Lufta shqiptaro-venedikase

**Lufta shqiptaro-venedikase e vitit 1447-1448** u zhvillua mes forcave venedikase, të cilat ishin besëlidhëse me forcat osmane, dhe atyre shqiptare nën udhëheqjen e Skënderbeut. Lufta erdhi si pasojë e një mosmarrëveshjeje mes Republikës së Venedikut dhe familjes Dukagjini për posedimin e kështjellës së Danjës. Skënderbeu, besëlidhës i familjes Dukagjini, ngriti kundër disa qytete të zotëruara nga Venediku përgjatë bregdetit shqiptar, në mënyrë që t'i bënte presion venedikasve për rikthimin e Danjës. Në përgjigje, Republika dërgoi një forcë vendase për të rrethuar kështjellën e Danjës dhe i bëri thirrje Perandorisë Osmane për të dërguar një forcë ekspedite në Shqipëri. Asokohe osmanët kishin rrethuar tashmë kalanë e Sfetigradit.

Megjithatë, Lidhja e Lezhës i mposhti si forcat e Venedikut, ashtu edhe ekspeditën osmane. Lidhja fitoi kundër forcave venedikase më 23 korrik 1448 në portat e Shkodrës, ndërsa kundër osmanëve tre javë më vonë, më 14 gusht 1448 në betejën e Oranikut. Venedikasit u larguan më pas me pak ushtarë për të mbrojtur Shqipërinë Venedikase. Si pasojë, Lidhja nënshkroi shpejt paqe me Republikën e Venedikut, duke vazhduar luftën kundër Perandorisë Osmane. Pas luftës shqiptaro-venedikase të 1447-1448, Venediku nuk e sfidoi më Lidhjen, duke e lejuar Skënderbeun të përqendrohej në fushatat e tij kundër osmanëve.

## Ngjarja 
Në 1444, Skënderbeu kishte arritur të bashkonte zotët kryesorë shqiptarë, nën udhëheqjen e tij në Lidhjen e Lezhës, ku u krijua një bashkim të principatave arbërore. Besëlidhja midis zotëve vazhdoi t'i mbajë ata të fortë, por në vitet e para, kur Murati i II nuk ndërmori asnjë veprim kundër besëlidhjes, pakënaqësitë në kuadër të besëlidhjes ishin ndjerë, veçanërisht në vitin 1447 kur Lekë Dukagjini, zoti i Dukagjinit dhe anëtar i besëlidhjes, vrau në pritë Lekë Zaharia Altisferin, zot i Danjës dhe gjithashtu anëtar i besëlidhjes.

Të dy zotët kishin qenë në mosmarrëveshje se kush duhej të martohej me Irenë Dushmanin. Irena ishte fëmija i vetëm i Lekë Dushmanit, zot i Zadrimës. Në 1445, zotët arbër ishin ftuar në dasmën e motrës së vogël të Gjergj Kastriotit, Mamica, e cila ishte duke u martuar me Muzakë Topiën. Irena hyri në dasmë dhe armiqësitë filluan. Dukagjini kërkoi Irenën të martohej me të, por Zaharia, i dehur, e pa këtë dhe sulmoi Dukagjinin. Disa zotë u përpoqën për të ndaluar luftën, por vetëm se u përshinë më shume në njerëzit në ngjarje, duke pësuar me disa vdekje, deri sa u arrit paqja. Asnjëri nga dy kundërshtarët nuk kishin pësuar ndonjë dëmtim trupor, por pas ngjarjes Dukagjini ishte poshtëruar moralisht. Dy vite më vonë, në 1447, në një vepër hakmarrjeje, Dukagjini i zuri pritë dhe e vrau Zaharian.

Vdekja e Zaharias e la zotërimin e tij pa pasardhës, duke përfunduar në duart e nënës së tij, e cila ia dorëzon kështjellën Arbërisë venedikase, një zgjerim i pasurisë së Republikës së Venedikut. Por Skënderbeu u kërkoi venedikasve që Danja t'i rikthehej besëlidhjes, pasi që ajo vlerësohej si një rrugë e rëndësishme tregtare, mirëpo venedikasit e mohuan kërkesën e Skënderbeut, kështu që Skënderbeu filloj të përgatitej për luftë.

Shumë shpejt besëlidhja dërgoi përfaqësues tek fqinjtë, Stefanin e Crnojeviqit dhe Gjurad Brankoviqin. Brankoviqi, mbreti i Despotatit serb, i cili gjithashtu ishte në mosmarrëveshje me Venedikun mbi Principatat e Zetës, shprehu gatishmërinë e tij për të ndihmuar Skënderbeun kundër Republikës, por jo kundër Perandorisë Osmane.

## Fushata fillestare
Në dhjetor 1447, pas largimit nga një forcë mbrojtëse prej tre deri në katër mijë burra nën udhëheqjen e Vrana Kontin, për të mbrojtur kufirin në rast të ndonjë sulmi osman, Skënderbeu u kthye në drejtim të Danjës me një forcë prej 14.000 njerëzish. Fillimisht ai i ofroi garnizonit në Danjë mundësi që të dorëzohej, dhe pas mospranimit të kërkesës e rrethoi menjëherë kështjellën. Në maj, forcat osmane rrethuan Svetigradin, duke mbështetur fushatën e Skënderbeut. Më 27 qershor 1448 Venediku dërgoi Andrea Venierin, pastaj mbikëqyrës në Kalanë e Rozafës, Shkodër, në përpjekje për të bindur osmanët për të pushtuar Shqipërinë. dhe gjithashtu u përpoqën të nxjerrin fisin Dukagjinin jashtë besëlidhjes me Skënderbeun. Pavarësisht nga masat e marra nga venedikasit, Skënderbeu marshoi në drejtim të Shkodrës i pamposhtur. Ai gjithashtu guxoi të dërgojë një fuqi për të mposhtur venedikasit. Rrethimi i Danjës vazhdoi, megjithatë, me një forcë prej 4000 trupa të cilët Skënderbeu kishte lënë prapa.

## Beteja e Lumit Drin dhe ekspedita Osmane 
 sot.]]
Më 23 korrik 1448 Skënderbeu kaloi lumin Drin me 10,000 burra, takohet me një forcë venedikase me 15,000 burra nën komandën e Daniele Iurichi, guvernator i Shkodrës. Forcat e Venedikut ishin të përbërë kryesisht nga mercenarë vendas shqiptarë, duke formuar qendrën e vijës të Iurichit. Iurichi vendosi veten e tij në krahun e majtë me forcat e tij dalmate, ndërsa e ana e djathtë ishte e përbërë prej italianëve vendas. Gjergj Kastrioti vendosi veten e tij dhe truprojen e tij vetjake në krahun e djathtë, ne të kundërtën e Iurichit.

Skënderbeu udhëzoi trupat e tij për atë se çfarë të presin dhe të hapi betejën, duke e urdhëruar një forcë me shtiza për të hapur zjarr në linjën venedikase. Së shpejti, krahu i djathtë shqiptar përparoi që të zotërohen të parët dhe arritën të shtyjnë krahun venedikas të majtë prapa, ndërsa në qendër dhe në të djathtë u zotëruan për qendrën dhe të majtën venedikase. Përparimi është arritur shpejt, duke sulmuar në zbrazëtirat në linjën venedikase, duke shkaktuar çrregullim në mesin e radhëve të tyre. Beteja vazhdoi për orë të tëra deri sa grupe të mëdha të trupave venedikase filluan të largohen. Skënderbeu, duke parë kundërshtarët e tij që ikin, urdhëroi një mësymje të madhe, dhe mposhti tërë ushtrinë venedikase.

Shqiptarët arritën të shkaktojnë 2,500 viktima në forcat venedikase dhe 1,000 të kapur rob. Ushtria e Skënderbeut pësoi 400 viktima, shumica në krahun e djathtë.

Pavarësisht nga pengesat, ndërsa ishte larg, Skënderbeu vazhdoi të përqendrohet në fushatë kundër bashkëlidhësve të venedikasve, osmanëve në Betejën e Oranikut në gusht 1448. Forcat e ekspeditës osmane u shtypen më 14 gusht, dhe komandanti osman  Mustafa Pasha u kap rob. Balshi ra në duart e venedikasve, megjithatë, Skënderbeu urdhëroj të vazhdojë bastisja në truallin venedikas.

## Pasojat 
Me Durrësin, Shkodrën dhe Danjën në pikën e dorëzimit dhe duke parë një ushtri fitimtare shqiptare pas betejës së Oranikut, venedikasit dërguan Andrea Venier për të hapur bisedimet për paqe me shqiptarët. Gjatë luftës shqiptaro-venedikase, ata kishin marrë Svetigradin pas disa muajve rrethimi. Që andej, ata mund të kalojnë në Shqipëri të papenguar.

## Referime 
## Libërshkrimi 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Ulqini te Shqipopedia.