වෙනිසියුලාවේ සංස්කෘතිය

වෙනිසියුලාවේ සංස්කෘතිය ප්‍රධාන කණ්ඩායම් තුනකින් සමන්විත ද්‍රවාංකයකි: ආදිවාසී වෙනිසියුලානුවන්, අප්‍රිකානුවන් සහ ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන්.

අප්‍රිකානුවන් බොහෝ සංගීත බලපෑම් ගෙන ආහ, විශේෂයෙන් බෙරය හඳුන්වාදීම. යටත් විජිතකරණ ක්‍රියාවලිය සහ එය නිර්මාණය කළ සමාජ ආර්ථික ව්‍යුහය හේතුවෙන් ස්පාඤ්ඤ බලපෑම ප්‍රමුඛ වේ. රටේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය, සංගීතය, ආගම සහ භාෂාව තුළ ස්පාඤ්ඤ බලපෑම් දැකිය හැකිය.

19 වන සියවසේදී, විශේෂයෙන් ප්‍රංශයෙන් පැමිණි ඉන්දියානු සහ යුරෝපීය සම්භවයක් ඇති සංක්‍රමණ ප්‍රවාහයන්ගෙන් වෙනිසියුලාව පොහොසත් විය. මෑතකදී, එක්සත් ජනපදය, ස්පාඤ්ඤය, ඉතාලිය සහ පෘතුගාලයෙන් පැමිණි සංක්‍රමණ දැනටමත් සංකීර්ණ සංස්කෘතික මොසෙයික් පොහොසත් කර ඇත.

### ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය 
කාලෝස් රාවුල් විලන්නුවේවා නූතන යුගයේ වැදගත්ම වෙනිසියුලානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියා විය; ඔහු වෙනිසියුලාවේ මධ්‍යම විශ්ව විද්‍යාලය (ලෝක උරුම අඩවියක්) සහ එහි අවුලා මැග්නා නිර්මාණය කළේය. අනෙකුත් කැපී පෙනෙන ගෘහ නිර්මාණ කෘති අතරට කැපිටොලියෝ, බැරල්ට් රඟහල, තෙරේසා කැරෙනෝ සංස්කෘතික සංකීර්ණය සහ ජෙනරාල් රෆායෙල් උර්ඩනෙටා පාලම ඇතුළත් වේ. වෙනිසියුලාවේ, ප්‍රාග් ඓතිහාසික මිනිසා ක්‍රි.පූ. 1000 සිට ක්‍රි.ව. 15 වන සියවස දක්වා "නව-ඉන්දියානු" ලෙස හැඳින්වෙන කාල පරිච්ඡේදයේදී ප්‍රයෝජනවත් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගොඩනැගීමට පටන් ගත්තේය. නව-ඉන්දියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය කෘෂිකාර්මික ටෙරස් සහ මින්ටෝයිස් ලෙස හඳුන්වන ගල් වලින් ආවරණය කර ඇති සුරක්ෂිතාගාර වැනි ආරම්භක ඉදිකිරීම් වලින් සමන්විත වූ අතර ඒවා කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන ගබඩා කිරීම සඳහා සොහොන් සහ සිලෝස් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. ඉන්දු-හිස්පැනික් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ක්‍රි.ව. 1498 සිට වර්ධනය වීමට පටන් ගන්නා එකකි. වෙනිසියුලානු යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය 16 වන සියවසේ සිට, වෙනිසියුලාව ස්පාඤ්ඤ අධිරාජ්‍යයේ යැපෙන යටත් විජිතයක් වීමට පටන් ගත් විට, වෙනිසියුලානු නිදහසේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වූ 1810 දක්වා ඉදිකර ඇත.

මෙම යුගයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සමහර නගර හැර, එහි නුවණැති නිහතමානීකම මගින් සංලක්ෂිත වේ. පැහැදිලි කිරීම රටේ සමාජ ආර්ථික තත්වයන් තුළ පවතී. වෙනිසියුලාව යටත් විජිතවාදීන්ට පසුකාලීන කාලයන් සඳහා ස්වභාවධර්මය විසින් තබා ඇති අතිමහත් ධනය එවකට ලබා දුන්නේ නැත. තාක්ෂණික ගැටළු සරල කිරීම, අලංකාර අංග බොහොමයක් අත්හැරීම සහ මනඃකල්පිත බැරොක් විලාසිතාවේ විවිධ ප්‍රදර්ශන, මිල අධික ද්‍රව්‍ය භාවිතා කිරීමේ නොහැකියාව සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ශිල්පීන් නොමැතිකම, වෙනිසියුලාවේ යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ නිහතමානී නමුත් හොඳින් අර්ථ දක්වා ඇති භෞතික විද්‍යාවක් ස්ථාපිත කිරීමට දායක විය. යටත් විජිත සමයේදී, ස්පාඤ්ඤ ජයග්‍රාහකයින් සහ රටේ වෙරළ තීරයේ පිහිටා ඇති පළාත් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා වෙනිසියුලානු වෙරළ තීරය දිගේ යාත්‍රා කළ ම්ලේච්ඡයන් සහ මුහුදු කොල්ලකරුවන් අතර අවසානයේ ගැටුම් ඇති විය.

යටත් විජිත යුගයේ ක්‍රිස්තියානි දේවාල සෑදී ඇත්තේ සෘජුකෝණාස්‍රාකාර සැලැස්මකින් සමන්විත, යටත් විජිත යුගයේ ආගමික ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයෙන් සමන්විත ඇල්ෆාර්ජ් වහල ආරුක්කු වලින් වෙන් කරන ලද නේව් තුනකින් සමන්විත පාහේ වෙනස් කළ නොහැකි සැකැස්මකිනි. වෙනිසියුලානු සමාජය මහාද්වීපයේ අනෙකුත් රටවලට සමාන ආගමික ස්මාරක ඉදිකිරීම සඳහා විශාල සම්පත් ප්‍රමාණයක් කැප කළේය. XVII සියවස 1641 භූමිකම්පාවෙන් විනාශ වූ කතෝලික පල්ලි ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමකි. 18 වන සියවසේදී, විශේෂයෙන් 1728 සහ 1785 අතර, කොම්පනියා ගුයිපුස්කෝනා ඩි කැරකස් විවෘත කිරීම හේතුවෙන් වෙනිසියුලාව භුක්ති විඳි සමෘද්ධිය, විශේෂයෙන් ආගමික ස්වභාවයක් ඇති නව ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගොඩනැගීමෙන් ද පිළිබිඹු විය.

### කලාව 
වෙනිසියුලානු කලාව මුලින් ආගමික චේතනාවන් විසින් ආධිපත්‍යය දැරීය. කෙසේ වෙතත්, 19 වන සියවසේ අගභාගයේදී, කලාකරුවන් රටේ නිදහස් අරගලයේ ඓතිහාසික හා වීරෝදාර නිරූපණයන් අවධාරණය කිරීමට පටන් ගත්හ. මෙම පියවර මාර්ටින් ටෝවර් වයි ටෝවර් විසින් මෙහෙයවන ලදී. 20 වන සියවසේදී නූතනවාදය අත්පත් කර ගත්තේය. කැපී පෙනෙන වෙනිසියුලානු කලාකරුවන් අතර ආටුරෝ මිචෙලේනා, ක්‍රිස්ටෝබල් රෝජාස්, ආමන්ඩෝ රෙවරොන්, මැනුවෙල් කබ්‍රේ; චාලක කලාකරුවන් වන ජේසු සෝටෝ, ගෙගෝ සහ කාලෝස් කෲස්-ඩීස්; සහ මැරිසෝල් සහ යුසෙෆ් මෙර්හි වැනි සමකාලීන කලාකරුවන්.

### සාහිත්‍යය 
වෙනිසියුලානු සාහිත්‍යය ආරම්භ වූයේ බොහෝ දුරට පූර්ව-සාක්ෂරතා ඇති ස්වදේශික සමාජ ස්පාඤ්ඤ ආක්‍රමණයෙන් පසුවය. එය මුලින් ආධිපත්‍යය දැරුවේ ස්පාඤ්ඤ බලපෑම් මගිනි. වෙනිසියුලානු නිදහස් සංග්‍රාමයේ දේශපාලන සාහිත්‍යයේ නැගීමෙන් පසුව, වෙනිසියුලානු රොමෑන්ටිකවාදය, විශේෂයෙන් ජුවාන් විසෙන්ටේ ගොන්සාලෙස් විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද අතර, කලාපයේ පළමු වැදගත් ප්‍රභේදය ලෙස ඉස්මතු විය. ප්‍රධාන වශයෙන් ආඛ්‍යාන ලිවීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළද, වෙනිසියුලානු සාහිත්‍යය අන්ද්‍රෙස් එලෝයි බ්ලැන්කෝ සහ ෆර්මින් ටෝරෝ වැනි කවියන් විසින් දියුණු කරන ලදී.

ප්‍රධාන ලේඛකයින් සහ නවකතාකරුවන් අතර රොමුලෝ ගැලෙගෝස්, තෙරේසා ඩි ලා පාර්රා, අර්තුරෝ උස්ලර් පීට්‍රි, ඇඩ්‍රියානෝ ගොන්සාලෙස් ලියොන්, මිගෙල් ඔටෙරෝ සිල්වා සහ මරියානෝ පිකොන් සලාස් ඇතුළත් වේ. ශ්‍රේෂ්ඨ කවියෙකු සහ මානවවාදියෙකු වන ඇන්ඩ්‍රෙස් බෙලෝ ද අධ්‍යාපනඥයෙකු සහ බුද්ධිමතෙකු විය (ඔහු සයිමන් බොලිවර්ගේ ළමා කාලයේ උපදේශකයෙකු සහ උපදේශකයෙකු ද විය). ලෝරේනෝ වැලනිලා ලාන්ස් සහ හෝසේ ගිල් ෆෝටූල් වැනි තවත් අය වෙනිසියුලානු ධනාත්මකවාදයට දායක වූහ.

### සංගීතය 
වෙනිසියුලාවේ ස්වදේශීය සංගීත ශෛලීන් අන් සෝලෝ පියුබ්ලෝ සහ සෙරීනාටා ගුවනේසා වැනි කණ්ඩායම් මගින් නිදසුන් වේ. ජාතික සංගීත භාණ්ඩය වන්නේ කුආට්‍රෝ ය. සාම්ප්‍රදායික සංගීත ශෛලීන් සහ ගීත ප්‍රධාන වශයෙන් ලැනොස් ප්‍රදේශයේ සහ ඒ අවට ඇති වූ අතර, "අල්මා ලැනේරා" (පේද්‍රෝ එලියාස් ගුටිරෙස් සහ රෆායෙල් බොලිවර් කොරොනාඩෝ විසින්), "ෆ්ලොරෙන්ටිනෝ වයි එල් ඩයබ්ලෝ" (ඇල්බර්ටෝ ආර්වෙලෝ ටොරියල්බා විසින්) "කොන්සියර්ටෝ එන් ලා වියලෝරේ, "කොන්සියර්ටෝ එන් ලා වියන්ලෝරා" වීජෝ" (සිමොන් ඩයස් විසින්).

සුලියන් ගයිටා ද ඉතා ජනප්‍රිය ප්‍රභේදයකි, සාමාන්‍යයෙන් නත්තල් සමයේදී සිදු කෙරේ. ජාතික නර්තනය ජෝරෝපෝ වේ. වෙනිසියුලාව සැමවිටම සංස්කෘතීන්ගේ දෝලනයක් වී ඇති අතර, එහි සංගීත ශෛලීන් සහ නැටුම්වල පොහොසත්කම සහ විවිධත්වය තුළ මෙය දැකිය හැකිය: කැලිප්සෝ, බම්බුකෝ, ෆුලියා, කැන්ටෝස් ඩි පිලාඩෝ ඩි මේස්, කැන්ටෝස් ඩි ලැවැන්ඩරාස්, සෙබුකන් සහ මැරෙමේර්. තෙරේසා කැරෙනෝ ලෝක ප්‍රසිද්ධ 19 වන සියවසේ පියානෝ වාද්‍යවරියකි. මෑතකදී, වෙනිසියුලාවෙන් විශිෂ්ට සම්භාව්‍ය සංගීත සංදර්ශන මතු වී තිබේ. සයිමන් බොලිවර් යෞවන වාද්‍ය වෘන්දය බොහෝ යුරෝපීය ප්‍රසංග ශාලා වල විශිෂ්ට ප්‍රසංග ගණනාවක් පවත්වා ඇත, විශේෂයෙන් 2007 ලන්ඩන් ප්‍රොම්ස් හිදී, සහ ගෞරව කිහිපයක් ලබා ඇත. වාද්‍ය වෘන්දය යනු ප්‍රසිද්ධියේ අරමුදල් සපයන, ස්වේච්ඡා සංගීත අධ්‍යාපන වැඩසටහනක් වන එල් සිස්ටෙමා හි උච්චතම අවස්ථාවයි, දැන් වෙනත් රටවල අනුකරණය කෙරේ.

21 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, "මොවිඩා ඇකුස්ටිකා උර්බානා" ලෙස හැඳින්වෙන ව්‍යාපාරයක සංගීතඥයන් ජාතික සම්ප්‍රදායන් කිහිපයක් බේරා ගැනීමට උත්සාහ කළ අතර, ඔවුන්ගේම මුල් ගීත නිර්මාණය කළ නමුත් සාම්ප්‍රදායික උපකරණ භාවිතා කළහ. මෙම ව්‍යාපාරය අනුගමනය කරන සමහර කණ්ඩායම් වන්නේ ටැම්බෝර් උර්බානෝ, ලොස් සින්වර්ගුවෙන්සාස්, C4Trío සහ ඔරොස්කෝ ජෑම් ය.

අප්‍රිකානු-වෙනිසියුලානු සංගීත සම්ප්‍රදායන් "කළු ජන සාන්තුවරයන්" වන සැන් ජුවාන් සහ ශාන්ත බෙනඩික්ට් ද මුවර්ගේ උත්සව සමඟ වඩාත් සමීපව සම්බන්ධ වේ. සාන්තුවරයන් ඔවුන්ගේ වාර්ෂික "පැසියෝ" - ප්‍රජාව හරහා ඇවිදීම - ආරම්භ කරන විට, නිශ්චිත ගීත ඔවුන්ගේ උත්සව සහ පෙරහැරවල විවිධ අවධීන් සමඟ සම්බන්ධ වේ.

### ක්‍රීඩාව 
වෙනිසියුලාවේ බේස්බෝල් ක්‍රීඩාවේ මූලාරම්භය අපැහැදිලි ය, නමුත් 19 වන සියවසේ අග භාගය වන විට මෙම ක්‍රීඩාව රට තුළ ක්‍රීඩා කළ බව දන්නා කරුණකි. 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, ජාතියේ තෙල් කර්මාන්තයේ වැඩ කිරීමට වෙනිසියුලාවට පැමිණි උතුරු ඇමරිකානු සංක්‍රමණිකයන් වෙනිසියුලාවේ ක්‍රීඩාව ජනප්‍රිය කිරීමට උපකාරී විය. 1930 ගණන් වලදී, බේස්බෝල් ක්‍රීඩාවේ ජනප්‍රියතාවය රට තුළ අඛණ්ඩව ඉහළ ගිය අතර, එය 1945 දී වෙනිසියුලානු වෘත්තීය බේස්බෝල් ලීගය (LVBP) ආරම්භ වීමට හේතු වූ අතර, ක්‍රීඩාව ඉක්මනින්ම රටේ ජනප්‍රියම ක්‍රීඩාව බවට පත් විය.

රටේ බේස්බෝල් ක්‍රීඩාවේ ජනප්‍රියතාවය නිසා වෙනිසියුලාව එහි දකුණු ඇමරිකානු අසල්වැසියන් අතර දුර්ලභත්වයක් බවට පත්වේ - සංගම් පාපන්දු යනු මහාද්වීපයේ ප්‍රමුඛතම ක්‍රීඩාවයි. කෙසේ වෙතත්, පාපන්දු මෙන්ම පැසිපන්දු ද වෙනිසියුලාවේ ක්‍රීඩා කරන වඩාත් ජනප්‍රිය ක්‍රීඩා අතර වේ. වෙනිසියුලාව 2012 පැසිපන්දු ලෝක ඔලිම්පික් සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලිය සහ 2013 FIBA පැසිපන්දු ඇමරිකා ශූරතාවලිය සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දුන් අතර එය පොලිඩ්‍රෝ ඩි කැරකස් හිදී පැවැත්විණි.

දකුණු ඇමරිකාවේ සෙසු ප්‍රදේශ තරම් වෙනිසියුලාවේ ජනප්‍රිය නොවූවත්, වෙනිසියුලානු ජාතික පාපන්දු කණ්ඩායම විසින් මෙහෙයවනු ලබන පාපන්දු ද ජනප්‍රිය වෙමින් පවතී. ලෝක කුසලානය අතරතුර වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීම සඳහා ද ක්‍රීඩාව කැපී පෙනේ. වෙනිසියුලාව සෑම වසර 40 කට වරක් කෝපා ඇමරිකාව පැවැත්වීමට නියමිතය.

වෙනිසියුලාව හිටපු ෆෝමියුලා 1 ධාවකයෙකු වන පාස්ටර් මැල්ඩොනාඩෝගේ නිවහන ද වේ. මැල්ඩොනාඩෝ වෙනිසියුලාවේ ෆෝමියුලා 1 සඳහා පිළිගැනීම වැඩි කර ඇති අතර එමඟින් රට තුළ ක්‍රීඩාව ජනප්‍රිය කිරීමට උපකාරී වේ.

2012 ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙලේදී රූබන් ලිමාර්ඩෝ වැටවල් වලින් රන් පදක්කමක් දිනා ගත්තේය.

ශීත ඍතු ක්‍රීඩා වලදී, සීසර් බේනා 2008 සිට නෝර්ඩික් ස්කීං හිදී රට නියෝජනය කර ඇති අතර, එය 2009 ඩසල්ඩෝෆ් හි පැවති FIS ක්‍රොස් කන්ට්‍රි ස්කී ලෝක කුසලානයකට තරඟ කළ පළමු දකුණු ඇමරිකානු ස්කී ක්‍රීඩකයා වේ.

## යොමු කිරීම් 
ප්‍රවර්ගය:වෙනිසියුලාව