Fatimitët

**Hilafeti Fatimid** (Arabisht: الخلافة الفاطمية, *al-Ḫilāfa al-Fātimiyya*) ishte një kalifat shiit ismailit që përfshinte një zonë të madhe të Afrikës së Veriut, nga Deti i Kuq në lindje deri në Oqeanin Atlantik në perëndim. Fatimidët, një dinasti me origjinë arabe, e gjurmojnë prejardhjen e tyre tek vajza e Muhamedit, Fatime dhe burri i saj Ali ibn Ebi Talib, imami i parë shiit. Fatimidët u pranuan si imamët e ligjshëm nga komunitete të ndryshme ismaili, por edhe në shumë vende të tjera myslimane, duke përfshirë Persinë dhe rajonet ngjitur.  Me origjinë gjatë Kalifatit Abasid, Fatimidët pushtuan Tunizinë dhe themeluan qytetin "el-Mahdije" (arabisht: المهدية‎). Dinastia shiite sundoi territoret përgjatë bregut të Mesdheut të Afrikës dhe përfundimisht e bëri Egjiptin qendrën e kalifatit. Në kulmin e tij, kalifati përfshinte – përveç Egjiptit – zona të ndryshme të Magrebit, Sudanit, Siçilisë, Levantit dhe Hixhazit.

Fatimidët pretendonin prejardhjen nga Fatimeja, vajza e profetit islam Muhamed. Dinastia u themelua në vitin 909 të erës sonë nga kalifi Abdallah el-Mahdi Billah, i cili e legjitimoi pretendimin e tij nëpërmjet prejardhjes nga Muhamedi me anë të vajzës së tij dhe burrit të saj Aliut, imamit të parë shiit, prandaj emri arabisht: فاطمي‎, romanizuar: *fāṭyy* , ndezur. 'mbiemër relativ i "Fāṭima"'. Midis 902 dhe 909 themelimi i shtetit Fatimid ishte realizuar nga Berberët Kutama, pushtimi i të cilëve i Ifrikija rezultoi në themelimin e Kalifatit. Pas pushtimit të Ifriqiya, mbretëria e Rustamidëve ishte pushtuar gjithashtu në rrugën për në Sixhilmasa, ku Abdallāh el-Mahdi Billa, i cili në atë kohë ishte i burgosur, u lirua dhe më pas u pranua si Imam i lëvizjes, duke u bërë kalifi i parë dhe themeluesi i dinastia sunduese. Në vitin 921, qyteti el Mehdije u krijua si kryeqytet. Në vitin 948, ata e zhvendosën kryeqytetin e tyre në el-Mansurije, afër Kairouan. Në vitin 969, ata pushtuan Egjiptin dhe në 973 vendosën Kajron si kryeqytetin e kalifatit të tyre. Egjipti u bë qendra politike, kulturore dhe fetare e perandorisë së tyre, e cila zhvilloi një kulturë të re dhe "indigjene arabe".

Kalifët Fatimidë i përkisnin degës ismaili të Islamit Shi'it, ashtu si edhe udhëheqësit e dinastisë. Ekzistenca e kalifatit shënoi të vetmen herë kur pasardhësit e Aliut dhe Fatimes u bashkuan në çfarëdo shkalle (përveç periudhës së fundit të Kalifatit Rashidun nën vetë Aliun nga viti 656 deri në vitin 661). Emri "fatimid" i referohet Fatimes dhe autorët orientalistë ndonjëherë përdorin termin e veçantë Fatimi (ose "Fatimite") për t'iu referuar subjekteve të kalifatit.

Pas pushtimeve të tij fillestare, kalifati shpesh lejoi një shkallë të tolerancës fetare ndaj sekteve joshiite të Islamit, si dhe ndaj jehudëve dhe krishterëve. Megjithatë, udhëheqësit e saj bënë pak përparim në bindjen e popullsisë egjiptiane për të adoptuar besimet e saj fetare.

Gjatë fundit të shekullit të njëmbëdhjetë dhe të dymbëdhjetë, kalifati Fatimid ra me shpejtësi dhe në vitin 1171, Seladini pushtoi territorin e tij. Ai themeloi dinastinë Ejubid dhe inkorporoi shtetin Fatimid në sferën nominale të autoritetit të Kalifatit Abasid.

## Shih edhe 
* Emevitët
* Rashidun

## Referime