Eksperimenti i burgut në Stanford

parapamje| Pllakë në vendin e eksperimentit të burgut në Stanford
**Eksperimenti i burgut në Stanford** (SPE) ishte një eksperiment i psikologjisë sociale, i ndikuar nga eksperimenti Milgram që u përpoq të hetonte efektet psikologjike të fuqisë së perceptuar, duke u përqëndruar në luftën midis të burgosurve dhe oficerëve të burgut. Ai u zhvillua në Universitetin Stanford për gjashtë ditë, 15–20 gusht 1971, nga një grup kërkimor i studentëve të kolegjit të udhëhequr nga profesori i psikologjisë Philip Zimbardo. Në studim, vullnetarët u caktuan të ishin ose "roje" ose "të burgosur" me anë të një monedhe, në një burg të trilluar, me vetë Zimbardon që shërbente si mbikëqyrës. Disa "të burgosur" u larguan në mes të eksperimentit dhe i gjithë eksperimenti u braktis pas gjashtë ditësh. Raportet e hershme mbi rezultatet eksperimentale pohuan se studentët përqafuan shpejt rolet e tyre të caktuara, me disa roje që zbatuan masa autoritare dhe në fund ushtruan tortura psikologjike te disa të burgosur, ndërsa shumë të burgosur pranuan në mënyrë pasive abuzimin psikologjik dhe, me kërkesat e oficerëve, ngacmonin në mënyrë aktive të burgosurit e tjerë që përpiqeshin për ta ndaluar atë. Eksperimenti është përshkruar në shumë tekste hyrëse të psikologjisë shoqërore, edhe pse disa kanë zgjedhur ta përjashtojnë atë sepse metodologjia dhe etika e tij ndonjëherë vihen në pikëpyetje.

Zyra Amerikane e Kërkimeve Detare financoi eksperimentin si një hetim mbi shkaqet e vështirësive midis rojeve dhe të burgosurve në Marinën e Shteteve të Bashkuara dhe Trupat Detare të Shteteve të Bashkuara. Disa pjesë të tij u filmuan, dhe fragmente të xhirimeve janë në dispozicion të publikut.

Gjetjet e eksperimentit janë vënë në pikëpyetje dhe eksperimenti është kritikuar për metodologji joshkencore. Megjithëse Zimbardo e interpretoi eksperimentin duke treguar se "rojet e burgut" përqafuan instinktivisht sjelljet sadiste dhe autoritare, Zimbardo në fakt udhëzoi "rojet" të ushtronin kontroll psikologjik mbi "të burgosurit". Kritikët vunë re gjithashtu se disa nga pjesëmarrësit u sollën në një mënyrë që do të ndihmonte studimin, kështu që, siç tha një "roje" më vonë, "studiuesit do të kishin diçka për të punuar", e cila njihet si karakteristikë e kërkesës. Variantet e eksperimentit janë kryer nga studiues të tjerë, por asnjë nga këto përpjekje nuk ka përsëritur rezultatet e EBS.

## Qëllimet e Zimbardos 
Faqja zyrtare (e arkivuar) e Eksperimentit të Burgut Stanford përshkruan qëllimin e eksperimentit si më poshtë:Ne donim të shihnim se cilat ishin efektet psikologjike të të qenit i burgosur ose roje burgu. Për ta bërë këtë, ne vendosëm të krijonim një burg të simuluar dhe më pas të shënonim me kujdes efektet e këtij institucioni në sjelljen e të gjithë atyre brenda mureve të tij.Një artikull i vitit 1997 nga Shërbimi i Lajmeve në Stanford i përshkroi qëllimet e eksperimentit në një mënyrë më të detajuar:Arsyeja kryesore e Zimbardos për kryerjen e eksperimentit ishte përqëndrimi në fuqinë e roleve, rregullave, simboleve, identitetit të grupit dhe vërtetimit të sjelljes që do të zmbrapste në përgjithësi individët e zakonshëm. "Unë kisha bërë kërkime për disa vjet mbi zhdukjen, vandalizmin dhe dehumanizimin që ilustronte lehtësinë me të cilën njerëzit e zakonshëm mund të drejtoheshin për t'u përfshirë në akte antisociale duke i vënë ata në situata ku ata ndiheshin anonimë, ose mund të perceptonin për të tjerët në mënyra që i bënë ata më pak se njerëzorë, si armiq ose objekte," tha Zimbardo në simpoziumin e Torontos në verën e vitit 1996.

## Metoda eksperimentale 
Pjesëmarrësit meshkuj u rekrutuan dhe u thanë se do të merrnin pjesë në një simulim dyjavor të burgut. Ekipi përzgjodhi 24 aplikantët, rezultatet e testit të të cilëve parashikuan se ata do të ishin më të qëndrueshëm dhe më të shëndetshëm psikologjikisht. Këta pjesëmarrës ishin kryesisht të bardhë dhe të klasës së mesme. Grupi u zgjodh qëllimisht për të përjashtuar ata me prejardhje kriminale, dëmtime psikologjike ose probleme mjekësore. Ata të gjithë ranë dakord të marrin pjesë në një periudhë prej 7 deri në 14 ditë dhe morën 15 dollarë në ditë (afërsisht e barabartë me $96 të vitit 2020).

Eksperimenti u krye në një seksion 10.5 m të një bodrumi të Jordan Hall (ndërtesa e psikologjisë e Stanford). Burgu kishte dy mure të fabrikuara, një në hyrje dhe një në murin e qelisë për të bllokuar vëzhgimin. Çdo qeli (1.8 × 2.7 m), përmbante vetëm një krevat fëmijësh për të burgosurit. Të burgosurit ishin të mbyllur 24 orë në ditë. Në të kundërt, rojet jetonin në një mjedis shumë të ndryshëm, të ndarë nga të burgosurit. Atyre iu dhanë zona pushimi dhe relaksi, dhe rehati të tjera.

Dymbëdhjetëve nga njëzet e katër pjesëmarrësve iu caktua roli i të burgosurit (nëntë plus tre zëvendësues të mundshëm), ndërsa dymbëdhjetë të tjerëve iu caktua roli i rojes (gjithashtu nëntë plus tre zëvendësues të mundshëm). Zimbardo mori rolin e mbikëqyrësit dhe një asistent kërkimor universitar mori rolin e kujdestarit. Zimbardo e projektoi eksperimentin me qëllim që të shkaktonte çorientim, depersonalizim dhe deindividualizim tek pjesëmarrësit.

Studiuesit mbajtën një seancë orientimi për rojet një ditë para eksperimentit, gjatë së cilës rojet u udhëzuan të mos i dëmtonin fizikisht të burgosurit ose të ndalonin ushqimin ose pijen. Në pamjet e studimit, Zimbardo mund të shihet duke folur me rojet: "Ju mund të krijoni te të burgosurit ndjenja mërzie, një ndjenjë frike deri diku, mund të krijoni një nocion arbitrariteti se jeta e tyre kontrollohet plotësisht nga ne, sipas sistemit, ti, unë, dhe ata nuk do të kenë privatësi. Ne do të heqim individualitetin e tyre në mënyra të ndryshme. Në përgjithësi ajo që çon e gjithë kjo është një ndjenjë e pafuqisë. Kjo do të thotë, në këtë situatë ne do të kemi të gjithë fuqinë dhe ata nuk do të kenë asnjë."

Hulumtuesit u siguruan rojeve shkopinj druri për të vendosur statusin e tyre, veshje të ngjashme me atë të një gardiani të vërtetë të burgut (këmishë kaki dhe pantallona nga një dyqan i tepërt ushtarak lokal), dhe syze dielli të pasqyruara për të parandaluar kontaktin me sy. Të burgosurit mbanin tym të pakëndshëm, të papërshtatshëm dhe kapele çorape, si dhe një zinxhir rreth kyçit të këmbës. Rojet u udhëzuan të thërrisnin të burgosurit sipas numrave të caktuar, të qepur në uniformat e tyre, në vend të emrit.

Të burgosurit u "arrestuan" në shtëpitë e tyre dhe u "akuzuan" për grabitje me armë. Departamenti lokal i policisë Palo Alto ndihmoi Zimbardo në arrestimet e simuluara dhe kreu procedura të plota prenotimi për të burgosurit, të cilat përfshinin gjurmët e gishtërinjve dhe marrjen e të shtënave me turi. Të burgosurit u transportuan në burgun e simuluar nga komisariati i policisë, ku u kontrolluan dhe u dhanë identitetet e tyre të reja.

Qelitë e vogla të simuluara të burgut u ngritën për të mbajtur nga tre të burgosur secila. Kishte një korridor të vogël për oborrin e burgut, një dollap për izolim dhe një dhomë më të madhe përballë të burgosurve për rojet dhe kujdestarin. Të burgosurit duhej të qëndronin në qelitë dhe oborrin e tyre gjithë ditën dhe natën deri në fund të studimit. Rojet punuan në ekipe prej tre personash për ndërrime tetorëshe. Rojeve nuk u kërkohej të qëndronin në vend pas ndërrimit të tyre.

Rojet kishin përgjigje të ndryshme për rolet e tyre të reja. Njëri, i përshkruar nga Stanford Magazine si "roja më abuziv" ndjeu se sjellja e tij agresive po ndihmonte eksperimentuesit të merrnin atë që donin. Një tjetër që i ishte bashkuar eksperimentit me shpresën se do të zgjidhej si i burgosur, në vend të kësaj kujton "Unë sillja nyje me vete, dhe çdo ditë doja t'i jepja atyre të burgosurve. Kam shikuar në fytyrat e tyre dhe shihja se si ata janë duke u dërrmuar dhe u ndjeva keq për ta" "Warden" David Jaffe ndërhyri për të ndryshuar sjelljen e këtij roje, duke e inkurajuar atë për të "marrë pjesë" më shumë dhe të bëhet më "i ashpër."

## Rezultatet 
Pas një dite të parë relativisht të pakëndshme, ditën e dytë të burgosurit në Qelinë 1 bllokuan derën e qelisë me shtretërit e tyre dhe hoqën kapakët e tyre, duke refuzuar të dilnin ose të ndiqnin udhëzimet e rojeve. Rojet nga turnet e tjera vullnetarisht punuan orë shtesë, për të ndihmuar në shuarjen e revoltës, dhe më pas sulmuan të burgosurit me aparate zjarri pa u mbikëqyrur nga stafi kërkimor. Duke gjetur se trajtimi i nëntë shokëve të qelisë me vetëm tre roje në ndërrim ishte sfidues, njëri nga rojet sugjeroi që ata të përdorin taktika psikologjike për t'i kontrolluar ata. Ata krijuan një "qeli privilegji" në të cilën të burgosurit që nuk ishin përfshirë në trazirë trajtoheshin me shpërblime të veçanta, të tilla si ushqime me cilësi më të lartë. Të burgosurit "e privilegjuar" zgjodhën të mos e hanin vaktin në komisariat me shokët e tyre të burgosur.

Pas vetëm 35 orësh, një i burgosur filloi të sillej si "i çmendur", siç e përshkroi Zimbardo: "#8612 pastaj filloi të sillej si i çmendur, të bërtiste, të mallkonte, të tërbohej që të dukej jashtë kontrollit. U desh shumë kohë para se të bindeshim se ai po vuante vërtet dhe se na duhej ta lironim". 

Rojet i detyruan të burgosurit të përsëritnin numrat e caktuar për të përforcuar idenë se ky ishte identiteti i tyre i ri. Rojet së shpejti i përdorën këto akuza të të burgosurve për të ngacmuar të burgosurit, duke përdorur ndëshkimin fizik siç është ushtrimi i zgjatur për gabimet në numërimin e të burgosurve. Kushtet sanitare ranë me shpejtësi, të rënduara nga refuzimi i gardianëve për të lejuar disa të burgosur të urinojnë ose jashtëqesin kudo, përveç në një kovë të vendosur në qelinë e tyre. Si ndëshkim, rojet nuk i linin të burgosurit të zbraznin kovën e kanalizimeve. Dyshekët ishin një artikull i çmuar në burg, kështu që rojet i ndëshkonin të burgosurit duke u hequr dyshekët, duke i lënë ata të flinin mbi beton. Disa të burgosur u detyruan të ishin lakuriq si një metodë degradimi. Disa roje u bënë gjithnjë e më mizorë ndërsa eksperimenti vazhdoi; eksperimentuesit raportuan se afërsisht një e treta e rojeve shfaqën prirje të vërteta sadiste. Shumica e rojeve u mërzitën kur eksperimenti u ndërpre pas vetëm gjashtë ditësh.

Zimbardo përmend thithjen e tij në eksperiment. Ditën e katërt, disa nga rojet thanë se kishin dëgjuar një thashethem se i burgosuri i liruar do të kthehej me miqtë e tij dhe do të lironte të burgosurit e mbetur. Zimbardo dhe rojet e çmontuan burgun dhe e zhvendosën atë në një kat tjetër të ndërtesës. Vetë Zimbardo priste në bodrum, në rast se i burgosuri i liruar paraqitej, dhe planifikonte t'i thoshte se eksperimenti ishte përfunduar. I burgosuri i liruar nuk u kthye më, dhe burgu u rindërtua në bodrum.

Zimbardo argumentoi se të burgosurit kishin brendësuar rolet e tyre, pasi disa kishin deklaruar se do të pranonin "lirimin me kusht" edhe nëse kjo do të thoshte humbjen e pagës së tyre, pavarësisht faktit se dorëheqja do të kishte arritur të njëjtin rezultat pa vonesën e përfshirë në pritjen e kërkesave të tyre për lirim me kusht të jepet ose mohohet. Zimbardo argumentoi se ata nuk kishin asnjë arsye për pjesëmarrje të vazhdueshme në eksperiment pasi kishin humbur të gjithë kompensimin monetar, megjithatë ata e bënë, sepse kishin brendësuar identitetin e të burgosurit.

I burgosuri Nr. 416, një i sapopritur i gatshëm në pritje, shprehu shqetësimin për trajtimin e të burgosurve të tjerë. Rojet u përgjigjën me më shumë abuzime. Kur ai refuzoi të hante salcice, duke thënë se ishte në grevë urie, rojet e mbyllën atë në "izolim", një dollap të errët: "rojet pastaj i udhëzuan të burgosurit e tjerë të godisnin në mënyrë të përsëritur derën ndërsa i bërtisnin numrit 416". Rojet thanë se ai do të lirohej nga izolimi vetëm nëse të burgosurit hiqnin dorë nga batanijet e tyre dhe flinin në dyshekët e tyre të zhveshur, gjë që të gjithë përveç njërit refuzonin ta bënin.

Zimbardo e ndërpreu eksperimentin herët kur Christina Maslach, një studente e diplomuar në psikologji, me të cilën po kalonte (dhe më vonë u martua) kundërshtoi kushtet e burgut pasi ajo u prezantua me eksperimentin për të kryer intervista. Zimbardo vuri në dukje se, nga më shumë se 50 njerëz që kishin vëzhguar eksperimentin, Maslach ishte e vetmja që vinte në dyshim moralin e tij. Vetëm pas gjashtë ditësh të një kohëzgjatjeje të planifikuar prej dy javësh, eksperimenti u ndërpre. Në vend që të përmbahen nga frika e një vëzhguesi, rojet mund të jenë sjellë më agresivisht kur mbikëqyrësit që i vëzhguan nuk ndërhynë për t'i frenuar.

## Kritika dhe përgjigje 
Ka pasur polemika si për etikën ashtu edhe për ashpërsinë shkencore të eksperimentit të burgut në Stanford që nga fillimi, dhe ai kurrë nuk është përsëritur me sukses.

## Çështje etike 
Eksperimenti u perceptua nga shumë njerëz se përfshinte etikë të diskutueshme, shqetësimi më serioz ishte se ai vazhdoi edhe pasi pjesëmarrësit shprehën dëshirën e tyre për t'u tërhequr. Përkundër faktit se pjesëmarrësve iu tha se kishin të drejtë të largoheshin në çdo kohë, Zimbardo nuk e lejoi këtë. Eksperimenti i Burgut Stanford çoi në zbatimin e rregullave për të përjashtuar çdo trajtim të dëmshëm të pjesëmarrësve. Para se të zbatohen, studimet njerëzore tani duhet të rishikohen dhe të gjenden nga një bord shqyrtues institucional (SHBA) ose komiteti i etikës (MB) që të jenë në përputhje me udhëzimet etike të përcaktuara nga Shoqata Psikologjike Amerikane. Këto udhëzime përfshijnë shqyrtimin nëse përfitimi i mundshëm për shkencën tejkalon rrezikun e mundshëm për dëm fizik dhe psikologjik.

## Në kulturën popullore 
Filmi i vitit 2001 *Das Experiment* me protagonist Moritz Bleibtreu bazohet në eksperimentin. Ai u ribotua në vitin 2010 si *Eksperimenti*

Filmi i vitit 2015 *The Stanford Prison Experiment* bazohet në eksperimentin.

Seria e YouTube *Mind Field* (e drejtuar nga Michael Stevens) përmban një episod që diskuton eksperimentin.

Sezoni 3, episodi 2 i serisë televizive *Veronica Mars të* titulluar "Dasma ime e madhe yndyrore greke" përmban një eksperiment të ngjashëm.

## Shënime 
## Referime 
* 
* 
* 
* 
* Musen, K. & Zimbardo, PG (1991). *Zemërim i qetë: Studimi i burgut në Stanford.* Regjistrim video. Stanford, CA: Departamenti i Psikologjisë, Universiteti Stanford.
* 
* Zimbardo, PG (1971). "Fuqia dhe patologjia e burgimit", *Dokumenti i Kongresit* (Nr. Serial 15, 1971-10-25). Seancat para Nënkomitetit Nr. 3, të Komitetit të Gjyqësorit të Dhomës së Shteteve të Bashkuara, Kongresi i nëntëdhjetë e dytë, *Sesioni i parë mbi korrigjimet, Pjesa II, Burgjet, Reforma e Burgjeve dhe të Drejtat e të Burgosurve: Kaliforni.* Uashington, DC: Zyra Shtypëse e Qeverisë Amerikane.
* Zimbardo, PG (2007). "Të kuptuarit se si njerëzit e mirë kthehen në të keqe ." Transkripti i intervistës. *Demokraci Tani!*, 30 Mars 2007. Qasur në 17 janar 2015.

## Lidhje të jashtme 
* Eksperimenti i Burgut Stanford, një faqe në internet me informacion mbi eksperimentin dhe ndikimin e tij
* Intervista me rojet, të burgosurit dhe studiuesit në korrik/gusht 2011 Revista Stanford
* Zimbardo, P. (2007). Nga Parajsat në Ferr tek Heronjtë  . Revista In-Mind.
* Uebfaqja zyrtare e BBC Prison Study
* " Gënjeshtra e eksperimentit të burgut në Stanford ", *The Stanford Daily* (28 prill 2005), f.&nbsp;4&nbsp;-Kritika nga Carlo Prescott, ish-këshilltar dhe konsulent/asistent për eksperimentin
* Artikulli i lajmeve në BBC - 40 vjet më vonë, me video të Philip Zimbardo
* Punimet e Philip G. Zimbardo (Arkivat e Universitetit Stanford)
* Fotografitë në cbsnews.com

*Abu Graib dhe eksperimenti:*

* BBC News: A i takon dikujt të abuzojë me një rob?
* BBC News: Pse të gjithë nuk janë torturues
* Ronald Hilton: Sjellja e keqe e ushtarëve amerikanë dhe Eksperimenti i Burgut Stanford
* Slate.com: Etika Situacionaliste: Eksperimenti i Burgut Stanford nuk shpjegon Abu Ghraib, nga William Saletan