بختیں واڳ ولائی

### مسرت کلانچوی
اونکوں خوشبو پسند ہئی … کیتھاں وچ لہراندے دھان دی… سِنی مٹی دی … امباں دے وݨاں تے لڳے کچے ٻور دی … اونکوں پیار ہا وہندے کھوہ دے رِنگاٹ نال، درختاں دی چھاں تلے اکھیں نوٹ تے دھرتی تے وہندی نہر نال … آسمان دیاں بلندیاں اُتے اُݙدے بدلاںنال … شرمیلی چاندݨی نال … اونکوں پوری کائنات دے سینے وچوں اُبھردے سوہݨیں نظاریاں نال اتنی محبت ہئی … جتنی آپݨے دل دے گہرائیاں توں ابھرݨ والے انہاں جذبیاں نال … جنہاں کوں او آپݨی شاعری دا سوہݨاں روپ ݙیندا ہا تے جنہاں کوں او نکھریے نکھریے نویکلے رنگاں نال کینویں تے وچھا ݙیندا ہا… پر مہرو کیتے اوندے دل دی دھرتی پتھریلی تے پسیلی چٹان کار ہئی۔ … پاݨی دیاں کتنیاں لہراں ، نویاں امنگاں نال سر شار تھی تے اوندی بلندی کوں ہتھ لاوݨ بھڄدیاں پر ہر موج ، ہر لہر ایں ریڑھ توں رڑھدی چلی ویندی۔

وستی دی روݨ والی مہرو اوندی نکے لا دی منگیندی ہئی … جہڑی آپݨی جہالت دی وجہ کنوں کݙاہیں مراد دیاں سوہݨیاں پینٹنگز دا رنگ نہ بݨی ،کݙاہیں اوندی شاعری دا مٹھا ٻول نہ بݨ سڳی۔

اگر کجھ بݨ سڳی تاں اوندی کنوار … جہڑی لال چُنی ولہیٹ تے اوندے کول آ ٻہندی تے جلدی جلدی آپݨے مکھن وچ ہݙیے ہتھ لہرا لہرا تے پچھدی …’’ مراد سائیں … ایں دفعہ ول تساں شہر توںمیݙے کیتے جھمکے نہیں گھن آئے ناں…‘‘

مراد خالی خالی نظراں نال اوندے پاسے ݙہدا تے ول اوندی کوئی سوچ کہیںنویں تخلیق دے نال پرواز کرݨ لڳ پوندی … جتھاں اوندی کوئی تخلیق فن دے آسمان تے جھمکیاں دی کار لشکن پے ویندی … پر سوچ کوں راہ ݙیوݨ والی مہرو آپݨے سارے پھلپݨ تے سادگی سمیت زمین دے افق توں گم تھی ویندی تے ول مہرو دی بصارتاں رکھݨ والی آواز اونکوںکہیں کھوہ دی تہہ وچوں آندی نظر دی …’’ آخر میݙے کنوں نفرت کرݨ دی کوئی وجہ تاں ہووے … میں کوجھی ہاں … بد شکلی ہاں … لولہی منڈیہاں ؟‘‘

ول ہک لحظے کیتے اوندیاں پپلیاں تے موتی کنب ویندے … متھے تے پگر دے تریڑے خواباں وچ لہراندے جھمکیاں دی کار لشک ویندے تے ڳلہاں تے کاوڑ دی لالی کہیں مونجھی ماندی کنوار دی طرح ہولے ہولے روندی نظر آندی …

مراد دیاں نظراں دا سجھ انہاں نکیاں نکیاں کرناں اڳوں چندھیا تے احساسِ شرمندگی دے سمندر وچ ٻݙ ویندا … پر محض لحظے کھن کیتے … تے او ول آپݨی آواز کوں ݙوہیں دے درمیان کندھ اسار تے آہدا… ’’مہرو … محبت سوہݨیاں شکلاں نال نہیں کیتی ویندی …‘‘

’’ اوہو … تاں ول کیندے نال کیتی ویندی ہے ؟‘‘ او کوڑیج پوندی 

’’ سوہݨے ذہناںنال … سوہݨے سوچاںنال … تے سوہݨے تخیل نال مہرو !‘‘ ’’ تاں کیا میݙا دماغ خراب ہے … میں پاگل ہاں؟‘‘

انہاں معصوم ٻولاں نال مراد دے مہذب لفظاںکوں صدمہ تھیندا … حساس فنکار دے نازک تخیل دیاں شیشیاں دیاں کرچاں کھنڈویندیاں … تے ول او ٻاہر نکل ویندا … کݙاہیں کہیں دوست کولھ چلا ویندا … تے کݙاہیں شہر والے پاسے … جتھاں روشنیاں تاں ہن پیاں … پر سوجھلا کیناں ہا … ٹھڈا سوجھلا جہڑا اندھاریاں جھونپڑیاں دے کالے روشنداناں کنوں چپ چپاتے ٻاہر جھاتی پیندا ہے۔

تے اڄ مراد انہاں جھونپڑیاں والے پاسے نواں تصور گھن تے واپس ویندا پیا ہا۔

سوجھلا نکل آیا … تے ساری وستی وچ زندگی جاڳ پئی۔ کرناں کوںہتھ لا تے دھان دے ٻوٹیاں دا رنگ ٻیا وی گھاتا تھی ڳیا ہا تے اوندے خوشے ہتھ وچ ہتھ پا تے جھمریں مارݨ پے ڳئے۔ … نہر دا پاݨی جہڑا وسمیا وسمیا خامویشاں دے سمندر وچ ٻڈیا رہندا ہا … یکدم سہرے ڳاوݨ لڳ پیا … ایویں لڳدا ہا جو سجھ دیان کݨاویاں وچ کوئی آفت لکی ہوئی ہے جہڑی جیندیاں پپلیاں تے ہتھ رکھ ݙیندی ہے اوہوں اکھیں بھال تے جاڳ پوندے۔

اڄ او بݨاں وی ٻہوں روشن ہا … جیندے تے اوندے قدم تکھے تکھے اڳوں ودھدے پے ہن … ماحول کتنا پیارا ہا … سارے نظارے نظراں وچ سوجھلا وچھیندے پے ہن … ٹھڈا سوجھال … اوندی روح، اوندے دل … اوندیاں اکھیں … اوندی ساری ہستی کوں کتنی ٹھادل تے سکون پیا ݙیندا ہا … ایویں پیا لڳدا ہا … ہوا دی ٹھاڈل اوندے وجود کوں ای نہیں بلکہ اوندے دل تے اوندی روح کوں وی سکون پئی ݙیندی ہے۔

ایہہ اتنی ساری ٹھاڈل … اتنا زیادہ سکون … کتھوں آ ڳئے …؟ شاید اے اوندی نکی دھی دیاںنظراں وچوں نکلݨ والیاں ٹھڈیاں کرناں ہن … جیندے ڄمݨے دی اطلاع اونکوں کل ملی ہئی … شاید اے شفقت پدری دا جذبہ ہے … جئیں چار چفیروں نور ای نور کھنڈا ݙتے … ایںنور دیاں کرناں شہر وچ وی اوندیاں نظراں اڳوں لشکدیاں تاں اونکوںجگمگ کریندے جھمکے وی یاد آ ڳئے … جنہاں دی فرمائش مہرو کݙاں دی کریندی پئی ہئی … لمبے لمبے رستے جلدی جلدی طے کر تے ہݨ او مہرو دے سامݨے ٻیٹھا ہا۔

ݙیوے دی پھکی پھکی روشنی وچ … او اونکوں ایویں غور نال ٻیٹھا ݙہدا ہا جیویں پلی دفعہ ݙٹھا ہووے… اوندے چہرے تے مامتا دا وقار ہا … عظمت تے تقدس ہا … پاکیزگی ہئی … اوندی نظراں دے سمندر توں محبت دیاں لہراں نکل نکل تے ٻالڑی دے چہرے تے کھنڈدیاں ویندیاں ہن … لحظے کھن کیتے مراد دے دل وچ ہیبت جہی آ ڳئی… او مہرو تاںنہ ہئی … او اوندی ذال وی نہ ہئی … کون ہئی اتنی ماوریٰ ہستی … کتھائیں اے میݙی پینٹنگز دی قوس قزح تاں نہیں … کتھائیں ایہ میݙے سازاں توں ابھردا سوہݨا نغمہ تاںنہیں … کتھائیں اے میݙی غزل دا کوئی مصرعہ تاںنہیں … ایہ … ایہ تاں کوئی اݨ ڄاݨیں شے ہے میݙے پاسے ݙہدی وی نہیں … ماحول توں وی بے خبر ہے … تے میݙی آمد توں لا پردا…!

مراد حیرانی نال اوکوں ݙہدا رہیا … ایویں لڳدا ہا مہرو مامتا دے جذبے نال بھری ہوئی ہے … ایہ تاں سر کنوں لا تے پیراں تئیں مٹھاج ہے … میݙی مٹھی دھی دی ماہے … فخر نال ڳچی اکڑیج ڳئی … تے ول جیویں پتھریلی چٹانیں وچوں محبت چشمہ بݨ تے ابھر اائی ہووے … جیندا ہک ہک قطرہ پیار نال بھریا ہویا ہا…

’’مہرو…!‘‘ اوں ہولے نال مہرو کوں سݙیا…

مہرو نے اکھیں اچیاںکر تے مراد کوں ݙٹھا تے ول ٻولی …’’تساں نکی کوں ݙٹھے … کیݙی پیاری ہے …‘‘

’’ ہا مہرو … اساݙی دھی جو ہے…‘‘ مہرو دے چہرے تے نظراں ڄمائے ڄمائے مراد نے آپݨا ہک ہتھ نِکی دے متھے تے رکھ ݙتا …

’’مہرو… ایںنکی نے میݙے دل وچ اتنی روشنی کر ݙتی ہے … جتھاں صرف اے میݙی دھی نظر آندی پئی ہے … آپݨا اے نکا جہیا گھر … جتھاں توں چندر دی کار روشن تھی ڳئیں … تے کرناں دی کارپورے گھر تے چھا ڳئیں … مہرو اڄ کنوں اساں نویں زندگی دا آغاز کریسوں … جتھاں توں تے میں ہوسوں… اساݙی اے نکی مہمان ہوسی … محبت دا فرشتہ …خلوص دا پیام…

پر مہرو ر نویں دنیا وچ ڳئی ہوئی ہئی … جتھاں اوندی دھی ہئی … پُھلاں وچ نویکلا پُھل … نویکلی خوشبو … قوس قزح وچ لُݙدی ہوئی … بَدلاں دی سیر کریندی ہوئی … تاریاں وچ لسکدی ہوئی … اوندی آپݨی دھی ول او ٻولی … ’’ تساں نِکی کیتے کیا گھن آئے وے …؟‘‘

مراد اٹیچی کیس وچوں کپڑے تے کھݙاوݨیں کڈھ کڈھ تے اوندے اڳوں رکھیندا ڳیا … تے ول آخر وچ سونے دے جھمکے اوندیاںنظراں اڳوں چھݨکائے۔

مہرو ٻولی … ’’ اے سونے دے جھمکے تاںمیں نکی کوں پویساں … جݙاں اے وݙی تھی ویسی نا، تاں ول …‘‘

تاں ول … میںنویں جھمکے گھن آساں مہرو … اے توں گھن … سالاں کنوں انہیں دی فرمائش کریندی پئی ہاویں توں، کتنا شوق ہاوی انہیں دا …‘‘

’’ہا … ‘‘ مہرو ٻولی ’’ اے تاں میں پا گھنساں … پہلے اے تاں ݙسو جو نکی دا سویٹر گھن آئے وے … کمبل گھن آئے وے … پینگھا گھن آئے وے تے او گاݙی … جیندے وچ ٻالاں کوں سیر کر ویندے …‘‘

’’ کو… ایندے کیتے تاں پیسے کائے ناں بچے ہن …‘‘ مراد نے کجھ پریشان تھی تے آکھیا…

’’ تاں ول … تساں اے جھمکے واپس کر تے نکی دیاں چیزاں گھن آئو…‘‘

مراد جھمکے ہتھ تے رکھیں رکھیں مہرو کوں ݙہدا ای رہ ڳیا…!

## حوالہ
کتاب: کرینہہ دے پُھل، مصنف: نصیر شاہ ، جھوک پبلشرز ملتان