Paktet e Tiranës

**Paktet e Tiranës** përfshijnë **Paktin e Parë të Tiranës (1926) dhe Paktin e Dytë të Tiranës (1927)** që u nënshkruan në Tiranë midis Shqipërisë dhe Italisë, me fokus ekonominë dhe ushtrinë shqiptare. Ato lejuan Italinë të fitonte pushtetin mbi vendin dhe të bashkohej me Fuqitë e Boshtit .

## Sfondi 
### Shqipëria 1920-1930 
parapamje| Flamuri i Mbretërisë Shqiptare (1928-1934)
majtas|parapamje|198x198px| Ahmet Zogu, i njohur si Mbreti Zog I, Mbreti i Shqiptarëve (1895-1961)
Që të dy Traktatet e Tiranës u nënshkruan mes Shqipërisë dhe Italisë. Në atë kohë vendi i Shqipërisë ishte nën mbretërimin e Zogut I të Shqipërisë, i njohur në shqip si mbreti i shqiptarëve, *Mbreti i Shqiptarëve.* Në vitin 1925, Ahmet Zogu, u zgjodh president për shtatë vjet dhe më 1 shtator 1928, gjatë ceremonisë së betimit e shpalli veten Mbret.  Duke qenë mbreti i parë dhe i fundit i kombit shqiptar, ai i shërbeu vendit nga viti 1922 deri sa u arratis në Londër gjatë fillimit të Luftës së Dytë Botërore në vitin 1939. Shqipëria mendohej nga Italia si portali për pjesën tjetër të vendeve të Ballkanit, Greqisë dhe vendeve të Lindjes së Afërt.  Në maj të vitit 1925, Shqipëria pranoi propozimin e italianëve dhe u themelua Banka Kombëtare Shqiptare. Ajo veproi si thesari i vendit pavarësisht se kontrollohej vetëm nga bankat italiane.  Për herë të parë, Shqipëria ka prerë monedhën e saj kombëtare. Propozimi erdhi me një hua pesëvjeçare ekuivalente prej rreth 2 milionë paund të asaj kohe.  Që në fillim, duke marrë pushtetin si mbret i shqiptarëve, Zogu donte:

# Zhvillimi i ekonomisë shqiptare.
# Legjitimoni pushtetin e vendit dhe sovranitetin e tij.
# Të arrijë njohjen e qeverisë së tij nga shtetet fqinje.  Gjatë kësaj kohe, marrëdhëniet italo-shqiptare favorizoheshin gjithnjë e më shumë nga Italia. Musolini kishte dy orientime për të ardhmen e Shqipërisë.  Ajo e shtyu Tiranën të pranonte oficerë italianë dhe anëtarë të rangut në ushtrinë dhe policinë e tyre 

Marrëveshja u shoqërua me dispozita parash për Mbretin duke e bërë më tërheqës për të nënshkrimin e tij duke shfrytëzuar dëshpërimin e tij.  Në Romë, një ministri u krijua posaçërisht për të kontrolluar çështjet shqiptare dhe konti Francesco Jacomoni u emërua ministër i Shqipërisë.  Ai e shihte Shqipërinë si një portë për në Ballkan dhe donte të zgjeronte planet e tij. Kjo ndodhi sepse:
# Italia u lodh nga Shqipëria dhe problemet e saj ekonomike dhe socio-politike.
# Italia filloi të shqetësohej për problemet e politikës ndërkombëtare pasi në Evropën 1936-1937 gjithçka filloi të ndryshonte me shpejtësi, veçanërisht situata politike në Gjermani .  Ekzistenca e një kushtetute monarkike italiane sugjeronte se Shqipëria do të ishte në luftë me vendet që kundërshtonin Italinë. Një qeveri fashiste u krijua nga italianët nën kryeministrin shqiptar, Shefqet Verlaci . Shërbimi ushtarak shqiptar u inkorporua plotësisht në atë të Italisë.  Më 28 tetor 1940, Musolini nisi një sulm ndaj Greqisë duke përdorur Shqipërinë si një portë. Italianët organizuan grupe ushtarake të përbëra vetëm nga shqiptarë dhe të udhëhequr nga zyrtarë të ushtrisë italiane.  Pushtimi synonte të pushtonte territorin ku banonin shqiptarët çamë (Çam ose Çamë) në Greqinë Perëndimore.  Në nëntor 1944, Enver Hoxha, kreu i partizanëve, pushtoi Tiranën dhe internoi Zogun nga Shqipëria.  Hoxha ndoqi gjurmët e Stalinit se Kushtetuta shqiptare e viteve 1950 ishte një kopje e Bashkimit Sovjetik .  Në vitin 1961, në kuadër të çmobilizimit të stalinizmit, lideri sovjetik Nikita Hrushovi kërkoi dorëheqjen e Hoxhës. Në vend të kësaj, Hoxha ndërpreu marrëdhëniet e tij diplomatike me Bashkimin Sovjetik dhe ishte nën mbrojtjen e Kinës Maoiste .  Bashkëpunimi i dy vendeve nuk funksionoi dhe si pasojë solli izolimin e Shqipërisë nga vendet e tjera komuniste ose jo.  Hoxha e shpalli Shqipërinë si shtetin e parë ateist në botë, feja e vetme e të cilit ishte shqiptaria.  Çdo formë feje apo veprimtari fetare u persekutua dhe të gjitha kishat dhe xhamitë u kthyen në stalla dhe magazina.  Reliktet fetare nga Vorio Epiri u shkatërruan nga qeveria diktatoriale e "të krishterëve grekë" më 21 prill për të treguar një reagim të ngrohtë ndaj Hoxhës . Në vitet 1970, Hoxha iu afrua vendeve në Perëndim. Kjo nuk e pengoi atë nga likuidimet në aparatin shtetëror. Në një tentativë për grusht shteti ushtarak në vitin 1974, ku përfshiu ministrin e tij të Mbrojtjes, ai ekzekutoi gjysmën e partisë së Komitetit Qendror .  Ai ekzekutoi drejtues të ushtrisë, qeveritarë dhe shokë të vjetër të viteve guerile .  Gati gjysma e partisë së Komitetit Qendror të vitit 1948 u ekzekutuan në vitet që pasuan nën qeverisjen e tij. Vështirësitë ekonomike çuan në ripërtëritje të grindjeve politike dhe ekonomike dhe shumë nga zyrtarët e qeverisë u burgosën për rezistencë ndaj politikave të Hoxhës.  Në të njëjtën kohë, fëmijët e kopshteve dhe të shkollave fillore mësuan të këndojnë "Xha Enver" gjatë ngjarjeve "spontane" të përkushtimit të popullit të tij ndaj tij.  Hoxha vdiq më 11 prill 1985. Hoxhaizmi ekzistoi deri më 12 qershor 1991, kur u krijua parlamenti i parë shumëpartiak.alt=|parapamje|176x176px| Enver Halil Hoxha, Kryetar i Partisë Komuniste Shqiptare (1908-1985)

## Shih edhe 
* Historia e Shqipërisë

## Referime