Aleksandër Severi

**Marcus Aurelius Severus Alexander** (1 Tetor 208 - 19/22 Mars 235) ishte perandori i fundit Romak nga dinastia Severan, duke sunduar nga viti 222 deri në vitin 235.

Aleksandri ishte trashëgimtari i kushëririt të tij, Perandorit Elagabalus 18-vjeçar. Kjo e fundit ishte vrarë së bashku me nënën e tij Julia Soaemias nga rojet e tij, të cilët, si shenjë përbuzjeje, mbetjet e tyre u hodhën në lumin Tiber .  Aleksandri dhe kushëriri i tij ishin të dy nipër të Julia Maesa, motra e perandores Julia Domna, e cila kishte rregulluar thirrjen e Elagabalus si perandor nga Legjioni i Tretë Gallik. Ishte thashethemi për vdekjen e Aleksandrit që shkaktoi vrasjen e Elagabalus dhe nënës së tij. 

Sundimi 13-vjeçar i Aleksandrit ishte mbretërimi më i gjatë i një perandori të vetëm që nga Antoninus Pius.  Ai ishte gjithashtu perandori i dytë legal më i ri ndonjëherë Romak gjatë ekzistencës së perandorisë së bashkuar, më i riu Gordian III . Mbretërimi i Aleksandrit në kohën e paqes ishte i begatë. Sidoqoftë, Roma u ballafaqua ushtarakisht me Perandorinë Sasanide në rritje dhe inkursionet në rritje nga fiset e Gjermanisë . Ai arriti të kontrollonte kërcënimin e Sasanidëve. Por kur bëri fushatë kundër fiseve gjermane, Aleksandri u përpoq të sillte paqe duke u përfshirë në diplomaci dhe ryshfet. Kjo tjetërsoi shumë në ushtrinë romake, duke çuar në një komplot që rezultoi në vrasjen e Aleksandrit, nënës së tij Julia Avita Mamaea dhe këshilltarëve të tij. Pas vdekjes së tyre, pasoi pranimi i Maximinus Thrax. Vdekja e Aleksandrit shënoi ngjarjen epokë për Kriza e Shekullit të Tretë - gati 50 vjet luftëra civile, pushtim i huaj dhe kolaps i ekonomisë monetare.

## Mbretërimi i hershëm 
Perandori i ardhshëm Severus Alexander lindi më 1 tetor 208 në Arca Caesarea, Fenikia .   Nga emri i tij i lindjes, njihen vetëm dy kognomina, nga burimet letrare: Bassianus () sipas historianit Cassius Dio, dhe Alexianus () sipas Herodianit. Duket e mundshme që Bassianus ishte emri i tij i familjes, pasi që disa nga të afërmit e tij u thirrën gjithashtu si të tillë, dhe Alexianus emri i tij i dhënë, i cili më vonë u shndërrua në Aleksandër. 

Historiani Cassius Dio mendoi se Alexianus ishte djali i Marcus Julius Gessius Marcianus, por Icks e kundërshton këtë, duke thënë se kjo e fundit nuk mund të ishte martuar me nënën e perandorit para vitit 212 dhe se Alexianus duhet të ketë qenë baba nga burri i parë i nënës së tij, i cili është i panjohur emri por i ekzistencës së sigurt. 

Severus Alexander u bë perandor kur ishte rreth 14 vjeç, duke e bërë atë perandorin më të ri në historinë e Romës, deri në ngjitjen e Gordian III.  Gjyshja e Aleksandrit Maesa besonte se ai kishte më shumë potencial për të sunduar dhe për të fituar mbështetje nga Garda Praetoriane sesa nipi i saj tjetër, perandori gjithnjë e më jopopullor Elagabalus.  Kështu, për të ruajtur pozicionin e saj, ajo bëri që Elagabalus të adoptojë Aleksandrin e ri dhe më pas të rregullojë vrasjen e Elagabalus, duke siguruar fronin për Aleksandrin.  Ushtria romake e përshëndeti Aleksandrin si perandor në 13 Mars 222, duke i dhënë menjëherë titujt e *Pater Patriae* dhe *Pontifex maximus* të nesërmen. 

Gjatë gjithë jetës së tij, Aleksandri u mbështet shumë në udhëzimet nga gjyshja e tij, Maesa, para vdekjes së saj në 224, dhe nënës, Julia Mamaea.  Si adoleshent i ri, i papjekur dhe pa përvojë, Aleksandri dinte pak për qeverinë, luftërat apo rolin e sundimit të një perandorie. Me kalimin e kohës, megjithatë, ushtria erdhi për të admiruar atë që Jasper Burns i referohet si "virtytet e tij të thjeshta dhe sjelljen e moderuar, kaq të ndryshme nga [Elagabalus]". 

## Arritjet e brendshme 
[parapamje| Busti i Aleksandër Severus, [Muzeu i Luvrit|Louvre .]]
Nën ndikimin e nënës së tij, Aleksandri bëri shumë për të përmirësuar moralin dhe gjendjen e njerëzve, si dhe për të rritur dinjitetin e shtetit.  Ai punësoi juristë të njohur, të tillë si Ulpian,  për të mbikëqyrur administrimin e drejtësisë.  Këshilltarët e tij ishin burra si senatori dhe historiani Cassius Dio, dhe burimet historike pretenduan se me ndihmën e familjes së tij, ai krijoi një bord të zgjedhur prej 16 senatorësh,  megjithëse ky pretendim ndonjëherë diskutohet.  Disa studiues kanë hedhur poshtë pikëpamjen e Herodianit se Aleksandri zgjeroi fuqitë senatoriale.  Ai gjithashtu krijoi një këshill bashkiak prej 14 personash që ndihmuan prefektin urban në administrimin e punëve të 14 rretheve të Romës.  Luksi i tepërt dhe ekstravaganca në oborrin perandorak u zvogëluan,  dhe ai rivendosi Banjat e Neronit në 227 ose 229; rrjedhimisht, ato nganjëherë njihen edhe si Banjat e Aleksandrit pas tij. Ai zgjati rezidencën perandorake në Horti Lamiani me ndërtesa të hollësishme dhe krijoi Nymphaeum të Aleksandrit (i njohur si Trofetë e Marius) i cili ende qëndron në Piazza Vittorio Emanuele. Ky ishte burimi i madh që ai ndërtoi në fund të ujësjellësit Aqua Claudia.

Me pranimin e tij, ai uli pastërtinë e argjendit të denarit nga 46.5% në 43% - pesha aktuale e argjendit ra nga 1.41&nbsp;gram deri në 1.30&nbsp;gram; megjithatë, në vitin 229 ai rivlerësoi denarin, duke rritur pastërtinë dhe peshën e argjendit në 45% dhe 1.46&nbsp;gramë. Vitin pasues ai uli sasinë e metaleve bazë në denar ndërsa shtoi më shumë argjend, duke rritur pastërtinë dhe peshën e argjendit përsëri në 50.5% dhe 1.50&nbsp;gramë  Për më tepër, gjatë mbretërimit të tij taksat u lehtësuan; letërsia, arti dhe shkenca u inkurajuan;  dhe, për lehtësinë e njerëzve, zyrat e huasë u krijuan për huazimin e parave me një normë interesi të moderuar. 

Në çështjet fetare, Aleksandri ruajti një mendje të hapur. Sipas *Historia Augusta*, ai dëshironte t'i ngrinte një tempull Jezusit por u dekurajua nga priftërinjtë paganë; megjithatë, ky pretendim është i pabesueshëm pasi *Historia Augusta* konsiderohet e pabesueshme nga historianët, që përmban sasi të konsiderueshme informacioni që është i rremë dhe madje i shpikur, madje zgjatet deri kur është shkruar dhe numri i autorëve nga i cili është shkruar.   Ai lejoi të ndërtohej një sinagogë në Romë dhe ai i dha si dhuratë kësaj sinagogë një rrotull të Tevratit të njohur si Rrotulla Severus. 

Në çështjet ligjore, Aleksandri bëri shumë për të ndihmuar të drejtat e ushtarëve të tij. Ai konfirmoi se ushtarët mund të përmendnin këdo si trashëgimtarë në vullnetin e tyre, ndërsa civilët kishin kufizime të rrepta se kush mund të bëhej trashëgimtar ose të merrte një trashëgimi.  Ai gjithashtu konfirmoi që ushtarët mund të lirojnë skllevërit e tyre në testamentet e tyre,  mbrojnë të drejtat e ushtarëve në pronën e tyre kur ishin në fushatë,  dhe rikonfirmoi që pasuria e një ushtari të marrë në ose për shkak të shërbimit ushtarak ( *peculium i tij kastrense)* ) nuk mund të pretendohej nga askush tjetër, madje as nga babai i ushtarit. 

## Lufta Persiane 
Në tërësi, mbretërimi i Aleksandrit ishte i begatë deri në ngritjen e Sasanidëve  nën Ardashir I.  Në vitin 231 pas Krishtit, Ardeshir pushtoi provincat romake të lindjes, duke kapërcyer Mesopotaminë dhe duke depërtuar ndoshta deri në Siri dhe Kapadoki, duke detyruar nga i riu Aleksandër një përgjigje të fuqishme.  Për luftën që pasoi ka llogari të ndryshme. Sipas autoritetit më të detajuar, Herodianit, ushtritë romake pësuan një numër dështimesh dhe disfata poshtëruese,  ndërsa sipas Historia Augusta  si dhe dërgimit të vetë Aleksandrit në Senatin Romak, ai fitoi fitore të mëdha.  Duke e bërë Antiokinë bazën e tij, ai organizoi në vitin 233 një pushtim të trefishtë të Perandorisë Sasaneze ; në krye të trupit kryesor ai vetë përparoi për të rimarrë Mesopotaminë veriore, ndërsa një ushtri tjetër pushtoi Median përmes maleve të Armenisë dhe një e treta përparoi nga jugu në drejtim të Babilonisë . Ushtria më veriore fitoi disa suksese, duke luftuar në territorin malor të favorshëm për këmbësorinë romake, por ushtria jugore u rrethua dhe u shkatërrua nga harkëtarët e aftë të kuajve, dhe vetë Aleksandri u tërhoq pas një fushate të pavendosur, ushtria e tij e mbërthyer nga disiplinimi dhe sëmundjet.   Humbje të mëtejshme u pësuan nga ushtria veriore që tërhiqej në të ftohtin e egër të Armenisë ndërsa doli në pension në lagjet e dimrit, për shkak të një dështimi të paaftë për të vendosur linja adekuate furnizimi.   Akoma, Mesopotamia u rikthye dhe Ardashir nuk ishte më në gjendje të zgjasë pushtimet e tij, megjithëse djali i tij, Shapur, do të arrinte ndonjë sukses më vonë në shek. 

Megjithëse Sasanidët u kontrolluan për kohën,  sjellja e ushtrisë Romake tregoi një mungesë të jashtëzakonshme disipline. Në vitin 232, ndodhi një kryengritje në legjionin Sirian, i cili shpalli Taurinus perandor.  Aleksandri arriti të shtypte kryengritjen dhe Taurinus u mbyt ndërsa u përpoq të ikte përtej Eufratit .  Perandori u kthye në Romë dhe festoi një triumf në 233. 

## Disiplina ushtarake 
Sundimi i Aleksandrit u karakterizua gjithashtu nga një prishje e konsiderueshme e disiplinës ushtarake.  Në 228, Garda pretoriane vrau prefektin e tyre, Ulpian,  në prani të Aleksandrit. Aleksandri nuk mund ta ndëshkonte haptazi kryesuesin e trazirave dhe në vend të kësaj e largoi atë në postin nominal të nderit në Egjipt dhe më pas në Kretë, ku ai u "largua në heshtje nga rruga", ca kohë pasi entuziazmi ishte zbutur.  Ushtarët më pas zhvilluan një betejë tre-ditore kundër popullsisë së Romës dhe kjo betejë përfundoi pasi disa pjesë të qytetit u dogjën. 

Dio ishte ndër ata që dha një llogari mjaft kritike të disiplinës ushtarake gjatë kohës, duke thënë se ushtarët do të preferonin thjesht t'i dorëzoheshin armikut.  Jepen arsye të ndryshme për këtë çështje; Campbell tregon:"... rënia e prestigjit të dinastisë Severan, natyra e dobët e vetë Aleksandrit, i cili dukej se nuk ishte ushtar dhe se dominohej plotësisht nga këshillat e nënës së tij, dhe mungesa e suksesit të vërtetë ushtarak në një kohë gjatë së cilës perandoria po vinte nën presion në rritje". Nga ana tjetër, Herodiani ishte i bindur se "koprracia e perandorit (pjesërisht rezultat i lakmisë së nënës së tij) dhe ngadalësia për të dhuruar dhurues", ishin thelbësore në rënien e disiplinës ushtarake nën Aleksandrin. 

## Lufta gjermane 
Pas luftës persiane, Aleksandri u kthye në Antioki me Origjenin, një nga etërit e kishës së krishterë. Nëna e Aleksandrit, Julia Mamaea, i kërkoi Origenit që ta mësonte Aleksandrit për krishterimin . 

Ndërsa Aleksandri ishte duke u arsimuar në doktrinat e krishtera, pjesa veriore e perandorisë së tij po pushtohej nga fiset gjermanike dhe Sarmatiane. Një armik i ri dhe kërcënues filloi të shfaqej direkt pas suksesit të Aleksandrit në luftën persiane. Në vitin 234, barbarët kaluan Rhine dhe Danub, në një luzmë që shkaktoi alarm deri në Romë. Ushtarët që shërbenin nën Aleksandrin, tashmë të demoralizuar pas luftës së tyre të kushtueshme kundër Persianëve, ishin të pakënaqur më tej me perandorin e tyre, kur shtëpitë e tyre u shkatërruan nga pushtuesit barbarë. 

Ndërsa fjala për pushtimin u përhap, perandori mori vijën e frontit dhe shkoi në betejë kundër pushtuesve gjermanikë. Romakët u përgatitën shumë për luftën, duke ndërtuar një flotë, për të transportuar të gjithë ushtrinë. Sidoqoftë, në këtë pikë në karrierën e Aleksandrit, ai ende dinte pak për të qenë gjeneral. Për shkak të kësaj, ai shpresonte që thjesht kërcënimi i ushtrive të tij të ishte i mjaftueshëm për të bindur fiset armiqësore të dorëzoheshin.  Severus zbatoi një disiplinë të rreptë ushtarake në njerëzit e tij që ndezi një rebelim midis legjioneve të tij.  Për shkak të pësimit të humbjeve të mëdha kundër persëve dhe këshillës së nënës së tij, Aleksandri u përpoq të blinte fiset gjermane, në mënyrë që të fitonte kohë. 

Ishte ky vendim që rezultoi që legjionarët të shikonin me vëmendje Aleksandrin. Ata e konsideruan atë të pandershëm, dhe kishin frikë se ai ishte i papërshtatshëm për të qenë Perandor. Në këto rrethana, ushtria shpejt kërkoi të zëvendësonte Aleksandrin. 

Gaius Julius Verus Maximinus ishte opsioni tjetër më i mirë. Ai ishte një ushtar nga Trakia që kishte një reputacion të artë dhe po punonte shumë për të rritur statusin e tij ushtarak.  Ai ishte gjithashtu një njeri me forcë superiore personale, i cili u ngrit në pozicionin e tij të tanishëm, nga një prejardhje fshatare. Me përshëndetjet e Thrakasit erdhi fundi i Dinastisë Severan,  dhe, me armiqësinë në rritje të ushtrisë së Severus ndaj tij, rruga për vrasjen e tij u hap.

## Vdekja 
Aleksandri u detyrua të përballej me armiqtë e tij gjermanë në muajt e parë të vitit 235. Në kohën kur ai dhe nëna e tij mbërritën, situata ishte rregulluar dhe kështu nëna e tij e bindi atë që të shmangte dhunën, përpjekja për të korruptuar ushtrinë gjermane për t'u dorëzuar ishte mënyra më e ndjeshme e veprimit.  Sipas historianëve, ishte kjo taktikë e kombinuar me mosnënshtrimin nga njerëzit e tij, që shkatërroi reputacionin dhe popullaritetin e tij.  Alexander u vra në këtë mënyrë së bashku me nënën e tij në një rebelim të Legio XXII  në Moguntiacum (Mainz), ndërsa në një takim me gjeneralët e tij.  Këto atentate i siguruan fronin Maksiminit.  Ai vdiq pas një rregulli prej 13 vjet e 9 ditësh.   

Lampridius dokumenton dy teori që shtjellojnë vrasjen e Severus. I pari pretendon se pakënaqësia e Mamaea ishte motivi kryesor prapa vrasjes. Sidoqoftë, Lampridius e bën të qartë se ai është më mbështetës i një teorie alternative, se Aleksandri u vra në Sicili (i vendosur në Britani). 

Kjo teori thotë se, në një çadër të hapur pas drekës së tij, Aleksandri po konsultohej me trupat e tij të nënshtruara, të cilët e krahasuan atë me kushëririn e tij Elagabalus, Perandorin përçarës dhe jopopullor, vetë vrasja e të cilit i hapi rrugën mbretërimit të Aleksandrit. Një shërbëtor gjerman hyri në çadër dhe filloi thirrjen për vrasjen e Aleksandrit, në të cilën pikë shumë prej trupave u bashkuan në sulm. Shoqëruesit e Aleksandrit luftuan kundër trupave të tjera, por nuk mundën të mbajnë forcën e kombinuar të atyre që kërkojnë vrasjen e Perandorit. Brenda pak minutash, Aleksandri kishte vdekur. Nëna e tij Julia Mamaea ishte në të njëjtën tendë me Aleksandrin dhe shumë shpejt ra viktimë e të njëjtit grup vrasësish. 

Trupi i Aleksandrit u varros së bashku me trupin e nënës së tij Julia Manaea në një mauzole në Romë. Mauzoleumi aktual, i quajtur Monte di Grano, është i treti për nga madhësia në Romë pas atyre të Hadrianit dhe Augustit . Stillshtë ende e dukshme në Piazza dei Tribuni, në zonën Quadraro në Romë, ku i ngjan një tumë të madhe toke. Sarkofagu i madh i gjetur brenda varrit në shekullin e 16-të dhe që përmbante eshtrat e perandorit, është në Muzeun Palazzo dei Conservatori në Romë. Sipas disa burimeve brenda të njëjtit sarkofag në 1582 u gjet një urnë e çmuar qelqi, Portland Vase, aktualisht e ekspozuar në Muzeun Britanik në Londër.

## Trashëgimi 
parapamje| Paraqitja e shekullit të 15-të të Severus Aleksandrit
Vdekja e Aleksandrit shënoi fundin e dinastisë Severan . Ai ishte i fundit nga perandorët sirianë dhe perandori i parë që u përmbys nga pakënaqësia ushtarake në një shkallë të gjerë.  Pas vdekjes së tij politikat e tij ekonomike u hoqën plotësisht, dhe monedha romake u zhvlerësua; kjo sinjalizoi fillimin e periudhës kaotike të njohur si Kriza e Shekullit të Tretë, e cila e çoi perandorinë në prag të kolapsit. 

Vdekja e Aleksandrit në duart e trupave të tij mund të shihet gjithashtu si paralajmëruese e një roli të ri për perandorët Romakë. Megjithëse ata ende nuk pritej të luftonin personalisht në betejë gjatë kohës së Aleksandrit, perandorët pritej gjithnjë e më shumë të shfaqnin aftësi të përgjithshme në punët ushtarake.  Kështu, marrja e Aleksandrit nga këshillat e nënës së tij për të mos u përfshirë në betejë, metodat e tij të pandershme dhe jo-ushtarake për të trajtuar kërcënimin gjermanik dhe dështimi relativ i fushatës së tij ushtarake kundër persëve u konsideruan të gjitha shumë të papranueshme nga ushtarët.  Në të vërtetë, Maximinus ishte në gjendje të përmbysë Aleksandrin duke "harpuar përsosmërinë e tij ushtarake në krahasim me atë frikacak të dobët".  Megjithatë, duke arroguar fuqinë për të rrëzuar perandorin e tyre, legjionet hapën rrugën për një gjysmë shekulli të një kaosi të përhapur dhe paqëndrueshmërie.

Megjithëse Senati shpalli perandorin dhe sundimi i tij ishte i mallkuar pas raportit të vdekjes së tij dhe ngritjes së një perandori zëvendësues, Aleksandri u hyjnizua pas vdekjes së Maximinus në 238.  *Memoriae e* tij damnatio u ndryshua gjithashtu pas vdekjes së Maximinus.

Ndoshta trashëgimia e tij më e prekshme ishte shfaqja në Shekullin e 16-të të 'vazos Barberini'. Kjo gjoja u gjet në mauzoleun e Perandorit Romak Aleksandër Severus dhe familjes së tij në Monte Del Grano . Zbulimi i vazos është përshkruar nga Pietro Santi Bartoli dhe referuar në faqen 28 të një libri mbi Vazon Portland.  Pietro Bartoli tregon se vazoja përmbante hirin e Severus Aleksandrit. Sidoqoftë, kjo së bashku me interpretimet e skenave të përshkruara janë burim i teorive të panumërta dhe 'fakteve' të diskutueshme. Vazoja kaloi nëpër duart e Sir William Hamilton Ambasadorit në Oborrin Mbretëror në Napoli dhe më vonë iu shit Dukës dhe Dukeshës së Portland, dhe më pas është njohur si vazo Portland .  Pas dëmtimit katastrofik në 1845, kjo vazo (1-25BC) është rindërtuar tre herë dhe banon në Muzeun Britanik . Vazoja e Portland vetë u huazua dhe u kopjua afër nga Josiah Wedgewood i cili duket se ka shtuar një modesti modeste. Vazoja formoi bazën e Jasperware .
parapamje| Vazo Portland

## Jeta personale 
majtas|parapamje|200x200px| Denari i Sallustia Orbiana. Mbishkrimi: SHITJE. BARBIA ORBIANA AVG.
Gruaja e tij e parë ishte Sallustia Orbiana, *Augusta*, me të cilën ai u martua në 225 kur ajo ishte 16 vjeç. Martesa e tyre u rregullua nga nëna e Aleksandrit, Mamaea.  Sipas historianit Herodian, sidoqoftë, posa Orbiana mori titullin *Augusta*, Mamaea u bë gjithnjë e më xheloze dhe e inatosur ndaj gruas së Aleksandrit për shkak të dëshirës së tepërt të Mamaea për të gjithë titujt mbretërorë femra.  Aleksandri u divorcua dhe internoi Orbiana në 227, pasi babai i saj, Seius Sallustius, u ekzekutua pasi u akuzua për tradhti. 

Sipas *Historia Augusta*, Aleksandri u martua me Sulpicia Memmia, një anëtare e një prej familjeve më të lashta Patriciane në Romë dhe një vajzë me një burrë me gradë konsullore; gjyshi i saj quhej *Catulus* . Ajo përmendet si gruaja e tij vetëm në këtë tekst të mëvonshëm, kështu që martesa është vënë në dyshim.  

Aleksandri nuk bëri asnjë fëmijë.

Sipas *Historia Augusta*, një vepër e vonë romake që përmban biografitë e perandorëve dhe të tjerëve dhe që konsiderohet nga studiuesit si një vepër me besueshmëri të dyshimtë historike,  Aleksandri lutej çdo mëngjes në kishëzën e tij private. Ai ishte jashtëzakonisht tolerant ndaj hebrenjve dhe të krishterëve. Ai vazhdoi të gjitha privilegjet ndaj hebrenjve gjatë mbretërimit të tij,   dhe Historia e Augustit tregon se Aleksandri vendosi imazhe të Abrahamit dhe Jezusit në oratorinë e tij, së bashku me hyjnitë e tjera romake dhe figurat klasike.  

Gjithashtu sipas *Historia Augusta*, "dëfrimi kryesor i Aleksandrit konsistonte në vënien e qenve të rinj në lojë me derra të vegjël".  Herodiani e portretizon atë si një djalë të nënës .

## Paraardhësi 
## Severan dynasty family tree 
## Shiko gjithashtu 
* Pema familjare e dinastisë Severan

## Referime 
 

## Bibliografi 
### Primare 
* Cassius Dio, *Histori Romake, Libri 80*
* Herodian, *Historia Romake, Libri 6*
* Historia Augusta, *Jeta e Severus Aleksandrit*
* Aurelius Victor, *Epitome de Caesaribus* 
* Joannes Zonaras, Ekstrakt i Përmbledhjes së Historisë : *Zonaras: Alexander Severus te Diokleciani: 222–284*
* Zosimus, *Historia Nova*

### Sekondare 
*  
* Birley, AR, *Septimius Severus: Perandori Afrikan*, Routledge, 2002
* 978-0-521-84026-2 
* Groebe, Paul, "Aurelius 221 ", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft ( RE, PW ), vëllimi II.2, Shtutgart, 1896, kolonat 2526-2542.
* 978-1-84885-362-1 
* Jugore, Pat. *Perandoria Romake nga Severus në Kostandinin*, Routledge, 2001
* Gibbon. Edward *Decline & Fall of the Empire Empire* (1888)
* Campbell, JB, *Perandori dhe Ushtria Romake 31 para KrishtitAD 235*, Clarenden, 1984
* Wells, Colin, *The Roman Empire*, Harvard University Press, 1997
*  Ky artikull përfshin tekst nga një botim tani në   Megjithëse disa fraza duket se janë kopjuar nga kjo enciklopedi, të gjitha ato u atribuohen këtu burimeve kryesore.

## Linqe te jashtme 
*  
* Severus Alexander në NumisWiki
* Monedhat e Severus Alexander