Al Pacino

**Alfred James Pacino** (lindi më 25 prill 1940) është një aktor amerikan. I konsideruar si një nga aktorët më të mëdhenj dhe më me ndikim të shekullit të 20-të, Pacino ka marrë vlerësime të shumta duke përfshirë një Academy Award, dy Tony Awards dhe dy Primetime Emmy Awards, duke e bërë atë një nga të paktët interpretues që ka arritur Kurorën e Trefishtë të Aktrimit. Ai është nderuar gjithashtu me Cecil B. DeMille Award më 2001, AFI Life Achievement Awards në 2007, Medaljen Kombëtare të Arteve më 2011 dhe Kennedy Center Honors më 2016.

Një aktor metodik, Pacino studioi në HB Studio dhe Actors Studio, ku u mësua nga Charlie Laughton dhe Lee Strasberg. Pacino vazhdoi të marrë Academy Award për Aktorin më të Mirë për rolin e tij në *Scent of a Woman* (1992). Rolet e tjera të tij të nominuara për Oscar përfshijnë *The Godfather* (1972), *Serpico* (1973), *The Godfather: Part 2* (1974), *Dog Day Afternoon* (1975), and *...And Justice for All* (1979), *Dick Tracy* (1990), *Glengarry Glen Ross* (1992), dhe *The Irishman* (2019). Filma të tjerë të shquar përfshijnë *The Panic in Needle Park* (1971), *Author! Author!* (1982), *Scarface* (1983), *The Godfather Part III* (1990), ''Carlito's Way* (1993), *Heat* (1995), *Donnie Brasco* (1997), *The Devil's Advocate* (1997), *Any Given Sunday* (1999), *The Insider* (1999), *Insomnia* (2002), *Ocean's Thirteen* (2007), *Jack and Jill* (2011), *Once Upon a Time in Hollywood* (2019) dhe *House of Gucci* (2021).

Në televizion, Pacino ka luajtur në disa prodhime për HBO, duke përfshirë *Angels in America* (2003) dhe filmin biografik të Jack Kevorkian *You Don't Know Jack* (2010). Pacino luajti në serialin Amazon Video *Hunters* (2020-2023). Ai ka pasur edhe një karrierë të gjerë në skenë. Ai është dy herë fitues i Tony Awards, duke fituar Aktorin më të Mirë të Paraqitur në një Shfaqje në *Does a Tiger Wear a Necktie?* (1969) dhe Aktorin më të Mirë në një Shfaqje për *The Basic Training of Pavlo Hummel* (1977).

Pacino bëri debutimin e tij si regjisor me dokumentarin *Looking for Richard* (1996); Pacino kishte luajtur rolin kryesor në skenë në vitin 1977. Ai ka luajtur gjithashtu si Shylock në një përshtatje të filmit artistik të vitit 2004 dhe prodhim skenik të vitit 2010 të *The Merchant of Venice*. Pacino drejtoi dhe luajti në *Chinese Coffee* (2000), *Wilde Salomé* (2011), dhe *Salomé* (2013). Që nga viti 1994 është kryetar i përbashkët i Actors Studio.

## Jeta e hershme 
Alfredo James Pacino lindi në lagjen East Harlem të Manhattan, New York City, më 25 prill 1940, fëmija i vetëm i prindërve siçilianë italo-amerikanë Rose (née Gerardi) dhe Salvatore Pacino.

Në vitet e tij të adoleshencës, Pacino njihej si "Sonny" për miqtë e tij. por shpejt u largua nga shumica e klasave të tij, përveç anglishtes. Më pas ai ndoqi Shkollën e Lartë të Arteve Performuese, pasi u pranua me audicion. Nëna e tij nuk u pajtua me vendimin e tij dhe, pas një debati, ai u largua nga shtëpia. Për të financuar studimet e tij për aktrim, Pacino mori punë me pagë të ulët si lajmëtar, transportues, portier dhe nëpunës poste,

Pacino filloi të pinte duhan dhe të pinte në moshën nëntë vjeç dhe përdori marihuanë rastësisht në moshën 13, por ai abstenoi nga drogat e forta.

Në vitin 2000, Pacino ishte bashkë-president, së bashku me Ellen Burstyn dhe Harvey Keitel, i Actors Studio.

## Karriera në shfaqje 
[parapamje|upright|Pacino në shfaqjen *[The Basic Training of Pavlo Hummel* më 1977]]

Në vitin 1967, Pacino kaloi një sezon në Charles Playhouse në Boston, duke performuar në *Awake and Sing!* të Clifford Odets (paga e tij e parë kryesore: 125 dollarë në javë); dhe në *America Hurrah* të Jean-Claude Van Itallie. Ai u takua me aktoren Jill Clayburgh në këtë shfaqje. Ata patën një romancë pesëvjeçare dhe u kthyen së bashku në New York City.

Në vitin 1968, Pacino luajti në *The Indian Wants the Bronx* të Israel Horovitz në Astor Place Theatre, duke luajtur Murph, një punk rrugësh. Shfaqja u hap më 17 janar 1968 dhe u zhvillua për 177 shfaqje; ajo u vu në skenë në një faturë të dyfishtë me *It's Called the Sugar Plum* të Horovitz, së bashku me Clayburgh. Pacino fitoi Obie Award për aktorin më të mirë për rolin e tij, me John Cazale që fitoi për aktorin më të mirë dytësor dhe Horowitz për shfaqjen më të mirë të re. Martin Bregman e pa shfaqjen dhe u bë menaxher i Pacinos, një partneritet që u bë i frytshëm në vitet në vijim, pasi Bregman e inkurajoi Pacinon të bënte *The Godfather*, *Serpico*, dhe *Dog Day Afternoon*. Në lidhje me karrierën e tij skenike, Pacino tha: "Martin Bregman më zbuloi ... Unë isha 26, 25 ... ai më zbuloi dhe u bë menaxheri im. Dhe kjo është arsyeja pse unë jam këtu. Ia kam borxh Martit, e kam vërtet.".

Pacino e çoi produksionin e *The Indian Wants the Bronx* në Itali për një performancë në Festival dei Due Mondi në Spoleto. Ishte udhëtimi i parë i Pacinos në Itali; ai kujtoi më vonë se "performimi për një audiencë italiane ishte një përvojë e mrekullueshme".

Më 25 shkurt 1969, Pacino bëri debutimin e tij në Broadway në filmin e Don Petersen *Does a Tiger Wear a Necktie?* në Belasco Theater, prodhuar nga A&P Heir Huntington Hartford. Ajo u mbyll pas 39 shfaqjeve më 29 mars 1969, por Pacino mori komente të mira dhe fitoi Tony Award më 20 prill 1969.

Në 1983, Pacino u bë një donator i madh për The Mirror Theater Ltd, së bashku me Dustin Hoffman dhe Paul Newman, duke krahasuar një grant nga Laurence Rockefeller. Burrat u frymëzuan për të investuar nga lidhja e tyre me Lee Strasberg, pasi nusja e Strasberg, Sabra Jones ishte themeluesja dhe drejtoresha artistike prodhuese e The Mirror. Në vitin 1985, Pacino i ofroi kompanisë prodhimin e tij të *Hughie'' nga Eugene O'Neill, por kompania nuk ishte në gjendje ta bënte atë në atë kohë për shkak të kastit të vogël. Drejtuar nga Simon McBurney, produksioni luajti një mori emrash të Hollivudit, duke përfshirë John Goodman, Charles Durning, Tony Randall, Steve Buscemi, Chazz Palminteri, Paul Giamatti, Jacqueline McKenzie, Billy Crudup, Lothaire Bluteau, Dominic Chianese dhe Sterling K. Brown. Produksioni ishte një sukses kritik në të cilin "Pacino rrëmben dhe e mban vëmendjen si një sustë e mbështjellë gati për t'u këputur. Ai është i gjithi duke menduar për kërcënim dhe grimasë krokodili, duke therur rrugën e tij drejt majës me një gëzim jashtëzakonisht të keq".

Pacino u rikthye në skenë në verën e vitit 2010, duke luajtur Shylock në prodhimin e Shakespeare in the Park, *The Merchant of Venice*. Prodhimi i mirënjohur u zhvendos në Broadway në Broadhurst Theatre në tetor, duke fituar 1 milion dollarë në arkë në javën e parë. Performanca gjithashtu i dha atij një nominim për Tony Awards për Aktorin më të Mirë Kryesor në një Shfaqje.

Pacino luajti në ringjalljen e 30-vjetorit të Broadway të shfaqjes së David Mamet, *Glengarry Glen Ross*, e cila u zhvillua nga tetori 2012 deri më 20 janar 2013. Ai luajti në Broadway në *China Doll*, një shfaqje e shkruar për të nga Mamet, e cila u hap më 5 dhjetor 2015 dhe u mbyll më 21 janar 2016, pas 97 shfaqjeve. Parashikimet janë bërë në tetor 2015.

## Karriera në ekran 
Pacino e pa të këndshme aktrimin dhe kuptoi se kishte një dhuratë për të ndërsa studionte në The Actors Studio. Megjithatë, puna e tij e hershme nuk ishte financiarisht e dobishme. Në vitin 1970, Pacino nënshkroi me agjencinë e talenteve Creative Management Associates (CMA).. Edhe pse Jack Nicholson, Robert Redford, Warren Beatty dhe pak i njohuri Robert De Niro u testuan për këtë pjesë, Coppola zgjodhi Pacinon, për shqetësimin e drejtuesve të studios që donin dikë më të njohur.

Performanca e Pacinos i dha atij një nominim për Academy Award dhe ofroi një shembull kryesor të stilit të tij të hershëm të aktrimit, i përshkruar nga ''Halliwell's Film Guide* si "intensitet" dhe "i shtrënguar fort". Pacino bojkotoi ceremoninë e ndarjes së Academy Awards, i fyer kur u nominua për çmimin e aktrimit dytësor, pasi vuri në dukje se kishte më shumë kohë në ekran sesa bashkë-ylli dhe fituesi i Aktorit më të Mirë Marlon Brando cili gjithashtu bojkotoi çmimet, por për arsye të palidhura.

Në vitin 1973, Pacino luajti në filmin *Scarecrow'', me Gene Hackman dhe fitoi Palme d'Or në Festivalin e Filmit në Kanë. Në të njëjtin vit, Pacino u nominua për një Academy Award për Aktorin më të Mirë pasi luajti në *Serpico*, bazuar në historinë e vërtetë të policit të Nju Jorkut, Frank Serpico, i cili u fsheh për të ekspozuar korrupsionin e kolegëve të tij.
thumb|upright|Pacino si Frank Serpico më 1973
Në vitin 1975, ai gëzoi sukses të mëtejshëm me publikimin e *Dog Day Afternoon*, bazuar në historinë e vërtetë të grabitësit të bankës John Wojtowicz.

Në vitin 1977, Pacino luajti si shofer makinash garash në *Bobby Deerfield*, me regji të Sydney Pollack, dhe mori një nominim për Golden Globe për Aktorin më të Mirë - Film Dramë për portretizimin e tij të rolit kryesor. Filmi i tij i radhës ishte drama në sallën e gjyqit *...And Justice for All*. Pacino u lavdërua nga kritikët për gamë të gjerë të aftësive të tij të aktrimit dhe u nominua për Oscar për aktorin më të mirë për herë të katërt. dhe komedi-dramë *Author! Author!*, u kritikuan në mënyrë kritike. Filmi doli mirë në arkë, duke fituar mbi 45 milionë dollarë në vend. Pacino fitoi një nominim për Golden Globe për rolin e tij si bosi kuban i drogës Tony Montana.

Në vitin 1985, Pacino punoi në projektin e tij personal, *The Local Stigmatic*, një shfaqje e vitit 1969 off-Broadway nga shkrimtari anglez Heathcote Williams. Ai luajti në shfaqje, duke e rikthyer atë me regjisorin David Wheeler dhe Theatre Company të Bostonit në një version filmik 50-minutësh. Filmi nuk u publikua në teatër, por më vonë u lirua si pjesë e kutisë ''Pacino: An Actor's Vision* të vendosur në vitin 2007. që rezultoi në një ndërprerje katërvjeçare nga filmat. Në këtë kohë Pacino u kthye në skenë. Ai montoi prodhime në punëtori të *Crystal Clear*, *National Anthems* dhe shfaqje të tjera; ai u shfaq në *Julius Caesar'' në vitin 1988 në New York Shakespeare Festival të producentit Joseph Papp. Pacino u shpreh për ndërprerjen e tij nga filmi: "Më kujtohet kur gjithçka po ndodhte, '74, '75, duke bërë *The Resistible Rise of Arturo Ui* në skenë dhe duke lexuar se arsyeja pse u ktheva në skenë ishte se karriera ime në film po zbehej! Ky ka qenë lloji i etikës, mënyra në të cilën perceptohet teatri, për fat të keq." Pacino u kthye në film *Sea of Love* të vitit 1989,

### Vitet 1990 
Pacino mori një nominim për çmimin Oscar për luajtjen e Big Boy Caprice në hitin e arkës *Dick Tracy* në vitin 1990, ku kritiku Roger Ebert e përshkroi Pacinon si "vjedhësi i skenës". Më vonë gjatë vitit ai e ndoqi këtë në një kthim te një prej personazheve të tij më të famshëm, Michael Corleone, në *The Godfather Part III* (1990).

Në vitin 1991, Pacino luajti në filmin *Frankie and Johnny* me Michelle Pfeiffer, e cila luajti bashkë me Pacinon në filmin *Scarface*. Pacino portretizon një kuzhinier i liruar së fundmi me kusht, i cili fillon një marrëdhënie me një kamariere (Pfeiffer) në restorantin ku ata punojnë. Ai u përshtat nga Terrence McNally nga drama e tij jashtë Broadway *Frankie and Johnny in the Clair de Lune* (1987), ku shfaqeshin  Kenneth Welsh dhe Kathy Bates. Filmi mori komente të përziera, megjithëse Pacino më vonë tha se i pëlqente të luante rolin. Janet Maslin në *The New York Times* shkroi: "Z. Pacino nuk ka qenë kaq tërheqës pa komplekse që nga ditët e tij të *Dog Day Afternoon* dhe ai e bën një kënaqësi të pafundme të Johnny për të tërhequr Frankie. Skenat e tij vetëm me zonjën Pfeiffer kanë një saktësi dhe ndershmëri. që i mbajnë larg aspektet maudlin të filmit.”

Për portretizimin e tij të tërbuarit, nënkolonelit të verbër të Ushtrisë Amerikane Frank Slade në *Scent of a Woman* të Martin Brest (1992). Pacino luajti në filmin e vitit 1995 *Heat* të Michael Mann, në të cilin ai dhe Robert De Niro u shfaqën në ekran së bashku për herë të parë (megjithëse Pacino dhe De Niro luajtën në *The Godfather Part 2*, ata nuk ndanë asnjë skenë).

Në vitin 1996, Pacino luajti në dokumentarën e tij teatrale *Looking for Richard*, një shfaqje e skenave të zgjedhura të *Richard III* të William Shakespeare dhe një shqyrtim më të gjerë të rolit të vazhdueshëm dhe rëndësisë së Shekspirit në kulturën popullore. Kasti i mbledhur për shfaqjen përfshinte Alec Baldwin, Kevin Spacey, dhe Winona Ryder. Pacino luajti Satanin në thrillerin mbinatyror ''The Devil's Advocate* (1997) ku luajti bashkë Keanu Reeves. Filmi ishte një sukses në arkë, duke marrë 150 milionë dollarë në mbarë botën. Roger Ebert shkroi në *Chicago Sun-Times*, "Personazhi satanik luhet nga Pacino me një shije që kufizohet me gëzimin."

Në *Donnie Brasco* të vitit 1997, Pacino luajti gangsterin "Lefty" në historinë e vërtetë të agjentit të fshehtë të FBI-së Donnie Brasco (Johnny Depp) dhe punës së tij në rrëzimin e mafies nga brenda. Në 1999, Pacino luajti si producenti i *60 Minutes* Lowell Bergman në filmin e nominuar për shumë Oscar *The Insider* përballë Russell Crowe, dhe në *Any Given Sunday* të Oliver Stone.

### Vitet 2000 
Pacino fitoi tre Golden Globes që nga viti 2000; i pari ishte Cecil B. DeMille Award më 2001 për arritje të jetës në filma.

Në vitin 2000, Pacino luajti së bashku me Jerry Orbach në një përshtatje filmik me buxhet të ulët të shfaqjes *Chinese Coffee* të Ira Lewis, e cila u publikua në festivalet e filmit. I xhiruar pothuajse ekskluzivisht si një bisedë një-në-një midis dy personazheve kryesore, projekti mori gati tre vjet për të përfunduar dhe u financua tërësisht nga Pacino.

Pacino hodhi poshtë një ofertë për të ripërsëritur rolin e tij si Michael Corleone në versionin e lojës kompjuterike të *The Godfather*. Si rezultat, Electronic Arts nuk u lejua të përdorte ngjashmërinë ose zërin e Pacinos në lojë, megjithëse karakteri i tij shfaqet në të. Ai lejoi që ngjashmëria e tij të shfaqej në përshtatjen e lojërave video të *Scarface* të vitit 1983, kuazi vazhdimi *Scarface: The World is Yours*.

Regjisori Christopher Nolan ka punuar me Pacinon në *Insomnia*, një ribërje e filmit norvegjez me të njëjtin emër, me Robin Williams. *Newsweek* deklaroi se "ai [Pacino] mund të luajë i vogël po aq tërheqës sa mund të luajë i madh, se ai mund të shpërthejë aq edhe të shpërthejë". Filmi dhe performanca e Pacino u pritën mirë, duke fituar një vlerësim të favorshëm prej 93 përqind në faqen e internetit të grumbullimit të rishikimeve Rotten Tomatoes. Filmi doli mesatarisht mirë në arkë, duke marrë 113 milionë dollarë në mbarë botën. Filmi i tij i ardhshëm, S1m0ne, megjithatë, nuk mori shumë vlerësime kritike apo sukses në arkë.

Ai luajti një publicist në *People I Know*, një film i vogël që mori pak vëmendje pavarësisht performancës së mirëpritur të Pacinos. Rrallë duke marrë një rol dytësor që nga zbulimi i tij komercial, ai pranoi një pjesë të vogël në filmin kritik dhe të arkëtuar *Gigli*, më 2003, si një favor për regjisorin Martin Brest. *The Recruit*, i lëshuar në vitin 2003, paraqiti Pacinon si një rekrutues i CIA-s dhe bashkë-yll Colin Farrell. Filmi mori komente të përziera, dhe është përshkruar nga Pacino si diçka që ai "personalisht nuk mund ta ndiqte".

Pacino luajti si Shylock në përshtatjen filmike të Michael Radford të vitit 2004 *The Merchant of Venice*. Critcs e lavdëroi atë për sjelljen e dhembshurisë dhe thellësisë në një personazh të luajtur tradicionalisht si një karikaturë e keqe. Në *Two for the Money*, Pacino portretizon një agjent të lojërave të fatit sportiv dhe mentor për Matthew McConaughey, së bashku me Rene Russo. Filmi u publikua më 8 tetor 2005, me komente të përziera. Desson Thomson shkroi në *The Washington Post*, "Al Pacino ka luajtur aq shumë herë mentorin, ai duhet të marrë një çmim mbretëror... lufta midis së mirës dhe së keqes ndihet e fiksuar në favor të shëlbimit të Hollivudit."

Më 20 tetor 2006, American Film Institute e emëroi Pacinon marrësin e AFI Life Achievement Award të 35-të. Më 22 nëntor 2006, Shoqëria Filozofike Universitare e Trinity College Dublin i dha Pacinos Patronazhin e Nderit të Shoqërisë..

Pacino luajti në filmin *Ocean's Thirteen* të Steven Soderbergh, së bashku me George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Elliott Gould dhe Andy García, si zuzari Willy Bank, një manjat i kazinosë i shënjestruar nga Danny Ocean dhe ekuipazhi i tij. Filmi mori vlerësime përgjithësisht të favorshme.

*88 Minutes* u publikua më 18 prill 2008, në Shtetet e Bashkuara, pasi u shfaq në vende të tjera të ndryshme në vitin 2007. Filmi luajti bashkë me Alicia Witt dhe u pasqyrua në mënyrë kritike, edhe pse kritikët gjetën gabime në komplot, dhe jo aktrimi i Pacinos. Në *Righteous Kill*, Pacino dhe Robert De Niro luajnë bashkë si detektivë të Nju Jorkut që kërkojnë një vrasës serial. Filmi doli në kinema më 12 shtator 2008. Ndërsa ishte një rikthim i parashikuar për dy yjet, ai nuk u prit mirë nga kritikët. Lou Lumenick i *New York Post* i dha *Righteous Kill* një yll nga katër, duke thënë: "Al Pacino dhe Robert De Niro mbledhin pagesa të fryra me qëllimin për të kryer në *Righteous Kill*, një thriller policie me lëvizje të ngadaltë, qesharake që do të ishte dërguar direkt. në koshin e mbetur në Blockbuster nëse luante dikë tjetër."

### Vitet 2010 
Pacino luajti Jack Kevorkian në një film biografik të HBO Films me titull *You Don't Know Jack*, premierë në prill 2010. Filmi ka të bëjë me jetën dhe punën e avokatit të vetëvrasjes të ndihmuar nga mjeku. Performanca i dha Pacinos Emmy Award të dytë për aktorin kryesor dhe Golden Globe Award të katërt. Ai luajti si ai vetë në filmin komedi të vitit 2011, *Jack and Jill*. Filmi u pasqyrua nga kritikët dhe Pacino "fitoi" Golden Raspberry Award për Aktorin më të Keq në rol dytësor në ceremoninë e 32-të.

[parapamje|upright|Pacino në [Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Toronto|Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Toronto më 2014]]

Atij iu dha Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker Award më 4 shtator 2011, përpara premierës së *Wilde Salomé*, një film dokumentar-dramë amerikan i vitit 2011, i shkruar, drejtuar nga dhe me Pacino. Premiera e tij në SHBA në mbrëmjen e 21 marsit 2012, përpara një sallë të plotë në Castro Theatre me 1400 vende në Castro District të San Franciskos, shënoi 130 vjetorin e vizitës së Oscar Wilde në San Francisko. Ngjarja ishte një përfitim për GLBT Historical Society. Pacino, i cili luan rolin e Herodit në film, e përshkruan atë si "projektin e tij më personal ndonjëherë".

Pacino luajti në një film biografik të HBO të vitit 2013 rreth gjyqit të vrasjes së producentit Phil Spector, të titulluar *Phil Spector*. Ai mori rolin e titullit në komedinë-dramë *Danny Collins'' (2015). Performanca e tij si një yll i plakur rock i dha atij një nominim për Golden Globe Award për Aktorin më të Mirë – Muzikal ose Komedi. Në vitin 2016, Pacino mori Kennedy Center Honor. Homazhi përfshinte vërejtjet nga ish-kostarët e tij Sean Penn, Kevin Spacey, Bobby Cannavale dhe Chris O'Donnell.

Në shtator 2012, *Deadline Hollywood* raportoi se Pacino do të luante ish-trajnerin e futbollit të Penn State University Joe Paterno në filmin televiziv *Paterno* bazuar në një biografi të vitit 2012 nga shkrimtari sportiv Joe Posnanski. *Paterno* u shfaq premierë në HBO më 7 prill 2018.

Pacino luajti së bashku me Brad Pitt dhe Leonardo DiCaprio në komedinë-dramë të Quentin Tarantino *Once Upon a Time in Hollywood*, e cila u publikua më 26 korrik 2019. Më vonë në vitin 2019, Pacino luajti shefin e Teamsters, Jimmy Hoffa, së bashku me Robert De Niro dhe Joe Pesci, në filmin e Martin Scorsese në Netflix *The Irishman*, bazuar në librin e vitit 2004 *I Heard You Paint Houses* nga Charles Brandt; Kjo ishte hera e parë që Pacino u drejtua nga Scorsese, dhe ai mori një Academy Award për Aktorin më të Mirë Dytësor. Performanca e Pacino mori vlerësime pozitive. Peter Bradshaw e përshkroi atë si "të lavdishme" në *The Guardian*. Justin Chang shkroi, "De Niro, Pesci dhe Pacino janë në krye të lojës së tyre, pjesërisht sepse ata nuk po ripërtërijnë thjesht llojet ikonë të gangsterëve që kanë luajtur më parë."

## Jeta personale 
Pacino ka katër fëmijë. Më e madhja, Julie Marie (lindur më 16 tetor 1989), është vajza e tij me trajnerin e aktrimit Jan Tarrant. Ai ka binjakë, djalin Anton James dhe vajzën Olivia Rose (lindur më 25 janar 2001), me aktoren Beverly D'Angelo, me të cilën kishte një lidhje nga viti 1997 deri më 2003. Ai ka një djalë Roman (lindur më 15 qershor 2023) me të dashura e tij producente, Noor Alfallah, e cila është 54 vjet më e re se ai. Pacino, në moshën 83-vjeçare, është një nga baballarët më të vjetër të regjistruar. Ai nuk ka qenë kurrë i martuar.

Pacino kishte një lidhje me bashkë-ylltarin e tij në *The Godfather Trilogy*, Diane Keaton. Marrëdhënia e tyre on-again off-again përfundoi pas xhirimeve të *The Godfather Part III*. Keaton tha për Pacinon, "Al ishte thjesht njeriu më argëtues... Për mua, kjo është fytyra më e bukur. Unë mendoj se Warren [Beatty] ishte i mrekullueshëm, shumë i bukur, por fytyra e Alit është si ua. Vrasës, fytyrë vrasëse”. Ai ka pasur marrëdhënie me Jill Clayburgh, Tuesday Weld, Marthe Keller, Veruschka von Lehndorff, Kathleen Quinlan, Lyndall Hobbs, and Penelope Ann Miller. Pacino kishte një lidhje dhjetëvjeçare me aktoren argjentinase Lucila Polak nga 2008 deri më 2018.

Pacino ka pranuar se ka abuzuar me drogën dhe alkoolin në fillim të karrierës së tij, pjesërisht sepse e pa famën e tij të papritur pas *The Godfather* të vështirë për t'u përballuar. Ai arriti maturinë në vitin 1977.

## Filmografia 
### Filma 
### Dokumentaret 
### Television 
### Shfaqje 
### Video lojëra 
## Shënime 
## Referime 
### Referime të cituara 
* 

## Lidhje të jashtme 
* 
* Al Pacino official website
** Al Pacino Photo Essay at AMCtv.com