ما

سرائیکی کہانی: ◇ ماء ◇

لکھت : *منظور احمد اعوان*

سارہ دا تعلق غربت دے مارے ملک فلپائن دے ہک مسلمان گھرانڑے نال ہا۔ او نکڑے قد دی عام نین نقش دی مالک تریمت ہائ۔ جوانی دے ڈینھیں وچ او اپنڑے گھر دی تقدیر بدلنڑ دی خاطر خدامہ(نوکرانڑی) دے ویزے تے سعودی عرب دے شہر جدہ وچ آ گی ہائ۔ ہکے گھر وچ نوکری کریندیں اونکوں پورے 20 ورھیے لنگھ گے ہن۔ او ہر ڈو ترائے سال بعد کجھ مہینے دی چھٹی تے اپنڑے پئے تے بالیں کوں ملنڑ فلپائن ویندی ہائ۔ اوندا پئے عبدالکریم اپنڑے ملک وچ ٹرک ڈرائیور ہا۔ انہیں دے ڈو بال ہن۔ ڈوہیں دھیاں۔ سارہ دی تنخواہ کوئ خاص کائناں ہائ۔ ذال مڑس ڈوہیں دے کم کرنڑ نال گھر دی گزرانڑ چنگی رڑھی پی ہائ۔ دھیریں جوان تھیاں تاں انہیں کوں چنگے گھریں وچ پرنا چھوڑیونے۔ سال پہلے عبدالکریم اللہ کوں پیارا تھی گیا ہا۔ 

سارہ دا سعودی مالک عبداللہ جدہ دی سبزی منڈی وچ دلال (آڑھتی) ہا۔ اوندا سب توں وڈا پتر فہد اوندے رلے کم کریندا ہا۔ ڈوجھا پتر ابراہیم پڑھ لکھ تے ہک سرکاری مدرسہ(سکول) وچ استاد لگ گیا ہا۔ نوکری ملدیں ای اوں شادی وی کر گھدی ہائ۔ ہنڑ او اپنڑی ذال نال وکھرے گھر وچ راہندا ہا۔
سارہ وچ ہنڑ ڈھلدی جوانی دے نال چستی تے پھرتی نہ ریہی ہائ۔ ہنڑ عبداللہ کوئ نویں نروئ خدامہ منگواونڑ تے سارہ کوں خروج تے واپس فلپائن بھیجنڑ چاہندا ہا۔ پر ابراہیم مخالفت کریندا پیا ہا۔ او اکھیندا ہا جو بئ خدامہ بلا شک منگواوء پر سارہ کوں خروج تے نہ بھیجو۔ 

ماء آکھیا
"پتر ابراہیم! میں تیڈی ماء لگدی ہاں۔ میڈی گالھ من۔ سارہ کوں ونجنڑ ڈے۔ ایہ ہنڑ کہیں کم جوگی نہیں رہ گی"
ابراہیم روکھے مونہہ نال آکھیا
"توں میڈی ماء کائنی"
ماء حیران تھی گی
"کیوں۔۔۔۔؟" اوں پچھیا
ول ابراہیم شروع تھی گیا
" توں میکوں ہسپتال وچ جنڑیا۔ ول ڈو ڈینھ بعد ای میکوں اوں نوکرانڑی سارہ دے رحم و کرم تے چھوڑ تے گھر ول آئ۔ سارہ ہسپتال وچ ول گھر وچ میڈی ہر طرح دی ڈیکھ بھال کیتی۔ میڈی صفائ ستھرائ، کھانونڑ پیونڑ تے آرام دا خیال رکھیا۔ میں بوتلیں تے ڈبیں دے کھیر پی پی وڈا تھیاں۔ میکوں تیڈے کھیر دا ہک تریڑہ وی نصیب نہ تھیا۔ میڈے یکے بھینڑیں بھرانویں نال تیڈا ورتاء ایہو ریہا۔ کیوں جو توں چرکے تک جوان راہنڑ تے حیاتی دے مزے لوٹنڑ چاہندی ہانویں۔ ہیں سانگوں توں بال تاں جنڑیے پر نہ تاں انہیں کوں اپنڑی تھنج پلائ تے نہ انہیں دی ضرورتیں دا خیال رکھیا۔ ماء اینویں ہوندی ہے کیا؟ توں میڈی ماء کائنی۔ میڈی اصل ماء سارہ ہے۔ کیوں جو اوں ماء ہونونڑ دا حق ادا کر ڈتے"
ماء کوڑیج تے کمرے وچوں باہر نکل گی۔
عبداللہ اتھائیں بیٹھا ہا۔ اوں، اوندا مونڈھا نرمی نال پکڑ تے ہولے جہے آکھیا
"پتر۔۔۔۔۔! سمجھنڑ دی کوشش کر۔ او چنگی رن کائنی۔ او ایڈی بھیڑی ہے جو میڈے نال وی اوندے نا جائز تعلقات رہ گن"
ایہ سنڑ تے ابراہیم کوں ڈاہڈا ارمان لگیا۔ اوں بہوں ڈکھ نال آکھیا

"ابویا۔۔۔۔۔! (ابو) اساں اسلامی دنیا دے مرکز سعودی عرب وچ راہندوں۔ ڈو مقدس شہر مکہ تے مدینہ اساڈے ملک وچ ہن۔ پوری دنیا دے مسلمان عمرہ تے حج کرنڑ تے روزی کمانونڑ دی خاطر اتھاں امدن۔ اساڈا کردار تاں مثالی ہوونڑاں چہیدے۔ پر افسوس جو اساں اپنڑیاں بھیڑیاں عادتاں دی وجہ توں اپنڑے کرداریں تے دانگی ملی ہوئ ہے۔ ہک غریب، بے وس تے لاچار تریمت تہاڈی کفالت وچ آئ۔ او تہاڈی نکی بھینڑ یا دھی سنویں ہائ۔ حق تاں ایہ بنڑدا ہا جو تساں اوندے سر تے شفقت دا ہتھ رکھو ہا۔ ہتھوں تساں اوندیاں مجبوریاں دا فائدہ چا تے اوندے نال برائ کریندے ریہے۔ تساں کبیرہ گناہ کیتے۔ ایں دنیا وچ تساں شئیت بچ ونجو۔ پر اگلے جہان ضرور پاند ڈیسو"
شام کوں وڈے بھرا فہد وی کلہی جاہ تے انکشاف کیتا جو سارہ نال اوندے وی تعلقات رہ گن۔
"کوئ وی حلالی مسلمان ایجھی گھٹیا حرکت نہیں کر سگدا" ابراہیم نفرت نال مونہہ سنگھوڑ تے آکھیا
"مطلب ایہ جو توں میکوں حرامی اکھیندا پیں" فہد چاٹ الار تے کاوڑ نال آکھیا 
"خبردار اپنڑاں ہتھ تلے کر" ابراہیم اوندیاں اکھیں وچ اکھیں پا الانڑاں "ایجھے کرتوت حرامیئیں دے ای ہوندن۔ میکوں شک نہیں، ہتھوں پک ہے جو توں میڈے پیو دا پتر کائنی۔ تھی سگدے اپنڑاں فیملی ڈرائیور فاروق ہندی تیڈا پیوء ہووے۔ تیڈا رنگ تے شکل وی ہوں نال رلدی ہے"
فہد اوندے گریوان وچ رل گیا۔ ابراہیم دھکا ڈے تے اونکوں پرے کیتا۔
"خبردار۔۔۔۔ ہنڑ میکوں ہتھ نہ لانویں" اوں آکھیا "جیکر میڈی زبان کھل گی تاں تیکوں تے ابوئے کوں سنگسار کر ڈتا ویسے"
اگلے کجھ ڈینھ ابراہیم بھج دھرک کر تے سارہ دا نقل کفالہ اپنڑے نانویں کرا گھدا۔ ہنڑ سارہ، ابراہیم تے اوندی ذال امل دے نال انہیں دے گھر وچ راہندی ہے۔ نوکرانڑی نہ ہتھوں انہیں دی ماء بنڑ تے۔ ○○○○○
## حوالے