ہیل وچھوڑے دی

### لکھت: رضوانہ تبسم درانی

## افسانہ
راجہ ہک بنک افسر ہئی چٹا ڳور،ا اُچا لمبا قد کہیں شہزادے وانگڑ طاقتور اتنا جو دھرتی کوں اوں تے ناز ہئی پیو ماء ،بھرا، پنج بھیݨیں دا بار سر تے ݙے کرائیں اوکوں کلہاکر ڳیا ہئی، راجہ ݙینہہ رات محنت وچ لڳ ڳیا جو پئیو نال کیتے ہوئے وعدے جلدی نال پورے کرے ہر ویلھے ماء کوں پریشان ݙیہدا ہئی تے او وی سوچیں دی گھمݨ گھیر وچ لہہ ویندا ہئی جو ایجھا طریقہ ہووے خدا وند کریم میݙی ہمت ودھاوے تے میں اے فرض ادا کر تے اپݨی ماء کوں حج پڑھوا سڳاں۔ہر انسان کوں خواب ݙیکھݨ دا فطری حق اے پر کوئی تاں ساری حیاتی خوابیں دے سہارے گزار ݙیندن تے کوئی خاباں کوں حقیقت دا روپ ݙیووݨ کیتے محنت تے ہمت نال اپݨا سفر جاری رکھیندن راجہ وی انہاں وچوں ہا اوندی محنت رنگ گھن آئی او وقفے وقفے نال اپݨیاں ساریاں بھیݨیں کوں ݙاڈھے سوہݨے طریقے نال رخصت کیتا، گزردے گزردے کافی عرصہ گزر ڳیا ٻہوں زیادہ محنتی ہووݨ دی وجہ نال اوندی ترقی دے در آپوں آپ کھلدے ڳئے، احٖ او ہک وݙا افسر بݨ ڳیا ہئی۔

اوندی ماء دا اوندے سر تے سہرے سجاوݨ دا ارمان ٻہوں زور پکڑ ڳیا چھوٹے لا کنوں اوندے مونڈھیاں تے ایݙے بار ہن، جو ایکوں اپݨے کیتے سوچݨ دا ہک لحظہ وی نہ ملدا ہئی ماٗء دے ول ول آکھݨ تے ایں بارے سوچݨ تے مجبور تھی ڳیا۔ ہک ݙینہہ بنک توں واپس آندے ہوئے اوں درخت تلے کھڑی ہک چھوہر کوں ݙٹھا جو ٻہوں پریشان ہئی پہلی نظر جیکر محبت بھری اٹھ ونڄے تاں او آخری ہوندی اے راجہ دے دل کوں بدلاوا آیا سڑک دے نیڑے اوں اپݨی کار کوں ہولے کیتا تے اوکوں غور نال ݙیہدا چپ کرتے اڳوں لنگھ ڳیا پر اوندے دل وچ اتنی ہمت ناں ہئی جو چھوہر نال ڳالھ مہاڑ کریندا لیکن اوکوں ایویں لڳیا جو اے اݨ ڄاݨ چھوہر اوندی سالیں دی واقف ہے تے جیویں اوندی زندگی وچ آوݨا ہووے خوشیاں ہمیشہ اتھاں پروان چھڑدن جتھاں اعتماد تے سچ دی آبیاری ہووے۔

وݙا خوش تھی کرائیں راجہ گھر پہنچا تے ماء دے ڳل وچ ٻاہیں پا کرائیں آکھݨ لڳیا جو اماں او ݙینہہ دور کینی جݙاں توں اپݨے پتر دے سر تے سہرا سجیاݙیکھسیں ݙوجھے ݙینہہ او ضرورت توں زیادہ خوش ہئی خوشی نال سوہݨے کپڑے پا تے دفتر ڳیا تے وقت توں پہلے اٹھی کرائیں او سٹاپ تے پہنچ ڳیا جتھاں کل درخت تلے چھوہر کھڑی ہئی اے تھوڑی ہمت زیادہ کرتے اوں اڳوں ودھیا تے آکھݨ لڳیا تساں کتھاں ونجݨے میں شریف آدمی ہاں میݙا اعتماد کرو آکھ تاں تہاکوں چھوڑ آواں پر چھوہر صاف انکار کر ݙتا راجے کوں ٻہوں ݙکھ لڳا جو میں کوئی غنڈہ تے آوارہ نمی تے ایں کیویں انکار کیتے اوں ولدا آکھیا جو میکوں غلط نہ سمجھو آؤ میں تہاکوں چھوڑ ݙیساں راجے دی مٹھی زبان اپݨا اثر ݙکھایا تے چھوہر جیندا ناں راݨی ہئی پورے اعتماد تے وقار نال اڳوں آلی سیٹ تے ٻیہہ ڳئی ہݨ ݙوہیں اپݨی اپݨی جاء تے ہک ݙوجھے کوں ہمراہی سمجھدے پے ہن ایہا ہک  ملاقات ساری حیاتی تے محیط تھی ڳئی۔

راجہ دنیا دے سب رنگ ݙٹھی کھڑا ہئی معاشرے دیاں سختیاں محنت کرݨ تے وقت اڳوں ٻہوں کجھ سکھا ݙتا پر راݨی دی محبت دا رنگ عام رنگیں کنوں وکھرا تے سوہݨا ہا محبت دا رنگ خوشیاں دا رنگ ہر سویر  اوندے کیتے چاہتاں دا پیغام بݨ تے آندی تے رات اوندے خابیں وچ جاڳدیں گزردی ہک ݙینہہ بنک توں ولیا تے ماء ٻہوں مونجھی ماندی ٻیٹھی ہئی راجہ پریشان تھی ڳیا تے اوں پچھیا خیر تاں ہے اماں تہاکوں کیا تھے کیوں مونجھے ہیووے ماء رووݨ لڳ پئی جو پتر تیݙی بھیݨ نے سنیہا بھیجے جو میݙے گھر دے حالات نی سمبھلدے میکوں آ تے گھن ونڄو  اے ظالمیں بم دھماکے وانگ راجہ دے کنیں وچ پئی تے او مونجھا تھی ڳیا تے اندر ٹر ڳیا ساری رات او سوچاں دی بھٹی اچ ٻلدا ریہا تے سویلے پہلی بس تے روانہ تھی ڳیا بھیݨ کوں اپݨی جا انج سمجھایا بھنڑویے کوں علیحدہ منت سماجت کیتی جو ہݨ میݙی ماء وچ اتنا ساہ کینی جو کوئی ݙکھ برداشت کر سڳے میݙے اُتے تے میݙی ماء دے ٻڈھیپے تے ترس کرو ساکوں ٻیا کوئی ݙکھ نہ ݙیوو ساری حیاتی اوں بیوگی وچ گزار ݙتی ہے دھیاں پرنیج ڳن تاں اوں سکھ دا ساہ ڳھدے۔

سارے مسلئے حل کرتے راجہ رات کوں گھر ول آیاراجہ آ کراہیں ول اپݨی روز مرہ دی زندگی وچ رجھ ڳیا سال گزر ڳیا رانی نبی اے کر گھدا تے راجہ کوں مجبور کیتا جو اپݨی ماء کوں گھن آو کیونجو میݙے کیتے رشتے آوݨ لڳ پن اے نہ تھیووے جو کوئی گھڑی آ ونڄے میں تئیں توں وکھ تھی ونڄاں راجہ نے اوندے منہ تے ہتھ رکھ ݙتا تے آکھیا توں زمین تے میݙے کیتے آئی ہئیں تے میݙے علاوہ تیݙا سہاگ کوئی ٻیا نی بݨ سگدا بس تھوڑے ݙینہاں دی ڳالھ ہے میݙی وݙی بھیݨ آ ونڄے میں اماں تے اوکوں گھن آساں میݙے جذبے صادق تے سچے ہن توں میݙی ہیں تے انشاء اللہ میݙی راہسیں۔ راجے دی وݙی بھیݨ جیڑھی اپݨے ساوہرے گھر وچ کݙاہیں سکھی نہ رہی ہئی اوندی طبعیت کجھ عجیب تھی ڳئی ہئی کجھ اوندی زبان دی کوڑ تے سمجھ اوندے ساوہرے دے ورتاوے اوکوں ادھ پاڳل کرݙتا ہئی او ہر ویلے اوکھی اوکھی رہندی ہئی۔ او ماء دے گھر آئی تے سویر شام راݨی دے قصیدے بھرا توں سݨدی تے اوندے دل وچ قدرتی طور تے رانی کیتے رقابت دا جذبہ اوکوں ݙیکھݨ توں پہلے پیدا تھی ڳیا بھرا دے آکھݨ تے او رشتہ ݙیکھݨ تاں ٹر پئی پر اندر ہی اندر اوندے دل کوں چور لڳ پئے جو ہݨ گھر تے راݨی دا راج راہسی اساں آسوں تے راݨی دے محتاج ہوسوں ݙوں چار دفعہ ونڄݨ دے بعد رشتہ طے تھی ڳیا راجہ ٻہوں خوش ہئی اوں ہوں ویلے اپݨیاں بھیݨیں کوں فون کیتا تے سارے کٹھے تھیوو تاریخ رکھو ائو، گھر جیڑھا بھیݨیں کوں پرناوݨ دے بعد بالکل ویران تھی ڳیا ہا ہک وݙی مدت دے بعد آباد تھی ڳیا۔ 

راجہ دے بھنڑیجے بھنڑینجیاں ݙینہہ رات خوشی دے ڳاوݨ ڳاندے راجہ نال مذاق کریندے ارماناں دے پورے تھیوݨ دا ݙینہہ آ ڳیا راجے دا گھر  بقعہ نور بݨ ڳیا ہئی چاروں پاسے رنگ برنگے قمقمے مرچاں تے ٹیوب لائٹاں نال رات ݙینہہ دا پتا نہ لڳدا ہئی سارے ویہڑے وچ قالین تے صوفیں دیاں قطاراں تے اتوں رنگ برنگے بوجھݨ عجیب سماں ݙیندے پئے ہن۔ راݨی راجہ دی کنوار بݨ تے اوندے گھر وچ آڳئی راجہ راݨی کوں تے راݨی راجہ کوں پا تے  ٻہوں خوش ہن۔ راجہ تے راݨی کوں ہر ڳالھ ٻہوں محبت نال سمجھائی جو محبت ہک زور آور جذبہ ہے جیندے وچ ہک ݙوجھے دی مرضی مصلحت تے سارے ارادے شامل ہوندن تے ول ایکوں ساری عمر نبھاوݨا ہوندے راݨی نے وݙے دھیمے لہجے وچ راجہ کوں آکھیا محبت ہک زنجیر ہے جیندی ہک ݙور تیݙے دل نال تے ݙوجھی میݙے دل نال جڑی ہوئی اے۔

جے ایندے وچ ذرا وی چھک پئی تاں سٹ ݙوہیں کوں لڳسی کیونجو اساں ہݨ ݙوہیں ہک ہیں ایوں ڳالھیں کریندے کئی ݙینہہ لنگھ ڳے شادی مکݨ دے بعد راجہ دی وݙی بھیݨ واپس ڳئی تے رستے وچ ایکسڈینٹ تھی ڳیا تے اوندا خاوند موقع تے مر ڳیا اے ایجھا سانحہ ہئی جئیں ہسدے وسدے گھر کوں ہک واری ول ہنجواں وچ بدل تے رکھ ݙتا راجہ دی بھیݨ ݙوں ٻالاں نال اڄڑ تے گھر آ ٻیٹھی پہلے وی او ہک ناکام زندگی گزریندی پئی ہئی ݙوجھا قدرت دی ستم ظریفی اونکوں خاوند وی چھوڑ ڳیا او ہر ویلھے سوچاں وچ گم رہندی ہئی ٻیا تاں کجھ نہ تھیا او ہر ویلھے ہک ہک ڳالھ وچ دخل ݙیندی راݨی دی ہر ڳالھ تے اعتراض اوندے اٹھݨ بہݨ تے اعتراض گویا نفرت دیاں حداں ڳنڈھیندیاں ڳیاں پر راݨی راجے دی محبت وچ ہر ڳالھ صبر نال سہندی رہی آخر روز روز دے تماشے کولوں راجہ وی ٻہوں تنگ آڳیا وݙی بھیݨ ہووݨ دے ناطے اوں کجھ آکھ وی نہ سڳدا ہا۔

راݨی دیاں خوشیاں سوا تھی ڳیاں او سنہی لکڑی وانگ اندر ی اندر دُکھدی ویندی ہئی راجہ جو آندا ہئی او اوندے ڳل نال لڳ تے رو پوندی ہئی مجبور تھی تے ہک ݙینہہ راݨی نے راجہ کوں آکھیا راجہ اے کیہوں جئیں زندگی ہے جتھاں اساں مجبور تے بے وس ہیں اپݨی مرضی ختم تھی ڳئی ہے اے محبت دا ایجھا جذبہ ہے نہ میں مر سڳدی ہاں نہ میں جی سڳدی ہاں کیجھی سولی تے میکوں چاڑھی راجہ اوندیاں اے ڳالھیں سݨ تے حیراں تھی ڳیادل تے جبر کر تے وݙے پیار نال راݨی کوں آکھݨ لڳیا میݙی سوہݨی راݨی محبت دے کجھ تقاضے ہوندن محبت قربانی منگدی ہے زندگی ہک امتحان ہے جیڑھے ایں امتحان وچ کامیاب تھیندن سرخرو تھیندن چنڳا ݙینہہ ہک  واری ضرور آسی۔

اوندے کیتے تھوڑا انتظار ضروری ہے زندگی دا ہر ݙکھ سہوݨ انسان دا حق اے بس توں پریشان نہ تھی ٻہوں جلدی میں حالات تے قابو پاگھنساں بس تھوڑے ݙینہہ صبر کر چا ایوں روز راݨی مردی تے روز جیندی تے راجہ اوکوں روز دلاسے ݙیندا او اپݨی جا پریشان ہا جو میں اماں بھیݨ کوں کݙے چھوڑ آواں تے راݨی کوں کتھاں ٻلہانواں او ݙوں جئیں تے تقسیم تھی چکیا ہئی گھر دا سکون برباد تھی ڳیا ہئی،آخر ہک ݙینہہ راݨی آکھیا میکوں ماء دے گھر چھوڑ آ شائد سارے حالات بدل ونڄن۔

راجہ وی ایہو کجھ چاہندا ہئی راݨی ونڄݨ لڳی تے راجے دیاں اکھیں ہنجوں کولوں بھریج ڳیاں جیویں جو شکوہ کریندا پیا ہووے واہ راݨی توں وی میکوں چھوڑی ویندی تیݙے بغیر کلہا کیویں رہساں خیر اوکوں چھوڑ آیا او پُر سکوں تھی ڳئی راجہ روز اوکوں فون کریندا اڄ یا کل تیکوں گھن ویساں  پر اوکوں گھن نہ آیا خدانے راݨی کوں ٻہوں ازمائشاں وچ پا چھوڑیا ہئی، ہک وݙی ازمائش راݨی دی زندگی دا رخ موڑ ݙتا، کݙاہیں کݙاہیں تقدیر لوکاں کنوں ایجھا امتحان گھندی اے جو اوندیاں سوچݨ سمجھݨ دیاں  صلاحیتاں جواب ݙے ویندن راݨی تے راجہ دی بے مثال محبت کوں نظر لڳ ڳئی ہئی راݨی دی مانگ دا سندور اڄڑ ڳیا ہا پنج بھیݨیں شہزادی بھرا مر تے انہاں کوں دنیاوچ کلہا چھوڑ تے ٹر ڳیا احٖ بھیݨ وی ویݨ کر تے راجے کوں ہکلاں ݙیندی ٻیٹھی ہئی جو اوں پڳلی کوں کیا پتا جئیں راݨی کوں اڄاڑݨ کیتے اے کھیݙ شروع کیتا ہئی ۔

راݨی کوں تاں اڄاڑ ݙتا ہاوی پر بھرا کنوں ساری حیاتی کیتے ہتھ دھو ٻیٹھی، راݨی کندھیاں نال ٹکراں مار مار تے اپݨے حواس مکا ٻیٹھی ہے روز راجہ دی قبر تے پھل چڑھیندی تے آہدی ہے اے میݙے خدا جنھاں کوں تئیں ملاوݨاں نی ہوندا انہاں دے دلاں وچ محبتاں کیویں پا ݙیندیں وچھوڑے دے ایں جنگل وچ میں راجہ کوں کتھاں ڳولاں پر اوندی آواز اوندے دل وچ رہ ویندی اے۔

(روز دی کر کر تاں گھڑیاں دا پاݨی سکا ݙیندی اے)

……}{……

## حوالہ: کتاب لڑی چھی ماہی "حوا" [[بہاول پور]] توں چوݨ