Shoku imagjinar

[parapamje| [Kaliban|Caliban ka një bisedë me miqtë e tij imagjinarë në produksionin e Teatrit Folger të *Shtrëngata* e Shekspirit.]]
**Miqtë imagjinarë** (të njohur edhe si **shokët imagjinarë**, **miq të shtirur**, **miq të padukshëm** ose **miq të krijuar**) janë një fenomen psikologjik dhe social ku një miqësi ose marrëdhënie tjetër ndërpersonale zhvillohet në imagjinatë dhe jo në realitet fizik.

Edhe pse ata mund të duken realë për krijuesit e tyre, fëmijët zakonisht e kuptojnë se miqtë e tyre imagjinarë nuk janë realë. 

Studimet e para që fokusohen te miqtë imagjinarë besohet se janë kryer gjatë viteve 1890.  Ka pak kërkime rreth konceptit të miqve imagjinarë në imagjinatën e fëmijëve. Klausen dhe Passman (2007) raportojnë se shokët imagjinarë fillimisht u përshkruan si krijesa dhe shpirtra të mbinatyrshëm që mendohej se lidhnin njerëzit me jetën e tyre të kaluar.  Të rriturit në histori kanë pasur entitete të tilla si perënditë e shtëpisë, engjëjt mbrojtës dhe muzat që funksionuan si shoqërues imagjinarë për të ofruar rehati, udhëzime dhe frymëzim për punën krijuese.  Megjithatë, disa psikologë do ta përcaktojnë një mik imagjinar vetëm si një personazh të krijuar më vete.  Miqtë imagjinarë mund të jenë njerëz, por gjithashtu mund të marrin formën e personazheve të tjerë si kafshët ose ideve të tjera abstrakte si fantazmat, përbindëshat, robotët, alienët ose engjëjt.  Këta personazhe mund të krijohen në çdo moment gjatë jetës, megjithëse kultura perëndimore sugjeron se ata janë më të pranueshëm tek fëmijët e moshës parashkollore dhe shkollore.  Sapo fëmijët arrijnë moshën shkollore, djemtë dhe vajzat kanë po aq gjasa të kenë një shoqërues imagjinar.     sugjerojnë se miqtë imagjinarë janë shumë si një personazh imagjinar i krijuar nga një autor. Siç thekson Eileen Kennedy-Moore, "Shkrimtarët e rritur të trillimeve shpesh flasin për personazhet e tyre duke marrë një jetë të tyren, e cila mund të jetë një proces analog me miqtë e padukshëm të fëmijëve".  Përveç kësaj, Marjorie Taylor dhe kolegët e saj kanë gjetur se shkrimtarët e trillimeve kanë më shumë gjasa se mesatarja të kenë pasur miq imagjinarë që fëmijë. 

Ka një ndryshim midis miqve të zakonshëm imagjinarë që krijojnë shumë fëmijë dhe zërave imagjinarë të psikopatologjisë. Shpesh kur ka një çrregullim psikologjik dhe ndonjë zë i brendshëm është i pranishëm, ata shtojnë negativitet në bisedë. Personi me çrregullim ndonjëherë mund të besojë se zërat e imagjinuar janë fizikisht realë, jo një dialog i brendshëm i imagjinuar.  

Miqtë imagjinarë mund të kryejnë funksione të ndryshme. Loja me miqtë imagjinarë u mundëson fëmijëve të shfaqin sjellje dhe ngjarje që nuk i kanë përjetuar ende. Loja imagjinare i lejon fëmijët të përdorin imagjinatën e tyre për të ndërtuar njohuri për botën. Përveç kësaj, miqtë imagjinarë mund të përmbushin gjithashtu dëshirën e lindur të fëmijëve për t'u lidhur me të tjerët përpara se loja aktuale mes bashkëmoshatarëve të jetë e zakonshme. Sipas psikologut Lev Vygotsky, mjetet kulturore dhe ndërveprimi me njerëzit ndërmjetësojnë funksionimin psikologjik dhe zhvillimin kognitiv. Miqtë imagjinarë, të perceptuar si qenie reale, mund t'i mësojnë fëmijët se si të ndërveprojnë me të tjerët së bashku me shumë aftësi të tjera sociale. Pikëpamja sociokulturore e Vygotskyt për zhvillimin e fëmijëve përfshin nocionin e "zonës së zhvillimit proksimal" të fëmijëve, e cila është ndryshimi midis asaj që fëmijët mund të bëjnë me dhe pa ndihmë. Miqtë imagjinarë mund t'i ndihmojnë fëmijët të mësojnë gjëra për botën që nuk mund t'i mësojnë pa ndihmë, të tilla si sjellja e përshtatshme shoqërore, dhe kështu mund të veprojnë si një skelë për fëmijët për të arritur pak më lart se aftësitë e tyre sociale. [''''&#x5D;

Përveç kësaj, miqtë imagjinarë shërbejnë gjithashtu si një mjet për fëmijët për të eksperimentuar dhe eksploruar botën. Në këtë kuptim, shoqëruesit imagjinarë lidhen edhe me teorinë e zhvillimit të fëmijës të Piaget, sepse ato janë ndërtuar plotësisht nga fëmija. Sipas Piaget, fëmijët janë zgjidhës shkencorë të problemeve, të cilët vetë-ndërtojnë përvoja dhe ndërtojnë struktura të brendshme mendore bazuar në eksperimente. Krijimi dhe ndërveprimi me shokët imagjinarë i ndihmon fëmijët të ndërtojnë struktura të tilla mendore. Marrëdhënia midis një fëmije dhe mikut të tyre imagjinar mund të shërbejë si një katalizator për formimin e marrëdhënieve reale në zhvillimin e mëvonshëm dhe në këtë mënyrë siguron një fillim për të praktikuar ndërveprimin në jetën reale.

## Hulumtimi 
Është teorizuar se fëmijët me shokë imagjinarë mund të zhvillojnë aftësi gjuhësore dhe të ruajnë njohuritë më shpejt se fëmijët pa to, gjë që mund të jetë për shkak se këta fëmijë marrin më shumë praktikë gjuhësore se bashkëmoshatarët e tyre si rezultat i kryerjes së "bisedave" me miqtë e tyre imagjinarë. 

Kutner (nd) raportoi se 65% e fëmijëve 7-vjeçarë raportojnë se kanë pasur një shoqërues imagjinar në një moment të jetës së tyre. Më tej ai raportoi:Miqtë imagjinarë janë pjesë përbërëse e jetës së shumë fëmijëve. Ato ofrojnë ngushëllim në kohë stresi, shoqëri kur janë të vetmuar, dikë për të drejtuar kur ndihen të pafuqishëm dhe dikë që duhet fajësuar për llambën e prishur në dhomën e ndenjes. Më e rëndësishmja, një shoqërues imagjinar është një mjet që fëmijët e vegjël përdorin për t'i ndihmuar ata të kuptojnë botën e të rriturve. Taylor, Carlson & Gerow (c2001: f.&nbsp;190) mbajeni se:Pavarësisht nga disa rezultate që sugjerojnë se fëmijët me miq imagjinarë mund të jenë superiorë në inteligjencë, nuk është e vërtetë që të gjithë fëmijët inteligjentë i krijojnë ato. Nëse miqtë imagjinarë mund t'u ofrojnë ndihmë fëmijëve në zhvillimin e aftësive të tyre sociale, ata duhet të funksionojnë si role të rëndësishme në jetën e fëmijëve. Hoff (2004 – 2005) ishte i interesuar të zbulonte rolet dhe funksionet e miqve imagjinarë dhe se si ata ndikuan në jetën e fëmijëve.  Rezultatet e studimit të saj kanë dhënë një pasqyrë domethënëse mbi rolet e miqve imagjinarë. Shumë nga fëmijët raportuan se miqtë e tyre imagjinarë ishin burim ngushëllimi në kohë mërzie dhe vetmie.  Një pjesë e arsyes që njerëzit besonin se fëmijët hiqnin dorë nga shoqëruesit imagjinarë më herët se sa ishte vërejtur, lidhet me fazat e zhvillimit kognitiv të Piaget. Piaget sugjeroi që shokët imagjinarë u zhdukën sapo fëmijët hynin në fazën konkrete operacionale të zhvillimit.  Marjorie Taylor identifikoi fëmijët e shkollës së mesme me miq imagjinarë dhe i ndoqi gjashtë vjet më vonë ndërsa ata po përfundonin shkollën e mesme. Në vazhdim, ata që kishin miq imagjinarë në shkollën e mesme shfaqën strategji më të mira përballuese, por një "preferencë të ulët sociale për bashkëmoshatarët". Ajo sugjeroi se miqtë imagjinarë mund të përfitojnë drejtpërdrejt nga elasticiteti dhe përshtatja pozitive e fëmijëve.  Për shkak se loja e imagjinatës me një personazh përfshin shpesh që fëmija të imagjinojë se si do të vepronte një person (ose personazh) tjetër, janë bërë kërkime për të përcaktuar nëse të kesh një shoqërues imagjinar ka një efekt pozitiv në teorinë e zhvillimit të mendjes.  Kur fëmijët e kuptojnë se njerëzit e tjerë kanë mendime dhe besime të ndryshme nga të tyret, ata janë në gjendje të rriten në zhvillimin e tyre të teorisë së mendjes ndërsa fillojnë të kenë kuptim më të mirë të emocioneve.  Shpresa duket të jetë mjeti themelor që fëmijët përdorin në motivim. 

### Adoleshenca 
"Shoqëruesit imagjinarë në adoleshencë: shenjë e një zhvillimi të mangët apo pozitiv?" eksploron shkallën në të cilën adoleshentët krijojnë shoqërues imagjinarë.  Studiuesit hulumtuan prevalencën e shoqëruesve imagjinarë në adoleshencë duke hetuar ditarët e adoleshentëve të moshës 12-17 vjeç. 

### Rendi i lindjes 
Për të zbuluar origjinën e shokëve imagjinarë dhe për të mësuar më shumë rreth fëmijëve që i krijojnë ato, është e nevojshme të kërkohen fëmijët që kanë krijuar shoqërues imagjinarë.  Fatkeqësisht, fëmijët e vegjël nuk mund të raportojnë me saktësi, prandaj mënyra më efektive për të mbledhur informacion për fëmijët dhe shoqëruesit e tyre imagjinarë është duke intervistuar njerëzit që kalojnë më shumë kohë me ta. Shpesh nënat janë kujdestaret kryesore që kalojnë më shumë kohë me një fëmijë. Prandaj, për këtë studim u intervistuan 78 nëna dhe u pyetën nëse fëmija i tyre kishte një mik imagjinar.  Që objekti të kualifikohej si një objekt i personifikuar, fëmija duhej ta trajtonte atë si të gjallë.  Ky studim mbështet më tej që fëmijët mund të krijojnë miq imagjinarë për të punuar në zhvillimin social. Gjetjet se një fëmijë i lindur i parë ka më shumë gjasa të ketë një mik imagjinar hedh pak dritë mbi idenë se fëmija duhet të shoqërohet, prandaj ata krijojnë shokun imagjinar për të zhvilluar aftësitë e tyre sociale. Kjo është një mënyrë jashtëzakonisht krijuese që fëmijët të zhvillojnë aftësitë e tyre sociale dhe kreativiteti është një term i diskutuar shpesh në psikologjinë pozitive.  Një shoqërues imagjinar mund të konsiderohet produkt i krijimtarisë, ndërsa komunikimi midis mikut imagjinar dhe fëmijës është procesi.  Një studim që shqyrtoi ndryshimet në frekuencën e të folurit me veten në funksion të moshës, statusit të fëmijës së vetëm dhe shoqëruesit imagjinar të fëmijërisë ofron shumë njohuri për të përbashkëtat e fëmijëve me shokët imagjinarë.  Studiuesit mblodhën informacion nga studentët e kolegjit të cilët u pyetën nëse kishin pasur ndonjëherë një mik imagjinar në fëmijëri (Brinthaupt & Dove, 2012). Kishte tre studime brenda një studimi dhe ata zbuluan se kishte dallime të rëndësishme në vetë-bisedimin midis grupmoshave të ndryshme.  Ata gjithashtu gjetën një ndryshim gjinor brenda studimit të tyre se gratë kishin më shumë gjasa se burrat të kishin një shoqërues imagjinar.  Studimi i dytë zbuloi se fëmijët pa vëllezër e motra raportuan më shumë vetë-flasje sesa fëmijët me vëllezër e motra dhe studimi i tretë zbuloi se studentët që raportuan se kishin një mik imagjinar gjithashtu raportuan më shumë vetë-flasje sesa studentët e tjerë që nuk kishin miq imagjinarë.  Ata zbuluan gjithashtu se meshkujt kishin një vetë-fjalë më të shpeshtë vetë-përforcuese sesa femrat.  Ky zbulim i veçantë është i rëndësishëm sepse nuk ka shumë gjetje të përgjithshme që krahasojnë burrat dhe gratë në vetë-bisedimin e të rriturve në hulumtimin e sotëm. Vetëfolja dhe shoqëria imagjinare përmbajnë shumë ngjashmëri prandaj ka mundësi që ato të lidhen. Nëpërmjet të folurit pozitiv me veten, fëmijët mund të rrisin vetëvlerësimin e tyre, gjë që çon në mundësinë që një marrëdhënie pozitive me një shoqërues imagjinar mund të parashikojë një rezultat të ngjashëm.

## Shiko gjithashtu 
* Mentalitet dydhomësh
* Lista e personazheve imagjinarë në trillim
* Parakozmi
* Besëtytni
* Tulpa