Transplantimi i organeve

[parapamje|Rikthimi i transplantit të parë të [Zemra|zemrës, i kryer në Afrikën e Jugut.]]
**Transplantimi i organeve** është një proçedurë mjekësore në të cilën një organ hiqet nga një trup dhe vendoset në trupin e një marrësi , për të zëvendësuar një organ të dëmtuar ose të humbur. Dhuruesi dhe marrësi mund të jenë në të njëjtin vend, ose organet mund të transportohen nga një vend dhurues në një vend tjetër. Organet dhe/ose indet që transplantohen brenda trupit të të njëjtit person quhen autograft. Transplantet që janë kryer së fundmi midis dy subjekteve të së njëjtës specie quhen alograft. Alograftet mund të jenë ose nga një burim i gjallë ose kadaverik.

Organet që janë transplantuar me sukses përfshijnë zemrën, veshkat, mëlçinë, mushkëritë, pankreasin, zorrën, timusin dhe mitrën. Indet përfshijnë kockat, tendinat (të dyja të referuara si grafte muskuloskeletore), kornea, lëkurën, valvulat e zemrës, nervat dhe venat. Në mbarë botën, veshkat janë organet më të shpeshta të transplantuara, të ndjekura nga mëlçia dhe më pas zemra. Kornea dhe graftet muskuloskeletore janë indet më të shpeshta të transplantuara; këto janë më shumë se dhjetëfish më shumë se transplantet e organeve.

Dhuruesit e organeve mund të jenë të gjallë, të vdekur në tru ose të vdekur nga vdekja e qarkullimit të gjakut. Indet mund të rikuperohen nga donatorët që vdesin nga vdekja e qarkullimit të gjakut, si dhe nga vdekja e trurit - deri në 24 orë pas ndërprerjes së rrahjeve të zemrës. Ndryshe nga organet, shumica e indeve (me përjashtim të korneas) mund të ruhen dhe ruhen deri në pesë vjet, që do të thotë se ato mund të "banohen". Transplantimi ngre një sërë çështjesh bioetike, duke përfshirë përkufizimin e vdekjes, kur dhe si duhet dhënë pëlqimi që një organ të transplantohet dhe pagesa për organet për transplantim. Çështje të tjera etike përfshijnë turizmin e transplantimit (turizmi mjekësor) dhe më gjerësisht kontekstin socio-ekonomik në të cilin mund të ndodhë prokurimi ose transplantimi i organeve. Një problem i veçantë është trafikimi i organeve. Ekziston edhe çështja etike e mosmbajtjes së shpresës së rreme për pacientët.

Mjekësia e transplantimit është një nga fushat më sfiduese dhe komplekse të mjekësisë moderne. Disa nga fushat kryesore për menaxhimin mjekësor janë problemet e refuzimit të transplantit, gjatë të cilave trupi ka një përgjigje imune ndaj organit të transplantuar, duke çuar ndoshta në dështimin e transplantit dhe nevojën për të hequr menjëherë organin nga marrësi. Kur është e mundur, refuzimi i transplantit mund të reduktohet nëpërmjet serotipizimit për të përcaktuar përputhjen më të përshtatshme dhurues-marrës dhe nëpërmjet përdorimit të barnave imunosupresuese.

## Shenjat dhe simptomat 
## Diagnoza 
## Trajtimi 
## Prognoza 
## Përhapja 
## Historia 
## Edhe pse ideja e zëvendësimit të pjesëve të trupit daton në shekullin e III pas Krishtit me shenjtorët Kozma dhe Damian, pika e vërtetë e kthesës erdhi në mesin e viteve 1950 me transplantin e parë të veshkës. Një sukses i mundshëm falë dekadave të studimeve që filluan në fillim të viteve 1900 - me teknikat e qepjes të zhvilluara nga Alexis Carrel - dhe vazhduan pas luftës duke studiuar në thellësi problemet që lidhen me përputhshmërinë. 
## Shikoni dhe 
## Referimet