Lokri

**Locri** është një qytet dhe komunë në provincën e Reggio Calabria, Kalabria, në Italinë jugore. Emri i saj rrjedh nga ai i rajonit të lashtë grek të Locris. Sot është një qendër e rëndësishme administrative dhe kulturore në Bregun Jon dhe brenda krahinës së saj.

## Historia 
Locri Epizefiri (greqisht: Λοκροί Ἐπιζεφύριοι;), Era perëndimore, pra "Lokrianët perëndimorë") u themelua rreth vitit 680 para Krishtit. në bregun italian të detit Jon, pranë Capo Zefirio-s moderne, nga Locrianët, me sa duket nga Opuntii (Lokrianët lindorë) nga qyteti i Opusit, por duke përfshirë Ozolae (Lokrianët Perëndimorë) dhe Lacedaemonët. Emri i tij latin, Locri, është shumësi i latinishtes Locrus, që përdorej edhe për të nënkuptuar një banor të Locris-it dhe paraardhësin me të njëjtin emër të Lokrianëve. Straboni sugjeron se Lokrianët Ozolianë ishin themeluesit kryesorë, ndërsa Efori mendonte se Lokri ishte një koloni e Lokris Opuntian.

Për shkak të erërave të forta në një vendbanim origjinal, kolonët u zhvendosën në vendin aktual. Pas një shekulli, u ndërtua një mur mbrojtës. Jashtë qytetit ka disa nekropole, disa prej të cilave janë shumë të mëdha.

Ligjvënësi i saj i njohur Zaleucus dekretoi që kushdo që propozonte një ndryshim në ligje duhet ta bënte këtë me një lak në qafë, me të cilin ata duhet të varen nëse amendamenti nuk kalon. Platoni e quajti atë "Lulja e Italisë", për shkak të karakteristikave të popujve vendas.

Locris ishte vendi i dy faltoreve të mëdha, ajo e Persefonës dhe e Afërditës. Ndoshta në mënyrë unike, Persefona adhurohej si mbrojtëse e martesës dhe lindjes së fëmijëve, një rol që zakonisht merrej nga Hera, dhe Diodorus Siculus e njihte tempullin atje si më të shquarin në Itali.

Në shekujt e hershëm Locris ishte aleat me Spartën, dhe më vonë me Sirakuzën. Ajo themeloi dy koloni të veta, Hipponion dhe Medma.

Gjatë shekullit të 5-të para erës sonë, pinakët e kushtëzuar në terrakote shpesh i kushtoheshin si oferta perëndeshës, të bëra në seri dhe të pikturuara me ngjyra të ndezura, të animuara nga skena të lidhura me mitin e Persefonit. Shumë nga këto pinaqe tani janë të ekspozuara në Muzeun Kombëtar të Magna Græcia në Reggio Calabria. Pinakes Locrian përfaqësojnë një nga kategoritë më të rëndësishme të objekteve nga Magna Graecia, si dokumente të praktikës fetare dhe si vepra arti. Në ikonografinë e pllakave votive në Lokri, rrëmbimi dhe martesa e saj me Hadesin shërbeu si emblemë e gjendjes martesore, fëmijët në Lokri i kushtoheshin Persefonës dhe vajzat që do të martoheshin sillnin peplot e tyre për t'u bekuar.

Gjatë luftërave të Pirros (280-275 p.e.s.) të zhvilluara midis Pirros së Epirit dhe Romës, Lokris pranoi një garnizon romak dhe luftoi kundër mbretit epirot. Megjithatë, qyteti ndryshoi anë shumë herë gjatë luftës. Pllakat prej bronzi nga thesari i Olympeum-it të tij, një tempull i Zeusit, regjistrojnë pagesa për një 'mbret', që përgjithësisht mendohet të jetë Pirro. Pavarësisht kësaj, Pirro plaçkiti tempullin e Persefonës në Lokris përpara kthimit të tij në Epir, një ngjarje e cila do të mbetej e gjallë në kujtesën e grekëve të Italisë. Në fund të luftës, ndoshta për të zbutur frikën për besnikërinë e saj, Locris preu monedha që përshkruanin një Romë të ulur duke u kurorëzuar nga 'Pistis', një perëndeshë që personifikonte besimin dhe besnikërinë e saj, dhe u kthye në krahun romak.

Qyteti u braktis në shekullin e V pas Krishtit. Qyteti u shkatërrua përfundimisht nga saraçenët në 915. Të mbijetuarit ikën në brendësi rreth 10 kilometra (6 mi) në qytetin Gerace në shpatet e Aspromonte.