William Heard Kilpatrick

**William Heard Kilpatrick** (20 nëntor 1871 - 13 shkurt 1965) ishte një pedagog amerikan, nxënës, koleg dhe pasardhës i John Dewey  (1859-1952). Kilpatrick ishte një figurë kryesore në lëvizjen arsimore progresive dhe sidomos pedagogjisë pragmatiste më fillim të shekullit XX.

## Biografia 
Kilpatrick ka lindur në White Plains, Georgia. Pas arsimit fillor dhe të mesëm studimet i vazhdoi në Universitetin Mercer dhe Universitetin Johns Hopkins ku më vonë u bë mësues matematike në shkollën e mesme dhe në Universitetin Mercer. Ai u takua për herë të parë me John Dewey në vitin 1898 dhe përsëri u takua me të në vitin 1907. Kilpatrick vendosi ta bënte filozofinë e arsimit dhe edukimit specialitetin e tij dhe ndoqi të gjitha kurset e dhëna nga Dewey në Teachers College, Columbia University. Nga kjo u zhvillua një bashkëpunim, i cili vazhdoi deri në vdekjen e Dewey në vitin 1952. Idetë e të dy burrave ndikuan drejtpërdrejt në themelimin e Kolegjit Bennington në Vermont në vitin 1932: ata ishin të dy në Bordin origjinal të Administratorëve të Kolegjit, me Kilpatrick që së shpejti u bë President i Bordit, dhe dy nga 12 shtëpitë origjinale në kampus janë emëruar sipas tyre.

Puna e tij e parë e mësimdhënies ishte në Institutin Blakely, një shkollë publike e kombinuar fillore dhe e mesme në Gjeorgjinë jugperëndimore, që kërkoi që ai të ndiqte një verë të korrikut 1892 në Shkollën Normale të Rock College, Athinë, GA. Atje ai mësoi për teoritë arsimore të edukatorit gjerman Friedrich Wilhelm August Fröbel (1782-1852), themelues i kopshteve dhe ithtar i të mësuarit përmes lojës. Ai përsëri studioi në Universitetin Johns Hopkins, verën e vitit 1895, më pas dha mësim në klasën e shtatë dhe ishte drejtor në shkollën fillore  Anderson, Savannah, GA, 1896–97. Ai ishte në Universitetin Mercer, 1897–1906, ku dha mësim matematikë, ishte nënkryetar në vitin 1900 dhe ushtrues detyre i presidentit, 1904–06, por dha dorëheqjen kur administruesit ishin të shqetësuar për dyshimin e tij për lindjen e virgjër të Marisë, nënës së Jezu Krishtit.

Në vitin 1907-1909 Kilpatrick ishte student në Kolegjin e Mësuesve në Universitetin e Kolumbias (New York City), ku mori kurse në historinë e arsimit nën Paul Monroe  (1869-1947), filozofi e edukimit nën John Angus MacVannel  (1871-1915), psikologjia nën Edward Lee Thorndike  (1874-1949), dhe filozofia nën Frederick James Eugene Woodbridge  (1867-1940) dhe John Dewey. Në vitin 1908 Kilpatrick shkroi në ditarin e tij: "Profesor Dewey ka bërë një ndryshim të madh në të menduarit tim." Dewey i shkroi MacVannel dhe tha si më poshtë për Kilpatrick: "Ai është [studenti] më i mirë që kam pasur ndonjëherë."  Dewey ishte profesori dhe mentori më i rëndësishëm i Kilpatrick ndërsa Kilpatrick ishte student në Kolegjin e Mësuesve. Kilpatrick kaloi karrierën e tij profesionale dhe pjesën tjetër të jetës së tij të gjatë në Teachers College, Columbia University (TCCU), ku ishte instruktor në lëndën historia e arsimit  dhe pedagogjisë (1909-1911), mori një doktoraturë në vitin 1911 me tezën e tij (të mbikëqyrur nga Paul Monroe) me titull *Shkollat holandeze të Holandës së Re dhe Nju Jorkut Kolonial* (botuar në vitin 1912 në botime të ndryshme), ishte profesor asistent i filozofisë së arsimit (1911–1915), profesor i asociuar i filozofisë së arsimit. (1915–1918), profesor i rregullt i filozofisë së arsimit (1918–1937), dhe më pas profesor emeritus.

Gruaja e parë e Kilpatrick ishte Mary (Marie) Beman Guyton (12 nëntor 1874 - 29 maj 1907). William dhe Mary u martuan më 27 dhjetor 1898 dhe patën tre fëmijë. Gruaja e dytë e William ishte Margaret Manigault Pinckney (4 dhjetor 1861 - 24 nëntor 1938). William dhe Margaret u martuan më 26 nëntor 1908. Martesa e tretë dhe e fundit e William ishte me Marion Isabella Ostrander (23 dhjetor 1891 - 29 janar 1975) më 8 maj 1940, pasi ajo ishte sekretare e tij.

Kilpatrick dha mësim gjatë verës në Universitetin e Gjeorgjisë, 1906, 1908 dhe 1909; Universiteti i Jugut (Sewanee), 1907; ishte profesor i ftuar në Universitetin Northwestern, 1937–38 dhe ligjëroi sesione verore atje, 1939–1941; dha mësime edhe në sesione verore, Universiteti Stanford, 1938; Universiteti i Kentakit, 1942; Universiteti i Karolinës së Veriut, 1942; dhe Universiteti i Minesotës, 1946. Udhëtimet e tij jashtë vendit përfshinin vizita shkollore, leksione dhe takime me pedagogë të shquar në Itali, Zvicër dhe Francë, maj–qershor 1912; Evropa dhe Azia, gusht 1926-qershor 1927; dhe rreth botës, gusht-dhjetor 1929.

Ai mori LL. D. diplomë nderi nga Universiteti Mercer, 1926; Universiteti i Kolumbisë, 1929; dhe Kolegji Bennington, 1938 (të cilin ai e ndihmoi në themelimin e tij në vitin 1923 dhe ku ishte president i bordit të administratorëve, 1931–38); diplomë nderi D.H.L. nga Kolegji i Studimeve Hebraike, 1952; dhe Çmimin Brandeis për shërbimin humanitar, 1953.

Pasi u tërhoq nga TCCU, 1937, ai ishte president i Lidhjes Urbane të Nju Jorkut, 1941–51; kryetar i Rinisë Amerikane për Rininë Botërore, 1946–1951; kryetar i Byrosë së Arsimit Ndërkombëtar, 1940–51.

Kilpatrick kishte disa kritikë, por shumë më tepër admirues dhe ndjekës. Ditëlindja e tij e tetëdhjetë e pestë, 20 nëntor 1956, e festuar në auditoriumin Horace Mann, TCCU, rezultoi në një botim special të Marsit 1957 të Arsimit Progresiv, "William Heard Kilpatrick Eighty-Fifth Anniversary", që përmban 10 artikuj duke qenë i shpallur dhe i kritikuar si përkthyesi kryesor arsimor i John Dewey, Kilpatrick ishte një ithtar kryesor i arsimit progresiv dhe pedagogjisë pragmatiste. Ai vdiq pas një sëmundjeje të gjatë në moshën 93 vjeçare më 13 shkurt 1965 në Nju Jork.

## Filozofia e arsimit 
**Kilpatrick** zhvilloi Metodën e Projektit për arsimin e fëmijërisë së hershme, e cila ishte një formë e Edukimit Progresiv që organizonte kurrikulën dhe aktivitetet në klasë rreth temës qendrore të një lënde. Ai besonte se roli i një mësuesi duhet të ishte ai i një "udhërrëfyesi" në krahasim me një figurë autoritare. Kilpatrick besonte se fëmijët duhet ta drejtojnë mësimin e tyre sipas interesave të tyre dhe duhet të lejohen të eksplorojnë mjedisin e tyre, duke e përjetuar të mësuarin e tyre përmes shqisave natyrore.  Përkrahësit e Edukimit Progresiv dhe Metodës së Projekteve refuzojnë shkollimin tradicional që fokusohet në memorizimin, mësimin përmendsh, klasat e organizuara rreptësisht (tavolina në rreshta; nxënësit gjithmonë të ulur) dhe format tipike të vlerësimit. Ai është përshkruar si një zhvillimist.

Kilpatrick botoi veprën me titull *Bazat e Metodës - Bisedimet Joformale mbi Mësimdhënien* në vitin 1925.

Kilpatrick në aspektin e pikëpamjeve politike ishte një social demokrat dhe shërbeu në bordin e drejtorëve të Lidhjes për Demokracinë Industriale .

## Shih edhe 
* John Dewey
* Pedagogjia progresive
* Pedagogjia pragmatiste
* Historia e arsimit dhe pedagogjisë

## Literatura 
* John A. Beineke: *And there were giants in the land : the life of William Heard Kilpatrick*. New York : P. Lang 1998.  
* Herbert M. Kliebard: *The Struggle for the American Curriculum, 1893–1958*. Boston: Routledge & Kegan Paul 1986.  
* Michael Knoll: Faking a dissertation: Ellsworth Collings, William H. Kilpatrick and the "project curriculum". *Journal of Curriculum Studies* 28 (1996), no. 2, 193-222.
* Michael Knoll:  'A Marriage on the Rocks': An Unknown Letter by William H. Kilpatrick About His Project Method. *Eric-online document* 511129 (2010-08-04).
* Michael Knoll: *Dewey, Kilpatrick und „progressive“ Erziehung.* *Kritische Studien zur Projektpädagogik*. Bad Heilbrunn: Klinkhardt 2011.
* Michael Knoll: “I Had Made a Mistake”: William H. Kilpatrick and the Project Method.  *Teachers College Record 114 (2012), no. 2, 45 pp.*
* William Allan Kritsonis, PhD, Philosophies of Education, BookMasters, Inc., Ashland, OH

## Referime