Teoria e formave

Teoria e Formave ose teoria e Ideve është një teori filozofike, koncept ose botëkuptim, që i atribuohet Platonit, se bota fizike nuk është aq reale apo e vërtetë sa idetë e përjetshme, absolute, të pandryshueshme. Sipas kësaj teorie, idetë në këtë kuptimi, i shkruar me shkronja të mëdha dhe i përkthyer si "Ide" ose "Forma", janë esencat jofizike të të gjitha gjërave, prej të cilave objektet dhe materia në botën fizike janë thjesht imitime. Platoni flet për këto entitete vetëm përmes personazheve (kryesisht Sokratit) të dialogëve të tij i cili nganjëherë sugjeron që këto Forma janë objektet e vetme të studimit që mund të ofrojnë njohuri. Vetë teoria kontestohet nga dialogët e Platonit dhe është një pikë e përgjithshme e polemika në filozofi. Sidoqoftë, teoria konsiderohet të jetë një zgjidhje klasike e problemit të universaleve

Koncepti i hershëm grek i formës i paraprin përdorimit filozofik të dëshmuar dhe përfaqësohet nga një numër fjalësh që kanë të bëjnë kryesisht me shikimin, shikimin dhe pamjen. Platoni i përdor këto aspekte të shikimit dhe pamjes nga koncepti i hershëm grek i formës në dialogun e tij për të shpjeguar Format dhe të Mirën

[Format]

Kuptimi origjinal i termit (eidos), "formë e dukshme", dhe termat përkatës formë (morphē), "formë" dhe (fenomen), "paraqitje", nga (phainō), "shkëlqim", indo-evropian * bʰeh₂- ose * bhā- qëndroi i qëndrueshëm gjatë shekujve deri në fillimin e filozofisë perëndimore, kur ata u bënë të dyshimtë, duke marrë kuptime filozofike shtesë të specializuara. Platoni përdori termat eidos dhe ide në mënyrë të njëjtë

Filozofët para-sokratistë, duke filluar me Thales, vunë re se pamja ndryshon dhe filluan të pyesin se cila është gjëja që ndryshon "me të vërtetë". Përgjigja ishte substanca, e cila qëndron nën ndryshimet dhe është gjëja ekzistuese që po shihet. Statusi i paraqitjeve tani u vu në pikëpyetje. Cila është forma në të vërtetë dhe si lidhet ajo me substancën?

Format shpjegohen në dialogët dhe fjalimin e përgjithshëm të Platonit, në atë që çdo objekt ose cilësi në realitet ka një formë: qen, qenie njerëzore, male, ngjyra, guxim, dashuri dhe mirësi. Formulari i përgjigjet pyetjes: "Çfarë është ajo?" Platoni po shkonte një hap më tej dhe po pyeste se çfarë është vetë Forma. Ai supozoi se objekti ishte në thelb ose "me të vërtetë" Forma dhe se fenomenet ishin thjesht hije që imitonin Formën; dmth portretizimet momentale të Formës në rrethana të ndryshme. Problemi i universaleve - si mundet që një gjë në përgjithësi të jetë shumë gjëra në veçanti - u zgjidh duke supozuar se Forma ishte një gjë e veçantë njëjës, por shkaktoi përfaqësime shumës të vetvetes në objekte të veçanta. Për shembull, në dialogun Parmenides, Sokrati thotë: "As, përsëri, nëse një person do të tregonte se gjithçka është një duke marrë një, dhe në të njëjtën kohë shumë duke marrë pjesë nga shumë, do të ishte shumë e habitshme. Por nëse ai do të më tregonte se absolutja ishte shumë, ose absolutja shumë, unë duhet të habitem vërtet. "Lënda konsiderohet e veçantë në vetvete. Për Platonin, format, siç është bukuria, janë më reale se çdo objekt që i imiton ato. Megjithëse format janë të përjetshme dhe të pandryshueshme, gjërat fizike janë në një ndryshim të vazhdueshëm të ekzistencës. Aty ku format janë përsosje e pakualifikuar, gjërat fizike janë të kualifikuara dhe të kushtëzuara

Këto Forma janë esencat e objekteve të ndryshme: ato janë ato pa të cilat një gjë nuk do të ishte lloji i gjërave që janë. Për shembull, ka tabela të panumërta në botë, por forma e tryezësisë është në thelb; është thelbi i të gjithë atyre. Sokrati i Platonit vlerësoi se bota e Formave është transhendente në botën tonë (botën e substancave) dhe gjithashtu është baza thelbësore e realitetit. Super-ordinuar për materien, Format janë më të pastrat nga të gjitha gjërat. Për më tepër, ai besonte se njohuria / inteligjenca e vërtetë është aftësia për të kapur botën e Formave me mendjen e dikujt.

Një formë është aspatiale (transcendente ndaj hapësirës) dhe atemporale (transcendente ndaj kohës). Në botën e Platonit, kohore do të thotë se ajo nuk ekziston brenda asnjë periudhe kohore, përkundrazi siguron bazën formale për kohën. Prandaj zyrtarisht arsyeton fillimin, vazhdimin dhe mbarimin. Nuk është as e përjetshme në kuptimin e ekzistencës përgjithmonë, as e vdekshme, me kohëzgjatje të kufizuar. Ekziston krejtësisht transhendente ndaj kohës. Format janë hapësinore në atë që nuk kanë dimensione hapësinore, dhe kështu nuk kanë orientim në hapësirë, madje as (si pika) nuk kanë një vendndodhje. Ata janë jo fizikë, por nuk janë në mendje. Format janë ekstra-mendore (d.m.th. reale në kuptimin më të ngushtë të fjalës).

Një Formë është një "projekt" objektiv i përsosmërisë. Format janë paraqitje perfekte dhe të pandryshueshme të objekteve dhe cilësive. Për shembull, Forma e bukurisë ose Forma e një trekëndëshi. Për formën e një trekëndëshi themi se ka një trekëndësh të vizatuar në një dërrasë të zezë. Trekëndëshi është një poligon me 3 brinjë. Trekëndëshi siç është në dërrasën e zezë është larg perfekt. Sidoqoftë, është vetëm kuptueshmëria e formës "trekëndëshi" që na lejon të dimë se vizatimi në dërrasë është një trekëndësh, dhe forma "trekëndëshi" është i përsosur dhe i pandryshueshëm. Është saktësisht e njëjta herë kur dikush vendos ta konsiderojë atë; megjithatë, koha ndikon vetëm në vëzhgues dhe jo në trekëndëshin. Nga kjo rrjedh se të njëjtat atribute do të ekzistonin për Formën e bukurisë dhe për të gjitha Format

Platoni shpjegon se si ne jemi gjithmonë shumë hapa larg nga ideja ose Forma. Ideja e një rrethi perfekt mund të ketë përcaktimin, të folurit, shkrimin dhe vizatimin rreth qarqeve të veçanta që janë gjithmonë hapa larg nga qenia aktuale. Rrethi perfekt, pjesërisht i përfaqësuar nga një vijë e lakuar dhe një përkufizim i saktë, nuk mund të vizatohet. Edhe raporti i pi është një numër iracional, që vetëm pjesërisht ndihmon për të përshkruar plotësisht rrethin perfekt. Ideja e rrethit perfekt zbulohet, nuk shpiket