බ්‍රසීලයේ ඉතිහාසය

### පූර්ව-කැබ්‍රලීන් යුගය 
ඇමරිකාවෙන් හමු වූ පැරණිතම මිනිස් අවශේෂ කිහිපයක් වන ලුසියා වුමන්, මිනාස් ජෙරයිස් හි පේද්‍රෝ ලියොපොල්ඩෝ ප්‍රදේශයෙන් හමු වූ අතර අවම වශයෙන් වසර 11,000 ක් පැරණි මානව වාසස්ථාන පිළිබඳ සාක්ෂි සපයයි. බටහිර අර්ධගෝලයේ මෙතෙක් හමු වූ පැරණිතම මැටි භාණ්ඩ බ්‍රසීලයේ ඇමසන් ද්‍රෝණියේ කැණීම් කරන ලද අතර විකිරණශීලී කාබන් මගින් වසර 8,000 කට වඩා පැරණි (ක්‍රි.පූ. 6000) විය. මැටි භාණ්ඩ සැන්ටාරම් අසලින් හමු වූ අතර එම කලාපය සංකීර්ණ ප්‍රාග් ඓතිහාසික සංස්කෘතියකට සහාය දුන් බවට සාක්ෂි සපයයි. මාරජෝරා සංස්කෘතිය ක්‍රි.ව. 400 සිට 1400 දක්වා ඇමසන් ඩෙල්ටාවේ මැරජෝ හි සමෘද්ධිමත් වූ අතර, නවීන මැටි භාණ්ඩ, සමාජ ස්ථරීකරණය, විශාල ජනගහනය, පස් කඳු ගොඩනැගීම සහ ප්‍රධාන රාජ්‍යයන් වැනි සංකීර්ණ සමාජ සංයුතීන් වර්ධනය විය.

පෘතුගීසි පැමිණීමේ කාලය තුළ, වර්තමාන බ්‍රසීලයේ භූමියේ ඇස්තමේන්තුගත ආදිවාසී ජනගහනය මිලියන 7 ක් වූ අතර, බොහෝ දුරට අර්ධ-සංචාරකයින් වූ අතර, ඔවුන් දඩයම් කිරීම, මසුන් ඇල්ලීම, එක්රැස් කිරීම සහ සංක්‍රමණික කෘෂිකර්මාන්තය මත යැපුණි. ජනගහනය විශාල ආදිවාසී ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් කිහිපයකින් සමන්විත විය (උදා: ටුපිස්, ගුරානිස්, ගෙස් සහ අරවක්ස්). ටුපි ජනතාව ටුපිනික්වින්ස් සහ ටුපිනම්බාස් ලෙස උප බෙදීම් වලට ලක් කරන ලදී.

යුරෝපීයයන් පැමිණීමට පෙර, මෙම කණ්ඩායම් සහ ඔවුන්ගේ උප කණ්ඩායම් අතර සීමාවන් සංස්කෘතිය, භාෂාව සහ සදාචාරාත්මක විශ්වාසයන්හි වෙනස්කම් වලින් පැනනැඟුණු යුද්ධ මගින් සලකුණු කරන ලදී. මෙම යුද්ධවලට ගොඩබිම සහ ජලය මත මහා පරිමාණ හමුදා ක්‍රියාමාර්ග ද ඇතුළත් වූ අතර, යුද සිරකරුවන්ට මිනීමැරුම් චාරිත්‍ර ද ඇතුළත් විය. පරම්පරාගතභාවයට යම් බරක් තිබුණද, නායකත්වය යනු අනුප්‍රාප්තික උත්සව සහ සම්මුතීන් තුළ පවරා ඇතිවාට වඩා කාලයත් සමඟ දිනාගත් තත්ත්වයකි. පෘතුගීසීන්ට ජනවාර්ගික සමාජ කිහිපයකට බෙදී ගිය ආදිවාසී ජනයා හමු වූ අතර, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ටුපි-ගුවාරානි පවුලේ භාෂා කතා කළ අතර ඔවුන් අතර සටන් කළහ. පළමු ජනාවාසකරණය 1532 දී ආරම්භ කරන ලද නමුත්, යටත් විජිතකරණය ඵලදායී ලෙස ආරම්භ වූයේ 1534 දී, පෘතුගාලයේ III වන ජෝන් රජු භූමිය පෞද්ගලික සහ ස්වාධීන කපිතාන්වරුන් පහළොවකට බෙදා දීමත් සමඟය.[thumb|ඕරෝ ප්‍රීටෝ යනු බ්‍රසීලියානු රන් රෂ් හි මධ්‍යස්ථානය වූ අතර එහි බැරොක් යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය හේතුවෙන් [යුනෙස්කෝ විසින් ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම් කරන ලදී.]]
කෙසේ වෙතත්, විමධ්‍යගත සහ අසංවිධානාත්මක කපිතාන් ක්‍රමය ගැටළු සහගත බව ඔප්පු වූ අතර, 1549 දී පෘතුගීසි රජු ඔවුන්ව දකුණු ඇමරිකාවේ තනි සහ මධ්‍යගත පෘතුගීසි යටත් විජිතයක අගනුවර බවට පත් වූ සැල්වදෝර් නගරයේ බ්‍රසීලයේ ආණ්ඩුකාර ජනරාල් බවට ප්‍රතිව්‍යුහගත කළේය. යටත් විජිතකරණයේ පළමු සියවස් දෙක තුළ, ස්වදේශික සහ යුරෝපීය කණ්ඩායම් නිරන්තර යුද්ධයක ජීවත් වූ අතර, එකිනෙකාට එරෙහිව වාසි ලබා ගැනීම සඳහා අවස්ථාවාදී සන්ධාන ඇති කර ගත්හ.

thumb|ජීන්-බැප්ටිස්ට් ඩෙබ්‍රෙට් විසින් කස පහර දීමේ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම. අත්ලාන්තික් වහල් වෙළඳාම අතරතුර වහල්භාවයට පත් අප්‍රිකානුවන් මිලියන 5 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් බ්‍රසීලයට ආනයනය කරන ලද අතර, එය ඕනෑම රටකට වඩා වැඩිය.
16 වන සියවසේ මැද භාගය වන විට, උක් සීනි බ්‍රසීලයේ වැදගත්ම අපනයනය බවට පත්ව තිබුණි. බටහිර අප්‍රිකාවේ වහල් වෙළඳපොලේ උප සහරා අප්‍රිකාවේ මිලදී ගත් වහලුන් (ඇන්ගෝලා සහ මොසැම්බික්හි ඔවුන්ගේ යටත් විජිතවල පෘතුගීසි සහචරයින්ගෙන් පමණක් නොව), උක් වගාවන්ට මුහුණ දීම සඳහා එහි විශාලතම ආනයනය බවට පත්ව තිබුණි. බ්‍රසීලියානු සීනි සඳහා ජාත්‍යන්තර ඉල්ලුම වැඩිවීම හේතුවෙන්. 1500 සහ 1800 අතර කාලය තුළ අප්‍රිකාවෙන් වහලුන් මිලියන 2.8 කට වඩා බ්‍රසීලයට ලැබුණි.

17 වන සියවස අවසන් වන විට, සීනි අපනයන පහත වැටීමට පටන් ගත් අතර 1690 ගණන්වල බැන්ඩෙයිරන්ට්ස් විසින් රත්‍රන් සොයා ගැනීම යටත් විජිතයේ ආර්ථිකයේ නව කොඳු නාරටිය බවට පත් වූ අතර, රන් රශ්මියක් ඇති කළ අතර එය පෘතුගාලයෙන් සහ ලොව පුරා සියලුම පෘතුගීසි යටත් විජිතවලින් දහස් ගණනක් නව පදිංචිකරුවන් බ්‍රසීලයට ආකර්ෂණය කර ගත්තේය. මෙම වැඩිවන සංක්‍රමණ මට්ටම නවකයින් සහ පැරණි පදිංචිකරුවන් අතර ගැටුම් ඇති කළේය.

බන්ඩෙයිරාස් ලෙස හැඳින්වෙන පෘතුගීසි ගවේෂණ ක්‍රමයෙන් දකුණු ඇමරිකාවේ බ්‍රසීලයේ මුල් යටත් විජිත මායිම් එහි ආසන්න වශයෙන් වර්තමාන දේශසීමා දක්වා පුළුල් කළේය. මෙම යුගයේදී, අනෙකුත් යුරෝපීය බලවතුන් බ්‍රසීලයේ සමහර කොටස් යටත් විජිතකරණය කිරීමට උත්සාහ කළහ. විශේෂයෙන් 1560 ගණන්වල රියෝහි ප්‍රංශ ජාතිකයින්, 1610 ගණන්වල මරන්හාඕ හි සහ අයිබීරියානු සංගමය අවසන් වීමෙන් පසු ලන්දේසි-පෘතුගීසි යුද්ධයේදී බාහියා සහ පර්නාම්බුකෝ හි ලන්දේසීන් සටන් කිරීමට සිදු විය. 

බ්‍රසීලයේ පෘතුගීසි යටත් විජිත පරිපාලනයට යටත් විජිත පිළිවෙල සහ පෘතුගාලයේ ධනවත්ම සහ විශාලතම යටත් විජිතයේ ඒකාධිකාරය සහතික කරන අරමුණු දෙකක් තිබුණි: පැල්මරේස් හි ක්විලොම්බෝ වැනි සියලු ආකාරයේ වහල් කැරැල්ල සහ ප්‍රතිරෝධය පාලනය යටතේ තබා ගැනීම සහ මුලිනුපුටා දැමීම, සහ මිනාස් ජෙරයිස් කුමන්ත්‍රණය වැනි ස්වයං පාලනය හෝ නිදහස සඳහා වූ සියලු ව්‍යාපාර මර්දනය කිරීම.

### රාජධානියට නැගීම 
1807 අගභාගයේදී, ස්පාඤ්ඤ සහ නැපෝලියන් හමුදා මහාද්වීපික පෘතුගාලයේ ආරක්ෂාවට තර්ජනය කළ අතර, පළමුවන මාරියා රැජිනගේ නමින් රීජන්ට් ජෝන් කුමරු රාජකීය අධිකරණය ලිස්බන් සිට රියෝ ද ජැනයිරෝ වෙත ගෙන යාමට හේතු විය. එහිදී ඔවුන් බ්‍රසීලයේ පළමු මූල්‍ය ආයතන කිහිපයක් ස්ථාපිත කළහ, එනම් එහි දේශීය කොටස් හුවමාරුව සහ එහි ජාතික බැංකුව, ඊට අමතරව බ්‍රසීල වෙළඳාම පිළිබඳ පෘතුගීසි ඒකාධිකාරය අවසන් කර බ්‍රසීලයේ වරායන් වෙනත් ජාතීන්ට විවෘත කළහ. 1809 දී, පිටුවහල් කිරීමට බල කිරීම සඳහා පළිගැනීමක් ලෙස, රීජන්ට් කුමරු ප්‍රංශ ගයනාව යටත් කර ගැනීමට නියෝග කළේය.

1814 දී අර්ධද්වීපික යුද්ධය අවසන් වීමත් සමඟ, යුරෝපයේ අධිකරණ විසින් I වන මාරියා රැජින සහ රීජන්ට් ජෝන් කුමරු පෘතුගාලයට නැවත පැමිණෙන ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර, පුරාණ යුරෝපීය රාජාණ්ඩුවක ප්‍රධානියා යටත් විජිතයක වාසය කිරීම නුසුදුසු යැයි සලකන ලදී. 1815 දී, රාජකීය අධිකරණය වසර හයක් තිස්සේ සමෘද්ධිමත් වූ බ්‍රසීලයේ දිගටම ජීවත් වීම සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා, කිරීටය පෘතුගාලය, බ්‍රසීලය සහ ඇල්ගාර්ව්ස් එක්සත් රාජධානිය ස්ථාපිත කළ අතර, එමඟින් බහු මහාද්වීපික අත්ලාන්තික් රාජාණ්ඩු රාජ්‍යයක් නිර්මාණය විය. කෙසේ වෙතත්, පෘතුගාලයේ නායකත්වය, එහි විශාල යටත් විජිතයේ නව තත්ත්වය ගැන අමනාප වී, ලිස්බන් වෙත අධිකරණය නැවත ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය (1820 ලිබරල් විප්ලවය බලන්න). 1821 දී, පෝර්ටෝ නගරය අත්පත් කරගත් විප්ලවවාදීන්ගේ ඉල්ලීම්වලට එකඟ වෙමින්, හයවන ජෝන් ලිස්බන් බලා පිටත් විය. එහිදී ඔහු නව ව්‍යවස්ථාවට දිවුරුම් දුන් අතර, ඔහුගේ පුත් පේද්‍රෝ ද ඇල්කන්ටාරා කුමරු බ්‍රසීල රාජධානියේ රීජන්ට් ලෙස තැබීය.

### ස්වාධීන අධිරාජ්‍යය 
පෘතුගීසි සහ බ්‍රසීලියානුවන් අතර ආතතීන් වැඩි වූ අතර ලිබරල් විප්ලවය විසින් පනවන ලද නව දේශපාලන තන්ත්‍රය විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ පෘතුගීසි කෝර්ටෙස්, බ්‍රසීලය යටත් විජිතයක් ලෙස නැවත ස්ථාපිත කිරීමට උත්සාහ කළේය. බ්‍රසීලියානුවන් යටත් වීමට ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර, පෙඩ්‍රෝ කුමරු 1822 සැප්තැම්බර් 7 වන දින පෘතුගාලයෙන් රටේ නිදහස ප්‍රකාශ කරමින් ඔවුන් සමඟ එක්වීමට තීරණය කළේය. මාසයකට පසු, පෙඩ්‍රෝ කුමරු බ්‍රසීලයේ පළමු අධිරාජ්‍යයා ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, I වන ඩොම් පේද්‍රෝ යන රාජකීය පදවිය සමඟින්, බ්‍රසීල අධිරාජ්‍යය ආරම්භ විය.

මෙම ක්‍රියාවලිය ඔස්සේ දැනටමත් ආරම්භ වී තිබූ බ්‍රසීලියානු නිදහස් යුද්ධය, උතුරු, ඊසානදිග ප්‍රදේශ සහ සිස්ප්ලැටිනා පළාත පුරා පැතිර ගියේය. අවසාන පෘතුගීසි සොල්දාදුවන් 1824 මාර්තු 8 වන දින යටත් විය; 1825 අගෝස්තු 29 වන දින පෘතුගාලය බ්‍රසීලියානු නිදහස නිල වශයෙන් පිළිගත්තේය.

1831 අප්‍රේල් 7 වන දින, වසර ගණනාවක් පුරා පැවති පරිපාලන කැලඹිලි සහ ලිබරල්වාදීන් සහ කොන්සර්වේටිව්වරුන් සමඟ පැවති දේශපාලන විසම්මුතිය හේතුවෙන් වෙහෙසට පත් වූ අතර, ජනරජ වෙන්වීමේ උත්සාහයක් සහ හයවන ජෝන් රජුගේ අනුප්‍රාප්තිකයේදී පෘතුගාලයේ නිරපේක්ෂවාදීන් ලබා දුන් ආකාරයට එකඟ නොවූ අතර, පළමුවන පේද්‍රෝ තම දියණියගේ ඔටුන්න නැවත ලබා ගැනීම සඳහා පෘතුගාලයට පිටත්ව ගියේ ඔහුගේ පස් හැවිරිදි පුත්‍රයා සහ උරුමක්කාරයා (II වන ඩොම් පේද්‍රෝ) වෙනුවෙන් බ්‍රසීලියානු සිංහාසනය අත්හැරීමෙන් පසුවය.

නව අධිරාජ්‍යයාට වැඩිවිය පැමිණෙන තෙක් ඔහුගේ ව්‍යවස්ථාපිත බලතල ක්‍රියාත්මක කිරීමට නොහැකි වූ බැවින්, මහා සභාව විසින් රීජන්සියක් පිහිටුවන ලදී. මධ්‍යස්ථ බලයේ මුහුණුවරක් නියෝජනය කළ හැකි ආකර්ෂණීය චරිතයක් නොමැති විට, ග්‍රාඕ-පාරා හි කබනගේම්, සැල්වදෝරයේ මාලේ කැරැල්ල, බලයාඩා (මරන්හාඕ), සබිනාඩා (බහියා) සහ රියෝ ග්‍රෑන්ඩ් ඩෝ සුල් හි ආරම්භ වූ සහ ගුසෙප් ගරිබාල්ඩිගේ සහාය ඇතිව පැවති රාගමෆින් යුද්ධය වැනි දේශීය කැරලි මාලාවක් සිදු විය. මේවා මතු වූයේ මධ්‍යම බලය කෙරෙහි පළාත්වල ඇති අතෘප්තිය සහ විශාල, වහල් පාලනයක් සහ අලුතින් ස්වාධීන වූ ජාතික රාජ්‍යයකට ආවේණික වූ පැරණි සහ සැඟවුණු සමාජ ආතතීන් සමඟිනි. පර්නම්බුකෝ හි ප්‍රෙයිරා කැරැල්ල ඇතුළු මෙම අභ්‍යන්තර දේශපාලන හා සමාජ කැලඹිලි කාලපරිච්ඡේදය, 1841 දී දෙවන පේද්‍රෝගේ අකාලික රාජාභිෂේකයත් සමඟ සිදු වූ රීජන්සියේ අවසානයෙන් වසර ගණනාවකට පසු, 1840 ගණන්වල අවසානයේ දී පමණක් ජය ගන්නා ලදී.

රාජාණ්ඩුවේ අවසාන අදියරේදී, වහල්භාවය පිළිබඳ ගැටළුව කේන්ද්‍ර කරගත් අභ්‍යන්තර දේශපාලන විවාදයක් ඇති විය. 1850 දී අත්ලාන්තික් වහල් වෙළඳාම තහනම් කරන ලදී, බ්‍රිතාන්‍ය ඇබර්ඩීන් පනතේ සහ යුසෙබියෝ ඩි ක්වේරෝස් නීතියේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, නමුත් 1888 මැයි මාසයේදී පමණක්, රට තුළ වහල්භාවය සදාචාරාත්මක හා නීත්‍යානුකූලව විසුරුවා හැරීම සඳහා අභ්‍යන්තර බලමුලු ගැන්වීමේ සහ විවාදයේ දිගු ක්‍රියාවලියකින් පසුව, ස්වර්ණමය නීතියේ අනුමැතිය ඇතිව ආයතනය විධිමත් ලෙස අහෝසි කරන ලදී.

රාජාණ්ඩුවේ විදේශ කටයුතු ප්‍රතිපත්ති දකුණු කෝන් හි බ්‍රසීලයේ අසල්වැසි රටවලට අදාළ ගැටළු සමඟ කටයුතු කළේය. උරුගුවේ නිදහසට හේතු වූ සිස්ප්ලැටයින් යුද්ධයෙන් බොහෝ කලකට පසු, දෙවන පේද්‍රෝගේ 58 වසරක පාලන සමයේදී බ්‍රසීලය ජාත්‍යන්තර යුද්ධ තුනක් ජයග්‍රහණය කළේය: ප්ලැටීන් යුද්ධය, උරුගුවේ යුද්ධය සහ බ්‍රසීල ඉතිහාසයේ විශාලතම යුද ප්‍රයත්නය වන විනාශකාරී පැරගුවේ යුද්ධය.

බ්‍රසීල ජාතිකයන්ගෙන් බහුතරයක් අතර රටේ රජයේ ස්වරූපය වෙනස් කිරීමට කිසිදු කැමැත්තක් නොතිබුණද, 1889 නොවැම්බර් 15 වන දින, අධිරාජ්‍ය හමුදා නිලධාරීන්ගෙන් බහුතරයක් මෙන්ම ග්‍රාමීය හා මූල්‍ය ප්‍රභූන් සමඟ එකඟ නොවීම හේතුවෙන්, රාජාණ්ඩුව හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් පෙරලා දමන ලදී. දින කිහිපයකට පසු, ජාතික ධජය ධනාත්මකවාදයේ බලපෑමෙන් යුත් "ඕර්ඩම් ඊ ප්‍රොග්‍රෙසෝ" යන ජාතික ආදර්ශ පාඨය ඇතුළත් නව සැලසුමකින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී. නොවැම්බර් 15 දැන් ජනරජ දිනය, ජාතික නිවාඩු දිනයකි.

### මුල් ජනරජය 
මුල් ජනරජ රජය හමුදා ඒකාධිපතිත්වයක් වූ අතර, රියෝ ද ජැනයිරෝ සහ ප්‍රාන්ත දෙකෙහිම කටයුතු හමුදාව විසින් ආධිපත්‍යය දැරීය. මාධ්‍ය නිදහස අතුරුදහන් වූ අතර මැතිවරණ බලයේ සිටි අය විසින් පාලනය කරන ලදී. ආර්ථික අර්බුදයකින් සහ මිලිටරි අර්බුදයකින් පසුව, 1894 වන තෙක් සිවිල් වැසියන් බලය අල්ලා නොගත් අතර, 1930 ඔක්තෝබර් දක්වා එහි රැඳී සිටියහ.

මෙම පළමු ජනරජ යුගයේදී, බ්‍රසීලය අසල්වැසි රටවල් සමඟ දේශසීමා ආරවුල් විසඳීමේ සාර්ථකත්වය මගින් සංලක්ෂිත සාපේක්ෂ සමතුලිතතාවයක් පවත්වා ගෙන ගිය අතර, අක්කර යුද්ධය (1899–1902) සහ පළමු ලෝක යුද්ධයට (1914–1918) එහි සහභාගීත්වයෙන් පමණක් බිඳ වැටුණි, ඉන්පසු ජාතීන්ගේ සංගමයේ ප්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීමට අසාර්ථක උත්සාහයක්; අභ්‍යන්තරව, එන්සිල්හමෙන්ටෝ අර්බුදයෙන් සහ නාවික කැරලි වලින්,] 1920 ගණන් දක්වා මූල්‍ය, දේශපාලනික සහ සමාජීය අස්ථාවරත්වයේ දිගුකාලීන චක්‍රයක් ආරම්භ වූ අතර, සිවිල් සහ මිලිටරි යන දෙඅංශයෙන්ම විවිධ කැරලි මගින් රට වටලා තිබුණි.

ටිකෙන් ටික, මෙම අර්බුද නිසා ඇති වූ සාමාන්‍ය අස්ථාවරත්වයේ චක්‍රයක් පාලන තන්ත්‍රය කෙතරම් දුරට අඩපණ කළේද යත්, ඔහුගේ අපේක්ෂක සහකරුගේ ඝාතනයෙන් පසුව, බොහෝ හමුදාවන්ගේ සහාය ඇතිව පරාජිත විපක්ෂ ජනාධිපති අපේක්ෂක ගෙටුලියෝ වර්ගාස් 1930 විප්ලවය සාර්ථකව මෙහෙයවීය. වර්ගාස් සහ හමුදාව තාවකාලිකව බලය භාර ගැනීමට නියමිතව තිබුණද, ඒ වෙනුවට කොංග්‍රසය වසා දමා, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව නිවා දමා, හදිසි බලතල සහිතව පාලනය කළ අතර, ප්‍රාන්තවල ආණ්ඩුකාරවරුන් ඔහුගේම ආධාරකරුවන් සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කළේය.

1930 ගණන්වලදී, වර්ගාස් සහ ඔහුගේ ආධාරකරුවන් බලයෙන් ඉවත් කිරීමට ගත් උත්සාහයන් තුනක් අසාර්ථක විය. පළමුවැන්න 1932 දී සාඕ පවුලෝගේ කතිපයාධිකාරය විසින් මෙහෙයවන ලද ව්‍යවස්ථාවාදී විප්ලවයයි. දෙවැන්න 1935 නොවැම්බර් මාසයේ කොමියුනිස්ට් නැගිටීමක් වූ අතර, අවසාන එක 1938 මැයි මාසයේදී දේශීය ෆැසිස්ට්වාදීන් විසින් කුමන්ත්‍රණ උත්සාහයක් විය. 1935 නැගිටීම ආරක්ෂක අර්බුදයක් නිර්මාණය කළ අතර එහිදී කොංග්‍රසය විධායක ශාඛාවට වැඩි බලයක් මාරු කළේය. 1937 කුමන්ත්‍රණය හේතුවෙන් 1938 මැතිවරණය අවලංගු වූ අතර එස්ටාඩෝ නොවෝ යුගය ආරම්භ කරමින් වර්ගාස් ඒකාධිපතියෙකු ලෙස විධිමත් කරන ලදී. මෙම කාලය තුළ රජයේ කෲරත්වය සහ මාධ්‍ය වාරණය වැඩි විය.

දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී, දකුණු අත්ලාන්තික් සාගරය සම්බන්ධයෙන් උපායමාර්ගික ආරවුලකදී නාසි ජර්මනිය සහ ෆැසිස්ට් ඉතාලිය විසින් රට පළිගැනීම්වලට ලක් වූ 1942 අගෝස්තු දක්වා බ්‍රසීලය මධ්‍යස්ථව සිටියේය, එම නිසා මිත්‍ර පාක්ෂික පැත්තෙන් යුද්ධයට අවතීර්ණ විය. අත්ලාන්තික් සටනට සහභාගී වීමට අමතරව, බ්‍රසීලය ඉතාලි ව්‍යාපාරයේ සටන් කිරීමට ගවේෂණ හමුදාවක් ද යැවීය.

1945 දී මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ගේ ජයග්‍රහණය සහ යුරෝපයේ ෆැසිස්ට් පාලන තන්ත්‍ර අවසන් වීමත් සමඟ, වර්ගාස්ගේ ස්ථාවරය පිළිගත නොහැකි වූ අතර, තවත් හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් ඔහු ඉක්මනින් බලයෙන් පහ කරන ලද අතර, වසර 15 කට පෙර එය අවසන් කළ එම හමුදාව විසින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැවත ස්ථාපිත කරන ලදී. 1950 දී මැතිවරණයකින් නැවත බලයට පත්වීමෙන් පසු, දේශපාලන අර්බුදයක් මධ්‍යයේ, 1954 අගෝස්තු මාසයේදී වර්ගාස් සියදිවි නසා ගත්තේය.

වර්ගාස්ගේ සියදිවි නසාගැනීමෙන් පසු කෙටි කාලීන අන්තර්කාලීන ආණ්ඩු කිහිපයක්ම විය. ජුසෙලිනෝ කුබිට්ෂෙක් 1956 දී ජනාධිපති ධුරයට පත් වූ අතර, දේශපාලන විපක්ෂය කෙරෙහි සහනශීලී ස්ථාවරයක් ගත් අතර එමඟින් ඔහුට ප්‍රධාන අර්බුදවලින් තොරව පාලනය කිරීමට හැකි විය. ආර්ථිකය සහ කාර්මික අංශය කැපී පෙනෙන ලෙස වර්ධනය විය, නමුත් ඔහුගේ ලොකුම ජයග්‍රහණය වූයේ 1960 දී ආරම්භ කරන ලද බ්‍රසීලියා නව අගනුවර ඉදිකිරීමයි. කුබිට්ෂෙක්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ජැනියෝ ක්වඩ්‍රොස්, බලයට පත්වීමෙන් වසරකටත් අඩු කාලයකදී 1961 දී ඉල්ලා අස්විය. ඔහුගේ උප ජනාධිපති ජෝඕ ගූලාර්ට් ජනාධිපති ධුරයට පත් වූ නමුත් දැඩි දේශපාලන විරෝධයක් ඇති කළ අතර 1964 අප්‍රේල් මාසයේදී හමුදා ඒකාධිපතිත්වයක් ඇති කළ කුමන්ත්‍රණයකින් බලයෙන් පහ කරන ලදී.

### හමුදා ඒකාධිපතිත්වය 
නව පාලන තන්ත්‍රය තාවකාලික වීමට අදහස් කරන ලදී, නමුත් ක්‍රමයෙන් එය තුළම වසා දමා 1968 දී පස්වන ආයතනික පනත ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් සමඟ පූර්ණ ඒකාධිපතිත්වයක් බවට පත්විය. මර්දනය පාලන තන්ත්‍රයට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා ගරිල්ලා උපක්‍රම භාවිතා කළ අයට පමණක් සීමා නොවූ අතර, "කොන්ඩෝර් මෙහෙයුම" හරහා රට තුළ සහ පිටත ආයතනික විරුද්ධවාදීන්, කලාකරුවන්, මාධ්‍යවේදීන් සහ සිවිල් සමාජයේ අනෙකුත් සාමාජිකයින් වෙතද ළඟා විය. අනෙකුත් අධිකාරීවාදී පාලන තන්ත්‍රයන් මෙන්, "ආර්ථික ආශ්චර්යය" ලෙස හැඳින්වෙන ආර්ථික උත්පාතයක් හේතුවෙන්, බ්‍රසීලියානු හමුදා ආඥාදායකත්වය 1970 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ජනප්‍රියත්වයේ උච්චතම ස්ථානයට පැමිණියේය.

කෙසේ වෙතත්, සෙමින්, වාමාංශික ගරිල්ලන්ගේ පරාජයෙන් පසුව පවා, ඒකාධිපති බලයේ වසර ගණනාවක ගෙවී යාම මර්දනය මන්දගාමී කළේ නැත. එම කාලපරිච්ඡේදයේ ආර්ථික අර්බුද සහ මහජන පීඩනය සමඟ කටයුතු කිරීමට ඇති නොහැකියාව නිසා නැවත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීකරණ ප්‍රතිපත්තියක් නොවැළැක්විය හැකි වූ අතර, එය පාලන තන්ත්‍රය පැත්තෙන් ජෙනරාල්වරුන් වන අර්නස්ටෝ ගයිසෙල් සහ ගොල්බරි ඩෝ කූටෝ ඊ සිල්වා විසින් මෙහෙයවන ලදී. 1979 දී සමාව දීමේ නීතිය බලාත්මක කිරීමත් සමඟ, බ්‍රසීලය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට මන්දගාමී නැවත පැමිණීමක් ආරම්භ කළ අතර එය 1980 ගණන්වලදී සම්පූර්ණ විය.

### සමකාලීන යුගය 
1985 දී හෝසේ සර්නි ජනාධිපති ධුරයට පත් වූ විට සිවිල් වැසියන් නැවත බලයට පැමිණියහ. හමුදා පාලනයෙන් උරුම වූ ආර්ථික අර්බුදය සහ අධි උද්ධමනය පාලනය කිරීමට අපොහොසත් වීම හේතුවෙන් ඔහුගේ ධුර කාලය තුළ ඔහු ජනප්‍රිය නොවීය. සර්නිගේ අසාර්ථක රජය 1989 දී පාහේ නොදන්නා ප්‍රනාන්දු කොලර්ගේ මැතිවරණයට හේතු වූ අතර, පසුව 1992 දී ජාතික කොංග්‍රසය විසින් ඔහුට දෝෂාභියෝගයක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. කොලර් වෙනුවට ඔහුගේ උප සභාපති ඉටමාර් ෆ්‍රැන්කෝ පත් කළ අතර, ඔහු ප්‍රනාන්දු හෙන්රික් කාර්ඩෝසෝ මුදල් අමාත්‍යවරයා ලෙස පත් කළේය. 1994 දී, කාර්ඩෝසෝ ඉතා සාර්ථක ප්ලැනෝ රියල් එකක් නිර්මාණය කළ අතර, පෙර රජයන් විසින් අධි උද්ධමනය මැඩපැවැත්වීමට උත්සාහ කරමින් දශක ගණනාවක් තිස්සේ අසාර්ථක වූ ආර්ථික සැලසුම් වලින් පසුව, අවසානයේ බ්‍රසීල ආර්ථිකය ස්ථාවර කළේය. කාර්ඩෝසෝ 1994 මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කළ අතර නැවතත් 1998 දී.

කාර්ඩෝසෝගෙන් ඔහුගේ ප්‍රධාන විපක්ෂ නායක ලුයිස් ඉනාසියෝ ලූලා ද සිල්වා (2002 දී තේරී පත් වූ අතර 2006 දී නැවත තේරී පත් විය) වෙත සාමකාමීව බලය මාරුවීම, බ්‍රසීලය දිගු කලක් තිස්සේ අපේක්ෂා කළ දේශපාලන ස්ථාවරත්වයක් අත්කර ගෙන ඇති බවට සාක්ෂියක් ලෙස සැලකේ. කෙසේ වෙතත්, දූෂණය, පොලිස් කෲරත්වය, දේශපාලන සංස්ථාපිතයේ සහ රාජ්‍ය සේවයේ අකාර්යක්ෂමතාව හේතුවෙන් දශක ගණනාවක් තිස්සේ රැස් වූ කෝපය සහ කලකිරීම් හේතුවෙන්, 2010 දී මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු ලූලාගෙන් පසු 2014 දී නැවතත් පටු ආන්තිකවලින් පත් වූ ඩිල්මා රූසෙෆ්ගේ පළමු ධුර කාලය මැදදී බ්‍රසීලයේ සාමකාමී විරෝධතා රාශියක් ඇති විය.

2016 දී රූසෙෆ් ඇගේ දෙවන ධුර කාලයෙන් අඩක්, බ්‍රසීල කොංග්‍රසය විසින් දෝෂාභියෝගයට ලක් කරන ලදී, සහ අගෝස්තු 31 වන දින රූසෙෆ්ගේ දෝෂාභියෝගය පිළිගැනීමෙන් පසු පූර්ණ ජනාධිපති බලතල භාරගත් ඇගේ උප ජනාධිපති මයිකල් ටෙමර් වෙනුවට පත් කරන ලදී. දෝෂාභියෝග ක්‍රියාවලිය අතරතුර ඇයට පක්ෂව සහ විපක්ෂව විශාල වීදි විරෝධතා ඇති විය. ඇයට එරෙහි චෝදනා දේශපාලන හා ආර්ථික අර්බුද සහ සියලුම ප්‍රාථමික දේශපාලන පක්ෂවල දේශපාලනඥයන් සමඟ සම්බන්ධ බවට සාක්ෂි මගින් පෝෂණය විය. 2017 දී, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පෙට්‍රොබ්‍රාස් දූෂණ වංචාවට සම්බන්ධ යැයි කියනු ලබන බ්‍රසීලියානු නීති සම්පාදකයින් 71 දෙනෙකු සහ ජනාධිපති මයිකල් ටෙමර්ගේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ අමාත්‍යවරුන් නව දෙනෙකු විමර්ශනය කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. ජනාධිපති ටෙමර්ට ද දූෂණ චෝදනා එල්ල විය.

දැඩි මතභේදයට තුඩු දුන් 2018 මැතිවරණයේදී, සමාජ ලිබරල් පක්ෂයේ (PSL) මතභේදාත්මක කොන්සර්වේටිව් අපේක්ෂක ජෙයාර් බොල්සොනාරෝ ජනාධිපති ලෙස තේරී පත් වූ අතර, වලංගු ඡන්දවලින් 55.13% ක සහාය ඇතිව කම්කරු පක්ෂයේ (PT) ප්‍රනාන්දු හඩාඩ්ට එරෙහිව දෙවන වටයේදී ජයග්‍රහණය කළේය. 2020 දශකයේ මුල් භාගයේදී, COVID-19 වසංගතය අතරතුර බ්‍රසීලය දැඩි ලෙස පීඩාවට පත් වූ රටවලින් එකක් බවට පත් වූ අතර, එක්සත් ජනපදයෙන් පසු ලොව පුරා දෙවන ඉහළම මරණ සංඛ්‍යාව ලබා ගත්තේය. 2021 මැයි මාසයේදී, ලුයිස් ඉනාසියෝ ලූලා ඩා සිල්වා ප්‍රකාශ කළේ 2022 බ්‍රසීල මහ මැතිවරණයේදී බොල්සොනාරෝට එරෙහිව තුන්වන වරටත් තරඟ කරන බවයි. 2022 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, ලූලා පළමු වටයේ පළමු ස්ථානයේ සිටි අතර, ඡන්දදායකයින්ගෙන් 48.43% ක සහයෝගයක් ලබා ගත් අතර, දෙවන වටයේ දී ඡන්ද වලින් 50.90% ක් ලබා ගත්තේය. ලූලාගේ පදවි ප්‍රාප්තියෙන් සතියකට පසු, 2023 ජනවාරි 8 වන දින, සති කිහිපයක නොසන්සුන්තාවයකින් පසු, බොල්සොනාරෝගේ ආධාරකරුවන් පිරිසක් බ්‍රසීලයේ අගනුවර වන බ්‍රසීලියා හි ෆෙඩරල් රජයේ ගොඩනැගිලිවලට පහර දුන්හ.

## යොමු කිරීම්