Europa (hënë)

{{Infobox planet
|name=Europa
|rotation=Sinkron
|surface_area= (0.061 Toka)
|volume= (0.015 Toka)
|mass= (0.008 Toka)
|moment_of_inertia_factor= (afërsisht)
|escape_velocity=
|axial_tilt=0.1°
|group=Hënat Galilease
|albedo=0.67&nbsp;±&nbsp;0.03
|magnitude=5.29
|adjectives=European
|named_after=Ευρώπη *Eyrōpē*
|image=Europa-moon-with-margins.jpg
|caption=Hemisfera zvarritëse e Europës me ngjyrë të përafërt natyrale. Krateri i shquar në pjesën e poshtme të djathtë është Pwyll dhe rajonet e errëta janë zona ku sipërfaqja e akullit me ujë kryesisht e Evropës ka një përmbajtje më të lartë mineralesh. E fotografuar më 7 shtator 1996 nga anija kozmike Galileo.
|bgcolour=#a0ffa0
|discoverer=Galileo GalileiSimon Marius
|orbit_ref=
|inclination=0.470° (to Jupiter's equator)1.791° (ekliptike)
|eccentricity=0.009
|apoapsis=
|period=}}
**Europa**, ose **Jupiter II**, është më e vogla nga katër hënat Galilease që rrotullohen rreth Jupiterit dhe e gjashta më e afërt me planetin nga të gjitha 79 hënat e tjera të tij. Ajo është gjithashtu hëna e gjashtë për nga madhësia në Sistemin Diellor. Europa u zbulua në vitin 1610 nga Galile Galileu dhe u emërua pas Europa, nëna fenikase e mbretit Minos të Kretës dhe dashnorja e Zeusit (ekuivalenti grek i perëndisë romake Jupiter).

Pak më e vogël se Hëna e Tokës, Europa është bërë kryesisht prej shkëmbi silikat dhe ka një kore akulli uji dhe ndoshta një bërthamë hekuri-nikeli. Ka një atmosferë shumë të hollë, e përbërë kryesisht nga oksigjeni. Sipërfaqja e saj është e strijuar nga çarje dhe vija, por krateret janë relativisht të pakta. Përveç vëzhgimeve të teleskopit të lidhur me Tokën, Europa është ekzaminuar nga një sërë fluturimesh të sondave hapësinore, e para që ndodhi në fillim të viteve 1970.

Europa ka sipërfaqen më të lëmuar të çdo objekti të njohur të ngurtë në Sistemin Diellor. Rinia e dukshme dhe butësia e sipërfaqes kanë çuar në hipotezën se një oqean prej uji që ekziston nën sipërfaqen e saj, e cila mund të strehojë jetë jashtëtokësore. Modeli mbizotërues sugjeron që nxehtësia nga përkulja e baticës bën që oqeani të mbetet i lëngët dhe drejton lëvizjen e akullit të ngjashëm me tektonikën e pllakave, duke thithur kimikate nga sipërfaqja në oqeanin poshtë. Kripa e detit nga një oqean nën sipërfaqe mund të jetë duke mbuluar disa tipare gjeologjike në Evropë, duke sugjeruar që oqeani po ndërvepron me dyshemenë e detit. Kjo mund të jetë e rëndësishme për të përcaktuar nëse Europa mund të jetë e banueshme. Përveç kësaj, Teleskopi Hapësinor Hubble zbuloi tufa avulli uji të ngjashme me ato të vëzhguara në hënën e Saturnit Enceladus, të cilat mendohet se shkaktohen nga kriogejzerë që shpërthejnë.  Në maj 2018, astronomët siguruan prova mbështetëse të aktivitetit të pendës së ujit në Evropë, bazuar në një analizë të azhurnuar të të dhënave të marra nga sonda hapësinore *Galileo*, e cila rrotulloi rreth Jupiterit nga 1995 në 2003. Një aktivitet i tillë i pendës mund të ndihmojë studiuesit në një kërkim të jetës nga oqeani nëntokësor Europan pa pasur nevojë të ulen në hënë. 

## Zbulimi dhe emërtimi 
Europa, së bashku me tre hënat e tjera të mëdha të Jupiterit, Io, Ganimedi dhe Callisto, u zbulua nga Galileo Galilei më 8 Janar 1610,  dhe ndoshta në mënyrë të pavarur nga Simon Marius. Vëzhgimi i parë i raportuar i Io-së dhe Europës u bë nga Galilei në 7 janar 1610, duke përdorur një teleskop refraktues të zmadhimit 20 × në Universitetin e Padovës. Sidoqoftë, në atë vëzhgim, Galileo nuk mund të ndante Io dhe Europa për shkak të zmadhimit të ulët të teleskopit të tij, kështu që të dy u regjistruan si një pikë e vetme drite. Të nesërmen, 8 janar 1610 (e përdorur si datë zbulimi për Evropën nga NjAB), Io dhe Europa u panë për herë të parë si trupa të veçantë gjatë vëzhgimeve të Galileos mbi sistemin e Jupiterit.

## Referime 
## Shpjegime