صدیاں دا شاعر

صدیاں دا شاعر 

جݙاں دی اے کائنات وجود وچ آئی ہے کائنات دے پہلے انسان کنوں گھن کے کائنات دے آخری انسان تئیں رساوݨ تے مناوݨ رسݨ تے منیجݨ دا سلسلہ  چلسی پیا 

کیوں جو رب  محبوب  ہے کݙاہیں رس پوندے کݙاہیں منیج پوندے 

انسان عاشق ہے آپ رسدے تے آپ منیدے ودا  جو ایکوں مناوݨ آلہ کوئی کئنی محبوب ہمیشہ ناز  منوا جاݨدے کݙاہیں آپ کوں سجدے کرا کے خوش تھیندے کݙاہیں آرے ݙوا کے خوش تھیندے 

انسان او مخلوق ہے جیرھی خدا دے کم وچ کݙاہیں کوئی مداخلت نئی کریندے البتہ اوندے فیصلیں تے  شکر ضرور کریندی ہے  

جئیں ویلے اوں خود نئی ساکوں آپ شریک بݨایا

اللہ سئیں کوں اوندے حال تے کلہا راہوݨ ݙتے

خدا  کلہا راہوݨ تاں  خود نہ چاہندا ہا اوں کن آکھ تے دھرتی بݨائی ول فرشتے کنوں مٹی پٹوائی تے ول اوں اپݨے ہتھیں ہک گݙا بݨایا ول  اوں گݙے دے سینے تے کھبے پاسو ہک نماݨی جئیں شئے بݨائی اوندا ناں رکھیا دل  ول اوں دل دے قریب تھوڑی جئیں مٹی پٹ  کے اوں ہک گݙی بݨائی 

ول او گݙے تے گݙی وچ روح پاتی 

تے گݙے دا ناں رکھیا آدم تے گݙی دا ناں رکھیا حوا ول انہیں کوں جنت وچ آن بلہایا بس ہک داݨے دی غلطی کوں سزا آکھ  کے دائمی زندگی دا لالچ  ݙے کے گݙی تے حاکمیت دا حرص ݙے کے دیس نکالی ݙتی تے دینا تے بھیج ݙتا گیا

ول او آدم  حاکمیت دے حرص  وچ ایں اندھا تھیا نہ اوں  پکھیں کوں  بخشس نہ مچھیں کوں بخشے  نہ دریائیں کوں

بخشے نہ ندیں کوں بخشے  نہ پہاڑیں کوں بخشے نہ سحرا کوں بخشے نہ شہریں کوں ایں آدم  پوری دنیا   تسخیر کر گھدی حاکمیت دے حرص  نے آدم کوں   آدم  دا جانی دشمن بݨا کھڑائے 

بھرا بھرا دے سامݨے آگئے درندگی تے دربدری دی کتھائیں مثال نئی ملدی 

علل اعلان رب ہوݨ دا دعوے دار بݨ بیٹھا وت لوک اپݨے اصلی رب دے اݨ سونہے تھیندے گئے وت رب کلہا تھیندا گیا پچھیں رب نے آدم نال رشتہ بہال رکھݨ سانگے دنیا تے کجھ پیغمبر تے کجھ پیمبر

پیغمبریں کوں صحیفے تے نور ݙے کے بھیجا تے پیمبریں کوں شاعری تے تریمت دی روح ݙے کے بھیجا

ول تریمت تریمت دے ݙکھ کوں  سمجھا 

او ہر سینگی توں پچھدی ہئی وڈھ ویچ سہیلی کیا گھنسیں 

تیݙے شئے داݨے چوکھے تھن پڑ چوکھا میلی کیا گھنسیں 

میݙی وڈھ دیا ونگاں تھی پوسن ؟ توں بھیݨ البیلی کیا گھنسیں 

او آصف پچھدیں بݨ گئی ہے خود آپ پہلی کیا گھنسیں 

پچھیں تریمت مرد دی حاکمیت دا انکار جبر تے ظلم ظلہل دے سامݨے مزاحمت دی دیوار بݨ کے کھڑ گئی اپݨاں حق منگڑ لگ گئی 

میں اکثر ایں گال اتے حیران تھیندا ہاں

جئیں ویلے کوئی بے اولاد دعا منگویندے

کہیں مرشد یا ملاں کولوں

داعی وچ دعا دے اکثر

کیوں اولاد نرینہ منگدے 

کیا دھیریں

اولاد دے زمرے وچ نئی امدیاں

امدئین تاں 

کیوں ساکوں وارے نئی کھمدیاں

ایویں ہی جاوید آصف دی شاعری وچ ہک نماݨاں پن تے مونجھ قول وعدے ہجر ملاپ  شانداں

نکھڑے دا ݙکھ لگدے ساݙے نال ہک سیاݨی سوڈھی تریمت دی روح الویندی پئی ہے

نال محبتیں میں بھرجائی کوں بھیݨ کریساں 

اوپری دھی کوں گھر دی سئیݨ کریساں

میں نہ کہیں وزبر کوں حق آکھݨ توں چکساں

میں ہر پتھر دل کوں ہک ݙنہہ میݨ کریساں 

پڑھ بسم اللہ پیار تیݙے دا کھیر جویساں 

ساہ اپݨے کوں اوندی یار سبیݨ کریساں

کائنات دی ساری مخلوق تاں بھورہ بھورہ موت دو سفر کریندی پئی ہے 

آصف جاوید دی شاعری پڑھ کے لگدے جو اے شخص مسلسل زندگی دو سفر کریندا پئے

میں ابے دا پیار بھرانویں نال ہے ونݙ ورتایا

یوسف ہوندیں خود کوں کوجھا کملا راہوݨ ݙتے 

وستی دے ݙوجھگے وی ہن آصف ہک ہک تھیندے 

تہوں میں نور بشر دا جھیڑا ٹھپیا راہوݨ ݙتے 

او کیرھا موضوع  ہے جیرھے تیں جاوید آصف نہ بولیا ہووے

باند بھانویں ہے رسمیں ریتیں وچ

تیݙی باندی  اے توں نوھی آندا 

اوکوں آکھیں نراض نہ تھیوے

آکھ باہندی اے توں نوھی آندا

شاید ایندی روح کئی نویکلیں مونجھ دی وارث ہے جیرھی اج تئیں سرچیج نئی آئی

ہک شکوہ ہمیشہ ایندے تھوݙیں تے رہ گئے 

ہک ݙکھ جیرھا شاید صدیاں پیچھا نہ چھوڑیسی 

وس کیتے ہن لوکیں جتناں مارݨ دے

پکھی ودھدے ٹالھیاں ودھدیاں ویندیاں ہن

میݙے شہر نمازی گھٹدے  ویندے ہن

میݙے شہر مسیتاں ودھدیاں ویندیاں ہن 

اگر مزید تبصرہ کرݨ چاہواں تاں

جاوید آصف دے کتاب جنج کچاوے چڑھی تے ضخیم کتاب لکھی ونج سگدے وقت دی کمی دی وجہ کنوں میں اتنا آکھساں اللہ پاک جاوید آصف دے قلم کوں سوبھاں بخشے آمین

فیاض قاسی شاہ صدردین