پوپا

میݙی مینڈھی چُھٹڳئی ہئی، میں مائیوں ٻیٹھی ہَم ، میݙا ݙاج آڳیا ہئی ۔ وسیب دیاں حق ہمسائیاں تے کموراݨیاں نال میݙیاں سینگیاں سنگتاݨیاں وی میݙا ݙاج ݙیکھݨ آئیاں۔ اَمّاں ساریاں کوں ݙاج ݙکھایا تے میݙیاں سنگتاݨیاں کوں آکھیُس جو جوڑے ݙکو انہاں جوڑے ݙک تے پیلا ترونک تے کھٹاں تے کِھنڈا سٹیے۔ میݙے ساہورے گھروں بھور کسّار تے خواجہ میوہ آیا اَماں ساریاں کوں بھور ݙتی ۔ میݙی سنگتاݨی لوہاری مُٹھ بھری آئی تے میݙے منہ اِچ آن گھتیُس تے آکھیُس بھلا ’’پھپھڑ‘‘ آکھ ݙکھلاواں میں پھپھڑ آکھیا تاں بھور ساری منہ وچوں ٻاہر ونڄ پئی ۔ ساریاں خچکے نال کِھل پیاں ۔ میں ہچی پھکی تھیڳیُم ۔ ساریاں رَل تے میݙا ݙاج صندوقاں وچ سنبھوایا ۔ ساریاں گھراں کوں چلیاںڳیاں ۔ اساݙی پنجاں کھوہاں دی زمین ہئی ، میں سَتاں بھراواں دی ہِکا بھیݨ ہَم ۔ بھرا سارے پرنیے ہوئے ہَن ، میں ساریاں کنوں چھوٹی ہم ، بھراواں میکوں ودھ توں ودھ ݙاج ݙتا ۔ میݙے ݙاج وچ کُٹ دیاںتھالیاں ، مُنگر ، کمنڈل ، پتل دیاں لنگریاں، جگ، گلاس ، کروہ ، رنگیل چرکھا،اَورا ، سلائی ، پلنگ ، پیڑھیاں ، نہیلا ، جھیرنا ، چھٻیاں ، پیڑ وٹے ، مُکھبے گُھرٹ ، دورا ، مولھا ، پروݨ ، دوری ، ݙنڈکا ، ݙوئی ، مَدھݨا ، کنی ، پاتری ، گاٖہݨیاں وچ موتالیاں والیاں ، سنگیاں ، پنجیپاں، جھنجھیری ٹکری ، کنڳݨ ، ہسّی ، کَڑیاں ، بندڑحے ، پٹھی ، مندری ، تے سونے دا وݙا ’’پوپا‘‘ سٹھ جوڑے کپڑیاں دے ، تریہہ بسترے ، سرخی مُساڳ ، کنگھی ، شیشہ ، مدعا ولتِݨ دی ہر شے نال تَرائے صندوقاں ݙتیاں ہوئیاں ۔ اساݙے وسیب وچ اتنا ݙاج کہیں کوں نہ ملیا ہا ۔ اساݙے پنجویہہ منجھیں ، چلھارا کھن گاٖئیں ، مال ، ڈھانڈھے بھاݨا بھریا ہویا ہئی ۔ کہیں شئے دی تھوڑ نہ ہئی ۔ بابا میݙا وسیب اِچ منینداپچھیندا بندہ ہا ۔ سرکاری افسر اساݙے دیرے تے آن ٻاہندے ، ٹِکدے ہَن ۔ مہمان پراہݨا آیاڳیا رہ ویندا ہئی ۔ میݙی شادی میݙے سوتر نال تھیندی پئی ہئی ، سوتر میݙا پڑھیا لکھیا ، علاقے دا چیئرمین ہا ۔ سرکاری درباریں ڄاݨ سُنڄاݨ والا مہاندرا بندہ ہئی ۔ ایجھے بندے کوں پرنیجݨ کیتے ہر چھوہِر سِکدی ہئی ۔ میݙے سوتر دی ہک مسات پڑھی لکھی شہری چھوکری ہئی ۔ اوندی ماء دی منشاء ہئی جو دھی دا سانگا چیئرمین نال کریساں پر اساݙے کنبے دے وچ گھراں دے ساکھ گھراں اِچ اِی کریندے ہَن ۔ وݙیاں دیاں پگاٖں دا خیال رکھیا ویندا ہئی ۔ کہیں کوں جرأت نہ ہوندی ہئی جو اپݨی مرضی دی شادی کرے ہا ۔ چیئرمین دا گھر اساݙے گھر دیڳلی اِچ ہا ۔ پاڑے نال پاڑا ہئی ، پتریتے گھر ڈھول نغارے تے شرناء دا واڄا پیا تھیوے ۔ جوان جھمر کھیݙن پئے ۔ میݙیاں سنگتاݨیاں ݙسیا جو جھمر دے ہک بندہ سر تے گھڑا چا چپڑیاں ودا کھیݙدے ۔ ہک جوان سوہݨی آواز نال آکھے پیا ’’اللہ ڄاݨے تے یار نہ ڄاݨے، میݙا ڈھول جوانیاں ماݨے‘‘ اے اَلا میݙے کنیں پووے پیا میں چُپ غُڑپ چَنے ݙو منہ کر تے ٻیٹھی ہَم ۔ میݙیاں سنگتاݨیاں اے وی ݙسیا جو پتریتے گھر ہک کوٹھے اِچ ٻہوں سوہݨی سیج بݨی پئی ہے ۔ پتریتیاں سِنگاری پُنگاری کھڑیاں ہن ۔ڳبھرو گھوٹ مَکناں ، گاٖنا،ٻدھڳل ست لڑا کٹمالا پا ہتھ کاتی چا وݙا خوش ودا ہووے۔ میں گُم سُم ٻیٹھی ہَم ، میں اپݨے بابل دے گھر کوں تُر تُر ݙیکھاں ٻیٹھی جتھاں میں ڄمیم پَلیُم ، ویہڑھے وچ کھیݙدیں کھیݙدیں جوان تھیُم ۔ ایں گھر کوں ہتھیں لِنب لا کیتم ، پولے ݙتم اَڄ اُتھاں میں ڈیہاڑے پَل دی مہمان ہَم میں اِنہاں سوچاں اِچ ٻیٹھی ہَم ۔ ’’اَڑی انوکھڑی! رُعب اِچ ݙیکھ ٻیٹھی اَڄاں چیئرمین والی تھئی کائنی ، اَڄاں ساݙے کول ٻیٹھی ایں‘‘ خچکے نال سنگتاݨیاں آکھیا ، میں ٹھڈھا ساہ بھر تے انہاں کوں ݙیکھ تے پِھکی کھل کِھل پیُم ۔ اَڄ رات پُتریتیاں میکوں چیکوں میندھی لاوݨ آوݨا ہئی ۔ وسیب دیاں زالیں کٹھیاں ہوون، رات کوں مراثݨیں سہرے آہدیاں ہوئیاں آڳیاں۔ میکوں میندھی لیونے ، مراثݨ گاٖندی رہئی ، ویلاں بے اَنت پیوسی ۔ پتریتیاں میندھی لا تے چلیاںڳیاں ۔ اَدھ رات کوں اَماں میݙی ٻہوں وݙا جاڳا گھن تے گھوٹ کوں چیکوں میندھی لاوݨڳئی ۔ وسیب دیاں زالیں سہرے آہدیاں رہڳیاں ، چیکوں میندھی لا تے ککڑ بانگ ویلے وَل آئیاں ۔ قصائی پھنڈریں کوہہ تے گوشت بݨا چڑھوئے نال اِی دیگاٖں پکاوݨ لڳڳئے ۔ دایا پاݨی بھرے ودا ، سب کمی کسبی کم کار کراوِن ودے۔ کمبھاراَٹا مَل تے ݙیوے تباخی شہروں سݙیاڳیا ہا اوہ تنور تے روٹیاں پیا پکاوے ، سویل تھیڳئی ۔میݙا خوشبوئی صابݨ نال ہتھ منہ دُھوا تے جوڑا پَویونے ، کنارے والا جوڑا لَسکاں مارے، نال اِی سارےڳاہݨے پوائےڳئے ۔ میݙا نک پتلا تے اُچا ہئی ۔ پوپا ایجھا چھکیا جو سارا سنگھا ر کر تے میکوں شیشہ ݙکھیونے میں اپݨے آپ کوں شیشے وچ ݙٹھا تاں شرم کنوں شیشہ موندھا چا کیتا ۔ مائی ’’حسن بانو‘‘ اپݨی نظر لڳݨ کنوں پئی ݙردی ہے۔ اَڑی ساریاں تُھک سَٹو ، ڑی متاں کہیں ٻئی دی نظر نہ لڳ ونڄے ۔ ٻئی ہک ٻولی جو اساݙی بنری ہک پاسے تے ’’پوپا‘‘ ہک پاسے اَڑی کنوار تاں کنوار بݨی ٻیٹھی ہے ۔ ساریاں آپو اپݨی گاٖل کریندیاں رَہڳیاں ۔ نِواݨی ساریاں دے پیراں دی مِٹی چا تے بھاہ وچ سَٹ آئی تے ہک پردے والی چادر میݙے اُتے گھت تے گھنڈ کڈھا ݙتا ۔ پُتریتے زور شور دی جنج گھن تے وڄدیاں واڄیاں نال آن ڈُھکے ۔ اساݙے گھر جانڄیاں کیتے کھیر کھنڈ دا سَمل کیتاڳیا ہئی ۔ پاݨی کانجی پی تے قاضی صاحب نکاح پڑھاوݨ لڳڳئے ۔ میݙے بابا سئیں ݙوں بندے نال نکاح قبول کرا تے چلےڳئے ۔ پُتریتیاں میݙے کول آن ٻیٹھیاں ۔ قاضی صاحب خطبہ پڑھیا دُعا منگی ۔ مبارکاں ، مبارکاں تھیوݨ پئےڳئی تے نائی چھواریاں دا مینہ وَسا ݙتا ۔ چھوہارے زنانیاں وچ اِی وَنڈائےڳئے ۔ میݙی نناݨ ٻک بھری آئی تے میݙی جھولی وچ آن سَٹیے ۔ میں ہک چھوہارا چاتا تے ٻئے لوہاری کوں چا ݙتے اماں میݙے کول آن ٻیٹھی تے میکوں ساہورے گھر دے وصف سمجھایُس میں چھوہارا کھاندی ٻیٹھی ہم میݙے گھوٹ دی مسات اندر آئی ۔ وال کٹے ہوئے ، بوچھݨ مونڈھیاں تے قمیض ایݙی سوڑی پچھوں کھتی ننگی ، سُرخی پائوڈر تھپیا ہویا ، اُچی کھری والی جُتی ، ہک پرس کچھ جیویں نانی رچھانی چاتی ودا ہووے ۔ میݙے کول آئی تے گھنڈ چا تے میݙا منہ ݙیکھ تے ٻولی ۔ ٻکری اُڳل وَٹی ٻیٹھی ہے ’’پوپا‘‘ ہے تاں سوہݨا پر کنوار کوں پاتا ہویا ایویں لڳدے جیویں ݙاچی دے نک وچ لاٹی ہووے ۔ کوڑھے متھے نال کجھ بُڑ بُڑ کریندی ہوئی جلدی نال پچھاں جو وَلݨ پئی تاں ڈھاندی ڈھاندی بچی ،اوکوں ݙیکھ تے ہر کوئی منہ انڳلیں پاتی ٻیٹھا ہووے ۔ سس میݙی آکھیا بھاہ لڳے اینجھے فیشن کوں آپݨا بھرم رَکھیس ، ساݙے دیرے وچ وسیب دے کل زمیندار کانڈھی ہِن ۔ ولیمہ تیار ہئی ، جانڄی روٹی کھا پی واندے تھئے ۔ زنانیاں دی پالھیاں تھیڳیاں ہَن ۔ گھوٹ تے سٻالا اندر آئے ، میݙیاں سنگتاݨیاں جِھمی اَݙی کھڑیاں ہَن ۔ گھوٹ ݙوں ہزار جھمی اِچ سَٹے تاں اَڳوں آوݨ دی اجازت ملی ۔ گھوٹ کوں حکم ݙتاڳیا جو ݙوں نفلیں پڑھو چا تے وَل سرمیل تھیسی ۔ گھوٹ نماز نیتی ، میݙیاں سنگتاݨیاں جُتی لُکا گھدی۔ گھوٹ پنج سو بھریا تے جُتی مِلی ، میݙی سنگتاݨی لوہاری کھیردا گلاس بھر آئی تے سٻالے کوں آن ݙتُس ۔ سٻالا گلاس منہ نال لایا ، ہک گھٹی بھری تے تھو تھو کر تے کللولی ویٹ سَٹیُس۔ساریاں ٹاہ ٹاہ کرتے کِھل پیاں ۔ خیر سر میل ٹکراں کھݙا تے کیتاڳیا ۔ میݙے بوچھݨ دا پاند گھوٹ دے پٹکے نال ٻدھیاڳیا ۔ عمراں دے قول اقرار پکے تھئے ۔ آخر گھوٹ تے سٻالا ٻاہر چلےڳئے ۔ میݙا بابا سئیں اندر آئے میکوں متھے تے پیار ݙے سینے نال لا گھدا تے رووݨ پئےڳیا۔ میݙے کوکاں نِکلڳیاں ۔ اَمڑیڳل لا تے رووݨ پئےڳئی ۔ دھی جیڑھے ویلے ماء پیو کنوں نِکھڑدی ہے عرش وی ہِل ویندے اُوں ویلے میݙے غیرتاں والے بھرا آئے ، میکوں پیار کر تے دِلاسے ݙتونے ۔ میکوں اماں ݙولی وچ ٻلہایا ۔ بھراواں ݙولی کوں مونڈھا ݙتا تے میݙے ساہورے گھر پُچا آئے ۔ میݙی سس تے نِناݨ ݙولی وچوں کڈھ سیج والے کوٹھے وچ گھن آئیاں ۔ اندر ونڄݨ توں پہلے میں کُنڈا پکڑ گھدا ۔ ہک سڄل لیاری منجھ میکوں کُنڈا پکڑائی ملی تے اندر سیج تے وَنڄ ٻیٹھم ۔ سس میݙی میݙے سِر توں قرآن شریف وَتایا تے دُعا منگوائی ۔ بیادری تے وسیب دیاں ذالیں گݙ ݙیندیاںڳیاں ۔ منہ ݙیکھدیاں رَہیاں ۔میں گݙ دے سارے پیسے اپݨی سنگتاݨی لوہاری کوں چا ݙتے ۔ پتریتے گھر ولیمہ رات کوں ہئی ۔ ولیمہ شروع تھیڳیا۔سَس میݙی کھیر کاڑھ تے اِلالچی نصری گھت جگ بھر تے جالے وچ آن رکھیس ۔ ٻاہر ایٹھے وچ نٹاں دا تماشہ ہئی ۔ گھوٹ صاحب تماشے اِچ ونڄ ٻیٹھے ۔ لوک گھوٹ صاحب توں ویلاں گھول گھول تے ݙیون پئے ۔ جھٹ پِچھے گھوٹ صاحب اُٹھیندے تے میݙے کول آڳئے ۔ میں گھنڈ کڈھی ٻیٹھی ہم ، حق المہر دی رقم میکوں ݙے تے گُھنڈ چیندے ہوئے ٻولیا چن دے اڳوں ڄڑھ آ ونڄے تاں اندھیرا لڳدے ۔ میں ݙیکھ تے مُسک تے اَکھیں جِھکیاں چا کیتیاں۔ وَلا میݙی کھاݙی کوں ہتھ لا تے اُتاں کریندے ہوئے ٻولیا یکی زمین اِی نیں ݙکھیندی اَسمان کوں ݙیکھ گھیندے ۔ میں ݙوں ہتھ اوندے ہتھ تے چا رَکھے ، اوں ݙوجھے ہتھ نال میݙے ݙوہیں ہتھ گُھٹ گھدے تے میݙے سوہݨپ دیاں اوہ ماڑیاں اُساریُس میکوںاوہو پتہ لڳیا جو تلوں پوڑیاں کپیجڳیاں تے میں زڑپ تھیُم تے ہوش نہ رہیا ۔ ݙوہیں بے سُدھ سَمڳیوسے ، ککڑ بانگ ویلے سس میݙی اَئی ٻوہا کھڑکایُس اساں نندر کنوں سُڄاک تھیوسے ۔ میں اُٹھیم گاٖہݨے لہا تے سِنگار والی صندوقڑی وچ چا رکھیے تے ’’پوپا‘‘ ایویں وَلینڈی تے چا رکھیا ۔ میݙی سنگتاݨی لوہاری پاݨی دا پیپا تپائی ٻیٹھی ہئی ، غسل خانے وضو کر تے آیم وَال چھنڈک تے کنگھی ݙے وری دا جوڑا پاتم ، سنگتاݨی میݙا ہار سنگار کرایا ، میں سُرخی لا تے کجلے دیاں دھاراں چھک سارے گاٖہݨے پاتے تے کناری لپے والے بوچھݨ دا گھنڈ کڈھ تے ٻیٹھی ہم ، میݙی نناݨ تے سوڑیاں سکیاں میݙے کول آݨ ٻیٹھیاں ۔میں جھکی جھونڈ سٹی ٻیٹھی ہم ، ساریاں میݙے خچکے لیندیاں رہڳیاں ۔ نناݨ میݙی میݙا گُھنڈ چیندے ہوئے آکھیا اَڑی انوکھڑی ہُݨ تاں منہ کڈھ ٻہو ۔ ݙٹھس نک اِچ پوپا نہ ہووے جے میں وَلینڈی تے ݙیکھاں تاں ’’پوپا‘‘ نہ ہووے ۔ میں بُھلڳئی ہم ۔ سس میݙی سنگتاݨی تے شک کیتی کھڑی ہووے ، ساریاں ہَکیاں ٻکیاں تھیڳیاں ۔پوپے دی پھلپھوٹ پئےڳئی۔ سنگتاݨی میݙی ہولے جہے میݙے کن اِچ آکھیا جو بی بی توں وضو کرݨڳئی ہاویں تاں ہوں ویلے اوہ انگریزی ٻکری اتھائیں آئی کھڑی ہئی تے گھوٹ نال کئی گِٹ مِٹ لائی کھڑی ہئی تے کئی شئے پرس اِچ گھت تے ٻاہر گھوٹ دے نال لنگھڳئی ہئی ۔ میں اوکوں چُپ کرایا جو ہُݨے کوئی فساد ، جھیڑا نہ پئے ونڄے اَتے نناݨ میݙی آپدا پوپا میکوں آن پوایا ۔ گھوٹ دی ماسی تے مسات تیاری چا کیتی تے بغیر ناشتہ کیتے گھر چلیاںڳیاں ۔ چُپ تھیڳئی ہر کہیں آئی ونڄائی چا کیتی ، میݙے کوٹھے وچ کئی نینگریں چھوہریں آئیاں ٻیٹھیاں ہوون ، سویل کوں ناشتہ تیار تھیڳیا ہر کوئی ناشتہ کرݨ لڳڳئے ۔ کھا پی تے واندے تھئے اتنے اِچ اَماں میݙا سَتّوواڑہ گھنݨ آڳئی ۔ سس میݙی اَماں دے کنیں لڳی کھڑی ہووے ، میکوں وِپرا پوپے دا ہووے ۔ خیر میݙا گمان کوڑا ہی گاٖلھ گاٖنا چھڑاوݨ دی ہئی ۔ نواݨی وسیب اِچ گاٖنے چُھڑاوݨ دا کانڈھا پھیر آئی ۔ وسیب کٹھا تھیڳیا ۔ گاٖنا چھڑاوݨ کیتے پتروٹے اِچ لسی گھت تے سونے دی مُندری وچ سٹ گھتی ۔ جیڑھا پہلےڳول گِھنے مُندری ہوندی ، میں ہاتھ مار تے پہلےڳول گھدی ۔ گُھوٹ دی بیلی تھیڳئی ، گاٖنا گُھٹ تے ٻدھڳنڈھیں گُھٹ تے چِھکیاں چا تے اُتے لَسی نال پُسا ݙتونے ، میںڳنڈھیں کُھلوا گھدیاں ، گھوٹڳنڈھیں نہ کھلوا سڳیا تے مَولی دا دھاڳہ تروڑ سٹیُس ، گاٖنا چُھٹڳیا ، اَماں سَتّوواڑہ منگیا میں سس تے نناݨ کوں مِل تے میݙا ہک ݙیر پنجاں چھیہاں سالاں دا میکوں ٻہوں پیارا لڳدا ہا ، میں اوکوں مُکلاوݨ پیُم تاں آکھیندے کن اِچ میݙی گاٖلھ سُݨو میں نِوڑ تے اوندی گاٖلھ سُݨݨ پیُم تاں میݙیڳلھ تے ہَپّا ݙے تے تاڑی وڄاوݨ کھڑڳیا ۔ میں ہکی ٻکی تھیڳیُم وَل میکوں گھوٹ نےڳلکڑی پا تے مِلیا تے میں اَمّاں دے نال بھرڄائیاں دے جُگ اِچ پیکے گھر آڳیُم ۔ 

بابا سئیں اُٹھی تے سر تے ہتھ رَکھ ملیے ، بھرا صدقے گھولے تھیندے ، میݙا متھا چُم تے ملیئے اَڄ دا ݙینہ تے رات بھرڄائیاں نال کِھلدیں ہَسدیں گزری ۔ میݙا ݙاج سارا میݙے گھر پُڄڳیا ہا ۔ ٻئے ݙینہ گھوٹ صاحب مُکلاوہ گھنݨ آڳئے ۔ اماں ، بابے سئیں بھراواں تے بھرڄائیاں دُعائیں نال مُکلایا ، میں اپݨے گھر آڳیُم ، میں ساہوریاں دے گھر دی بوبن نونہہ ہم ، سس ہر کم دی میݙے کنوں صلاح پُچھے ہا ۔ میں اپݨے گھر ݙاڈھی خوش ہَم ، سوہرا میݙا، چاچا وی ہئی ، میں انہاں دی ٻہوں عزت کریندی ہم ۔ہک ݙینہ میݙا سِر ایویںبھارابھارا لڳے تے اُبَتّے آوِن ۔سس میݙی میکوں کوئی کم نہ کرݨ ݙیوے ، سر اِچ تیل سٹ تے گھرڑا  ݙیوے ۔ کھیر رَڄ پیواں ۔ 

آخر او ݙینہ آیا جو اللہ سئیں سوہݨا چن جیہا پتر ݙتا ۔ پتر ڄمݨ تے نانکے ݙاݙکے خوش ہووِن ۔ میں پترکوں وݙے نازاں نال پالیا ۔پئے میݙا پڑھیا لکھیا ہئی۔ اڳوں پتر وی شہر ہک انگریزی سکول اِچ داخل کرا ݙتا ۔ شہر اِچ مکان اساݙا آپݨا ہئی ۔ ٻال دی پڑھائی پِچھوں میکوں وی شہر راہݨاں پئےڳیا۔ جمعے دے جمعے گھر آئوں ہا ، ݙاݙی ݙاݙا پوترے کوں ݙیکھ ݙیکھ تے ٹھرن میݙا شرارتی ݙیر وی شہر پڑھدا ہئی ۔ پئے میݙے شہر اِچ کھاد تے سپرے دوائیاں دی دکان کھول گھدی ۔کاروبار وی ٹھیک ٹھاک ہا ، پئے میݙا ماسی دے گھر آ وے ونڄے ، کݙاہیں کݙاہیں انگریزی ٻکری وی اساݙے گھر آ ونڄے ۔ پئے میݙے نال کئی گِٹ مِٹ مارے ، میں ہَم اَن پڑھ پرقرآن شریف ، نورنامہ تے پکی روٹی پڑھی ہوئی ہم ۔ انہاں دے اَکھیں تے ہتھاں دے تال ݙیکھ تے سمجھ ویندی ہم ۔ میں غیرتاں والے بھراواں دی بھیݨ ہم ، صبر نال گزاری رَکھیم، وَل وی جݙاں اوندا قدم اساݙے گھر آ ونڄے ہا تاں تھاں ضرور کھڑک پوندے ہَن ۔ ہک واری میݙی سس دے ہوندے آئی جیڑھی وَل سس میݙی اوندی ڄوڑ چاتی وَل کݙاہیں ساݙے گھر ݙو منہ نہ کیتس ۔ پتر میݙا ’’تریجھی جماعت پڑھدا ہئی ، سکول اِچ یوم والدین دے سلسلے اِچ پروگرام تھیا ۔ اَمّی اَڄ میݙے سکول آواہے ، میں بادشاہ بݨساں ۔ پُتر میݙے آکھیا ۔

شام کوں پئے میݙا موٹر سائیکل تے ونڄݨ پیا تاں میں آکھیا میکوں نال گھدی ڄلو ، بے رُخی نال ٻولیا سارے اُتھاں پڑھے لکھے لوک ہوسِن توں اَن پڑھ ڄٹی کیا ونڄ کریسیں ۔ میں چُپ تھیڳیُم ، اوہ چلاڳیا ۔ جھٹ کنوں پچھے میں موٹر رکشے تے ݙیر نال سکول پُڄڳیُم ، میں اڳلیاں سیٹاں تے ونڄ کراہیں ٻہہ تھیم ۔ پروگرام شروع تھیڳیا ، ٻالاں کئی ڈرامے تے خاکے پیش کیتے میݙا پُتر بادشاہ تے اوندے نال ہک چھوکری ملکہ ہتھ و ہتھ پا تے اَئے میںݙیکھ تے ٹھر ٹھرڳیم ۔ آخر اِچ مِساں ہر علاقے دے لباس پا تے شو کیتا ۔ تاں ہک مِس ڄٹی روپ اِچ گھگھرا چولی ، چُنی ،ڳل حسّی، تے ٻاہیں وچ رَٻڑی چوڑا ، پیریں پنجیب تے نک اِچ ’’پوپا‘‘ ݙیکھ تے میکوں تریہاں کپڑیں بھاہ نہ لڳڳئی ۔ اُٹھی تے چڑھیڳیم ، اسٹیج تے پوپے دے وچ ہتھ ونڄ گھتیا۔ چھکی جو ماریم نک چیریاڳیُس ، میں پوپا ݙکھلایا پئے کوں ، اے ’’پوپا‘‘ میݙا نیں ، اوں جھکی جھونڈ سٹی تے وَل اُتاں نہ ݙٹھا۔

## حوالہ
کتاب: ڳاٖہݨے ڳٹھڑے، مصنف : محمد شریف نسیم بھٹی . ناشر جھوک پبلشرز ملتان