Puthja e dorës

[parapamje|Puthja e [Naser al-Din Shah Qajar|Naser al-Din për Mbretëreshën Viktoria më 1859]]
**Puthja e duarve** është një gjest përshëndetjeje që tregon mirësjellje, respekt, admirim apo edhe përkushtim nga një person ndaj tjetrit. Puthja e dorës konsiderohet një mënyrë respektuese për një zotëri për të përshëndetur një zonjë. Sot, puthja jo-rituale e duarve është e rrallë dhe ndodh kryesisht brenda konteksteve klasore ose diplomatike konservatore. Sot, puthja e dorës është zëvendësuar kryesisht nga një puthje në faqe ose një shtrëngim duarsh.

Një puthje jo-rituale e dorës mund të inicohet nga zonja, e cila do të shtrijë dorën e saj të djathtë me pjesën e pasme të dorës nga lart; ose nga zotëria që zgjat dorën e djathtë me pëllëmbën e kthyer lart për ta ftuar zonjën të vendosë lehtë dorën e djathtë mbi të me fytyrë nga poshtë. Zotëria mund të përkulet drejt dorës së ofruar dhe (shpesh në mënyrë simbolike) do t'i prekë nyjet e saj me buzët e tij, duke mbajtur lehtë dorën e ofruar. Megjithatë, buzët në të vërtetë nuk prekin dorën në traditën moderne, veçanërisht në një mjedis formal ku çdo nënton intime ose romantike mund të konsiderohet e papërshtatshme. Gjesti është i shkurtër, zgjat më pak se një sekondë.

Në Turqi, Malajzi, Indonezi, Somali dhe Brunei, puthja e dorës është një mënyrë e zakonshme për të përshëndetur të moshuarit e të gjitha gjinive, kryesisht të afërmit më të afërt (si prindërit, gjyshërit, ashtu edhe xhaxhallarët ose hallat) dhe mësuesit. Herë pas here, pasi të puthë dorën, përshëndetësi e tërheq dorën në ballin e tij. Në Filipine, gjesti evoluoi vetëm në prekjen e dorës në ballë; Vetë puthja e dorës është bërë një lloj gjesti më vete, i cili është shkrirë me zakonin evropian lidhur me kohën kur mund të përdoret.

Në Italinë Jugore, veçanërisht në Siçili, përshëndetja verbale "Unë puth duart". (Italisht: "*Bacio le mani*.") rrjedh nga ky përdorim. Në mënyrë të ngjashme, në Hungari përshëndetja verbale "Unë të puth dorën". (Hungarisht: "*Kezicsókolom*.") përdoret ndonjëherë, veçanërisht kur përshëndetni pleqtë dhe në komunitetet rurale. Versioni i shkurtuar "Unë e puth atë". (Hungarisht: "*Csókolom*.") është më i përhapur.

Në Rumani gjesti është i rezervuar për priftërinjtë dhe gratë dhe është një përshëndetje e zakonshme kur i prezantohet për herë të parë një gruaje në disa pjesë të vendit. Shprehja verbale ndaj grave është "Unë të puth dorën tënde" (rumanisht: "*sarut mana*" dhe nganjëherë shkurtohet në "*saru-mana*"). Ndaj priftërinjve ndonjëherë ndryshohet në "i puth të drejtën tënde" për shkak të besimit se dora e djathtë e priftit është e shenjtë dhe e bekuar pavarësisht nga vetë prifti dhe çdo mangësi eventuale. Në të kaluarën, të dy prindërit putheshin dhe shiheshin si një lloj bekimi, megjithatë shprehja tani është pothuajse ekskluzivisht për gratë.

Puthja e dorës përdoret mjaft dukshëm në serialin *The Godfather*, si një mënyrë për të treguar personin që është Don. Ai gjithashtu shfaqet në filma të periudhës, si *Dangerous Liaisons*.

## Përdorimi fetar
[parapamje|300px|djathtas|*Mezha e Parë* (1907) nga [Enrique Simonet.]]
Në Kishën Katolike, një takim katolik me Papën ose një Kardinal, apo edhe një prelat të rangut më të ulët, do t'i puthë unazën në dorë. Kjo është bërë e pazakontë në qarqet që nuk janë mësuar me protokollin formal, madje shpesh të shpërndara në mesin e klerikëve. Ndonjëherë, katoliku i devotshëm kombinon puthjen e dorës me gjunjëzimin në gjurin e majtë si një shprehje edhe më e fortë e respektit birnor për babain e rangut të lartë klerik. Më pas, kleriku në mënyrë atërore mund të vendosë dorën tjetër mbi kokën e puthësit ose edhe ta bekojë atë me një shenjë kryq manuale. Në Kishën Katolike, është gjithashtu tradicionale që laikët të puthin duart e një prifti të sapo shuguruar pas meshës së tij inauguruese, në nderim të Trupit të Krishtit, i cili mbahet në duart e priftit gjatë Eukaristisë së Shenjtë. Në maj 2014, Papa Françesku puthi duart e gjashtë të mbijetuarve të Holokaustit për të nderuar gjashtë milionë hebrenjtë e vrarë në Holokaust.

Në Kishën Ortodokse Lindore dhe Kishat Ortodokse Orientale, është e përshtatshme dhe e zakonshme që laikët të përshëndesin klerikët, qofshin priftërinj apo peshkopë, duke bërë një përkulje të thellë dhe duke thënë: "Atë, bekoje" (prifti) ose "Mësues, beko " (një peshkop) duke vendosur dorën e djathtë, pëllëmbën lart, përpara trupave të tyre. Më pas prifti i bekon me shenjën e kryqit dhe më pas vendos dorën e tij në dorën e tyre, duke u ofruar mundësinë për t'i puthur dorën. Të krishterët ortodoksë puthin duart e priftit të tyre jo vetëm për të nderuar rrëfimtarin e atit të tyre shpirtëror, por për nder të Trupit të Krishtit, të cilin prifti e trajton gjatë Liturgjisë Hyjnore ndërsa përgatit Kungimin e Shenjtë. Është gjithashtu një praktikë e zakonshme kur i shkruani një letër një prifti që të filloni me fjalët "Baba bekojeni" në vend të "Atë i dashur" dhe ta përfundoni letrën me fjalët "Të puth dorën e djathtë" në vend të "Sinqerisht".

Gjatë shërbesave liturgjike, shërbëtorët e altarit dhe klerikët e ulët do të puthin dorën e një prifti kur i japin atij diçka në kryerjen e detyrave të tyre, të tilla si një temjanicë, kur ai e merr atë në dorën e tij të djathtë, dhe një peshkop kur ai e merr atë në secilën prej tyre. dorë pasi një peshkop jep bekime me të dyja duart.

## Referime