1987 දී ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව තුලදී එල්ල වූ බෝම්බ ප්‍රහාරය

**1987 දී ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව තුලදී එල්ල වූ බෝම්බ ප්‍රහාරය** සිදු වූයේ 1987,  අගෝස්තු 18 වන දිනදී ප්‍රහාරකයෙකු විසින් බෝම්බ දෙකක් රජයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් රැස්වී සිටි කාමරයක් තුලට දමා ගැසීමත් සමගිනි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සහ අග්‍රාමාත්‍යය රණසිංහ ප්‍රේමදාස අසුන් ගෙන සිටි මේසය මත වැටී පොළා පැන්න බෝම්බ පෙරළි ගියේය. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු සහ අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයෙකු පිපිරීම නිසා මිය ගියෝය.

පසුව සිදු කෙරුණු පොලිස් පරික්ෂණ වලදී සනාථවූයේ ඒ දිනවල රට තුල  කැරැල්ලක් දියත් කරමින් සිටි තහනමට ලක්ව සිටි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජවිපෙ) සංවිධානයේ සාමාජීකයෙක් විසින් බෝම්බ විසි කර තිබූ බවය. ජවිපෙ සාමාජිකයන් 5 දෙනෙකු අවසානයේදී ප්‍රහාරය සිදු කලැයි චෝදනා ලැබ නඩු විභාගයට ලක් කෙරුණද ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති වීම නිසාවෙන් නිදහස් කරන ලදි. සති කිහිපයකට පෙර ඔහු විසින් ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීම නිසාවෙන් ජනාධිපති ජයවර්ධන මෙම ප්‍රහාරයේදී ඉලක්ක කෙරුණු බව විශ්වාස කෙරෙයි.

## පසුබිම
ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් වල ස්වාධීන දෙමළ දේශයක් පිහිටුවීමේ අභිප්‍රාය ඇතුව  දෙමළ සටන්කාමීහූ 1983 දී   ත්‍රස්තවාදී යුද්ධයක් ඇරඹූහ. 1987 වන විට මෙම ගැටුම නිසා ජනයා 6,000 මිය ගොස් තිබුණි. 1987 මැයි වන විට, ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව විසින් දෙමළ කැරලිකරුවන් පරාජය කිරීමට ප්‍රධාන ක්‍රියාන්විතයක් දියත් කර තිබුණි; මෙම මෙහෙයුම සාර්ථක එකක් වූ අතර, යාපනය අර්ධද්වීපයේ කුඩා කොටසකට කැරලිකරුවන් මුළු ගන්වා තිබුණි. ශ්‍රී ලාංකික හමුදා සේනාධිපතිවරුන් විශ්වාස කළේ සති කිහිපයක් ඇතුලත සටන්කාමීන් සම්පූර්ණයෙන් පරාජය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වනු ඇති බවයි 

කෙසේවෙතත්, ඉන්දියානු රජය මෙම ගැටුම වෙත මැදිහත්වීම වැඩි වශයෙන් සිදු කළේ, දකුණු ඉන්දියාව දෙමළුන් මිලියන 50 කට වාසභූමිය වූ නිසාත්, ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සටන්කාමීන්ට අනුකම්පාවක් දැක්වූ නිසාත්ය. .

සටන්කාමීන්ට සහය සලසනු වස් ඉන්දියානු හමුදාමය මැදිහත්වීමක් සිදුවීමට තිබූ මහත් ඉඩකඩ හමුවේ 1987 ජූලි 29 දිනදී, ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීම වෙත ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන හට මහත් බලපෑම් එල්ලවී ඔහු පීඩනයකට ලක් කෙරිණි.  මෙම ගිවිසුම අනුව,  ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරෙහි හා නැගෙනහිර සීමිත ස්වයං පාලනයක් ලබා දීමට හිලව් වශයෙන්, දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් ඔවුන්ගේ ආයුධ බිම තැබීම නියමිතව තිබුණි. ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වීම බලාත්මක කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව වෙත හමුදාව එවීමට ඉන්දියාවට ඉඩ සැලසීමටද ජයවර්ධන මහතා එකඟ විය. 

එය විසින් ඉන්දියාවට රට විකිණීමක් සිදු කෙරුනු බවත්, ඉන්දියානු හමුදා ආක්‍රමණික හමුදාවක් බවත් සැලකූ රටෙහි දකුණෙහි  සිංහල කණ්ඩායම් අතර මෙම ගිවිසුම අතිශයින් අප්‍රසාදයට ලක් විය.  පාම ඒ. ඩී. බී. ඒකනායක විසින් කණ්ඩායම අමතමින් සිටින විටදී යාබද කාමරයෙහි සිටි ඝාතකයෙක් විසින්, ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සහ අග්‍රාමාත්‍ය රණසිංහ ප්‍රේමදාස වාඩිවී සිටි මූලාසන මේසය මතට බෝම්බ 2 දමා ගැසීය.  මේසය වෙත වැටී පොළා පැන්න බෝම්බ, ජාතික ආරක්ෂක උපදේශක ලලිත් ඇතුලත්මුදලි සහ මාතර දිස්ත්‍රික්ක අමාත්‍ය කීර්ති අබේවික්‍රම අසුන් ගෙන සිටි මේසය අසලට ගොස්, ඔවුන් ඉදිරියේ පුපුරා ගියේය. ජාතික ආරක්ෂක උපදේශක ලලිත් ඇතුලත්මුදලි, අග්‍රාමාත්‍යය ප්‍රේමදාස සහ අමාත්‍යවරුන් වූ  ගාමිණී ජයසූරිය, මොන්ටේගු ජයවික්‍රම සහ ඊ. එල්. බී. හුරුල්ලේ ඇතුළු තවත් දහසයදෙනෙකු ප්‍රහාරය නිසා තුවාල ලැබූහ.

අත්‍යන්තයේදී, 1998, අප්‍රේල් 8 වන දිනදී ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද්දේ නාඋල්ලේදී නීතිවිරෝධි මත්පැන් පිළිබඳවූ හා සිද්ධියකට අසම්බන්ධිතවූ වැටලීමකදී පොලිස් දැලෙන් පැන යෑමට උත්සාහ ගැනීමක් නිසාය. වැඩිදුර පරීක්ෂණ සිදු කෙරන තෙක් මොහු කවුරුන්ද යන බව පොලීසිය තේරුම් ගත්තේ නැත. අධිකරණයේදී, රජයේ නීතිඥ පාලිත ප්‍රනාන්දු තර්ක කළේ,  එකල තහනම් කළ සංවීධානයක් වූ  ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙහි (ජවිපෙ) කුමාර සාමාජීකයෙක්වූ අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශ වල ඉන්දියානු හමුදාව යෙදවීම පිළිබඳ ජනාධිපති ජයවර්ධනගේ තීරණය හේතුවෙන් ජවිපෙ විසින් මෙම ප්‍රහාරය සිදු  කරන මෙන් ඔහු හට නියෝග කෙරුණු බවයි. ඔහුගේ නඩු විභාගය පුරාවටම උපරිම ආරක්ෂිත වැලිකඩ බන්ධනාගාරයෙහි කුමාර රඳවා තබන ලදි.

1990, ඔක්තොම්බර් 12 දිනදී කොළඹ මහාධිකරණය විසින් ලබාදුන් ඒකමතික තීන්දුව අනුව පළමු විත්තිකරු තුමාර සහ පස්වන විත්තිකරු එම්. ජයසිරි ගුණවර්ධන නිදහස් කෙරුණේ ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති වීම නිසාය. තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කරමින්, මහාධිකරණ විනිසුරු ආනන්ද ග්‍රේරු කියා සිටියේ   යුක්ති සහගත සැකයකින් තොරව චෝදනා ඔප්පු කිරීමට පැමිණිලි පක්ෂය විසින් අසමත් වී ඇති බවයි. වෙනත් විත්තිකරුවන් තිදෙනෙක් ඔක්තොම්බර් 4 වෙනිදා නිදහස් කරන ලදි. කෙසේවෙතත් සිරෙන් නිදහස් කළ සැණින්, කුමාර සහ ගුණවර්ධන යළි-අත්අඩංගුවට ගැණුනේ, නීතිපති විසින් නඩු තීන්දුවට විරුද්ධව අභියාචනය කරන බැවිනි.

නඩු විභාගය තුලදී, විත්තිකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ අනාගත අමාත්‍ය සුසිල් ප්‍රේම්ජයන්ත් සහ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික  මංගල මුණසිංහ යන අයවළුන්ය.

අත්‍යන්තයේදී, 1993, අගෝස්තු 6 දිනදී අජිත් කුමාර නිදහස් කෙරිණි. එයින් පසු ඔහු දේශපාලනයට පිවිසුණු අතර, එවිට සාපරාධි ක්‍රියා වලින් බැහැරව සිටි ජවිපෙ හී  ක්‍රියාකාරි සාමාජිකයෙක් විය. ඔහු පසුව ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලයේ සාමාජීකයෙක් වී, ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු වී,  1999 සබරගමුව පළාත් සභා මැතිවරණයේදී අසාර්ථක ලෙසින් ජවිපෙ මහ ඇමති  අපේක්ෂකයා විය.

## මේවාද බලන්න
*ශ්‍රී ලංකා‍වේ සිවිල් යුද්ධය
*ශ්‍රී ලංකා‍වේ සිවිල් යුද්ධයෙහි ඉන්දියානු මැදිහත්වීම
*දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

## ආශ්‍රිත
## බාහිර සබැඳි
*ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව (ඉංග්‍රීසි)
*ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිල වෙබ් අඩවිය (ඉංග්‍රීසි)

ප්‍රවර්ගය:1987 වසරෙහිදී ත්‍රස්තවාදී සිදුවීම්
ප්‍රවර්ගය:ශ්‍රී ලංකාවේ 1987 වසර
ප්‍රවර්ගය:ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය
ප්‍රවර්ගය:ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වෙත වගකීම පැවරුණු ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර
ප්‍රවර්ගය:ඝාතන ප්‍රයත්න