صادق جُنید ہوت

ج: 1961ء 

                                               صادق جُنید ہوت سئیں موضع ٹھیڑی ضبطی دے راہݨ آلے ہن۔ جیہڑا روہی دی مݨ تے آباد اے۔ صادق سئیں ذات دے ہوت بلوچ ہن۔ گورنمنٹ صادق عباس ڈگری کالج توں ایف اے کیتے ۔ صادق جنید دے وݙ وݙیرے ہک لمبا عرصہ کھار دا ٹھیکہ چیندے رہ ڳن ۔ پر جݙاں دی روہی و چ آباد کاری ودھی ہے چکوک آباد تھین ،تاں روزی دا ایہ ذریعہ وی کھسیڄ ڳئے۔ صادق جنید نظم دے نال نال غزل وی ݙاڈھی سوہݨی لکھدے ۔ اُنہاں دی شاعری اچ وسیب دیاں محرومیاں دے نال نال روہی دے رنگ نشابر تھیندن۔ صادق دی زبان خالص تے جذبے سچے ہوندن۔ 

؎                     رنگاں بھرے شہر ٖڈراون کھاوے بَر دی وستی 

                       وَلدے پیرے چا تے ڳولوں خیر خبر دی وستی 

                       ہک ݙینہہ ساکوں پیر پچھوہاں وَلݨاں پوسی گھرݙو 

                       ہک ݙینہہ ساکوں ڳولݨی پوسی اپݨے گھر دی وستی 

٭                      بمطابق شناختی کارڈ ملاقات شاعر ، بمقام موضع ٹھیڑی ضبطی احمد پور شرقیہ۔یکم مارچ2012ء

کلام  ٭

(1)

کیا خبر کیا ڳالھ ہے شہریں دے وچ

لوک ول وَسدے ودن جنگلیں دے وچ

ہک کہانی مِل ڳئی بر شہر دی

ہک زمانہ لبھ پیا کتبیں دے وچ

آپݨیاں جھوکاں وَسا تے کنڈ اُتے

لوک ٹُردے رہ ڳئے سفریں دے وچ

آولا پرکھوں کݙہیں ہِک ٻے کوں وَل

رکھ تے ہک ٻئے کوں وَلا نظریں دے وچ

اے میݙا سانول ذری کجُھ سوچ تے

یار پرکھیندیں ودِن یاریں دے وچ

وت کوئی لکھیں نظم میݙے اُتے

وت کوئی بھیجیں غزل خطیں دے وچ

آ گذاروں رات قصیں وچ وَلا

آ گذاروں ݙینھ وَلا تانگھیں دے وچ 

کہیں دے رہ ڳئے پیر پپلیں دے اُتے

کہیں دیاں پپلیاں رہ ڳیاں پیریں دے وچ

(2)

سانول تیݙے ݙا دیاں ڳالھیں

خوشبو بھنی وا دیاں ڳالھیں

ساکوں اُونویں یاد ہے اَڄ تک

ماء دی جھولی ماء دیاں ڳالھیں

چھپراں دے وچ رہ تے جانی

کر نہ ٻلدی بھاہ دیاں ڳالھیں

جے تئیں اُکرس گھر اچ راہسی

تھیسن روز ہوا دیاں ڳالھیں

کون اَکھیندے کندھاں سُݨدن

کندھاں نال ہن کیا دیاں ڳالھیں

گھر ہِن محرم راز اَساݙے

گھر دے نال اَساݙیاں ڳالھیں

زورے ور دا قصہ مُکسے

تھیسن اَنت نیاں دیاں ڳالھیں

(3)

اِیں واری لوکاں کیتن شَہر بزار دے قصے

کچ کرور دے سارے سودے کچ کرور دے بندے

اکھیں کھول تے اَپݨیاں اَپݨیاں آپ عذاب لدھوسے

توڑ بزاراں رنگیں بھریاں خالی ساݙے کھیسے

تیکوں ݙیکھݨ کیتے سارے لوکاں اکھیں کھولیاں

تیݙی خاطر سانبھݨے پئے گے جگ سارے کوں شیشے

کے تئیں تار حویلیاں دے وِچ کلہے تھی گزریسوں

دل آہدے ہُݨ کھول ݙیویڄݨ ٻہر دے سارے رستے

(4)

رنگاں بھرے شَہر ݙراون کھاوے بر دی وستی

ولدے پیرے چا تے ڳولوں خیر خبر دی وستی

سارے گھراں سودھی ساکوں رَہسی یاد ہمیشاں

اکھیں دیاں پپلیاں توں پاروں، پار اُتردی وستی

شام دے ویلے روز سُݨیدن گھنگھرو چݨکیاں ٹلیاں

آہدن ولدی ول وس پئی اے اُڄڑی پَر دی وستی

دریاویں دا شور سُݨیندے اَڄ وت لہندے پاسے

شالا یار سلامت ہووے اپݨی بھر دی وستی

ہک ݙینہہ ساکوں پیر پچھوہاں ولݨاں پوسی گھر ݙو

ہک ݙینہہ ساکوں ڳولݨی پوسی اپݨے گھر دی وستی

(5)

کھول کتابیں دے وچ پڑھسوں قصے پہلے وقتیں دے

اَہدن سارا سچ ہوندے ہن لکھیے پہلے وقتیں دے

نویں پندھ پیریں کوں ݙے تے گھر دا رستہ بھُل ڳے سے

سدھے سانویں گھر دو ویندن رستے پہلے وقتیں دے

نویں شَہر بزاراں دے وچ نواں ݙے گھن تھیندا پئے

جیب اَساݙی دے وچ رہے ڳے سکے پہلے وقتیں دے

چھوڑ وے جانی کون کریندے لیکھا پہلے وقتیں دا

مُدتاں تھی ڳن لا پا تھی ڳے لیکھے پہلے وقتیں دے

خالی جاہیں ݙیکھ تے ساکوں کئی ویلا یاد آ ویندے

کیجھے سوہݨے وَسدے ہوسن وسدے پہلے وقتیں دے

شالا شہر ڈرِاور ݙیکھوں وسدا اَپݨیاں اکھیں نال

چولیاں، چُنیاں ، ٻنہہ چڑیلی، چوڑے پہلے وقتیں دے

لوک پُراݨے نویاں شکلاں پا تے وت سُنڄݨیندے پن

ساݙے ہتھیں دے وچ رہ ڳئے شیشے پہلے وقتیں دے

(6)

خوشبو بھنیاں رنگیں بھنیاں رُتاں وصال دیاں

سانول ولا ولایاں پیاں رُتاں وصال دیاں

تیݙے جیہاں رُتاں وصال دیاں

ڳیاں رُتاں وصال دیاں

راتیں ݙیہناں رُتاں وصال دیاں

تیݙے جیہاں رُتاں وصال دیاں

پیاں رُتاں وصال دیاں

مونجھاں رِہیاں رُتاں وصال دیاں

توں جے نوِہی تاں وت کیہاں رتاں وصال دیاں

تھیاں رُتاں وصال دیاں

(7)

روز نواں ہک کربل لڳسی

نال یزید دے وَل وَل لڳسی

ہک سِر کے تئیں نیزے چڑھسی

سارا اَلَول پَلَول لڳسی

کون اَساکوں اَ پرچیسی

کون اَساݙے آ ڳل لڳسی

کُئی نویں تعزیر وے سانول

ساݙے نانویں اَڄ کل لڳسی

بُکھ دی ݙیݨ کوں روکݨ کیتے

ہُݨ تاں رتول دی چھل لڳسی

آ ڳئے سچ دے ساکھ دا موسم

وت سولیاں کوں پھُل پَھل لڳسی

(8)

جئیں وی ساݙے نانویں لکھیے دُدِّڑ مٹی خاکا

ݙیکھیں ہک ݙینہہ اُو وی تھیسے دُدِّڑ مٹی خاکا

تیݙے گھر دو ویندے رستے شیشے وانگوں چمکن

میݙے گھر دے سارے رستے ، دُدِّڑ مٹی خاکا

ساݙا سال دا کیتا پورھیا چاندی روپہ فصلاں

پر نت آوے ساݙے حصے دُدِّڑ مٹی خاکا

توں پاݨی دا مالک وارث فصلاں تیݙیاں ٻانھیاں

میݙی روہی ٹوبھے ، ٹٻے دُدِّڑ مٹی خاکا

ایں واری وی تانگھ تنگھیندیں سانوݨ ایویں گذرئے

اِیں واری وی پیلھوں ݙیلھے دُدِّڑ مٹی خاکا

لکھ سفیلاں کوں کھڑ چھنڈکوں تھالیاں منگر مانجھوں

سیت اچ لکھیا کیویں مِسے دُدِّڑ مٹی خاکا

(9)

ہُݨ تاں سانول ہِکا رُت ہے ہکو موسم

جاء جاء تے ہے کربل کربل ماتم ماتم

ٻولوں ہا کُئی قہر تاں نہ ہا چپ رہ ڳے ہیں

وت وی جانی رکھ چھوڑیے سے تیݙا پرتم

کل دی کھیݙ ہئی کھیݙگھدی سے مظہر ‘عاصم

سرور‘ ثاقب‘ مخلص‘ باسط یار رفیقم

جڳ سانویں نی تھئے اِتھ جیکر کوئی غم کائنی

جگ وَسدے وچ وَسدے پئے ہیں شاہد عالم

تیݙی سانبھ سنبھال کریندیں اکھ سم پئی ہے

تیݙی سانبھ سنبھال اچ تر پپلیاں دے پرچم

سارے اِتھ کر اپݨا اپݨا قِصہ آہدن

کون اِتھ کہیں کوں حال سُݨاوے کون ہے محرم

ہر کہیں رب دی ڳول اچ رب دے پیر اُھاڑین

بھانویں سچل‘ پیر فریدݨ‘ بھانویں گوتم

(10)

اَساں ڳالھیں کیتن جگ دیاں اَساں قصے ونڈین

یاریں دی پہچاݨ دی خاطر اساں شیشے ونڈین

تیݙے کیتے سانول سئیں ݙوں رُتے تھی ڳے سے

اکھیں رہ ڳئے مینہ دا موسم، ہوٹھیں ہاسے ونڈین

اَساں سُݨیے چندر سدا ست ماڑ تے لہندا رہ ڳے

اَڄ تاں ایں تھئے چھپراں اُتے چندر آ سوجھلے ونڈین

کیا ݙسوں وے جیویں جانی عید ہے گذری کیویں

اَساں اپݨے ٻالاں دے وچ خالی کھیسے ونڈین

ایں واری وی وستی والیاں پیار دی راند رسیندیں

اپݨی ساری وستی دے وچ مُندریاں چھلے ونڈین

٭                      کلام شاعر دی ذاتی ڈائری اچوں گھِدا گئے، بمطابق بیاض شاعر

## حوالہ
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان