Të huajt në forcat e armatosura gjermane gjatë Luftës së Dytë Botërore

[alt=three soldiers in SS uniform and wearing fez headgear reading a pamphlet|parapamje| Fotografi propagandistike e anëtarëve të [ Divizioni i 13-të në malet Waffen të SS Handschar (Kroate e parë Kroate) |Divizionit të 13-të SS të SS *Handschar* me një broshurë të titulluar "Islami dhe Judaizmi", 1943. ]]
**Jo-gjermanët në forcat e armatosura gjermane gjatë Luftës së Dytë Botërore** ishin vullnetarë, rekrutë dhe ata që u detyruan ndryshe për t'u bashkuar, të cilët shërbenin në forcat e armatosura të Gjermanisë naziste gjatë Luftës së Dytë Botërore. Në propagandën gjermane të kohës së luftës ata që ishin dilnin vullnetarë për shërbim quheshin *Freiwillige* ("vullnetarë"). Në të njëjtën kohë, shumë jo-gjermanë në forcat e armatosura gjermane ishin rekrutë ose të rekrutuar nga kampet e të burgosurve të luftës. 

## Sfondi dhe historia 
Termi *Freiwillige* u përdor në propagandën naziste për të përshkruar evropianët jo-gjermanë (as *Reichsdeutsche e* as *Volksdeutsche*) të cilët dolën vullnetarë për të luftuar për Rajhun e Tretë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Megjithëse të rekrutuar kryesisht nga vendet e pushtuara, ato gjithashtu erdhën nga kombet aleate, neutrale, madje dhe armike. Nga prilli i vitit 1940 e më tej, Himmler filloi të rekrutojë burra për Waffen-SS nga popullsitë e Evropës Perëndimore dhe Veriore të Norvegjisë dhe vendeve të ulëta. Më 1941, Divizioni SS-Viking i përbërë nga vullnetarë flamanë, holandezë, danezë dhe norvegjezë u formua dhe u vendos nën komandën gjermane. Pas pak kohësh, trupat Waffen-SS u shtuan nga Letonia, Estonia dhe gjetkë. 

Kur ushtarët e Ushtrisë së Kuqe u kapën nga forcat pushtuese gjermane për shembull, një numër i konsiderueshëm i të burgosurve të luftës filluan menjëherë të ndihmojnë Wehrmacht. Së bashku me forcat aleate të nazistëve, rusët përbënin "kontigjentin më të madh të trupave ndihmës të huaj në anën gjermane me mbi 1 milion burra". Shumë nga vullnetarët e huaj luftuan ose në Waffen-SS ose Wehrmacht. Në përgjithësi, trupat jo-gjermanike lejoheshin në Wehrmacht, ndërsa vullnetarët gjermanikë u rekrutuan në shërbim të Waffen-SS, si pjesë e "ushtrisë pan-gjermanike" të së ardhmes të drejtuar nga propaganda. Përveç ndihmës ndaj gjermanëve për të luftuar, njësitë e huaja ndihmëse në të gjithë Evropën e pushtuar ruanin rendin e detyruar në territoret e okupuara, mbikëqyrnin punën e detyruar, morën pjesë në luftën e sigurisë naziste dhe ndihmuan në vrasjen e popullatës hebreje gjatë Holokaustit. 

Në Frontin Lindor vullnetarët dhe rekrutët në *Ostlegionen* përbëheshin nga një forcë luftarake ekuivalente me 30 divizione gjermane deri në fund të vitit 1943. Nga mesi i vitit 1944 mbi 600,000 trupa të Legjioneve/Trupave Lindore u mblodhën nën komandën e gjeneralit Ernst-Gusht Köstring, duke origjinuar kryesisht nga periferia e perandorisë Sovjetike; ato përbëheshin nga pakicat myslimane jo-sllave si turkestanët, tatarët e Vollgës, Kaukazianët e Veriut dhe Azerbajxhanasit, si dhe gjeorgjianët dhe armenët. Efektiviteti i përgjithshëm i bashkëpunëtorëve ushtarakë të Gjermanisë naziste u përshkrua nga një komandant gjerman si një e pesta e mirë, një e pesta e keqe dhe tre e pesta jo konsistente. 
[parapamje| Pika e regjistrimit të [ Legjioni Estonez |Legjionit Estonez, 1942 ]]
Shumë nga vullnetarët e huaj luftuan nën flamurin e swastikës nga zonat jashtë Evropës dhe ishin të motivuar nga një dëshirë për lirinë e kombeve të tyre kundër sundimit Sovjetik ose Imperializmit Britanik. 

Trupat jo-gjermane kështu përbënin një gamë të gjerë etnike, duke filluar nga popujt kryesisht turkik në *Ostlegionen e* deri te sllavët muslimanë në Divizionin e 13-të malor Waffen të SS Handschar dhe Indianët e Legjionit Indische (Ushtria Kombëtare Indiane luftoi kundër britanikëve në anën japoneze). Për shumicën e vullnetarëve nga komunitetet muslimane, armiqësia e tyre kundër Sovjetikëve buronte nga ndjenjat e tyre anti-ruse, impulset fetare (përçmimi i tyre për ateizmin Sovjetik për shembull), shoqëruar nga përvoja negative e politikave të Stalinit për kombësinë, dhe nga prishja përkatëse e mënyrës së tyre të jetës. Rolf-Dieter Müller i vendos shifrat për aleatët evropianë të Wehrmacht dhe vullnetarët që luftuan në fushatën lindore në afërsisht një milion njerëz në total, për të cilat ai pretendon se japin një arsye thelbësore për të "rivlerësuar" "dimensionet ushtarake" të bashkëpunimit në tërësi. Sipas vlerësimit të Müllerit, Wehrmacht nuk do të kishte qenë i aftë të arrinte në Moskë në 1941, nëse nuk do të ishin rekrutët finlandezë, hungarezë dhe rumunë; operacionet në Vollgë dhe Kaukaz më 1942 do të kishin ndalur pa forcat shtesë; dhe pas katastrofës në Stalingrad, ishin rekrutët dhe vullnetarët e huaj (60,000 trupa) që luftuan partizanët në Ballkan, të cilët u mundësuan gjermanëve të stabilizonin Frontin Lindor në Finlandë dhe Ukrainë. Müller gjithashtu u kujton lexuesve me kujdes se në krye të ndihmës së bashkëvendosur të bashkëpunëtorëve, miliona punëtorë të huaj u detyruan të ndihmojnë t'u sigurojnë nazistëve burimet e nevojshme materiale për të vazhduar luftën shumë më gjatë sesa përndryshe do të ishte e mundur pa mundimet e tyre. 

## Shiko gjithashtu 
* Vullnetarët dhe rekrutët e huaj të Wehrmacht 
* Vullnetarët dhe rekrutët e huaj të Waffen-SS 

## Referime 
### Bibliografia 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Lexim i mëtejshëm 
* 
* 
* Littlejohn, David (1972). *The Patriotic Traitors*. Heinemann.  ISBN&nbsp;0-434-42725-X.
*