Regularno pismo

**Regularno pismo** ili **standardno pismo**, ili u kineskom jeziku **kaišu** () i u japanskom **kaišo**, i obično poznat kao **standardno regularno** (), je najnoviji stil kineskih kaligrafija (koji se pojavio u Cao Vej dinastiji oko 200 n. e. i sazreo stilski oko 7. veka). Stil je najčešći savremeni spis u publikacijama (posle ne-kaligrafskog spisa Song Ti). Takođe je povremeno poznata kao **pravo pismo** (, ) i **standardno pismo** (, ).

## Historija
Standardno pismo je stvoreno između istočne Han i Cao Uei dinastije, i njegov prvi poznat gospodar je Džong Jao (, , ponekad se čita ), koji je živeo u periodu istočne Han do Cao Vei, oko 151-230 n. e. On je bio poznat kao „otac standardnog pisma“, i njegova poznata dela uključuju Šjuanši Biao (, ), Đianđidži Biao (, ), i Liming Biao (, ). Ćiu Šjigui () (2000, str. 143) opisuje pismo u Džongovoj Šjuanši Biao kao:
:„…jasno proizlazeći iz utrobe ranog polu-kurzivnog pisma. Ako bi neko pisao uredno pisanje različitih ranih polu-kurzivnog pisma u više dostojanstven način i da bi dosledno koristio tehniku pauza ( , korišten za učvršćivanje početka ili završetka poteza) kad se završavaju vodoravni potezi, praksa koja se pojavljuje već u ranom polu-kurzivnom pismu, i ako bi dalje koristio desno-padajuće poteze sa debelim nogama, rezultat bi bio stil kaligrafije kao što je “Šjuan ši biao” []“.

Međutim, osim nekoliko književnika, vrlo malo ljudi su pisali u ovom pismu u to vreme, većina je nastavila pisati u novo-činovničkom pismu, ili mešanom obliku polu-kurzivnog i novo-činovničkog pisma. Standardno pismo nije postalo dominantno sve do ranih južnih i severnih dinastija u 5. veku. Ovo su bili razne vrste standardnog pisma koja su nastali iz novo-činovničkog pisma, kao i iz Džong Jaovog standardnog pisma, i zove se „Vei regularno“ ( veikai). Dakle, standardno pismo je imao poreklo u ranim polu-kurzivnim, kao i novo-činovničkim pismima.

Pismo se smatra da je stilski sazreo za vrijeme dinastije Tang, sa najpoznatijim i često imitiranim kaligraferima regularnog pisma u tom periodu:
* U ranoj Tang dinastiji četiri velika kaligrafera ():
** Oujang Šjun ()
** Ju Šinan ()
** Ču Suiliang ()
** Šjue Đi ()
* "Jan-Liu" (“”)
** Jan Dženđing ()
** Liu Gongćuan ()

## Vrste
Regularno pismo sa znakovima sa širinom (ili dužinom) veće od 5 cm (2 in) se obično smatra veliko regularno pismo, ili dakai (), a ono manje od 2 cm malo regularno pismo, ili šjiaokai (). Oni između se obično zovu srednje redovno pismo, ili džongkai (). Ili se upoređuju u odnosu na one oko.

Početnici kaligrafije često su preporučeni da počnu sa Osam načela Jong, za koji su rečeni da sadrže većinu, ako ne i sve, osnovne principe kaligrafije redovnog pisma.

Istaknuti artefakti sa redovnim pismom uključuju:
* *Zapisi Jao Boduo skulpturanja* () tokom južnih i severnih dinastija
* Ploča Guangvu generala () tokom južnih i severnih dinastija
* Ploča Longzang hrama () iz Sui dinastije
* *Nadgrobni spomenik Sui Šjiaoci* () iz Sui dinastije
* *Nadgrobni spomenik Lepe Tong* () iz Sui dinastije
	
Džujin koji se koristi za beleženje tekstova, iako nisu pravi kineski znakovi, gotovo uvek su napisani u stilu redovnog pisma.

## Reference

* Ćiu Šjigui () (2000). Chinese Writing. Translation of 文字學概論 by Mattos and Norman. Early China Special Monograph Series No. 4. Berkeley: The Society for the Study of Early China and the Institute of East Asian Studies, University of California, Berkeley. .