Benito Musolini

**Benito  Musolini** (29 korrik 1883 – 28 prill 1945) ishte një politikan dhe gazetar italian që ishte drejtuesi i *Partisë Fashiste Kombëtare*. Ai qeverisi Italinë si Kryeministër nga 1922 deri më 1943. Ai drejtoi me kushtetutë vendin deri në vitin 1925, kur ai hodhi pretekstin e demokracisë dhe vendosi një diktaturë. Musolini frymëzoi disa sundues totalitarë, siç ishte Adolf Hitleri.

I njohur si Il Duce ("Drejtuesi"), Musolini ishte themeluesi i Fashizmit Italian. Më 1912, Mussolini kishte qenë një anëtar drejtues i Drejtorisë Kombëtare të Partisë Socialiste Italiane (PSI), por ishte dëbuar nga PSI për mbrojtje ushtarake ndërhyrja në Luftën e Parë Botërore, në kundërshtim me qëndrimin e partisë për neutralitetin. Musolini shërbeu në Ushtrinë Mbretërore Italiane gjatë luftës, derisa u plagos dhe u shkarkua në vitin 1917. Musolini denoncoi PSI, pikëpamjet e tij tani përqendrohen në nacionalizëm në vend të socializmit dhe më vonë themeluan lëvizjen fashiste e cila erdhi për të kundërshtuar egalitarizmin dhe konfliktin e klasës, në vend të tij avokonte " nacionalizëm revolucionar ”që tejkalon linjat e klasës. Pas marsit në Romë në tetor 1922, Musolini u bë Kryeministri më i ri italian deri në atë datë. Pasi largoi të gjitha kundërshtimet politike përmes policisë së tij të fshehtë dhe grevave të jashtëligjshme të punës, Musolini dhe pasuesit e tij konsoliduan fuqinë e tyre përmes një sërë ligjesh që shndërruan kombin në një diktaturë njëpalëshe. Brenda pesë viteve, Musolini kishte krijuar autoritetin diktatorial si me mjete legale ashtu edhe të jashtëzakonshme dhe aspironte të krijonte një shtet totalitar. Në vitin 1929, Musolini nënshkroi Traktatin e Lateranit me Vatikanin, duke i dhënë fund dekadave të luftës midis shtetit italian dhe Papatit, dhe njohu pavarësinë e qytetit të Vatikanit.

Politika e jashtme e Musolinit synonte të zgjeronte sferën e ndikimit të fashizmit italian. Në 1923, ai filloi "Pacifikimin e Libisë" dhe urdhëroi bombardimin e Korfuzit si hakmarrje për vrasjen e një gjenerali italian. Më 1936, Musolini formoi Afrikën Lindore Italiane (AOI) duke bashkuar Eritrea, Somali dhe Etiopinë pas krizës Abyssinian dhe Luftës së Dytë Italo-Etiopiane. Në vitin 1939, forcat italiane pushtuan Shqipërinë. Midis 1936 dhe 1939, Musolini urdhëroi ndërhyrjen e suksesshme ushtarake italiane në Spanjë në favor të Francisco Franco gjatë luftës civile spanjolle. Në të njëjtën kohë, Italia e Musolinit u përpoq të shmangte shpërthimin e një lufte të dytë globale dhe mori pjesë në frontin e Stresa, Raporti i Lytton, Traktati i Lozanës, Pakti me katër Fuqi dhe Marrëveshja e Mynihut. Sidoqoftë, Italia distancoi Britaninë dhe Francën duke formuar fuqitë boshtore me Gjermaninë dhe Japoninë. Gjermania pushtoi Poloninë më 1 Shtator 1939, duke rezultuar në shpallje lufte nga Franca dhe Mbretëria e Bashkuar dhe fillimi i Luftës së Dytë Botërore.

parapamje|majtas|Nga e majta në të djathtë, ju mund të shihni trupat e pajetë të ish politikanit komunist Nicola Bombacci, Duce Benito Mussolini, të dashurës së tij besnike Clara Petacci, ministrit Alessandro Pavolini dhe politikanit të njohur fashist Achille Starace, duke u ekspozuar në Plaza Loreto në qyteti i Milanos në vitin 1945.
Më 10 qershor 1940 - me rënien e Francës së menjëhershme - Italia hyri zyrtarisht në luftë dhe përfundimisht pushtoi pjesë të Francës jug-lindore, Korsikë dhe Tunizi. Musolini planifikoi të përqendronte forcat italiane në një ofensivë të madhe kundër Perandorisë Britanike në Afrikë dhe Lindjen e Mesme, e njohur si "lufta paralele", ndërsa priste prishjen e Britanisë së Madhe në teatrin Evropian. Italianët pushtuan Egjiptin, bombarduan Palestinën e Detyrueshme dhe pushtuan Britaninë e Madhe me sukses fillestar. Sidoqoftë, qeveria britanike refuzoi të pranojë propozime për një paqe që do të nënkuptojë pranimin e fitoreve të Boshtit në Evropën Lindore dhe Perëndimore; planet për një pushtim të Britanisë së Madhe nuk vijuan dhe lufta vazhdoi. Në tetor 1940, Musolini dërgoi forcat italiane në Greqi, duke filluar Luftën Greko-Italiane. Forca Royal Air ndaloi pushtimin italian dhe lejoi Grekët të shtyjnë italianët të ktheheshin në Shqipëri.

Fushata Ballkanike ishte zgjatur ndjeshëm deri në përcaktimin e okupimit të Boshtit të Greqisë dhe Jugosllavisë. Për më tepër, pushtimi gjerman i Bashkimit Sovjetik dhe sulmi japonez mbi Pearl Harbour e detyruan Musolini të dërgojë një ushtri italiane në Rusi dhe t'i shpallte luftë Shteteve të Bashkuara.  Musolini ishte në dijeni se Italia, burimet e së cilës u zvogëluan nga fushatat e viteve 1930, nuk ishte e gatshme për një konflikt të gjatë kundër tre superfuqive, por zgjodhi të qëndronte në konflikt për të mos braktisur ambiciet fashiste perandorake.  Në vitin 1943, Italia pësoi fatkeqësi të mëdha: deri në shkurt Ushtria e Kuqe kishte shkatërruar plotësisht ushtrinë italiane në Rusi; në maj Aksi u shemb në Afrikën e Veriut pavarësisht rezistencës së mëparshme italiane në betejën e dytë të El Alamein. Më 9 korrik Aleatët pushtuan Siçilinë; dhe deri në 16 u bë e qartë ofensiva gjermane e verës në BRSS kishte dështuar. Si pasojë, në fillim të 25 korrikut, Këshilli i Madh i Fashizmit kaloi një mocion mosbesimi te Musolini; më vonë atë ditë Mbreti e pushoi nga detyra si kreu i qeverisë dhe e vendosi atë në paraburgim, duke emëruar Pietro Badoglio për ta pasuar atë si Kryeministër.

Pasi mbreti ra dakord armëpushimin me aleatët, më 12 shtator 1943 Musolini u shpëtua nga robëria në sulmin në Gran Sasso nga parashutistët gjermanë dhe komandot Waffen-SS të udhëhequr nga Majori Otto-Harald Mors. Adolf Hitler, pasi u takua me ish-diktatorin e shpëtuar, më pas vuri Musolini në krye të një regjimi kukullash në veri të Italisë, Republikës Sociale Italiane, i njohur joformalisht si Republika Salò. Në fund të prillit 1945, në vazhdën e humbjes së afërt totale, Musolini dhe zonja e tij Clara Petacci u përpoqën të iknin në Zvicër, por të dy u kapën nga partizanët komunistë italianë dhe u ekzekutuan në mënyrë të përmbledhur duke shkrepur skuadrën më 28 prill 1945 pranë liqenit të Komos. Trupi i tij më pas u dërgua në Milano, ku ishte varur me kokë poshtë në një stacion shërbimi për të konfirmuar publikisht vdekjen e tij.

**Gazetar politik, intelektual dhe socialist**

Në shkurt të vitit 1909,[18] Musolini u largua përsëri nga Italia, këtë herë për të marrë vendin e punës si sekretar i partisë së punës në qytetin italishtfolës të Trentos, i cili në atë kohë ishte pjesë e Austro-Hungarisë (tani është brenda Italisë). Ai gjithashtu bëri punë zyre për Partinë Socialiste lokale, dhe redaktoi gazetën e saj L'Avvenire del Lavoratore (E ardhmja e punëtorit). Duke u kthyer në Itali, ai kaloi një kohë të shkurtër në Milano dhe në vitin 1910 u kthye në vendlindjen e tij nga Forlì, ku ai redaktoi të përjavshmen Lotta di classe (The Class Struggle).

Musolini e mendonte veten si intelektual dhe konsiderohej i lexuar mirë. Ai lexonte me zell; Favoritët e tij në filozofinë evropiane përfshinin Sorel, futuristin italian Filippo Tommaso Marinetti, socialistin francez Gustave Hervé, anarkistin italian Errico Malatesta dhe filozofët gjermanë Friedrich Engels dhe Karl Marksin, themeluesit e marksizmit.  Musolini i kishte mësuar vetes frëngjisht dhe gjermanisht dhe kishte përkthyer excerpts from Nietzsche, Schopenhauer and Kant .

Gjatë kësaj kohe, ai botoi Il Trentino veduto da un Socialista (Trentino siç shihet nga një socialist) në periodikun radikal La Voce. [21] Ai gjithashtu shkroi disa ese rreth letërsisë gjermane, disa tregime dhe një roman: L'amante del Cardinale: Claudia Particella, romanzo storico (Zonja e Kardinalit). Këtë roman ai e bashkë-shkroi me Santi Corvaja, dhe u botua si një libër serial në gazetën Trento Il Popolo. Doli me këste nga 20 janari deri më 11 maj 1910. Romani ishte hidhur antiklerik, dhe vite më vonë u tërhoq nga qarkullimi pasi Musolini bëri një armëpushim me Vatikanin.

Ai ishte bërë një nga socialistët më të shquar të Italisë. Në shtator të vitit 1911, Musolini mori pjesë në një trazirë, të udhëhequr nga socialistët, kundër luftës italiane në Libi. Ai denoncoi ashpër "luftën imperialiste" të Italisë, një veprim që i dha atij një dënim me pesë muaj bur Pas lirimit, ai ndihmoi në dëbimin e Ivanoe Bonomit dhe Leonida Bissolatit nga Partia Socialiste, pasi ishin dy "revizionistë" që kishin mbështetur luftën.

Në vitin 1912, ai u bë anëtar i Drejtorisë Kombëtare të Partisë Socialiste Italiane (PSI). U shpërblye me redaksinë e gazetës së Partisë Socialiste Avanti! Nën udhëheqjen e tij, qarkullimi i tij shpejt u rrit nga 20.000 në 100.000.John Gunther në vitin 1940 e quajti atë "një nga gazetarët më të mirë të gjallë".
parapamje|Benito musolinine vitet 1930
Musolini ishte një reporter pune ndërsa përgatitej për marsin mbi Romën, dhe shkroi për Shërbimin e Lajmeve Hearst deri në vitin 1935. [12] Musolini ishte aq i njohur me letërsinë marksiste, saqë në shkrimet e tij nuk do të citonte vetëm nga veprat e njohura marksiste por edhe nga veprat relativisht të errëta Gjatë kësaj periudhe Musolini e konsideronte veten një "komunist autoritar" dhe marksist dhe ai e përshkroi Karl Marksin si "më të madhin nga të gjithë teoricienët e socializmit."

Në vitin 1913, ai botoi Giovanni Hus, il veridico (Jan Hus, profet i vërtetë), një biografi historike dhe politike rreth jetës dhe misionit të reformatorit kishtar çek Jan Hus dhe ndjekësve të tij militantë, Hussites. Gjatë kësaj periudhe socialiste të jetës së tij, Musolini ndonjëherë përdori emrin e stilolapsit "Vero Eretico" ("heretik i sinqertë")

Musolini hodhi poshtë egalitarizmin,[30] një doktrinë thelbësore të socializmit. Ai u ndikua nga idetë antikristiane të Nietzsche dhe negacioni i ekzistencës së Perëndisë.  Musolini mendonte se socializmi ishte lëkundur, duke pasur parasysh dështimet e determinizmit marksist dhe reformizmit social demokratik, dhe besonte se idetë e Nietzsche do të forconin socializmin. Shkrimet e Musolinit erdhën për të pasqyruar një braktisje të marksizmit dhe egalitarizmit në favor të konceptit übermensch të Nietzsche dhe anti-egalitarianis.