Sllavofilia

[parapamje|266x266px|Stema e [Perandoria Ruse|perandorisë ruse.]]
**Sllavofilia** (rusisht: *Slavjanofilʹstvo*) është lëvizja kundërrevolucionare qendrore në mes të shekullit të 19-të në Rusi. Kundërrevolucionar në kuptimin që u kundërshtoi shtetit Petrin dhe ndikimet modernizuese në Shqipëri. Sllavofilët kundërshtuan ndikimet e botevështrimi perëndimore në Rusi. Në varësi të kontekstit historik, e kundërta e sllavofilisë mund të shihet si sllavofobia (një frikë nga kultura sllave) ose gjithashtu ajo që disa intelektualë rusë (si Ivan Aksakov ) e quajtën "zapadnichestvo(perëndimizëm). 

## Historia 
Sllavofilia, si një lëvizje intelektuale, u zhvillua në Rusinë e shekullit të 19-të. Në një farë kuptimi, kishte jo një, por shumë lëvizje sllavofile ose shumë degë të së njëjtës lëvizje. Disa ishin të majtë dhe vunë në dukje se idetë progresive si demokracia ishin thelbësore në përvojën ruse, siç dëshmohet nga ajo që ata konsideronin të ishte demokracia e përafërt e Novgorodit mesjetar. Disa ishin të djathtë dhe vunë në dukje traditën shekullore të carit autokratik si thelbin e natyrës ruse.

Sllavofilët ishin të vendosur të mbronin atë që ata besonin se ishin tradita dhe kulturë unike ruse. Duke vepruar kështu, ata hodhën poshtë individualizmin. Roli i Kishës Ortodokse Ruse u pa nga ata si më domethënës se roli i shtetit. Socializmi u kundërshtua nga sllavofilët si një mendim i huaj, dhe mistika ruse u preferua mbi "racionalizmin perëndimor. Jeta rurale u vlerësua nga lëvizja, e cila kundërshtoi industrializimin dhe zhvillimin urban, dhe mbrojtja e " mirit " (bota ose populli) shihej si një masë e rëndësishme për të parandaluar rritjen e klasës punëtore. 

Lëvizja filloi në Moskë në vitet 1830. Duke u mbështetur në veprat e Etërve të Kishës Greke, filozofi Aleksey Khomyakov (1804–60) dhe kolegët e tij të devotshëm ortodoksë përpunuan një doktrinë tradicionaliste që pretendonte se Rusia ka mënyrën e saj të veçantë, e cila duhet të shmangë imitimin e institucioneve "perëndimore". Sllavofilët rusë kritikuan modernizimin e Pjetrit të Madh dhe Katerinës së Madhe, dhe disa prej tyre madje adoptuan veshjen tradicionale para-Petrine.

## Doktrina 
Doktrinat e Aleksey Khomyakov, Ivan Kireyevsky (1806-56), Konstantin Aksakov (1817-60) dhe sllavofilë të tjerë patën një ndikim të thellë në kulturën ruse, duke përfshirë shkollën e arkitekturës së Rilindjes Ruse, Pesë kompozitorët rusë, romancierin Nikolai Gogol., poeti Fjodor Tyutchev dhe leksikografi Vladimir Dahl. Lufta e tyre për pastërtinë e gjuhës ruse kishte diçka të përbashkët me pikëpamjet asketike të Leo Tolstoit. Doktrina e sobornostit, termi për unitet organik, integrim, u krijua nga Kireyevsky dhe Khomyakov. Sipas Khomyakov, Kisha Ortodokse kombinon organikisht në vetvete parimet e lirisë dhe unitetit, por Kisha Katolike postulon unitetin pa liri, dhe në protestantizëm, përkundrazi, liria ekziston pa unitet.  Ishte për të nënvizuar nevojën për bashkëpunim mes njerëzve, në kurriz të individualizmit, mbi bazën që grupet kundërshtare fokusohen në atë që është e përbashkët mes tyre. Në shoqërinë ruse të kohës së tyre, sllavofilët panë sobornost ideal në fshatarët obshchina. Ky i fundit njohu primatin e kolektivitetit, por garantoi integritetin dhe mirëqenien e individit brenda atij kolektivi.

Në sferën e politikës praktike, sllavofilizmi u shfaq si një lëvizje pansllaviste për bashkimin e të gjithë popullit sllav nën udhëheqjen e carit rus dhe për pavarësinë e sllavëve të Ballkanit nga sundimi osman. Lufta Ruso-Turke, 1877-1878, zakonisht konsiderohet si pikë e lartë e këtij sllavofilisti militant, siç shpjegohet nga komandanti karizmatik Mihail Skobelev. Sllavofilët klasikë besonin se "sllavizmi", i pretenduar nga lëvizja sllavofile, identiteti i përbashkët për të gjithë njerëzit me origjinë sllave, bazohet në fenë ortodokse lindore.

Perandoria Ruse, përveçse rusët, sundonte mbi miliona ukrainas, polakë dhe bjellorusë, të cilët kishin identitetet, traditat dhe fetë e tyre kombëtare. Ndaj ukrainasve dhe bjellorusëve, sllavofilët zhvilluan pikëpamjen se ata ishin pjesë e të njëjtit komb "rus të madh", bjellorusët ishin "rusët e bardhë" dhe ukrainasit "rusët e vegjël". Mendimtarët sllavofilë si Mikhail Katkov besonin se të dy kombet duhet të sundoheshin nën udhëheqjen ruse dhe ishin një pjesë thelbësore e shtetit rus. Në të njëjtën kohë, ata kishin një marrëdhënie te komplikuara me ukrainasit dhe bjelloruset,  Sllavofilë të tjerë, si Ivan Aksakov, njohën të drejtën e ukrainasve për të përdorur gjuhën ukrainase, por e panë atë si krejtësisht të panevojshme dhe të dëmshme.  Aksakov, megjithatë, pa një përdorim praktik të gjuhës "maloruse": do të ishte e dobishme në luftën kundër "elementit civilizues polak në provincat perëndimore".  Vetë emri sllavofile tregonte se karakteristikat e sllavëve bazoheshin në përkatësinë e tyre etnike, por në të njëjtën kohë, sllavofilët besonin se ortodoksia ishte e barabartë me sllavinë. Ky besim u përgënjeshtrua nga vetë ekzistenca e polakëve brenda Perandorisë Ruse, të cilët, megjithëse kishin origjinë sllave, ishin gjithashtu thellësisht katolikë romakë, besimi katolik që përbën një nga vlerat thelbësore të identitetit kombëtar polak.  Gjithashtu, ndërsa sllavofilët lavdëronin udhëheqjen e Rusisë mbi kombet e tjera me origjinë sllave, vetë identiteti i polakëve bazohej në kulturën dhe vlerat e Evropës Perëndimore dhe rezistenca ndaj Rusisë shihej prej tyre si rezistencë ndaj diçkaje që përfaqësonte një mënyrë jetese të huaj.  Si rezultat, sllavofilët ishin veçanërisht armiqësorë ndaj kombit polak, shpesh duke e sulmuar atë emotionalist në shkrimet e tyre. Marrëdhënie e tyre me ukrainasit ishte i ngjashëm, sepse ata e konsideronin ukrainasit midis lindjes dhe perëndimit. 
## Pas fundin e robërisë 
Pas shfuqizimit të skllavërisë në Rusi dhe përfundimit të kryengritjes në Poloni, mendimtarët e rinj sllavofile u shfaqën në vitet 1870 dhe 1880, të përfaqësuar nga studiues si Nikolai Danilevsky, i cili shpjegoi një pikëpamje të historisë si rrethore dhe Konstantin Leontiev . 

Danilevsky promovoi autokracinë dhe ekspansionin imperialist si pjesë e interesit kombëtar rus. Leontiev besonte në një shtet policor për të parandaluar ndikimet evropiane që të arrijnë Rusinë. 

## *Pochvennichestvo* 
Shkrimtarët e mëvonshëm Fjodor Dostojevski, Konstantin Leontyev dhe Nikolay Danilevsky zhvilluan një version të veçantë konservator të sllavofilizmit, *Pochvennichestvo* (nga fjala ruse për *tokë* ). Mësimi, siç artikulohet nga Konstantin Pobedonostsev ( Ober-Prokuror i Kishës Ortodokse Ruse), u miratua si ideologjia zyrtare cariste gjatë mbretërimit të Aleksandrit III dhe Nikollës II . Edhe pas Revolucionit Rus të vitit 1917, ai u zhvillua më tej nga filozofët fetarë emigrantë si Ivan Ilyin (1883–1954). 

.

## Shiko gjithashtu 
* pansllavizmi
* Lista e sllavofilëve rusë të shekullit të 19-të
* Sllavofobia
* Filozofia ruse
* Rusifikimi
* Nacionalizmi romantik
* Sarmatianizmi

## Referime