Boshllëku

parapamje|Pompë për të demonstruar zbrazëtinë
**Zbrazëtia** ose **Vakumi** është hapësirë pa materie. Fjala rrjedh nga mbiemri latin *vacuus* për "	
i lirë" apo "i zbrazët". Një vlerësim i përafërt të një zbrazëtie të tillë është një rajon me një presion të gaztë shumë më të vogël se presioni atmosferik. Fizikanët shpesh diskutojnë rezultatet ideale të testimit që do të ndodhin në një vakum perfekt, të cilin ata ndonjëherë thjesht e quajnë "vakum" ose **hapësirë e lirë**, dhe përdorin shprehjen **vakum i pjesshëm** për t'iu referuar një vakumi aktual të papërsosur, siç mund të ketë në laborator ose në hapësirë. Në fizikën e inxhinierisë dhe të aplikuar, nga ana tjetër, vakumi i referohet çdo hapësire në të cilën presioni është më i ulët se presioni atmosferik. Termi latin ***in vacuo*** përdoret për të përshkruar një objekt që është i rrethuar nga një zbrazëtirë.

*Cilësia* e një vakumi të pjesshëm i referohet asaj se sa afër ai i afrohet një vakumi të përsosur. Gjëra të tjera të barabarta, presioni më i ulët i gazit do të thotë vakum me cilësi të lartë. Për shembull, një pluhurthithës me vakum tipik prodhon thithje të mjaftueshme për të zvogëluar presionin e ajrit me rreth 20%. Vakume me cilësi më të lartë janë të mundshme.Dhomat e vakumit ultra të lartë, të zakonshme në kimikë, fizikë dhe inxhinieri, veprojnë nën një të triliontën (10-12) presion atmosferik (100 nPa), dhe mund të arrijnë rreth 100 grimca/cm3. Hapësira kozmike është një vakum edhe më i lartë, me ekuivalentin e mesatarisht vetëm të disa atomeve të hidrogjenit për metër kub. Sipas të kuptuarit modern, edhe nëse të gjitha materiet mund të hiqen nga një vëllim, ende nuk do të ishte "bosh" për shkak të luhatjeve të vakumit, energjisë së errët, rrezet gama tranzitore, rrezet kozmike, neutrinotet dhe fenomenet e tjera në fizikën kuantike. Në studimin e elektromagnetizmit në shekullin e 19, vakumit mendohej të mbushej me një medium të quajtur aether. Në fizikën moderne të grimcave, gjendja e vakumit konsiderohet si bazë tokësore e një fushe.

Vakumi ka qenë një temë e shpeshtë e debatit filozofik që nga kohërat e lashta greke, por nuk u studiua empirikisht deri në shekullin e 17-të. Evangelista Toriçeli prodhoi vakumin e parë laboratorik në vitin 1643 dhe u zhvilluan teknika të tjera eksperimentale si rezultat i teorive të tij të presionit atmosferik. Një ** vakum torricellian** është krijuar duke mbushur një enë qelqi të gjatë të mbyllur në një fund me merkur, dhe pastaj duke e kthyer enën në një tas për të përmbajtur merkurin.

Vakumi u bë një vegël e vlefshme industriale në shekullin e 20-të me futjen e poçeve të dritës dhe tubave të vakumit, dhe një rrjet i gjerë i teknologjisë së vakumit që atëherë është bërë i disponueshëm. Zhvillimi i fundit i avionit hapësinor për njerëzit ka rritur interesin për ndikimin e vakumit në shëndetin e njeriut dhe në format e jetës në përgjithësi.
djathtas|parapamje|300x300px|Një dhomë e madhe e vakumi

## Interpretimi historik 
Historikisht, ka pasur shumë mosmarrëveshje nëse një gjë e tillë mund të ekzistojë si vakum. Filozofët e lashtë grekë debatuan për ekzistencën e një vakumi, ose të zbrazëtisë, në kontekstin e atomizmit, i cili paraqiti zbrazëtinë dhe atomin si elementet themelore shpjeguese të fizikës. Pas Platonit, edhe koncepti abstrakt e një zbrazëtie të padukshme ballafaqohej me skepticizëm të konsiderueshëm: nuk mund të kapeshin nga shqisat, nuk mund të siguronte fuqi shpjeguese shtesë përtej volumit fizik me të cilin ishte i përpjesëtuar dhe, sipas përkufizimit, në të vërtetë asgjë fare nuk mund të thuhet të ekzistojë. Aristoteli besonte se asnjë zbrazëti nuk mund të ndodhte natyrshëm, sepse dendësia e vazhdueshme e materialit përreth do të mbushte menjëherë çdo gjë të rrallë që mund të çonte në zbrazëti.

## Referime