Jomo Kenyatta

**Jomo Kenyatta**  CGH ( 22 gusht 1978) () ishte një aktivist dhe politikan antikolonial kenian që qeverisi Kenian si Kryeministër i saj nga 1963 deri në 1964 dhe më pas si Presidenti i saj i parë nga 1964 deri në vdekjen e tij në 1978. Ai luajti një rol të rëndësishëm në transformimin e Kenias nga një koloni e Perandorisë Britanike në një republikë të pavarur. Ideologjikisht një nacionalist afrikan dhe një konservator, ai drejtoi partinë e Unionit Kombëtar Afrikan të Kenias (KANU) nga viti 1961 deri në vdekjen e tij.

Kenyatta lindi nga fermerët Kikuju në Kiambu, Afrika Lindore Britanike . I shkolluar në një shkollë misioni, ai punoi në punë të ndryshme përpara se të angazhohej politikisht përmes Shoqatës Qendrore Kikuju . Në vitin 1929, ai udhëtoi për në Londër për të lobuar për çështjet e tokës së Kikijuve. Gjatë viteve 1930, ai studioi në Universitetin Komunist të Moskës të Punëtorëve të Lindjes, në Kolegjin Universitar të Londrës dhe në Shkollën Ekonomike të Londrës . Në vitin 1938, ai botoi një studim antropologjik të jetës së Kikujuve para se të punonte si punëtor ferme në Sussex gjatë Luftës së Dytë Botërore . I ndikuar nga miku i tij George Padmore, ai përqafoi idetë anti-kolonialiste dhe pan-afrikane, duke bashkëorganizuar Kongresin Pan-Afrikan të 1945 në Mançester . Ai u kthye në Kenia në vitin 1946 dhe u bë drejtor shkolle. Në vitin 1947, ai u zgjodh President i Bashkimit Afrikan të Kenias, përmes të cilit loboi për pavarësi nga sundimi kolonial britanik, duke tërhequr mbështetje të gjerë indigjene, por armiqësi nga kolonët e bardhë . Në vitin 1952, ai ishte në mesin e Gjashtëve të Kapengurias të arrestuar dhe të akuzuar për organizimin e kryengritjes anti-koloniale Mau Mau . Edhe pse protestoi për pafajësinë e tij - një pikëpamje e ndarë nga historianët e mëvonshëm - ai u dënua. Ai qëndroi i burgosur në Lokitaung deri në vitin 1959 dhe më pas u internua në Lodwar deri në vitin 1961.

Pas lirimit të tij, Kenyatta u bë President i KANU dhe udhëhoqi partinë drejt fitores në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1963 . Si kryeministër, ai mbikëqyri tranzicionin e Kolonisë së Kenias në një republikë të pavarur, president i së cilës u bë në 1964. Duke dëshiruar një shtet njëpartiak, ai transferoi pushtetet rajonale në qeverinë e tij qendrore, shtypi mospajtimin politik dhe ndaloi rivalin e vetëm të KANU-s, Bashkimin Popullor të Kenias të majtë të Oginga Odingës të konkurronte në zgjedhje. Ai promovoi pajtimin midis grupeve etnike indigjene të vendit dhe pakicës së tij evropiane, megjithëse marrëdhëniet e tij me indianët kenianë u tensionuan dhe ushtria e Kenias u përlesh me separatistët somalezë në provincën verilindore gjatë Luftës së Shiftës . Qeveria e tij ndoqi politika kapitaliste ekonomike dhe "afrikanizimin" e ekonomisë, duke i ndaluar joqytetarët të kontrollonin industritë kryesore. Arsimi dhe kujdesi shëndetësor u zgjeruan, ndërsa rishpërndarja e tokës e financuar nga Mbretëria e Bashkuar favorizoi besnikët e KANUs dhe përkeqësoi tensionet etnike. Nën Kenjatën, Kenia iu bashkua Organizatës së Unitetit Afrikan dhe Komonuelthit të Kombeve, duke përkrahur një politikë të jashtme pro-perëndimore dhe antikomuniste në mes të Luftës së Ftohtë . Kenyatta vdiq në detyrë dhe u pasua nga Daniel arap Moi. Djali i Kenjatës Uhuru më vonë u bë gjithashtu president.

Kenjata ishte një figurë e diskutueshme. Para pavarësisë Keniane, shumë nga kolonët e bardhë të saj e konsideronin atë si një agjitator dhe keqpërdorues, megjithëse në të gjithë Afrikën ai fitoi respekt të gjerë si një antikolonialist. Gjatë presidencës së tij, atij iu dha titulli i nderit **Mzee** dhe u lavdërua si Ati i Kombit, duke siguruar mbështetjen si nga shumica e zezë ashtu edhe nga pakica e bardhë me mesazhin e tij të pajtimit. Anasjelltas, sundimi i tij u kritikua si diktatorial, autoritar dhe neokolonial, për favorizimin e Kikuyu-t mbi grupet e tjera etnike dhe për lehtësimin e rritjes së korrupsionit të përhapur.