Shkalla e Dashurisë e Diotimës

Shkalla e Dashurisë e Diotima, e njohur gjithashtu si shkalla e dashurisë së Platonit ose shkalla e Platonit e Erosi është një filozofi e llojeve të ndryshme të dashurisë që filloi në Simpoziumin e Platonit. Sokrati kishte një konkurs fjalimi për të lavdëruar Erosin, perëndinë e dashurisë. Në fund, ata përmblodhën idetë e bazuara në mësimet e një priftëreshe, Diotima. Ekzistojnë gjashtë lloje të dashurisë, dhe secili lloj vihet në një shkallë. Shkalla përfaqëson rrugën e dashurisë si një ngjitje nga, fillimisht, tërheqja e pastër fizike për, më në fund, dashurinë për hyjninë.

Shkalla e dashurisë u përmend vetëm në Simpozium, një tekst filozofik nga Platoni që përshkruan një seri konkursesh fjalimi nga burra të shquar në Greqinë e Lashtë

Ka debate të vazhdueshme se si shkalla e dashurisë mund të interpretohet.

Për më tepër, shkalla e dashurisë së Diotimës gjithashtu ka një lidhje fetare dhe është marrë veçanërisht në traditën mistike të krishterë, më së shumti në Commedia të Dante. Kjo u interpretua nga mesazhe të fshehura të përdorura në shkrimet nga Platoni.

[Fjalimet e Sokratit]

Bazuar në Simpoziumin, në Greqinë e Lashtë rreth vitit 416 pes, Agathon organizoi një mbrëmje darkë për të gjithë meshkujt. Gjatë veprimtarisë, të ftuarit vendosën të zhvillonin një konkurs fjalimi, në të cilin secili prej tyre mbajti një leksion për të lavdëruar Erosin, perëndinë e Dashurisë.

Phaedrus e krahasoi dashurinë me një perëndi që i frymëzoi të dashuruarit të vepronin me virtyt. Dashuria i dekurajon ata me turpin e veprës së turpshme dhe i frymëzon ata me krenarinë e suksesit të nderuar

Pausanias hipotetizoi se ekzistojnë dy perëndi të dashurisë. I pari, Pandemiani, ose zoti i Dashurisë së Përbashkët, kryeson marrëdhënien normale, duke përfshirë tërheqjen e përkohshme fizike, lidhjen ose interesin për të dy gjallesat dhe jo-gjallesat. I dyti, Uraniani, perëndia i Dashurisë Qiellore, kryeson mbi nivelin më të lartë të dashurisë, lloji që është përtej atij të tipareve thjesht fizike dhe të jashtme

Eryximachus bëri një fjalim rreth dashurisë për secilën prej temave të ndryshme: mjekësi, muzikë, gjimnastikë, bujqësi dhe fe. Sipas idealit grek për të ndjekur vetëm "moderimin në gjithçka", ai sugjeroi që është në rregull të kesh vetëm dashurinë më të ulët (Pandemiane) për sa kohë që është e kënaqshme

Aristofani tregoi një histori se si njerëzit fillimisht ishin dyfish nga ajo që jemi tani (me 2 koka, 4 krahë, 4 këmbë, dhe kështu me radhë) por që kur paraardhësit tanë u përpoqën të mposhtnin perënditë, ata i ndanë ata në dy si një dënim. Që nga ajo kohë, të gjithë ne kemi dëshiruar me dëshirë për tërësinë. Ai besonte se burrat dhe gratë që janë të dashuruar martohen dhe kanë fëmijë jo sepse ata vërtet duan, por nga dëshira e tyre për të përfunduar veten e tyre, pasi kanë humbur gjysmën e tyre të dytë

Agathon deklaroi: "Dashuria na zhvesh nga çdo tjetërsim nga njëri-tjetri" dhe "na mbledh së bashku në takime shoqërore, vallëzime, sakrifica dhe festa". “Dashuria është fryma e kësaj kishe

Sokrati pastaj përmblodhi të gjitha fjalimet dhe kujtoi mësimet e Diotimës që ishte "shkenca e gjërave që lidhen me Dashurinë"

[Mësimet e Diotimës]

Diotima filloi duke thënë se nëse një burrë është normal, ai natyrshëm do të dashurohet me një trup të veçantë të bukur. Pastaj, ai duhet të marrë parasysh ngjashmëritë e bukurisë në trupa të ndryshëm. Nëse ai e kupton që të gjithë trupat janë të bukur ai do të bëhet adhurues i të gjithë trupave, jo vetëm i një. Tjetra, ai duhet të kuptojë se bukuria fizike është e pakuptimtë dhe e papërcaktuar, ndryshe nga shpirtrat. Kurdoherë që takohet me individë të tjerë që kanë bukurinë në shpirtrat e tyre dhe madje edhe nëse trupat nuk janë veçanërisht tërheqës, ai do të dashurohet në pjesën jomateriale. Nga kjo, ai do të mësojë të mendojë dhe vlerësojë atë që krijojnë institucionet ata njerëz me shpirt të bukur. Pastaj, vëmendja e tij duhet të ngjitet nga institucionet në shkencë, kështu që tani ai do të pranojë bukurinë e çdo aspekti të dijes. Dhe së fundmi, sapo ta shohë bukurinë në një horizont të gjerë, vizioni i tij për bukurinë nuk do të jetë asgjë nga mishi. Nuk do të jenë as fjalë, as njohuri, as diçka që ekziston në diçka tjetër, do të jetë vetë bukuria e bukurisë që ai e do.

[Hapat në shkallët e dashurisë]

Platoni përmendi hapat e dashurisë duke e vënë atë nën mësimin e Diotimës tek Sokrati. Sa më të larta hapat, aq më intelektual është. Për të qenë në gjendje të ngjitësh shkallën, duhet të kuptosh plotësisht shkallën e mëparshme

E para: Dashuria për një trup të veçantë Dashuria është një dëshirë për tipare fizike. Një individ tenton të tërhiqet nga ato që i mungojnë trupit të vet. Trupa të ndryshëm të veçantë shkaktojnë individ të ndryshëm.

E dyta: Dashuri për të gjithë trupat Kur një individ njeh tiparet fizike që i tërheqin dhe kupton që shumë trupa mund të kenë bukurinë. Dashuria shprehet atëherë ndaj të gjithë trupave të bukur në këndvështrimin e të dashurit, jo vetëm ndaj një trupi të veçantë. Ai pastaj sheh bukurinë në të gjithë trupin dhe mëson të dojë ndryshimet.

E treta: Dashuria për shpirtrat Faza në të cilën veçoritë fizike lihen mënjanë dhe bukuria shpirtërore dhe morale nxisin dashurinë. Dikush do të dashurohet me mendje të bukura në këtë hap.

E katërta: Dashuria për ligjet dhe institucionet Dashuria për praktikën, zakonin ose themelin që buron nga njerëzit me shpirt të bukur.

E pesta: Dashuria për dijen Kur një individ e kthen vëmendjen te të gjitha llojet e njohurive dhe dashurisë që ka njohuri për të fituar kudo.

Së gjashti: Dashuria për vetë dashurinë Një individ e sheh bukurinë në formën e saj dhe e do bukurinë e dashurisë ashtu siç është. Çdo gjë e veçantë e bukur është e bukur për shkak të lidhjes së saj me këtë Formë. Dashnori i cili është ngjitur në shkallë e kupton Formën e Bukurisë në një lloj vizioni jo përmes fjalëve ose në mënyrën se si njihen lloje të tjera të njohurive më të zakonshme.

[Pikëpamjet e studiuesve]

Një nga debatet e zakonshme është se çfarë ndodh me shkallët më të ulëta të shkallës kur dikush ngjitet në shkallët më të larta

Disa studiues i konsiderojnë shkallët më të larta të shkallës së dashurisë si më të rëndësishme se ato më të ultat. Ndërsa dikush ngjitet në shkallë, ai braktis dashurinë për subjektet më të ulëta. Për shembull, nëse dikush mëson ta dojë trupin e shpirtit, ai nuk do të gëzojë më kënaqësinë sensuale të trupit dhe madje mund ta urrejë atë si tundim. Nëse dikush e kupton bukurinë e institucionit, ai nuk do të gjejë gëzim kur ka një shok dhe do ta shikojë atë si humbje kohe

Studiues të tjerë e interpretuan atë në mënyrë krejtësisht të kundërt. Ata besuan se kur një
individi ngjitet në shkallë, ata kanë një kuptim më të mirë të hapave paraprak. Në këtë rast,
dikush do të gëzojë akoma kënaqësinë e trupit edhe kur ai ngjitet për të dashur shpirtrat. Ai madje do të kënaqet
eshte me mire sepse ai e kupton me mire. Kur dikush ngjitet mbi shpirtrat, ai nuk do ta dëshirojë
kërkoni përsosmëri në trupa dhe shpirtra. Nëse dikush arrin në pjesën e sipërme të shkallës, kjo do të thotë ai
di të përsosë të gjitha ato më të ultat