Pedagogjia humaniste

**Pedagogjia humaniste** është një qëndrim dhe praktikë arsimore dhe edukative e cila i kushton rëndësi të madhe aspekteve të lirisë, vlerësimit, dinjitetit dhe integritetit të individëve. Pedagogjia humaniste i ka rrënjët e saj në pikëpamjet filozofike të periudhës së rilindjes (renesansës) të cilët theksuan studimin e shkencave humane: gramatika, retorika, historia, poezia dhe filozofia morale, të ngritura këto mbi modelet klasike të arsimit. 

## Përmbledhje 
Themeli i teorisë pedagogjike humaniste është edukimi i njeriut si individ, duke përdorur interpretimet shkencor të përmbajtjes së mësimdhënies, me theks të veçantë në parimin e qartësisë dhe saktësisë, me shembuj nga natyra dhe jeta e përditshme. Pedagogjia humaniste mbështetet mbi një traditë të vjetër mijëvjeçare, që nga kohët e lashta në karakteristikat evropiane duke kaluar nëpër shekullin XII e deri tek qasjet neohumaniste kah fundi i shekullit XIX dhe fillimi i shekullit XX. 

Disa nga përfaqësuesit më të njohur të këtij drejtimi pedagogjik janë: Platoni (427–347 p.e.s.), Vitorino da Feltre (1378 - 1346), Erasmo Roterdami (1469–1536), Juan Luis Vives (1493 - 1540), François Rabelais (1494 - 1553), Jean-Jacques Rousseau (1712 - 1778), Johann Heinrich Pestalozzi (1746 - 1827), Rudolf Steiner (1861 - 1925), Maria Montesori (1870 - 1952), etj.   

Në zhvillimin e këtij drejtimi pedagogjik kontributin e tyre e kanë dhënë edhe personalitete shqiptare ose me origjinë shqiptare si p.sh. Jan Kukuzeli (1280 - 1370), Marin Barleti (1450 - 1512), Marin Beçikemi (1468 - 1526), Gjon Gazulli (1400 - 1465), Nikolla Leonik Tomeu (1456 - 1531), Mikel Maruli (1453 - 1500), Mihal Trivoli - Mihal Artioti (1455 - 1556), Gjon Muzaka (??- 1515), Viktor Karpaçi (1455-1525), Dhimitër Frangu (1443 - 1525), Mark Bazaiti (1460-1530), Andrea Aleksi (Dyrrahu) (1425 - 1505), Martin Segoni, Elena Gjika, etj. 

Në vitet gjashtëdhjetë të shekullit XX u paraqitën lëvizje të ndryshme të pedagogjisë humaniste e neohumaniste si reagim ndaj sistemit arsimor autoritar. Të ashtuquajturat "Shkollat e lira" tërhoqën një vëmendje të konsiderueshme të publikut në atë kohë. Këtu mund të shihet një lidhje me *"Shkollën e Konviktit Summerhill"* në Angli themeluar nga Alexander Sutherland Neill në vitin 1921.
Në përgjigje të kësaj lëvizjeje dhe qasjeve joadekuate shkencore, u krijua pedagogjia humaniste moderne (pedagogjia neohumaniste), duke adoptuar parimet themelore të saj nga pedagogjia humaniste e renesansës. Përfaqësuesit kryesor të këtij drejtimi në këtë kohë janë Carl Rogers, Charlotte Bühler, Abraham Maslow dhe Paul Goodman.

Qasja humaniste në procesin e arsimit është thellësisht e rrënjosur në kuptimin humanist të personalitetit. Çdo individ duhet të pranohet si një personalitet unik, sepse të gjithë njerëzit janë të mirë dhe kanë predispozitat e nevojshme për zhvillimin maksimal të personalitetit.

## Shih edhe 
* Pedagogjia
* Shtëpia e Gëzimit
* Humanizmi i Rilindjes
* Shkolla e shqiptarëve në Venedik

## Literatura 
* 
* 
* Timothy Leonard, *Pedagogies of the Imagination: Mythopoetic Curriculum in Educational Practice*, Springer 2008, p. 232
* R. C. S. Trahair, *Utopias and Utopians: an historical dictionary*, Greenwood Press, 1999, p. 348
* 

## Referime