Peter Carrington, Baroni i 6-të Carrington

**Peter Alexander Rupert Carington, Baroni i 6-të Carrington, Baron Carington i Upton**, KG , GCMG , CH , MC , PC , DL (6 qershor 1919 - 9korrik 2018), ishte një politikan dhe pir trashëgues i Partisë Konservatore Britanike, i cili shërbeu si Sekretar i Mbrojtjes nga 1970 në 1974, Sekretar i Jashtëm nga 1979 në 1982, kryetar i Kompanisë General Electric nga 1983 në 1984 dhe Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s nga 1988 në 1989. Në qeverinë e parë të Margaret Thatcher, ai luajti një rol të madh në negocimin e Marrëveshjes së Lancaster House që i dha fund konfliktit në Rodezi dhe mundësoi krijimin e Zimbabve .

Carington ishte Sekretar i Jashtëm në vitin 1982 kur Argjentina pushtoi Ishujt Falkland . Ai mori përgjegjësinë e plotë për dështimin për ta parashikuar këtë dhe dha dorëheqjen. Si sekretar i përgjithshëm i NATO-s, ai ndihmoi në parandalimin e një lufte midis Greqisë dhe Turqisë gjatë krizës së Egjeut të vitit 1987 . 

Pas Aktit të Dhomës së Lordëve të vitit 1999, i cili hoqi të drejtën automatike të bashkëmoshatarëve të trashëguar për t'u ulur në Dhomën e Lordëve, Caringtonit iu krijua një pir i përjetshëm si Baron Carington i Upton.

## Karriera politike 1946–1982 
Në 1938, Carington pasoi babain e tij si Baroni i 6-të Carrington. Edhe pse ai fitoi të drejtën për të marrë vendin e tij në Dhomën e Lordëve në ditëlindjen e tij të 21-të në vitin 1940, meqenëse ishte në shërbim aktiv, ai nuk e bëri këtë deri më 9 tetor 1945.  Pas largimit nga ushtria, Carington u përfshi në politikë dhe shërbeu në qeveritë konservatore të Winston Churchill dhe Anthony Eden si sekretar parlamentar i Ministrit të Bujqësisë dhe Ushqimit nga nëntori 1951 deri në tetor 1954. Ai u emërua gjithashtu zëvendës toger i Buckinghamshire më 2 korrik 1951.  Gjatë aferës Crichel Down, që çoi në dorëheqjen e ministrit Thomas Dugdale, Carington dha dorëheqjen e tij, e cila u refuzua nga Kryeministri. Carington ishte Sekretar Parlamentar i Ministrit të Mbrojtjes nga tetori 1954 deri në tetor 1956, dhe më pas u emërua Komisioner i Lartë në Australi, një post që e mbajti deri në tetor 1959. Ai u bë këshilltar i fshehtë në vitin 1959. 
[majtas|parapamje| Guri i vendosur nga Lord Carrington, ndërsa Komisioner i Lartë në Australi, në [Kisha Anglikane e Gjithë Shenjtorëve, Canberra|Kishën e Gjithë Shenjtorëve, Canberra .]]
Pas kthimit të tij në Britani ai shërbeu nën Harold Macmillan si Lordi i Parë i Admiraltësisë deri në tetor 1963.  Në këtë rol, Carington punoi me Lord Mountbatten, i cili ishte Shefi i Shtabit të Mbrojtjes, gjatë një kohe të ristrukturimit dhe reformës së madhe të Admiraltësisë .  Pasi Alec Douglas-Home u bë kryeministër në tetor 1963, Carington mbajti postet e ministrit pa portofol dhe Udhëheqësit të Dhomës së Lordëve deri në tetor 1964, kur zgjedhjet e përgjithshme çuan në një ndryshim të qeverisë. Nga viti 1964 deri në vitin 1970 ishte lider i opozitës në Dhomën e Lordëve.

Kur Konservatorët u kthyen në pushtet në 1970 nën Eduard Heath-in, Carington u bë Sekretar i Mbrojtjes, ku ai qëndroi deri në zgjedhjet e përgjithshme të shkurtit 1974 . Në një letër të vitit 1977 që diskutonte politikën e torturës së të internuarve republikanë irlandezë gjatë Operacionit Demetrius në gusht 1971, Sekretari i atëhershëm i Brendshëm Merlyn Rees ia atribuoi origjinën e politikës Carington: “Është pikëpamja ime (e konfirmuar nga Brian Faulkner para vdekjes së tij [kryeministri i NI në atë kohë]) se vendimi për të përdorur metodat e torturës në Irlandën e Veriut në 1971/72 u mor nga ministrat – veçanërisht Lord Carrington, atëherë sekretar i shteti për mbrojtje”.  

Carington u bë sekretar i mbrojtjes në hije në 1968 pasi Enoch Powell u shkarkua, pas fjalimit të tij të diskutueshëm mbi emigracionin, Lumenj Gjaku .  Ai shërbeu gjithashtu si Kryetar i Partisë Konservatore nga viti 1972 deri në 1974 dhe ishte shkurtimisht Sekretar i Shtetit për Energjinë nga janari deri në mars 1974.
[majtas|parapamje| Carington (atëherë Sekretari i Jashtëm) dhe Sekretari Amerikan i Shtetit [Alexander Haig takohen gjatë një vizite shtetërore në vitin 1981 nga Margaret Thatcher në SHBA.]]
Carington ishte përsëri lider i opozitës në Dhomën e Lordëve nga viti 1974 deri në 1979. Në vitin 1979 u emërua Sekretar i Jashtëm dhe Ministër për Zhvillimin e Jashtëm në kabinetin e parë të Margaret Thatcher . Thatcher foli shumë për Carington, duke thënë se "Piteri kishte një ndjenjë të madhe dhe aftësi për të identifikuar menjëherë pikat kryesore në çdo argument; dhe ai mund të shprehej me terma të athët. Ne kishim mosmarrëveshje, por kurrë nuk kishte ndjenja të vështira mes nesh." 

Carington kryesoi konferencën e Lancaster House në 1979, ku morën pjesë Ian Smith, Abel Muzorewa, Robert Mugabe, Joshua Nkomo dhe Josiah Tongogara, e cila i dha fund Luftës së Bushit në Rodezi . Ai më vonë shprehu mbështetjen e tij për Mugaben mbi Smithin. 

Carington ishte kryesisht përgjegjës për të siguruar që Akti i Kanadasë i vitit 1982 do të miratohej në Dhomën e Lordëve. Sipas dispozitave të aktit, i cili mori Pëlqimin Mbretëror më 29 Mars 1982, Parlamenti Britanik hoqi dorë nga çdo rol në të ardhmen në ndryshimin e kushtetutës kanadeze, një proces i njohur në dominionin e mëparshëm si atdhesim.

Carington ishte sekretar i jashtëm kur Argjentina pushtoi Ishujt Falkland më 2 prill 1982. Ai dha dorëheqjen nga pozicioni i tij më 5 prill, duke marrë përgjegjësinë e plotë për vetëkënaqësinë e Zyrës së Jashtme dhe Commonwealth në dështimin e saj për të parashikuar këtë zhvillim  dhe për sinjalet mashtruese të dërguara nga Zyra e Jashtme mbi synimet britanike për të mbajtur kontrollin mbi Falklands.  Në autobiografinë e saj, Margaret Thatcher më vonë shprehu pikëllimin e saj për largimin e tij.  Ajo i kishte kërkuar të qëndronte, por ai u largua sepse ai dhe Ministria e Jashtme ishin të pabesuara dhe madje të urryera nga shumë konservatorë të stolit. 

Lord Carrington ishte piri i fundit trashëgues që mbajti një nga katër Zyrat e Mëdha të Shtetit . 

## Jeta e mëvonshme dhe vdekja 
[parapamje|280x280px| Carrington (atëherë [Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s|Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s ) me Ministrin e Jashtëm të Gjermanisë Perëndimore Genscher në Bon, 1984]]
Carington shërbeu si Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s nga viti 1984 deri në 1988. Ai ishte kryetar i Muzeut Victoria dhe Albert nga viti 1983 deri në 1988.  Ai u emërua Kancelar i Urdhrit të Shën Michael dhe Shën Gjergjit më 1 gusht 1984,  duke shërbyer deri në qershor 1994. 

Në vitin 1991, ai kryesoi bisedimet diplomatike mbi shpërbërjen e Jugosllavisë dhe u përpoq të miratonte një plan për t'i dhënë fund luftërave dhe si rezultat që secila republikë të bëhej një komb i pavarur. 

Përveç posteve të tij politike, Carington ishte kancelar i Universitetit të Reading dhe shërbeu si kryetar i disa kompanive, duke përfshirë Christie's, dhe si drejtor i shumë të tjerave, duke përfshirë Barclays Bank, Cadbury Schweppes dhe *The Daily Telegraph* . Ai gjithashtu kryesoi konferencat e Bilderbergut nga 1990 deri në 1998, duke u pasuar në 1999 nga Étienne Davignon .  Nga viti 1983 deri në 2002, ai ishte president i Shoqatës së Pelegrinëve,   dhe nga 1971 deri në 2018 president i Shoqërisë Britani-Australi .  Ai u emërua Kancelar i Urdhrit të Garter më 8 nëntor 1994,  një rol nga i cili doli në pension në tetor 2012. 

Ai vdiq më 9 korrik 2018, në moshën 99 vjeç, nga shkaqe natyrore    në shtëpinë e tij, Manor House,  në Bledlow, Buckinghamshire.  Djali i tij Rupert e pasoi atë si Baroni i 7-të Carrington. 

parapamje| Lord Carrington, si Kancelar i Urdhrit të Garterit, në procesion drejt kishëzës së Shën Gjergjit në 2006