open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
10 Lekë (2000)

**10 Lekë** (2000)

Monedha 10 Lekë e hedhur në qarkullim nga Banka e Shqipërisë në vitin 2000 është një prej monedhave të përdorura më shpesh në Shqipëri. Kjo monedhë është pjesë e serisë së monedhave të reja të emetuara pas rënies së regjimit komunist dhe përfaqëson një periudhë të rëndësishme të tranzicionit dhe zhvillimit ekonomik të vendit. 

Në anën e përparme të monedhës, është paraqitur Kalaja e Beratit, një nga monumentet më të rëndësishme historike dhe kulturore të Shqipërisë. Kalaja e Beratit është një simbol i qëndresës dhe i historisë së pasur të vendit. Në pjesën e sipërme të monedhës është shkruar "REPUBLIKA E SHQIPERISE", ndërsa poshtë imazhit të kalasë është shkruar viti i emetimit, "2000". Kjo paraqitje është realizuar nga Namik Prizëreni. 

Përshkrimi:

Pamje: Kalaja e Beratit

Teksti: REPUBLIKA E SHQIPERISE

2000

KALAJA E BERATIT

Gdhëndur: Namik Prizëreni

Në anën e pasme të monedhës, është paraqitur vlera nominale "10 LEKE" e rrethuar nga degët e ullirit, një simbol i paqes dhe prosperitetit. Kjo anë gjithashtu është projektuar nga Namik Prizëreni.

Përshkrimi:

Pamje: Vlera nominale dhe degët e ullirit

Teksti: 10 LEKE

Gdhëndur: Namik Prizëreni

Monedha ka një trashësi (me rrudha), e cila ndihmon në identifikimin dhe ndarjen e saj nga monedhat e tjera në përdorim të përditshëm.

Karakteristikat:

Emetues: Shqipëria

Periudha: Republika e Katërt (1990 - prezant)

Tipi: Monedhë e zakonshme

Datat e emetimit: 1996-2000

Vlera: 10 lekë (10 ALL = 0,10 EUR)

Monedha: Leku i ri (1965 - prezant)

Përbërja: Kupro-aluminium-nikel

Pesha: 3,6 g

Diametri: 21,25 mm

Trashësia: 1,5 mm

Forma: Rrumbullake
    
Kjo monedhë është një pjesë e rëndësishme e koleksionit të numizmatikës shqiptare dhe përfaqëson një pjesë të historisë moderne të Shqipërisë. Dizajni i saj i detajuar dhe përbërja e qëndrueshme e bëjnë atë të dallueshme dhe të vlefshme për përdorim të përditshëm dhe për koleksionistët. 

## Burimet
200 kilometërshi në Buenos Aires, 2006

200 kilometërshi në Buenos Aires në vittin 2006 është edicioni i tretë i kësaj gare me makina turistike në sezonin TC2000. Gara u mbajt në Autódromo Juan y Óscar Gálvez në Buenos Aires. .

## Raportimi 
Para më shumë se 45,000 spektatorëve, duke shfaqur shumë aftësi dhe shkathtësi, Matías Rossi i Argjentinës dhe Alain Menu i Zvicrës, në bordin e një Shevrolet Astra të ekipit Shevrolet Elaion, çifti u bë fitues i edicionit të tretë të 200 km të Buenos Airesit, raundi i 12-të i kampionatit argjentinas TC2000. Vendi i dytë shkoi për Martín Basso dhe Hoover Orsi i Brazilit (Ford YPF), dhe i treti për Fabián Flaqué dhe Ernesto Bessone (RV Competición).

-Buenos Aires, 29 tetor 2006.

Një Rossi shumë i frymëzuar, siç është zakonisht në çdo raund, dhe një Menu shumë efikase, i dha formë një dyshe që dominonte në Buenos Aires, sepse "Grenadieri" (siç njihet Rossi) - i cili kaloi stacionin e parë - u ngjit në fushë nga i 8-ti në klasifikim, në vendin e parë, dhe ia dorëzoi makinën në gjendje të përsosur shokut të tij, i cili e mbajti përpara dhe u shpëtoi edhe më tej ndjekësve të tij.
Masterplani ekonomik i Sunderlandit

Qyteti i Sunderlandit është një qytet i madh në bregun verilindor të Anglisë. Qyteti shtrihet në lumin Uer, i cili përshkon rrugën drejt Portit të Sunderlandit përmes tokës bujqësore, parqeve dhe komuniteteve urbane.

Qëllimi i **masterplanit ekonomik të Sunderlandit** është i trefishtë:

* Për të ndihmuar në përcaktimin e drejtimit për ekonominë e qytetit gjatë 15 viteve të ardhshme duke filluar nga tetori 2010,
* Për të përcaktuar se si Sunderlandi do të fitojë jetesën e tij gjatë asaj periudhe dhe si do të duket në terren,
* Për të përcaktuar veprimet që partnerët e sektorit privat, publik dhe vullnetar në të gjithë qytetin duhet të ndërmarrin për të siguruar që Sunderlandi të ketë një të ardhme të begatë dhe të qëndrueshme.

Recesioni i fundit në Mbretërinë e Bashkuar ka theksuar nevojën për të krijuar mundësi ekonomike për qytetin. Zvogëlimi i shpenzimeve publike jep shtysë të mëtejshme për një zhvendosje drejt formave të reja të gjenerimit të pasurisë.

Masterplani Ekonomik u financua nga Këshilli i Qytetit të Sunderlandit me mbështetjen e One NorthEast dhe u dorëzua nga një konsorcium këshilltarësh të udhëhequr nga GENECON LLP dhe të mbikëqyrur nga një grup drejtues. Konsultimet gjatë zhvillimit të tij kanë përfshirë këshilltarë, biznese qytetare, agjenci qeveritare dhe organizata partnere vendase.
Lista e honeve në Shqipëri

Lista e **honeve/kanioneve në Shqipëri**:

* Kanioni i Vanave, Rrethi Kukës
* Kanioni i Urakës, Rrethi Mat
* Honi i Holtës, Rrethi Gramsh
* Honi i Gradecit, Rrethi Skrapar
* Honi i Osumit, Rrethi Skrapar
* Honi i Lengaricës, Rrethi Përmet
* Honi i Vjosës në Petran, Rrethi Përmet
* Honi i Nivicës, Rrethi Tepelenë
* Honi i Gjipesë, Rrethi Vlorë
Honi i Holtës

parapamje|Përroi i Holtës
**Honi i Holtës** është një monument natyror spektakolar në Shqipërinë qendrore, i formuar nga erozioni i lumit të Holtës në Qarkun e Elbasanit, pranë qytetit të Gramshit. Ky kanion shtrihet për rreth 3 kilometra (disa burime thonë 3.5 km), me shpatet e luginës që ngrihen vertikalisht deri në 100-150 metra lartësi dhe thellësi të ujit që arrin deri në 2-3 metra. Është i njohur për ujërat e kristalta, burimet termale (ujëra termale) që burojnë nga rrëza e shkëmbinjve me ngjyrë dhe erë karakteristike (shpesh me nuanca sulfuri), shpella karstike të shumta, pellgje natyrore për notim dhe peizazhe të ngushta që ngjajnë me një botë misterioze. Kohët e fundit është bërë një nga destinacionet më të popullarizuara të turizmit aventurier dhe natyror në Shqipëri, duke tërhequr mbi 100 mijë vizitorë në vit. 

## Gjeografi dhe Formimi 
Kanioni ndodhet rreth 13 km nga qyteti i Gramshit, në fshatrat si Bardhaj, Kabash dhe Drize.  Është krijuar nga mijëra vite erozion nga lumi Holta në shkëmbinj gëlqerorë karstikë, duke formuar shpate të thepisura, shpella të fshehura me stalaktite dhe stalagmite, si dhe pishina natyrore turkuaz. Në kanion bashkohen rryma uji i ftohtë nga malet e Poroçanit me burime termale të ngrohta që dalin nga baza e shkëmbinjve. Gjerësia e kanionit në disa vende është rreth 15 metra, duke krijuar një ambient të mbyllur dhe mbresëlënës.

## Ujërat Termale dhe Veçoritë Natyrore 
Mes kanionit gjenden burime termale që krijojnë pellgje me thellësi 2-3 metra, ku vizitorët mund të notojnë dhe relaksohen. Këto ujëra termale kanë ngjyrë dhe erë të veçantë karakteristike (shpesh me nuanca sulfuri), duke ofruar kontrast me ujërat e ftohta të lumit. Shpella karstike të shumta në shpatet e thepisura ofrojnë mundësi për eksplorim nga natyralistët dhe aventurierët. 

## Referime
Regjistrimet e popullsisë në Shqipëri

parapamje| Piramida e popullsisë së Shqipërisë 2017, sipas vlerësimeve të OKB-së.
**Regjistrimet e popullsisë në Shqipëri** ka nisur që nga shpallja e Pavarësisë më 28 nëntor 1912, prej kur Shqipëria ka organizuar 11 regjistrime kombëtare të popullsisë.  

## Historiku 
Regjistrimi i parë zyrtar u krye më 15 nëntor 1923 dhe u kufizua vetëm në një numërim të popullsisë. Për shkak se në atë kohë mungonin njohuritë për moshën e qytetarëve, u mblodhën vetëm karakteristikat kryesore të popullsisë. Megjithatë, regjistrimet e vitit 1923 dhe më vonë 1930 përbënin bazën për krijimin e një lloj regjistri jetik të popullsisë sipas moshës dhe gjinisë.  

Nga viti 1945 deri në vitin 1960, regjistrimet ndoqën pak a shumë të njëjtën metodologji. Objektivi më i rëndësishëm i regjistrimit të popullsisë të vitit 1945 ishte të vendoste bazën për regjistrin e popullsisë civile, të ashtuquajturin Libri i Bazave të Popullsisë. Të gjitha këto regjistrime të hershme u kryen duke përdorur metodën e "ditës së ngrirjes", dmth. askush nuk lejohej të dilte nga shtëpia e tyre derisa regjistruesi të kishte përfunduar intervistën. Gjatë periudhës kohore 1969–1989, regjistrimet vazhduan të kryheshin me kushtin që të gjithë të ishin të pranishëm gjatë intervistës. Regjistrimet e viteve 1923-1960 mblodhën të gjitha informacione të përgjithshme mbi karakteristikat e popullsisë për të ndërtuar dhe konsoliduar regjistrin e popullsisë civile, ndërsa regjistrimet e kryera gjatë periudhës 1969-1989 kishin pyetësorë më të përpunuar me pyetje që lidhen me karakteristikat socio-ekonomike të popullsisë. Në atë kohë, dallimet midis të dhënave të regjistrimit civil dhe regjistrimit të popullsisë ishin të vogla për shkak të mungesës së migrimit. Regjistrimet e fundit të Popullsisë dhe Banesave të viteve 2001–2011  u kryen në përputhje me rekomandimet ndërkombëtare nga Eurostat dhe divizioni statistikor UNECE . 

## Regjistrimet kombëtare 
## Shih edhe 
* INSTAT
* Demografia e Shqipërisë
* Regjistrimet e popullsisë në Kosovë

## Referime
Rajonet e Çekisë

**Rajonet e Republikës Çeke** (çekisht: *kraj*, shumës: *kraje*) janë njësi territoriale vetëqeverisëse të nivelit më të lartë të Republikës Çeke.

## Historia
Rajonet e para (*kraje*) u krijuan në Mbretërinë e Bohemisë në shekullin e 14-të. Në fillim të shekullit të 15-të, Bohemia ishte tashmë e ndarë në 12 rajone, por kufijtë e tyre nuk u fiksuan për shkak të ndryshimeve të shpeshta në kufijtë e pronave. Gjatë mbretërimit të George i Poděbrady (1458–1471), Bohemia u nda në 14 rajone, të cilat mbetën të tilla deri në vitin 1714, kur numri i tyre u reduktua përsëri në 12. Nga 1751 deri më 1850, pasi u ndanë katër rajonet më të mëdha, mbretëria përbëhej nga 16 rajone. Midis viteve 1850 dhe 1862, pati disa reforma dhe numri i rajoneve luhatej midis 7 dhe 13. Megjithatë, për shkak të krijimit paralel të distrikteve politike në vitin 1848, rëndësia e tyre ra. Në vitin 1862, rajonet u shfuqizuan, megjithëse autoritetet rajonale kishin disa kompetenca deri në vitin 1868.

Moravia u nda në katër rajone në vitin 1529. Në 1569–1735, numri i tyre ishte pesë, pastaj numri u rrit në gjashtë. Pas prezantimit të distrikteve politike më 1850, Moravia përbëhej nga dy rajone. Në 1855–1860, kishte gjashtë rajone, por në 1860 ato u shfuqizuan. Në 1960-1999, pjesa çeke e Çekosllovakisë u nda në Kryeqytetin e Pragës dhe në 7 rajone:

*Rajoni Qendror i Bohemisë (*Středočeský kraj*) me kryeqytet në Pragë
*Rajoni Jugor i Bohemisë (*Jihočeský kraj*) me kryeqytet České Budějovice
*Rajoni Perëndimor i Bohemisë (*Západočeský kraj*) me kryeqytet në Plzeň
*Rajoni Verior i Bohemisë (*Severočeský kraj*) me kryeqytet në Ústí nad Labem
*Rajoni Lindor i Bohemisë (*Východočeský kraj*) me kryeqytet në Hradec Králové
*Rajoni Jugor i Moravisë (*Jihomoravský kraj*) me kryeqytet në Brno
*Rajoni Verior i Moravisë (*Severomoravský kraj*) me kryeqytet në Ostrava

Sipas ligjit nr. 129/2000 Kol. ("Ligji për Rajonet"), i cili zbaton Kapitullin VII të Kushtetutës Çeke, Republika Çeke është e ndarë në trembëdhjetë rajone dhe një kryeqytet me status rajonal që nga 1 janari 2000. Kryeqyteti i Pragës, i cili ka njëkohësisht statusin e një rajoni dhe një bashkie, trajtohet me ligjin nr. 131/2000 Kol. ("Ligji për Kryeqytetin e Pragës").

## Qeveria
Çdo rajon qeveriset nga një këshill qarku, i kryesuar nga një guvernator (*hejtman*). Zgjedhjet për këshillat e qarkut zhvillohen çdo katër vjet. Numri i anëtarëve të këshillit ndryshon sipas popullsisë në rajon dhe përbëhet nga 45 (popullsi nën 600,000), 55 (popullsi 600,000–900,000) ose 65 njerëz (popullsi mbi 900,000).

## Lista
## Shënime
## Referime
Alfabeti Ndërkombëtar i Transliterimit Sanskrit

**Alfabeti Ndërkombëtar i Transliterimit Sanskrit** ( **IAST** ose **ANTS** ) është një skemë transliterimi që lejon romanizimin pa humbje të shkrimeve indike siç përdoret nga sanskritishtja dhe gjuhët indike të ngjashme. Ai bazohet në një skemë që doli gjatë shekullit të 19-të nga sugjerimet e Charles Trevelyan, William Jones, Monier Monier-Williams dhe studiues të tjerë, dhe të zyrtarizuar nga Komiteti i Transliterimit i Kongresit Oriental të Gjenevës, në shtator 1894.   IAST bën të mundur që lexuesi të lexojë tekstin indik pa mëdyshje, pikërisht sikur të ishte në shkrimin origjinal indik. Është kjo besnikëri ndaj skripteve origjinale që përbën popullaritetin e saj të vazhdueshëm mes studiuesve.

## Përdorimi 
Studiuesit zakonisht përdorin IAST në botime që citojnë materiale tekstuale në Sanskritisht, Pāḷi dhe gjuhë të tjera klasike indiane.

IAST përdoret gjithashtu për depo të mëdha të teksteve elektronike si SARIT, Muktabodha, GRETIL dhe sanskritdocuments.org.

Romanizimi i Bibliotekës Kombëtare Indiane në Kalkuta, i përcaktuar për romanizimin e të gjitha shkrimeve indike, është një zgjerim i IAST.

Disa shkronja modifikohen me diakritika: Zanoret e gjata shënohen me vijëzim. Bashkëtingëlloret vokalike (rrokore), retroflekset dhe ṣ ( ) kanë një nënpikë. Një shkronjë ka një mbipikë: ṅ (  ). Njëra ka një theks të mprehtë:       ś (  ). Një shkronjë ka një vijë poshtë: ḻ (  ) (vedike).

Ndryshe nga romanizimet vetëm-ASCII si ITRANS ose Harvard-Kjoto, diakritikat e përdorura për IAST lejojnë shkronjat e mëdha të emrave të përveçëm. Variantet e mëdha të shkronjave që nuk shfaqen kurrë në fjalë - fillimisht (  ) janë të dobishme vetëm kur shkruhet me shkronja të mëdha dhe në kontekste Pāṇini për të cilat konventa është që tingujt e *IT* të shtypen si shkronja të mëdha.

## Referime
Pallati Dadiani

**Muzeu Historik dhe Arkitekturor i Pallateve Dadiani** është një muze kombëtar gjeorgjian i vendosur në qytetin e Zugdidisë, në rajonin Samegrelo-Zemo Svaneti të Gjeorgjisë. Ky muze konsiderohet një ndër pallatet më të spikatura arkitekturorë në të gjithë Kaukazin.Ndërtesa e muzeut ka një stil arkitektonik neo-gotik, me elemente të stilit romantik të shekullit të 19-të. Ajo përfaqëson një shembull të lartë të arkitekturës së pallateve princore në këtë rajon. Muzeu ekspozon koleksione të pasura me objekte historike, vepra arti dhe dokumente që pasqyrojnë trashëgiminë e fuqishme kulturore të familjes Dadiani, një nga shtëpitë mbretërore më të rëndësishme në Gjeorgji.Vizitorët mund të shijojnë ambientet e brendshme luksoze, të mobiluara me kujdes, si dhe kopshtet e jashtme të stilizuar në mënyrë romantike. Kjo bën që Muzeu Historik dhe Arkitekturor i Pallateve Dadiani të jetë një ndër atraksionet kryesore kulturore dhe turistike të rajonit.

## Historia 
Ekspozita e parë e gërmimeve arkeologjike të qytetit antik të Nakalakevit u organizua në 1840 nga princi megrelian David Dadiani.Kompleksi muzeor modern përfshin tre pallate, si dhe Kishën e Virgjëreshës Blachernae dhe Kopshtin Botanik të Zugdidit.Muzeu strehon shumë ekspozita të rëndësishme të trashëgimisë kulturore gjeorgjiane, duke përfshirë:Materialet e thesarit TagiloniVeshjen e shenjtë të Nënës së ZotitIkonën e mbretëreshës Bordokhan, nëna e mbretëreshës TamarDorëshkrime nga shekujt 13-14Miniatura,Reliket e dinastisë Dadiani.Objekte të lidhura me Napoleonin Bonaparte, të sjella në pallat nga princi Charles Louis Napoléon Achille Murat, nipi i motrës së Napoleonit.Ky muze është me të vërtetë një thesar i rëndësishëm që përfaqëson trashëgiminë e pasur kulturore dhe historike të Gjeorgjisë.

Pallati u shndërrua plotësisht në një muze më 1 maj 1921,me iniciativën e etnografit dhe gjeologut gjeorgjian Akaki Chanturia.

## Koleksion arkeologjik 
Në fillim të vitit 1848, princi i Samegrelos, David Dadiani, i prezantonte miqve të tij koleksionin e tij të gjetjeve arkeologjike dhe numizmatike nga Nakalakevi, një vend arkeologjik i rëndësishëm në Samegrelo.Disa nga këto ekspozita ishin gjetur drejtpërdrejt nga vetë David Dadiani, ndërsa të tjera i kishte blerë nga kolonët në pronën e tij.Gërmimi arkeologjik më i rëndësishëm i David Dadianit ishte kërkimi në Nakalakevi, i njohur në lashtësi si Arkeopolis.Kështu, princi David Dadiani luan një rol të rëndësishëm në themelimin e kësaj koleksioni, i cili më vonë do të formojë bërthamën e muzeut të sotëm. Ai ka kontribuar në mbledhjen dhe ruajtjen e kësaj trashëgimie të çmuar kulturore dhe historike.
 

## Referime 
Dadiani Palaces – History and Architecture Museum Guide
Tim Burford 

## Linqe te jashtme 
* Media related to Dadiani Palaces Museum at Wikimedia Commons
*
Moldavët

**Moldavët** janë një grup etnik rumanisht-folës dhe grupi etnik më i madh i Republikës së Moldavisë (75.1% e popullsisë që nga viti 2014) dhe një pakicë e konsiderueshme në Rumani, në Itali, në Ukrainë dhe në Rusi. Ekziston një polemikë e vazhdueshme, që pjesërisht përfshin përkufizimin gjuhësor të përkatësisë etnike, nëse vetidentifikimi i moldavëve përbën një grup etnik të dallueshëm dhe të ndarë nga rumunët, ose një nëngrup. Shtrirja e vetidentifikimit si rumunë në Republikën e Moldavisë ndryshon (2.1% e popullsisë u vetidentifikua si rumune në 2004 dhe 7% u vetidentifikua si rumune në 2014).

Varianti **moldavian** përdoret gjithashtu për t'iu referuar të gjithë banorëve të territorit të Principatës historike të Moldavisë, tani i ndarë midis Rumanisë (47.5%), Moldavisë (30.5%) dhe Ukrainës (22%), pavarësisht nga identiteti i tyre etnik. Në Rumani, vendasit e Moldavisë Perëndimore që identifikohen me termin në përgjithësi deklarojnë përkatësinë etnike rumune, ndërsa moldavët nga Besarabia (duke përfshirë Republikën e Moldavisë) zakonisht quhen "besarabianë".
Bjellorusët

**Bjellorusët** janë një grup etnik sllav lindor me origjinë nga Bjellorusia. Më shumë se 9 milionë njerëz shpallin përkatësinë etnike bjelloruse në mbarë botën. Gati 7.99 milionë bjellorusë banojnë në Bjellorusi, me Shtetet e Bashkuara dhe Rusinë që janë shtëpia e më shumë se gjysmë milioni bjellorusëve secila.

## Emri 
Gjatë epokës sovjetike, bjellorusët u referuan si *bjellorusë* (nga Bjellorusia, rrjedh nga "Белоруссия" në rusisht). Më parë, ata zakonisht njiheshin si *rusët e bardhë* ose *rutenët e bardhë* (nga Rusia e Bardhë ose Rutenia e Bardhë, bazuar në "Белая Русь"). Pas pavarësisë së Bjellorusisë në 1991, ata u bënë të njohur si *bjellorusë* (nga Bjellorusia, rrjedh nga "Беларусь").

## Shpërndarja gjeografike 
Bjellorusët janë një grup etnik sllav lindor, të cilët përbëjnë shumicën e popullsisë së Bjellorusisë. Popullatat e pakicave bjelloruse jetojnë në vendet fqinje me Bjellorusinë: në Ukrainë, në Poloni (veçanërisht në Voivodeship-in Podlaskie), në Federatën Ruse dhe në Lituani. Në fillim të shekullit të 20-të, bjellorusët përbënin një pakicë në rajonet përreth qytetit të Smolenskut në Rusi.

## Gjuhët 
Dy gjuhët zyrtare në Bjellorusi janë bjellorusishtja dhe rusishtja. Gjuha ruse iu shtua kushtetutës pas referendumit të Bjellorusisë në vitin 1995, së bashku me rivendosjen e flamurit të ridizenjuar, e stemës dhe të himnit të RSSB-së në vend të atij kombëtar. Asambleja Parlamentare e OSBE-së deklaroi se referendumi ka shkelur standardet ndërkombëtare. Anëtarët e opozitës pretenduan se organizimi i referendumit përfshinte disa shkelje të rënda të legjislacionit, përfshirë kushtetutën.
Liza Nakashidze-Bolkvadze

parapamje| Liza Nakashidze-Bolkvadze
Elisabed "Liza" Nakashidze-Bolkvadze ishte një figurë e shquar politike në Gjeorgjinë, e njohur për angazhimin e saj në Partinë Social Demokrate dhe për rolin e saj në Asamblenë Kushtetuese nga viti 1919 deri në vitin 1921. Pas pushtimit sovjetik të Gjeorgjisë në vitin 1921, ajo u vu nën një sërë persekutimesh për qëndrimin e saj të palëkundur ndaj regjimit të ri. Tragjikisht, pas një periudhe të shkurtër në mërgim, ajo u arrestua dhe u dërgua në Siberi. Atje, në vitin 1937, u ekzekutua. Kjo shënon një tragjedi të rëndë për një figurë të shquar politike që luftoi për lirinë dhe demokracinë në Gjeorgjinë. Persekutimi i saj reflekton një histori të errët nën diktaturën sovjetike, ku idealistët dhe opozitarët u përballën me një fat të mjerueshëm.

Liza Nakashidze ishte një personalitet i shquar në historinë e Gurisë së Gjeorgjisë. Pas martesës me një fshatar të quajtur Bolkvadze, ajo u angazhua në politikë dhe u bë pjesë e Partisë Social Demokrate në vitin 1904. Aktivizmi i saj në lëvizjen revolucionare lokale, e njohur si Republika Guriane, e bëri të njohur për guximin dhe ndihmën që dha në udhëheqjen e një grupi socialdemokratësh gra gjatë Revolucionit Rus të vitit 1905. Edhe pse përballë u dallimeve brenda Partisë Socialdemokrate, Liza mbështeti Menshevikët kundër Bolshevikëve. Përvoja e saj përfundoi me periudha të ndjekjeve dhe burgosjeve nga policia perandorake, por pas rrëzimit të monarkisë ruse në 1917, ajo u kthye në politikën gjeorgjiane. Në mars të vitit 1917, u zgjodh kryetare e Shoqërisë së Grave Guriane, dhe mori pjesë në Asamblenë Kushtetuese të një Gjeorgjie të sapopavarur në vitin 1919, si anëtare e Partisë Social Demokrate. Në Kuvendin e parë demokratik, si një nga pesë gratë e zgjedhura, ajo luajti një rol aktiv në hartimin e kushtetutës së vitit 1921. Kontributi i saj në rindërtimin politik të Gjeorgjisë pas rrëzimit të regjimit rus vlerësohet si jashtëzakonisht i rëndësishëm.

Pas pushtimit bolshevik të Gjeorgjisë në vitin 1921, Liza Nakashidze-Bolkvadze u arrestua për aktivitet anti-sovjetik dhe u dërgua në internim në Ural nga viti 1923 deri në 1925. Edhe pas një periudhe të shkurtër në liri, kur punoi për agjencinë e re të qeverisë për tregtinë e brendshme në Tiflis në vitin 1926, ajo u arrestua përsëri dhe u dërgua në mërgim. Në shkurt të vitit 1938, ajo u gjykua me shpejtësi nga trojka e NKVD-së ndërsa ishte në mërgim në Minusinsk. Ajo u akuzua për lidhje me emigrantë politikë gjeorgjianë në Evropë dhe për organizimin e një organizate kundërrevolucionare. Tragjikisht, Liza Nakashidze-Bolkvadze u dënua me vdekje dhe u ekzekutua në të njëjtën vit. Për të shtuar më shumë në tragjedinë e saj, ajo u shpall e pafajshme pas vdekjes në vitin 1956. Kjo ngjarje përshkruan një histori të trishtë të persekutimit dhe padrejtësisë nën regjimin sovjetik.

## Shiko gjithashtu 
* Nakashidze

## Referencat
Etiopianët

**Etiopianët** janë banorët vendas të Etiopisë, si dhe diaspora botërore e Etiopisë. Etiopianët përbëjnë disa grupe etnike përbërëse, shumë prej të cilave janë të lidhur ngushtë me grupet etnike në Eritrenë fqinje dhe në pjesë të tjera të Bririt të Afrikës.

Përdorimi i parë i dokumentuar i emrit "Etiopia" nga emri grek "Αἰθίοψ" (etiopian) ishte në shekullin e 4-t gjatë mbretërimit të mbretit aksumit Ezana. Kishte tre grupe etnogjuhësore në Mbretërinë e Aksumit; semitike, kushitike dhe nilo-sahariane (paraardhësit e Kunama dhe Nara të sotme). Mbretëria e Aksumit mbeti një qenie me ndikim gjeopolitik deri në plaçkitjen e kryeqytetit të saj - i quajtur gjithashtu Aksum - në shekullin e 10-të nga Mbretëresha Gudit. Megjithatë, qytetërimi kryesor aksumit u ruajt dhe vazhdoi në dinastinë pasardhëse Zagve . Në këtë kohë, u shfaqën grupe të reja etnike - tigrajanët dhe amharat. Gjatë periudhës solomonike, kjo e fundit vendosi ndikim të madh politik dhe kulturor në Bririn e Afrikës. Në mesjetën e vonë, u krijuan shtete myslimane, duke përfshirë Sulltanatin e Ifatit dhe pasardhësin e tij Sulltanatin Adal. Pakënaqësia me territorin dhe me sundimin fetar çoi në luftë intensive midis Perandorisë Etiopiane, shtetit të krishterë, (i përbërë nga grupet etnike amhara, tigrajan, sodo gurage dhe agav) dhe shtetit musliman, Sulltanatit Adal (i përbërë nga hararët që flasin semitisht të njohur zyrtarisht si njerëzit harla dhe argoba). Gjatë viteve 1600, pati migrime në shkallë të gjerë të oromëve nga jugu në malësi dhe gjithashtu së bashku me somalezët në Adal ose atë që njihej si "Hararge" (toka e hararëve).

Një periudhë stabiliteti dhe paqeje vazhdoi gjatë periudhës gondarine në shekullin e 16-të dhe të 17-të, por Etiopia u nda në rajone de fakto autonome në mesin e shekullit të 18-të. Gjatë kësaj kohe, Etiopia drejtohej nominalisht nga një perandor i cili funksiononte si një monark kukull i zotërve dhe i fisnikëve të ndryshëm rajonalë. Kjo epokë njihej si *Zemene Mesafint* ose "Epoka e Princave". Perandori Tevodros II arriti të bashkojë Perandorinë e decentralizuar Etiopiane në 1855 dhe inauguroi një proces modernizimi që vazhdoi në regjimet pasardhëse, duke e ringjallur perandorinë si një fuqi rajonale.

Në fund të shekullit të 19-të, gjatë mbretërimit të Menelikut II, në sfondin e Përpjekjes për Afrikën, nocioni i integritetit kombëtar etiopian u forcua nga përpjekjet italiane për kolonizim. Pushtimi italian shkaktoi një rezistencë të frikshme kombëtare, duke kulmuar në Betejën e Adva-s në 1896, e cila rezultoi në një fitore të madhe etiopiane kundër italianëve. Traktati që rezultoi i Adis Abeba-s i dha fund Luftës Italo-Etiopiane dhe së bashku me zgjerimin territorial të kombit, në masë të madhe vendosi kufijtë e sotëm të Etiopisë.

Etiopia e sotme ka një popullsi të larmishme me shumë gjuhë dhe grupe etnike të ndryshme. Etiopianët flasin gjuhë afro-aziatike (semitike, kushitike dhe omotike) dhe gjuhë nilo-sahariane. Oromët, amharët, somalezët dhe tigrajanët përbëjnë më shumë se tre të katërtat (75%) të popullsisë, por ka më shumë se 80 grupe të ndryshme etnike brenda Etiopisë. Disa prej tyre kanë deri në 10,000 anëtarë.
Sllovakët

**Sllovakët** janë një grup etnik dhe komb sllav perëndimor me origjinë nga Sllovakia që ndajnë një prejardhje, kulturë, histori të përbashkët dhe flasin gjuhën sllovake.

Në Sllovaki, rreth 4.4 milionë janë sllovakë etnikë me 5.4 milionë banorë gjithsej. Ka pakica sllovake në shumë vende fqinje duke përfshirë Austrinë, Kroacinë, Republikën Çeke, Hungarinë, Poloninë, Rumaninë, Serbinë dhe Ukrainën dhe ka një numër të madh imigrantësh dhe pasardhësit e tyre në Australi, në Kanada, në Francë, në Gjermani, në Mbretërinë e Bashkuar dhe në Shtetet e Bashkuara ndër të tjera, të cilat së bashku quhen diaspora sllovake.
Lituanezët

**Lituanezët** janë një grup etnik baltik. Ata janë vendas në Lituani, ku ka rreth 2,378,118 njerëz.  Dy milionë të tjerë përbëjnë diasporën lituaneze, e gjetur kryesisht në vende të tilla si Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar, Brazili, Rusia dhe Kanadaja. Gjuha e tyre amtare është lituanishtja, një nga vetëm dy anëtarët e mbijetuar të familjes së gjuhëve baltike së bashku me letonishten. Sipas regjistrimit të kryer në vitin 2021, 84.6% e popullsisë së Lituanisë e identifikuan veten si lituanezë, 6.5% si polakë, 5% si rusë, 1% si bjellorusë dhe 1.1% si anëtarë të grupeve të tjera etnike. Shumica e lituanezëve i përkasin Kishës Katolike, ndërsa lietuvininkai-t që jetonin në pjesën veriore të Prusisë Lindore përpara Luftës së Dytë Botërore, ishin kryesisht luteranë.
Estonezët

**Estonezët** ose **populli estonez** () janë një grup etnik finik baltik që flasin gjuhën estoneze. Shteti i tyre kombëtar është Estonia.

Gjuha estoneze flitet si gjuha e parë nga shumica dërrmuese e estonezëve; është e lidhur ngushtë me gjuhët e tjera finlandeze, p.sh. finlandishtja, karelishtja dhe livonishtja. Gjuhët finike janë një nëngrup i familjes më të madhe të gjuhëve uralike, e cila përfshin gjithashtu p.sh. gjuhët sami. Këto gjuhë janë dukshëm të ndryshme nga shumica e gjuhëve të tjera amtare të folura në Evropë, shumica e të cilave i janë caktuar familjes së gjuhëve indo-evropiane. Estonezët gjithashtu mund të klasifikohen në nëngrupe sipas dialekteve (p.sh. Võros, Setos), megjithëse ndarje të tilla janë bërë më pak të theksuara për shkak të migrimit të brendshëm dhe të urbanizimit të shpejtë në Estoni në shekullin e 20-të.

Ka rreth 1 milion estonezë etnikë në mbarë botën, me shumicën dërrmuese të tyre që banojnë në Estoninë e tyre të lindjes. Komunitetet e diasporës estoneze u formuan kryesisht në Finlandë, në Shtetet e Bashkuara, në Suedi, në Kanada, në Mbretërinë e Bashkuar dhe në vende të tjera anëtare të Bashkimit Evropian.
Belgët e sotëm

**Belgët** (; ) janë njerëz të identifikuar me Mbretërinë e Belgjikës, një shtet federal në Evropën Perëndimore. Duke qenë se Belgjika është një shtet shumëkombësh, kjo lidhje mund të jetë më shumë rezidenciale, ligjore, historike ose kulturore sesa etnike. Megjithatë, shumica e belgëve u përkasin dy grupeve ose *komuniteteve* të veçanta gjuhësore () vendas në vend, pra rajonet e saj historike: flamandët në Flandri, të cilët flasin holandisht; dhe valonët në Valonia, të cilët flasin frëngjisht ose valonisht. Ekziston gjithashtu një diasporë e konsiderueshme belge, e cila është vendosur kryesisht në Shtetet e Bashkuara, në Kanada, në Francë dhe në Holandë.

## Etimologjia 
Revolucioni i vitit 1830 çoi në krijimin e një vendi të pavarur nën një qeveri të përkohshme dhe një kongres kombëtar. Emri "Belgjikë" u miratua për vendin; fjala rrjedh nga *Gallia Belgica*, një provincë romake në pjesën më veriore të Galisë që, përpara pushtimit romak në vitin 100 para Krishtit, ishte i banuar nga *Belgae* (belgët), një përzierje e popujve keltë dhe gjermanikë.
Beteja e Pyllit Teutoburg

**Beteja e Pyllit Teutoburg**, e përshkruar si **Fatkeqësia Variane** () nga historianët romakë, ishte një betejë e madhe midis fiseve gjermane dhe Perandorisë Romake që u zhvillua diku afër Kalkrise-s së sotëm nga 8-11 shtatori, 9 p.e.s., kur një aleancë e popujve gjermanikë zunë pritë tre legjione romake të udhëhequr nga Publius Kuintilius Varus dhe ndihmësit e tyre. Aleanca drejtohej nga Arminiusi, një oficer gjerman i ndihmës së Varusit. Arminiusi kishte marrë nënshtetësinë romake dhe kishte marrë një arsim ushtarak romak, i cili i mundësoi atij të mashtronte në mënyrë metodike komandantin romak dhe të parashikonte përgjigjet taktike të ushtrisë romake.

Pylli i Teutoburgut zakonisht shihet si një nga disfatat më të rëndësishme në historinë romake, duke e çuar në një fund të papritur periudhën triumfuese të zgjerimit nën Augustin. Rezultati i kësaj beteje i largoi romakët nga ambicia e tyre për të pushtuar Gjermaninë, dhe kështu konsiderohet si një nga ngjarjet më të rëndësishme në historinë evropiane.

Provincat e Gjermanisë Superiore dhe Gjermanië Inferiore, nganjëherë të referuara kolektivisht si *Gjermania Romake*, u krijuan më pas në Galinë Romake verilindore, ndërsa territoret përtej Rinit mbetën të pavarura nga kontrolli romak. Fushatat hakmarrëse u komanduan nga Tiberi dhe Gjermaniku dhe do të gëzonin sukses, por Rini përfundimisht do të bëhej kufiri midis Perandorisë Romake dhe pjesës tjetër të Gjermanisë. Perandoria Romake nuk do të niste asnjë inkursion tjetër të madh në Gjermani deri në kohën Mark Aurelit (mbretëroi 161–180) gjatë Luftërave marcomanike.

Disa nga pasardhësit e mbretërive vasale, si Suebi (sipas suzerenitetit), që Augusti u përpoq të krijonte në Gjermani për të zgjeruar *romanitas-in* (romanizimin) dhe Perandorinë, do të ishin ata që pushtuan Romën në shekujt e katërt dhe të pestë.
parapamje| Harta që tregon humbjen e Publius Kuintilius Varusit në Kalkrise.
parapamje| Pylli i Teutoburgut në një ditë me mjegull dhe me shi.
Elektroda

Një elektrodë është një përcjellës elektrik që përdoret për të bërë kontakt me një pjesë jometalike të një qarku (p.sh. një gjysmëpërçues, një elektrolit, një vakum ose ajër). Elektrodat janë pjesë thelbësore e baterive që mund të përbëhen nga një shumëllojshmëri materialesh në varësi të llojit të baterisë.

Elektrofora, e shpikur nga Johan Wilcke, ishte një version i hershëm i një elektrode të përdorur për të studiuar elektricitetin statik.[1]

Elektrodat janë një pjesë thelbësore e çdo baterie. Bateria e parë elektrokimike u krijua nga Alessandro Volta dhe u quajt me vend qeliza Voltaike.[2] Kjo bateri përbëhej nga një pirg elektrodash bakri dhe zinku të ndara nga disqe letre të njomur me shëllirë. Për shkak të luhatjes së tensionit të dhënë nga qeliza voltaike, nuk ishte shumë praktike. Bateria e parë praktike u shpik në 1839 dhe e quajti qeliza Daniell sipas John Frederic Daniell. Ai ende përdorte kombinimin e elektrodës zink-bakër. Që atëherë, shumë më tepër bateri janë zhvilluar duke përdorur materiale të ndryshme. Baza e të gjitha këtyre është ende përdorimi i dy elektrodave, anoda dhe katoda.

Anoda

'Anode' u krijua nga William Whewell me kërkesë të Michael Faraday, që rrjedh nga fjalët greke ἄνο (ano), 'lart' dhe ὁδός (hodós), 'një mënyrë'.[3] Anoda është elektroda përmes së cilës rryma konvencionale hyn nga qarku elektrik i një qelize elektrokimike (bateria) në qelizën jometalike. Elektronet më pas rrjedhin në anën tjetër të baterisë. Benjamin Franklin supozoi se rryma elektrike kaloi nga pozitive në negative.[4] Elektronet largohen nga anoda dhe rryma konvencionale drejt saj. Nga të dyja mund të konkludohet se ngarkesa e anodës është negative. Elektroni që hyn në anodë vjen nga reaksioni i oksidimit që ndodh pranë saj.

Katodë

Katoda është në shumë mënyra e kundërta e anodës. Emri (i shpikur edhe nga Whewell) vjen nga fjalët greke κάτω (kato), 'poshtë' dhe ὁδός (hodós), 'një rrugë'. Është elektroda pozitive, që do të thotë se elektronet rrjedhin nga qarku elektrik përmes katodës në pjesën jometalike të qelizës elektrokimike. Në katodë, reaksioni i reduktimit zhvillohet me elektronet që vijnë nga teli i lidhur me katodën dhe absorbohen nga agjenti oksidues.
Plurikontinentalizmi

[parapamje| [Mbretëria e Bashkuar e Portugalisë, Brazilit dhe Algarves|Mbretëria e Bashkuar e Portugalisë, Brazili dhe Algarves dhe kolonitë e saj, 1800.]]
**Plurikontinentalizëm** ( ) ishte një koncept gjeopolitik, i cili pohonte se Portugalia ishte një vend transkontinental dhe një shtet-komb unitar i përbërë nga Portugalia kontinentale dhe provincat e saj jashtë shtetit . Me origjinë qysh në shekullin e 14-të, plurikontinentalizmi fitoi sponsorizim zyrtar nën regjimin e Estado Novo. Ishte ideja që Portugalia nuk ishte një perandori koloniale ( Perandoria Portugeze ), por një shtet-komb i vetëm i përhapur nëpër kontinente.   Si të tilla, zotërimet jashtë shtetit ishin pjesë e identitetit portugez. Hera e parë që Portugalia ishte një vend dukshëm plurikontinental ishte gjatë mbretërimit të Maria I të Portugalisë, me krijimin e Mbretërisë së Bashkuar të Portugalisë, Brazilit dhe Algarves, kur gjykata portugeze jetonte në Brazil dhe Rio de Zhaneiro shërbente si kryeqytet. për vendin. Ideja e plurikontinentalizmit u shemb shpejt pas Revolucionit të Karafilit në 1974.

## Njerëz të lidhur me plurikontinentalizmin 
* António Vieira
* Luís da Cunha
* Maria I e Portugalisë
* Gjoni VI i Portugalisë
* Pedro IV i Portugalisë
* António de Oliveira Salazar
Policia Kombëtare e Panamasë

**Policia Kombëtare e Panamasë** () është policia kombëtare e Panamasë, nën Forcat Publike të Panamasë. Themeluar me Ligjin Kombëtar të Policisë Nr. 18, më 3 qershor 1997, është përgjegjëse për ruajtjen e rendit publik në mbarë vendin. Policia Kombëtare, së bashku me Shërbimin Kombëtar Aeronautar, Shërbimin Kombëtar Kufitar, Shërbimin e Mbrojtjes Institucionale dhe Shërbimin Kombëtar të Migracionit, përbëjnë Forcat Publike. Që nga viti 2010, Policia Kombëtare ka raportuar tek Presidenti i Panamasënëpërmjet Ministrit të Sigurisë Publike.

Numri i telefonit të urgjencës së Policisë Kombëtare të Panamasë është 104 dhe është pa pagesë në të gjithë vendin.
Policia Kombëtare e Perusë

**Policia Kombëtare e Perusë** (,**PNP**) është forca policore kombëtare e Perusë. Juridiksioni i tij mbulon territoret tokësore, detare dhe ajrore të vendit. E formuar nga bashkimi i Policisë Hetimore, Gardës Civile dhe Gardës së Republikës në vitin 1988, ajo është një nga forcat më të mëdha policore në Amerikën Latine. Misioni i saj është të ruajë rendin e brendshëm, rendin publik dhe sigurinë kombëtare, në mënyrë që të zbatojë ligjin dhe të mbrojë popullin e Perusë. PNP-ja kontrollohet nga Ministria e Brendshme. PNP-ja ka një sërë divizionesh, të ngarkuara me zbatimin e aspekteve specifike të ligjit; ndër më të njohurit janë DIROES (Operacione Speciale), DIRANDRO (Njësia Kundër Narkotikëve), DIRINCRI (Hetime Kriminale) dhe DIRCOTE (Anti-Terrorizëm).
Banka zgjedhore

**Banka zgjedhore** (i njohur gjithashtu me termin **banka e votave** ), në diskursin politik të Indisë dhe Pakistanit, është një term që i referohet një blloku besnik votuesish nga një komunitet i vetëm, të cilët mbështesin vazhdimisht një kandidat ose formacion politik të caktuar në zgjedhjet demokratike. Një sjellje e tillë është shpesh rezultat i pritjes së përfitimeve, të vërteta apo të imagjinuara, nga formacionet politike, shpesh në dëm të komuniteteve të tjera. Politika e bankave të votave është praktikë e krijimit dhe mbajtjes së bankave të votave nëpërmjet politikave përçarëse. Duke qenë se inkurajon votimin mbi bazën e interesit vetjak të grupeve të caktuara, shpesh kundër gjykimit më të mirë të tyre, ai konsiderohet i dëmshëm për parimet e demokracisë përfaqësuese .  Këtu, komuniteti mund të jetë i një kaste, feje, gjuhe ose nënkombi .

## Etimologjia 
Termi u përdor për herë të parë nga sociologu i njohur indian, M. N. Srinivas  në punimin e tij të vitit 1955 me titull *Sistemi social i një fshati Mysore* .  Ai e përdori atë në kontekstin e ndikimit politik të ushtruar nga një padron mbi një klient. Më vonë, shprehja u përdor nga F. G. Bailey, një profesor i antropologjisë në Universitetin e Kalifornisë, San Diego, në librin e tij të vitit 1959 *Politika dhe Ndryshimi Shoqëror*,  për t'iu referuar ndikimit zgjedhor të udhëheqësit politik të një kaste të caktuar. Ky është përdorimi që që atëherë është bërë popullor.

## Shembuj 
Disa nga bankat e para të identifikuara të votave ishin përgjatë vijave të kastës. Të tjera të bazuara në karakteristika të tjera të komunitetit, si feja dhe gjuha, kanë ndodhur gjithashtu. Bankat e votave përgjithësisht konsiderohen të padëshirueshme në politikën zgjedhore. Për shembull,  argumenton se bankat e votave të bazuara në kastë ose fe janë pengesë për shekullarizimin.  identifikon akuzat për bankat e votave si një mjet retorik të përdorur nga nacionalistët hindu në ankesat për të drejta ose privilegje të veçanta që u jepen jo hinduve në Indi. Shembuj të tjerë përfshijnë:

* Në vitin 1989, populli Badaga i Indisë Jugore i bëri kërkesë qeverisë indiane që të njihej si një fis zyrtar, duke demonstruar *masivisht* më 15 maj të atij viti për të nënkuptuar forcën e bankës së votave Badaga. 

* Në vitin 1985, Raxhiv Gandhi veproi kundër gjykimit të Shah Bano nën ndikimin e konservatorëve myslimanë.
Giorgi Merchule

**Giorgi Merchule** ishte një murg,kaligraf dhe shkrimtar gjeorgjian i shekullit të 10-të,autor i "Vita e Grigol Khandzteli", një roman hagiografik që trajton jetën e kishtarit të shquar gjeorgjian Shën Grigol Khandzteli (Grigori i Khandzta) (759-861).

Giorgi ishte një murg në manastirin ortodoks gjeorgjian të Khandzta në Tao në atë që tani është Turqia verilindore."Merchule"nuk është mbiemri i autorit,por një epitet i përkthyer lirshëm si"specialist i së drejtës kanonike"ose ndoshta"teolog " siç parashtrohet nga studiuesi i letërsisë gjeorgjiane Pavle Ingoroqva . Njohuritë e gjera të Giorgit për letërsinë bashkëkohore kanunore dhe patristike vërtetohen vërtet nga vepra e tij. 

"Vita e Grigol Khandztelit"u kompozua nga Merchule në vitin 951, nëntëdhjetë vjet pas vdekjes së subjektit të saj,dhe u zgjerua disi nga princi Bagratid Bagrat midis 958 dhe 966.Vepra ra në harresë deri në vitin 1845 kur studiuesi gjeorgjian Niko Chubinashvili hasi në një kopje të shekullit të 11-të të tekstit të Merchule në bibliotekën e Patriarkanës Ortodokse Lindore të Jerusalemit.Nicholas Marr ekzaminoi dorëshkrimin në 1902 dhe botoi një botim shkencor në 1911.Që atëherë,"The Vita"ka pësuar disa botime kritike dhe në formë të shkurtuar dhe të shënuar, është bërë një komponent thelbësor i kursit të letërsisë së vjetër gjeorgjiane që mësohet në shkolla.  Paul Peeters e përktheu veprën në latinisht në 1923 dhe David Marshall Lang botoi një version të parafrazuar në anglisht në 1956.

Proza elokuente dhe imagjinative e Merchule është e patejkalueshme në hagiografinë gjeorgjiane.Vepra e tij nuk është një përshkrim tradicionalisht formal i jetës së shenjtorit,por më tepër tregon një interes karakteristik për botën përreth.Merchule zgjeroi gamën e narrativës patristike gjeorgjiane për të mbuluar detaje intime,lutje retorike dhe fakte historike.Megjithatë, popullariteti i "The Vita"nuk buron vetëm nga meritat e tij letrare.E shkruar në periudhën vendimtare kur dinastia e rilindur e Bagratideve,në aleancë të ngushtë me kishën, ndërmori një luftë, përfundimisht të suksesshme, për bashkimin e tokave gjeorgjiane, vepra artikulon idenë e unitetit gjithëgjeorgjian dhe autoqefalisë së kishës gjeorgjiane. Në një nga pasazhet më të cituara të letërsisë mesjetare gjeorgjiane, Merchule parashtron një përkufizim të Kartli  bazuar në konsideratat fetare dhe gjuhësore:

"The Vita"shquhet edhe për aludimin e saj për origjinën davidike të Bagratidëve.Kjo është referenca e parë për legjendën familjare Bagratide të prejardhjes nga Davidi biblik që gjendet në burimet letrare gjeorgjiane.Vetë Merchule,ashtu si subjekti i hagjiografisë së tij,mbështet energjikisht bashkëpunimin midis monarkisë dhe kishës,duke pohuar se"ku ka nderi i pushtetit,aty është ngjashmëria e Zotit".

Merchule ka qenë gjithashtu i angazhuar në himnografi siç tregohet nga një passhkrim në dorëshkrimin e koleksionit nga himnisti i shekullit të 10të.

## Referencat
Forca e Policisë Mbretërore të Shën Kristoferit dhe Nevisit

**Forca e Policisë Mbretërore të Shën Kristoferit dhe Nevisit** është forca policore përgjegjëse për zbatimin e ligjit në shtetin Shën Kits dhe Nevis. Forca u formua në vitin 1960, kur ishte një koloni e Britanisë së Madhe. Komisioneri aktual i forcës është Ian Kuelej.

## Komisionerët/Shefat e kaluar të Policisë
* Z. Celvon Geron Ualuin 2011 - 2015
* Z. Austin Uilliams 2008 - 2011
* Z. Robert W. Xhefërs 2004 - 2008
* Z. J. Kalvin Fahie 1998 - 2004
* Z. Brajan Rejnëlds 1995 – 1998
* Z. Derik O. Tompson 1993 – 1995
* Z. Stanli V. Franks 1980 - 1993
* Z. Xhosef Francis 1979 - 1980
* Z. Oriel Hektor 1975 – 1979
* Z. Xhon Morgan Lluis 1973 – 1975
* Z. Xhon Henri Linç 1969 – 1973
* Z. Keneth Duf 1969
* Z. Ualter V. Samuel 1960 – 1964
Shteti konfesional

Një **shtet konfesional** është një shtet që njeh dhe praktikon zyrtarisht një fe të caktuar, zakonisht të shoqëruar nga një kult publik, dhe të paktën inkurajon qytetarët e tij të bëjnë të njëjtën gjë.

Gjatë historisë njerëzore, shumë shtete kanë qenë shtete konfesionale. Kjo është veçanërisht e vërtetë në vendet ku Krishterimi, Islami dhe Budizmi ishin fetë e shtetit. Deri në fillim të shekullit të 20-të, shumë, shumë për të mos thënë shumica e kombeve, kishin një fe shtetërore të sanksionuar në kushtetutat e tyre përkatëse ose me dekret të monarkut, edhe nëse fetë e tjera lejoheshin të praktikoheshin.

Megjithatë, ka shumë shembuj të perandorive të mëdha multikulturore që kanë ekzistuar gjatë gjithë kohës ku feja e shtetit nuk u imponua në rajonet e nënshtruara. Për shembull, Perandoria Mongole, ku Tengizmi ishte feja e oborrit, por jo e imponuar ndaj popujve të sunduar nga Mongolët, Perandoria Akamenide dhe Perandoria Romake përpara Kostandinit I, ku klerikët dhe praktikat rajonale lejoheshin të dominonin për aq kohë sa oferimet u bëheshin perëndive romake dhe haraçet i paguheshin Romës.

Pakicave fetare u akordohen shkallë të ndryshme tolerance në shtetet konfesionale; aderuesit mund ose nuk mund të kenë një sërë të drejtash ligjore dhe këto të drejta mund të mos jenë të aksesueshme në praktikë. Për shembull, në Evropën mesjetare, hebrenjtë pësuan shkallë të ndryshme të diskriminimit zyrtar dhe jozyrtar; gjatë së njëjtës periudhë në shtetet islame, jomuslimanët ose dhimmi ishin ligjërisht inferiorë ndaj muslimanëve, por teorikisht u jepeshin disa mbrojtje.

Në Evropë, Traktati i Vestfalisë i vitit 1648 institucionalizoi parimin e *cuius regio, eius religio* —që sundimtarët e një shteti kishin të drejtë të përcaktonin fenë e nënshtetasve të tij. Kjo ishte në një përpjekje për të frenuar luftën fetare që kishte shkatërruar Evropën pas Reformës Protestante .
## Kohë moderne 
Shteti konfesional është zhdukur kryesisht në botën perëndimore, megjithëse në Lindjen e Mesme, shteti konfesional ekziston ende, veçanërisht në Liban. Forma e qeverisjes e njohur si republika islame është ende mjaft e zakonshme edhe në këtë zonë. Një numër vendesh moderne kanë fe shtetërore; ato zakonisht lejojnë edhe lirinë e fesë . Një shembull i një shteti të tillë është Anglia, një shtet konfesional anglikan, Kosta Rika, një shtet konfesional katolik dhe Rusia, një shtet konfesional ortodoks.
Forca e Policisë Mbretërore të Shën Lucias

**Forca e Policisë Mbretërore të Shën Lucias** (FPMShL) është agjencia përgjegjëse për zbatimin e ligjit në Saint Lucia. Ajo u themelua në vitin 1834.

## Organizimi 
Komisioneri i Policisë është *Krusita Deskartes-Pelius*, i cili komandon 957 oficerë policie dhe punonjës civilë, në 14 stacione policie, të cilët i shërbejnë një popullsie prej 175,000 banorësh. Ekziston vetëm një organizatë jo-policore nën komandën e FPMShL-ja, *Shërbimi i Imigracionit*.

## Referime
Forca Policore Mbretërore e Shën Vincentit dhe Grenadive

**Forca e Policisë Mbretërore të Shën Vincentit dhe Grenadineve** (FPMShVG),  është forca policore kombëtare e Shën Vincentit dhe Grenadineve, ajo u themelua në vitin 1999.  Komisioneri i Policisë është Kolin Xhon,  që i shërbejnë një popullsie prej 109,000 banorësh. 

FPMShVG-ja mban dy forca paraushtarake: Njësinë e Shërbimit Special dhe Rojet Bregdetare; të dy janë përgjegjës për sigurinë e brendshme.   Mbrojtja është përgjegjësi e Sistemit Rajonal të Sigurisë.  Ekziston gjithashtu një organizatë jo-policore nën komandën e Brigadës së Zjarrfikësve të FPMShVG-së , e cila aktualisht drejtohet nga inspektori Xhoel Xhejms.
Zbatimi i ligjit në Surinam

Ekzistojnë tre entitete kryesore të zbatimit të ligjit/sigurisë në shtetin e **Surinamit**. 

## Organizatat 
### Korps Politie Suriname 
Forca më e madhe dhe më e publikuar në media është Korps Politie Suriname (KPS), forca policore kombëtare e Republikës së Surinamit.  Ky është një model tradicional i departamentit të policisë dhe është përgjegjës për të gjitha përpjekjet e policisë. Nën çadrën kryesore të SHPK-së, janë tre degë. 

### Drejtoria e Sigurisë Kombëtare 
Njësia e tretë më e madhe e zbatimit të ligjit/sigurisë është Drejtoria e Sigurisë Kombëtare e Surinames. Drejtoria është përgjegjëse për Shërbimin Qendror të Inteligjencës dhe Sigurisë (ShQIS) dhe njësinë e sigurisë personale presidenciale.
Tamar Iveri

**Tamar Iveri**  është një soprano gjeorgjiane e operës. Ajo lindi në Tbilisi, vajza e baritonit Avtandil Javakhishvili, i cili ishte edhe mësuesi i saj.

## Karriera 
Iveri bëri debutimin e saj operistik në 1998 si Desdemona në *Otello* të Verdit.Në vitin 1999 ajo fitoi çmimin e parë në Konkursin e Mozartit në Salzburg.Për disa vite në fillim të viteve 2000 ajo ishte anëtare e ansamblit të Graz Opera ku rolet e saj përfshinin Elisabetta në *Don Carlo* të Verdit,rolet kryesore në *Adriana Lecouvreur* të Francesco Cilea dhe *Suor Angelica* të Giacomo Puccinit,Amelia në Verdi.*Simon Boccanegra* dhe Desdemona.

Ajo bëri debutimin e saj në La Scala në Milano në dhjetor 2011 si Donna Anna në *Don Giovanni* nën drejtimin e Daniel Barenboim.Që atëherë ajo ka interpretuar me Operën Shtetërore të Vjenës, Operën Metropolitan,Shtëpinë e Operas Mbretërore Covent Garden, Opera Bastille dhe në Festivalin e Salzburgut.Ajo ka kënduar rolet e Fiordiligi në *Così fan tutte*,Vitellia në *La clemenza di Tito*,Elettra në *Idomeneo*,Mimì në *La bohème* dhe Tatyana në *Eugene Onegin*.

## Polemika 
Iveri ka qenë qendra e polemikave mbi deklaratat që ajo dyshohet se ka bërë në lidhje me protestat kundër homofobisë në Tbilisi të vitit 2013,në të cilën një tubim i vogël për të drejtat e homoseksualëve në Tbilisi u sulmua nga mijëra protestues kundër homoseksualëve,të udhëhequr nga priftërinjtë,duke shkaktuar mbi 20 të plagosur.Pas këtij incidenti,Iveri dyshohet se ka postuar në faqen e saj në Facebook një letër drejtuar presidentit gjeorgjian Giorgi Margvelashvili,ku thuhej:"Isha shumë krenare për faktin se si shoqëria gjeorgjiane pështyu në paradë...Shpesh,në disa raste,ajo është e nevojshme të thyhen nofullat për t'u vlerësuar si komb në të ardhmen dhe për t'u marrë parasysh seriozisht,ju lutem,ndaloni përpjekjet e fuqishme për të futur'masat fekale'të Perëndimit në mentalitetin e njerëzve me anë të propagandës. 

Pas shfaqjes së kësaj letre,organizata gjeorgjiane për të drejtat e homoseksualëve Identoba i shkroi Operës së Parisit duke kërkuar që të anulohej koncerti i ardhshëm.Në letrën e tyre thuhej: "Dëshirojmë të tërheqim vëmendjen tuaj ndaj aktivitetit frymëzues homofobik dhe urrejtjeje të një prej këngëtareve tuaja të operës, zonjës Tamar Iveri,që rezultoi në kërcënime me vdekje dhe lëndime fizike."Iveri më pas kërkoi falje,por në atë kohë nuk e mohoi autorësinë e letrës.Pas disa ditësh kritikash intensive,Opera Australia njoftoi më 23 qershor se kishte "liruar"Iverin nga kontrata e saj.Gjithashtu Théâtre Royal de la Monnaie në Bruksel e hoqi atë nga prodhimi i *Un ballo in maschera* në 2015. 

## Referime