Traktati i Bashkimit

parapamje|240px|Nenet e Bashkimit, 1707
parapamje|250px|Shembulli skocez i Neneve të Bashkimit
parapamje|200px|Nenet e botuara të Bashkimit.
**Traktati i Bashkimit** është emri që zakonisht i jepet tani marrëveshjes që çoi në krijimin e shtetit të ri të Britanisë së Madhe, duke deklaruar se Mbretëria e Anglisë (i cili tashmë përfshinte Uellsin) dhe Skocisë do të "bashkohen në një mbretëri me emrin e madh". Britani". Në atë kohë, ai përmendej më shpesh si **Nenet e Bashkimit**.

Detajet e Traktatit u ranë dakord më 22 korrik 1706, dhe akte të veçanta të bashkimit u miratuan më pas nga parlamentet e Anglisë dhe Skocisë për të vënë në fuqi nenet e dakorduara. Unioni politik hyri në fuqi më 1 maj 1707.

## Prapavija
Mbretëresha Elizabeta I e Anglisë dhe Irlandës, mbretëresha e fundit i dinastisë Tudor, vdiq pa problem më 24 mars 1603 dhe froni ra menjëherë (dhe në mënyrë të pakontestueshme) tek kushëriri i saj i parë i hequr dy herë, James VI i Skocisë, një anëtar i Shtëpisë së Stuartit dhe djalit të vetëm të Mary, Mbretëreshës së Skocisë. Nga Bashkimi i Kurorave në vitin 1603 ai mori fronin e Mbretërisë së Anglisë dhe Mbretërisë së Irlandës si Mbreti James I. Ky bashkim personal pakësoi frikën e vazhdueshme angleze të bashkëpunimit skocez me Francën në një pushtim të frikshëm francez të Anglisë.

Pas këtij bashkimi personal, mbreti i ri, James I dhe VI, u përpoqën të bashkonin Mbretërinë e Skocisë dhe Mbretërinë e Anglisë në një shtet të cilin ai e quajti "Britania e Madhe". Megjithatë, aktet e Parlamentit që përpiqeshin të bashkonin dy vendet dështuan në vitet 1606, 1667 dhe 1689.

Duke filluar nga viti 1698, Kompania e Skocisë sponsorizoi skemën Darien, një përpjekje e pafat për të krijuar një koloni tregtare skoceze në Istminë e Panamasë, duke mbledhur nga skocezët investime të barabarta me një të katërtën e të gjitha parave që qarkullonin në Skoci në atë kohë. Përballë kundërshtimit nga interesat tregtare angleze, Kompania e Skocisë rriti gjithashtu abonimet në Amsterdam, Hamburg dhe Londër për skemën e saj. Nga ana e tij, Mbreti William III i Anglisë dhe II i Skocisë i kishin dhënë vetëm një mbështetje të vakët përpjekjes koloniale skoceze. Anglia ishte në luftë me Francën, dhe për këtë arsye nuk donte të ofendonte Spanjën, e cila pretendonte territorin si pjesë e Granadës së Re.

Anglia ishte gjithashtu nën presion nga Kompania e Indisë Lindore me qendër në Londër, e cila ishte në ankth për të ruajtur monopolin e saj mbi tregtinë e jashtme angleze. Prandaj detyroi investitorët anglezë dhe holandezë të tërhiqen. Më pas, Kompania e Indisë Lindore kërcënoi veprime ligjore, me arsyetimin se skocezët nuk kishin autoritet nga mbreti për të mbledhur fonde jashtë sferës së mbretit, dhe i detyroi promotorët të kthenin abonimet për investitorët e Hamburgut. Kjo nuk la asnjë burim financimi përveç vetë Skocisë. Kolonizimi përfundoi në një konfrontim ushtarak me spanjollët në vitin 1700, por shumica e kolonistëve vdiqën nga sëmundjet tropikale. Kjo ishte një fatkeqësi ekonomike për investitorët e klasës sunduese skoceze dhe zvogëloi rezistencën e establishmentit politik skocez ndaj idesë së bashkimit politik me Anglinë. Në fund të fundit, ajo mbështeti sindikatat, pavarësisht nga disa opozita popullore dhe trazirat kundër sindikatave në Edinburg, Glasgow dhe gjetkë.

Integrimi më i thellë politik ka qenë një politikë kyçe e Mbretëreshës Anne që kur ajo ishte ngjitur në fronet e tre mbretërive në vitin 1702. Nën kujdesin e Mbretëreshës dhe ministrave të saj në të dyja mbretëritë, më 1705 parlamentet e Anglisë dhe Skocisë ranë dakord të merrnin pjesë në negociatat e reja për një traktat bashkimi.

## Referime