Rimishërimi

udhëton në secilën nga katër gjendjet e ekzistencës pas vdekjes varësisht nga karma e tij, sipas jainizmit.]]

**Rimishërimi** ose **rilindja** (; ***rilindja e shpirtit në trup të ri***) është koncept filozofik ose fetar që një aspekt i një qenieje të gjallë fillon një jetë të re në një trup apo formë tjetër fizik pas çdo vdekjeje biologjike. Ajo quhet gjithashtu rilindje ose transmigrim, dhe është pjesë e doktrinës Saṃsāra të ekzistencës ciklike. Është një parim qendror i të gjitha feve të mëdha indiane, pra Budizmi, Hinduizmi, Jainizmi dhe Sikizmi. Ideja e rimishërimit gjendet në shumë kultura të lashta, dhe një besim në rilindjen / metempsikozë u mbajt nga figura historike greke, të tilla si Pitagora, Sokrati dhe Platoni. Është gjithashtu një besim i zakonshëm i feve të ndryshme antike dhe moderne si Spiritizmi, Teozofia dhe Eckankari dhe gjendet edhe në shumë shoqëri fisnore anembanë botës, në vende të tilla si Australia, Azia Lindore, Siberia dhe Amerika e Jugut.

Megjithëse pjesa më e madhe e denominacioneve brenda feve abrahamike si judaizmi, krishterimi dhe islami nuk besojnë se individët rimishërohen, grupe të veçanta brenda këtyre feve i referohen rimishërimit; këto grupe përfshijnë pasuesit kryesorë historikë dhe bashkëkohorë të Kabalës, Katarëve, Alevitëve, Druzëve dhe Rosikurgëve. Marrëdhëniet historike midis këtyre sekteve dhe besimet rreth rimishërimit që ishin karakteristikë për Neoplatonizmin, Orfizmin, Hermetizmin, Manicheanizmin dhe Gnosticizmin e epokës romake, si dhe fetë indiane, kanë qenë subjekt i hulumtimeve të fundit shkencore. Kisha e unitetit dhe themeluesi i saj Charles Fillmore japin mësime për rimishërimin.

Në dekadat e fundit, shumë evropianë dhe amerikanë të veriut kanë zhvilluar një interes në rimishërimin, dhe shumë vepra bashkëkohore e përmendin atë.

## Përkufizimet konceptuale
Fjala "reincarnation" rrjedh nga latinishtja, fjalë për fjalë, "duke hyrë përsëri në mish". Ekuivalenti grek, *metempsikoza* (μετεμψύχωσις) rrjedh nga *meta* (ndryshim) dhe *empsykhoun* (për të vënë një shpirt në të),  një term që i atribuohet Pitagorës. Një term alternativ është transmigrimi që nënkupton migrimin nga një (trup) në tjetrin. Rimishërimi i referohet besimit se një aspekt i çdo qenieje njerëzore (ose të gjitha qeniet e gjalla në disa kultura) vazhdon të ekzistojë pas vdekjes, ky aspekt mund të jetë shpirti ose mendja ose ndërgjegjja ose diçka e jashtëzakonshme e cila rilind në një cikël të ndërlidhur ekzistencial; besimi i transmigrimit ndryshon sipas kulturave dhe është parashikuar të jetë në formën e një qenie njerëzore të sapolindur, të kafshës, të bimës ose të shpirtit, ose si një qenie në ndonjë fushë tjetër jo-njerëzore të ekzistencës. Termi është përdorur nga filozofë modernë si Kurt Gödeldhe ka hyrë në gjuhën angleze. Një term tjetër grek që nganjëherë përdoret si sinonim është *palingenesis*, "të qenit i lindur përsëri".

Rilindja është një koncept kyç i gjetur në fetë e mëdha indiane dhe diskutohet me terma të ndryshëm. *Punarjanman* (Sanskrit: पुनर्जन्मन्) do të thotë "rilindje, transmigrim". Rimishërimi diskutohet në tekstet e lashta sanskrite të Budizmit, Hinduizmit dhe Jainizmit, me shumë terma alternative të tilla si *punarāvṛtti* (पुनरावृत्ति), *punarājāti* (पुनराजाति), *punarjīvātu* (पुनर्जीवातु), *punarbhava* (पुनर्भव), *āgati-gati* (आगति-गति, e zakonshme në tekstet *Pali* budiste), *nibbattin* (निब्बत्तिन्), *upapatti* (उपपत्ति), and *uppajjana* (उप्पज्जन). Këto fetë besojnë se ky rimishërim është ciklik dhe një Saṃsāra e pafundme, përveç kur fiton njohuri shpirtërore që e përfundon këtë cikël që çon në çlirim. Koncepti i rimishërimit konsiderohet në fetë indiane si një hap që fillon çdo "cikël të lëvizjes së pafund, ekzistencës së përhershme ose të zakonshme", por një mundësi që të kërkojë çlirim shpirtëror nëpërmjet një jetese etike dhe një shumëllojshmërie të meditimeve, *yogic* (*marga*), ose praktika të tjera shpirtërore. Ata e konsiderojnë lirimin nga cikli i rimishërimit si qëllimin përfundimtar shpirtëror dhe e thërrasin çlirimin nëpërmjet termave të tilla si *moksha*, *nirvana*, *mukti* dhe *kaivalya*. Megjithatë, traditat budiste, Hindu dhe Jain kanë ndryshuar, që nga kohërat e lashta, në supozimet e tyre dhe në detajet e tyre mbi atë që rimishërohet, si rimishërimi ndodh dhe çka çon në çlirim.

*Gilgul*, *Gilgul neshamot* ose *Gilgulei Ha Neshamot* (Heb. גלגול הנשמות) i referohet konceptit të rimishërimit në judaizmin kabalistik, që gjendet në shumë letersi jidish midis hebrenjve Ashkenazi (hebrenjve të diasporës). *Gilgul* do të thotë "cikël" dhe *neshamot* është "shpirtrat". Rimishërimi kabalist thotë se njerëzit rimishërohen vetëm në njerëz dhe tek e njëjta gjini: burrat në burrat, gratë në gratë.

## Historia
### Origjina
Origjina e nocionit të rimishërimit është e panjohur. Diskutimi i subjektit shfaqet në traditat filozofike të Indisë. Para-Sokratikët grekë diskutuan mbi rimishërimin, dhe Druidët Celtikë thuhet gjithashtu se kanë dhënë mësim mbi doktrinën e rimishërimit.

Idetë që lidhen me rimishërimin mund të kenë lindur në mënyrë të pavarur në rajone të ndryshme, ose mund të jenë përhapur si rezultat i kontaktit kulturor. 
Përkrahësit e transmetimit kulturor kanë kërkuar lidhje midis keltëve të epokës së hekurit, grekëve dhe filofisë dhe fesë Vedike  disa madje sugjeronin se besimi në rimishërim ishte i pranishëm në religjionin Proto-Indo-Europian. Në kulturat bujqësore antike evropiane, iraniane dhe indiane, ciklet jetësore të lindjes, vdekjes dhe rilindjes njiheshin si një kopje e cikleve bujqësore natyrore.

### Jainizmi, Hinduizmi dhe Budizmi i hershëm
Ideja e rimishërimit ka rrënjë të hershme në periudhën Vedike (1500 deri në 500 ), përpara Budës dhe Mahaviras. Konceptet e ciklit të lindjes dhe vdekjes, samsara dhe çlirimi pjesërisht rrjedhin nga traditat asketike që u ngritën në Indi rreth mesit të mijëvjeçarit të parë pes. Megjithëse nuk ka prova të drejtpërdrejta për këtë, fiset e luginës së Ganges ose traditat Dravidian të Indisë Jugore janë propozuar si një burim tjetër i hershëm i besimeve të rimishërimit.

Rigveda e Hinduizmit bën referenca për rimishërimin në shtresën e Brahmanas. Megjithëse këto shtresa të hershme tekstuale të Vedave, që nga shekulli i 2-të pes, përmendin dhe parashikojnë doktrinën e Karmës dhe rilindjen, ideja nuk është plotësisht e zhvilluar.  Është në fillim të Upanishadëve, të cilat janë para-Budës dhe para-Mahavirës, ku këto ide janë zhvilluar më qartë në mënyrë të përgjithshme. Përshkrimet e hollësishme shfaqen së pari rreth gjysmës së parë të mijëvjeçarit  në tradita të ndryshme, duke përfshirë budizmin, jainizmin dhe shkollat e ndryshme të filozofisë hindu, secila prej të cilave dha shprehje unike të parimit të përgjithshëm.

Tekstet e jainizmit të lashtë që kanë mbijetuar në epokën moderne janë post-Mahavira, gjasa nga shekujt e fundit të mijëvjeçarit të parë  dhe gjerësisht përmendin rilindjen dhe doktrinat karma. Filozofia Jaina supozon se shpirti (*Jiva* në Jainizëm, *Atman* në Hinduizëm) ekziston dhe është i përjetshëm, duke kaluar nëpër cikle të transmigrimit dhe rilindjes. Pas vdekjes, rimishërimi në një trup të ri pohohet të jetë i menjëhershëm në tekstet e hershme Jaina. Asnjë formë trupore nuk është e përhershme: të gjithë vdesin dhe reinkarnohen/rimishërohen më tej. Çlirimi (*kevalya*) nga rimishërimi është i mundur, megjithatë, duke hequr dhe duke i dhënë fund akumulimeve karmike shpirtit të vet. Nga fazat e hershme të Jainizmit, një qenie njerëzore u konsiderua si qenie më e lartë e vdekshme, me potencial për të arritur çlirimin, veçanërisht nëpërmjet asketizmit.

Tekstet e hershme budiste diskutojnë mbi rilindjen si pjesë e doktrinës së *Saṃsāra*. Kjo pohon se natyra e ekzistencës është një "ciklin e ngarkuar me vuajtje të jetës, vdekjes dhe rilindjes, pa fillim dhe pa fund".  Gjithashtu i referohet si rrota e ekzistencës (*Bhavacakra*), shpesh përmendet në tekstet budiste me termin *punarbhava* (rilindja, ri-bërja). Çlirimi nga ky cikël ekzistencial, *Nirvana*, është themeli dhe qëllimi më i rëndësishëm i budizmit. Tekste budiste gjithashtu pohojnë se një person i ditur njeh lindjet e tij të mëparshme, një njohuri të arritur nëpërmjet niveleve të larta të përqendrimit meditues. Budizmi tibetian flet për vdekjen, *bardo* (një gjendje e ndërmjetme), dhe rilindja në tekste si *Tibetan Book of the Dead*. Ndërsa Nirvana mësohet si qëllimi përfundimtar në Budizmin e Theravadin dhe është esencial për Budizmin Mahajana, shumica e budistëve laikë bashkëkohorë përqendrohen në akumulimin e karma të mirë dhe marrjen e meritës për të arritur një rimishërim më të mirë në jetën e ardhshme.

Në traditat e hershme budiste, kozmologjia *Saṃsāra* përbëhej nga pesë fusha, përmes të cilave rrota e ekzistencës bënte ciklin. Në traditat e fundit budiste, kjo listë u rrit në një listë me gjashtë fusha të rilindjes, duke shtuar gjysmëperëndi (*asuras*).

#### Arsyetimi 
Shtresat më të hershme të tekstit Vedik përfshijnë konceptin e jetës, pasuar nga një jetë e përtejme në qiell dhe ferr bazuar në virtytet kumulative (merita) ose veset (demerit). Megjithatë, Rishis Vedik i lashtë sfidoi këtë ide të jetës së përjetshme si të thjeshtë, sepse njerëzit nuk jetojnë një jetë të barabartë morale ose imorale. Midis jetëve përgjithësisht të virtytshme, disa janë më virtuoze; ndërsa e keqja gjithashtu ka shkallë dhe tekstet pohojnë se do të ishte e padrejtë për njerëzit, me shkallë të ndryshme të virtyteve ose veseve, të përfundonin në qiell ose në ferr, ose/dhe në mënyrë jo-proporcionale pavarësisht se sa të virtytshëm apo këqija jetët e tyre ishin. Ata prezantuan idenë e një jete të përtejme në qiell ose në ferr në proporcion me meritën, dhe kur kjo mbaron, kthehet dhe rilind. Kjo ide shfaqet në tekstet e lashta dhe mesjetare, si cikli i jetës, vdekjes, rilindjes dhe ribashkimit, siç është pjesa 6:31 e Mahabharata dhe seksioni 6.10 i Devi Bhagavata Purana.

#### Krahasimi 
Tekstet e hershme të budizmit, hinduizmit dhe jainizmit ndajnë konceptet dhe terminologjinë që lidhen me rimishërimin. Ata gjithashtu theksojnë praktika të ngjashme të virtytshme dhe karma të nevojshme për çlirimin dhe çfarë ndikon në rilindjet e ardhshme. Për shembull, të tre diskutojnë virtyte të ndryshme - ndonjëherë të grupuara si Yamas dhe Niyamas – siç janë jo-dhunë, vërtetësi, jo-vjedhje, jo-pronësi, dhembshuri për të gjitha qeniet e gjalla, bamirësia dhe shumë të tjera.

Budizmi, Hinduizmi dhe Jainizmi nuk pajtohen në supozimet dhe teoritë e tyre rreth rilindjes. Hinduizmi mbështetet në supozimin e tij themelor se "shpirti, ekziston në vetvete" (Atman, attā), në kontrast me supozimin budist se "nuk ka shpirt, ska vetvete" (Anatta, anatman). Traditat Hinduse e konsiderojnë shpirtin si thelbin e pandryshueshëm të përjetshëm të një qenieje të gjallë dhe atë që udhëton nëpër reinkarnacione/rimishërime deri sa të arrijë vetëdijen. Budizmi, përkundrazi, pohon një teori rilindjeje pa Vetvete dhe e konsideron realizimin e jo-Vetvetes ose të zbrazëtisë si Nirvana (nibbana). Pra, budizmi dhe hinduizmi kanë një pikëpamje shumë të ndryshme nëse ekziston vetvetja ose shpirt, i cili ndikon detajet e teorive të tyre të rilindjes përkatëse.

Doktrina e rimishërimit në jainizëm ndryshon nga ajo në budizëm, edhe pse të dyja janë tradita jo-theiste Sramana. Jainizmi, përkundër budizmit, pranon supozimin themelor se shpirti ekziston (*Jiva*) dhe pohon se ky shpirt është i përfshirë në mekanizmin e rilindjes. Më tej, jainizmi e konsideron asketizmin si një mjet të rëndësishëm për çlirimin shpirtëror që përfundon gjithë rimishërimin, ndërkohë që budizmi nuk e mbështet.

### Greqia e hershme 
Diskutimi i hershëm grek i konceptit gjithashtu daton në shekullin e 6-të pes. Një mendimtar i hershëm grek që njihet të ketë konsideruar rilindjen është Pherecydes i Syros-it (f.540 pes). Bashkëkohori i tij më i ri, Pitaga (rr. 570 – rr. 495 pes), , eksponenti i parë i tij i famshëm, krijoi shoqëri për përhapjen e konceptit. Platoni (428 / 427-348 / 347 pes) paraqiti tregimet e rimishërimit në veprat e tij, veçanërisht në *Miti i Er*.

Autoritetet nuk kanë rënë dakord se si nocioni u ngrit në Greqi: nganjëherë është thënë se Pitagora ka qenë nxënës i is said to have been Pherecydes, nganjëherë e ka prezantuar atë me doktrinën e Orfizmit, një fe trake që do të ishte e rëndësishme në përhapjen e rimishërimit, ose të ketë sjellë mësimin nga India. Në  *Phaedo*, Platoni thotë për mësuesin e tij Sokratin, para vdekjes së tij, "Unë jam i bindur se vërtet ka një gjë të tillë si të jetosh përsëri dhe se jeta buron nga vdekja." Megjithatë Ksenofoni nuk e përmend Sokratin si besimtar në rimishërimin dhe Platoni mund të ketë sistemuar mendimin e Sokratit me konceptet që ai mori drejtpërdrejt nga Pitagorianizmi ose Orfizmi.

### Antikiteti klasik 
Feja orfike, e cila jepte mësime mbi rimishërimin, rreth shekullit VI para Krishtit, u organizua në shkolla misterioze në Eleusis dhe gjetkë, dhe prodhoi një literaturë të bollshme. Orfeu, themeluesi i tij legjendar, thuhet se ka mësuar se shpirti i pavdekshëm synon lirinë ndërsa trupi e mban atë të burgosur. Rrota e lindjes rrotullohet, shpirti ndryshon midis lirisë dhe robërisë në rrethin e gjerë të domosdoshmërisë. Orfeu shpalli nevojën e hirit të perëndive, Dionisi në veçanti, dhe të vetë-pastrimit derisa shpirti ka përfunduar ngjitjen spirale të fatit për të jetuar përgjithmonë.

### Keltët
Në shekullin e 1 para Krishtit, Aleksandër Korneli Polyristor shkroi:

Julius Caesar regjistroi se druidët e Gaulëve, Britania dhe Irlanda kishin metempsikozën si një nga doktrinat e tyre kryesore:

### Judaizmi
Besimi në rimishërim kishte ekzistuar së pari në mesin e mistikëve hebrenj në Botën e Lashtë, mes të cilave shpjegime të ndryshme jepen për jetën e përtejme, edhe pse me një besim universal në një shpirt të pavdekshëm. Sot, rimishërimi është një besim ezoterik brenda shumë rrymave të judaizmit modern. Kabala (misticizmi hebraik), jep mësime të një besimi në gilgul, transmigrimin e shpirtrave dhe kështu besimi në rimishërim është universal në judaizmin hasidik, i cili e konsideron Kabalin si të shenjtë dhe autoritar, dhe gjithashtu konsiderohet si një besim ezoterik në Judaizmin modern ortodoks. Në judaizëm, Zohari, botuar fillimisht në shekullin e 13-të, diskuton për rimishërimin gjerësisht, veçanërisht në pjesën e Torahit "Balak". Vepra më gjithëpërfshirëse kabaliste në rimishërimin, *Shaar HaGilgulim*, u shkrua nga Chaim Vital, bazuar në mësimet e mentorit të tij, kabalisti i shekullit të 16-të Isaac Luria, i cili u tha se njihte jetët e kaluara të secilit person përmes aftësitë e tij gjysmë-profetike. Shembulli i shekullit të 18-të, Rabbi Elijah, i njohur si Vilna Gaon (Elijah i Vilna), shkroi një koment mbi Librin biblik të Jonait si një alegori të rimishërimit.

Praktika e konvertimit në judaizëm nganjëherë kuptohet brenda judaizmit ortodoks në aspektin e rimishërimit. Sipas kësaj shkolle të mendimit në judaizëm, kur jo hebrenjtë lëshohen në judaizëm, kjo është për shkak se ata kishin qenë hebrenj në një jetë të mëparshme. Shpirtrat e tillë mund të "enden nëpër kombe" përmes jetës së shumëfishtë, derisa të gjejnë rrugën e tyre drejt judaizmit, duke përfshirë edhe gjetjen e vetes të lindur në një familje jo-hebre me një "paraardhës të humbur" hebre.

Ka një literaturë të gjerë të popullit hebre dhe histori tradicionale që i referohen rimishërimit.

### Taoizmi
Dokumentet taoiste që në fillim të dinastisë Han pretenduan se Lao Tzu u shfaq në tokë si persona të ndryshëm në kohë të ndryshme duke filluar në epokën legjendare të Tre Sovranëve dhe Pesë Perandorëve. Chuang Tzu (rreth shekullit të 3të ) thotë: "Lindja nuk është fillimi, vdekja nuk është fundi. Ka ekzistencë pa kufizime; ekziston vazhdimësia pa një pikënisje. Ekzistenca pa kufizim është Hapësira. Vazhdimi pa një pikënisje është Koha. Ka lindje, ka vdekje, ka rrjedhje jashtë, ka hyrje brenda."

### Mesjeta 
#### Mitologjia norvegjeze 
### Rilindja dhe periudha e hershme moderne
### Shekujt XIX dhe XX
## Filozofitë bashkëkohore fetare
### Budizmi
Sipas shkrimeve të ndryshme budiste, Gautama Buddha besonte në ekzistencën e një jetë të përtejme në një botë tjetër dhe në rimishërim,

Buda gjithashtu pohoi se karma ndikon në rilindjen dhe se ciklet e lindjeve dhe vdekjeve të përsëritura janë të pafundme. Para lindjes së Budës, dijetarët e lashtë indianë kishin zhvilluar teori konkurruese të jetës së përtejme, duke përfshirë shkollën materialiste siç ishte Charvaka, që tregonte se vdekja është fundi, nuk ka jetë të përtejme, as shpirt, as rilindje, karma dhe ata e përshkruan vdekjen si një gjendje ku një qenie e gjallë është tërësisht e asgjësuar, e tretur. Buda e hodhi poshtë këtë teori, miratoi teoritë alternative ekzistuese mbi rilindjen, duke kritikuar shkollat materialiste që mohonin rilindjen dhe karma, thotë Damien Keown.  ai lidhi përgjegjësinë morale me rilindjen.

Buda prezantoi konceptin se nuk ka vetvete të përhershëm (shpirt), dhe ky koncept qendror në budizëm quhet *anattā*. MTraditat kryesore bashkëkohore budiste si traditat Theravada, Mahayana dhe Vajrayana pranojnë mësimet e Budës. Këto mësime pohojnë se ka rilindje, nuk ka vetë të përhershëm dhe nuk ka asnjë ātman (shpirt) të pakalueshëm që lëviz nga jeta në tjetrën dhe i lidh këto jetë së bashku, ka këmbëngulje, që të gjitha gjërat përbërëse siç janë qeniet e gjalla janë agregatet të shpërndahen në vdekje, duke u rimishëruar. Ciklet e rilindjes vazhdojnë pafund, thotë Budizmi dhe është burim i *Dukkha* (vuajtjes, dhimbjes), por ky reinkarnim dhe cikli *Dukkha* mund të ndalet përmes nirvana-s. Doktrina *anattā* e budizmit është një kontrast me Hinduizmin, ky i fundit që pohon se "shpirti ekziston, është i përfshirë në rilindje, dhe përmes këtij shpirti gjithçka është e lidhur".

Traditat e ndryshme brenda budizmit kanë ofruar teori të ndryshme për atë që rimishërohet dhe se si ndodh rimishërimi. Një teori sugjeron që ajo të ndodhë nëpërmjet ndërgjegjes (Pali: *samvattanika-viññana*) ose rrjedhës së ndërgjegjes  (Pali: *viññana-sotam*, Sanskrit:  *vijñāna-srotām, vijñāna-santāna*, ose *citta-santāna*) pas vdekjes, e cila rimishërohet bashkësi të re. Ky proces, thekson këtë teori, është i ngjashëm me flakën e një qiri të vdekur që ndez një tjetër.  Ndërgjegjja në qenien e sapolindur nuk është as e njëjtë as e krejtësisht e ndryshme nga ajo e të vdekurit, por të dyja formojnë një vazhdimësi apo rrjedhë shkakësore në këtë teori budiste.  Transmigrimi është i ndikuar nga e kaluara e *karma*-s (*kamma*). Shkaku kryesor i rilindjes, thotë Budizmi, është qëndrimi i ndërgjegjes në injorancë  (Pali: *avijja*, Sanskrit: *avidya*) për natyrën e realitetit dhe kur kjo injorancë çrrënjoset, rilindja pushon.

Traditat budiste gjithashtu ndryshojnë në detajet e tyre mekanike për rilindjen. Budistë Theravada pohojnë se rilindja është e menjëhershme ndërkohë që shkollat tibetiane mbajnë nocionin e një *bardo* (gjendje e ndërmjetme) që mund të zgjasë deri në 49 ditë. Koncepti i rilindjes *bardo* të budizmit tibetian, së bashku me *yidam*, u zhvillua në mënyrë të pavarur në Tibet pa ndikim indian dhe përfshin 42 perëndi paqësore dhe 58 perëndi të zemëruara. Këto ide çuan në hartime mekanike mbi karma dhe çfarë forme të rilindjes merr pas vdekjes, të diskutuara në tekste si Libri tibetian i të vdekurve (*The Tibetan Book of the Dead*). Traditat kryesore budiste pranojnë se rimishërimi i një qenie varet nga karma e kaluar dhe merita (demerit) e akumuluar dhe se ka gjashtë sfera të ekzistencës, në të cilat mund të ndodhë rilindja pas çdo vdekjeje.

Disa shkolla konkludojnë se karma vazhdon të ekzistojë dhe t'i përmbahet personit derisa të dalë nga pasojat e saj. Për shkollën Sautrantika, çdo veprim "parfumon" individin ose "mbjell një farë" që më vonë mbin. Budizmi tibetian thekson gjendjen e mendjes në kohën e vdekjes. Të vdesësh me një mendje të qetë do të nxisë një farë të virtytshme dhe një rilindje fatlume; një mendje e shqetësuar do të nxisë një farë jo virtuoze dhe një rilindje fatkeqe.

### Hinduizmi
Trupi vdes, pohon traditat Hindu, por jo shpirti, të cilin ata supozojnë të jetë realiteti, pathyeshmëria dhe lumturia e përjetshme  Çdo gjë dhe gjithë ekzistenca besohet të jetë e lidhur dhe ciklike në Hinduizëm, të gjitha qeniet e gjalla janë të përbëra nga dy gjëra, shpirti dhe trupi (ose materia).  Ātman nuk ndryshon dhe nuk mund të ndryshojë nga natyra e tij e lindur në besimin Hindu. Në të kundërt, trupi dhe personaliteti, mund të ndryshojnë, vazhdimisht ndryshojnë, lind dhe vdes. Karma e tanishme ndikon në rrethanat e ardhshme në këtë jetë, si edhe në format dhe në sferat e jetës të ardhshme. Qëllimi dhe veprimet e mira të çojnë në një të ardhme të mirë, qëllime dhe veprime të këqija të çojnë në një të ardhme të keqe, duke ndikuar në atë se si rimishërohet, në këndvështrimin hindu të ekzistencës.

## Hulumtimi i rimishërimit
Psikiatëri Ian Stevenson, nga Universiteti i Virginias, hulumtoi shumë raporte të fëmijëve të vegjël që pretendonin të kujtonin një jetë të kaluar. Ai kreu më shumë se 2.500 studime rastesh gjatë një periudhe prej 40 vjetësh dhe botoi dymbëdhjetë libra, përfshirë "Njëzet raste që sugjeronin rimishërimin" (*Twenty Cases Suggestive of Reincarnation*) dhe "Ku rimishërimi dhe biologjia ndërpriten" (*Where Reincarnation and Biology Intersect*).  Stevenson dokumentonte metodologjikisht deklaratat e secilit fëmijë dhe më pas identifikoi personin e vdekur me të cilin ishte identifikuar fëmija dhe verifikoi faktet e jetës së personit të vdekur që përputhej me kujtesën e fëmijës. 
Ai po ashtu përputhi shenjat e lindjes dhe defektet e lindjes me plagët dhe gërvishtjet e të vdekurit, të verifikuara nga të dhënat mjekësore si fotografitë e autopsisë, në Rimishërimin dhe Biologjinë (*Reincarnation and Biology*).

Stevensoni kërkoi prova që hedhin poshtë dhe shpjegime alternative për raportet dhe besonte se metodat e tij të rrepta përjashtonin të gjitha shpjegimet "normale" të mundshme për kujtimet e fëmijës. Megjithatë, një shumicë dërmuese e rasteve të raportuara të rimishërimit nga Stevenson filluan në shoqëritë lindore, ku fetë dominante shpesh e lejojnë konceptin e rimishërimit. Duke ndjekur këtë lloj kritikash, Stevenson botoi një libër mbi "Rastet evropiane të tipit rimishërimit"(*European Cases of the Reincarnation Type*). Njerëz të tjerë që kanë ndërmarrë kërkime rimishërimi përfshijnë Jim B. Tucker, Antonia Mills, Satwant Pasricha, Godwin Samararatne, dhe Erlendur Haraldsson.

Skeptikët si Paul Edwards kanë analizuar shumë prej këtyre raporteve dhe i kanë quajtur ato qesharake, duke sugjeruar gjithashtu se pretendimet për dëshmi për rimishërim kanë origjinën nga mendimi selektiv dhe nga kujtimet e rreme që shpesh rezultojnë nga sistemi i besimit dhe frika bazë, dhe kështu nuk mund të llogaritet si dëshmi empirike. Carl Sagan iu referua shembujve me sa duket nga hetimet e Stevenson në librin e tij *The Demon-Haunted World* si një shembull i të dhënave empirike të mbledhura me kujdes, megjithëse ai e refuzoi rimishërimin si një shpjegim parsimonal për tregimet. Sam Harris përmendi veprat e Stevensonit në librin e tij "Fundi i Besimit"(*The End of Faith*) si pjesë e një trupi të dhënash që duket se vërteton realitetin e dukurive psikike.

Stevenson pretendonte se kishte një numër të vogël rastesh që sugjeronin prova të xenoglossy. Këto përfshirë kur një subjekt nën hipnozë mund të bisedonte me njerëzit që flisnin gjuhën e huaj, por që nuk ishin aftë të lexonin fjalë të huaja. Sarah Thomason, një linguist në Universitetin e Miçiganit, i ri-analizoi këto raste, duke konkluduar se "provat gjuhësore janë shumë të dobëta për të siguruar mbështetje për pretendimet e xenoglossy"."

Ian Wilson Ian Wilson argumentoi se një numër i madh i rasteve të Stevenson përbëhej nga fëmijët e varfër që kujtojnë jetën e pasur apo që i përkasin një klase të lartë. Ai spekuloi se raste të tilla mund të përfaqësojnë një skemë për të fituar para nga familja e mishërimit të supozuar. Filozofi Keith Augustine ka shkruar "shumica dërrmuese e rasteve të Stevenson vijnë nga vende ku një besim fetar në rimishërim është i fortë dhe rrallë në vende të tjera, duket se tregon se kondicionimi kulturor (në vend të rimishërimit) gjeneron pretendime për kujtime spontane të jetës së kaluar". Sipas hulumtimit të Robert Baker shumë nga përvojat e dyshuara të jetës së kaluar të hetuara nga Stevenson dhe para-psikologët tjerë mund të shpjegohen në aspektin e faktorëve të njohur psikologjik. Baker ka shkruar se kujton jetën e kaluar është një përzierje e *cryptomnesia*s dhe *confabulation*.Filozofi Paul Edwards vuri në dukje se rimishërimi thirret në supozime dhe është në kundërshtim me shkencën moderne.

Kundërshtimet ndaj pretendimeve të rimishërimit përfshijnë faktet që shumica dërrmuese e njerëzve nuk e kujtojnë jetën e mëparshme dhe nuk ka një mekanizëm të njohur për shkencën moderne që do t'i mundësonte një personaliteti të mbijetonte vdekjen dhe udhëtimin në një trup tjetër. Studiuesit e tillë si Stevenson kanë pranuar këto kufizime.

## Rimishërimi në botën perëndimore
Gjatë dekadave të fundit, shumë njerëz në perëndim kanë zhvilluar një interes në rimishërimin Neopaganët modernë, pasuesit e spiritizmit, teozofistët dhe studentët e filozofive ezoterike siç është Kabala dhe Krishtërimi gnostik dhe ezoterik si dhe pasuesit e feve indiane. Të dhënat e sondazhit demografik nga 1999-2002 tregojnë një pakicë të konsiderueshme të njerëzve nga Evropa dhe Amerika, ku ekziston liria e arsyeshme e mendimit dhe qasja në ide, por nuk ka traditë të veçantë të rimishërimit bashkëkohor, besojnë se kishim një jetë para se të lindnim, do të mbijetojmë vdekjen dhe do të lindim përsëri fizikisht. Mesatarja për vendet nordike është 22%. Besimi në rimishërim është veçanërisht i lartë në vendet baltike, ku Lituania ka shifrën më të lartë për të gjithë Evropën, 44%. Shifra më e ulët është në Gjermaninë Lindore, 12%. Në Rusi, rreth një e treta beson në rimishërimin. Efekti i ideve komuniste anti-fetare mbi besimet e popullsisë së Evropës Lindore duket se ka qenë mjaft e dobët, nëse ka pas, me përjashtim të dukshëm të Gjermaninë Lindore.

 ka shprehur besimin e tij se do të ishte e vështirë për shkencën të mohonte rimishërimin.]]
Skeptiku Carl Sagan i kërkoi Dalai Lamës atë se çfarë ai do të bënte nëse një parim themelor i fesë së tij (rimishërimi) u do të kundërshtohej përfundimisht nga shkenca. Dalai Lama u përgjigj: "Nëse shkenca mund të mohojë rimishërimin, budizmi tibetian do të braktisë rimishërimin ... por do të jetë shumë e vështirë të mohohet rimishërimi."

Ian Stevenson ka raportuar se besimi në rimishërim mbahen (me ndryshime në detaje) nga përkrahësit e pothuajse të gjitha feve kryesore përveç krishtërimit dhe islamit. Përveç kësaj, midis 20 dhe 30 për qind e personave në vendet perëndimore, të cilët mund të jenë të krishterë formalisht, gjithashtu besojnë në rimishërim.

Një studim i vitit 1999 nga Walter dhe Waterhouse shqyrtoi të dhënat e mëparshme mbi nivelin e besimit të rimishërimit dhe kryente një grup prej 30 intervistash të thella në Britani mes njerëzve që nuk i përkisnin një feje dhe që mbështesnin rimishërimin. Autorët raportuan se anketat kanë gjetur se një e pesta deri në një të katërtën e evropianëve kanë njëfarë besimi në rimishërimin, me rezultate të ngjashme që gjenden në SHBA. Në grupin e intervistuar, besimi në ekzistencën e këtij fenomeni u shfaq i pavarur nga mosha e tyre, ose nga lloji i fesë që u përkisnin këtyre njerëzve, ku shumica ishin të krishterë. Besimet e këtij grupi gjithashtu nuk duken se përmbajnë më shumë se zakonisht idetë e "epokës së re" (të definuar gjerësisht) dhe autorët interpretuan idetë e tyre mbi rimishërimin si "një mënyrë për të trajtuar çështjet e vuajtjes", por vunë në dukje se kjo dukej sikur kjo kishte pak ndikim në jetën e tyre private.

Waterhouse gjithashtu botoi një diskutim të hollësishëm të besimeve të shprehura në intervistat. Ajo vuri në dukje se ndonëse shumica e njerëzve "e mbajnë besimin e tyre në rimishërim mjaft lehtë" dhe ishin të paqartë në detajet e ideve të tyre, përvojat personale si kujtimet e kaluara dhe përvojat pranë vdekjes kishin ndikuar tek shumica e besimtarëve, edhe pse vetëm disa kishin përvojë të drejtpërdrejtë të këtyre fenomeneve. Waterhouse analizoi ndikimet e raporteve të dorës së dytë mbi besimin në rimishërim, duke shkruar se shumica e njerëzve në anketë kishin dëgjuar raportet e njerëzve të tjerë të jetëve të kaluara nga hipnoza e regresionit dhe ëndrrat dhe e kanë gjetur këtë interesante, ndjenja se "duhet të ketë diçka në të" nëse njerëzit e tjerë kanë pasur përvoja të tilla.

## Referime 
### Bibliografia
*
*
*
*
*
* 
* 
*
*
*
*
*
* 

## Lidhje të jashtme 
* Enciklopedia e Kolumbisë: Transmigrimi i shpirtrave ose Metempsikoza
* Enciklopedia Katolike: Metempsikoza
* Pikëpamja hebraike mbi rimishërimin