Neil Robertson

**Neil Robertson** (lindi më 11 shkurt 1982) është lojtar snooker australianë. Ai bëri përparimin e tij të parë në radhët më të mira profesionale në sezonin 2006/2007. Ai fitoi Kampionatin Botëror 2010 dhe ishte numri një botëror më vonë në të njëjtin vit, një renditje që ai e fitoi përsëri në vitin 2013 dhe 2014.

Robertson është i vetmi australian që ka fituar një ngjarje në renditje, dhe ishte i pamposhtur në gjashtë finalet e tij të para në televizion. Robertson është gjithashtu një nga trembëdhjetë lojtarët për të fituar të dy titujt në botë dhe UK, dhe një nga njëmbëdhjetë për të fituar Triple Crown të Kampionatit Botëror, Kampionatit UK dhe Masters. Sipas 12 gusht 2019, Robertson rradhitet si lojtari i katërt më i mirë.

Si një krijues i frytshëm, Robertson ka përpiluar më shumë se 600 century break në konkurrencën profesionale. Gjatë sezonit 2013/2014 ai u bë lojtari i parë që bëri 100 century në një sezon të vetëm.

Robertson konsiderohet lojtari më i mirë snooker i Australisë ndonjëherë, si dhe një nga lojtarët më të mirë nga jashtë Mbretërisë së Bashkuar në historinë e këtij sporti. Ai luan me dorën e majtë.

## Karriera
Robertson filloi karrierën e tij snooker në 14 vjeç, kur ai u bë lojtari më i ri që bëri një century në një ngjarje të rangut australian. Ai e filloi karrierën e tij profesionale në sezonin 1998/1999. Pastaj, kur ai ishte 17 vjeç, ai arriti në raundin e tretë kualifikues të Kampionatit Botëror 1999.

Në korrik 2003, Robertson fitoi Kampionatin Botëror Snooker U-21 në Zelandën e Re. ku më pas humbi 2-6 nga Jimmy White në raundin e parë.

Në sezonin 2004/2005, ai u ngjit në 32 vendet e para të renditjes, duke arritur në fazat e fundit të 6 nga 8 turnet, pavarësisht se duhej të luante të paktën 2 ndeshje kualifikuese për secilën. Ai u kualifikua në fazat e fundit të Kampionatit Botëror 2005, duke humbur 7-10 nga Stephen Hendry në raundin e parë.

Në sezonin 2005/2006, ai vazhdoi të përparojë, duke u ngjitur në 16 më të mirët e renditjes në fund të sezonit. Ai arriti në 4 çerekfinale të sezonit, përfshirë Kampionatin Botëror 2006, në të cilin ai luftoi mbrapa nga 8–12 poshtë në nivelin në 12–12 kundër kampionit eventual Graeme Dott, përpara se të humbasë kornizën finale duke synuar pa dashje rozën e fundit, të cilën ai i duhej në tryezë në përpjekjet e tij për të ndalur skocezin.

Ai bëri përparimin e tij në sezonin 2006/2007. Pasi përfundoi kryesimin e grupit të tij në fazën të Grand Prix 2006 (ai humbi vetëm një ndeshje: hapjen e tij kundër Nigel Bond me 2-3), Robertson pastaj mundi Ronnie O'Sullivan 5–1 në çerekfinalen e ngjarjes. Kështu ai vazhdoi në gjysmëfinale, duke qenë vetëm australiani i katërt që e ka bërë këtë në një ngjarje të renditjes. Ai e mposhti Alan McManus 6–2 në gjysmë-finale, për të arritur në finalen e tij të parë të madhe, ku u përball me një finalist të herës së parë, Jamie Cope të pashoq, të cilin e mundi i qetë me 9–5 për të fituar turneun e tij të parë ndonjëherë të rangut profesional. Robertson fitoi £60,000, shuma e tij më e lartë e parave të fituara në një turne.

Robertson pati dalje të hershme si në UK Championship ashtu edhe në Masters, por e gjeti formën e tij përsëri në rrugën e fundit për në Welsh Open. Ai mundi Stephen Hendry 5-3, duke bërë një pushim prej 141 në kornizën e fundit, pastaj u rikuperua nga 4-3 poshtë për të mposhtur Ronnie O'Sullivan 5-4 në çerekfinalen. Ai mundi Steve Davis 6-3 në gjysmëfinale, dhe surprizoi finalistin Andrew Higginson 9–8 në finale për të marrë titullin. Ai udhëhoqi 6-2 pas seancës së parë, pastaj hodhi gjashtë korniza me radhë për të rënë brenda një kornize të humbjes, por mori tre kornizat e mbetura për të fituar ndeshjen.

Ai arriti në raundin e dytë të Kampionatit Botëror 2007, duke humbur 10–13 ndaj Ronnie O'Sullivan pavarësisht se në një fazë fitoi gjashtë korniza me radhë.

Robertson filloi sezonin 2007/2008 dobët, duke bërë dalje të hershme në tre nga katër ngjarjet e para të renditjes, plus Masters 2008 dhe Kupën e Maltës 2008. Ai arriti në çerekfinalen e Trofeut të Irlandës Veriore 2007 pas fitores ndaj Jamie Cope dhe Ian McCulloch. Ai e përfundoi sezonin e renditur në vendin e 10, por jashtë gjashtëmbëdhjetë kryesuesve në listën një vjeçare.

### 2008-2010
Pas një fillimi zhgënjyes të sezonit 2008/2009, Robertson arriti në finalen e Kampionatit Bahrein të vitit 2008, ku luajti Matthew Stevens. Ndeshja zgjati pothuajse 6 orë gjithsej, me australianin që shkoi 9–7. Gjatë Masters 2009, Robertson dhe kundërshtari Stephen Maguire vendosën një rekord prej 5 century break radhazi. Robertson bëri 2 centuries, dhe Maguire bëri 3, me 3-të nënshkrimin e një fitoreje 6-3 ndaj australianit. Në Kampionatin Botëror 2009 Robertson mposhti Steve Davis, Ali Carter dhe Stephen Maguire për të arritur në gjysmëfinale të Kampionatit Botëror për herë të parë, përpara se të humbiste te Shaun Murphy 14–17.

Në tetor 2009, Robertson shënoi trofeun e Grand Prix 2009 në Glasgow me një fitore 9–4 ndaj Ding Junhui të Kinës në finale. Ndeshja e tij gjysmëfinale e tij me kampionin mbrojtës John Higgins u fitua në të zezën e fundit të kornizës vendimtare. Titulli i katërt i Robertson e bëri atë lojtarin më të suksesshëm nga jashtë Mbretërisë së Bashkuar dhe Irlandës në renditjen e turneve, megjithëse Ding barazoi totalin e tij në atë sezon në UK Championship. Ai arriti century të 100-të të karrierës së tij gjatë Grand Prix 2009.

Më 1 prill 2010, Robertson bëri maximum break të parë zyrtar të karrierës së tij në ndeshjen e tij të raundit të dytë në China Open 2010 kundër Peter Ebdon.

Në Kampionatin Botëror 2010, Robertson mposhti Fergal O'Brien 10–5 në raundin e parë. Në ndeshjen e tij të dytë të raundit kundër Martin Gould Robertson shënoi 0–6 dhe 5–11 para se të rikuperonte për të fituar ndeshjen 13–12. Në çerekfinale ai mposhti Steve Davis 13–5. Ai u përball me Ali Carter në gjysmëfinale, duke fituar 17–12 për të arritur në finale. Atje ai mundi kampionin e vitit 2006 Graeme Dott 18–13 për tu bërë vetëm lojtari i tretë nga jashtë MB (dhe vetëm i dyti nga jashtë MB dhe Irlanda), dhe australiani i parë, që u bë kampion botëror në epokën moderne të lojës. Fitorja e çoi atë në një renditje të lartë në karrierë të numrit 2 në sezonin vijues. Megjithëse librat e rekordeve tregojnë se australiani Horace Lindrum triumfoi në vitin 1952, ai ishte viti kur lojtarët kryesorë të sportit organizuan një bojkot dhe sot e kësaj dite në shumë qarqe Lindrum nuk vlerësohet si një kampion i besueshëm botëror.

### 2010-2011
Robertson filloi sezonin e ri duke humbur në raundin e parë të Shanghai Masters 2010 në Peter Ebdon. Sidoqoftë, në World Open Robertson u tërhoq në 64-tën e fundit kundër Graeme Dott në një përsëritje të finales së tyre botërore, Robertson fitoi 3–1 dhe vazhdoi të mposhte David Morris, Andrew Higginson, Ricky Walden dhe Mark Williams përpara se të prodhonte një ekran të siguruar për të mposhtur Ronnie O'Sullivan 5–1 në finale, për të konfirmuar pozicionin e tij si i teti botëror numër 1 në snooker. Robertson ishte i ftuar në Premier League Snooker, ku arriti në gjysmëfinale. Ai humbi 1-5 kundër O'Sullivan. Robertson arriti në çerekfinalen e UK Championship, ku humbi 7–9 kundër Shaun Murphy.

Robertson arriti në çerekfinalen e Masters, por humbi 4–6 kundër Mark Allen. Robertson humbi në raundin e parë të Mjeshtrave gjermanë 4–5. Në dy turnet e radhës, Robertson humbi në raundin e dytë, 1-4 kundër Graeme Dott në Welsh Open dhe 1-5 kundër Peter Ebdon në China Open. Robertson nuk mundi të mbrojë trofeun e tij të Kampionatit Botëror Snooker, pasi humbi 8-10 në raundin e parë kundër finalistit eventual Judd Trump.

### 2011-2012
Sezoni i Robertson filloi në një modë zhgënjyese pasi humbi 4–5 ndaj Dominic Dale në 16-tën e fundit të turneut në Australian Goldfields Open 2011. Sidoqoftë, forma e tij shpejt u përmirësua dhe në ngjarjen tjetër të renditjes botërore, Shanghai Masters, ai hoqi Liang Wenbo, Michael Holt dhe John Higgins, përpara se të humbiste 5-6 nga Mark Williams në një gjysmëfinale të kontestuar fort. Robertson fitoi titullin e tetë profesional e tij në Varshavë në PTC Event 6, ku ai mundi Ricky Walden 4–1 në finale. Ky sukses u pasua me shpejtësi nga një tjetër titull i PTC në Event 8, ku ai përsëri fitoi me një rezultat 4–1, kësaj here kundër Judd Trump. Fitorja siguroi që Robertson të ruante rekordin e tij për të mos patur asnjëherë humbje në një finale të një ngjarje renditje. Ai më vonë do të përfundonte i treti në Order of Merits dhe për këtë arsye të kualifikohej në finalen e PTC-së 2012. Forma e tij e shkëlqyer vazhdoi në UK Championship në York, ku mundi Tom Ford, Graeme Dott dhe Ding Junhui gjatë rrugës për në gjysmëfinalen e tij të parë në këtë rast. Ai luajti Judd Trump dhe humbi në një takim jashtëzakonisht të ngushtë, 7–9, me asnjëherë më shumë se 2 korniza midis lojtarëve gjatë gjithë ndeshjes.

Robertson fitoi Masters 2012 duke mposhtur Shaun Murphy 10–6 në finale. Ai mundi Mark Allen dhe Mark Williams në hapjen e dy raundeve, para se të përballet me Trump në gjysmëfinale për turneun e dytë të njëpasnjëshëm. Ai shënoi hakmarrjen për humbjen e tij në York një muaj më parë duke fituar 6-3 dhe tha pas ndeshjes se ai ishte nxitur nga tifozët që brohorisnin kur Trump goditi gjuajtjet. E tillë ishte ndjenja e Robertson se i mungonte mbështetja nga turma vendase, ai ofroi të blinte një pusë birrë për këdo që ndiqte ndeshjet e tij në një kapelë a fanellë australiane, por vetëm një person e dëgjoi këtë thirrje në ndeshjen e tij gjysmëfinale kundër Mark Williams. Në finalen e tij të parë të Masters ai hapi një epërsi 5-3 ndaj Murphy në seancën e parë dhe, megjithëse humbi kornizën e parë pas rifillimit të lojës, fitoi katër korniza në një rresht për të qëndruar në buzë të titullit. Megjithë një sulm të shkurtër nga anglezi, Robertson siguroi kornizën që i duhej me një pushim prej 70 për t’u bërë njeriu i katërt nga jashtë Mbretërisë së Bashkuar që fitoi ngjarjen.

Robertson nuk përparoi përtej raundit të dytë në asnjë nga tre ngjarjet e radhës së tij të radhës dhe më pas pa që përfundimi i tij në finale televizive pa humbje më në fund i erdhi fundi kur u mund 4–0 nga Stephen Lee në finalet e PTC. Ai humbi në çerekfinalen e China Open 3-5 kundër Peter Ebdon, para se të tërhiqte kampionin e vitit 1997 Ken Doherty në raundin e parë të Kampionatit Botëror. Robertson ishte 5–3 përpara pas seancës së parë, por kundërshtari i tij prodhoi një ndeshje duke përcaktuar ekzekutimin e gjashtë kornizave në një rresht dhe vazhdoi të fitojë 13-10. Robertson përfundoi sezonin duke u rradhitur në vendin e 7-të në botë.

### 2012-2013
[thumb|Neil Robertson në [German Masters 2013]]
Robertson filloi sezonin dobët edhe një herë, pasi humbi në raundin e parë të Wuxi Classic dhe raundin e dytë të Australian Goldfields Open 2012|Australian Goldfields Open]] dhe Shanghai Masters. Ai u kthye për t’u formuar në rangun e vogël Gdynia Open në Poloni duke mposhtur Jamie Burnett 4–3 në finale. Në Kampionatin Ndërkombëtar inaugurues në Chengdu të Kinës, Robertson hoqi Ryan Day, Matthew Stevens, Lyu Haotian dhe Shaun Murphy 9–5 në gjysmëfinale për të arritur në finale. Ai shijoi një kalim të rehatshëm në çerekfinalen e UK Championship me 6-1 dhe 6–2 fitore ndaj Tom Ford dhe Barry Hawkins respektivisht për t’u përballur me Mark Selby.

Robertson filloi vitin 2013 duke u përpjekur të mbrojë titullin e tij Masters. Ai prodhoi një rikthim në raundin e parë kundër Ding Junhui duke marrë tre kornizat e fundit në një triumf 6-5. Një tjetër kornizë vendimtare ndoqi në raundin tjetër kundër Mark Allen, me Robertson duke bërë një pushim në të 105 për të përparuar në gjysmëfinale dhe një fitore më të rehatshme 6–2 kundër Shaun Murphy. Robertson fitoi tre korniza nga 3–8 poshtë për Mark Selby në finale, përpara se Selby të mbajti pengesën duke marrë dy kornizat që ai kërkoi për të fituar 10–6. Robertson u mund në gjysmëfinale të të dy German Masters (2-6 ndaj Ali Carter) dhe World Open (5-6 ndaj Matthew Stevens). Duke fituar kundër Jamie Burnett, Barry Hawkins, Xiao Guodong dhe Tom Ford duke parë që ai të arrinte në finale.

Robertson u rikthye në mënyrat fituese në China Open duke fituar ngjarjen e tij të shtatë të rangut të karrierës. Ai përparoi në finale duke mposhtur Jimmy Robertson 5–0, Mark Allen 5–1, Marcus Campbell 5–2 dhe Stephen Maguire 6–5 (pasi luftoi përsëri nga 2-4 poshtë). Ai shënoi hakmarrjen ndaj Mark Selby për humbjen e tij 10–6 në finale të Masters në janar duke mposhtur anglezin, duke kaluar në numrin dy botëror në proces. Përkundër kësaj dukej se ishte në formën më të mirë për Kampionatin Botëror ai humbi ndaj Robert Milkins 8-10 në raundin e parë, duke thënë më pas se ai duhet të kishte dalë për të fituar ndeshjen në vend se të përfshihej shumë në siguri. Robertson përfundoi sezonin e renditur në botë numër dy për herë të dytë në karrierën e tij.

### 2013-2014
Në maj të vitit 2013, Robertson bëri maximum break të dytë zyrtar të karrierës së tij në kualifikimin Wuxi Classic kundër Mohamed Khairy. Në fazën kryesore të turneut, ai mundi John Higgins 10–7 në finale për të siguruar titullin e tij të tetë të rangut të ngjarjes. Ai erdhi nga 2-5 kundër Higgins për të udhëhequr 8-5 para se të duronte një sulm për të përfunduar fitoren dhe për të siguruar fitoren e tij të dytë radhazi në Kinë. Në turneun e tij në Australian Goldfields Open, ai e bëri atë të kalojë raundin e dytë për herë të parë në tre skemat e ngjarjes, përpara se të vazhdonte garën e tij duke mposhtur Joe Perry 5–2 në çerekfinale dhe Mark Selby 6– 3 në gjysmë-finale. Ai do të ishte bërë njeriu i parë që nga Ronnie O'Sullivan në vitin 2003 për të fituar ngjarjet e rangurt radhazi në të njëjtën sezon, por ai humbi 6-9 ndaj Marco Fu në finale. Më 8 dhjetor 2013, Robertson mundi Mark Selby 10–7 në finalen e UK Championship, duke u bërë lojtari i parë jashtë shtetit që fitoi të gjitha ngjarjet Triple Crown.

Në janar 2014, gjatë Ligës së Kampionatit, Robertson arriti 63 century break në një sezon të vetëm profesional, duke thyer rekordin e mëparshëm të 61 centuries të mbajtur nga Judd Trump.  Në fillim të shkurtit, Robertson kishte arritur në 78 centuries, një rast që Ronnie O'Sullivan e quajti "ndoshta rezultati më fenomenal në historinë e lojës". Në shkurt, ai bëri century e tij të 88-të të sezonit ndërsa luajti Mark Williams në 32-të e fundit të Uellsit Open, por vazhdoi të humbë 4-3. Në World Open, ai e zgjati sezonin e tij të përgjithshëm në 92 centuries, por humbi 4–3 në një të zezë të rishikuar kundër Marco Fu në 32-të e fundit. Në China Open ai fitoi një treshe kornizash vendimtare para se të mposht Graeme Dott dhe Ali Carter për të arritur në finale, ku humbi 10–5 ndaj Ding Junhui. Ai shtoi edhe një century break më shumë gjatë ngjarjes dhe e zgjeroi totalin në 99 në dy ndeshjet e tij të para të Kampionatit Botëror. Robertson gjithashtu humbi një të zezë në një pushim prej 94 që do ta kishte parë atë të arrijë në 100 moment historik gjatë fitores së tij ndaj Mark Allen. Sidoqoftë, në kornizën e 22-të të përplasjes së tij çerekfinale kundër Judd Trump, Robertson bëri century e tij të 100-të të sezonit, i cili gjithashtu barazoi rezultatet në 11-11. Robertson vazhdoi të fitojë ndeshjen 13–11 (pasi shënoi 6–2 dhe 11–8) për të vendosur një gjysmëfinale kundër Mark Selby. Selby, kampioni eventual, mposhti Robertson 17-15 në një ndeshje me cilësi të lartë që pa Robertson të bënte tre century break të tjera për t'i dhënë fund sezonit të tij në 103. Ai përfundoi sezonin si numri tre botëror.

### 2016-2017
Në Riga Master, Robertson nuk humbi më shumë se një kornizë në asnjë ndeshje pasi arriti në finale. Ai siguroi titullin e tij të 12-të të rangut me një fitore 5–2 ndaj Michael Holt. Robertson arriti në gjysmëfinalen e World Open, por humbi 6-2 ndaj Joe Perry. Ai gjithashtu luajti në gjysmëfinalen e European Masters, ku u mund 6–0 nga Ronnie O'Sullivan dhe humbi 6–3 nga Peter Lines në raundin e parë të UK Championship. Ai u mund 6-3 nga O'Sullivan në çerekfinalen e Masters dhe gjithashtu u zbeh në të njëjtën fazë të World Grand Prix, Gibraltar Open dhe Players Championship. Pasi humbi 13–11 ndaj Marco Fu në raundin e dytë të Kampionatit Botëror në një performancë që ai e përshkroi si mbeturina, Robertson tha që sezonin e ardhshëm ai do të luante me më shumë pasion dhe agresion për të përmirësuar lojën e tij dhe për ta bërë atë më interesant për shikimin publik.

### 2018-2019
Robertson filloi sezonin në Riga Masters 2018, duke fituar turneun për herë të dytë në tre vjet duke mposhtur Stuart Carrington në gjysmëfinale dhe më pas Jack Lisowski 5–2 në finale. Robertson gjithashtu arriti në finale në Kampionatin Ndërkombëtar 2018, por humbi kundër Mark Allen 5-10.

Ai më vonë fitoi Welsh Open duke fituar 9–7 kundër Stuart Bingham, pastaj Robertson u bë garues në Players Championship dhe Tour Chamionship te Ronnie O'Sullivan. Neil gjithashtu arriti në gjysmëfinalen e Masters duke humbur ndaj Judd Trump 6-3.

Robertson fitoi China Open pasi mposhti Lisowski 11–4 në finale. Robertson përfundoi sezonin e tij në Kampionatin Botëror të Snooker. Ai mundi Michael Georgiou 10-1, para se të mposhtte Shaun Murphy 13-6 në raundin e dytë. Robertson luajti kundër John Higgins në çerekfinalen, ku humbi 10-13.

## Jeta personale
Robertson lindi dhe u rrit në Melburni, Victoria, por ai tani jeton në Kembrixh, Angli. Ai më parë praktikoi në klubin snooker të Willie Thorne në Leicester dhe Qendrën e Snooker në Kembrixh, por tani është e vendosur në WT's Snooker and Sporting Club në Kembrixh. 

Robertson ka një djalë, Alexander, me të fejuarën e tij norvegjeze, Mille Fjelldal, me të cilën u takua më 2008. Mille kishte për të lindur Alexander kur Robertson ishte duke luajtur në finalen e Kampionatit Botëror, por ai lindi tetë ditë më vonë, më 12 maj 2010. 
Më 17 mars 2019, çifti mirëpriti fëmijën e tyre të dytë, vajzën Penelope. 
Robertson ka qenë vegan që nga viti 2014. Ai është i vetëdijshëm se disa nga rrobat e tij, përfshirë këpucët e tij snooker, nuk janë plotësisht të përbëra nga materiale vegane.

Robertson është shok me ish-futbollistin anglez John Terry.

Në qershor 2016, au u bë ambasador i një aplikacioni elektronik Snooker Live Pro. Në prill 2017, Robertson pranoi se ishte i varur nga video lojërat.

## Referime 
## Lidhje të jashtme
*Faqja Zyrtare