අරුබා හි ඉතිහාසය

### පූර්ව-සෙරමික් යුගය 
අරුබාහි ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ දී, සුවිශේෂී කාල පරිච්ඡේද තිබුණි: පෞරාණික හෝ පූර්ව-සෙරමික් සහ නව-ඉන්දියානු හෝ සෙරමික් (ඩබජුරොයිඩ්) යුගය. අරුබාහි පෞරාණික වාඩිලෑම ක්‍රි.ව. පළමු සහස්‍රය දක්වාම පැවතුනි, එය දූපත් කැරිබියානු දූපතේ අනෙකුත් ප්‍රදේශ හා සසඳන විට සාපේක්ෂව ප්‍රමාදයි. පෞරාණික ජීවන රටාව සාගර සම්පත් කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කරමින් මසුන් ඇල්ලීම, දඩයම් කිරීම සහ එකතු කිරීම මත පදනම් වූ ආහාර ආර්ථිකයක් වටා භ්‍රමණය විය. උද්‍යාන විද්‍යාව සහ කෘෂිකර්මාන්තය මෙන්ම පිඟන් මැටි ද නොතිබුණි. ආයුධ සහ මෙවලම් ප්‍රධාන වශයෙන් ගල් වලින් නිර්මාණය කරන ලදී. තියුණු දාර සහිත පොරොව තල, උළු සහ පිහි බහුලව භාවිතා වූ අතර, පිහි ඒවායේ දිගටි හැඩය සහ පැතලි තල මගින් වෙන්කර හඳුනාගත හැකි විය.

එක් කැපී පෙනෙන ස්ථානයක් වන සෙරෝ මස්කිටා, දිවයිනේ අනෙකුත් පෞරාණික යුගයේ ස්ථාන වලට වඩා පැරණි මෙවලමක් ලබා දුන්නේය. මෙම මෙවලමෙහි නිම කිරීමේ ශිල්පීය ක්‍රම සහ හැඩය අරිකොක් හි සොයාගත් එකකට සමාන වන අතර, එය ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 2000 ට පෙර දිනයක් යෝජනා කරයි. දිවයිනේ මෙම මෙවලම් තිබීම ප්‍රධාන භූමියෙන් ඉඳහිට පැමිණෙන සංචාර වලින් විය හැකිය. සමස්තයක් වශයෙන්, අරුබා හි පෞරාණික යුගයේ ස්ථාන 33ක් හඳුනාගෙන ඇත. සහ කැනෂිටෝ හි ඇමරින්ඩියන් සුසාන භූමි 60 සිට 70 දක්වා සොයා ගැනීමෙන් මෙම න්‍යායට සහාය වේ. කැනෂිටෝ හි භූමදාන ස්ථාන ක්‍රි.පූ. 100 සිට ක්‍රි.ව. 100 දක්වා කාල නිර්ණය කර ඇත. සමස්ථානික පර්යේෂණවලින් හෙළි වූයේ එහි වළලනු ලැබූ පුද්ගලයින්ගෙන් එක් අයෙකු අරුබාහි නොවන බවත් අරුබාන් සම්භවයක් ඇති අනෙකුත් පුද්ගලයින් හතර දෙනාට සාපේක්ෂව වෙනස් ආහාර වේලක් අනුගමනය කළ බවත්ය. මෙම සොයාගැනීමෙන් පෙනී යන්නේ මුල් මානව සංක්‍රමණය සහ සංස්කෘතික හුවමාරුව දැනටමත් මුල් අවධියේදී මෙම පෞරාණික ඉන්දියානුවන්ගේ සංස්කෘතික රටාවේ කොටසක් වූ බවයි. ඔවුන් 15 සිට 30 දක්වා වංශවල ගමන් කළ බව නිගමනය කරන ලදී. මෙම කණ්ඩායම් මෙහෙයවනු ලැබුවේ පොකුරේ මධ්‍යයේ වළලනු ලැබූ වැඩිහිටි මිනිසෙකු විසිනි. ඔහුගේ සොහොන සලකුණු කරන ගල් කිහිපයක් තිබීමෙන් ඔහුගේ උසස් තත්ත්වය අවධාරණය විය. පවුලේ ඉතිරි කණ්ඩායම ඔහු වටා වළලනු ලැබීය. කැකෙටියෝ යන නම යුරෝපීයයන් සමඟ ඔවුන්ගේ පළමු සම්බන්ධතාවයේදී මෙම කණ්ඩායම තමන් ගැන සඳහන් කළ ආකාරය දක්වයි. ඔවුන්ට පුරාණ ජනගහනයට වඩා දිගු හා පටු හිස් කබල් තිබූ අතර, ඔවුන්ගේ උස මීටර් 1.60 (අඩි 5.2) දක්වා විය. නවකයින් දූපත් වලට මැටි භාණ්ඩ සහ කෘෂිකර්මාන්තය ගෙන ආ අතර එබැවින් නව-ඉන්දියානු යුගයේ කොටසක් ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත. යුරෝපීය සම්බන්ධතාව පැවති සමයේදී (ක්‍රි.ව. 1499–1535) ස්පාඤ්ඤ ආක්‍රමණිකයන් මෙම ව්‍යාප්ති ක්‍රියාවලියට බාධා කළහ.

#### දේශපාලන ඒකක සහ පාලනය 
කැකෙටියෝ භූමිය ඉහළම අධිකාරියට යටත් වූ පහළ "දෙවන මට්ටමේ ප්‍රධානීන්ගේ" අධිකාරිය යටතේ පැවති කුඩා දේශපාලන ඒකක කිහිපයකින් සමන්විත විය.

පැරගුවානා හි සඳහන් ගුවරානෝස් සහ අමුයෙස් වැනි ඩයඕ සහ ප්‍රාදේශීය අනු ඒකක වලින් පසුව, ගම ප්‍රධාන ධූරාවලියේ තුන්වන මට්ටමේ පාලනයක් පිහිටුවන ලදී. අරුබාහි ගම්මාන පහක් තිබුණි (එකවර නොවේ): විශාල ගම්මාන තුනක් සෙරි නොකා (සැන්ටා කෲස්), ටැන්කි ෆ්ලිප් (නූර්ඩ්) සහ සැවනෙටා සහ කුඩා ගම්මාන දෙකක් ටැන්කි ලීන්ඩර්ට් සහ පාර්කිටෙන්බොස් අසල, ඒවා තවමත් ක්‍රමානුකූලව අධ්‍යයනය කර නොමැත. අරුබන් ගම්මානවල පිහිටීම වෙනස් විය. ඒවා පිහිටා තිබුණේ ප්‍රයෝජනවත් කෘෂිකාර්මික ඉඩම් ලබා ගත හැකි සහ වඩාත් හිතකර ජල විද්‍යාත්මක තත්වයන් පැවති ස්ථානවල ය, එනම් රූයි (ගලි) කිහිපයක් එකට එකතු වූ සහ සාපේක්ෂව බොහෝ ජලය ලබා ගත හැකි ස්ථාන වැනි. කෘෂිකර්මාන්තයෙන් සහ මසුන් ඇල්ලීමෙන් ලැබෙන අස්වැන්න, දේශීයව ලබා ගත නොහැකි හෝ නිෂ්පාදනය කළ නොහැකි අමුද්‍රව්‍ය සහ කෞතුක වස්තු වෙළඳාමේ යෙදීමෙන් අතිරේක විය. දහසයවන සියවසේ මූලාශ්‍රවලින් පෙනී යන්නේ කැකෙටියෝවරු ලුණු, ඔරු, දුම්කොළ සහ පබළු වෙළඳාම් කළ බවයි. ලීවර්ඩ් කැකෙටියෝවරු නිසැකවම හුදකලාව ජීවත් නොවූ නමුත් කලාපීය වෙළඳ ජාලයන් සහිත ගතික ප්‍රධානත්වයක බාහිර ප්‍රදේශ පිහිටුවා ගත්හ.

කැකෙටියෝ ජනයා පොකුරු වශයෙන්, ගම් සීමාවන් තුළ සහ ඉන් පිටත භූමදාන කරන ලදී. සමහර විට, ද්විතියික භූමදානයක් තිබුණි, සමහර විට සුවිශේෂී පුද්ගලයින් සඳහා වෙන් කර ඇත. ප්‍රාථමික භූමදානයේදී, මියගිය අය විශාල භාජනයක තැන්පත් කරන ලද අතර, ඉහළින් තබා ඇති කුඩා බඳුනකින් ආවරණය කරන ලදී. ද්විතියික භූමදානයකදී, දේහය මුලින් බඳුනක් නොමැතිව තැන්පත් කරන ලද අතර, මාස කිහිපයකට හෝ වසර කිහිපයකට පසු, ඇටකටු ඉවත් කර දෙවන වරටත් කුඩා භාජනවල නැවත තැන්පත් කරන ලදී. සමහර භාජනවල අක්ෂ, ෂෙල් වෙඩි සහ මැටි භාණ්ඩ වැනි සොහොන් පූජා අඩංගු විය. දකුණු ඇමරිකාවේ මෑතක් වන තුරුම ද්විතියික භූමදාන ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක විය. අරුබා හි නව-ඉන්දියානු භූමදාන පිළිවෙත් සහ ගුජිරා හි පශ්චාත්-කොලොම්බියානු ප්‍රභේදය අතර කැපී පෙනෙන සමානකම, මරණින් පසු ජීවිතය පිළිබඳ සමාන විශ්වාසයන් සමාජ දෙකෙහිම පැවති බවට උපකල්පනය සාධාරණීකරණය කරයි. පයික්ලස්ගේ හිස් කබල ඒ.ජේ. වැන් කූල්විජ්ක්ගේ මැදිහත්වීමෙන් පැරණි රිජ්ක්ස් ජනවාර්ගික විද්‍යා කෞතුකාගාරයට, වර්තමානයේ ලයිඩන් හි ජාතික ජනවාර්ගික කෞතුකාගාරයට තෑගි කරන ලදී.

1500 දී, ජුවාන් ඩි ලා කෝසා නව ලෝකයේ පළමු සිතියම අඳින ලද අතර, එය එවකට දන්නා ලීවර්ඩ් ඇන්ටිලස් දෙදෙනා නිරූපණය කළේය. 1502 දී නිර්නාමිකව නිර්මාණය කරන ලද වඩාත් නිවැරදි කැන්ටිනෝ සිතියමෙන් පසුව, පුළුල් භූමි ප්‍රමාණයක් ද පෙන්නුම් කළ අතර ඉස්ලා ඩෝ ගිගන්ටේ (යෝධයන්ගේ දූපත) සහ ඉස්ලා ඩෝ බ්‍රසීල් (බ්‍රසීල් දූපත) සඳහන් කළේය. ඉස්ලා ඩෝ බ්‍රසීලයට නිරිත දෙසින් පිහිටි ඉස්ලා ඩෝ ගිගාන්ටේ පිහිටීමෙන් ඇඟවෙන්නේ අරුබා වයඹ දෙසින් පිහිටා ඇති බැවින් එය බොනෙයා සහ කුරකාඕ වෙත යොමු වන බවයි.
බටහිර ඉන්දීය දූපත් යුරෝපයේ ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ 1493 දී, නව ලෝකයේ ලෞකික (සිවිල්) සහ ආගමික බලධාරීන් අතර බෙදීම සකස් කිරීමට සිදු විය. අලුතින් පත් කරන ලද ස්පාඤ්ඤ පාප් වහන්සේ හයවන ඇලෙක්සැන්ඩර් විසින් ඉන්ටර් කේටෙරා බුල් නිකුත් කරන ලද අතර, අලුතින් සොයාගත් භූමි ප්‍රදේශ කෙරෙහි ස්පාඤ්ඤ කිරීටයේ ස්වෛරීභාවය සහ ශුද්ධ කාර්යයේ වගකීම ලබා දුන්නේය: උපයාගත් සහ හැකියාව ඇති යහපත්, දේවභයැති මිනිසුන් එම දූපත් සහ මහාද්වීප වෙත යැවීම, එහි වෙසෙන ස්වදේශිකයන්ට කතෝලික ඇදහිල්ල පිළිබඳව ඉගැන්වීම සහ ඔවුන් තුළ හොඳ පුරුදු ඇති කිරීම. ගිවිසුමට පාප්තුමාගේ අනුමැතිය ලබා ගැනීම සඳහා, සොයාගත් ප්‍රදේශවල මිෂනාරි කටයුතු දැඩි ලෙස සිදු කිරීමට ස්පාඤ්ඤය පොරොන්දු විය. මෙය ඇමරිකාවට එවැන්ජලිස්ත කිරීමට සහ පූජකවරුන් පත් කිරීමට සහ සේවයෙන් පහ කිරීමට අයිතිය ලබා දුන් අතර, කලාපයේ පල්ලිය සහ රාජ්‍යය අතර වෙන්වීම බොඳ කළේය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ස්පාඤ්ඤ කිරීටයට ඇමරිකාවේ සැලකිය යුතු ආගමික අධිකාරියක් ලබා දෙන ලදී, එය රාජ්‍යයෙන් දැඩි ලෙස වෙන් නොවූ අතර ආගමික සහ ලෞකික ක්ෂේත්‍ර අතර වෙනස දුර්වල කළේය - එය පල්ලිය සහ රාජ්‍යය අතර වෙන්වීමේ ප්‍රධාන අංගයකි.

1513 සහ 1515 අතර, කුරකාඕ, අරුබා සහ බොනෙයා ඇතුළු ලීවර්ඩ් ඇන්ටිලස් ජනශුන්‍ය විය. කපිතාන් ඩියාගෝ සලාසාර් මෙම උත්සාහයට නායකත්වය දුන් අතර, එය මෙම දූපත් වලින් ආදිවාසී වැසියන් 2,000 කට සහ බොහෝ විට ටියෙරා ෆර්ම් වෙතින් බලපෑවේය. කැකෙටියෝ වැසියන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු බලහත්කාර කම්කරුවන් ලෙස හිස්පැනියෝලා වෙත ගෙන යන ලදී. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් අතරමගදී හෝ පසුව ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිතවාදීන් විසින් හෝ 1518 දී විනාශකාරී වසූරිය වසංගතය අතරතුර රන් පතල්වල මිය යන්නට ඇත. පසුව, නව ඉන්දියානුවන් ප්‍රධාන භූමියෙන් අරුබා වෙත සංක්‍රමණය වූ අතර, ඉන්දියානුවන් ජුවාන් ඩි ඇම්පියස් විසින් කුරකාඕ වෙත ගෙන එන ලදී. ආදිවාසී ජනගහනය එන්කොමියෙන්ඩා යටතේ පැවති අතර, එමඟින් දූපත් වල කැකෙටියෝ ප්‍රජාවේ ස්වයං පාලනය අවසන් විය. ප්‍රධාන භූමියේ ඔවුන්ගේ ඥාතීන්ට ද එයින් යහපත් ප්‍රතිඵලයක් නොලැබුණි. බාර්ටොලෝම් ඩි ලාස් කැසාස් විසින් දේශීය ජනගහනය ක්‍රිස්තියානි ආගමට හරවා ගැනීමට ගත් අසාර්ථක උත්සාහයකින් පසුව, 1528 දී ප්‍රධාන භූමියේ වෙරළබඩ කලාපය වෙල්සර්ස්ගේ බැංකු සමාගමට බදු දෙන ලදී. මෙය කැකෙටියෝ රාජධානිය ප්‍රචණ්ඩ ලෙස යටත් කර ගැනීමට හේතු විය.

### මුල් ලන්දේසි යුගය 
#### ලන්දේසි ආක්‍රමණය: ලුණු 
දෙවන පිලිප් රජුට විවෘතව අභියෝග කරමින්, ලුණු අවශ්‍යතාවය නිසා, ස්පාඤ්ඤයේ මාරේ ක්ලවුසම් ලෙස හැඳින්වෙන කැරිබියන් මුහුදේ තහනම් ජලයට පිවිසීමට ලන්දේසීන්ට සිදුවිය. 15 වන සියවසේ මැද භාගයේ සිට, සමෘද්ධිමත් ලන්දේසි හුරුල්ලන් කර්මාන්තය ක්‍රමයෙන් ව්‍යාප්ත වෙමින් පැවතුනි. හූර්න්, එන්කුයිසන් සහ මෙඩෙම්බ්ලික් නගර ඔවුන්ගේ සමෘද්ධිමත් ධීවර කර්මාන්තවලට ස්තූතිවන්ත වෙමින් ලුණු වෙළඳාමේ විශේෂයෙන් ක්‍රියාකාරී විය. හුරුල්ලන් ලන්දේසි වාණිජ්‍යය සඳහා තීරණාත්මක වෙළඳ භාණ්ඩයක් වූ අතර, සංරක්ෂණය සඳහා ලුණු අවශ්‍ය විය. බටර් සහ චීස් කර්මාන්තයේ මෙන්ම දිගු මුහුදු ගමන් වලදී ආහාර කල් තබා ගැනීමේදී ලුණු වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. [29] හුරුල්ලන් සඳහා සුව කිරීමේ හෝ අච්චාරු දැමීමේ ක්‍රියාවලිය මධ්‍යතන යුගයේදී හොඳින් ස්ථාපිත විය. හුරුල්ලන් අල්ලා ගැනීමෙන් පසු, ඇසුරුම්කරුවන් අභ්‍යන්තර අවයව ඉවත් කර, ලුණු සමඟ මිශ්‍ර කර අති ක්ෂාරයක් නිර්මාණය කර, අතිරේක ලුණු සමඟ බැරල්වල ඇසුරුම් කරනු ඇත. සීලන්ඩ් මසුන් ඇල්ලීමට දැඩි ලෙස සම්බන්ධ නොවූවත්, ඔවුන් ඔවුන්ගේ ලුණු සුදු කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය, එය යුරෝපය පුරා බෙහෙවින් ඉල්ලුමක් විය.

ලුණු ආනයනය ආරම්භ වූයේ 15 වන සියවසේදී ලන්දේසීන් අයිබීරියානු වෙරළ තීරයේ සෙටුබල් හි උසස් තත්ත්වයේ ලුණු සොයා ගැනීමත් සමඟය. මෙම මුහුදු ලුණු එහි මැග්නීසියම් සල්ෆේට් සහ මැග්නීසියම් ක්ලෝරයිඩ් අන්තර්ගතය නිසා හුරුල්ලන් සංරක්ෂණය කිරීම සඳහා හොඳ විය. කෙසේ වෙතත්, අසූ අවුරුදු යුද්ධය මෙම වෙළඳාම නතර කිරීමට දෙවන පිලිප් පෙළඹවූහ. 1924 දී පමණ, රැන්චෝ හි ලුණු නිස්සාරණයෙන් සීමිත ප්‍රතිලාභ හිමි වූ අතර, ප්‍රධාන වශයෙන් නැව්ගත කිරීමේදී මාළු සංරක්ෂණය සඳහා භාවිතා කරන ලදී. පාර්ඩෙන්බායි (අශ්ව බොක්ක) 1949 දක්වා ලුණු බඳුන් අඩංගු වූ අතර පසුව එය හාරා වැලි යට අතුරුදහන් විය. නමුත් යටත් විජිත දෙක අතර එදිරිවාදිකම් ස්ටුයිවෙසන්ට් අපේක්ෂා නොකළ අතර, එය ඔවුන්ට ඵලදායී ලෙස එකට වැඩ කිරීමට බාධාවක් විය. කුරකාඕහි ලන්දේසීන් නව නෙදර්ලන්තයේ තම සෙසු රටවැසියන් සමඟ වෙළඳාම් කරනවාට වඩා හොඳ මිලක් ලබා ගත හැකි අනෙකුත් කැරිබියානු දූපත් වලට තම භාණ්ඩ විකිණීමට කැමති විය. ඊට අමතරව, දූපත් ස්පාඤ්ඤ ප්‍රධාන භූමිය සමඟ නීති විරෝධී වෙළඳාමකට සම්බන්ධ වූ අතර නිව් නෙදර්ලන්තය සමඟ නීත්‍යානුකූල වෙළඳාමට මාරු වීමට අවශ්‍ය නොවීය. නිව් ඇම්ස්ටර්ඩෑම් හි ආරක්ෂක කටයුතු ශක්තිමත් කිරීම සඳහා ස්ටූයිවෙසන්ට් හට වහලුන් අවශ්‍ය වූ නමුත්, ඔහුගේ ඉල්ලීම්වලට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ඔහුට බොහෝ විට මැන්කරොන් ලෙස හැඳින්වෙන පැරණි හෝ රෝගී වහලුන් ලැබුණි. වඩා හොඳ වහලුන් වෙනත් තැනක ඉහළම ලංසුකරුට විකුණන ලදී. කෙසේ වෙතත්, නිව් නෙදර්ලන්තයේ ජනතාව පරාර්ථකාමී හේතූන් මත හෝ දැඩි දේශප්‍රේමී හැඟීමකින් පෙළඹී සිටියේ නැත. ඔවුන් දේශසීමාව හරහා තම ප්‍රංශ, ඉංග්‍රීසි සහ ස්වීඩන් අසල්වැසියන් සමඟ වෙළඳාම් කිරීම දිගටම කරගෙන ගියේය. මුදල් ඉපයීමට වඩා ඔවුන්ගේ බෙදාගත් උරුමය වැදගත් වූයේ ආන්තික අවස්ථාවන්හිදී පමණි. නිදසුනක් වශයෙන්, වියළි කාල මාලාවක් හේතුවෙන් දූපත් සාගතයකට මුහුණ දුන් විට, කාලෝචිත ලෙස ආහාර සමඟ නැවක් යැවීමෙන් ස්ටූයිවෙසන්ට් ගලවා ගැනීමට පැමිණියේය. ඉන්පසු අරුබා බොනෙයා සමඟ කුරකාවෝ සහ යැපුම් ජනපදයට ඒකාබද්ධ කරන ලදී. 19 වන සියවස පුරාම දිවයිනේ ආර්ථිකය පරිණාමය වූයේ රන්, පොස්පේට් (අරුබා පොස්පේට් සමාගම) සහ කෝමාරිකා කර්මාන්තය (රාජකීය අරුබා ඇලෝ) වටා කේන්ද්‍රගත වීමෙනි. කෙසේ වෙතත්, මෙම ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් තිබියදීත්, අරුබා මෙම කාලය තුළ සාපේක්ෂව ඌන සංවර්ධිත සහ ආර්ථික වශයෙන් අවාසි සහගත කලාපයක් ලෙස පැවතුනි.

දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී, නෙදර්ලන්තය නාසි ජර්මනිය විසින් අත්පත් කර ගන්නා ලදී. 1940 දී, අරුබා හි තෙල් පහසුකම් ලන්ඩනයේ පිටුවහල් කරන ලද ලන්දේසි රජයේ පරිපාලනය යටතට පත් වූ අතර, 1942 දී ජර්මානු නාවික හමුදාව විසින් ඔවුන්ට පහර දීමට සිදු විය.

1947 අගෝස්තු මාසයේදී, අරුබා, ප්‍රසිද්ධ අරුබාන් දේශපාලනඥයෙකු වන හෙනී එමන්ගේ උත්සාහයෙන් පෙළඹී, නෙදර්ලන්ත රාජධානිය තුළ ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස අරුබාගේ තත්ව ඇපාර්ට් සඳහා එහි පළමු රාජ්‍ය පාලන (ව්‍යවස්ථාව) සකස් කරන ලදී. 1954 වන විට, නෙදර්ලන්ත රාජධානියේ ප්‍රඥප්තිය ස්ථාපිත කරන ලද අතර, අරුබා සහ රාජධානියේ ඉතිරි කොටස අතර සබඳතා සඳහා රාමුවක් සපයන ලදී. එමඟින් නෙදර්ලන්ත ඇන්ටිලස් නිර්මාණය වූ අතර, එය කැරිබියන් දූපත් වල සියලුම ලන්දේසි යටත් විජිත එක් පරිපාලන ව්‍යුහයකට ඒකාබද්ධ කළේය. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රතිපත්තිය කුරකාඕ විසින් ආධිපත්‍යය දරන බව සැලකූ බැවින්, බොහෝ අරුබාන්වරු මෙම විධිවිධානය ගැන නොසතුටට පත් වූහ. 1977 දී මහා වැඩ වර්ජනයක් සංවිධානය කිරීමෙන් ක්‍රෝස් ලන්දේසි රජයට පීඩනය වැඩි කිරීමත් සමඟ ආතතීන් උත්සන්න විය. ආර්ථිකයට එල්ල වූ සැලකිය යුතු පහර සංචාරක ව්‍යාපාරයේ නාටකාකාර වර්ධනයක් සඳහා තල්ලුවකට තුඩු දුන් අතර, එම අංශය දිවයිනේ විශාලතම කර්මාන්තය බවට පත්ව ඇත. 1990 දී හේග් හි පැවති සමුළුවකදී, අගමැති නෙල්සන් ඔඩුබර්ගේ ඉල්ලීම පරිදි, අරුබා, නෙදර්ලන්තය සහ නෙදර්ලන්ත ඇන්ටිලස් රජයන්, අරුබා පූර්ණ නිදහස කරා සංක්‍රමණය වීම දින නියමයක් නොමැතිව කල් දැමූහ. අරුබා පූර්ණ නිදහස කාලසටහන්ගත කිරීමේ ලිපිය 1995 දී අවලංගු කරන ලදී, නමුත් තවත් ජනමත විචාරණයකින් පසු එම ක්‍රියාවලිය නැවත ආරම්භ කළ හැකි බව තීරණය විය.

## සටහන් 
## යොමු කිරීම්