Guillaume Dufay

**Guillaume Du Fay** (/djuːˈfaɪ/ dyoo-FEYE, frëngjisht: [ɡijom dy fa(j)i]; gjithashtu Dufay, Du Fayt; 5 gusht 1397 - 27 nëntor 1474) ishte një kompozitor dhe teoricien muzikor i muzikës së hershme të Rilindjes, i cili përshkruhet ndryshe si francez ose franko-flamand. I konsideruar si kompozitori kryesor evropian i kohës së tij, muzika e tij u interpretua dhe u riprodhua gjerësisht. Du Fay ishte i lidhur mirë me kompozitorët e Shkollës Burgundiane, veçanërisht me kolegun e tij Gilles Binchois, por nuk ishte kurrë anëtar i rregullt i kishës burgundiane.

Ndërsa ai është ndër kompozitorët më të dokumentuar të kohës së tij, lindja dhe familja e Du Fay është e mbuluar me pasiguri, megjithëse ai ishte ndoshta fëmija i paligjshëm i një prifti. Ai u arsimua në Katedralen e Cambrai, ku mësuesit e tij përfshinin Nicolas Grenon dhe Richard Loqueville, ndër të tjerë. Për dekadën e ardhshme, Du Fay punoi në të gjithë Evropën: si nëndhjak në Cambrai, nën Carlo I Malatesta në Rimini, për Shtëpinë e Malatesta në Pesaro dhe nën Louis Aleman në Bolonjë, ku u shugurua prift. Ndërsa fama e tij filloi të përhapej, ai u vendos në Romë në vitin 1428 si muzikant i korit prestigjioz papnor, fillimisht nën Papa Martin V dhe më pas nën Papa Eugene IV, ku shkroi motetet Balsamus et munda cera, Ecclesie militantis dhe Supremum est mortalibus. Mes çrregullimit financiar dhe politik të Romës në vitet 1430, Du Fay mori një pushim nga kori për t'i shërbyer Amadeus VIII, Dukës së Savojës.

Du Fay u kthye në Itali në vitin 1436, duke shkruar veprën e tij më të admiruar, motetin kompleks Nuper Rosarum Flores, i cili festonte shenjtërimin e kupolës së Filippo Brunelleschi-t për Katedralen e Firences. Më vonë ai iu bashkua oborrit papnor të zhvendosur së fundmi në Bolonjë dhe u shoqërua me Shtëpinë e Este në Ferrara. Për njëmbëdhjetë vitet e ardhshme, Du Fay ishte në Cambrai duke i shërbyer Filipit të Mirë, nën të cilin mund të ketë shkruar vepra mbi teorinë e muzikës, të cilat tani janë të humbura. Pas një kthimi të shkurtër si në Savojë ashtu edhe në Itali, Du Fay u vendos në Cambrai në vitin 1458, ku fokusi i tij u zhvendos nga kënga dhe moteti, në kompozimin e meshave ciklike të frymëzuara nga anglishtja bazuar në cantus firmus, të tilla si Missa Ave regina celorum, Missa Ecce ancilla Domini, Missa L'Homme armé dhe Missa Se la face ay pale. Gjatë viteve të tij të fundit në Cambrai, Du Fay shkroi requiem-in e tij, të humbur, dhe u takua dhe ndikoi te muzikantët kryesorë të kohës së tij, duke përfshirë Antoine Busnois, Loyset Compère, Johannes Tinctoris dhe veçanërisht, Johannes Ockeghem.

Du Fay është përshkruar si udhëheqësi i gjeneratës së parë të muzikantëve evropianë që konsideroheshin kryesisht 'kompozitorë' nga profesioni. Karriera e tij e çrregullt e çoi atë në të gjithë Evropën Perëndimore, duke formuar një 'stil kozmopolitan' dhe një vepër të gjerë që përfshinte përfaqësues të pothuajse çdo zhanri polifonik të kohës së tij. Ashtu si Binchois, Du Fay u ndikua thellësisht nga stili angloise i përmbajtjes së John Dunstaple dhe e sintetizoi atë me një larmi të gjerë stilesh të tjera, duke përfshirë atë të Missa Caput të famshëm dhe teknikat e bashkëkohësve të tij më të rinj, Ockeghem dhe Busnois.

## Shiko edhe 
* Kompozitori

## Referime