Muzikantët e qytetit të Bremenit

[parapamje|240px|Një statujë bronzi nga [Gerhard Marcks që përshkruan muzikantët e qytetit të Bremenit të vendosur në Bremen, Gjermani. Statuja u ngrit në vitin 1953.]]
**Muzikantët e qytetit të Bremenit** (Gjermanisht: *Die Bremer Stadtmusikanten*) është një përrallë gjermane nga Vëllezërit Grim dhe u publikua në *Përrallat e Vëllezërve Grimm* në vitin 1819 (KHM 27).

Ajo tregon historinë e katër kafshëve shtëpiake të plakura, të cilat pas një jete pune të palodhur neglizhohen dhe keqtrajtohen nga zotërit e tyre të mëparshëm. Përfundimisht, ata vendosin të ikin dhe të bëhen muzikantë të qytetit në qytetin e Bremenit. Në kundërshtim me titullin e tregimit, personazhet nuk arrijnë kurrë në Bremen, pasi ata arrijnë të mashtrojnë dhe të trembin një bandë grabitësish, të kapin plaçkat e tyre dhe të zhvendosen në shtëpinë e tyre. Muzikantët e qytetit të Bremenit janë një histori e Aarne–Thompson Type 130 ("Kafshët e dëbuara gjejnë një shtëpi të re").

## Përmbledhje
Në histori, një gomar, një qen, një mace dhe një gjel, të gjitha vitet e tyre të para në jetë dhe dobinë në fermat e tyre përkatëse, së shpejti do të hidheshin ose keqtrajtoheshin nga zotërit e tyre. Një nga një, ata lënë shtëpitë e tyre dhe nisen së bashku. Ata vendosin të shkojnë në Bremen, i njohur për lirinë e tij, për të jetuar pa pronarë dhe për t'u bërë muzikantë atje ("Diçka më të mirë se vdekja mund të gjejmë kudo").

Rrugës për në Bremen, ata shohin një vilë të ndriçuar; ata shikojnë brenda dhe shohin tre grabitës duke shijuar fitimet e tyre të pamenduara. Duke qëndruar mbi kurrizin e njëri-tjetrit, ata vendosin t'i trembin grabitësit duke bërë një drekë; burrat vrapojnë për jetën e tyre, duke mos ditur se çfarë është tingulli i çuditshëm. Kafshët zotërojnë shtëpinë, hanë një vakt të mirë dhe vendosen në mbrëmje.

Më vonë atë natë, grabitësit kthehen dhe dërgojnë një nga anëtarët e tyre për të hetuar. Ai sheh sytë e maceve që shkëlqejnë në errësirë ​​dhe mendon se po sheh thëngjijtë e zjarrit. Grabitësi arrin të ndezë qirinjën e tij. Gjërat ndodhin njëra pas tjetrës; macja gërvisht fytyrën e tij me kthetrat e saj, qeni e kafshon në këmbë, gomari e godet me thundrat e tij, dhe gjeli këndon dhe e dëbon nga dera, duke bërtitur. Ai u thotë shokëve të tij se ai ishte rrethuar nga një shtrigë e tmerrshme që e kishte gërvishtur me thonjtë e saj të gjatë (macja), një xhuxh që ka thikë (qenin), një përbindësh i zi që e kishte goditur me shkop (gomarin) , dhe më e keqja nga të gjitha, një shkop që kishte bërtitur nga çatia (gjeli). Grabitësit braktisin vilën te krijesat e çuditshme që e kanë marrë, ku kafshët jetojnë të lumtur për pjesën tjetër të ditëve të tyre.

Në versionin origjinal të kësaj historie, e cila daton nga shekulli i 12-të, grabitësit janë një ari, një luan dhe një ujk, të gjitha kafshë të paraqitura në pajisje heraldike. Kur gomari dhe miqtë e tij mbërrijnë në Bremen, banorët e qytetit i duartrokasin ata sepse e kanë çliruar rrethin nga kafshët e tmerrshme. Një version alternativ përfshin zotërin e kafshëve të privuar nga jetesa (sepse hajdutët i kanë vjedhur paratë dhe/ose i kanë shkatërruar fermën ose mullirin e tij) dhe që duhet t'i largojnë kafshët e tij, të paaftë për t'u kujdesur për to më tej. Pasi kafshët dërgojnë hajdutët, ata ia kthejnë fitimet e pamenduara zotit të tyre në mënyrë që ai të rindërtojë. Versione të tjera përfshijnë të paktën një kafshë të egër, jo blegtorale, të tilla si një hardhucë, duke ndihmuar kafshët shtëpiake në dërgimin e hajdutëve.

## Referime