Tragjedia

[parapamje|[Prometeu i lidhur koment dhe analize (Eskili). Tragjedi e lashte greke shkruar nga Eskili. Tragjedia buron nga fatalitetiti jetes dhe heroi tragjik afirmohet ne lufte me te. Fataliteti bie mbi ate qe ka shkelur ligjet e pashkruara. ]]**Tragjedia** (nga greqishtja: τραγῳδία , tragōidia) është një formë e dramës e bazuar në vuajtje njerëzore që thirret në një katarzë shoqëruese ose kënaqësi në audiencë.  , *tragōidia*)  Ndërsa shumë kultura kanë zhvilluar forma që provokojnë këtë përgjigje paradoksale , termi tragjedi shpesh i referohet një tradite të veçantë të dramës që ka luajtur një rol unik dhe të rëndësishëm historikisht në vetë-përkufizimin e qytetërimit perëndimor.  Kjo traditë ka qenë e shumëfishtë dhe jo e vazhdueshme, megjithatë termi është përdorur shpesh për të nxitur një efekt të fuqishëm të identitetit kulturor dhe vazhdimësisë historike - " Grekët dhe Elizabetët , në një formë kulturore: Helenët dhe të krishterët , në një aktivitet të përbashkët" Raymond Williams e vë atë.   That tradition has been multiple and discontinuous, yet the term has often been used to invoke a powerful effect of cultural identity and historical continuity—"the Greeks and the Elizabethans, in one cultural form; Hellenes and Christians, in a common activity," as Raymond Williams puts it.
Nga origjina e saj në teatrin e Greqisë së lashtë 2500 vjet më parë, nga e cila mbijeton vetëm një pjesë e punës së Eschylus , Sofocles dhe Euripides ; përmes artikulimeve të vetme në veprat e Shekspirit , Lope de Vega , Jean Racine dhe Friedrich Schiller për tragjedinë më të fundit natyrore të August Strindberg ; Samuel Beckett 's moderniste Meditime mbi vdekje, humbje dhe vuajtje; Përpunimet postmoderniste të Müllerit të kanunit tragjik; dhe Joshua Oppenheimer* Përfshirja e patos tragjike në filmin e tij jo-figurativ, Akti i vrasjes (2012), tragjedia ka mbetur një vend i rëndësishëm i eksperimentimit kulturor, negociatave, luftës dhe ndryshimit. [6] [7] Një linjë të gjatë të filozofëve -që përmban Platonin , Aristotelin , në St Agustinin , Voltaire , Hume , Diderot , Hegelin , Schopenhauer , Kierkegaard , Niçen , Freud , Beniaminin , [8] Camus , Lacan dheDeleuze [9] - janë analizuar, spekuluar dhe kritikuar zhanrin.  A long line of philosophers—which includes Plato, Aristotle, Saint Augustine, Voltaire, Hume, Diderot, Hegel, Schopenhauer, Kierkegaard, Nietzsche, Freud, Benjamin, Camus, Lacan, and Deleuze—have analysed, speculated upon, and criticised the genre. *
Në vazhdën e Poetikës së Aristotelit (335 pes), tragjedia është përdorur për të bërë dallime gjinie , qoftë në shkallën e poezisë në përgjithësi (ku ndahet tragjike kundër epikës dhe lirikës ) ose në shkallën e dramës (ku tragjedia është kundërshtuar në komedi). Në epokën moderne , tragjedia është përcaktuar gjithashtu kundër dramës, melodramës , tragjikomikës dhe teatrit epik.  Dramë , në kuptimin e ngushtë, shkurton ndarjen tradicionale midis komedisë dhe tragjedisë në një mënyrë anti-apo gjenerike deterritorializim nga mesi i shekullit XIX e tutje. Të dy Bertolt Brecht dhe Augusto Boal përcaktojnë projektet e tyre teatrale epike ( drama jo-Aristoteliane dhe Teatri i të Shtypurit , përkatësisht) kundër modeleve të tragjedisë. Taxidou, megjithatë, lexon teatrin epik si një inkorporim të funksioneve tragjike dhe trajtimet e tij të zisë dhe spekulimeve.

## Shiko edhe 
* Drama

## Referime