Mbrojtja Franceze

**Mbrojtja Franceze** është një hapje shahu e karakterizuar nga lëvizjet:
:1. e4 e6

Kjo më së shpeshti ndiqet nga 2.d4 d5. E zeza zakonisht luan ...c5 menjëherë pas, duke sulmuar qendrën e ushtarit të Bardhës dhe duke fituar hapësirë në anën e mbretëreshës. Franceze ka një reputacion për qëndrueshmëri dhe elasticitet, megjithëse disa linja të tilla si Variacioni Winawer mund të çojnë në komplikime të mprehta. Pozicioni i Zi është shpesh disi i ngushtë në lojën e hershme; në veçanti, pengu në e6 mund të pengojë zhvillimin e peshkopit në c8.

## Baza
Pas lëvizjeve hapëse 1.e4 e6, vija kryesore e Mbrojtjes Franceze vazhdon 2.d4 d5. Bardhë hite ngre një qendër pengu, të cilën Ziu menjëherë e sfidon duke sulmuar ushtarin në e4. I njëjti pozicion mund të arrihet duke transpozuar nga një Lojë e Ushtarit të Mbretëreshës pas 1.d4 e6 2.e4 d5 ose rënies së një Blackmar–Diemer Gambit pas 1.d4 d5 2.e4 e6.

Opsionet e Bardhës përfshijnë mbrojtjen e ushtarit e4 me 3.Nc3 ose 3.Nd2, avancimin e tij me 3.e5 ose shkëmbimin e tij me 3.exd5, secila prej të cilave çon në lloje të ndryshme pozicionesh. Mbrojtja e ushtarit me 3.Bd3 lejon 3...dxe4 4.Bxe4 Nf6, kur Zi fiton ose një tempo ose avantazhin e dy oficerëve.

## Historia
Mbrojtja Franceze është emëruar pas një ndeshjeje të luajtur korrespondence midis qyteteve të Londrës dhe Parisit në 1834 (edhe pse shembuj të mëparshëm të lojërave me hapjen ekzistojnë). Ishte Jacques Chamouillet, një nga lojtarët e skuadrës së Parisit, i cili i bindi të tjerët të miratonin këtë mbrojtje.

Si përgjigje ndaj 1.e4, Mbrojtja Franceze mori relativisht pak vëmendje në shekullin e nëntëmbëdhjetë në krahasim me 1...e5. Kampioni i parë botëror i shahut Wilhelm Steinitz tha: "Unë kurrë në jetën time nuk kam luajtur Mbrojtjen Franceze, e cila është më e shurdhërja nga të gjitha hapjet". Në fillim të shekullit të 20-të, Géza Maróczy ishte ndoshta lojtari i parë i klasit botëror që e bëri atë armën e tij kryesore kundër 1.e4. Për një kohë të gjatë, ishte përgjigja e tretë më e popullarizuar për 1.e4, pas vetëm 1...c5 dhe 1...e5. Megjithatë, sipas Mega Database 2007, në 2006, 1...e6 ishte i dyti vetëm pas Siçilianit për nga popullariteti.

Kontribues historikisht të rëndësishëm në teorinë e mbrojtjes përfshijnë Mikhail Botvinnik, Viktor Korchnoi, Akiba Rubinstein, Aron Nimzowitsch, Tigran Petrosian, Lev Psakhis, Wolfgang Uhlmann dhe Rafael Vaganian. Kohët e fundit, praktikuesit kryesorë të tij përfshijnë Evgeny Bareev, Alexey Dreev, Mikhail Gurevich, Alexander Khalifman, Smbat Lputian, Alexander Morozevich, Teimour Radjabov, Nigel Short, Gata Kamsky, dhe Yury Shulman.

Variacioni i Shkëmbimit u rekomandua nga Howard Staunton në shekullin e 19-të,ref>p. 369, Howard Staunton, ''The Chess-Player's Handbook'', 1847, H. G. Bohn. por që atëherë ka qenë në rënie. Në fillim të viteve 1990, Garry Kasparov eksperimentoi shkurtimisht me të përpara se të kalonte në 3.Nc3. Loja e Ziut është bërë shumë më e lehtë pasi oficeri i mbretëreshës së tij është çliruar. Ajo ka reputacionin e dhënies së barazisë së menjëhershme për Zi për shkak të strukturës simetrike të ushtarit.

Ashtu si Shëmbimi, Variacioni i Avancuar luhej shpesh në ditët e para të Mbrojtjes Franceze. Aron Nimzowitsch besonte se ishte zgjedhja më e mirë e Bardhës dhe e pasuroi teorinë e saj me shumë ide. Megjithatë, Advance ra në popullaritet gjatë pjesës më të madhe të shekullit të 20-të derisa u ringjall në vitet 1980 nga GM dhe teoricieni i shquar i hapjes Evgeny Sveshnikov, i cili vazhdoi të ishte një ekspert kryesor në këtë linjë. Vitet e fundit, ai është bërë gati po aq popullor sa 3.Nd2; GM Alexander Grischuk e ka mbrojtur atë me sukses në nivelet më të larta. Është gjithashtu një zgjedhje popullore në nivel klubi për shkak të disponueshmërisë së një plani të thjeshtë dhe të drejtpërdrejtë që përfshin shanse sulmi dhe hapësirë shtesë.

## Referime
## Lidhje të jashtme
*“6 h4 in the French Defence” by Edward Winter