar të shekullit të 20-të. 

## Publikime 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Shih edhe 
* Psikologjia
* Konstruktivizmi
* Psikologjia zhvillimore
* Psikologjia pedagogjike 

## Referime
Massimo Savić

**Massimo Savić** (lindur në 6 qershor 1962 në Pula, vdiq në 23 dhjetor 2022 në Zagreb) është një ish-muzikant dhe këngëtar kroat
Eparkia e Pollogut dhe Kumanovës

[parapamje|270x270px|Eparkitë e [Kisha Ortodokse Serbe|Kishës Ortodokse Serbe, duke përfshirë edhe Kryepeshkopatën Ortodokse të Ohrit]]
[djathtas|parapamje|270x270px|Harta e shtatë eparkive të Kryepeshkopatës [Kryepeshkopata Ortodokse e Ohrit|Ortodokse të Ohrit në Maqedoninë e Veriut]]
**Eparkia e Pollogut dhe Kumanovës** ( *Eparhija pološko-kumanovska*) është një Eparki Ortodokse Lindore e Kryepeshkopatës Ortodokse të Ohrit, një degë autonome dhe kanonike e Kishës Ortodokse Serbe në Maqedoninë e Veriut. Selia e saj është në Kumanovë. Që nga viti 2004, peshkop i Pollogut dhe Kumanovës është Joakim Jovçevski.

## Historia 
Nga viti 1018 deri në vitin 1282, rajonet e Pollogut dhe Kumanovës ishin nën juridiksionin kishtar të Kryepeshkopatës së Ohrit. Në vitin 1282, rajonet u përfshinë në Mbretërinë e Serbisë dhe u vunë nën juridiksionin e Kishës Ortodokse Serbe.   Në vitin 1395, i gjithë rajoni u pushtua nga turqit osmanë dhe u vendos përsëri nën juridiksionin e Kryepeshkopatës së Ohrit.

Në vitin 1557, kur Patriarkana Serbe e Pejës u rivendos, rajonet u kthyen nën juridiksionin e saj kishtar.   Që nga viti 1766, kur Patriarkana Serbe u shfuqizua, rajonet hynë nën juridiksionin e Patriarkanës së Kostandinopojës si pjesë e Eparkisë së Shkupit. Në vitin 1920 i gjithë rajoni u kthye përsëri në juridiksionin e Kishës Ortodokse Serbe. 

Në vitin 1959, Kisha Ortodokse Serbe u dha autonomi eparkive në Republikën e Maqedonisë. Pas shpalljes së njëanshme dhe jokanonike të autoqefalisë së Kishës Ortodokse Maqedonase në vitin 1967, rendi kishtar u prish. Që kur Republika e Maqedonisë shpalli pavarësinë në vitin 1992, Kisha Ortodokse Serbe vendosi t'i vendosë të gjitha eparkitë në Maqedoni nën administrim special. Në vitin 1993, peshkopi ndihmës Jovan Mlladenoviç i Tetovës (në rajonin e Pollogut) u emërua administrator i të gjitha eparkive në Republikën e Maqedonisë. Vitin tjetër, ai u transferua në një detyrë tjetër dhe administrimi i eparkive në Maqedoni iu dha peshkopit Pahomije Gaçiç të Vranjës. Në vitin 2003, Eparkia e Pollogut dhe e Kumanovës u vu nën administrimin e Joakim Jovçevskit, peshkop ndihmës i Velikës.  Në vitin 2004 u zgjodh peshkop dioqezan i Pollogut dhe Kumanovës.

## Shiko gjithashtu 
* Eparkia e Dibrës dhe Kërçovës
* Kryepeshkopata Ortodokse e Ohrit
* Kryepeshkopi Jovan VI i Ohrit

## Referime 
* 
* 
* 
* 

## Referime
M79 Osa

parapamje|300x300px|M79 Osa 90mm
**M79 Osa** është një armë portative kundër tankeve 90mm e prodhuar nga Jugosllavia e bërë nga plastika e përforcuar me fibra. Ai i ngjan lëshuesit portativ anti-tank francez 89mm LRAC F1. Ai përbëhet nga lëshuesi, një pjesë e vëzhgimit CN-6, raketa dhe kutia mbajtëse për raketën. M79 gjuan predha të padrejtuara në pamje të drejtpërdrejtë dhe është efektiv kundër mjeteve të blinduara luftarake dhe fortifikimeve.

## Shiko edhe 
Lufta, Tanku, Lufta Anti-tank, FGM-148 Javelin, RPG-29

## Referime
Sistemi i Armës Snajper M24

[parapamje|330x330px|Sistemi i armëve snajper M24 i modernizuar i IDF-së, Ekspozita IDF, Dita e 73-të e Pavarësisë së [Izraeli|Izraelit.]]
**Sistemi i Armës Snajper M24** (**SWS**) ose **M24** është versioni ushtarak dhe policor i pushkës Remington Model 700, M24 është emri model i caktuar nga Ushtria e Shteteve të Bashkuara pas miratimit si pushkë standarde e tyre snajper në 1988. M24 përmendet si një "sistem armësh" sepse nuk përbëhet nga vetëm një pushkë, por edhe një pamje teleskopike të ndashme dhe aksesorë të tjerë.

M24 SWS ka versionin e bulonave "me veprim të gjatë" të marrësit Remington 700, por është i vendosur për fishekun "veprim të shkurtër" të NATO-s 7.62×51mm që ka një gjatësi të përgjithshme prej 69.85mm. "Veprimi i gjatë" lejon që pushka të rikonfigurohet për fishekë dimensionalisht më të mëdhenj deri në 84.84mm në gjatësi të përgjithshme.

M24 fillimisht u përdor për objektivin Leupold Ultra M3A 10×42mm me fuqi fikse, i cili erdhi me një rrjetë qelqi në formë rrethi mil-pika. Ky u zëvendësua më vonë në 1998 nga Leupold Mk 4 LR/T M1 10×40mm me fuqi fikse me një rrjetë teli mil-pikësh në formë të zgjatur. Pushka vjen gjithashtu me një njësi bipodësh të ndashëm Harris 9–13" 1A2-LM ose Harris 9-13" 1A2-L.

M24 SWS do të zëvendësohej me M110 Semi-Automatic Sniper System, një kontratë e dhënë për Knight's Armament Company. Sidoqoftë, Ushtria vazhdoi të merrte M24 nga Remington deri në shkurt 2010 dhe u përmirësua në standardet A2 dhe M24E1 në shumë raste, duke vazhduar të shërbente. Ushtria zgjodhi të përmirësojë të gjitha pushkët e saj M24 në arsenalet në M2010 Enhanced Sniper Rifle, me M24 të fundit që u konvertua në prill 2014.

## Shiko edhe 
* Pushka Snajper
* Barrett M82

## Referime
FN Five-seven

parapamje|300x300px|Foto e Modelit FN Five-seven USG. Ajo Gjithashtu ka Bashkangjitur një Dritë Surefire X200a, dhe është e Rrethuar nga Njëzet Fishekë 5.7x28mm, Përmbajtja e Karikatorit Standard.
**FN Five-seven** është një pistoletë gjysmë-automatike e projektuar dhe prodhuar nga FN Herstal në Belgjikë. Pistoleta është emëruar për diametrin e saj të plumbit 5.7×28mm dhe stili i shkronjave të mëdha të markës tregtare synon të theksojë inicialet e prodhuesit - *FN*.

Pistoleta Five-seven u zhvillua në lidhje me armën mbrojtëse personale FN P90 dhe fishekun FN 5.7×28mm. P90 u prezantua në vitin 1990, dhe Five-seven u prezantua në 1998 si një pistoletë duke përdorur të njëjtin municion 5.7×28 mm. Zhvilluar si një pistoletë shoqëruese për P90, Five-seven ndan shumë nga karakteristikat e tij të dizajnit: është një armë e lehtë me bazë polimeri me një kapacitet relativisht të madh karikatori, kontrolle të dyfishta, zmbrapsje të ulët dhe aftësi për të depërtuar në jelekun antiplumb kur përdoret. lloje të caktuara fishekësh.

Shitjet e Five-seven fillimisht ishin të kufizuara nga FN për klientët ushtarakë dhe të zbatimit të ligjit, por që nga viti 2004, pistoleta u është ofruar edhe gjuajtësve civilë për mbrojtje personale, gjuajtje objektivash dhe përdorime të ngjashme. Edhe pse ofrohej vetëm me municion sportiv, prezantimi i Five-seven's për gjuajtësit civilë u prit me kundërshtime të zëshme nga organizatat e kontrollit të armëve si Brady Campaign, dhe pistoleta ka qenë subjekt i polemikave të vazhdueshme në Shtetet e Bashkuara.

Five-seven aktualisht është në shërbim me forcat ushtarake dhe policore në mbi 40 vende, duke përfshirë Kanadanë, Francën, Greqinë, Indinë, Poloninë, Spanjën dhe Shtetet e Bashkuara. Në Shtetet e Bashkuara, Five-seven është në përdorim me agjenci të shumta të zbatimit të ligjit, duke përfshirë Shërbimin Sekret të SHBA. Në vitet që nga prezantimi i pistoletës në tregun civil në Shtetet e Bashkuara, ajo është bërë gjithashtu gjithnjë e më e popullarizuar te gjuajtësit civilë.

## Shiko edhe 
Pistoleta, Pushka

## Referime
Automjeti i Blinduar i Sigurisë M1117

parapamje|300x300px|Automjeti i Blinduar i Sigurisë M1117
**M1117 Guardian**, i quajtur gjithashtu **Automjet i Sigurisë së Blinduar** (*ASV*), është një automjet i sigurisë së brendshme i bazuar në seritë V-100 dhe V-150 Commando të makinave të blinduara. Ajo u zhvillua në fund të viteve 1990 për shërbim me Trupat e Policisë Ushtarake të Shteteve të Bashkuara. Prototipet e para u shfaqën në shkurt 1997 dhe prodhimi serik i M1117 filloi midis 1999 dhe fillimit të 2000.

M1117 ishte një nga automjetet e para ushtarake amerikane që u ndërtua në një byk të specializuar rezistent ndaj minave, dhe pas vitit 2001 u miratua në numër në rritje si një përgjigje e drejtpërdrejtë ndaj kërcënimit të paraqitur nga pajisjet shpërthyese të improvizuara për forcat amerikane në Irak dhe Afganistan. Armatimi i tij përbëhet nga një granatëhedhës Mk 19 dhe mitralozi M2HB Browning, i montuar në një frëngji të ngjashme me atë të përdorur në Automjetin Amfib Sulmues të Trupave Detare të Shteteve të Bashkuara, dhe një mitraloz të mesëm M240H të montuar jashtë kapakut të gjuajtësit.

Automjeti përdorej nga policia ushtarake amerikane dhe njësitë e sigurisë së autokolonave në Irak dhe Afganistan. Është një alternativë më e mbrojtur dhe e armatosur rëndë ndaj M1114 HMMWV e blinduar e quajtur "Humvee", e cila fillimisht nuk ishte projektuar për të qenë një mjet luftarak i mbrojtur.

## Shiko edhe 
Autoblinda, Makina Luftarake e Këmbësorisë.

## Referime
Mercedes-Benz G-Class

parapamje|300x300px|Mercedes-Benz G 300 CDI Professional (W 461).
**Mercedes-Benz G-Class**, ndonjëherë i quajtur **G-Wagen** (si shkurtim i **Geländewagen**) është një automobil me katër rrota i prodhuar nga Magna Steyr (ish Steyr-Daimler-Puch) në Austri dhe i shitur nga Mercedes-Benz. Fillimisht i zhvilluar si një fuoristradë ushtarake, më vonë modele më luksoze iu shtuan linjës. Në tregje të caktuara, ajo është shitur me emrin Puch si **Puch G** deri në vitin 2000.

G-Wagen karakterizohet nga stili i tij në formë kuti dhe ndërtimi trup mbi kornizë. Ai përdor tre diferenciale të kyçjes plotësisht, një nga automjetet e pakta të makinave të pasagjerëve që ka një veçori të tillë.

Pavarësisht prezantimit të një zëvendësimi të synuar, SUV unibody Mercedes-Benz GL-Class në 2006, G-Class është ende në prodhim dhe është një nga automjetet e prodhuara më gjatë në historinë e Daimler, me një hapësirë prej 43 vjetësh. Vetëm Unimog e tejkalon atë. Në vitin 2018, Mercedes-Benz lançoi një gjeneratë të dytë teknikisht të re, ende me vetëm ndryshime të vogla në dizajn.

Njësia e 400,000-të u ndërtua më 4 dhjetor 2020.

## Referime
Otokar Akrep

**Otokar Akrep** është një mjet lëvizës i këmbësorisë turk i zhvilluar nga Otokar Otobus Karoseri Sanayi AS. Prototipet e para u përfunduan në maj 1993 dhe automjetet e para dolën nga linja e prodhimit në qershor 1994. Përveç zbulimit të lehtë, automjetet u përdorën për shoqërim, kontroll rrethues, kundër-rebelim dhe sulm të lehtë. Akrep përfaqësonte ofertën më të fundit në portofolin e automjeteve të lehta të Otokar për tregjet civile dhe ushtarake. Vini re se otokar dizajnon autobusë që gjithashtu mund të transportojnë bagazhe (në nivelin më të ulët). Pasagjerët janë në nivelin më të lartë.

## Shiko edhe 
* Otokar Cobra
* BMC Kirpi
* BMC Vuran

## Referime
Granatëhedhësi

parapamje|250x250px|Granatahedhësi M79.
**Granatëhedhësi** është një armë që gjuan një predhë të kalibrit të madh të projektuar posaçërisht, shpesh me një kokë lufte eksplozivi, tymi ose gazi. Sot, termi në përgjithësi i referohet një klase të armëve të zjarrit të dedikuara që gjuajnë fishekë granata unitare. Lloji më i zakonshëm janë armët e lëvizshme nga njeriu, të lëshuara nga shpatullat qe jua japin individëve, megjithëse lëshuesit më të mëdhenj të ekuipazhit lëshohen në nivele më të larta organizimi nga forcat ushtarake.

Granatahedhësit mund të vijnë ose në formën e armëve të pavarura (qoftë me një gjuajtje ose të përsëritur) ose bashkëngjitje të montuara në një armë zjarri mëmë, zakonisht një pushkë. Granatahedhës automatikë më të mëdhenj të shërbimit të ekuipazhit si Mk 19 janë montuar në trekëmbësha ose automjete.

Disa automjete të blinduara luftarake montojnë gjithashtu grupe fikse të granatahedhësve me rreze të shkurtër veprimi, si një mjet mbrojtjeje.

## Shiko edhe 
* Lufta Anti-tank
* RPG-29
* FGM-148 Javelin

## Referime
Land Rover Defender

parapamje|300x300px|Land Rover Defender 110, Nëntor 2020
**Land Rover Defender** është një seri makinash jashtë rrugës dhe kamionçina britanike. Ata kanë vazhdimisht lëvizje me katër rrota dhe u zhvilluan në vitet 1980 nga seria origjinale Land Rover e cila u lançua në Motor Show në Amsterdam në prill 1948. Pas prezantimit të Land Rover Discovery në 1989, termi 'Land Rover' u bë emri i një marke më të gjerë, dhe kështu nuk funksiononte më si emër i një modeli specifik; Kështu në vitin 1990 Land Rover i riemërtoi 90 dhe 110 si **Defender 90** dhe **Defender 110** respektivisht. 127 u bë **Defender 130**.

Automjeti, një ekuivalent britanik i Jeep (Willys) i prodhuar nga Lufta e Dytë Botërore, fitoi një reputacion mbarëbotëror për ashpërsinë dhe shkathtësinë. Duke përdorur një shasi me shkallë çeliku dhe një karrocë aliazh alumini, Land Rover fillimisht përdori versione të çmontuara të motorëve Rover. Defender origjinal është ende duke u prodhuar në vendet në zhvillim, pavarësisht ardhjes së Land Rover Defender (L663).

Megjithëse Defender nuk ishte një model i gjeneratës së re, ai përfshiu ndryshime të rëndësishme, krahasuar me serinë Land Rovers, si p.sh. miratimi i sustave me spirale përpara dhe pas, në krahasim me të gjitha sustat me gjethe të mëparshme; me përjashtim të sustave me fletë të pasme në modelet me kapacitet të lartë (ngarkesë). Sustat me spirale ofruan cilësi më të mirë të lëvizjes dhe artikulim të përmirësuar të boshtit. Shtimi i një diferenciali qendror të kyçur në kutinë e transferimit i dha Defender-it aftësinë e përhershme (në rrugë) me katër rrota. Të dy ndryshimet erdhën nga Range Rover, dhe ambientet e brendshme u modernizuan gjithashtu.

Nga ana e jashtme, një kapak me gjatësi të plotë dhe një grilë e integruar me gjerësi të plotë dhe fenerët, të kombinuara me (në fund) një xhami të përparmë me një pjesë, plus harqet e zgjeruara të rrotave që mbulonin boshtet e reja dhe më të gjera, ishin ndryshimet më të dukshme. Fillimisht departamenti i inxhinierisë konservoi një sistem 4WD me kohë të pjesshme, si në modelet e mëparshme, por ai nuk arriti të shitej më, dhe ky opsion u hoq menjëherë në vitin 1984. Ndërsa motori u transferua nga Seria III, një seri e re moderne dhe motorë më të fuqishëm u prezantuan në mënyrë progresive.

Edhe kur injorohet seria Land Rovers dhe ndoshta produktet e vazhdueshme të licencës, prodhimi 33-vjeçar i modeleve 90/110 dhe Defender u rendit si makina e gjashtëmbëdhjetë më e gjatë e një gjenerate në histori në 2020.

Në vitin 2020, Jaguar Land Rover prezantoi gjeneratën e parë të gjithë të re të Land Rover Defenders, duke kaluar nga trupi në shasi në karrocerinë e integruar dhe nga boshtet e gjalla dhe të ngurtë në pezullimin e pavarur përreth. Gama fillimisht ishte e kufizuar në vetëm dy gjatësi të bazës së rrotave përpara se një e treta, Defender 130, të shpallej në 2022. Seria e re Defender është e disponueshme vetëm në karrocat e mbyllura të makinave.

## Referime
Iveco Trakker

parapamje|300x300px|Kontejner mjekësor Iveco Trakker 8x8, qendra e trajnimit luftarak e ushtrisë gjermane, Letzlingen 2019.
**Iveco Trakker** është një kamion i prodhuar nga Iveco për përdorim në ndërtim. Është në dispozicion me një masë totale (pesha bruto e automjetit) prej 19.7–55.1 ton. Ka një kornizë të fortë, aftësi jashtë rrugës, boshte të ndryshme dhe një lëvizje opsionale me të gjitha rrotat.

## Shiko edhe 
Kamioni, Autobusi

## Referime
Mercedes-Benz NG

parapamje|300x300px|Ushtarë të Ushtrisë Xhibutiane në një Mercedes-Benz NG
"**N**ew **G**eneration" është një seri kamionësh nga Daimler-Benz i ndërtuar nga viti 1973 deri në 1988. Më pas u zëvendësua nga seria Mercedes-Benz SK (**S**chwere **K**lasse, "seria e rëndë"). Me "Gjenerata e Re", Daimler- Benz zgjeroi pozicionin e tij në treg në segmentet e kamionëve të mesëm dhe të rëndë. Kabina e tij u përdor gjithashtu nga Mercedes-Benz i Amerikës së Veriut, i cili në mënyrë konfuze e ofroi atë me motorë inline-gjashtë ose pesë si seritë **LP** duke filluar në 1985.

## Shiko edhe 
Kamioni, Iveco Trakker.

## Referime
Funksioni integral logaritmik

Në matematikë, **funksioni** integral logaritmik ose **logaritmi integral** li( *x* ) është një funksion i veçantë . Është i rëndësishëm dhe u përket shumë problemeve të fizikës dhe ka rëndësi në teorinë e numrave . Në veçanti, sipas teoremës së numrave të thjeshtë, është një përafrim shumë i mirë me funksionin e numërimit të numrave të thjeshtë , i cili përcaktohet si sasia e numrave të thjeshtë më pak ose i barabartë me një vlerë të caktuar. x .
djathtas|parapamje|300x300px| Grafiku i funksionit integral logaritmik

## Përfaqësimi integral 
Integrali logaritmik ka një paraqitje në trajtë integrali për të gjithë numrat realë pozitivë x&nbsp;≠&nbsp;1 të dhënë nga integrali i caktuar

:  \operatorname{li}(x) = \int_0^x \frac{dt}{\ln t}. 

Këtu, \ln paraqet logaritmin natyror . Funksioni \frac{1}{\ln t} ka një pol për t=1 dhe integrali për x>1 interpretohet si një vlerë kryesore Koshi ,

:  \operatorname{li}(x) = \lim_{\varepsilon \to 0+} \left( \int_0^{1-\varepsilon} \frac{dt}{\ln t} + \int_{1+\varepsilon}^x \frac{dt}{\ln t} \right).

## Integrali logaritmik i mënjanuar 
Integrali logaritmik i mënjanuar **ose integrali** **logaritmik Eulerian** përkufizohet si

:  \operatorname{Li}(x) = \int_2^x \frac{dt}{\ln t} = \operatorname{li}(x) - \operatorname{li}(2). 

Si i tillë, përfaqësimi integral ka përparësinë e shmangies së polit në fushën e integrimit.

## Përfaqësimi sipas serive 
Funksioni li( *x* ) lidhet me *integralin eksponencial* Ei( *x* ) nëpërmjet ekuacionit

: \hbox{li}(x)=\hbox{Ei}(\ln x), \,\!

i cili vlen për *x*&nbsp;>&nbsp;0. Ky identitet ofron një paraqitje serike të li( *x* ) të dhënë si:

:  \operatorname{li}(e^u) = \hbox{Ei}(u) = 
\gamma + \ln |u| + \sum_{n=1}^\infty {u^{n}\over n \cdot n!} 
\quad \text{ for } u \ne 0 \;, 

ku γ ≈ 0,57721 56649 01532 . . . OEIS : A001620 është konstantja e Euler-Maskeronit . Një seri konvergjente më e shpejtë nga Ramanujani  është

: 
 \operatorname{li}(x) =
 \gamma
 + \ln \ln x
 + \sqrt{x} \sum_{n=1}^\infty
        \frac{ (-1)^{n-1} (\ln x)^n} {n! \, 2^{n-1}}
        \sum_{k=0}^{\lfloor (n-1)/2 \rfloor} \frac{1}{2k+1} .

## Domethënia për teorinë e numrave 
Integrali logaritmik është i rëndësishëm në teorinë e numrave, duke u paraqitur në vlerësimet e sasisë së numrave të thjeshtë më të vegjël se një vlerë e dhënë. Për shembull, teorema e numrave të thjeshtë thotë se:

: \pi(x)\sim\operatorname{li}(x)

ku \pi(x) tregon numrin e numrave të thjeshtë më të vegjël ose të barabartë me x .

Duke supozuar hipotezën e Riemann-it, marrim një lidhje dhe më të fortë: 

: \operatorname{li}(x)-\pi(x) = O(\sqrt{x}\log x)

Për vlera të vogla të x-it, \operatorname{li}(x)>\pi(x) por ndryshesa kthen shenjë një numër i pafundëm herësh me rritjen e x-it, dhe hera e parë që ndodh është diku midis 10 19 dhe 1.4×10 316 .

## Referencat
Muhamed Sherif Pasha el-Kabir

**El Sayed Muhammad Sherif Pashë El-Kebir** (vdiq më 13 shkurt 1865) ishte një shtetar shqiptaro-egjiptian gjatë kohës së Mehmed Aliut të Egjiptit.

## Jeta e hershme 
Babai i Muhamedit ishte një oficer ushtrie i cili u vra në betejë kur djali ishte vetëm katër muajsh. Ai ishte një student i shkëlqyer që ra në sy të xhaxhait të tij, Mehmed Ali Pashës,  Guvernatorit të Përgjithshëm të ardhshëm të Egjiptit, i cili ishte gjithashtu me origjinë nga Kavalla. Mehmed Ali adoptoi El Sayed Muhammad Sherif, dhe kur ky i fundit ishte 12 vjeç, Mehmet Ali e mori në Egjipt dhe e shkolloi me djemtë e tij në një shkollë elitare të njohur si Shkolla e Princave, e cila ndodhej në El-Khanka një qytet 12 milje në verilindje të Kajros.  Muhamed Sherif u martua me një nga vajzat e Mehmed Aliut, duke e bërë atë një djalë të adoptuar si dhe një dhëndër. 

## Shërbimi administrativ 
Muhamed Sherif vazhdoi të bëhej një administrator i rëndësishëm në regjimin e Muhamed Aliut, duke shërbyer si Vali i Damaskut gjatë pushtimit egjiptian nga nëntori 1832 deri në 1840. Ai shërbeu gjithashtu si Ministër i Financave i Egjiptit në 1844.  Pas vdekjes së tij, Muhamedi u la një pasuri të madhe djemve të tij Halilit, Aliut dhe Osmanit. 

El Sayed Muhamed Sherif Pasha El-Kebir përmendet në shumicën e rrëfimeve nën formën e shkurtuar të emrit të tij, që ishte Muhamed Sherif Pasha. Megjithatë, ai nuk duhet të ngatërrohet me Muhamed Sherif Pashën (1826-1887), gjithashtu me origjinë nga Kavalla, i cili shërbeu 3 herë si Kryeministër i Egjiptit në vitet 1870 dhe 1880.

## Referime
Arkivi Shtetëror i Sistemit Gjyqësor

**Arkivi Qendror Shtetërorë i Drejtësisë** është një institucion në varesi të Ministrisë se Drejtësisë së Shqipërisë, i ngarkuar me ruajtjen dhe administrimin e dokumenteve arkivore gjyqësore RHK.

AQSHD siguron administrimin, përdorimin, mirëmbajtjen dhe ruajtjen e dokumenteve arkivore gjyqësore, si dhe sigurimin e aksesit të të dhënave për subjekttet e interesuar. 

## Referime
Arkivi Qendror i Forcave të Armatosura

**Arkivi Qendror i Forcave të Armatosura (AQFA)** u krijua me dekret të Këshillit të Ministrave nr.89, datë 21 mars 1964.

## Historia 
Themeli i krijimit të AQFA ishte një koleksion dokumentesh ushtarake të hartuara nga formacionet politike dhe ushtarake të vendit gjatë Luftës Nacionalçlirimtare, si dhe veprimtaria e Forcave të Armatosura Shqiptare në dy dekadat e para të pasluftës.

Në ditën e Çlirimit të Tiranës, më 17 Nëntor 1944, Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Nacionalçlirimtare, me një urdhër dërguar Korpusit të Ushtrisë, urdhëroi të formohej një komision nga një anëtar i Këshillit të Përgjithshëm Nacionalçlirimtar, i cili do të marrin në dorëzim të gjitha dokumentet zyrtare të shtetit shqiptar, ministrive, bashkive, policisë, ushtrisë kuislinge dhe t'i ruajnë ato me Forcat e Armatosura.

Këto dokumente përbënin bazën për krijimin e një fondi arkivor kombëtar dhe më pas krijimin e institucioneve të ardhshme që do të pasuronin, sistemonin, mirëmbanin dhe përdornin këto dokumente. 

## Referime
Fletorja zyrtare e Shqipërisë

**Fletorja Zyrtare** është gazeta zyrtare e qeverisë së Republikës së Shqipërisë. E botuar në format buletini, revista është nën mbikëqyrjen editoriale të Qendrës së Botimeve Zyrtare e cila është i vetmi institucion në vend i autorizuar për publikimin e tij.  Ai përmban të gjitha aktet administrative dhe ligjore të shtetit në zbatim të neneve 78 dhe 83 të kushtetutës. 

## Historia 
Më 29 mars 1922, Teki Selenica, një zyrtar i lartë qeveritar, i cili më vonë hartoi dhe organizoi regjistrimin e parë të popullsisë të sanksionuar ligjërisht në Shqipëri, botoi numrin e parë të gazetës së tij dyjavore ''"Dit'e re"'' . Më 30 korrik të atij viti, numri i 24-të i gazetës u shndërrua në një revistë zyrtare  me titull "Fletorja Zyrtare", e cila filloi të botonte akte të rëndësishme administrative dhe ligjore të shtetit. Revista u botua në bashkëpunim me Mihal Sherkon, i cili më vonë themeloi Agjencinë Telegrafike Shqiptare dhe bashkëpunëtorin e tij të ngushtë Halil Maçi, ish-sekretar i parë i Zyrës së Shtypit në Ministrinë e Punëve të Jashtme në Qeverinë Kota II.  Është shtypur nga "Shtypshkronja Nikaj", me qendër në Shkodër, e njëjta kompani botuese përgjegjëse për shtypjen e librit të Qarkores. Më 21 dhjetor 1944, revista ndryshoi emrin në Gazeta Zyrtare dhe ishte nën kontrollin e Ministrisë së Shtypit, Propagandës dhe Kulturës Popullore. 

Fletorja Zyrtare iu rikthye emrit origjinal në shkurt të vitit 1992, me propozimin e gazetarit dhe redaktorit letrar Pandeli Koçi. 

## Referime
Qendra e Botimeve Zyrtare

Qendra e Botimeve **Zyrtare** është një institucion i qeverisë shqiptare nën mbikëqyrjen e drejtpërdrejtë të Ministrisë së Drejtësisë. Është përgjegjëse për botimin e Fletores Zyrtare, Buletinin e Lajmeve Zyrtare dhe për përditësimin dhe mirëmbajtjen e Arkivit Elektronik të Akteve dhe botimeve të tjera, në zbatim të ligjit "Për organizimin dhe funksionimin e Qendrës së Botimeve Zyrtare". 

QBZ është përgjegjëse për publikimin e akteve, botimet e shtypura të kodeve të përditësuara dhe përmbledhjet e legjislacionit (sipas temës), ruajtjen dhe mospublikimin e të dhënave, ligjeve dhe akteve të tjera, derisa ato të publikohen në fletoren zyrtare ose në buletinin zyrtar të njoftimeve. 

## Referime
Bik Pepa

**Bik Pepa** (Shkodër, 19 shtator 1925 - 8 gusht 1998) ka qenë komediograf, satirist, poet dhe aktor i estradës. Shquhet si autor i komedisë *Çifti i lumtur*, por edhe për vepra të shkruara si pjesë e fushatave antifetare të Revolucionit Kulturor, të tilla si *Feja lakuriq* (1967).

## Biografia 
## Referime
Qarkorja

**Qarkorja** ishte një dokument zyrtar shtetëror i qeverisë shqiptare, i përdorur në formën e një direktive nga një zyrtar ose ent më i lartë qeveritar që përmban një urdhër, udhëzim ose njoftim të rëndësishëm dhe i dërguar në mënyrë të barabartë për të gjitha subjektet më të ulëta dhe vartësit. Qarkorja shihej si një mjet i domosdoshëm komunikimi midis të gjitha niveleve të qeverisjes, kur mungonte etika në përdorimin e informacionit shtetëror, rendi zyrtar dhe burokracia e duhur. 

## Dizajni 
Letrat ballore më të hershme të një qarkoreje tregonin në anën e majtë të titullit emrin zyrtar të vendit, departamentin përgjegjës për dërgimin e itj dhe numrin e regjistruar. Në anën e djathtë ishte shtypur vendndodhja dhe data. Pak më poshtë saj shohim të nënvizuar fjalën “Qarkore” e ndjekur nga vartësi marrës.

Letra është e ndarë në dy pjesë. Pjesa e sipërme përmban udhëzime të hollësishme, duke shfaqur profesionin dhe emrin e zyrtarit që e shkruan atë.

Pjesa e poshtme, e cila ndahet me një rresht, tregon emrin e vartësit, numrin, vendndodhjen dhe datën pjesërisht me numra romakë. Ajo zgjeron më tej udhëzimet e dhëna më sipër dhe finalizohet me vulën zyrtare dhe nënshkrimin e zyrtarit të nivelit më të ulët që e merr atë. 

Qarkoret janë ende në përdorim sot në Shqipëri. Institucionet qeveritare i referohen si *urdhër* (urdhër) dhe *udhëzim* (udhëzim). Në emrin e tyre origjinal, qarqet përdoren kryesisht nga organizata fetare dhe jofitimprurëse.  Në Kosovën fqinje, një dokument i ngjashëm i quajtur *Qarkore Informative* përdoret për të udhëzuar dhe informuar administratën dhe institucionet e tjera publike. 

## Referime
Arkivi Qendror Teknik i Ndërtimit

**Arkivi Qendror Teknik i Ndërtimit** (**AQTN**) u krijua më 26 korrik 1993 në Tiranë, Shqipëri. Ai mblodhi projektet teknike të ndërtimit të ish-instituteve (ISP, N.GJ. GJ, ISPUK, ISPUN, ISPU) që i përkisnin fondit të ish- Ministrisë së Ndërtimit të Shqipërisë, materiale nga vendimet e Bashkisë së Tiranës dhe të KRRTSH. Arkivi i dokumentave të AQTN ka mbi 45,000 dosje dhe 556,000 faqe, me dokumentin e parë që daton në vitin 1911 "Rindërtimi i urës së Bunës". Detyra kryesore e arkivit është ruajtja, mirëmbajtja dhe administrimi i dokumentacionit teknik në fushën e ndërtimit për të përmbushur kërkesat e subjekteve private dhe publike për dokumentacionin teknik që disponon.  

## Referime
Vaukluza

**Vaucluse** (  ; Provençal: *Vauclusa*   ose   ) është një departament në rajonin juglindor francez të Provencës-Alpeve-Bregut të Kaltër . Ajo kishte një popullsi prej 561,469 që nga viti 2019.  Prefektura e departamentit është Avinjoni .

E ka marrë emrin nga një burim, Fontaine de Vaucluse, një nga burimet më të mëdha karstike në botë. Vetë emri Vaucluse rrjedh nga latinishtja  ("lugina e mbyllur") pasi lugina përfundon në një faqe shkëmbi nga ku buron burimi.

## Historia 
Vaukluza u krijua më 12 gusht 1793 nga pjesë të departamenteve Gryka e Ronës, Droma dhe Alpet e Poshtme, më vonë u quajt Alpet e Provencës së Sipërme . Departamenti i atëhershëm rural ishte, si qyteti i afërt i Lionit, një vatër e Rezistencës Franceze në Luftën e Dytë Botërore .

## Gjeografia 
[majtas|parapamje| [Fontaine de Vaucluse (pranverë)|Fontaine de Vaucluse është burimi i Sorgues . Karakterizohet nga një lëvizje lart e ujit nga thellësia mbi  .]]
Vaukluza kufizohet nga Rona në perëndim dhe Durenca në jug. Malet zënë një pjesë të konsiderueshme të gjysmës lindore të departamentit, me Malin Ventor(1,912 m), i njohur gjithashtu si "Gjigandi i Provencës", që dominon peizazhin. Vargmalet e tjera të rëndësishme malore përfshijnë Dentelles de Montmirail, Monts de Vaucluse dhe Luberon .

Frutat dhe perimet kultivohen në sasi të mëdha në pjesët më të ulëta të departamentit, në një nga fushat më pjellore në Francën Jugore . Departamenti Vaucluse ka një enklavë mjaft të madhe brenda departamentit Drôme, kantoni i Valréas ( Enklava e Papëve ).

Vaukluza është gjithashtu i njohur për karstin e tij, duke përfshirë burimin karstik Fontaine de Vaucluse pas së cilës janë emëruar "Zgjimet e Vaukluzës".

### Qytetet kryesore 
Komuna më e populluar është Avinjoni, prefektura. Që nga viti 2019, ka 6 komuna me më shumë se 20,000 banorë: 

## Demografia 
Zhvillimi i popullsisë që nga viti 1801:

## Turizmi 

Skeda:Saint-benezet in southeastern France.jpg|Ura e Shën-Benezetit në Avinjon
Skeda:Brantes Vue d'ensemble 5.JPG|Brantes
Skeda:TrBogen Orange.jpg|Harku Triumfal i Orange
Skeda:DentelleMontmirail.jpg|Dentelles de Montmirail
Värmland

**Värmland** është një provincë në Suedinë perëndimore, në veri të Vänern. Kufizohet me Västergötland dhe Dalsland në jug, Østlandet (në Norvegji) në perëndim dhe Västmanland dhe Närke në lindje dhe Dalarna në verilindje. Provinca fillimisht ishte pjesë e Götaland, dhe u bë pjesë e Svealand në vitin 1815.

## Gjeografia
Liqeni më i madh është Vänern. Shumica e përrenjve me rëndësi të çojnë në Vänern. Megjithatë, krahina është e pasur me liqene, pellgje dhe përrenj të vegjël. Peizazhi, me male dhe liqene, zakonisht konsiderohet si piktoresk dhe ka frymëzuar piktorët dhe shkrimtarët.

Ka disa pllaja malore në pjesën perëndimore të Värmland, e cila është në Malet Skandinave. Lartësitë më të larta gjenden në pjesët veriore, me pllaja 500–700 metra. Këtu ndodhet edhe maja më e lartë, Granberget në Höljes, 701 metra.

Pjesa lindore e Värmland llogaritet si pjesë e Bergslagen, *Rrethi Qendror i Minierave Suedeze*. Terreni i tij është mjaft kodrinor, me disa kodra të larta: *Hvitklinten* (414 m.), *Dalkarlsberget* (450 m.) dhe *Vålbergsrös* (476 m.).

Kjo pjesë e Värmland është e pasur me minerale, më së shumti mineral hekuri që ekziston në sasi të mëdha.

## Kultura dhe letërsia
[parapamje|djathtas|Rezidenca e Selma Lagerlöf *Mårbacka* në [Sunne, Suedi|Sunne.]]

Provinca ka tradita të fuqishme letrare dhe muzikore dhe ka lindur disa nga autorët më të njohur dhe më të dashur të Suedisë. Në shekullin e 19-të, disa autorë kryesorë e kishin origjinën e tyre këtu dhe mbajtën lidhje me Värmland, mes tyre Erik Gustaf Geijer, Esaias Tegnér, Gustaf Fröding dhe fituesja e Çmimit Nobel Selma Lagerlöf. Romani i Lagerlöf, Saga e Gösta Berling, është një saga neo-romantike që zhvillohet në Värmland në vitet 1820 dhe 1830. Gjithashtu u bë një film me Greta Garbo. Ajo u bë gjithashtu një opera, I cavalieri di Ekebù, nga kompozitori italian Riccardo Zandonai në vitin 1925.

Arsimi, teatri dhe një mënyrë jetese disi magjepsëse u nxitën nga zotëria tokësore dhe pasuria e krijuar përmes një tregtie të gjallë të hekurit vendas, si dhe nga pozicioni i peizazhit në skajin midis qytetërimit dhe shkretëtirës, i cili frymëzoi artin, letërsinë dhe folklorin. Gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 19-të, industria e përpunimit të hekurit u hoq kryesisht nga revolucioni në industrinë e çelikut, i cili e bëri Evropën Qendrore dhe Shtetet e Bashkuara jashtëzakonisht superiore në këtë fushë, dhe kriza e përgjithshme ekonomike në të gjithë Evropën e viteve 1870. dhe vitet 1880, dhe emigrimi i mëpasshëm në Amerikën e Veriut, tronditi peizazhin. Pasoja, megjithatë, ishte që autorët si Lagerlöf dhe Fröding të bëhen më të vetëdijshëm për trashëgiminë e krahinës së tyre, dhe ata të dy u mbështetën në atë që mendonin se ishte një traditë gojore e tregimit dhe legjendave lokale. Ky theksim në përrallat me teksturë të pasur, shpesh romantike ose burleske, të cilat gjithsesi e tejkalojnë atë vendase, ka mbetur në fokus të shkrimtarëve të mëvonshëm, si Göran Tunström (1937–2000) dhe Lars Andersson (l. 1954).

Traditat muzikore kanë frymëzuar një numër muzikantësh të shquar, si këngëtarët Zarah Leander, Monica Zetterlund dhe Rigmor Gustafsson.

## Referime
Eure

**Eure** (  , Shqip: Ëra) është një departament në Normandi në Francën Veriperëndimore, i quajtur pas lumit Ërë . Prefektura e saj është Évreux . Në vitin 2019, Ëra kishte një popullsi prej 599,507. 

## Historia 
Ëra është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790. Ajo u krijua nga një pjesë e ish- provincës së Normandisë . Emri në fakt është marrë nga lumi Ërë që rrjedh kryesisht në këtë departament.

Pas fitores së aleatëve në Waterloo, Ëra u pushtua nga trupat prusiane midis qershorit 1815 dhe nëntorit 1818.

Në vazhdën e grushtit të shtetit të dhjetorit të Louis-Napoléons të vitit 1851, Ëra ishte një nga departamentet e vendosura nën një gjendje të jashtëzakonshme për të shmangur rezistencën ndaj regjimit post-republikan . Në këtë rast u arrestuan më pak se 100 kundërshtarë të qeverisë në Ërë. 

## Gjeografia 
Ëra është pjesë e rajonit aktual të Normandisë dhe është i rrethuar nga departamentet e Senës Detare, Uazës, Luginës së Uazës, Yvelinesit, Ërës dhe Luarës, Orne dhe Calvados . Ajo gjithashtu ka një vijë të shkurtër bregdetare brenda Oqeanit Atlantik përtej grykëderdhjes së Senës .

Departamenti është një pllajë kryesisht e pyllëzuar e kryqëzuar nga luginat e lumit Senë dhe degët e tij. Lartësia varion nga niveli i detit në veri deri në 248 metra mbi të në jug.

### Qytetet kryesore 
Komuna më e populluar është Évreux, prefektura. Që nga viti 2019, ka 5 komuna me më shumë se 10,000 banorë: 

## Demografia 
### Raundi i dytë i zgjedhjeve presidenciale 
## Turizmi 
Atraksioni kryesor turistik është Giverny (  nga Vernon) ku mund të shihet shtëpia dhe kopshti i Claude Monet, si dhe vende të tjera me interes (shih lidhjet e jashtme, më poshtë).

Abacia e Becit dhe Château-Gaillard pranë Les Andelys janë atraksione të tjera të rëndësishme turistike.

Kështjella e Buisson de May u ndërtua nga arkitekti mbretëror Jacques Denis Antoine nga 1781 deri në 1783.
Skeda:Chateau de Beaumesnil.jpg|
Skeda:Chateau-de-Gisors.jpg|
Skeda:Giverny - maison Claude Monet01.jpg|
Skeda:Louviers eglise.jpg|
Skeda:Chateau gaillon.jpg|
Garonë e Epërme

**Haute-Garonne** (  ; Ocitanisht: *Nauta Garona* , shqiptuar si [ˈnawto ɡaˈɾuno] ; Shqip: *Garona e Epërme* ) është një departament në rajonin Ocitania të Francës Jugperëndimore. Emërtuar pas lumit Garonë, i cili rrjedh nëpër departament. Prefektura dhe qyteti kryesor i saj është Tuluza, i katërti më i madhi i vendit. Në vitin 2019, ajo kishte një popullsi prej 1,400,039 banorësh. 

## Historia 
Garona e Epërme është një nga 83 departamentet origjinale të krijuara gjatë Revolucionit Francez më 4 mars 1790. Ajo u krijua nga një pjesë e ish provincave të Lengodokut dhe Gyjenës / Gaskonisë .

Departamenti ishte fillimisht më i madh. Zvogëlimi i zonës së tij rezultoi nga një dekret perandorak i datës 21 nëntor 1808 dhe i cili krijoi departamentin fqinj të Tarn-dhe-Garonës, në veri. Departamenti i ri, i krijuar në përgjigje të lutjeve të politikanëve të ndryshëm të fuqishëm lokalë, mori territor nga pesë departamente përreth, përfshirë Garonën e Epërme. Rrethet e humbura ndaj Tarnit-dhe-Garonës në 1808 ishin ato të Montech dhe Castelsarrasin .

## Gjeografia 
majtas|parapamje| Harta e Garonës së Epërme me qytetet dhe qytezat kryesore të saj
Departamenti përshkohet nga rrjedha e sipërme e lumit Garonë (prandaj emri) për gati  . Kufijtë e departamentit ndjekin lumin. Garona hyn në Francë nga Spanja në qytetin e Fosit, dhe kalon nëpër Tuluzë dhe largohet nga departamenti. Jugu ekstrem i departamentit shtrihet në vargmalin e Pirenejve dhe është shumë malor. Lartësia më e lartë është Maja e Perdiguère, në 3 222 metra mbi nivelin e detit.

## Demografia 
Banorët e departamentit quhen *Garonarë të Epërm* . Përqendrimi më i madh i popullsisë është rreth Tuluzës . Jugu i departamentit është shumë pak i populluar. Departamenti kishte një popullsi prej 1.4 milion që nga regjistrimi i vitit 2019. Të rinjtë janë të përfaqësuar mirë me 55% të popullsisë nën moshën 40 vjeç dhe prej tyre, 16% janë nga mosha 20 deri në 29 vjeç. Kjo është pjesërisht sepse Tuluza është një qytet i rëndësishëm universitar . Departamenti ka marrë gjithashtu migrim të konsiderueshëm nga pjesë të tjera të vendit.

### Qytetet kryesore 
Komuna më e populluar është Tuluza, prefektura e departamentit. Që nga viti 2019, ka 8 komuna me më shumë se 15,000 banorë: 

## Turizmi 
### Pamjet kryesore 
Pamjet kryesore të Garonës së Epërme përfshijnë:
Skeda:Toulouse Capitole Night Wikimedia Commons.jpg|Capitole de Toulouse natën
Skeda:Laréole - Le chateau - Façade Nord Ouest.jpg|Kështjella e Laréole
Skeda:Bagnères-de-Luchon vue Pyrénées.JPG|Vargmali i Pirenejve i parë nga Bagnères-de-Luchon
Skeda:Lac d'OO-01.jpg|Liqeni i Oôsë
Skeda:Ariane 5 at Cite de l'Espace 2.jpg|Qyteti i hapësirës

### Sportet dimërore 
Departamenti ka katër resorte skish :

* Peyragudes (1600 m -2450 m), 55&nbsp;km shpate
* Luchon-Superbagnères (1440 m - 2260 m), 30&nbsp;km shpate
* Le Mourtis (1380 m - 1816 m), 22&nbsp;km shpate
* Bourg-d'Oueil (1350 m - 1500 m)

## Referencat
Leo Freundlich

thumb|Leo Freundlich
 shkruar nga Leo Freundlich. ]]
**Leo Freundlich** ( 23 prill 1875 Bělá - 12 shkurt 1953 Thônex  ) ishte një gazetar dhe politikan austriak dhe çek me kombësi gjermane dhe me origjinë hebreje, në fillim të shekullit të 20-të një anëtar socialdemokrat i Reichstagut, në periudhën mes dy luftërave botërore. përfaqësuesi diplomatik i Shqipërisë në Austri.

## Biografia 
Leo Freundlich lindi në Béla, Galicia, në një familje hebreje. Ai ishte aktiv në lëvizjen socialiste që në moshë të re, punoi si redaktor i shtypit të punëtorëve në Ústí nad Labem . Këtu ai takoi gruan e tij të ardhshme Emma Freundlich (1878–1848  ), vajzën e ish-kryebashkiakut të Ústí Kögler. Ata u martuan në Skoci në vitin 1900 dhe u transferuan në Šumperk . Të dy bashkëshortët ishin aktivë publikisht dhe politikisht. Ata morën pjesë në krijimin e një kooperativë konsumatore. Leo botoi gazetën e krahut të majtë *Volkswacht* . Ai u burgos për tre javë për sulme verbale ndaj Kishës Katolike. 

Në fillim të shekullit, ai u përfshi në politikën kombëtare. Në zgjedhjet për Këshillin Perandorak të vitit 1907, të mbajtura për herë të parë me votim universal dhe të barabartë, ai fitoi një mandat në Këshillin Perandorak (legjislaturën kombëtare) për njësinë zgjedhore gjermane të Moravës 16. Ai iu bashkua fraksionit parlamentar të Klubit të Social Demokratëve Gjermanë .  Ai prezantohet profesionalisht si kryeredaktor. 

Menjëherë pas largimit të tij nga Këshilli Perandorak, Leo Freundlich u divorcua nga gruaja e tij Ema, e cila më pas u profilizua përgjithmonë si një figurë e shquar në lëvizjen punëtore dhe kooperativat austriake. Në vitet 1911–1912, Leo Freundlich u mor gjerësisht me çështjen shqiptare në Vjenë. Ai botoi një përmbledhje analizash për etninë shqiptare dhe foli me dashamirësi për aspiratat kombëtare shqiptare. Libri *Albaniens Golgatha* i vitit 1913 prezantoi më pas shtypjen e shqiptarëve nga trupat serbe gjatë Luftërave Ballkanike. 

Në periudhën ndërmjet dy luftërave botërore, Freundlich punoi në Vjenë si sekretar shtypi i Shqipërisë. Ai u zgjodh për këtë detyrë nga Ahmet Zogu . Madje ai mori pjesë në zgjedhjen e pasuksesshme të gruas për sundimtarin shqiptar dhe në vitet 1930 loboi për interesat e biznesit shqiptar në Evropën Qendrore. Ai jetoi në Vjenë deri në gusht të vitit 1938, por për shkak të rritjes së përndjekjes racore, u transferua në Zvicër, ku punoi në përfaqësinë shqiptare në Lidhjen e Kombeve në Gjenevë. Ai qëndroi këtu edhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, kur jetoi në kushte të këqija dhe u mbështet financiarisht nga dy vajzat e tij që jetonin në Nju Jork. Kur komunistët morën pushtetin në Shqipëri pas luftës, ai u përpoq pa sukses t'i drejtohej zëvendëskryeministrit Koçi Xoxe, me dëshirën për t'u bërë Konsull Nderi i Shqipërisë në Vjenë. Vdiq në vitin 1953 afër Gjenevës.

## Shih edhe 
* Golgota Shqiptare

## Referime 
## Lidhje të jashtme 
* Albaniens Golgatha (English)
Jodie Whittaker

**Jodie Whittaker lindi ne 17 qeshor dhe vdiq me 1982 ne moshen 40 vjec. Eshte** një aktore angleze e cila është  e njohur për portretizimin e "mishërimit të trembëdhjetë  te doktorrit " in *Doctor Who* (2017–2022) dhe Beth Latimer në *Broadchurch* (2013–2017).

Ajo u bë e njohur në debutimin e saj të filmit artistik të vitit 2006,"*Venus"* për të cilin mori nominimet për Çmimin e Filmit të Pavarur Britanik dhe Çmimin Satelitor . Ajo u vlerësua më vonë për rolet e saj në filmin fantastiko-shkencor filmi *Sulm Blloku (*2011) dhe *filmi "pasqyra e zez* "ne ne episodin "gjithe historia juaj"(2011)
Sindroma Asperger

**Sindroma Asperger** (**SA**), e njohur gjithashtu si **Asperger**, është një çrregullim zhvillimi i karakterizuar nga vështirësi të konsiderueshme në ndërveprimin shoqëror dhe komunikimin joverbal, shoqëruar nga modele të kufizuara dhe të përsëritura të sjelljes dhe interesave.  Si një çrregullim më i butë i spektrit të autizmit (ҪSA), ai ndryshon nga ҪSA-të e tjera nga gjuha dhe inteligjenca relativisht normale.  Ngathtësia fizike dhe përdorimi i pazakontë i gjuhës janë të zakonshme, edhe pse nuk kërkohen për diagnozë.   Shenjat shfaqen përgithësisht përpara moshës 2 vjeçare e në shumicën e rasteve zgjasin gjatë gjithë jetës së një personi.  Besohet gjithashtu se faktorët mjedisorë luajnë një rol.  Mbetet brenda Klasifikimit Ndërkombëtar të Sëmundjeve ( ICD-11 ) që prej vitit 2019  si një nënlloj i çrregullimeve të spektrit të autizmit.  

Nuk ekziston një trajtim i vetëm dhe efektshmëria e ndërhyrjeve të veçanta mbështetet vetëm në të dhëna të kufizuara.  Ndërhyrjet mund të përfshijnë trajnimin për aftësitë sociale, terapinë konjitive të sjelljes, terapinë fizike, terapinë e të folurit, trajnimin e prindërve dhe mjekimet për problemet shoqëruese, të tilla si humori ose ankthi.  Disa studiues dhe individë në spektrin e autizmit kanë mbështetur një ndryshim në qëndrime drejt pikëpamjes se çrregullimet e spektrit të autizmit përbëjnë diçka ndryshe më tepër se një sëmundje që duhet trajtuar ose kuruar.  

Në vitin 2015, Asperger u përllogarit të prekë 37.2 milionë individë në mbarë botën.   Sindroma është emëruar pas pediatrit austriak Hans Asperger, i cili në vitin 1944 përshkroi fëmijët nën kujdesin e tij, të cilët krijonin miqësi me vështirësi, nuk kuptonin gjestet apo ndjenjat e të tjerëve, përfshiheshin në biseda të njëanshme për interesat e tyre të preferuara dhe ishin të ngathët.  Koncepti modern i sindromës Asperger u shfaq në vitin 1981 dhe përjetoi një periudhë popullarizimi.    U shndërrua në një diagnozë të standardizuar në fillim të viteve 1990.  Mbeten ende shumë pikëpyetje dhe polemika.  Pjesërisht për shkak të kësaj, përqindja e individëve të prekur nuk është përcaktuar plotësisht. 

## Bibliografia
Jackie Lane

**Jackie Lane** lindi me 10 korrik 1941 dhe   vdiq  ne 23  qershor  . Ishte një aktore angleze e njohur për rolin e saj si Dodo Chaplet, një "shoqëruese e Doktorit" në serialin televiziv fantastiko-shkencor të BBC -së *Doctor Who* . Ajo luajti rolin nga shkurti - korrik 1966 së bashku me William Hartnell si Doktor.

Jacqueline Joyce Lane lindi në Mançester në 1941 nga babai  Jack dhe mamaja  Ena Lane. Babai i saj (një krijues i parukeve teatrale dhe grimier)  e solli në kontakt me teatrin që në moshë të re dhe gjithçka që ajo donte të bënte ishte aktrimi. Pas diplomimit nga grupet lokale të dramës, ajo bëri audicion për rolin kryesor në adaptimin e filmit të" Tony Richardson" të *A Taste of Honey* . Edhe pse ajo nuk e mori pjesën, audicioni çoi në dy vjet punë në Teatrin e Bibliotekës në Mançester. Midis roleve, ajo punonte si temp, pasi kishte studiuar stenografinë dhe shkrimin me  insistimin e prindërve të saj. 

Lane bëri paraqitje të herë pas hershme në prodhimet televizive dhe radiofonike të BBC, duke përfshirë prodhimin radiofonik të Anna Neagle të" *Wonderful Things* "në 1958,  me Charlie Drake në produksionin televiziv *Grandad  ishte mundese*  në 1959,  dhe si panelist në" *Jure juke boks"* në 1961. Në vitin 1961 ajo u shfaq në shfaqjen televizive *Z-Cars* dhe ne 1963 mori rolin e "Rosemary Grey "në BBC  kompost i telenovelave.

Në vitin 1966, ajo mori pjesë në D*octor Who*, duke luajtur " Dodo Chaplet," së bashku me mishërimin e parë të Doktorit, të luajtur nga William Hartnell . Personazhi i saj u përplas në brendesi ne ne Wimbledon Common, duke e ngatërruar atë me një kuti të vërtetë policie. Koha e saj në emision ishte jetëshkurtër, pasi producentja e re nuk e rinovoi kontratën e saj njëvjeçare. Megjithatë, ajo ende e gjeti veten duke u intervistuar për kohën e saj në shfaqje tre dekada më vonë.  dhe menaxhoi një seri tjetër të rregullt, Nicholas Courtney .  Ajo doli në pension në vitin 2000, por qëndroi e zënë duke lexuar me fëmijët në një shkollë fillore lokale në" Maida Vale."