Terahu

**Terahu** (hebraisht: תֶּרַח *Teraḥ*) është një figurë biblike në Librin e Zanafillës. Ai renditet si djali i Nahorit dhe babai i patriarkut Abraham. Si i tillë, ai është pasardhës i Arfaksadit, birit të Semit. Terahu përmendet te Zanafilla 11:26–27, Libri i Jozueut 24:2 dhe 1 i Kronikave 1:17–27 të Biblës Hebraike dhe Luka 3:34–36 në Dhiatën e Re.

## Rrëfim biblik 
Terahu përmendet në Zanafilla 11:26–27, Jozueu 24:2, dhe 1 të Kronikave 1:17–27 të Biblës Hebraike dhe Luka 3:34–36 në Dhiatën e Re. Terahu përmendet në Zanafilla 11:26–32 si bir i Nahorit, birit të Serugut, pasardhës të Semit. Thuhet se ai kishte tre djem: Abrami (i njohur më mirë me emrin e tij të mëvonshëm Abraham), Harani dhe Nahor II. Familja jetonte në Urin e Kaldeasve. Një nga nipërit e tij ishte Loti, babai i të cilit, Harani, kishte vdekur në Ur.

## Tradita jehude 
### Fëmijët 
Zanafilla 11:26 thotë se Terahu jetoi 70 vjet, "dhe i lindi Abrami, Nahori dhe Harani". Talmudi thotë se Abrahami ishte 52 vjeç në vitin 2000 AM (*Anno Mundi*), që do të thotë se ai ka lindur në vitin 1948 AM.

### Profesioni 
Sipas literaturës rabinike, Terahu ishte një i ligë (*Numrat Rabbah* 19:1; 19:33), prift idhujtar (Midrash HaGadol në Zanafilla 11:28) që prodhonte idhuj (*Eliyahu Rabbah* 6, dhe *Eliyahu Zuta* 25). Abrami, në kundërshtim me dyqanin e idhujve të të atit, i theu idhujt e të atit dhe i përzuri klientët. Pastaj Terahu e solli djalin e tij të padisiplinuar përpara Nimrodit, i cili e hodhi në një furrë të zjarrtë, por Abrami shpëtoi mrekullisht (Genesis Rabba 38:13). Zohar thotë se kur Perëndia e shpëtoi Abramin nga furra, Terahu u pendua (Zohar Genesis 1:77b) dhe Rabbi Abba B. Kahana tha se Perëndia e siguroi Abramin se babai i tij Terah kishte një pjesë në Botën që do të Vinte (Genesis Rabbah 30:4 ; 30:12).

Rabbi Hiyya tregon këtë tregim në Genesis Rabba: 

### Udhëheqësi i udhëtimit 
Terahu identifikohet si personi që organizoi dhe udhëhoqi familjen për të nisur një udhëtim misterioz në Kanaan. Është e mbuluar me mister për studiuesit hebrenj se përse Terahu e filloi udhëtimin dhe pse udhëtimi përfundoi para kohe. Sugjerohet se ai ishte një njeri në kërkim të një të vërtete më të madhe që mund të gjendej në tokën e njohurr të Kanaanit dhe se ishte Abrami ai që mori pishtarin për të vazhduar kërkimin e të atit, se vetë Terah nuk ishte në gjendje. për të arritur.

### Kur Abrami largohet nga Herani 
Sipas traditës hebraike, kur Terahu vdiq në moshën 205 vjeç, Abrahami (70 vjet më i ri) ishte tashmë 135 vjeç. Kështu, Abrami u largua nga Herani në moshën 75-vjeçare, shumë përpara se Terahu të vdiste. Megjithatë, Tora tregon vdekjen e Terahut në Haran përpara se Abrami të vazhdojë udhëtimin për në Kanaan si një shprehje se ai nuk ishte i lirë në Mitzvah për të nderuar një prind duke lënë pas babain e tij të plakur. Rëndësia e Terahut që nuk arriti në Kanaan ishte një pasqyrim i karakterit të tij, një njeri që nuk ishte në gjendje të shkonte "deri në fund". Megjithëse ishte në një udhëtim në drejtimin e duhur, Terah nuk arriti të arrinte në destinacionin hyjnor—në dallim nga Abrami, i cili e ndoqi dhe ia arriti qëllimit hyjnor dhe nuk ishte i lidhur nga e kaluara idhujtare e të atit. Ndjekja e urdhrit të Zotit nga Abrami për t'u larguar nga babai i tij, kështu e liroi atë nga mitzvah e nderimit të prindërve dhe si Abraham, ai do të vazhdonte të krijonte një linjë të re të dallueshme nga paraardhësit e tij.

## Tradita islame 
Sipas Ibn Kethirit, babai i Abrahamit besohet të ketë qenë një njeri jobesimtar, për shkak të refuzimit të tij për të dëgjuar këshillat e vazhdueshme të djalit të tij. Historia më e hershme që përfshin Ibrahimin në Kuran është diskutimi i tij me babain e tij. Emri i dhënë për këtë njeri në Kuran 6:74 është Azer (arabisht: آزر).

Si baba, Azeri kërkoi këshillën më të sinqertë të djalit të tij. Ibrahimi ia shpjegoi të metat e idhujtarisë dhe pse ai ishte gabim kur adhuronte objekte që as mund të dëgjonin dhe as të shihnin. Nga Kurani 74/6, "(Kujtoje o Muhammed!) kur Ibrahimi i tha babës së tij Azerit: “A mos do t’i marrësh statujat për zotra?! Unë po shoh se ti dhe kombi yt jeni në humbje të madhe."

Ibrahimi i tha babait të tij se ai me të vërtetë kishte marrë shpallje nga Zoti, njohuri që babai i tij nuk e posedonte, dhe i tha atij se besimi në Zot do t'i jepte atij shpërblime të pamasë si në këtë jetë ashtu edhe në jetën tjetër. Ibrahimi e përfundoi predikimin e tij duke e paralajmëruar Azerin për dënimin e rëndë që do të përballej nëse nuk ndreqte rrugët e tij. Kur Ibrahimi i ofroi babait të tij udhëzimin dhe këshillën e Zotit, ai e refuzoi atë dhe e kërcënoi se do ta vriste me gurë. Abrahami u lut që babai i tij të falej nga Zoti, dhe megjithëse vazhdoi të kërkonte falje, ishte vetëm për shkak të një premtimi që i kishte bërë më parë. Kur u bë e qartë se urrejtja e paepur e Azarit ndaj monoteizmit nuk do të luftohej kurrë, Abrahami u shkëput nga ai.

Kurani thotë se populli i Ibrahimit ishin idhujtarë. Kur Ibrahimi ishte një djalë i ri, ai vendosi që më në fund t'i jepte një mësim komunitetit të tij. Ai tha me vete se kishte një plan për idhujt e tyre, ndërsa ata do të largoheshin. Kurani vazhdon të tregojë se Ibrahimi më pas i theu idhujt, të gjithë përveç më të madhit, të cilin e mbajti të paprekur. Kur njerëzit u kthyen, ata filluan të pyesnin njëri-tjetrin për rrënojat, derisa disa nga njerëzit u kujtuan se i riu, Ibrahimi, kishte folur për idhujt më parë. Kur Ibrahimi mbërriti, njerëzit filluan menjëherë ta pyesnin, duke e pyetur nëse kishte ndonjë lidhje me idhujt e thyer. Atëherë Ibrahimi, me një tallje të zgjuar, i pyeti njerëzit se përse nuk pyesin më të madhin nga idhujt, i cili, ata besonin, me të vërtetë mund të dëgjonte dhe të fliste. Atëherë populli i Ibrahimit u turpërua nga turpi dhe pranoi se idhujt ishin të paaftë për asgjë.

Pas incidentit të rrënimit të idhullit, populli i Ibrahimit, ndonëse e pranoi fajin e tij, thuhet se e kishte shpërfillur paralajmërimin e Ibrahimit dhe në vend të kësaj u hakmor duke e hedhur në zjarr dhe duke thirrur "mbroni zotrat tuaj". Edhe pse natyra natyrore e zjarrit është e nxehtësisë së fortë, Zoti urdhëroi që flaka të ishte e ftohtë dhe paqësore për Ibrahimin. Si rezultat, Abrahami mbeti i padëmtuar si fizikisht ashtu edhe shpirtërisht, pasi i mbijetoi zjarrit të persekutimit. Njerëzit vazhduan ta tallnin dhe ta persekutonin, por pa dobi, pasi Kurani thotë se ishin ata që "humbën më shumë". Kjo do të thotë se Ibrahimit doli i padëmtuar dhe njerëz të shquar.

## Referime