Arsimi për paqen

**Arsimi për paqen** është procesi i përvetësimit të vlerave, njohurive, qëndrimeve, aftësive dhe sjelljeve për të jetuar në harmoni me veten, të tjerët dhe mjedisin natyror .

Aktualisht ka shumë deklarata dhe rezoluta të Kombeve të Bashkuara për rëndësinë e paqes.  Ban Ki-moon, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, ia kushtoi Ditës Ndërkombëtare të Paqes 2013 edukimit për paqen në një përpjekje për të fokusuar mendjet dhe financimin në epërsinë e edukimit për paqen si mjet për të sjellë një kulturë paqeje .   Koichiro Matsuura, Drejtori i Përgjithshëm i UNESCO -s në të kaluarën e afërt, ka shkruar se edukimi për paqen ka "rëndësi themelore për misionin e UNESCO-s dhe Kombeve të Bashkuara".  Edukimi për paqen si një e drejtë theksohet gjithnjë e më shumë nga studiues të paqes si Betty Reardon  dhe Douglas Roche .  Kohët e fundit ka pasur gjithashtu një ndërthurje të edukimit për paqen dhe edukimit për të drejtat e njeriut . 

## Përkufizimi 
Ian Harris dhe John Synott e kanë përshkruar edukimin për paqen si një seri "takimesh mësimore" që vijnë nga grupe të ndryshme njerëzish: 

* Dëshira e tyre për paqe.
* Alternativa jo të dhunshme për menaxhimin e konfliktit .
* Aftësi për analizë kritike të rregullimeve strukturore që prodhojnë dhe legjitimojnë padrejtësinë dhe pabarazinë .

James Page sugjeron që edukimi për paqen të mendohet si "inkurajimi i një përkushtimi ndaj paqes si një prirje e vendosur dhe rrit besimin e individit si një agjent individual i paqes; si informim i studentit për pasojat e luftës dhe padrejtësisë sociale; si informim i studentit mbi vlerën e strukturave shoqërore paqësore dhe të drejta dhe duke punuar për të mbështetur ose zhvilluar struktura të tilla shoqërore; si inkurajimi i studentit të dashurojë botën dhe të imagjinojë një të ardhme paqësore; dhe si kujdesi për studentin dhe inkurajimi i studentit të kujdeset për të tjerët". 

Shpesh teoria ose filozofia e edukimit të paqes është supozuar, por jo e artikuluar. Johan Galtung sugjeroi në vitin 1975 se nuk ekzistonte asnjë teori për edukimin e paqes dhe se ekzistonte qartë një nevojë urgjente për një teori të tillë .  Kohët e fundit ka pasur përpjekje për të krijuar një teori të tillë. Joachim James Calleja ka sugjeruar se një bazë filozofike për edukimin e paqes mund të gjendet në nocionin Kantian të detyrës .  James Page ka sugjeruar se një arsyetim për edukimin e paqes mund të gjendet në etikën e virtytit, etikën konsekuencialiste, etikën politike konservatore, etikën estetike dhe etikën e kujdesit.  Robert L. Holmes pohon se një prezumim moral kundër dhunës ekziston midis kombeve të qytetëruara. Mbi bazën e këtij ndalimi të supozuar, ai përshkruan disa vlera filozofike, duke përfshirë pacifizmin, të lidhura me zgjidhjen jo të dhunshme të konflikteve ndërkombëtare.  

Që nga fillimi i shekullit të 20-të, programet e "edukimit për paqen" në mbarë botën kanë përfaqësuar një spektër temash kryesore, duke përfshirë anti-nuklearizmin, mirëkuptimin ndërkombëtar, përgjegjësinë mjedisore, aftësitë e komunikimit, jodhunën, teknikat e zgjidhjes së konflikteve, demokracinë, ndërgjegjësimin për të drejtat e njeriut, tolerancën ndaj diversiteti, bashkëjetesa dhe barazia gjinore . 

## Shih edhe 
* Paqja
* Arsimi
* Të drejtat e grave
* Arsimi për të drejtat e njeriut
* Arsimi për të drejtat e fëmijëve

## Literatura 
* 
* 
* 
* 

## Referime