Bellum Siculum

**Bellum Siculum** (latinisht për 'Lufta Siçiliane') ishte një luftë civile romake e lashtë e zhvilluar midis viteve 42 pes dhe 36 pes nga forcat e Triumviratit të Dytë dhe Sextus Pompey, djali i fundit i mbijetuar i Pompeut të Madh dhe udhëheqësi i fundit i fraksionit Optimate. Lufta përbëhej kryesisht nga një numër angazhimesh detare në të gjithë Detin Mesdhe dhe një fushatë tokësore kryesisht në Siçili që përfundimisht përfundoi në një fitore për Triumviratin dhe vdekjen e Sextus Pompeut. Konflikti shquhet si qëndrimi i fundit i çdo opozite të organizuar ndaj Triumviratit.

Rezultati i luftës zgjidhi çështjen nëse epërsia politike e Triumvirëve autokratikë mund të ndryshohej, duke i dhënë fund të gjitha shpresave për rivendosjen e qeverisë kushtetuese të Republikës Romake. Megjithatë, lufta çoi gjithashtu në prishjen e vetë Triumviratit pasi Oktaviani ishte në gjendje të përfitonte nga pakënaqësia në kampin e Lepidus për të mënjanuar partnerin e tij, duke lënë Oktavianin dhe Mark Antonin si sundimtarë të vetëm të botës romake dhe duke krijuar skenën për Luftën e Aktiumit.

## Konteksti
Babai i Sextusit, Pompei, kishte qenë armik i Jul Cezarit për shumë vite dhe kjo armiqësi më në fund vloi në vitin 49 pes me fillimin e Luftës Civile të Cezarit. Pompei u ekzekutua në vitin 48 pes nga egjiptianët, por Sextus dhe vëllai i tij, Gnaeus Pompeius, vazhduan të luftonin deri në vitin 45 pes, kur ishte e qartë se Cezari ishte fitimtari. Pas Mundës, vëllai i Sextus u gjuajt dhe vdiq duke luftuar, por vetë Sextus u arratis në Siçili, por mbajti një profil të ulët për një kohë.

Kur Julius Cezari u vra më 15 mars 44 pes, emri i Sextus u vendos në një listë ndalimi të formuar nga Lepidus, Mark Antoni, dhe Oktaviani, anëtarët e Triumviratit të Dytë. Lista ishte krijuar jo vetëm për të mbushur thesarin, por për të ndihmuar në luftën e Triumviratit të Dytë kundër Brutus dhe Cassius, dhe renditi të gjithë armiqtë e tjerë të Cezarit dhe të afërmit e tyre.

## Fitoret e hershme
Pasi gjeti emrin e tij në këtë listë, Sextus vendosi të vazhdonte aty ku e kishte lënë i ati. Ai zgjodhi Sicilinë si bazën e tij, duke pushtuar disa qytete, duke përfshirë Tyndaris, Mylae dhe kryeqytetin e provincës, Mesina. Qytetet e tjera, si Sirakuza, iu dorëzuan revoltës së Sextus dhe u bashkuan me forcat e tij. Sextus shpejt u bë një forcë serioze në luftën civile pas vdekjes së Cezarit. Ai grumbulloi një ushtri të frikshme dhe një flotë të madhe anijesh luftarake. Shumë skllevër dhe miq të babait të tij, si dhe mbetje të fraksionit Optimate iu bashkuan kauzës së tij, me shpresën për të ruajtur Republikën Romake, e cila shpejt po shndërrohej në një perandori autokratike. Turmat e skllevërve që bashkoheshin me Sextus vinin shpesh nga vilat e patricëve dhe ky dezertim i lëndoi aq shumë romakët sa Virgjëreshat Vestale u lutën që ai të ndalonte.

Me flotën e tij të madhe të anijeve të drejtuar nga marinsat sicilianë dhe të komanduar nga admiralë të aftë si Menas, Menecrates dhe Demochares, Sextus ndaloi të gjitha dërgesat (veçanërisht atë të grurit) në Romë dhe bllokoi Italinë në mënyrë që të pamundësonte tregtinë me kombet e tjera nga deti. Kjo bllokadë po dëmtonte rëndë ushtrinë romake si dhe Gadishullin Italian. Më në fund, ndërsa populli romak po kryente trazira, anëtarët e Triumviratit vendosën të njihnin Sextus si sundimtar të Sardenjës, Korsikës dhe Siçilisë për sa kohë që ai pranoi t'i jepte fund bllokadës dhe të fillonte të dërgonte përsëri dërgesat e grurit. Sextus ra dakord, dhe gjithashtu ra dakord të ndalonte pranimin e skllevërve të arratisur për kauzën e tij. Ky traktat u quajt Pakti i Misenumit pas Misenumit ku u negociua.

## Referime