Filmi tregimtar

**Filmi tregimtar ose narrativ**, **filmi imagjinar** ose **filmi fiksion** është një film që tregon një histori, ngjarje ose rrëfim imagjinar ose të trilluar. Filmat narrativë komercialë me kohëzgjatje prej më shumë se një orë shpesh quhen filma artistikë ose filma të gjatë. Filmat më të hershëm narrativë, rreth fundit të shekullit të 20-të, ishin në thelb shfaqje skenike të filmuara dhe për tre ose katër dekadat e para këto prodhime komerciale u mbështetën shumë në traditën teatrale shekullore.

Në këtë stil filmi, rrëfimet dhe personazhet e besueshme ndihmojnë për të bindur audiencën se trillimi i shpalosur është i vërtetë. Ndriçimi dhe lëvizja e kamerës, përveç elementeve të tjera kinematografike, janë bërë gjithnjë e më të rëndësishme në këta filma.  Detaje të mëdha hyjnë në skenarët e rrëfimeve, pasi këta filma rrallë devijojnë nga sjelljet dhe linjat e paracaktuara të stilit klasik të shkrimit të skenarit për të ruajtur një ndjenjë realizmi. Aktorët duhet të japin dialog dhe veprim në një mënyrë të besueshme, në mënyrë që të bindin audiencën se filmi është jeta reale. 

## Vështrim 
Ndoshta filmi i parë imagjinar i realizuar ndonjëherë ishte ''L'Arroseur arrosé* i Lumière, i cili u shfaq për herë të parë në Grand Café Capucines më 28 dhjetor 1895.  Një vit më vonë në 1896, Alice Guy-Blaché drejtoi filmin imagjinar *La Fée aux Choux* . Ndoshta më i njohuri i filmave të hershëm fiktiv është *"Udhëtim në Hënë"* i Georges Méliès nga viti 1902.  Shumica e filmave të mëparshëm kishin qenë thjesht imazhe lëvizëse të ndodhive të përditshme, si *L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat'' nga Auguste dhe Louis Lumière . Méliès ishte një nga regjisorët e parë që përparoi teknologjinë kinematografike, e cila i hapi rrugën narrativave si stil filmi.  Filmat narrativë kanë ardhur aq larg që nga prezantimi i tyre, saqë zhanret e filmit si filmat komedi apo Western, u prezantuan dhe vazhdojnë të prezantohen si një mënyrë për t'i kategorizuar më tej këta filma. 

Kinemaja narrative zakonisht është në kontrast me filmat që paraqesin informacion, si për shembull një dokumentar për natyrën, si dhe me disa filma eksperimentalë (vepra të tilla si  nga Michael Snow, *Njeriu me një kamerë filmi* nga Dziga Vertov, ose filma nga Chantal Akerman ). Në disa raste, filmat e pastër dokumentarë, ndërsa jofiction, megjithatë mund të tregojnë një histori. Ndërsa zhanret evoluojnë, nga filmi fiction dhe dokumentari doli një , dokumentari .

Shumë filma bazohen në dukuri reale, megjithatë edhe këta bien nën kategorinë e një "filmi narrativ" dhe jo një dokumentar . Kjo ndodh sepse filmat e bazuar në dukuri reale nuk janë thjesht pamje të ngjarjes, por aktorë të punësuar që portretizojnë një ritregim të rregulluar, shpesh më dramatik, të ndodhisë (si p.sh. *21* nga Robert Luketic ). 

Ndryshe nga fiksioni letrar, i cili zakonisht bazohet në personazhe, situata dhe ngjarje që janë tërësisht imagjinare/fiktive/hipotetike, kinemaja ka gjithmonë një referencë reale, të quajtur “pro-filmike”, e cila përfshin çdo gjë ekzistuese dhe të bërë para kamerës.

Që nga shfaqja e stilit klasik të Hollivudit në fillim të shekullit të 20-të, gjatë të cilit filmat u zgjodhën për t'u bërë në bazë të popullaritetit të zhanrit, yjeve, producentëve dhe regjisorëve të përfshirë, narrativa, zakonisht në formën e filmit artistik, ka mbajtur dominimi në kinemanë komerciale dhe është bërë sinonim i gjerë i "filmave".  Krijimi i filmit klasik dhe i padukshëm (ajo që shpesh quhet fiksion realist ) është qendror për këtë përkufizim popullor. Ky element kyç i krijimit të filmit të padukshëm qëndron në montazhin e vazhdueshëm .

## Shih edhe 
* Filmi
* Kinemaja
* Kinematografia në Kosovë
* Kinematografia në Shqipëri

## Referime