Universali gjuhësor

Një gjuhë universale është një model që ndodh sistematikisht nëpër gjuhët natyrore, potencialisht të vërteta për të gjithë. Për shembull, Të gjitha gjuhët kanë emra dhe folje, ose Në qoftë se flitet një gjuhë, ajo ka sugjerime dhe zanore. Hulumtimet në këtë fushë të janë të lidhura ngushtë me studimin e tipologjisë gjuhësore dhe synojnë të zbulojnë përgjithësime në gjuhë, të cilat mund të lidhen me njohjen, perceptimin ose aftësitë e tjera të mendjes. Fusha u përhap kryesisht nga gjuhëtari Joseph Greenberg, i cili solli një grup prej dyzet e pesë universale bazë, kryesisht që kanë të bëjnë me sintaksën, nga një studim i rreth tridhjetë gjuhëve.

## Terminologjia 
Linguistët bëjnë dallimin mes dy llojeve të universaleve: absolute (të kundërta: statistikore, shpesh të quajtura tendenca) dhe implikime (të kundërta jo-implikuese). Universalët absolute përdorin çdo gjuhë të njohur dhe janë mjaft të paktë në numër; një shembull është Të gjitha gjuhët kanë përemra. Një universal implikimi zbatohet për gjuhët me një veçori të veçantë që shoqërohet gjithmonë nga një tipar tjetër, si: Nëse një gjuhë ka një numër gramatikash gjykues, ai gjithashtu ka numër të dyfishtë gramatikor, ndërsa universalet jo-implikuese vetëm deklarojnë ekzistencën (ose mosekzistimin) të një veçorie të veçantë.

Gjithashtu në kontrast me universalet absolute janë tendenca, deklarata që mund të mos jenë të vërteta për të gjitha gjuhët, por megjithatë janë shumë të zakonshme për të qenë rezultat i rastësisë.Ata gjithashtu kanë forma implikuese dhe jo-implikuese. Një shembull i kësaj të fundit do të ishte Pjesa më e madhe e gjuhëve kanë konsonantë hundës. Megjithatë, shumica e tendencave, si homologët e tyre universale, janë implikues. Për shembull, me frekuencë dërrmuese më të madhe se-shans, gjuhët me rend normal SOV janë postpositional. Duke folur rigorozisht, një tendencë nuk është një lloj universale, por përjashtimet për shumicën e deklaratave të quajtura universale mund të gjenden. Për shembull, latinishtja është një gjuhë SOV me parathënie. Shpesh rezulton se këto gjuhë të jashtëzakonshme po kalojnë një ndryshim nga një lloj gjuhe në tjetrën. Në rastin e latinishtes, gjuhët e pasardhësve të saj romake ndërrohen tek SVO, që është një rend shumë më i zakonshëm midis gjuhëve të parathënë.

Universet mund të jenë gjithashtu bidirektive ose unidirektive. Në dy tipare universale dyanshme çdo nënkupton ekzistencën e njëri-tjetrit. Për shembull, gjuhët me posedime zakonisht kanë rend SOV, dhe po ashtu gjuhët SOV zakonisht kanë posedime. Implikimi funksionon në të dy mënyrat, dhe kështu universi është bidirektiv. Në të kundërt, në një univerzale unidirektive implikimi funksionon vetëm në një mënyrë. Gjuhët që vendosin klauzola relative përpara emrit që ata modifikojnë përsëri zakonisht kanë rend SOV, prandaj klauzolat relative para-nominale nënkuptojnë SOV. Nga ana tjetër, gjuhët SOV në mbarë botën tregojnë pak preferencë për klauzolat para-nominale relative, dhe kështu SOV nënkupton pak për rendin e klauzolave ​​përkatëse. Meqenëse implikimi funksionon vetëm në një mënyrë, universali i propozuar është një drejtim unidirekt.

Universalet gjuhësore në sintaksë nganjëherë mbahen si dëshmi për gramatikë universale (edhe pse argumentet epistemologjike janë më të zakonshme). Shpjegime të tjera për universale gjuhësore janë propozuar, për shembull, që universalet gjuhësore priren të jenë veçoritë e gjuhës që ndihmojnë komunikimin. Nëse një gjuhë do të mungonte një nga këto prona, ajo është argumentuar, ndoshta do të evoluojë shpejt në një gjuhë që ka atë pronë.

Michael Halliday ka argumentuar për një dallim midis kategorive përshkruese dhe teorike në zgjidhjen e çështjes së ekzistencës së universale gjuhësore, një dallim që ai merr nga J.R. Firth dhe Louis Hjelmslev. Ai argumenton se "kategoritë teorike, dhe marrëdhëniet e tyre ndërtojnë një model abstrakt të gjuhës ..., ato ndërthuren dhe përcaktojnë reciprokisht". Kategorite përshkruese, nga ana tjetër, janë ato të krijuara për të përshkruar gjuhë të veçanta. Ai argumenton se "Kur njerëzit pyesin për 'universale', zakonisht ato nënkuptojnë kategori përshkruese që supozohen të gjenden në të gjitha gjuhët. Problemi është se nuk ekziston asnjë mekanizëm për të vendosur se sa shumë kategori të përshkruara nga gjuhë të ndryshme duhet të jenë para se të jenë tha të jetë 'e njëjta gjë' "

## Samantika 
Në semantikë, kërkimet në universale gjuhësore kanë ndodhur në një numër mënyrash. Disa linguistë, duke filluar me Gottfried Leibniz, kanë ndjekur kërkimin për një bërthamë semantike hipotetike të pakthyeshme të të gjitha gjuhëve. Një variant modern i kësaj qasjeje mund të gjendet në metalinguizmin natyror semantik të Anna Wierzbicka dhe bashkëpunëtorëve. Linjat e tjera të hulumtimit sugjerojnë tendenca ndër-gjuhësore që të përdorin termat e pjesëve të trupit në mënyrë metaforike si shtesa, ose tendencat për të pasur fjalë morfologjikisht të thjeshta për konceptet e spikatura cognitivisht.Trupi i njeriut, duke qenë një univers fiziologjik, ofron një fushë ideale për kërkime në universale semantike dhe leksikore. Në një studim seminal, Cecil H. Brown (1976) propozoi një numër të universals në semantikën e terminologjisë së pjesës së trupit, duke përfshirë këtu: në çdo gjuhë, do të ketë kushte të ndryshme për TRUPIN, HEAD, ARM, EYES, NOSE dhe gojës; nëse ka një term të veçantë për FOOT, do të ketë një term të veçantë për DORËZIMIN; në mënyrë të ngjashme, nëse ka terma për TOES INDIVIDUAL, atëherë ka terma për FINGERS INDIVIDUALE. Hulumtimet e mëvonshme kanë treguar se shumica e këtyre karakteristikave duhet të konsiderohen tendenca ndër-gjuhësore dhe jo universale të vërteta. Disa gjuhë si Tidore dhe Kuuk Thaayorre mungojnë një term të përgjithshëm që do të thotë 'trup'. Në bazë të këtyre të dhënave është argumentuar se niveli më i lartë në partoninë e pjesëve të trupit do të ishte fjala për 'person'.

## Burimet