Umberto Galimberti

thumb|Umberto
**Umberto Galimberti** (Monza, 2 maj 1942 1942) është një filozof, eseist, gazetar dhe psikoanalist italian. .Eksponent i psikiatrisë fenomenologjike, i regjistruar në Urdhrin e Psikologëve me specializim në psikoterapi , si dhe ka rishikuar dhe riinterpretuar, në mënyrë origjinale dhe ndërdisiplinore, autorë, momente dhe aspekte të mendimit dhe kulturës filozofike në përgjithësi, kontributin e tij më të madh. ka të bëjë me studimin e mendimit simbolik të kuptuar si baza primitive dhe më autentike e psikikës njerëzore, e cila më pas do të pasohet nga mendimi logjik-metafizik dhe racional.   

## Biografia 
Me origjinë modeste, ai lindi në Monza në vitin 1942, në një familje me 10 vëllezër, nëna e tij mësuese e shkollës fillore dhe babai i tij - i cili vdiq para kohe në vitin 1955 - mbante punë të ndryshme. Nevojat e familjes e detyruan Umberton, ashtu si vëllezërit e tjerë, të punonte që në moshë të vogël. Ishte falë madhështisë së një prifti që Umberto mundi të ndiqte shkollën e mesme në seminar  . Pas përfundimit të studimeve të shkollës së mesme klasike në vitin 1961, ai u regjistrua, falë një burse prej 800,000 liretash,   ndër mësuesit e tij, gjithashtu Gustavo Bontadini dhe Sofia Vanni Rovighi . Me një bursë tjetër, të fituar në vitin 1963, ai ndoqi njëkohësisht Universitetin e Bazelit deri në vitin 1965, ku ra në kontakt me psikiatrin dhe filozofin Karl Jaspers, prej të cilit më vonë u bë një nga përkthyesit dhe popullarizuesit kryesorë italianë, i cili e këshilloi të eksploronte. lidhjet midis psikopatologjisë dhe filozofisë, një temë të cilën ai do ta vazhdojë më pas nën mbikëqyrjen e Eugenio Borgna,  një nga përfaqësuesit kryesorë italianë të drejtimit fenomenologjik të psikologjisë dhe psikiatrisë . 

Në vitin 1967, pasi fitoi rolin, ai u bë profesor i historisë dhe filozofisë në shkollën e mesme shtetërore të gjimnazit Bartolomeo Zucchi në Monza, ku dha mësim deri në vitin 1979, kur fitoi një konkurs kombëtar universitar për profesor të asociuar të filozofisë morale . Me propozimin e Emanuele Severino, në vitin 1976 ai u emërua profesor i antropologjisë kulturore në Fakultetin e Letërve dhe Filozofisë së sapokrijuar të Universitetit Ca' Foscari të Venecias, pastaj profesor i asociuar i filozofisë së historisë në 1983, duke marrë titullin e katedrës në 1999, pasi kanë marrë ordinarin në këtë disiplinë. Që nga viti 2002, ai ka mbajtur edhe pozicione pedagogjike në psikologjinë e përgjithshme dhe psikologjinë dinamike, krahas mësimdhënies edhe të filozofisë morale . Që nga viti 2015, ai është profesor emeritus i Universitetit Ca' Foscari të Venecias.

Në vitin 1976, ai gjithashtu filloi një rrugëtim psikoanalitik të analizës dhe trajnimit personal në Qendrën Italiane për Psikologjinë Analitike (CIPA) në Romë, me trajner Mario Trevi,  të cilin e përfundoi në vitin 1985, kur u bë një anëtar i zakonshëm i International . Shoqata për Psikologji Analitike, si dhe analist partner i CIPA (dega në Milano). Nga viti 1976 deri në 1979, ai ndoqi gjithashtu spitalin psikiatrik Novara, të drejtuar nga Eugenio Borgna . Për më tepër, që nga viti 2003, ai ka qenë nënkryetar i Shoqatës Italiane për konsulencën filozofike "Φρόνησις" , duke inauguruar në vitin 2006, me Luigi Perissinotto, masteri i parë universitar në konsulencën filozofike në Universitetin e Venecias.

Ai bashkëpunoi çdo javë me *Il Sole 24 Ore* nga viti 1987 deri në 1995, vit në të cilin filloi bashkëpunimin e tij, i cili është aktiv edhe sot, me *La Repubblica* si me editoriale për çështje aktuale dhe me analiza të thelluara të natyrës kulturore. Ajo gjithashtu redakton rubrikën epistolar të "D–La Repubblica delle Donne", një insert javor i *La Repubblica* . Në vitin 2002, ai u nderua me çmimin ndërkombëtar “Mjeshtër dhe tradhtar i psikanalizës”, dhe në vitin 2011, çmimi Ignazio Silone për kulturën .

Bashkëshortja e tij, Tatjana Simonič (Trieste, 1946 – Milano, 2008), e cila ishte profesoreshë e biologjisë molekulare në Universitetin e Milanos, mori pjesë aktive në hartimin e *Fjalorit të famshëm të Psikologjisë*, mbi të cilin Galimberti punoi që në vitet 1980, me botimin e parë. botuar nga UTET në 1992, pastaj një botim më i gjerë me Garzantin në 1999, deri në botimin e fundit në 2018 botuar nga Feltrinelli .

## Psikologjia dhe psikanaliza 
Mendimi i Galimbertit merr kryesisht psikanalizën e Sigmund Frojdit dhe ripërpunimin e tij nga Carl Gustav Jung, duke shkrirë idetë e tij me temat e mendimtarëve si Friedrich Nietzsche, Emanuele Severino dhe Martin Heidegger, në veçanti reflektimet mbi kohën, teknikën dhe nihilizmin, gjithashtu në lidhje me botëkuptimin e filozofisë greke, veçanërisht atë të para-sokratikëve .

Referimi i vazhdueshëm i Galimbertit në studimet e tij fillestare mbi Husserl- in dhe Heidegger-in nga njëra anë dhe mbi Jaspers-in nga ana tjetër, ishte i rëndësishëm, për të arritur në një pozicion origjinal epistemologjik të psikologjisë që e vendos atë brenda atyre shkencave që kanë si qëllim parësor kuptimin dhe jo. shpjegimi i sjelljes njerëzore. Në të vërtetë, sipas Galimbertit, psikologjia nuk mund të veprojë në një transpozim *gjyqësor* të metodave dhe modeleve konceptuale të shkencave natyrore, sepse, duke vepruar kështu, njeriu do të reduktohej në një ngjarje të thjeshtë natyrore, siç ndodh, për shembull, në psikiatri .

## Ideologjia politike 
Është e vështirë të përkufizosh mendimin e filozofit nga Monza në kuptimin e një ideologjie. Frymëzimi i tij i shumëfishtë dhe ripërpunimi personal, në fakt, e bëjnë të pamundur karakterizimin e tij ideologjik. Megjithatë, vërehet se Galimberti ka mbajtur gjithmonë një qëndrim antikapitalist dhe antikonsumerist, duke shprehur qëndrime kritike dhe dogmatike, të forta në këndvështrimin niçean, të cilat janë pjesërisht të frymëzuara nga mendimi i Marksit.   

## Referime