Buatët

Fisi **Bua**, ka qenë një farë arbërore ose vllehe sipas konsullit frëng në Janinën osmane Pouqueville, me prejardhje nga malësitë e Thesalisë ose Epirit. Prej tyre dolën një sërë kumandarësh a fisnikësh që u shquan si arbërorë në Mesjetën e Vonë.

## Emri 
Sipas Zef Skiroit, *Bua* e ka prejardhjen nga një mbiemër apo emër i përveçëm që mbase rrjedh nga forma diminutive e emrit "Benedikt". Një tjetër prejardhje e mundshme është nga *buall*.

## Historia 
Sipas historianit dhe perandorit bizantin Kantakuzenit, më 1333 fara e *Μπουοιοίων* (sq. *Buoiojon*, Buatët) me ato të *Μαλακασαίων* dhe *Μεσαριταίων* (*Malakasaion* dhe *Mesaritaion*) zbritën nga malësitë e Thesalisë në ultësirë së bashku me 12 mijë *Αλβανούς* (arbërorë) të tjerë që premtuan se do të jetonin në paqe. Ky pohim i Kantakuzenit është përshkuar nga disa autorë; sipas Pukvilit (1825), Aravantinos (1857), Jireček (1912), Wace & Thompson (1914), Iorga (1917), Th. Capidan (1920-1921) dhe Τ.J. Winnifrith (1993) këta janë quajtur gabimisht arbërorë duke qenë vllehë. Ende ditët e sotme vllehët popullojnë lartësitë e Thesalisë, si atëherë. Edhe historiani Hammond i konsideron vllehë dhe sipas tij quheshin *arbër* nga Kantakuzeni sepse vinin nga ato vise që quante Arbëri.

Shuflaj flet për një simbiozë arbëro-vllehe në Pind që përvijoi dhe në farat që zbritën dhe më pas sunduan Thesalinë, Epirin, Atikën dhe Morenë. Më 1400 i quajturi Μποκόης (Bokoes), sipas kronikës së Janinës, pushtoi qytetin nga Shpatajt deri kur këta e rimorën sërish më 1401. Sipas Skiroit kjo është një trajtë e mëhershme e emrit Bua, i cili në fillim ishte *Buchia*.

Në Peloponez, grupe arbërishtfolëse u ftuan nga despotët e Mistrës kishin ardhur që në gjysmën e shek. XIV dhe fillim shek. XV. Pas rënies së Kostandinopojës më 1453, Thomai dhe Dhimitri, vëllezërit e perandorit Paleolog dhe despotë të Mistrës, ia dorëzuan gadishullin osmanëve. Shohim Pjetër Bua Sklepën (i çalë) në Arkadi që ngre krye kundër despotëve prej taksave. Përfshihet Manuel Kantakuzeni në përpjekje për t'ia shqitur despotatin Paleologëve; këta të fundit thërritën osmanët për ndihmë shtrimi të kryengritjes.

Në fillimet e pushtimit osman shumë grupe arbërorësh bënë aleanca me venedikasit dhe emigruan drejt ishujve jonianë e më tej drejt gadishullit apenin, ku shërbyen si stradiotë. Më 1502 arbërorët u vendosën në Qefaloni me lejen e autoriteteve venedikase me kreun e tyre - ndër të tjerë - Zguro Kankadi Bua (*Σγούρο Καγκάδη Μπούα*), dhe po atë vit një ngulitje në ishullin e shkretuar të Itakës me në krye Theodor Bua Grivas. Më 1490 Buatët gjenden në Librin e Artë të familjeve fisnike në ujdhesën e Korfuzit, zotërim tejdetar i Venedikut. Në një letër drejtuar senatit venedikas më 30 prill 1541 u vendos që të themeloheshin katër njësi të armatosura arbërorësh ndër zotërimet venedikase në Kretë, Zante, Qefaloni dhe Korfuz, njëra prej të cilave drejtohej nga Paulo Bua Repushi.

Ndër stradiotët më të famshëm të periudhës ishte Mërkur Bua, komandant që luftoi ndër shumë sheshbeteja evropiane.

## Trashëgimia 
Në historinë e arvanitëve, sipas Kostis Biris në librin e tij "Arvanitët: Dorët e Helenizmit", mendon se fara e Buave u zhduk tërësisht, ndërsa Aristidh Kola ishte i mendimit se prej Buave rrjedhin fara e Grivasve, Kladenjve, Shpatajve, Ljoshajve, Merkurajve dhe Murrikajve. Sipas Skiroit, Buatët nuk ishin gjak me Shpatajt e mëpërparshëm. Mbiemëri Bua, si emër vendbanimi në More vazhdoi deri më 1928, si Bujati.

## Referime 
### Bibliografia 
* Α. Κόλλιας, *Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων*, Αθήνα, 1990 (6η έκδοση)
* Κ. Μπίρης, Αρβανίτες - Οι Δωριείς του νεώτερου Ελληνισμού
*