احمد حسن پُرسوز. ڄاݨ سنڄاݨ

ج:1952ء ، م:3مارچ 2006ء 

احمد حسن دا قلمی ناں پُرسوز بخاری ہا۔ پُرسوز 1952ء اچ سید اللہ ݙتہ شاہ بخاری دے گھر وستی کلاب اچ پیدا تھئے۔ کلاب اُو علاقہ ہے جتھاں پیوݨ دا پاݨی وی نی لبھدا۔ احمد حسن ٻہوں پردر دحیاتی گذاری۔ زندگی دے رولے رودھے یکا اُوندا پیراچاتی رہیے۔ جوان محنت مزدوری کرݨ آلے تے محنتی انسان ہن۔ پرسوز ݙاہ جماعتاں پاس کیتیاں۔ پرسوز دیاں کئی کتاباں چھپیاں جنہاں دے ناں ایں طرحاں اِن۔ (۱)حسین میݙا یزید تیݙا (۲)خالق دا ماݨ محمد(۳)ارمان لڳدے (۴)سدھا راہ (۵)سانول سِک سکرات 2009ء  اچ چھپی۔ احمد حسن پرسوز ہر صنف اچ شاعری کیتی اے ۔ غزل وی ݙاݙھی سوہݨی لکھی اے احمد پر سوز دے ݙوں بھرا خورشید الحسن بخاری تے حسن بخاری دے علاوہ انہاں دا وݙا پُتر غیوربخاری شاعری کریندے تے وسیب اچ ڈھیر ساری سنڄاݨ رکھیندے۔ پر سوز  3مارچ 2006ء  اچ اللہ کوں پیارے تھی ڳئے انہاں دی شاعری اچ جتھاں عشق و محبت دے مضمون نظر آندن اتھاں دنیا جہان دے رولے رودھے وی موجود ہن پرسوز دی غزل وی اپݨی ہک نویکلی سنڄاݨ رکھدی اے ۔

پار پُڄدے سیت والا یار ٻولہی مار تے 

دوستی دے در تے واہندا پیا ہے دریا سو زدا 

او سݙیندے جگ اُتے پرسوز میݙے دوستو 

جینکوں پینگھے وچ ملیا ہے پہلا جھوٹا سوز دا 

٭                      بمطابق شناختی کارڈ شاعر دے ٻال غیور بخاری تصدیق کیتی ، ملاقات وستی نزیر آباد محراب آلا۔3مارچ2012ء

کلام  ٭

(1)

اِیں توں ٻیا کیویں نبھاواں عزم و استقلال نال

چووی گھنٹے سِر مریندوں ظلم دی درسال نال 

مہدی دوراں تاں ٻہہ ڳئے کعبے اندر اعتکاف

کون آ ݙیوے گھنے اِیں وقت دے دجال نال 

پیٹ تے پتھر ٻدھݨ والیں دی صف اچ پُڄ ڳیسے

خالی ماچس نی بھریندی پنج روپے دی دال نال

زندگی کوں کر حوالے موت دے جی سڳدے سے

وِصل دا لحظہ ملے جیکر جدائی دے سال نال

اِیویں ہے گذران اِتھ کے ظالم و مظلوم دی 

کربلا تے کوفے والا جیویں رستہ نال نال 

اُنویں تاں پُرسوزؔ خلقت پُڄ ڳئی ہے چندر تے

بغض تے کینہ نسی چھوڑیا نبیؐ دی آل نال 

(2)

کیں رُلائے چا خونِ خلقت ڄاݨ ٻجُھ تے کھوٹ وچ

آدمی دا ہتھ نظردے ، آدمی دے چوٹ وچ

کون سُݨدے دھاں کہیں دی کیندے دردیں مردے کئی

ہر کوئی ہے غرق سر تئیں حرص دی پھلپھوٹ وچ

وار ویری کر نی سڳدا بس وقت اُوں شخص تے

ہے جیڑھا محفوظ اماں دی دُعا دے کوٹ وچ

ہُݨ کتھاں رہ ڳن پینگھاں پیار والیاں دوستو

منہ لُکائی ویندے زمانہ بس ہوس دی اُوٹ وچ

چوݨے نہ چُݨ محبوب دے نہ دل ڈُکھا پُرسوزؔ دا

کیا کمی نظری ہے تیکوں ہیں خدائی دے گھوٹ وچ

(3)

سیاݨے آہدن مر ونڄیجے روز دی خواری کنوں

دُشمنی بہتر سمجھ کم ظرف دی یاری کنوں

آکھ ڳن وݙے سیاݨے چور دی پڳڑی سہی 

جو بچا سڳدو بچائو لُڑھدی مَݙی ساری کنوں

کربلا دی ریت کوں ابدی حیاتی مل ڳئی

ہاشمی دارالشفاء دے تریجھے پنساری کنوں 

آبِ کوثر دا ملے صدقے جیندے کائنات کوں

کیوں منگے پاݨی بھلا کہیں دور دے ناری کنوں

درد والے دے کیتے ہے شاعری روح دی غذا

شعر دی لذت پچُھو پُرسوزؔ آزاری کنوں

(4)

دل جݙاں دا پا گھدا ہے سُرخ چولا سوز دا

ہوں ݙیہاڑے دا عقل چا پاتے پردا سوز دا

رات اَٹھ پہری ہے سر تے درد و غم صدمات دی

ٹِمکدا پئے گگھ اندھارے وچ ایہ ݙیوا سوز دا

عاقبت دا وعظ تیݙا سارا ݙینھ سُݨساں ولا

پہلے واعظ بھر ݙے میکوں پیالا سوز دا

پار پُڄدے سیت والا یار ٻولہی مار تے 

دوستی دے دَر تے واہندا پیا ہے دریا سوز دا

اُو سݙیندے جڳ اُتے پرسوزؔ میݙے دوستو

جینکوں پینگھے وچ ملیا ہے پہلا جھوٹا سوز دا

(5)

زندگی ڳئی وِہا غم سرہیندیں سرہیندیں 

گچی آرزو دی گھُٹیندیں گھُٹیندیں 

اُو مندر مسیتاں سبھے چھاݨ ماریم

خدَئی دے خدا کوں ڳولیندیں ڳولیندیں

جیندے اُتے ایمان اَݨ ݙٹھا آندم

میکوں رول ڳئے او رولیندیں رولیندیں

اُوں جنت جہنم دا احساس مٹ ڳئے

سزا تے حیاتی بھُڳیندیں بھُڳیندیں 

میݙے گھر دے اَیرے اِیویں بھُردے بھُر ڳن

اُوندی بخشی دولت سنبھیندیں سنبھیندیں

اُو تاں ایویں آکھی تے پُرسوزؔ ڳئے پیا

اِتھاں دَربھ ڄا ڳئے تنگھیندیں تنگھیندیں

(6)

جدائی دا پل جگر دے وچ دُکھائی دھوݨی فساد آندے

نکھیڑا روڳ تھی لڳدے ، جاں گذریا وقت یاد آندے

اکھیندن جھیڑے رات ہووے، وِچھوڑے رات نہ ہووے

سیاݨے صاف سچ آکھیے ، شکر کھُٹئیں سواد آندے

کیویں پئی رین نبھدی ہے ، ایندے کوئی دل توں پُچھ ݙیکھے

جیڑھا زورے مسائیں کھِل کھِل نظردا شاد باد آندے

جیندے توں سیت پھر ویندی ہے ہر کوئی کنڈ وَلا ٹپدے

متاں کوئی چیز منگے چا ، اِیݙے پیا نہ مراد آندے

سڄݨ دے وقت نِکھڑݨ دے اُداسی لُک نہیں سڳدی

ہوندے پُرسوزؔ ہاں مُٹھ وچ تے منگدا درد داد آندے

(7)

ݙے نہ لوکیں کوں حال دھرتی دے 

ایہ حیاتی نہ گاٖل دھرتی تے 

کر ڳئے جو کوئی کمال دھرتی تے

ہوں ݙٹھا ہے زوال دھرتی تے

پی نہ پاݨی پکوٹ پپلیں دا

ہنجھ دے موتی اُچھال دھرتی تے

روہی راݨی دی ریت آہدی ہے

توں ایہ مشکی نہ پال دھرتی تے

جیݙوں ݙہدوں اُوݙاہوں کوکاں ہن

پئے ڳئے خوشیاں دا کال دھرتی تے

تلے میں جھیں کروڑاں داپھیے پن

کر تے ٹُر کجُھ خیال دھرتی تے

کیا ہے پُرسوزؔ سوز دی دولت

میں کرینداں سوال دھرتی تے

٭                      کلام احمد حسن پر سوز ، سانول سِک سکرات ، فریدفورم2009ء؁

## حوالہ
کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان