Zanoret hundore

Një **zanore hundore** është një zanore që prodhohet me një ulje të qiellzës së butë (ose velumit) në mënyrë që rryma e ajrit të dalë përmes hundës dhe gojës njëkohësisht, si në zanoren franceze /ɑ̃/ (  ) ose dialektit Amoy [  ]. Në të kundërt, **zanoret gojore** prodhohen pa hundëim .

**Zanoret e hundëzuara** janë zanore nën ndikimin e tingujve fqinjë. Për shembull, [ o ] e fjalës *hon* ndikohet nga bashkëtingëllorja hundore pasuese. Në shumicën e gjuhëve, zanoret ngjitur me bashkëtingëlloret hundore prodhohen pjesërisht ose plotësisht me një vel të ulur në një proces të natyrshëm asimilimi dhe për këtë arsye janë teknikisht hundore, por pak folës e vënë re. Ky është rasti në anglisht: zanoret që i paraprijnë bashkëtingëlloreve hundore janë hunore, por nuk ka dallim fonemik midis zanoreve hundore dhe gojore, dhe të gjitha zanoret konsiderohen fonemikisht gojore.

Megjithatë, hundorësia e zanoreve është një tipar dallues në disa gjuhë. Me fjalë të tjera, një gjuhë mund të bëjë kontrast fonemik mes zanoreve gojore dhe zanoreve të nazalizuara.  Gjuhëtarët përdorin çifte minimale për të vendosur nëse hundësia është apo jo e një rëndësie gjuhësore. Në frëngjisht, për shembull, zanoret hundore janë të dallueshme nga zanoret gojore dhe fjalët mund të ndryshojnë nga cilësia e zanoreve. Fjalët *beau*  "e bukur" dhe *bon*  "mirë" janë një çift minimal që mbështet tezën e dallimit hundor të zanoreve edhe nëse /ɔ̃/ nga *bon* është pak më e hapur .

Portugezja lejon diftongjet hundore, të cilat janë në kontrast me homologët e tyre orale, si çifti *mau*  "keq" dhe *mão*  "dorë".

## Ndikimi në lartësinë e zanoreve 
Hundorzimi si rezultat i asimilimit të një bashkëtingëllore hundore tenton të shkaktojë një rritje të lartësisë së zanoreve ; Hundorzimi fonemikisht dallues tenton të ulë zanoren.  Sipas një vlerësimi të ndryshëm, zanoret e larta priren të ulen, por zanoret e ulëta priren të ngrihen në vend. 

## Origjina 
Rodney Sampson përshkroi një tregim historik me tre faza, duke shpjeguar origjinën e zanoreve hundore në frëngjishten moderne. Shënimi i Terry dhe Webb do të përdoret më poshtë, ku V, N dhe Ṽ (me një tildë sipër) përfaqësojnë përkatësisht zanoren gojore, bashkëtingëlloren hundore dhe zanoren hundore. 

Në periudhën frëngjishtes së vjetër, zanoret hundore nën asimilimin regresiv, si VN > ṼN. Në periudhën franceze të mesme, realizimi i bashkëtingëllores hundore u bë i ndryshueshëm, si VN > Ṽ(N). Ndërsa gjuha evoluon në formën e saj moderne, bashkëtingëllorja nuk realizohet më, pasi ṼN > Ṽ.

## Drejtshkrimi 
Gjuhët e shkruara me shkrim latin mund ti dëftojnë zanoret hundore me një *n* ose *m* të heshtur pasuese, siç është rasti në frëngjisht, portugalisht, lombardisht (ortografia klasike qendrore), bamana, bretonisht dhe joruba .

Në raste të tjera, ato tregohen me diakritika . Në alfabetin fonetik ndërkombëtar, zanoret hundore shënohen me një tildë mbi simbolin e zanores. E njëjta praktikë mund të gjendet në portugalisht duke shënuar me një tildë në diftongje (p.sh. *põe* ) dhe për fjalët që mbarojnë me /ɐ̃/ (p.sh. *manhã*, *irmã* ). Ndërsa tilda përdoret gjithashtu për këtë qëllim në Guaranín Paraguajane, hundorësia fonetike tregohet nga një diaerezis ( **¨** ) në ortografitë e standardizuara të shumicës së varieteteve të Tupí-Guaraní të folura në Bolivi . Polonishtja, Navajo, dhe Elfdalian përdorin një grep nën shkronjë, të quajtur ogonek, si në *ą, ę* . Romanizimi Pe̍h-ōe-jī i Hokkien dhe Amoy tajvanez përdor një mbishkrim *n* ( *aⁿ*, *eⁿ*, . . . ).

Shkrimet brahmike të përdorura për shumicën e gjuhëve indike shënojnë hundorësinë me anusvāra (ं, përdoret në mënyrë homofonike për hundorëzimin homoorganik në një grup bashkëtingëllore pas zanores) ose diakritikën anunāsika (ँ) (dhe variantet e saj rajonale).

## Gjuhët 
Gjuhët e mëposhtme përdorin zanore fonemike hundore: