Gjuha e përzier

Një gjuhë e përzier  ka një gjuhë që lind nëpërmjet fuzionit ose zakonisht dy gjuhë burimore, zakonisht në situata ose të plotë dygjuhësisë (Meakins, 2013), në mënyrë që ajo nuk është e mundur të klasifikojë Resul aksin e gjuhës ting që i përkasin njërës prej familjeve gjuhësore që ishin burimet e saj. Edhe pse koncepti është hasur shpesh në gjuhësi historike nga fillim të shekullit 20, vërtetuar rastet e përzierje gjuhës, në krahasim me kod-switching, substrate, apo huamarrjes leksikor, janë mjaft të rralla. Për më tepër, një gjuhë e përzier May shënon shfaqjen e një grupi të ri etnik apo kulturor.

Terma të tjerë të përdorur në gjuhësi për konceptin e një gjuhe të përzier përfshijnë gjuhën hibride, gjuhën e kontaktit dhe gjuhën e shkrirjes; Në përdorim më të vjetër, 'zhargon' ndonjëherë ishte përdorur në këtë kuptim. Në disa gjuhëtarë 'përdorimit, creoles dhe pidgins lloje apo gjuhë të përziera, ndërsa në të tjerat' përdorimit, Kreoles dhe pidgins Thjesht janë ndër llojet e gjuhës që mund të bëhen të drejta të plota gjuhë të përziera.

## Definicioni 
Një gjuhë e përzier është një gjuhë që kombinon elementet gramatikore të një gjuhe dhe artikujt leksikor të një gjuhe tjetër. Në mënyrë tipike, ekziston dygjuhësia në një nga grupet, edhe pse kjo nuk është një kërkesë.

Çdo gjuhë është e përzier deri në një farë mase, por disa gjuhë janë "gjuhë të përziera" në kuptimin e caktuar këtu. Në fund të shekullit të 19-të, termi "gjuhë e përzier" kishte një përkufizim të paqartë që është ngushtuar në një gjuhë që kombinon artikujt leksikor dhe gramatikën e dy (ose më shumë) gjuhëve që mund të identifikohen lehtësisht. Që atëherë, hipotezat konkurruese të asaj që përbën një gjuhë të përzier janë parashtruar.

Ekzistojnë disa mosmarrëveshje midis kërkuesve për përkufizimin e saktë të një gjuhe të përzier, edhe pse kriteret bazë janë: gjendja e kontaktit midis dy gjuhëve, dygjuhësia në të paktën një nga dy grupet në kontakt, një diferencim i qartë midis gjuhës së përzier dhe gjuhëve të përziera dhe minimale të elementeve nga çdo gjuhë

Thomason (1995) klasifikon gjuhët e përziera në dy kategori. Gjuhët e kategorisë 1 shfaqin "ndikim të madh nga gjuha e grupit mbizotërues në të gjitha aspektet e strukturës dhe gramatikës si dhe të leksikut". (Winford 171). Gjuhët e kategorisë 2 tregojnë një "specifikë kategorike të huamarrjes strukturore" ose një huamarrje uniforme të kategorive specifike (Winford)

Gjuha e përzier dhe gjuha e ndërthurur janë terma në dukje të këmbyeshëm për disa studiues. Disa e përdorin termin "gërshetim" në vend të "përzierjes", sepse i pari nënkupton "përzierjen e dy sistemeve të cilat nuk janë domosdoshmërisht të njëjtin rend" dhe as nuk sugjeron "zëvendësimin e leksikut ose të sistemit gramatikor", ndryshe nga lirimi, zëvendësimin masiv gramatikor dhe ri-gramatikalizimin. Gramatika e një gjuhe të përzier zakonisht vjen nga një gjuhë e njohur mirë për folësit e gjeneratës së parë, të cilën Arends pretendon është gjuha e folur nga nëna. Kjo është për shkak të lidhjes së ngushtë midis nënës dhe fëmijës dhe gjasave që gjuha të flitet nga bashkësia në përgjithësi.

Arends et al. klasifikojnë një gjuhë të ndërthurur si një gjuhë që "ka morfema leksik nga një gjuhë dhe morfema gramatike nga një tjetër". Ky përkufizim nuk përfshin Michif, i cili kombinon pikat leksikore franceze në kontekste të veçanta, por ende përdor elemente leksikore dhe gramatike.

Yaron Matras bën dallimin midis tre llojeve të modeleve për gjuhë të përzier: "Mirëmbajtja e gjuhës dhe ndërrimi i gjuhës, proceset unike dhe të paracaktuara (" ndërthurja ") dhe konvencionalizimi i modeleve të përzierjes së gjuhës." Modeli i parë përfshin përdorimin e një gjuhe për zëvendësime të rënda të gjitha paradigmat gramatikore ose morfologjia e një gjuhe tjetër. Kjo është për shkak se një komunitet i të folurit nuk do të miratojë një gjuhë më të re dominante dhe kështu ta përshtasë gjuhën e tyre me material gramatikor nga gjuha mbizotëruese. Bakker (1997) argumenton se gjuhët e përziera rezultojnë nga popullata të përziera. Gjuhët "ndërthuren", në atë që morphosyntax (e dhënë nga folësit amtare) përzihet me leksikën e një gjuhe tjetër (folur nga burrat, shpesh në një kontekst kolonialist). Kjo duket se ka qenë rasti me Michifin, ku meshkujt evropianë dhe femrat Cree, Nakota dhe Ojibwe kishin pasardhës që mësuan një përzierje të francezëve dhe Cree. Modeli i tretë "merr një humbje graduale të funksionit bisedor të ndërrimit të gjuhës si një mjet për të shprehur kontrast". Me fjalë të tjera, gjuha nuk bëhet më një mjet për diferencimin midis dy komuniteteve të të folurit si rezultat i përzierjes së gjuhës.

Riorientimi i gjuhës, sipas Matras, përkufizohet si "zhvendosja e ndërgjegjshme e fushës gjuhësore që është përgjegjëse për kodimin e kuptimit ose përfaqësimeve konceptuale larg nga gjuha në të cilën bashkëveprimi gjuhësor normalisht menaxhohet, organizohet dhe përpunohet: folësit miratojnë në një kuptim një (ose simbole, në kuptimin buhlerian të termit) dhe një tjetër për të organizuar marrëdhëniet midis simboleve leksikore, si dhe brenda fjalëve, shprehjeve dhe ndërveprimit. Rezultati është një ndarje sipas gjuhës burimore ndërmjet leksik dhe gramatikore. "

## Diferencimi me përzierjet e tjera gjuhësore 
Një gjuhë e përzier dallon nga gjuhët pidgin dhe creole dhe kalimi i kodeve në mënyra shumë themelore. Folësit e përzier gjuhësorë janë të rrjedhshëm, madje edhe amtare, folës të të dy gjuhëve. Pidgins, nga ana tjetër, zhvillohet në një situatë, zakonisht në kontekstin e tregtisë, ku folësit e dy (ose më shumë) gjuhëve të ndryshme vijnë në kontakt dhe kanë nevojë për të gjetur ndonjë mënyrë për të komunikuar me njëri-tjetrin. Kjo dallon nga gjuhët e përziera, ku folësit priren të flasin rrjedhshëm në një ose në të dyja gjuhët burimore. Creole zhvillohen kur një gjuhë pidgin bëhet gjuhë amtare për folësit e rinj. Ndërsa creoles priren të kenë thjeshtuar morfologjitë në mënyrë drastike, gjuhët e përziera shpesh mbajnë kompleksitetin frymëzues të një ose të dy gjuhëve prindërore.

Ai gjithashtu ndryshon nga një gjuhë që ka pësuar një borxh të rëndë, siç janë koreane, japoneze dhe vietnameze nga kinezishtja (shih kinezishtja), anglisht nga frëngjishtja, ose maltishtja nga suxhilishtja / italishtja. Në këto raste, pavarësisht nga huamarrja e madhe, gramatika dhe fjalët themelore të gjuhës huamarrëse mbeten relativisht të pandryshuara, me fjalët e huazuara të kufizuara kryesisht në konceptet më abstrakte ose të huaja. Në rastin e maltezës, për shembull, nëse foljet e huazuara nga italishtja u inflektuan duke përdorur rregulla fluturuese italiane dhe jo ato arabe, atëherë maltesi do të ishte një kandidat për të qenë një gjuhë e përzier.

Përfundimisht, një gjuhë e përzier ndryshon nga ndryshimi i kodit, si Spanglish ose Portuñol, në atë që, sapo të jetë zhvilluar, shkrirja e gjuhëve të burimit është e fiksuar në gramatikë dhe fjalor, dhe folësit nuk kanë nevojë të njohin gjuhët burimore në për të folur. Por, gjuhëtarët besojnë se gjuhët e përziera evoluojnë nga këmbimi i vazhdueshëm i kodeve, me brezat e rinj që po marrin kodin e kalimit, por jo domosdoshmërisht gjuhët burimore që e gjenerojnë atë.

Yaron Matras bën dallimin midis tre llojeve të modeleve për gjuhë të përzier: "Mirëmbajtja e gjuhës dhe ndërrimi i gjuhës, proceset unike dhe të paracaktuara (" ndërthurja ") dhe konvencionalizimi i modeleve të përzierjes së gjuhës." Modeli i parë përfshin përdorimin e një gjuhe për zëvendësime të rënda të gjitha paradigmat gramatikore ose morfologjia e një gjuhe tjetër. Kjo është për shkak se një komunitet i të folurit nuk do të miratojë një gjuhë më të re dominante dhe kështu ta përshtasë gjuhën e tyre me material gramatikor nga gjuha mbizotëruese. Bakker (1997) argumenton se gjuhët e përziera rezultojnë nga popullata të përziera. Gjuhët "ndërthuren", në atë që morphosyntax (e dhënë nga folësit amtare) përzihet me leksikën e një gjuhe tjetër (folur nga burrat, shpesh në një kontekst kolonialist). Kjo duket se ka qenë rasti me Michif French, ku burrat europianë dhe gratë Cree, Nakota dhe Ojibwe kishin pasardhës që mësuan një përzierje të francezëve dhe Cree. Modeli i tretë "merr një humbje graduale të funksionit bisedor të alternimit të gjuhës si një mjet për të shprehur kontrast". Me fjalë të tjera, gjuha nuk bëhet më një mjet për diferencimin midis dy komuniteteve të të folurit si rezultat i përzierjes së gjuhës.

Reorientimi Leksik, sipas Matras, përkufizohet si "zhvendosja e ndërgjegjshme e fushës gjuhësore që është përgjegjëse për kodimin e kuptimit ose përfaqësimeve konceptuale larg nga gjuha në të cilën bashkëveprimi gjuhësor normalisht menaxhohet, organizohet dhe përpunohet: folësit miratojnë në një kuptim një (ose simbole, në kuptimin buhlerian të termit) dhe një tjetër për të organizuar marrëdhëniet midis simboleve leksikore, si dhe brenda fjalëve, shprehjeve dhe ndërveprimit. Rezultati është një ndarje sipas gjuhës burimore ndërmjet leksikoni dhe gramatika ". Shumica e emrave të gjuhës portmanteau, si Franglais dhe Anglo-Romani, nuk janë gjuhë të përziera, madje edhe shembuj të kodimit, por regjistra të një gjuhe (këtu frëngjisht dhe anglisht) një gjuhë e dytë (këtu anglisht dhe roman). Anglishtja e Mesme (drejtuesi i menjëhershëm i gjuhës angleze) u zhvillua nga një situatë e tillë, duke përfshirë shumë borë Norman bëhet në gjuhën e vjetër, por nuk konsiderohet gjuhë e përzier.

## Referime