ආර්ජන්ටිනාවේ භූගෝලය

කිලෝමීටර 2,780,400 (වර්ග සැතපුම් 1,073,518) ක භූමි ප්‍රමාණයකින් යුත්, ආර්ජන්ටිනාව දකුණු දකුණු ඇමරිකාවේ දකුණු දෙසින් පිහිටා ඇති අතර, බටහිරින් ඇන්ඩීස් හරහා චිලී සමඟ භූමි මායිම් බෙදා ගනී; උතුරින් බොලිවියාව සහ පැරගුවේ; ඊසාන දෙසින් බ්‍රසීලය, නැගෙනහිරින් උරුගුවේ සහ දකුණු අත්ලාන්තික් සාගරය; සහ දකුණින් ඩ්‍රේක් මාර්ගය; සමස්ත භූමි මායිම් දිග කිලෝමීටර 9,376 (සැතපුම් 5,826). රියෝ ඩි ලා ප්ලාටා සහ දකුණු අත්ලාන්තික් සාගරයට ඉහළින් එහි වෙරළබඩ මායිම කිලෝමීටර 5,117 (සැතපුම් 3,180) දිගයි. දකුණු සහ බටහිර අර්ධගෝලයේ උසම ස්ථානය ද වේ. පහළම ස්ථානය සැන් ජූලියන් මහා අවපාත සැන්ටා කෲස් පළාතේ (මුහුදු මට්ටමට වඩා මීටර් −105 (අඩි −344),

උතුරු කෙළවර ජුජුයි පළාතේ ග්‍රෑන්ඩ් ද සැන් ජුවාන් සහ මොජිනෙට් ගංගා එක්වන ස්ථානයේ පිහිටා ඇත; දකුණු කෙළවර ටියෙරා ඩෙල් ෆියුගෝ පළාතේ කේප් සැන් පියෝ ය; නැගෙනහිර කෙළවර මිෂන්ස් හි බර්නාඩෝ ද ඉරිගොයින් හි ඊසාන දෙසින් පිහිටා ඇති අතර බටහිර කෙළවර සැන්ටා කෲස් පළාතේ ලොස් ග්ලැසියර්ස් ජාතික වනෝද්‍යානය තුළ පිහිටා ඇත.]]
]]
ආර්ජන්ටිනාව ලෝකයේ වඩාත්ම ජෛව විවිධත්වයෙන් යුත් රටවලින් එකකි. ලෝකයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම පරිසර පද්ධති ප්‍රභේදවලින් එකකට සත්කාරකත්වය සපයයි: මහාද්වීපික කලාප 15ක්, සමුද්‍ර කලාප 2ක් සහ ඇන්ටාක්ටික් කලාපය යන සියල්ලම එහි භූමිය තුළ නියෝජනය වේ. නාමාවලිගත සනාල ශාක විශේෂ 9,372 (24 වන ස්ථානය); නාමාවලිගත පක්ෂි විශේෂ 1,038 (14 වන ස්ථානය); නාමාවලිගත ක්ෂීරපායී විශේෂ 375 (12 වන ස්ථානය); නාමාවලිගත උරග විශේෂ 338 (16 වන ස්ථානය); සහ නාමාවලිගත උභයජීවී විශේෂ 162 (19 වන ස්ථානය).

ආර්ජන්ටිනාවේ වනාන්තර ආවරණය මුළු භූමි ප්‍රමාණයෙන් 10% ක් පමණ වන අතර එය 2020 දී වනාන්තර හෙක්ටයාර 28,573,000 ට සමාන වන අතර එය 1990 දී හෙක්ටයාර 35,204,000 (හෙක්ටයාර) විය. 2020 දී ස්වභාවිකව පුනර්ජනනීය වනාන්තර හෙක්ටයාර 27,137,000 (හෙක්ටයාර) ආවරණය කළ අතර රෝපණය කරන ලද වනාන්තර හෙක්ටයාර 1,436,000 (හෙක්ටයාර) ආවරණය කළේය. ස්වභාවිකව පුනර්ජනනීය වනාන්තරවලින් 0% ක් ප්‍රාථමික වනාන්තර (මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ පැහැදිලිව පෙනෙන ඇඟවීම් නොමැති දේශීය ගස් විශේෂ වලින් සමන්විත) බව වාර්තා වූ අතර වනාන්තර ප්‍රදේශයෙන් 7% ක් පමණ ආරක්ෂිත ප්‍රදේශ තුළ දක්නට ලැබුණි. 2015 වර්ෂය සඳහා වනාන්තර ප්‍රදේශයෙන් 0% ක් පොදු අයිතිය යටතේ පවතින බවත්, 4% ක් පුද්ගලික අයිතිය යටතේ ඇති බවත්, 96% ක් වෙනත් හෝ නොදන්නා ලෙස ලැයිස්තුගත කර ඇති බවත් වාර්තා විය.

මුල් පැම්පාවේ පාහේ ගස් නොතිබුණි; ඇමරිකානු සිකමෝර් හෝ යුකැලිප්ටස් වැනි සමහර ආනයනික විශේෂ මාර්ග ඔස්සේ හෝ නගරවල සහ ගම්බද වතුවල (එස්ටැන්සියා) දක්නට ලැබේ. පැම්පාවට ආවේණික වූ එකම ගසක් වැනි ශාකය සදාහරිත ඔම්බු ය. පැම්පාවේ මතුපිට පස තද කළු පැහැයක් ගනී, ප්‍රධාන වශයෙන් මොලිසෝල්, සාමාන්‍යයෙන් හියුමස් ලෙස හැඳින්වේ. මෙය කලාපය පෘථිවියේ වඩාත්ම කෘෂිකාර්මික වශයෙන් ඵලදායී එකක් බවට පත් කරයි; කෙසේ වෙතත්, වාණිජ කෘෂිකර්මාන්තයට මග පාදන පරිදි මුල් පරිසර පද්ධතියේ වැඩි කොටසක් විනාශ කිරීමට ද මෙය වගකිව යුතුය. බටහිර පැම්පා වලට අඩු වර්ෂාපතනයක් ලැබේ, මෙම වියළි පැම්පා කෙටි තණකොළ හෝ පඩිපෙළ සහිත තැනිතලාවකි.

ආර්ජන්ටිනාවේ ජාතික වනෝද්‍යාන ආර්ජන්ටිනාවේ ජාතික වනෝද්‍යාන 35 ක ජාලයකින් සමන්විත වේ. බොලිවියාවේ උතුරු මායිමේ පිහිටි බැරිටු ජාතික වනෝද්‍යානයේ සිට මහාද්වීපයේ ඈත දකුණේ පිහිටි ටියෙරා ඩෙල් ෆියුගෝ ජාතික වනෝද්‍යානය දක්වා මෙම උද්‍යාන ඉතා විවිධාකාර භූමි හා ජෛව තල සමූහයක් ආවරණය කරයි. පරිපාලන ද පාර්ක්ස් නැෂියෝනල්ස් (ජාතික උද්‍යාන පරිපාලනය) යනු රට තුළ ඇති ස්වාභාවික ස්මාරක සහ ජාතික රක්ෂිත සමඟ මෙම ජාතික වනෝද්‍යාන සංරක්ෂණය කර කළමනාකරණය කරන ආයතනයයි. ආර්ජන්ටිනාව 2018 වනාන්තර භූ දර්ශන අඛණ්ඩතා දර්ශකයේ සාමාන්‍ය අගය 7.21/10 ක් වූ අතර එය රටවල් 172 න් ගෝලීය වශයෙන් 47 වන ස්ථානයට පත්විය.

### දේශගුණය 
සාමාන්‍යයෙන්, ආර්ජන්ටිනාවට ප්‍රධාන දේශගුණික වර්ග හතරක් ඇත: උණුසුම් ආර්ද්‍ර උපනිවර්තන, මධ්‍යස්ථ ආර්ද්‍ර උපනිවර්තන, ශුෂ්ක සහ සීතල, සියල්ල තීරණය වන්නේ අක්ෂාංශ හරහා විස්තාරණය, උන්නතාංශ පරාසය සහ සහන ලක්ෂණ අනුව ය. වඩාත්ම ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ සාමාන්‍යයෙන් සෞම්‍ය වුවද, ආර්ජන්ටිනාවට උතුරේ උපනිවර්තන සිට ඈත දකුණේ ධ්‍රැවය දක්වා විහිදෙන සුවිශේෂී දේශගුණික විවිධත්වයක් ඇත. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, උපනිවර්තන වැසි වනාන්තර, අර්ධ ශුෂ්ක සහ ශුෂ්ක කලාප, පැම්පාස් හි සෞම්‍ය තැනිතලා සහ දකුණේ සීතල උපඇන්ටාක්ටික් ඇතුළු රට තුළ ජෛව විවිධත්වයක් ඇත. සාමාන්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනය පැටගෝනියාවේ වියළිම ප්‍රදේශවල මිලිමීටර 150 (අඟල් 6) සිට පැටගෝනියාවේ බටහිර කෙළවරේ සහ රටේ ඊසානදිග ප්‍රදේශවල මිලිමීටර 2,000 (අඟල් 79) දක්වා පරාසයක පවතී. වර්ෂාපතන රටා සහ උෂ්ණත්වය සම්බන්ධයෙන් ආර්ජන්ටිනාවේ දේශගුණය වෙනස් වෙමින් පවතී. වර්ෂාපතනයේ ඉහළම වැඩිවීමක් (1960–2010 කාලය සිට) රටේ නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල සිදුවී ඇත. වර්ෂාපතනයේ වැඩිවීම රටේ උතුරු ප්‍රදේශවල වර්ෂාපතනයේ වසරින් වසර වැඩි විචල්‍යතාවයකට හේතු වී ඇති අතර, දිගුකාලීන නියඟ ඇතිවීමේ අවදානම වැඩි වන අතර එමඟින් මෙම කලාපවල කෘෂිකර්මාන්තයට අහිතකර වේ.

## සටහන් 
## යොමු කිරීම්