පේරු ඉතිහාසය

### ප්‍රාග්-ඉතිහාසය සහ පූර්ව-කොලොම්බියානු පේරු 
පේරු භූමියේ මානව පැවැත්ම පිළිබඳ පැරණිතම සාක්ෂි ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 12,500 දී හුවාකා ප්‍රීටා ජනාවාසයේ දී කාල නිර්ණය කර ඇත. ඇන්ඩියන් සමාජ කෘෂිකර්මාන්තය මත පදනම් වූ අතර, වාරිමාර්ග සහ ටෙරස් වැනි ශිල්පීය ක්‍රම භාවිතා කරන ලදී; ඔටුවන් පාලනය සහ මසුන් ඇල්ලීම ද වැදගත් විය. මෙම සමාජවලට වෙළඳපොළ හෝ මුදල් පිළිබඳ අදහසක් නොතිබූ බැවින් සංවිධානය අන්‍යෝන්‍යභාවය සහ නැවත බෙදා හැරීම මත රඳා පැවතුනි. පේරු හි පැරණිතම සංකීර්ණ සමාජය වන කැරල්-සුපේ ශිෂ්ටාචාරය, ක්‍රි.පූ. 3,000 සහ 1,800 අතර පැසිෆික් සාගරයේ වෙරළ තීරයේ සමෘද්ධිමත් විය. මෙම මුල් වර්ධනයන් අනුගමනය කළේ පේරු පුරා වෙරළබඩ සහ ඇන්ඩියන් ප්‍රදේශ වටා බොහෝ දුරට වර්ධනය වූ පුරාවිද්‍යාත්මක සංස්කෘතීන් විසිනි. වර්තමානයේ පේරු හි පැසිෆික් වෙරළ තීරය දිගේ ක්‍රි.පූ. 1000 සිට 200 දක්වා සමෘද්ධිමත් වූ කුපිස්නික් සංස්කෘතිය, මුල් පූර්ව-ඉන්කා සංස්කෘතියට උදාහරණයකි.

ක්‍රි.පූ. 1500 සිට 300 දක්වා වර්ධනය වූ චාවින් සංස්කෘතිය දේශපාලනික සංසිද්ධියකට වඩා ආගමික එකක් විය හැකි අතර, ඔවුන්ගේ ආගමික මධ්‍යස්ථානය චාවින් ඩි හුවාන්ටාර් හි විය. ක්‍රි.ව. 1 වන සියවස ආරම්භයේදී චාවින් සංස්කෘතියේ පරිහානියෙන් පසු, ඊළඟ වසර දහස තුළ වෙරළ තීරයේ සහ උස්බිම් දෙකෙහිම දේශීයකරණය වූ සහ විශේෂිත සංස්කෘතීන් මාලාවක් නැඟී වැටුණි. වෙරළ තීරයේ, මේවාට පැරකාස්, නස්කා, වාරි සහ වඩාත් කැපී පෙනෙන චිමු සහ මොචේ ශිෂ්ටාචාර ඇතුළත් විය.

ක්‍රි.ව. පළමු සහස්‍රයේ ඔවුන්ගේ උච්චතම අවස්ථාවට ළඟා වූ මෝචේ, ඔවුන්ගේ ශුෂ්ක භූමි ප්‍රදේශය සාරවත් කළ වාරිමාර්ග පද්ධතිය, ඔවුන්ගේ සංකීර්ණ සෙරමික් මැටි භාණ්ඩ, ඔවුන්ගේ උස් ගොඩනැගිලි සහ දක්ෂ ලෝහ වැඩ සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය. චිමු යනු පූර්ව-ඉන්කා ශිෂ්ටාචාරයේ මහා නගර තනන්නන් ය; උතුරු පේරු වෙරළ තීරයේ විසිරී ඇති බිත්ති සහිත නගරවල ලිහිල් සම්මේලනයක් ලෙස, චිමු 1140 සිට 1450 දක්වා පමණ සමෘද්ධිමත් විය. ඔවුන්ගේ අගනුවර නූතන ටෘජිලෝ නගරයෙන් පිටත චුන් චෑන් හි විය. උස්බිම් වල, පේරු සහ බොලිවියාව යන දෙරටේම ටිටිකාකා විල අසල ටියාහුවානාකෝ සංස්කෘතිය සහ වර්තමාන අයකුචෝ නගරය අසල වාරි සංස්කෘතිය යන දෙකම ක්‍රි.ව. 500 සහ 1000 අතර විශාල නාගරික ජනාවාස සහ පුළුල් පරාසයක රාජ්‍ය පද්ධති වර්ධනය කළේය.
15 වන සියවසේදී, ඉන්කාවරු බලවත් රාජ්‍යයක් ලෙස මතු වූ අතර, එය සියවසක කාලයක් තුළ, කුස්කෝ හි අගනුවර සමඟ පූර්ව-කොලොම්බියානු ඇමරිකාවේ විශාලතම අධිරාජ්‍යය පිහිටුවා ගත්හ. කුස්කෝහි ඉන්කාවරු මුලින් නියෝජනය කළේ කුඩා හා සාපේක්ෂව සුළු ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් වලින් එකක් වන ක්වෙචුවාවරුන් ය. ක්‍රමයෙන්, දහතුන්වන සියවස තරම් මුල් භාගයේදී, ඔවුන් තම අසල්වැසියන් ව්‍යාප්ත කර ඇතුළත් කිරීමට පටන් ගත්හ. පහළොස්වන සියවසේ මැද භාගයේදී පමණ, විශේෂයෙන් පචකුටි අධිරාජ්‍යයාගේ පාලනය යටතේ, යටත් කර ගැනීමේ වේගය වේගවත් වීමට පටන් ගන්නා තෙක් ඉන්කා ව්‍යාප්තිය මන්දගාමී විය. ඔහුගේ සහ ඔහුගේ පුත් ටෝපා ඉන්කා යුපන්කිගේ පාලනය යටතේ, ඉන්කාවරු ඇන්ඩියන් කලාපයේ වැඩි කොටසක් පාලනය කිරීමට පැමිණි අතර, ඔවුන්ගේ පාලනය යටතේ ජනගහනය මිලියන 9 සිට 16 දක්වා විය. පචකුටි තම දුරස්ථ අධිරාජ්‍යය පාලනය කිරීම සඳහා පුළුල් නීති සංග්‍රහයක් ද ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර, විශිෂ්ට ලෙස නැවත ගොඩනඟන ලද කුස්කෝවෙන් පාලනය කළ සූර්යයාගේ දෙවියන් ලෙස ඔහුගේ පරම ලෞකික සහ අධ්‍යාත්මික අධිකාරිය තහවුරු කළේය.

1438 සිට 1533 දක්වා, ඉන්කාවරු, දකුණු කොලොම්බියාවේ සිට උතුරු චිලී දක්වා, බටහිරින් පැසිෆික් සාගරය සහ නැගෙනහිරින් ඇමසන් වැසි වනාන්තරය අතර, ඇන්ඩියන් කඳු වැටි කේන්ද්‍ර කරගත් බටහිර දකුණු ඇමරිකාවේ විශාල කොටසක් ඒකාබද්ධ කිරීම සඳහා, යටත් කර ගැනීමේ සිට සාමකාමී උකහා ගැනීම දක්වා විවිධ ක්‍රම භාවිතා කළහ. අධිරාජ්‍යයේ නිල භාෂාව ක්වෙචුවා විය, නමුත් සිය ගණනක් දේශීය භාෂා සහ උපභාෂා කතා කරන ලදී. ඉන්කාවරු ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍යය ටවන්ටින්සුයු ලෙස හැඳින්වූ අතර එය "ප්‍රදේශ හතර" හෝ "එක්සත් පළාත් හතර" ලෙස පරිවර්තනය කළ හැකිය. අධිරාජ්‍යය තුළ බොහෝ ප්‍රාදේශීය නමස්කාර ක්‍රම පැවතුන අතර, ඒවායින් බොහොමයක් ප්‍රාදේශීය පූජනීය හුවාකාස් සම්බන්ධ වූ නමුත්, ඉන්කා නායකත්වය සූර්ය දෙවියා වන ඉන්ටි වන්දනාමාන කිරීම දිරිමත් කළ අතර පචමාමා වැනි අනෙකුත් නිකායන්ට වඩා එහි ස්වෛරීභාවය පනවා ගත්තේය. ඉන්කාවරු ඔවුන්ගේ රජු වන සාපා ඉන්කා "සූර්යයාගේ දරුවා" ලෙස සැලකූහ.

### ජයග්‍රහණය සහ යටත් විජිත සමය 
අවසාන සාපා ඉන්කා වන අටහුල්පා (හෝ අටහුල්පා) අධිරාජ්‍යයා බවට පත් වූයේ ඔහුගේ වැඩිමහල් අර්ධ සහෝදරයා වන හුවාස්කාර් ඔවුන්ගේ පියා වන ඉන්කා හුවායිනා කැපැක්ගේ මරණයෙන් ඇති වූ සිවිල් යුද්ධයකදී පරාජය කර මරා දැමීමෙනි. 1532 දෙසැම්බරයේදී, ෆ්‍රැන්සිස්කෝ පිසාරෝ විසින් මෙහෙයවන ලද (චන්කාස්, හුවාන්කාස්, කනාරිස් සහ චචපොයාස් විසින් ඉන්දියානු සහායකයින් ලෙස සහාය දක්වන ලද) ජයග්‍රාහී පක්ෂයක් කැජමාර්කා සටනේදී ඉන්කා අධිරාජ්‍යයා අටහුල්පා පරාජය කර අල්ලා ගත්හ. වසර ගණනාවක මූලික ගවේෂණ සහ හමුදා ගැටුම් වලින් පසුව, එය දශක ගණනාවක් සටන් කිරීමට සිදු වූ දිගු මෙහෙයුමක පළමු පියවර වූ නමුත් ස්පාඤ්ඤ ජයග්‍රහණයෙන් සහ පේරු හි උපරාජිකත්වය ලෙස හැඳින්වෙන ප්‍රදේශය යටත් විජිතකරණයෙන් අවසන් වූ අතර එහි අගනුවර ලීමා වන අතර එය එවකට "ලා සියුඩාඩ් ඩි ලොස් රෙයිස්" (රජවරුන්ගේ නගරය) ලෙස හැඳින්විණි. පේරු රාජ්‍යය අත්පත් කර ගැනීම, උපරාජයාණන්ගේ පාලන සමය පුරා භ්‍රමණ ව්‍යාපාරවලට මෙන්ම ඇමසන් ද්‍රෝණිය දෙසට ගවේෂණවලට ද හේතු විය. ඇමරින්දියානු ප්‍රතිරෝධය මැඩපැවැත්වීම සඳහා ස්පාඤ්ඤ උත්සාහයන් සිදු වූ විට මෙන්. 1572 දී ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් විල්කබම්බා හි නව-ඉන්කා රාජ්‍යය විනාශ කළ විට අවසාන ඉන්කා ප්‍රතිරෝධය මර්දනය කරන ලදී.

ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් විසින් හඳුන්වා දුන් වසංගත රෝග මෙන්ම සූරාකෑම සහ සමාජ-ආර්ථික වෙනස්කම් හේතුවෙන් ආදිවාසී ජනගහනය නාටකාකාර ලෙස බිඳ වැටුණි. වයිස්රෝයි ෆ්‍රැන්සිස්කෝ ඩි ටොලිඩෝ 1570 ගණන්වල රන් හා රිදී කැණීම එහි ප්‍රධාන ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම ලෙස සහ ඇමරින්දියානු බලහත්කාර ශ්‍රමය එහි ප්‍රාථමික ශ්‍රම බලකාය ලෙස ප්‍රතිසංවිධානය කළේය. පොටෝසි (වර්තමාන බොලිවියාව) සහ හුවාන්කාවෙලිකා හි මහා රිදී සහ රන් ලෝඩ් සොයා ගැනීමත් සමඟ, උපරාජ රාජ්‍යය ඛනිජ සම්පත් සපයන වැදගත් සැපයුම්කරුවෙකු ලෙස සමෘද්ධිමත් විය. පේරු බුලියන් ස්පාඤ්ඤ කිරීටයට ආදායමක් ලබා දුන් අතර යුරෝපය සහ පිලිපීනය දක්වා විහිදුණු සංකීර්ණ වෙළඳ ජාලයකට ඉන්ධන සැපයීය. ලතින් ඇමරිකාව සහ ආසියාව අතර වාණිජ හා ජනගහන හුවමාරු ඇකපුල්කෝ හරහා ගමන් කරන මැනිලා ගැලියන් හරහා සිදු වූ අතර, ඇමරිකාවේ වෙළඳ මාර්ගයේ දුරස්ථම අන්තය ලෙස පේරු හි කැලාඕ තිබුණි. මේ සම්බන්ධයෙන්, පැනමාවේ ආණ්ඩුකාර දොන් සෙබස්තියන් හර්ටාඩෝ ද කෝර්කුවේරා ද පේරු සොල්දාදුවන් සහ ජනපදිකයන් යොදවා පිලිපීනයේ සැම්බෝන්ගා නගරය පදිංචි කිරීම සඳහා වගකිව යුතු විය. ශ්‍රම බලකාය පුළුල් කිරීම සඳහා අප්‍රිකානු වහලුන් ශ්‍රම ජනගහනයට එකතු කරන ලදී. යටත් විජිත පරිපාලන උපකරණයක් සහ නිලධාරිවාදයේ ව්‍යාප්තිය ආර්ථික ප්‍රතිසංවිධානයට සමාන්තර විය.

ජයග්‍රහණයත් සමඟ දකුණු ඇමරිකාවේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය පැතිරීම ආරම්භ විය; බොහෝ මිනිසුන් බලහත්කාරයෙන් කතෝලික ආගමට හරවා ගන්නා ලද අතර, ස්පාඤ්ඤ පූජකවරු පසුව ඉංග්‍රීසි යටත් විජිතවල පියුරිටන් දේවතාවන් මෙන් විශ්වාස කළේ ස්වදේශික ජනතාව "යක්ෂයා විසින් දූෂිත කර ඇති බවත්, ඔවුන් හරහා ඔවුන්ගේ අත්තිවාරම් අවුල් කිරීමට" කටයුතු කළ බවත්ය. ජනගහනය පරිවර්තනය කිරීමට පරම්පරාවක් ගත විය. ඔවුන් සෑම නගරයකම පල්ලි ඉදි කළ අතර කුස්කෝ නගරයේ කොරිකන්චා වැනි ඉන්කා දේවාල කිහිපයක් පල්ලි වලින් ප්‍රතිස්ථාපනය කළහ. අලුතින් පරිවර්තනය වූ කතෝලිකයන් වෙනත් ආගම් හෝ විශ්වාසයන් වෙත යොමු නොවන බව සහතික කිරීම සඳහා වධහිංසා පැමිණවීම සහ ආරාම පාසල් භාවිතා කරමින්, විශේෂයෙන් ඉන්කා වංශවත් සහ ඉහළ පන්තියේ ගැහැණු ළමයින්ට අධ්‍යාපනය ලබා දීම, "[කන්‍යා සොහොයුරියක් වීමට] ප්‍රකාශ කිරීමට හෝ ආරාමයෙන් ඉවත් වී පේරු හි ඔවුන්ගේ පියවරුන් ගොඩනඟා ගැනීමට සැලසුම් කළ ක්‍රිස්තියානි සමාජයේ ('estado') භූමිකාව භාර ගැනීමට ප්‍රමාණවත් වයසට යන තුරු" පල්ලිය ඉන්ක්විසිෂන් භාවිතා කළේය. පේරු කතෝලික ධර්මය බොහෝ ලතින් ඇමරිකානු රටවල දක්නට ලැබෙන සමමුහුර්තකරණය අනුගමනය කරන අතර, එහි ආගමික ස්වදේශික චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ක්‍රිස්තියානි සැමරුම් සමඟ ඒකාබද්ධ කර ඇත. මෙම උත්සාහයේදී, පල්ලිය ස්වදේශිකයන්ගේ සංස්කෘතිය තුළ වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීමට පටන් ගත්තේය. ස්පාඤ්ඤ පදිංචිකරුවන්ගේ සංස්කෘතික කක්ෂයට ඔවුන්ව ඇද ගැනීම.
18 වන සියවස වන විට, රිදී නිෂ්පාදනය පහත වැටීම සහ ආර්ථික විවිධාංගීකරණය රාජකීය ආදායම බෙහෙවින් අඩු කළේය. ඊට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, කිරීටය විසින් බදු වැඩි කරන ලද සහ උපරාජ පක්ෂය බෙදා වෙන් කරන ලද ආඥා මාලාවක් වන බෝර්බන් ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. නව නීති මගින් දෙවන ටුපැක් අමරුගේ කැරැල්ල සහ අනෙකුත් කැරලි ඇති වූ අතර, ඒ සියල්ල මර්දනය කරන ලදී. මෙම සහ වෙනත් වෙනස්කම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් සහ ඔවුන්ගේ ක්‍රියෝල් අනුප්‍රාප්තිකයින් භූමිය මත පාලනය ඒකාධිකාරී කිරීමට පැමිණි අතර, දැවැන්ත ස්වදේශික ජනගහනය අඩුවීම නිසා අතහැර දැමූ හොඳම ඉඩම් බොහොමයක් අල්ලා ගත්හ. කෙසේ වෙතත්, ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් මෙරිඩියන් හරහා බ්‍රසීලය පෘතුගීසි ව්‍යාප්ත කිරීමට විරුද්ධ වූයේ නැත. ස්පාඤ්ඤය පෘතුගාලය පාලනය කළ අතරතුර ටෝර්ඩසිලාස් ගිවිසුම 1580 සහ 1640 අතර කාලය තුළ අර්ථ විරහිත විය. ස්පාඤ්ඤය සමඟ සන්නිවේදනය සහ වෙළඳාම ලිහිල් කිරීමේ අවශ්‍යතාවය උපරාජ පක්ෂය බෙදීමට සහ නව ග්‍රැනඩා සහ රියෝ ඩි හි නව උපරාජ පක්ෂයන් නිර්මාණය කිරීමට හේතු විය. පේරු හි උපරාජ පදවිය පිහිටුවන ලද භූමිවල වියදමින් ලා ප්ලාටා; මෙය උපරාජ අගනුවර ලෙස ලීමා හි බලය, ප්‍රමුඛත්වය සහ වැදගත්කම අඩු කළ අතර ලාභදායී ඇන්ඩියන් වෙළඳාම බුවනෝස් අයර්ස් සහ බොගෝටා වෙත මාරු කළ අතර පතල් හා රෙදිපිළි නිෂ්පාදනයේ බිඳවැටීම පේරු හි උපරාජ පදවියේ ප්‍රගතිශීලී ක්ෂය වීම වේගවත් කළේය.

අවසානයේදී, දහනව වන සියවස ආරම්භයේදී ජාතික නිදහස් ව්‍යාපාර මගින් අභියෝගයට ලක් වූ විට, ස්පාඤ්ඤ අධිරාජ්‍යයේ වැඩි කොටසක් මෙන්, උපරාජ පදවිය විසුරුවා හරින ලදී. මෙම ව්‍යාපාර, එක් අවස්ථාවක හෝ තවත් අවස්ථාවක පේරු හි උපරාජ පදවිය පිහිටුවා තිබූ භූමිවල දකුණු ඇමරිකාවේ නූතන රටවල් බහුතරයක් ගොඩනැගීමට හේතු විය. යටත් විජිතය සහ යටත් විජිතය ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් පේරු භූමිය යටත් කර ගැනීමට පෙර නොතිබූ සංස්කෘතීන් සහ ජනවාර්ගික මිශ්‍රණයක් ගෙන ආවේය. ඉන්කා සම්ප්‍රදායන් බොහොමයක් නැති වී හෝ තනුක කර තිබුණද, නව සිරිත් විරිත්, සම්ප්‍රදායන් සහ දැනුම එකතු කරන ලද අතර, පොහොසත් මිශ්‍ර පේරු සංස්කෘතියක් නිර්මාණය විය. ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයින්ට එරෙහි වැදගත්ම ස්වදේශික කැරලි දෙකක් වූයේ 1742 දී ජුවාන් සැන්ටොස් අටහුල්පා සහ 1742 දී ටුපැක් අමරු II කැරැල්ලයි. 1780 දී කුස්කෝ අසල උස්බිම් වටා.

### නිදහස 
19 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, බොහෝ දකුණු ඇමරිකානු ජාතීන් නිදහස් යුද්ධවලින් අතුගා දැමූ අතර, පේරු රාජ්‍යය රාජකීය බලකොටුවක් ලෙස පැවතුනි. ප්‍රභූ පැලැන්තිය විමුක්තිය සහ ස්පාඤ්ඤ රාජාණ්ඩුවට පක්ෂපාතීත්වය අතර දෝලනය වෙමින් සිටියදී, නිදහස ලබා ගත්තේ ජෝස් ද සැන් මාටින් සහ සයිමන් බොලිවර්ගේ හමුදා ව්‍යාපාර මගින් අත්පත් කර ගැනීමෙන් පසුව පමණි.

ආර්ථික අර්බුද, යුරෝපයේ ස්පාඤ්ඤයේ බලය අහිමි වීම, උතුරු ඇමරිකාවේ නිදහස් යුද්ධය සහ ස්වදේශික නැගිටීම් යන සියල්ලම දකුණු ඇමරිකාවේ ක්‍රියෝලෝ ජනගහනය අතර විමුක්ති අදහස් වර්ධනය කිරීමට හිතකර වාතාවරණයක් ඇති කිරීමට දායක විය. කෙසේ වෙතත්, පේරු හි ක්‍රියෝලෝ කතිපයාධිකාරය වරප්‍රසාද භුක්ති විඳි අතර ස්පාඤ්ඤ කිරීටයට පක්ෂපාතීව සිටියේය. විමුක්ති ව්‍යාපාරය ආරම්භ වූයේ ආර්ජන්ටිනාවේ වන අතර එහිදී ස්පාඤ්ඤ රජයේ යටත් විජිත කෙරෙහි ඇති අධිකාරිය අහිමි වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ස්වාධීන ජුන්ටා නිර්මාණය විය.

රියෝ ඩි ලා ප්ලාටා හි උප රාජකීයත්වයේ නිදහස සඳහා සටන් කිරීමෙන් පසු, ජෝස් ද සැන් මාටින් ඇන්ඩීස් හමුදාව නිර්මාණය කර දින 21 කින් ඇන්ඩීස් තරණය කළේය. චිලීයට පැමිණි පසු, ඔහු චිලී හමුදාවේ ජෙනරාල් බර්නාඩෝ ඕ'හිගින්ස් සමඟ එකතු වී 1818 දී චකබුකෝ සහ මයිපු සටන් වලදී රට නිදහස් කර ගත්තේය. 1820 සැප්තැම්බර් 7 වන දින, චිලී නාවික හමුදාවේ සේවය කළ ජෙනරාල් ජෝස් ද සැන් මාටින් සහ තෝමස් කොක්රේන්ගේ අණ යටතේ යුධ නැව් අටකින් යුත් බලඇණියක් පැරකාස් වරායට පැමිණියේය. ඔක්තෝබර් 26 වන දින වහාම ඔවුන් පිස්කෝ නගරය පාලනය කළහ. නොවැම්බර් 12 වන දින සැන් මාටින් හුවාචෝ හි පදිංචි වූ අතර, කොක්රේන් උතුරට යාත්‍රා කර ලීමා හි කැලාඕ වරාය අවහිර කරන අතරතුර ඔහු එහි තම මූලස්ථානය ස්ථාපිත කළේය. ඒ සමඟම උතුරේ, ග්‍රෙගෝරියෝ එස්කොබෙඩෝගේ අණ යටතේ කැරලිකාර හමුදා විසින් ගුවායාකිල් අල්ලා ගන්නා ලදී. පේරු දකුණු ඇමරිකාවේ ස්පාඤ්ඤ රජයේ බලකොටුව වූ බැවින්, පේරු නිදහස් කර ගැනීම සඳහා සැන් මාටින්ගේ උපාය මාර්ගය වූයේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය භාවිතා කිරීමයි. පේරුට නිදහස ලබා දෙන ලෙස වයිස්රෝයිගෙන් ඉල්ලා සිටීමට ඔහු ලීමා වෙත නියෝජිතයින් යැවීය, කෙසේ වෙතත්, සියලු සාකච්ඡා අසාර්ථක විය.

පේරුහි උපරාජයා වූ ජෝකින් ඩි ලා පැසුවේලා, සැන් මාර්ටින්ගේ තර්ජනයට ලක් වූ ආක්‍රමණයෙන් ලීමාව ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පක්ෂපාතී හමුදාවේ ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරියා ලෙස ජෝසේ ඩි ලා සර්නා පත් කළේය. ජනවාරි 29 වන දින, ඩි ලා සර්නා ඩි ලා පස්වේලාට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණයක් සංවිධානය කළ අතර, එය ස්පාඤ්ඤය විසින් පිළිගනු ලැබූ අතර ඔහු පේරුහි උපරාජයා ලෙස නම් කරන ලදී. මෙම අභ්‍යන්තර බල අරගලය විමුක්ති හමුදාවේ සාර්ථකත්වයට දායක විය. මිලිටරි ගැටුමක් වළක්වා ගැනීම සඳහා, සැන් මාර්ටින් අලුතින් පත් කරන ලද උපරාජයා වූ ජෝසේ ඩි ලා සර්නා හමුවී ව්‍යවස්ථාපිත රාජාණ්ඩුවක් නිර්මාණය කිරීමට යෝජනා කළ අතර, එම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඩි ලා සර්නා නගරය අතහැර දැමූ අතර, 1821 ජූලි 12 වන දින, සැන් මාර්ටින් ලීමා අල්ලාගෙන 1821 ජූලි 28 වන දින පේරු නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඔහු පළමු පේරු ධජය නිර්මාණය කළේය. ඉහළ පේරු (වර්තමාන බොලිවියාව) වසර තුනකට පසු සයිමන් බොලිවර්ගේ හමුදාව එය නිදහස් කරන තෙක් ස්පාඤ්ඤ බලකොටුවක් ලෙස පැවතුනි. ජෝසේ ඩි සැන් මාර්ටින් පේරුහි ආරක්ෂකයා ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ලතින් ඇමරිකානු සම්මේලනයක් සඳහා වූ බොලිවේරියානු ව්‍යාපෘති අසාර්ථක වූ අතර බොලිවියාව සමඟ සන්ධානයක් තාවකාලික බව ඔප්පු වූ බැවින්, මෙම කාලය තුළ පේරු ජාතික අනන්‍යතාවය ගොඩනඟා ගන්නා ලදී.

සයිමන් බොලිවර් උතුරේ සිට තම ව්‍යාපාරය දියත් කළ අතර, 1821 දී කැරබෝබෝ සටන්වලදී සහ වසරකට පසුව පිචින්චා සටන්වලදී නිව් ග්‍රැනඩාවේ උපරාජ පක්ෂය නිදහස් කළේය. 1822 ජූලි මාසයේදී, බොලිවර් සහ සැන් මාටින් ගුවායාකිල් සමුළුවට රැස් වූහ. පළමු පාර්ලිමේන්තුව රැස් කිරීමෙන් පසු සැන් මාටින් දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම ගිය අතර, පේරු සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් කිරීමේ වගකීම බොලිවර්ට පැවරුණි. අලුතින් ආරම්භ කරන ලද පේරු කොංග්‍රසය පේරුහි බොලිවර් ආඥාදායකයා ලෙස නම් කළ අතර, ඔහුට හමුදාව සංවිධානය කිරීමේ බලය ලබා දුන්නේය.

ඇන්ටෝනියෝ ජෝස් ද සුක්‍රේගේ සහාය ඇතිව, ඔවුන් 1824 අගෝස්තු 6 වන දින ජූනින් සටනේදී සහ එම වසරේම දෙසැම්බර් 9 වන දින තීරණාත්මක අයකුචෝ සටනේදී විශාල ස්පාඤ්ඤ හමුදාව පරාජය කරමින් පේරු සහ ඉහළ පේරුහි නිදහස තහවුරු කළහ. ඉහළ පේරු පසුව බොලිවියාව ලෙස ස්ථාපිත විය. ජනරජයේ මුල් වසරවලදී, හමුදා නායකයින් අතර බලය සඳහා ආවේණික අරගල දේශපාලන අස්ථාවරත්වයට හේතු විය.

### 19 වන සියවස 
නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කළ පසු, 1821 අගෝස්තු 3 වන දින ලබා දුන් නියෝගයකට අනුව, ආරක්ෂකයා යන මාතෘකාව යටතේ, පේරු හි නිදහස් දෙපාර්තමේන්තු වල හමුදා-දේශපාලන අණ භාර ගත්තේය. ආරක්ෂකයාගේ කෘති ජාතික පුස්තකාලය (දැනුම වෙනුවෙන්) නිර්මාණය කිරීමට, ජාතික ගීය අනුමත කිරීමට සහ මිටා අහෝසි කිරීමට (ආදිවාසීන් වෙනුවෙන්) දායක විය. 1821 දෙසැම්බර් 27 වන දින, සැන් මාටින් අමාත්‍යාංශ තුනක් නිර්මාණය කළේය: රාජ්‍ය හා විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය, ජුවාන් ගාර්ෂියා ඩෙල් රියෝට; යුද හා නාවික අමාත්‍යාංශය බර්නාඩෝ ඩි මොන්ටෙගුඩෝට; සහ මුදල් අමාත්‍යාංශය හිපොලිටෝ උනනුට.

1840 ගණන්වල සිට 1860 ගණන් දක්වා පේරු රාජ්‍යය රාමොන් කැස්ටිලාගේ ජනාධිපති ධුරය යටතේ ස්ථාවර කාලයක් භුක්ති වින්ද අතර, ගුවානෝ අපනයනවලින් ලැබුණු රාජ්‍ය ආදායම වැඩි විය. 1864 දී, ස්පාඤ්ඤ ගවේෂණයක් චින්චා දූපත් (ගුවානෝ නිෂ්පාදකයින්) අත්පත් කර ගත් අතර, පේරු අභ්‍යන්තර දේශපාලනය තුළ විශාල ප්‍රතිවිපාක ඇති කළ ජාත්‍යන්තර සිදුවීමක් මුදා හැරිය අතර, එය මරියානෝගේ රජය වන ජනාධිපති ජුවාන් ඇන්ටෝනියෝ පෙසෙට්ට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණයකට තුඩු දුන්නේය. බොලිවියාව, චිලී සහ ඉක්වදෝරයේ සහාය ඇතිව පේරු, ස්පාඤ්ඤයට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශයක් යැවීය. 1866 මැයි 2 වන දින කැලාඕ සටනින් පසු ස්පාඤ්ඤ නාවික හමුදාව පේරු රාජ්‍යයෙන් ඉවත් විය. ජොසේ බෝල්ටාගේ රජය යටිතල පහසුකම් කටයුතු (මධ්‍යම දුම්රිය මාර්ගය ඉදිකිරීම) සඳහා අතිවිශිෂ්ට දායකත්වයක් ලබා දුන්නද, අතිරික්ත රජයේ වියදම්වල පළමු සලකුණු දැනටමත් පෙනෙන්නට තිබුණි. 1870 ගණන් වන විට ගුවානෝ සම්පත් ක්ෂය වී ගොස් තිබූ අතර, රට දැඩි ලෙස ණයගැති වූ අතර, දේශපාලන ගැටුම් නැවතත් ඉහළ යමින් තිබුණි.
1859 වන විට, 1829 සිට රට සොලවා දැමූ නිරන්තර සිවිල් යුද්ධවලින් පේරු ජාතිකයන් 41,000 ක් පමණ මිය ගොස් තිබුණි. ගුවානෝ විකිණීමෙන් ලැබුණු මුදල් වලට ස්තූතිවන්ත වන්නට, පේරු දුම්රිය මාර්ග වැනි විවිධ පොදු කටයුතු සමඟ නවීකරණය වීමට පටන් ගත්තේය; සිවිල් සහ හමුදා නිලධාරිවාදය වර්ධනය විය; ආදිවාසී ජනතාව කප්පම් ගෙවීම නැවැත්වූ අතර වහලුන් ඔවුන්ගේ නිදහස ලබා ගත්හ; ජර්මානුවන්, ඔස්ට්‍රියානුවන්, අයර්ලන්ත ජාතිකයන් සහ ඉතාලියානුවන්ගේ සංක්‍රමණ ප්‍රතිපත්තිය ආරම්භ විය.

1879 අප්‍රේල් 5 වන දින චිලී පේරුට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කරමින් පැසිෆික් යුද්ධය මුදා හැරියේය. කැසස් බෙලි යනු 1873 දී බොලිවියාව සමඟ අත්සන් කරන ලද ආරක්ෂක සන්ධානයේ ගිවිසුම මගින් පේරු රාජ්‍යය සම්මුතියකට පත් කළ බදු ගැටලුවක් සම්බන්ධයෙන් බොලිවියාව සහ චිලී අතර ගැටුමකි. කෙසේ වෙතත්, මෙම යුද්ධයට ගැඹුරු හේතුව දකුණු පේරු හි නයිට්‍රේට් සහ ගුවානෝ ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීමේ චිලීගේ අභිලාෂය බව පේරු ඉතිහාස ලේඛනය ඒකමතිකව පවසයි. යුද්ධයේ පළමු අදියරේදී, නාවික මෙහෙයුමේදී, පේරු නාවික හමුදාව 1879 ඔක්තෝබර් 8 වන දින දක්වා චිලී ප්‍රහාරය මැඩපැවැත්වීය. ඇන්ගමොස්හි නාවික සටන සිදු වූ දිනය එයයි. එහිදී චිලී නාවික හමුදාව කොක්‍රේන්, බ්ලැන්කෝ එන්කලාඩා, ලෝවා සහ කොවඩොන්ගා යන නැව් සමඟින් අද්මිරාල් ඒපී මිගෙල් ග්‍රෝ විසින් අණ දෙන ලද පේරු නාවික හමුදාවේ ප්‍රධාන නෞකාව වන මොනිටර් හුවාස්කාර් කොන් කරන ලදී. මිගෙල් ග්‍රෝ සටනේදී මිය ගිය අතර එතැන් සිට පේරු හි ශ්‍රේෂ්ඨතම වීරයා බවට පත්විය.

1879 දී පේරු පැසිෆික් යුද්ධයට අවතීර්ණ වූ අතර එය 1884 දක්වා පැවතුනි. බොලිවියාව චිලීයට එරෙහිව පේරු සමඟ සන්ධානයක් ඇති කළේය. චිලී රජය සමඟ සාකච්ඡා කිරීම සඳහා රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කණ්ඩායමක් යැවීමෙන් පේරු රජය ආරවුල සමථයකට පත් කිරීමට උත්සාහ කළ නමුත් කමිටුව නිගමනය කළේ යුද්ධය නොවැළැක්විය හැකි බවයි. මෙම යුද්ධයට ගැඹුරු හේතුව දකුණු පේරු සහ බොලිවියාවේ නයිට්‍රේට් සහ ගුවානෝ ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීමේ චිලීගේ අභිලාෂය බව පේරු ඉතිහාස ලේඛනය ඒකමතිකව පවසයි.
වසර පහකට ආසන්න යුද්ධය අවසන් වූයේ අටකාමා ප්‍රදේශයේ ටරාපකා දෙපාර්තමේන්තුව සහ ටැක්නා සහ ඇරිකා යන පළාත් අහිමි වීමෙනි. ෆ්‍රැන්සිස්කෝ බොලොග්නේසි සහ මිගෙල් ග්‍රාව් යන දෙදෙනාම යුද්ධයේ කීර්තිමත් වීරයෝ වෙති. මුලින් චිලී ඇරිකා සහ ටක්නා නගර සඳහා වසර ගණනාවකට පසුව පැවැත්වීමට නියමිත ජනමත විචාරණයකට කැපවී, ඔවුන්ගේ ජාතික අනුබද්ධය ස්වයං නිර්ණය කිරීමට. කෙසේ වෙතත්, චිලී ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර, එම රටවල් දෙකටම ව්‍යවස්ථාපිත රාමුව තීරණය කිරීමට නොහැකි විය. පැසිෆික් යුද්ධය පේරු රාජ්‍යය මුහුණ දුන් ලේ වැගිරෙන යුද්ධයයි. පැසිෆික් යුද්ධයෙන් පසු, නැවත ගොඩනැගීමේ අසාමාන්‍ය උත්සාහයක් ආරම්භ විය. යුද්ධයේ හානියෙන් ගොඩ ඒම සඳහා රජය සමාජ හා ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ගණනාවක් ආරම්භ කිරීමට පටන් ගත්තේය. දේශපාලන ස්ථාවරත්වය අත්කර ගනු ලැබුවේ 1900 ගණන්වල මුල් භාගයේදී පමණි.

### 20 වන සියවස 
යුද්ධයෙන් පසු අභ්‍යන්තර අරගල සිවිල් පක්ෂය යටතේ ස්ථාවරත්වයේ කාල පරිච්ඡේදයක් අනුගමනය කළ අතර එය ඔගස්ටෝ බී. ලෙගුයියාගේ ඒකාධිපති පාලනය ආරම්භ වන තෙක් පැවතුනි. මහා අවපාතය ලෙගුයියා බිඳවැටීමට, දේශපාලන කැලඹිලි නැවත ඇති කිරීමට සහ ඇමරිකානු ජනප්‍රිය විප්ලවවාදී සන්ධානය (APRA) මතුවීමට හේතු විය. මෙම සංවිධානය සහ ප්‍රභූ පැලැන්තියේ සහ හමුදාවේ සන්ධානයක් අතර එදිරිවාදිකම් ඊළඟ දශක තුන සඳහා පේරු දේශපාලනය නිර්වචනය කළේය. 1929 දී පේරු සහ චිලී අතර අත්සන් කරන ලද අවසාන සාම ගිවිසුමක්, ලීමා ගිවිසුම ලෙස හැඳින්වෙන අතර, ටක්නා නැවත පේරු වෙත ගෙන එන ලදී. 1932 සහ 1933 අතර, ඇමසෝනාස් දෙපාර්තමේන්තුව සහ එහි අගනුවර වන ලෙටීෂියා සම්බන්ධ භෞමික ආරවුලක් සම්බන්ධයෙන් පේරු රාජ්‍යය කොලොම්බියාව සමඟ වසරක් පුරා පැවති යුද්ධයක ගිලී සිටියේය.

1941 දී පේරු සහ ඉක්වදෝරය ඉක්වදෝර-පේරු යුද්ධයට සටන් කළ අතර, ඉන් පසුව රියෝ ප්‍රොටෝකෝලය මගින් එම රටවල් දෙක අතර මායිම විධිමත් කිරීමට උත්සාහ කරන ලදී. 1948 ඔක්තෝබර් 29 වන දින හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් ජෙනරාල් මැනුවෙල් ඒ. ඔඩ්‍රියා ජනාධිපති බවට පත්විය. ඔඩ්‍රියාගේ ජනාධිපති ධුරය ඔචෙනියෝ ලෙස හැඳින්විණි. ඔහු APRA ට දැඩි ලෙස පහර දුන් අතර, කතිපයාධිකාරය සහ දකුණේ අනෙක් සියල්ලන්ම මොහොතකට සතුටු කළ නමුත්, දුප්පත් සහ පහළ පන්තිවල ඔහුට විශාල ප්‍රසාදයක් දිනා දුන් ජනතාවාදී ක්‍රියාමාර්ගයක් අනුගමනය කළේය. සමෘද්ධිමත් ආර්ථිකයක් ඔහුට මිල අධික නමුත් ජනාකීර්ණ සමාජ ප්‍රතිපත්තිවල යෙදීමට ඉඩ දුන්නේය. කෙසේ වෙතත්, ඒ සමඟම, සිවිල් අයිතිවාසිකම් දැඩි ලෙස සීමා කරන ලද අතර දූෂණය ඔහුගේ පාලන කාලය පුරා පැතිර ගියේය. ඔඩ්‍රියාගෙන් පසු මැනුවෙල් ප්‍රාඩෝ උගාර්ටෙචේ පත් විය. කෙසේ වෙතත්, වංචා පිළිබඳ පුළුල් චෝදනා නිසා රිකාඩෝ පෙරෙස් ගොඩෝයිගේ නායකත්වයෙන් යුත් කුමන්ත්‍රණයක් හරහා ප්‍රාඩෝ බලයෙන් පහ කර හමුදා ජුන්ටාවක් ස්ථාපිත කිරීමට පේරු හමුදාව පෙළඹුණි. ගොඩෝයි කෙටි කාලීන සංක්‍රාන්ති රජයක් පවත්වාගෙන ගිය අතර 1963 දී නව මැතිවරණ පැවැත්වීය. 1968 දක්වා ජනාධිපති ධුරය දැරූ ෆර්නැන්ඩෝ බෙලෝන්ඩ් ටෙරී එය ජයග්‍රහණය කළේය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රියාවලියට ඔහු දැක්වූ කැපවීම වෙනුවෙන් බෙලෝන්ඩ් ඇගයීමට ලක් විය.

1968 ඔක්තෝබර් 3 වන දින ජෙනරාල් ජුවාන් වේලාස්කෝ අල්වරාඩෝගේ නායකත්වයෙන් යුත් නිලධාරීන් කණ්ඩායමක් විසින් මෙහෙයවන ලද තවත් කුමන්ත්‍රණයක් මගින් හමුදාව බලයට ගෙන එන ලදී. ජාතිකවාදී සහ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී "සමාජ ප්‍රගතිය සහ ඒකාබද්ධ සංවර්ධනය" යන මූලධර්මය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අරමුණින්, කොමිසියොන් ඉකොනොමිකා පැරා ඇමරිකා ලැටිනා යි එල් කැරිබේ (CEPAL), එනම් "ලතින් ඇමරිකාව සහ කැරිබියානු එක්සත් ජාතීන්ගේ ආර්ථික කොමිසම" යැපීම සහ ඌන සංවර්ධනය පිළිබඳ නිබන්ධන මගින් බලපෑමට ලක් විය. ගොල්පේට දින හයකට පසු, වේලාස්කෝ පේරු තෙල් සූරාකෑමට ලක් කළ උතුරු ඇමරිකානු සමාගම වන ජාත්‍යන්තර ඛනිජ තෙල් සංස්ථාව (IPC) ජනසතු කිරීමට කටයුතු කළ අතර, පසුව රාජ්‍ය උපකරණ ප්‍රතිසංස්කරණයක්, කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණයක් දියත් කළේය. එය ලතින් ඇමරිකාවේ මෙතෙක් සිදු කරන ලද විශාලතම කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණය විය: එය ලැටිෆුන්ඩා ක්‍රමය අහෝසි කර ඉඩම් වඩාත් සාධාරණ ලෙස නැවත බෙදා හැරීමක් හරහා කෘෂිකර්මාන්තය නවීකරණය කළේය (ගොවීන්ගෙන් 90% ක් සමාජ අවශ්‍යතා ඇති සමුපකාර හෝ කෘෂිකාර්මික සමිති පිහිටුවා ගත්හ). ඉඩම් වගා කළ අයට හිමිවිය යුතු වූ අතර විශාල ඉඩම් හිමියන් අත්පත් කර ගන්නා ලදී. අවසර දී ඇති එකම විශාල දේපළ සමුපකාර විය.

1969 සහ 1976 අතර, පවුල් 325,000 කට සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයේ අක්කර 73.6 (හෙක්ටයාර 29.8) ක ඉඩම් ලැබුණි. "විප්ලවවාදී රජය" අධ්‍යාපනය සඳහා දැවැන්ත ආයෝජන ද සැලසුම් කළ අතර, ජනගහනයෙන් අඩකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් කතා කරන නමුත් බලධාරීන් විසින් මෙතෙක් හෙළා දකින ලද කෙචුවා භාෂාව ස්පාඤ්ඤ භාෂාවට සමාන තත්ත්වයකට උසස් කළ අතර ස්වාභාවික දරුවන් සඳහා සමාන අයිතිවාසිකම් ස්ථාපිත කළේය. පේරු ඕනෑම යැපීමකින් නිදහස් වීමට කැමති වූ අතර තුන්වන ලෝකයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කළේය. එක්සත් ජනපදය වාණිජ, ආර්ථික සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික පීඩනයකින් ප්‍රතිචාර දැක්වීය. 1973 දී පේරු, වොෂින්ටනය විසින් පනවන ලද මූල්‍ය අවහිරය ජය ගනිමින්, එහි කෘෂිකාර්මික හා පතල් සංවර්ධන ප්‍රතිපත්තියට මූල්‍යකරණය කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර සංවර්ධන බැංකුවෙන් ණයක් ලබා ගැනීමට සාකච්ඡා කළේය. ජෙනරාල් පිනෝචෙට්ගේ කුමන්ත්‍රණයෙන් පසු චිලී සමඟ සබඳතා ඉතා නොසන්සුන් විය. ජෙනරාල් එඩ්ගාර්ඩෝ මර්කාඩෝ ජැරින් (අගමැති සහ හමුදාපති) සහ අද්මිරාල් ගිලර්මෝ ෆවුරා ගයිග් (නාවික හමුදා අමාත්‍ය) යන දෙදෙනාම සති කිහිපයක් ඇතුළත එකිනෙකා ඝාතන උත්සාහයන්ගෙන් බේරුණි. 1975 දී ජෙනරාල් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ මොරාලෙස් බර්මියුඩෙස් සෙරුටි බලය අල්ලාගෙන ඔහුගේ පූර්වගාමියාගේ ප්‍රතිපත්ති බිඳ දැමීය. ඔහුගේ පාලන තන්ත්‍රය ඉඳහිට අනෙකුත් ඇමරිකානු හමුදා ඒකාධිපතිත්වයන් සමඟ සහයෝගයෙන් කොන්ඩෝර් මෙහෙයුමට සහභාගී විය.

ජනාධිපති ඇලන් ගාර්ෂියාගේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති පේරු රාජ්‍යය ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොළවලින් තවදුරටත් ඈත් කළ අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස රට තුළ විදේශ ආයෝජන අඩු විය. රට නිදන්ගත උද්ධමනයකට මුහුණ දුන් පසු, 1985 මැද භාගයේදී, පේරු සොල් වෙනුවට inti ආදේශ කරන ලද අතර, එය 1991 ජූලි මාසයේදී නියුවෝ සොල් මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය (නව සොල්හි සමුච්චිත වටිනාකම පැරණි පතුල් බිලියනයකි). 1980 දශකය අවසානයේ, පේරු ජාතිකයන්ගේ ඒක පුද්ගල වාර්ෂික ආදායම ඩොලර් 720 දක්වා (1960 මට්ටමට වඩා අඩු) පහත වැටුණු අතර පේරුහි දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය 20% කින් පහත වැටුණු අතර, ජාතික සංචිතවල හිඟය ඩොලර් මිලියන 900 ක් විය. එකල පැවති ආර්ථික කැළඹිලි තත්ත්වය පේරු හි සමාජ ආතතීන් උත්සන්න කළ අතර, රට පුරා විශාල විනාශයක් ඇති කළ සෙන්ඩෙරෝ ලුමිනෝසෝ (දිලිසෙන මාර්ගය) සහ MRTA වැනි ප්‍රචණ්ඩ කැරලිකාර ග්‍රාමීය කැරලිකාර ව්‍යාපාරවල නැගීම සඳහා අර්ධ වශයෙන් දායක වූ අතර එය රට පුරා විශාල විනාශයක් ඇති කළේය.

ජාතියේ අර්බුද හැසිරවීමට ගාර්ෂියා පරිපාලනයට ඇති නොහැකියාව ගැන කලකිරුණු පේරු සන්නද්ධ හමුදා, දුප්පත් සහ ස්වදේශික පේරු ජාතිකයන්ගේ ජන සංහාරය, පේරු හි මාධ්‍ය පාලනය හෝ වාරණය සහ හමුදා ජුන්ටාවක් විසින් පාලනය කරනු ලබන නව ලිබරල් ආර්ථිකයක් ස්ථාපිත කිරීම ඇතුළත් ප්ලෑන් වර්ඩ් කෙටුම්පත් කළහ. ඇල්බර්ටෝ ෆුජිමෝරි 1990 දී ජනාධිපති ධුරයට පත් වූ අතර, ජාතික බුද්ධි සේවයේ (SIN) ප්‍රධානී රොස්පිග්ලියෝසිට අනුව, ෆුජිමෝරි, ව්ලැඩිමිරෝ මොන්ටෙසිනෝස් සහ ප්ලෑන් වර්ඩ් හි සම්බන්ධ වූ සමහර හමුදා නිලධාරීන් අතර ෆුජිමෝරිගේ පදවි ප්‍රාප්තියට පෙර හමුදාවේ ඉල්ලීම්වලට අවනත වීම සඳහා අවබෝධයක් ඇති විය. ෆුජිමෝරි විසින් ප්ලෑන් වර්ඩ් හි දක්වා ඇති ප්‍රතිපත්ති බොහොමයක් අනුගමනය කරන ලද අතර, එය 1990 ආරම්භයේදී 7,650% සිට 1991 දී 139% දක්වා සහ 1992 දී 57% දක්වා උද්ධමනය කැපී පෙනෙන ලෙස පහත වැටීමට හේතු විය. ෆුජිමෝරි ඔහුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රයත්නයන්ට විරුද්ධ වූ විට, ඔහු කොංග්‍රසය විසුරුවා හැර, අධිකරණය අත්හිටුවා, විපක්ෂ නායකයින් කිහිප දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන 1992 අප්‍රේල් 5 වන දින ඔටෝ-ගොල්ප් ("ස්වයං-කුමන්ත්‍රණය") හි සම්පූර්ණ බලතල ලබා ගත්තේය. ඉන්පසු ඔහු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර, නව කොංග්‍රස් මැතිවරණ කැඳවා, සැලකිය යුතු ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කළේය, එයට රාජ්‍ය සතු සමාගම් රාශියක් පෞද්ගලීකරණය කිරීම, ආයෝජන-හිතකාමී වාතාවරණයක් නිර්මාණය කිරීම සහ ආර්ථිකයේ හොඳ කළමනාකරණය ඇතුළත් විය. කෙසේ වෙතත්, මෙම ප්‍රතිපත්ති දුප්පත්ම අයට එතරම් ප්‍රතිලාභ ලබා නොදුන් අතර, ෆුජිමෝරිගේ ආර්ථික ජයග්‍රහණ නොතකා අසමානතාවය පැවතුනි.

ෆුජිමෝරිගේ පරිපාලනය කැරලිකාර කණ්ඩායම් විසින් මෙහෙයවන ලදී, විශේෂයෙන් ෂයිනින් පාත්, 1980 සහ 1990 දශකය පුරා රට පුරා ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. ෆුජිමෝරි කැරලිකරුවන්ට එරෙහිව දැඩි ලෙස ක්‍රියා කළ අතර 1990 දශකයේ අගභාගයේදී ඔවුන් බොහෝ දුරට මර්දනය කිරීමට සමත් විය, නමුත් සටන පේරු ආරක්ෂක හමුදා සහ කැරලිකරුවන් විසින් සිදු කරන ලද කුරිරුකම් වලින් විනාශ විය: රජයේ පැරාමිලිටරි කණ්ඩායම් විසින් බැරියෝස් ඇල්ටෝස් සංහාරය සහ ලා කැන්ටූටා සංහාරය සහ සෙන්ඩෙරෝ ලුමිනෝසෝ විසින් ටරාටා සහ ෆ්‍රෙක්වෙන්සියා ලැටිනා බෝම්බ හෙලීම. වාමාංශික දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ට හිංසා කිරීමට හැකි තරම් ක්‍රියා අපරාධයක් ලෙස සැලකීමේ උත්සාහයක් ලෙස ෆුජිමෝරි ත්‍රස්තවාදයේ අර්ථ දැක්වීම පුළුල් කරනු ඇත. ත්‍රස්තවාදයට විරුද්ධවාදීන්ට චෝදනා කිරීමට භාවිතා කරන ලද බිය උපදවන උපක්‍රමයක් වන ටෙරුකියෝ භාවිතා කරමින්, ෆුජිමෝරි තමා වීරයෙකු ලෙස නිරූපණය කිරීමෙන් පෞරුෂ සංස්කෘතියක් ස්ථාපිත කළ අතර පේරු හි වාමාංශික මතවාද සදාකාලික සතුරෙකු බවට පත් කළේය. එම සිදුවීම් පසුව ප්‍රචණ්ඩත්වයේ අවසාන වසරවල සිදු වූ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයන් සංකේතවත් කිරීමට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ ප්‍රෝග්‍රෑමා නැෂනල් ඩි පොබ්ලැසියන්, 'ජාතික ජනගහන වැඩසටහන' ද අවම වශයෙන් දුප්පත් සහ ආදිවාසී කාන්තාවන් 300,000 ක් බලහත්කාරයෙන් වන්ධ්‍යාකරණය කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් විය.

1995 මුල් භාගයේදී, නැවතත් පේරු සහ ඉක්වදෝරය සෙනෙපා යුද්ධයේදී ගැටුණු නමුත්, 1998 දී දෙරටේ රජයන් ඔවුන් අතර ජාත්‍යන්තර සීමාව පැහැදිලිව නිර්ණය කළ සාම ගිවිසුමකට අත්සන් තැබීය. 2000 නොවැම්බර් මාසයේදී, ෆුජිමෝරි ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වී ස්වයං-පනවන ලද පිටුවහලකට ගියේය, මුලදී නව පේරු බලධාරීන් විසින් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් සහ දූෂණ චෝදනා සඳහා නඩු පැවරීමෙන් වැළකී සිටියේය.

### 21 වන සියවස 
21 වන සියවස ආරම්භයේදී ආර්ථික වර්ධනය පවත්වා ගනිමින් පේරු දූෂණයට එරෙහිව සටන් කිරීමට උත්සාහ කළ නමුත්, ෆුජිමෝරි සහ ඔහුගේ ආධාරකරුවන් විසින් විපක්ෂයේ සහභාගීත්වයෙන් තොරව ලියන ලද 1993 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ නිර්මාණය කරන ලද ආයතන සහ නීති සම්පාදනයන් පාලනය කිරීම හරහා ෆුජිමෝරිවාදය පේරු සමාජයේ වැඩි කොටසක් කෙරෙහි බලය හිමි කර ගත්තේය. කැරැල්ලේ කාලයේ සිට මානව හිමිකම් ප්‍රගතිය තිබියදීත්, බොහෝ ගැටලු තවමත් දෘශ්‍යමාන වන අතර පේරු ගැටුමේ ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් පීඩා විඳි අය අඛණ්ඩව කොන් කිරීම පෙන්නුම් කරයි. වැලන්ටින් පැනියාගුවාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් භාරකාර රජයක් නව ජනාධිපති සහ කොන්ග්‍රස් මැතිවරණ පැවැත්වීමේ වගකීම භාර ගත්තේය. පසුව 2001 සිට 2006 දක්වා ඇලෙජැන්ඩ්‍රෝ ටොලිඩෝ ජනාධිපති විය. 2006 ජූලි 28 වන දින, හිටපු ජනාධිපති ඇලන් ගාර්ෂියා 2006 මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු පේරු හි ජනාධිපති බවට පත්විය. 2006 දී, ඇල්බර්ටෝ ෆුජිමෝරිගේ දියණිය වන කීකෝ ෆුජිමෝරි, තම පියාගේ උරුමය දිගටම කරගෙන යාමට සහ ෆුජිමෝරිවාදයට පක්ෂව සිටීමට පේරුහි දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට පිවිසියාය. 2008 මැයි මාසයේදී, පේරු දකුණු ඇමරිකානු ජාතීන්ගේ සංගමයේ සාමාජිකාවක් බවට පත්විය. 2009 අප්‍රේල් මාසයේදී, හිටපු ජනාධිපති ඇල්බර්ටෝ ෆුජිමෝරි මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් සම්බන්ධයෙන් වරදකරු වූ අතර 1990 ගණන්වල ඔහුගේ රජය වාමාංශික ගරිල්ලන්ට එරෙහි සටනේදී ගෲපෝ කොලිනා ඝාතක කණ්ඩායම විසින් සිදු කරන ලද ඝාතන සහ පැහැරගැනීම් සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ භූමිකාව සඳහා වසර 25 ක සිර දඬුවමක් නියම කරන ලදී.

ඔලන්ටා හුමාලා, පේද්‍රෝ පැබ්ලෝ කුසින්ස්කි සහ මාටින් විස්කාරා යන අයගේ ජනාධිපති ධුර කාලය තුළ, කීකෝ ෆුජිමෝරිගේ නායකත්වයෙන් යුත් දක්ෂිණාංශික කොංග්‍රසය ජනාධිපතිවරුන් විසින් සිදු කරන ලද බොහෝ ක්‍රියාමාර්ගවලට බාධා කළේය. 2011 ජුනි 5 වන දින, ඔලන්ටා හුමාලා ජනාධිපති ලෙස තේරී පත් වූ අතර, ඔහුගේ කැබිනට් මණ්ඩලය ෆුජිමෝරිස්ට් කොංග්‍රසය විසින් සාර්ථකව වාරණය කරන ලදී. පේද්‍රෝ පැබ්ලෝ කුසින්ස්කිගෙන් පටන් ගෙන, කොංග්‍රසය 1993 පේරු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ පුළුල් ලෙස අර්ථකථනය කරන ලද දෝෂාභියෝග වචන භාවිතා කළ අතර එමඟින් ජනාධිපතිවරයාට පීඩනයක් එල්ල කිරීමට හේතුවක් නොමැතිව ජනාධිපතිවරයාට දෝෂාභියෝගයක් ගෙන ඒමට ඉඩ සැලසුණු අතර, ඔහුගේ පරිපාලනය වටා ඇති විවිධ මතභේද මධ්‍යයේ 2018 දී ඔහුට ඉල්ලා අස්වීමට සිදුවිය. පසුව උප ජනාධිපති මාර්ටින් විස්කාරා 2018 මාර්තු මාසයේදී බලයට පත් වූයේ දූෂණ විරෝධී ව්‍යවස්ථාමය ජනමත විචාරණ ව්‍යාපාරයට නායකත්වය දුන් බැවින් සාමාන්‍යයෙන් හිතකර අනුමත ශ්‍රේණිගත කිරීම් සමඟිනි.

COVID-19 වසංගතයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පේරු රාජ්‍යය ලෝකයේ COVID-19 මරණ අනුපාතය අත්විඳිමින්, ෆුජිමෝරි පරිපාලනයේ සිට පැවති අසමානතාවයෙන් වැඩිම ප්‍රමාණයක් හෙළිදරව් කළ අතර, කොංග්‍රසය විසින් විස්කාරා ජනාධිපති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමට හේතු වූ ආර්ථික අර්බුදයක් ඇති කළේය. කොංග්‍රසයේ කුමන්ත්‍රණයක් ලෙස පුළුල් ලෙස සලකනු ලැබූ එහි ප්‍රධානියා වූ අලුතින් අසුන් ගත් ජනාධිපති මැනුවෙල් මෙරිනෝ, රට පුරා විරෝධතාවලට මුහුණ දුන් අතර, දින පහකට පසු මෙරිනෝ ජනාධිපති ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්විය. තාවකාලික, මධ්‍යස්ථ රජයකට නායකත්වය දුන් සහ විස්කාරාගේ පෙර ප්‍රතිපත්ති බොහොමයක් ක්‍රියාත්මක කළ ජනාධිපති ෆ්‍රැන්සිස්කෝ සගස්ටි විසින් මෙරිනෝ වෙනුවට පත් කරන ලදී. 2021 අප්‍රේල් 11 වන දින මැතිවරණ පවත්වන ලද අතර, නිදහස් පේරු පක්ෂයේ පෙඩ්‍රෝ කැස්ටිලෝ පළමු වටය ජයග්‍රහණය කළ අතර, පසුව කීකෝ ෆුජිමෝරි විසින් ෆුජිමෝරි සමඟ සන්ධානගත වූ දක්ෂිණාංශික පක්ෂ කොංග්‍රසයේ තනතුරු පවත්වා ගෙන ගියේය.

2021 ජූලි 28 වන දින, දැඩි තරඟකාරී දෙවන වටයේ මැතිවරණයකින් පටු ජයග්‍රහණයකින් පසු පේඩ්‍රෝ කැස්ටිලෝ පේරු හි නව ජනාධිපතිවරයා ලෙස දිවුරුම් දෙන ලදී. එම වසරේම, පේරු නිදහසේ ද්විශත සංවත්සරය සැමරීය. කැස්ටිලෝ දක්ෂිණාංශික පාලිත කොංග්‍රසයෙන් ඔහුගේ ජනාධිපති ධුර කාලය තුළ දෝෂාභියෝග ඡන්ද කිහිපයකට මුහුණ දුන් අතර 2022 දෙසැම්බර් 7 වන දින, කොංග්‍රසය තුන්වන දෝෂාභියෝග උත්සාහයක් ආරම්භ කිරීමට පැය කිහිපයකට පෙර, විපක්ෂය විසින් පාලනය කරන ලද ව්‍යවස්ථාදායකය විසුරුවා හැර "සුවිශේෂී හදිසි රජයක්" නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ කිරීමෙන් කැස්ටිලෝ මෙය වළක්වා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඊට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, කොංග්‍රසය ඉක්මනින් එම දිනයේම හදිසි සැසියක් පැවැත්වූ අතර, එම කාලය තුළ කැස්ටිලෝ ධුරයෙන් ඉවත් කර ඔහු වෙනුවට උප ජනාධිපති ඩිනා බොලුආර්ට් පත් කිරීමට 101–6 (වැළැක්වීමේ 10 ක් සමඟ) ඡන්දය ප්‍රකාශ කළේය. ඇය රටේ පළමු කාන්තා ජනාධිපතිවරිය බවට පත්විය. මෙක්සිකානු තානාපති කාර්යාලයට පලා යාමට උත්සාහ කිරීමෙන් පසු කැස්ටිලෝ අත්අඩංගුවට ගත් අතර කැරලි අපරාධය සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල විය.

බොලුආර්ට් රජය ජනප්‍රිය නොවූ බව ඔප්පු වූයේ ඇය දක්ෂිණාංශික කොංග්‍රසය සහ හමුදාව සමඟ සන්ධානගත වී ඇගේ ඡන්දදායකයින් පාවා දුන් බැවිනි. මෙම අමනාපය 2022–2023 පේරු දේශපාලන විරෝධතාවලට හේතු වූ අතර, එය බොලුආර්ට් සහ කොංග්‍රසය ඉවත් කිරීම, වහාම මහ මැතිවරණයක් සහ නව ව්‍යවස්ථාවක් ලිවීම ඉල්ලා සිටියේය. බලධාරීන් විරෝධතාවලට ප්‍රචණ්ඩ ලෙස ප්‍රතිචාර දැක්වූ අතර, අයකුචෝ සංහාරය සහ ජූලියාකා සංහාරය මේ අවස්ථාවේ සිදු වූ අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දශක දෙකකට වැඩි කාලයක් තුළ ජාතියේ අත්විඳින ලද වඩාත්ම ප්‍රචණ්ඩත්වය ඇති විය. ලීමා හි දේශපාලන ප්‍රභූවේ දැඩි ප්‍රතිචාරය, ඔවුන් ඒකාධිපති හෝ සිවිල්-මිලිටරි රජයක් පිහිටුවීමට උත්සාහ කරන බවට කනස්සල්ල මතු කළේය.

## යොමු කිරීම් 
ප්‍රවර්ගය:පේරු