Lista e Perandorëve Bizantinë

Kjo është një **listë e perandorëve bizantinë** që nga themelimi i Kostandinopojës në 330 pas Krishtit, që shënon fillimin konvencional të Perandorisë Romake Lindore, deri në rënien e saj në Perandorinë Osmane në 1453 pas Krishtit. Përfshihen vetëm perandorët që njiheshin si sundimtarë legjitimë dhe ushtronin autoritet sovran, me përjashtim të bashkëperandorëve të vegjël ( *symbasileis* ) të cilët nuk arritën kurrë statusin e sundimtarit të vetëm ose të lartë, si dhe të uzurpatorëve ose rebelëve të ndryshëm që pretendonin titull perandorak.

Lista e mëposhtme fillon me Konstandinin e Madh, perandorin e parë të krishterë, i cili rindërtoi qytetin e Bizantit si kryeqytet perandorak, Kostandinopojën, dhe që u konsiderua nga perandorët e mëvonshëm si sundimtari model. Ishte nën Konstandinin që u shfaqën karakteristikat kryesore të atij që konsiderohet shteti bizantin: një shtet romak i përqendruar në Kostandinopojë dhe i dominuar kulturalisht nga Lindja Greke, me krishterimin si fe shtetërore .

Perandoria Bizantine ishte vazhdimi i drejtpërdrejtë ligjor i gjysmës lindore të Perandorisë Romake pas ndarjes së Perandorisë Romake në 395. Perandorët e renditur më poshtë deri në Theodosius I në 395 ishin sundimtarë të vetëm ose të përbashkët të gjithë Perandorisë Romake. Perandoria Romake Perëndimore vazhdoi deri në 476. Perandorët bizantinë e konsideronin veten si perandorë romakë të ligjshëm në vazhdimësi të drejtpërdrejtë nga Augusti;  termi "bizantin" u krijua nga historiografia perëndimore vetëm në shekullin e 16-të. Përdorimi i titullit "Perandor Romak" nga ata që sundonin nga Kostandinopoja nuk u kundërshtua vetëm pas kurorëzimit papnor të Karlit të Frankut si Perandor Romak i Shenjtë (25 dhjetor 800), i bërë pjesërisht në përgjigje të kurorëzimit bizantin të perandoreshës Irene, pretendimi i së cilës., si grua, nuk u njoh nga Papa Leo III .

Në praktikë, sipas sistemit politik helenistik, perandorit bizantin i ishte dhënë fuqi totale nëpërmjet Zotit për të formuar shtetin dhe subjektet e tij, ai ishte autoriteti dhe ligjvënësi i fundit i perandorisë dhe e gjithë puna e tij ishte në imitim të mbretërisë së shenjtë të Zoti, edhe sipas parimeve të krishtera, ai ishte përfituesi dhe mbrojtësi i fundit i popullit të tij. 

Titulli i të gjithë Perandorëve para Herakliut ishte zyrtarisht " *August* ", megjithëse u përdorën edhe tituj të tjerë si *Dominus* . Emrat e tyre u paraprinë nga *Imperator Cezari* dhe pas tyre *Augusti* . Pas Herakliut, titulli zakonisht u bë *Basileus* grek (gr. Βασιλεύς), që më parë do të thoshte sovran, megjithëse *Augustus* vazhdoi të përdorej me një kapacitet të reduktuar. Pas krijimit të Perandorisë së Shenjtë Romake rivale në Evropën Perëndimore, titulli " *Autokrator* " (gr. Αὐτοκράτωρ) u përdor gjithnjë e më shumë. Në shekujt e mëvonshëm, Perandori mund të quhej nga të krishterët perëndimorë si "Perandori i Grekëve". Nga fundi i Perandorisë, formula standarde perandorake e sundimtarit bizantin ishte "(Emri i Perandorit) në Krishtin, Perandor dhe Autokrat i Romakëve" (krh. Ῥωμαῖοι dhe Rûm). 

Në periudhën mesjetare, dinastitë ishin të zakonshme, por parimi i trashëgimisë trashëgimore nuk u zyrtarizua kurrë në Perandori,  dhe trashëgimia trashëgimore ishte një zakon dhe jo një parim i pacenueshëm. 

= Lista =

= Shënime =

= Burime =