Lista e mbretërve frankë

Frankët, popull gjermanik që pushtoi Perandorinë Perëndimore Romake në shekullin e V, fillimisht drejtoheshin nga individë të quajtur dukë dhe reguli. Grupi më i hershëm i frankëve që u ngrit për tu shquar mbi të tjerët ishin merovingët salianë, që pushtuan shumicën e Galisë Romake, ashtu dhe territorin e Mbretërisë Visigote, duke pasuar Betejën e Vouillé-së në vitin 507 të e.s..

Bijtë e Klovisit I, mbreti i parë i frankëve, pushtoi mbretëritë e burgundëve dhe alamanëve. Ata pushtuan Provencën dhe vijuan ti bënin fiset bavare dhe thuringe, klientët e tyre. Merovingët më vonë u zëvendësuan nga dinastia e re e Karolingëve në shekullin e VIII. Nga fundi i shekullit të X, vetë Karolingët u zëvendësuan përgjatë shumë prej mbretërisë së tyre nga dinasti të tjera.

Një kronologji e sunduesve frankë është e vështirë për tu gjurmuar pasi mbretëria, sipas praktikës së vjetër gjermanike, ndahej shpesh midis bijve të një mbreti pas vdekjes së tij. Megjithatë, territoret në vijim ribashkoheshin përmes martesave, traktateve ose pushtimeve. Shpesh kishte mbretër të shumëfishtë frankë, që sundonin territore të ndryshme dhe ndarjet e territoreve, gjatë historisë, nuk ishin shumë konsistente.

–814)]]
Pasi traditat e trashëgimisë ndryshuan përgjatë kohës, ndarjet e Frankisë (tokat e frankëve) filluan të bëhen mbretëri që ishin më permanente. Frankia Perëndimore formoi zemrën e asaj të do të bëhej Mbretëria e Francës; Frankia Lindore evoluoi në Mbretërinë e Gjermanisë; ndërsa Frankia e Mesme do të bëhej Mbretëria e Lotharingias në veri, Mbretëria e Italisë në jug dhe Mbretëria e Provencës në perëndim. Frankia Perëndimore dhe Lindore shpejtë e ndanë zonën e Frankisë së Mesme.

Idea e një "Mbreti të Frankëve" () u zhduk gradualisht. Titulli "Mbret i Frankëve" dëshmohet në Mbretërinë e Frankës deri në vitin 1190, ai i "Mbretëreshës së Frankëve" (për bashkëshortet e mbretërve) deri në vitin 1227. Ajo përfaqësonte një zhvendosje në mendësinë rreth monarkisë nga aiu i një monarku popullor, prijësi i një populli, ndonjëherë pa një territor të përcaktuar për tu sunduar, në atë të një monarku të lidhur me një territor specifik.

## Prijësit e hershëm frakë 
Orthouad (shekulli I?)
* Genobaud (shekulli III?)
* Merogais dhe Ascaric (shekulli IV)
* Marcomer (shekulli IV), *dux*
* Sunno (shekulli IV), *dux*
* Genobaud (shekulli IV), *dux*
* Mallobaudes (shekulli IV)
* Theodemer (shekulli V)
* Ragnachar (vdekur rreth vitit 509), i vrarë nga Klovisi
* Chararic (vdekur rreth vitit 509), i vrarë nga Klovisi

### Frankët Salianë 
* Chlodio (shekulli V)
* Merovech (rreth viteve 450–457), ndoshta një djalë i Chlodio-s
* Childeric I (rreth viteve 457–481), i biri i Merovech-it
* **Klovisi I** (rreth viteve 481–511), mbreti i parë meroving, që në vitin 509, do të bashkonte të gjithë frankët.

### Frankët Ripuarianë 
* Childebert (shekulli V)
* Sigoberti Çalash (i vdekur rreth vitit 509), i vrarë me nxitjen e Klovisit
* Chlodoric Atvrasësi (vdekur rreth vitit 509), i biri i Sigobertit, i vrarë nga Klovisi.

## Dinastia Merovinge 
### Mbretërit e hershëm të frankëve (509–613) 
Klovisi I do ti bashkonte të gjitha mbretëritë e vogla franke, ashtu si dhe shumicën e Galisë Romake nën sundimin e tij, duke pushtuar zotërimet e Soissons të gjeneralit romak, Syagrius, ashtu dhe Mbretërinë Visigote të Tuluzës (Akuitania). Ai e mori selinë e tij në Paris, e cila bashkë me Soissons, Reims, Metz dhe Orléans u bënë rezidencat kryesore. Pas vdekjes së tij, katër bijtë e tij – dhe më vonë nipërit e tij – e ndanë mbretërinë ndërmjet tyre. Secili prej bijve mori një pjesë të territorit origjinal frank si dhe një pjesë të Akuitanisë së sapo fituar. Pepini vetë u vajos mbret i frankëve. Posti i mazhordomit u përvetësua nga kurora, duke shënuar fillimin e sundimit të Dinastisë Karolinge. Karli i Madh u kurorëzua perandor në vitin 800, duke nisur linjën e perandorëve Gjermanikë të Romës së Shenjtë që do të zgjaste (me disa ndërprerje) deri në vitin 1806, megjithëse titulli mbahej nga monarkët gjermanë pas vitit 962.

Ludvigu i Përkushtuar bëri shumë ndarje të perandorisë gjatë jetës së tij. Ndarja e fundit, e shpallur në Worms në vitin 838, e bëri Karlin Tullac trashëgimtar të perëndimit, duke përfshirë Akuitaninë, ndërsa Lothairin trashëgimtar të lindjes, duke përfshirë Italinë me përjashtim të Bavarisë, e cila u la për Ludvikun Gjerman. Megjithatë, duke pasuar vdekjen e perandorit në vitin 840, perandoria u zhyt në një luftë civile, që zgjati tre vite. Mbretëria Franke në vijim u nda nga Traktati i Verdunit në vitin 843. Lothairi u lejua të mbante titullin e tij perandorak dhe mbretërinë e Italisë, si dhe iu dha mbretëria e sapo krijuar e Frankisë së Mesme, një tokë korridor që shtrihej nga Italia deri në Detin e Veriut, duke përfshirë Vendet e Ulëta, Rinlandin (duke përfshirë Akenin), Burgundinë dhe Provancën. Karli u konfirmua në Akuitani, ku djali i Pepinit të I, Pepini II po e rivalizonte atë, duke iu dhënë Frankia Perëndimore (Franca moderne), tokat në perëndim të mbretërisë së Lothairit. Ludvig Gjermani u konfirmua në Bavari dhe iu dha Frankia Lindore (Gjermania moderne), tokat në lindje të mbretërisë së Lothairit.

Tabela në vijim nuk paraqet një listë të plotë për disa nga *regna* e ndryshme të perandorisë, veçanërisht ato që ishin *subregna* të Mbretërisë Perëndimore, të Mesme, ose Lindore siç ishte Mbretëria e Italisë, Provencës, Neustrisë dhe Akuitanës.

### Pasues të Chlothar-it I (561–634) 
### Pasuesit e Dagobertit I (634–751) 
### Pasues të Ludvigut I (840–987) 
## Shiko edhe 
* Lista e monarkëve francezë
* Mbretëria e Francës
* Lista e monarkëve gjermanë
* Lista e mbretërve të Italisë
* Lista e mbretërve të Burgundisë
* Frankët
* Merovingët
* Karolingët
* Karli i Madh
* Dinastia Otone
* Gjermanikët
* Periudha e Dyndjeve Barbare
* Lista e fiseve të hershme gjermanike
* Duka i Parmës
* Holanda gjatë Mesjetës së Hershme

## Shpjegime
## Referime 
## Bibliografia 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Lexime të mëtejshme 
* 
* 
* 
* 

## Lidhje të jashtme 
*