Edgar Faure

**Edgar Jean Faure** (18 gusht 1908 – 30 mars 1988) ishte një politikan, avokat, eseist, historian francez, i cili shërbeu si Kryeministër i Francës në 1952 dhe përsëri midis 1955 dhe 1956.   Para zgjedhjes së tij në Asamblenë Kombëtare për Jura nën Republikën e Katërt në 1946, ai ishte anëtar i Komitetit Francez të Çlirimit Kombëtar (CFLN) në Algjer (1943-1944). Një radikal, Faure ishte i martuar me shkrimtaren Lucie Meyer . Në vitin 1978, ai u zgjodh në Académie Française .

## Biografia 
Faure ka lindur në Béziers, Herault, nga një mjek i ushtrisë franceze. Ai ishte miop, por një student i shkëlqyer që në rininë e tij, duke fituar një diplomë në moshën 15-vjeçare, si dhe një diplomë juridike në moshën 19-vjeçare në Paris.   Në moshën 21-vjeçare ai u bë anëtar i dhomës së avokatëve, avokati më i ri në Francë që e bëri këtë në atë kohë. Ndërsa jetonte në Paris, ai u aktivizua në politikën e Republikës së Tretë ; ai u bashkua me Partinë Radikale në 1929.

Gjatë pushtimit gjerman të Luftës së Dytë Botërore, ai iu bashkua Rezistencës Franceze në Maquis . Në vitin 1942, ai iku në selinë e Charles de Gaulle në Algjer, ku u emërua kreu i departamentit legjislativ të Qeverisë së Përkohshme të Republikës. Në fund të luftës, ai shërbeu si avokat francez i prokurorisë në gjyqet e Nurembergut . 

Në vitin 1946, ai u zgjodh në parlamentin francez si radikal.  Ndërsa popullariteti i partisë së tij ra në më pak se 10% të votave totale, asnjë nga partitë e tjera nuk ishte në gjendje të fitonte një shumicë të qartë. Prandaj, herët, partia e tij shpesh luajti një rol joproporcional të rëndësishëm në formimin e qeverive. Kështu ai drejtoi kabinetin në 1952 dhe nga 1955 deri në 1956. Faure ishte një udhëheqës i krahut më konservator të partisë, duke kundërshtuar të majtën e partisë, nën Pierre Mendès France . 

Pikëpamjet e Faure ndryshuan gjatë Republikës së Katërt ; pas kundërshtimit fillestar ndaj Republikës së Pestë (ai votoi kundër zgjedhjeve presidenciale me votim universal në referendumin e vitit 1962 ), ai përfundimisht u bë Gaullist . Partia Gaulliste, Unioni për Republikën e Re, e dërgoi atë në një mision jozyrtar në Republikën Popullore të Kinës në vitin 1963. Në qeveri ai shërbeu në ministritë e njëpasnjëshme: Bujqësi (1966-1968), Arsimi Kombëtar (1968-1969, ku ai ishte përgjegjës për shtyrjen e reformës në universitete) dhe Çështjet Sociale (1972-1973). Ai nuk pranoi të ishte një kandidat në zgjedhjet presidenciale të vitit 1974, në të cilat ai mbështeti Valéry Giscard d'Estaing kundër kandidatit Gaullist, Jacques Chaban-Delmas .

Ai ishte anëtar i Asamblesë Kombëtare për departamentin Jura nga 1946 deri në 1958, si dhe për departamentin e Doubs nga 1967 deri në 1980. Ai kryesoi Asamblenë Kombëtare nga 1973 deri në 1978. Ai kërkoi një mandat tjetër si Kryetar i Kuvendit në vitin 1978, por u mund nga Chaban-Delmas. Faure ishte senator nga 1959 deri në 1967 për Jura dhe përsëri, në 1980, për Doubs. Në vitin 1978, ai u bë anëtar i Académie Française .

Në nivelet rajonale, departamentale dhe lokale, Edgar Faure ishte Kryetar i Bashkisë së Port-Lesney, Jura nga 1947 në 1971 dhe përsëri nga 1983 në 1988, si dhe Kryetar i Bashkisë së Pontarlier midis 1971 dhe 1977; ai shërbeu si President i Këshillit të Përgjithshëm të departamentit Jura nga 1949 në 1967, më pas anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të Doubs nga 1967 deri në 1979, President i Këshillit Rajonal të Franche-Comté (1974–1981, 1982–1988). Ai luajti një rol kyç gjatë krijimit dhe viteve të para të Asamblesë së Rajoneve Evropiane (AER), duke u bërë presidenti i tij i parë në 1985 dhe duke qëndruar në atë pozicion deri në vitin 1988.

## Karriera politike 
**Funksionet qeveritare**

* Presidenti i Këshillit (Kryeministri): janar-shkurt 1952 / shkurt-dhjetor 1955
* Sekretari i Shtetit për Financat: 1949–1950
* Ministri i Buxhetit: 1950–1951
* Ministri i Drejtësisë: 1951–1952
* Ministri i Financave dhe i Çështjeve Ekonomike: 1953–1955
* Ministri i Punëve të Jashtme: janar–shkurt 1955
* Ministri i Financave, Çështjeve Ekonomike dhe Planifikimit: maj–qershor 1958
* Ministër i Bujqësisë: 1966–1968
* Ministër i Arsimit Kombëtar: 1968–1969
* Ministër i Shtetit, Ministër i Çështjeve Sociale: 1972–1973

**Mandatet zgjedhore**

* Presidenti i Asamblesë Kombëtare të Francës : 1973-1978
* Anëtar i Asamblesë Kombëtare të Francës për Doubs : I zgjedhur në 1967, 1968, por mbetet anëtar i kabinetit / 1973–1980
* Anëtar i Asamblesë Kombëtare të Francës për Jura : 1946–1958
* Senator për Jura : 1959–1966 (u bë anëtar i kabinetit në 1966)
* Senator për Doubs : 1980–1988 (vdiq në 1988)
* Presidenti i Këshillit Rajonal të Franche-Comté : 1974–1981 / 1982–1988 (vdiq më 1988)
* Kryetari i Port-Lesney : 1947–1970 / 1983–1988 (vdiq në 1988)
* Kryetari i Bashkisë Pontarlier : 1971–1977
* Presidenti i Këshillit të Përgjithshëm të Jura : 1949–1967
* Këshilltar i Përgjithshëm i Jurës : 1967–1979

## Publikime 
* *Le serpent et la tortue* (les problèmes de la Chine populaire), Juillard, 1957
* *La disgrâce de Turgot*, Gallimard, 1961
* *La capitation de Dioclétien*, Sirey 1961
* *Prévoir le présent*, Gallimard, 1966
* ''L'éducation nationale et la participation*, Plon, 1968
* *Philosophie d'une réforme*, Plon, 1969
* *L'âme du combat*, Fayard, 1969
* *Ce que je crois*, Grasset, 1971
* *Pour un nouveau contrat social*, Seuil, 1973
* *Au-delà du dialogue avec Philippe Sollers*, Balland, 1977
* *La banqueroute de Law*, Gallimard, 1977
* *La philosophie de Karl Popper et la société politique d'ouverture*, Firmin Didot, 1981
* *Pascal: le procès des provinciales*, Firmin Didot, 1930
* *Le pétrole dans la paix et dans la guerre*, Nouvelle revue critique 1938
* *Mémoires I, "Avoir toujours raison, c'est un grand tort"*, Plon, 1982
* *Mémoires II, "Si tel doit être mon destin ce soir"*, Plon, 1984
* *Discours prononcé pour la réception de Senghor à l'Académie française'', le 29 mars 1984

## Poste qeveritare 
### Ministria e Parë (20 janar – 8 mars 1952) 
* Edgar Faure – President i Këshillit dhe Ministër i Financave
* Georges Bidault – Zëvendës President i Këshillit dhe Ministër i Mbrojtjes Kombëtare
* Henri Queuille – Nënkryetar i Këshillit
* Robert Schuman – Ministër i Punëve të Jashtme
* Pierre Pflimlin – Ministër i Këshillit të Evropës
* Maurice Bourgès-Maunoury – Ministër i Armatimeve
* Charles Brune - Ministër i Brendshëm
* Robert Buron – Ministër i Çështjeve Ekonomike dhe Informacionit
* Pierre Courant – Ministër i Buxhetit
* Jean-Marie Louvel – Ministër i Industrisë dhe Energjisë
* Paul Bacon - Ministër i Punës dhe Sigurimeve Shoqërore
* Léon Martinaud-Deplat – Ministër i Drejtësisë
* André Morice - Ministër i Marinës Tregtare
* Pierre-Olivier Lapie – Ministër i Arsimit Kombëtar
* Emmanuel Temple - Ministër i Veteranëve dhe Viktimave të Luftës
* Camille Laurens – Ministre e Bujqësisë
* Louis Jacquinot - Ministër i Francës Jashtë shtetit
* Antoine Pinay – Ministër i Punëve Publike, Transportit dhe Turizmit
* Paul Ribeyre – Ministër i Shëndetit Publik dhe Popullsisë
* Eugène Claudius-Petit – Ministër i Rindërtimit dhe Urbanistikës
* Roger Duchet – Ministër i Postave, Telegrafëve dhe Telefonave
* Édouard Bonnefous – Ministër i Tregtisë
* Jean Letourneau – Ministër i Shteteve Partnere
* Joseph Laniel - Ministër i Shtetit
* François Mitterrand – Ministër i Shtetit

### Ministria e dytë (23 shkurt 1955 – 1 shkurt 1956) 
* Edgar Faure – President i Këshillit
* Antoine Pinay – Ministër i Punëve të Jashtme
* Pierre Koenig – Ministër i Mbrojtjes Kombëtare dhe Forcave të Armatosura
* Maurice Bourgès-Maunoury – Ministër i Brendshëm
* Pierre Pflimlin – Ministër i Financave dhe Çështjeve Ekonomike
* André Morice – Ministër i Tregtisë dhe Industrisë
* Paul Bacon - Ministër i Punës dhe Sigurimeve Shoqërore
* Robert Schuman – Ministër i Drejtësisë
* Paul Antier - Ministër i Marinës Tregtare
* Jean Berthoin – Ministër i Arsimit Kombëtar
* Raymond Triboulet – Ministër i Veteranëve dhe Viktimave të Luftës
* Jean Sourbet – Ministër i Bujqësisë
* Pierre-Henri Teitgen - Ministër i Francës Jashtë shtetit
* Édouard Corniglion-Molinier – Ministër i Punëve Publike, Transportit dhe Turizmit
* Bernard Lafay – Ministër i Shëndetit Publik dhe Popullsisë
* Roger Duchet – Ministër i Rindërtimit dhe Strehimit
* Édouard Bonnefous – Ministër i Postave
* Pierre July - Ministër i Marokut dhe Çështjeve Tuniziane

**Ndryshimet**

* 6 tetor 1955 - Pierre Billotte pason Koenig si Ministër i Mbrojtjes Kombëtare dhe Forcave të Armatosura. Vincent Badie pason Triboulet si Ministër i Veteranëve dhe Viktimave të Luftës.
* 20 tetor 1955 - Pierre July largohet nga Kabineti dhe zyra e Ministrit të Çështjeve Marokene dhe Tuniziane hiqet.
* 1 dhjetor 1955 - Edgar Faure pason Bourgès-Maunoury si Ministër i përkohshëm i Brendshëm.

## Referime