Feja popullore

**Feja popullore** ose **feja tradicionale** në studimet fetare dhe folkloristikë përfshin forma dhe shprehje të ndryshme të fesë që janë të dallueshme nga doktrinat dhe praktikat zyrtare të fesë së organizuar . Përkufizimi i saktë i fesë popullore ndryshon midis studiuesve. Ndonjëherë i quajtur edhe besimi popullor, ai përbëhet nga zakone fetare etnike ose rajonale nën ombrellën e një feje ; por jashtë doktrinës dhe praktikave zyrtare. 

## Përkufizimi 
Termi "fe popullore" përgjithësisht konsiderohet të përfshijë dy tema të lidhura, por të ndara. E para është dimensioni fetar i kulturës popullore, ose dimensionet folklorike-kulturore të fesë. E dyta i referohet studimit të sinkretizmave midis dy kulturave me faza të ndryshme të shprehjes formale, të tilla si përzierja e besimeve popullore afrikane dhe katolicizmit romak që çoi në zhvillimin e Vodun dhe Santería, dhe përzierje të ngjashme të feve formale me kulturat popullore. Në Kinë, protestantizmi popullor e kishte origjinën me rebelimin e Taiping. 

Feja popullore kineze, krishterimi popullor, hinduizmi popullor dhe islami popullor janë shembuj të fesë popullore të lidhur me fetë kryesore . Termi përdoret gjithashtu, veçanërisht nga klerikët e feve të përfshira, për të përshkruar dëshirën e njerëzve që përndryshe rrallë ndjekin adhurimin fetar, nuk i përkasin një kishe ose shoqërie të ngjashme fetare dhe që nuk kanë bërë një besim zyrtar në një besim të veçantë, për të bërë dasma ose funerale fetare, ose (ndër të krishterët) për t'i pagëzuar fëmijët e tyre.  Një koncept i ngjashëm është feja e jetuar, studimi i fesë siç praktikohet nga besimtarët.

## Zhvillimi historik 
Në Evropë, studimi i "fesë popullore" doli nga studimi i *religiöse Volkskunde*, një term gjerman i cili u përdor në lidhje me "dimensionin fetar të kulturës popullore, ose dimensionin popullor-kulturor të fesë".  Ky term u përdor për herë të parë nga një predikues gjerman luteran, Paul Drews, në një artikull të vitit 1901 që ai botoi i cili titullohej " *Religiöse Volkskunde, eine Aufgabe der praktischen Theologie* ". Ky artikull u krijua për t'u lexuar nga predikuesit e rinj luteranë që largoheshin nga seminari, për t'i pajisur ata me variantet e njohura të luteranizmit që do të ndesheshin në kongregacionet e tyre dhe që do të ndryshonin nga luteranizmi zyrtar, doktrinor me të cilin ata ishin mësuar.  Edhe pse duke u zhvilluar brenda një mjedisi fetar, termi filloi të adoptohej nga akademikët gjermanë në fushën e folkloristikës .  Gjatë viteve 1920 dhe 1930, studimet teorike të *Volkskunde fetare* ishin prodhuar nga folkloristët Josef Weigert, Werner Boette dhe Max Rumpf, të cilët të gjithë ishin fokusuar në fenë brenda komuniteteve fshatare gjermane.  Gjatë dekadave të ardhshme, Georg Schreiber themeloi një Institut für religiöse Volkskund në Mynih, ndërsa një departament i ngjashëm u krijua në Salzburg nga Hanns Koren .  Akademikë të tjerë të shquar të përfshirë në studimin e fenomenit ishin Heinrich Schauert dhe Rudolf Kriss, ky i fundit prej të cilëve mblodhi një nga koleksionet më të mëdha të artit popullor-fetar dhe kulturës materiale në Evropë, i vendosur më vonë në Muzeun Kombëtar Bayerisches të Mynihut.  Gjatë gjithë shekullit të 20-të, shumë studime u bënë për fenë popullore në Evropë, duke i kushtuar vëmendje të veçantë temave të tilla si pelegrinazhi dhe përdorimi i faltoreve . 

Termi "fe popullore" filloi të refuzohej gjithnjë e më shumë në vitet 1990 dhe 2000 nga studiues që kërkonin terminologji më të saktë. 

## Shih edhe 
* Tengrizmi
* Besëtytnia
* Feja etnike
* Shamanizmi
* Mitologjia ilire
* Paganizmi iliro-arbëror

## Literatura 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Referime