Feja në Gjermaninë naziste

Gjermania naziste ishte një komb me shumicë dërrmuese të krishterë. Një regjistrim në maj 1939, gjashtë vjet në epokën naziste pas aneksimit të Austrisë dhe Çekosllovakisë në Gjermani, tregon se 54% e popullsisë e konsideronte veten protestante, 41% e konsideronte veten katolike, 3.5% të vetidentifikuar si *Gottgläubig* (shqip. "besimi në Zot"), dhe 1.5% si "ateist".

Pakicat më të vogla fetare si Dëshmitarët e Jehovait dhe Besimi Bahá'í u ndaluan në Gjermani, ndërsa çrrënjosja e judaizmit u tentua së bashku me gjenocidin e adhruesve të tij. Ushtria e Shpëtimit u zhduk nga Gjermania dhe Kisha Adventiste e Ditës së Shtatë u ndalua për një kohë të shkurtër, por për shkak të kapitullimit nga autoritetet e kishës, u rivendos më vonë. Në mënyrë të ngjashme, astrologët, shëruesit, fallxhorët dhe magjitë ishin të gjitha të ndaluara.  Disa grupe të pakicave fetare kishin një marrëdhënie më të ndërlikuar me shtetin e ri, si Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme (LDS), e cila tërhoqi misionarët e saj nga Gjermania dhe Çekosllovakia në vitin 1938. Degët e kishës gjermane LDS u lejuan të vazhdonin të vepronin gjatë gjithë luftës, por u detyruan të bënin disa ndryshime në strukturën dhe mësimet e tyre. Partia Naziste ishte shpesh në mosmarrëveshje me Papën, i cili e denoncoi partinë duke pretenduar se kishte një rimeso antikatolike.

Kishte pikëpamje të ndryshme midis udhëheqësve nazistë për të ardhmen e fesë në Gjermani. Radikalët antikishë përfshinin sekretarin personal të Hitlerit, Martin Borman, propagandistin Alfred Rosenberg dhe Reichsführer-SS Heinrich Himmler. Disa nazistë, si Hans Kerrl, i cili shërbeu si Ministër i Hitlerit për Çështjet e Kishës, mbrojti "Krishterimin Pozitiv" një formë unike naziste të krishterimit që hodhi poshtë origjinën hebraike të krishterimit dhe Testamentin e Vjetër dhe e portretizoi krishterimin "e vërtetë" si një luftë kundër hebrenjve, me Jezusin të përshkruar si një arian.

Nazizmi donte të transformonte vetëdijen subjektive të popullit gjermanqëndrimet, vlerat dhe mentalitetet e tijnë një "komunitet kombëtar" të vetëm dhe të bindur. Nazistët besonin se do të duhej të zëvendësonin besnikërinë klasore, fetare dhe rajonale. Nën procesin e *Gleichschaltung* (nazifikimit), Hitleri u përpoq të krijonte një kishë protestante të unifikuar të Rajhut nga 28 kishat protestante ekzistuese të Gjermanisë. Plani dështoi dhe u rezistua nga Kisha Rrëfyese. Persekutimi i Kishës Katolike në Gjermani pasoi pushtimin nga nazistët. Hitleri lëvizi shpejt për të eliminuar katolicizmin politik. Mes ngacmimeve të Kishës, traktati i konkordatit të Rajhut me Vatikanin u nënshkrua në vitin 1933 dhe premtoi se do të respektonte autonominë e Kishës. Hitleri shpërfillte në mënyrë rutinore konkordatin, duke mbyllur të gjitha institucionet katolike, funksionet e të cilave nuk ishin rreptësisht fetare. Klerikë, murgesha dhe udhëheqës laikë u vunë në shënjestër, me mijëra arrestime gjatë viteve që pasuan. Kisha Katolike akuzoi regjimin për "armiqësi themelore ndaj Krishtit dhe kishës së tij". Shumë historianë besojnë se nazistët synonin të zhduknin format tradicionale të krishterimit në Gjermani pas fitores në luftë.
[parapamje| Ministri nazist i propagandës, [Xhozef Gëbels, ndër nazistët më agresivë antikishë, shkroi se ekzistonte "një kundërshtim i pazgjidhshëm midis botëkuptimit të krishterë dhe një botëkuptimi heroiko-gjerman".]]