Robinson Kruzo

Robinson Kruzo lindi ne vitin 1632 ne  "New york"  nga nje familje e mire , por babain e kishte nga ”Bremeni” qe u vendos ne Hull dhe fitoi nje pasuri te madhe dhe u martua me nenen e tij nga nje familje e shquar Robinson nga edhe ky e mori emrin . Mbiemri i kesaj familje te shquar ishte Krajner por e quajten Kruzo , keshtu qe djali u quajt  "Robinson Kruzo". Robinson Kruzo kishte dy vellezer me te medhenj ,njeri ishte oficer qe me vone u be nenkolonel ku luftoi shume luftra qe u zhvilluan ne Angli  ,kurse vellai i dyte se dini se ç’u be me te kurre. Robinsoni duke qene djali i trete ne familje nuk i mesuan asnje zanat por Kruzo ishte i pasionuar pas udhetimeve detare por as nena dhe as babai nuk pranuan qe ai te shkonte pasi Robinsoni kishe nje jete te qete dhe te siguruar. Ai nuk ju bind urdhrave te babait dhe lundroi me nje shok ne hapsiren detare. Ne vitin 1891 u largua nga Hull per te shkuar drejt Londres. Ai kurre nuk mendoi se nje djalosh aventurier si ai aventurat kane filluar aq heret dhe tani kane vazhduar aq gjate. Ai bashke me shokun e tij ishin ne anije duke lundruar ne drejtim te Londres. Ererat frynin, qielli ishte i mbuluar i tere nga rete e mbuluar me shtrengata me nje ngjyre te zeze .Ata u detyruan te ndaleshin ne Larmuth, derisa te pushonte stuhia. Robinsoni ishte i pikelluar sepse nuk kishte degjuar fjalet e prinderve e tani do te fundosej anija e ai do te vdiste. Shume mendime i silleshin ne koke, shume dite kaluan keshtu gjersa ne Londer mberritem dhe ai qelloi ne nje shoqeri me te mire. Pas disa ditesh te qendrimit te tij ne Londer hipi ne anije qe shkonte ne brigjet e Afrikes. Ky udhetim ishte aq i keq saqe ai perfundoi si nje skllav i mjere ku takoi nje person te quajtur ”Xuri”. Te dy krijuan nje miqesi te madhe saqe nje dite u arratisen me nje barke te vogel. Te dy duke lundruar nga vendbanimi i te egerve  friksoheshin shume dhe papritmas nje anije afrohet drej tyre , Xuri tha: Imzot, Imzot nje anije po afrohet. Anija e huaj u erdhi ne ndihme atyre. Anija ishte braziliane. Shkuan ne Brazil. Ne Brazil Robinsoni la Xur-in dhe deshi te lundronte ende me anije, por me pare ai kapiteni e njohu ne nje fabrike qe prodhonte sheqer dhe ai vendosi te punonte atje dhe bleu nje toke. Ne testament e la te shkruar se ne qofte se do te vdiste gjate ketij udhetimi, gjysmen e pasurise do t’ia jepte kapitenit dhe gjysmen tjeter familjes se tij .Me te vertete ky udhetim ishte teper i hidhur . Duke lundruar kalonin ditet gjersa mund te ndaheshin ne ndonje cope toke. Papandehur njeri nga bashkeudhetaret pa token dhe filloi te bertiste:  -Toke,Toke.  Te gjithe u gezuan, por ky gezim nuk zgjati shume, sepse cepi i anijes u ndesh me nje nga shkembinjte e forte rreth brigjeve te detit . Anija u shkaterruadhe te gjithe ishin te vdekur por vetem Robinsoni kishte mbetur gjalle dhe me ane te notit kishte mberritur ne nje ishull. Qe ketej filloi historia per ishullin e pabanuar ku pas mbesim te gjithe aventurat e ”Robinson Kruzo”. Kjo histori interesante e jetes se Robinsonit ne ishullin e pabanuar nga shkrimtari Daniel Defo eshte e shkruar me nje ngjarje e vertete poetish e kjo pjese e ketij romani eshte pjesa me me vlere per lexuesin. Brendia kryesore e romanit eshte jeta e Robinsonit ne ishull, nje lufte  mes njeriut dhe vet natyres, por kjo lufte  mes njeriut dhe vete natyres zhvillohet me kushte aq te jashtezakonshme saqe edhe fakti me i thjeshte si krijimi i nje jete te rendomte te nje njeriu, qe kuptohej nga lexuesi si nje hap i ri heroik i ”Robinsonit” ne luften per te krijuar kushte sa me te mira njerezore jetesore. Robinsoni filloi nje jete te qete ne ishullin e pabamuar. Ai nga anija e mbytur furnizohet me shume gjera qe i hyjne ne pune. Me to ndertoi nje shtepize te vogel dhe zbuloi nje, shpelle te vogel me plote ar, argjend, pushke, plumba te cilat ai i fshehu. Per ushqim kishe dhi e koca qe i zbuste sepse ishin te eger. Formoi edhe kopene duke i zbutur dhite e kocat. Nje dite pas shume vjetesh i vetmuar pa se ne ishullin qe ai e qante veten,  ishullit do t'i vinin te egrit dhe do te formonin gostite e tyre mizore duke ngrene njeriut. Friksohej shume nga ata, por nje dite me ane te dylbive pa se ata lakuriqe kishin shtruar gostine e tyre mizore duke ndezur zjarr per ta pjekur mishin e njerezve.