open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
St. Elmo's Fire

***St. Elmo's Fire*** je američki igrani film na temu odrastanja koga je režirao Joel Schumacher. U njemu su glavne uloge tumačili Emilio Estevez, Rob Lowe, Andrew McCarthy, Demi Moore, Judd Nelson, Ally Sheedy i Mare Winningham, te se smatra jednim od značajnijih ostvarenja *[[Brat Pack (žanr)|Brat Pack]]* žanra. Radnja prati grupu prijatelja koji su upravo diplomirali na Georgetown Universityu kao i njihove napore da se prilagode životu nakon studiranja i odgovornosti odrasle dobi.

## Vanjske veze

* 
*
St. Elmo's Fire (razvrstavanje)

**St. Elmo's Fire** na engleskom označava prirodni fenomen zvan vatra svetog Elma. Također označava:

* St. Elmo's Fire, američki igrani film iz 1985.
** St. Elmo's Fire (Man in Motion), pjesmu koju je John Parr izvodio kao dio soundtracka filma.
Ekspedit

**Sveti Ekspedit** (*Expeditus*, ? - 303) je kršćanski mučenik koji je pogubljen za vrijeme Dioklecijanovih progona. O njegovom životu nema pouzdanih podataka. Legende ga opisuju kao rimskog centuriona koji se u Armeniji preobratio na kršćanstvo; prema jednoj od njih Vrag u obliku vrane ga je sreo prije preobraćenja i predložio mu da se pokrsti sljedeći dan; Ekspedit je na to zgazio vranu sa usklikom "Kršćaninom ću postati danas". Pogubljen je 19. aprila, što je dan kada ga se slavi u Rimokatoličkoj crkvi.

Kult sv. Ekspedita je posebno popularan na otoku Reunion, gdje je dobio sinkretičke forme, preuzimajući neke od elemanata magijskih kultova Madagaskara i Indije. Sv. Ekspedit se također povezuje sa nekim božanstvima vudu tradicije.

## Izvori

## Vanjske veze

* San Expedito en Argentina  
* Saint Expeditus  
* Sant'Espedito di Melitene  
* Wall Street Journal article on Expeditus (registration required) 
* Republic of Molossia: documents veneration to Expeditus and explains his possible erroneous origin 
* Saint Expédit  (article by the University of Réunion, focusing on the worship on Réunion Island) 
* La Página de San Expedito 
* San Expedito en Chile 
* Saint Expédit in New Orleans 
* San Expedito; Misión e historia
Ečmijadzin

**Ečmijadzin** ili **Vagaršapat** (jermenski: Էջմիածին, Վաղարշապատ) je grad u Jermeniji. To je najsvetiji grad Jermenske apostolske crkve i sedište njenog vođe - *[[spisak katolikosa Armenije|katolikosa]]*. Nalazi se u pokrajini Armavir, oko 20 kilometara zapadno od Jerevana. Po podacima iz 2008. grad ima 52.757 stanovnika.

Grad je osnovan u 4. ili 3. veku pne. kao *Vardkevsan*. U drugom veku nove ere grad je postao prestonica i najvažniji grad Jermenije, što je i ostao do 4. veka. Najvažnija zgrada u Ečmijadzinu je katedrala, koja je najstarija na svetu. Izgrađena je 301-303, kada je Jermenija bila jedina država na svetu koja je prihvatala hrišćanstvo kao državnu religiju. Katedrala je obnovljena i dograđena pod rimskom vlašću 480. i 618. Murali u unutrašnjosti su izrađeni u 18. veku, a zvonik pola veka ranije. Blizu katedrale su patrijaršijska palata i bogoslovija. U gradu su još dve vredne drevne crkve: Crkva svete Gajane iz 630. i Crkva svete Hripzime iz 618.

Katedrala, pomenute dve crkve i arheološko nalazište Zvarnoc u blizini grada su skupa na listi Svetske baštine.

Od 1992. zvanično ime grada je Vagaršapat.

## Vanjske veze

* Informacije o Ečmijadzinu
* Jermenska apostolska crkva
* UNESKO profil
Cesijan

**Sveti Cesijan** (*Cessianus*, cca. 295 - 303) je kršćanski mučenik koji je pogubljen za vrijeme Dioklecijanovih progona, kada je bio 8-godišnje dijete. Rimokatolička crkva ga je proglasila svecem. Godine 1838. je papa Grgur XVI biskupu Mathiasu Lorasu povjerio Cesijanove relikvije da ih odnese u SAD. 1986. su ugrađene u oltar katedrale sv. Rafaela u Dubuqeu.
Roman iz Cezareje

**Sveti Roman iz Cezareje** (također poznat i kao **Roman iz Antiohije**) je kršćanski mučenik koji je pogubljen 303. ili 304. za vrijeme Dioklecijanovih progona. Bio je đakon rodom iz Palestine, a mučenikom je postao u Antiohiji. Tamo je uhapšen i osuđen na smrt spaljivanjem; međutim, s obzirom da je car Galerije bio u gradu, došao ga je osobno ispitati. Na carev zahtjev mu je prvo iščupan jezik iz grla, a potom je zadavljen. Prudencije navodi da je mučenikom postao zajedno sa djetetom-svecem po imenu Barula.

## Napomene
Kirijak

**Kirijak** (, ? - 303) je kršćanski mučenik koji je pogubljen u doba Dioklecijanovih progona. Predstavlja jednog od dvadeset sedam istoimenih svetaca, uglavnom mučenika, a od kojih se samo sedam spominje u Rimskoj martirologiji.

O njegovom životu, osim samog datuma pogubljenja, nema pouzdanih podataka. Prema legendama je bio rimski plemić koji se odrekao sveg bogatstva kako bi širio kršćanstvo. Pripusuje mu se istjerivanje demona iz Dioklecijanove kćeri Artemizije, kao i iz princeze Jobije, kćeri perzijskog kralja Šapura II, a zbog čega je Šapurova porodica prešla na kršćanstvo.

## Reference

## Vanjske veze

*  St. Cyriacus 
*  St. Cyriacus at the Baths (Cyriac Family History Project) 
*  Cyriacus
Car Min od Jina

**Car Min od Jina**, {{zh|s=晋愍帝|t=晉愍帝|p=Jìn Mǐndì|w=Chin Min-ti, 300 – 7. februar 318), osobno ime**Sima Ye** (司馬鄴 or 司馬業), kurtoazno ime **Yanqi** (彥旗), bio je kineski car iz dinastije Jin, posljednji iz perioda Zapadne dinastije Jin.

Na prijestolje je došao godine 313. nakon što je prethodni car Huai otrovan u zarobljeništvu Xiongnu države Han Zhao. Godine 316. se Min predao Liu Yaou, generalu Han Zhaoa, a dvije godine kasnije je pogubljen po naređenju Liu Conga, cara države Han Zhao.

## Vanjske veze
* History of China: A good catalogue of info
Fermin

**Sveti Fermin od Amiensa** (, , , , ? - 303) je bio biskup Pamplone i kršćanski mučenik pogubljen za vrijeme Dioklecijanovih progona. Njegovo pogubljenje se zbilo u današnjem gradu Amiensu, gdje mu je početkom 16. vijeka podignuta Amjenska katedrala. Osim u tom gradu ga se slavi i kao zaštitnika Navarre u čijem glavnom gradu Pamploni se održava svetkovina Sanfermines čiji je dio znamenita utrka bikova kroz grad, poznata kao Enciero.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Catholic Encyclopedia: Diocese of Pamplona
* St. Farmin's Well
Krescentin

**Krescentin** (, , *Crescenziano*, ? - 1. jun 303.) je kršćanski mučenik koji je pogubljen za vrijeme Dioklecijanovih progona. Opisuje ga se kao sveca ratnika, jer je po legendi bio rimski vojnik preobraćen na kršćanstvo. Pred progonima je pobjegao u Umbriju i pronašao utočište u današnjem gradu Citta di Castello; u njegovoj okolici je ubio zmaja. Zahvaljujući tome je zahvalno lokalno stanovništvo rado prihvatilo kršćanstvo. Prilikom širenja vjere u dolini Tibra je uhapšen i pogubljen odrubljivanjem glave. Rimokatolička crkva ga kao sveca slavi 1. juna.
Sanfermines

**Sanfermines** () je praznik koji se proslavlja svake godine u čast sv. Fermina iz Amjena u Pamploni, glavnom gradu španske autonomne pokrajine Navare.

Proslava počinje lansiranjem rakete koja se zove **čupinazo** (), sa balkona zgrade opštine u Pamploni, 6. jula u podne, a završava se u ponoć 14. jula.

Jedna od najpoznatijih aktivnosti koje se odvijaju za Sanferminese je **[[ensijero]]** () što bi na srpskom značilo „zatvaranje“. Ensijero se sastoji od trčanja nekih 800 metara pred bikovima. Trka se završava u areni za borbe sa bikovima. Ensijerosi se održavaju svakog dana između 7. i 14. s početkom u osam sati ujutro, i traju otprilike između dva i tri minuta.

Sanfermines ima veoma staru tradiciju čiji se koreni nalaze još u srednjem veku, iako je svetsku slavu stekao skoro, postavši specifičan događaj u kojem učestvuju mnogi stranci, i koji je učinio Pamplonu slavnom u svetu.

Američki pisac, Ernest Hemingvej, proslavio je ovaj praznik širom sveta učinivši ga centralnim okruženjem u svom romanu „Sunce se ponovo rađa“. Stanovništvo Pamplone se u tim danima popne sa 190.000 na više od 1.500.000.

## Vanjske veze

* Nezvanični sajt Sanferminesa i ensijero 
* Zvaničan vodič kroz Sanfermines 
* Najbolje od Sanferminesa - Pinčos, bikovi i slavlje  
* Slike 
* Sanfermines veb sajt  i ensijero 
* Slike sa proslave Sanferminesa 2006. u Pamploni 
* Trčanje pred bikovima u Pamploni
Encierro

**Ensijero sa bikovima** () je španski tradicionalni običaj koji se održava u mnogim selima i nekoliko gradova u Španiji. 

Ensijero predstavlja trčanje pred bikovima, kravama ili juncima određenim ulicama grada ili sela čiji su prilazi zatvoreni. Trčanje se na kraju završava ulaskom u arenu za borbu s bikovima, koridu. Za razliku od koride, u kojoj učestvuju samo profesionalci, u ensijeru može da učestvuje bilo ko, i nema direktnog nasilja nad bikovima - čak je i vuča za rep nedozvoljena. Najbolji trkači su oni koji uspeju da trče veoma blizu bikova ali ih ne dodiruju. Povrede su uobičajene i česte, i trkača i bikova - trkačima se obično dešava da padnu i da ih masa i bikovi pregaze, ili da ih bikovi nabodu, a bikovima se dešava da klizaju i da padnu, ili da zaglave kopita na loše popločanim ulicama.

Ovaj običaj je nastao tako što su prilikom premeštanja bikova iz korala do klanica mladići uskakali među njih kako bi se pravili važni svojom hrabrošću. 

Na ensijerosima se obično odredi jedna ruta kroz grad kroz koju će trka proći, i okolne ulice se zatvore. Obično se koristi 6 bikova koji pre podne trče u ensijerosima a popodne se bore u koridama.

Dozvoljena starost za trčanje se razlikuje od grada do grada. Neki, kao na primer u San Sebastijan de los Rejes dozvoljavaju učestvovanje osobama od 16 godina pa na više, međutim, u najvećem broju slučajeva, dozvoljeno je samo punoletnim osobama da učestvuju u ensijerosima. 

Najpoznatiji ensijero je svakako Sanfermines koji se održava u Pamploni između 6. i 14. jula. Takođe je veoma poznat ensijero u San Sebastijanu de los Rejes, gradu koji je poznat kao "Mala Pamplona" () koji se slavi 28. avgusta.

## Vanjske veze

* Guide, Fotografije i video filmovi sa ensijerosa u Pamploni 
* Ensijero u Kampanaru, Valensija 
* Slike sa Sanfermina 2006. godine u Pamploni 
* Galerija slika
* Vodič i slike
Amiens

**Amjen**, ) je grad u Francuskoj, glavni grad regiona Pikardija i departmana Soma.

Kroz Amjen protiče plovna reka Soma.

## Historija

Paleolitska akeulejska kultura je dobila ime po svom prvom nalazištu Sent Akeulu u predgrađu Amjena. Za vreme Rimskog carstva grad se zvao Samarobriva (*Samarobriva*), i bio je glavno naselje galskog plemena Ambijani. Po predanju se veruje da je Sveti Martin od Tura pred kapijom Amjena podelio svoj ogrtač sa golim prosjakom (Isusom Hristom).

Kasnije, Amjen postaje glavni grad Pikardije.

Gotička Katedrala u Amijenu iz 13. veka pripada UNESKO-voj listi svetske kulturne baštine. To je najviša od velikih srednjovekovnih gotičkih katedrala. Požar je uništio raniju građevinu, a sadašnja je izgrađena od 1220-1247. U istoriji umetnosti, ova katedrala je poznata po lepoti dekorativne fasade i po jedinstvu arhitektonskog plana.

## Demografija

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Kuća Žila Verna u Amjenu
* Zvanični veb-sajt grada
Adrijan iz Nikomedije

**Sveti Adrijan** ili **Adrijan iz Nikomedije** (? - 303/306) bio je vojnik Herkulijanske garde u službi rimskog cara Galerija. Sudjelovao je u progonima kršćana te, impresioniran njihovom hrabrošću, odlučio i sam postati kršćanin, a nakon čega je kršćanstvo prihvatila i njegova supruga Natalija. Adrijan je zbog toga smjesta bio uhapšen; sljedeći dan (4. marta 306.)  su mu na nakovnju razbijeni udovi, a potom odrezana glava. Poslije je proglašen svecem. Pravoslavci ga slave 8. septembra zajedno sa suprugom, a katolici bez supruge.

## Reference

*
Sveti Akacije

**Sveti Akacije** ' (*Acacius*, ? - 303), također poznat i kao **Akakije**, **Agacije** ili **Agatona** (*Agathonas*) ' bio je rimski centurion koji je za vrijeme Dioklecijanovih progona uhapšen, mučen i pogubljen zbog ispovijedanja kršćanstva. Kao sveca ga slave katolici i pravoslavci.

## Vanjske veze
* Catholic Forum profile on Saint Acacius

## Reference



U Wikimedijinom spremniku nalazi se još materijala vezanih uz temu:
******
Viktor Maur

**Viktor Maur** (, ? - 303) bio je kršćanski mučenik rodom iz Mauretanije koji se slavi kao svetac. Prema tradiciji je odrastao u kršćanskoj porodici i služio u rimskoj Pretorijanskoj gardi. Oko 303. je srušio paganske oltare zbog čega je uhapšen i pogubljen.

## Vanjske veze
* The Passion of St. Victor of Milan
Magnencije

**Magnencije** (vladao od 18. januara 350. godine do 11. avgusta 353. bio je rimski uzurpator.

Konstans nije bio popularan među vojskom i to je dovelo do toga da vojnici proglase Magnencija za cara početkom 350. godine. Konstansa su ubrzo gotovo svi napustili, i uskoro je bio ubijen negde na Pirinejima.

Magnencije je brzo stekao lojalnost Britanije, Galije i Hispanije, posebno zbog toga što se pokazao tolerantnijim i prema hrišćanima i prema paganima. Magnencije je kontrolisao Italiju i Afriku.

U Rimu je tokom 350. godine carskog položaja pokušao da se domogne Nepocijan, ali je Magnencije uspeo da se izbori sa ovom pobunom.

Magnecije je svoj položaj pokušao da utvrdi tako što bi preuzeo teritorije na Dunavu, koje je Konstans prethodno kontrolisao. No, Vetranion, zapovednik vojske u Panoniji je otkazao poslušnost Magneciju i bio je izvikan za avgusta u Mursi. Izgleda da je Vetranije imao podršku Konstancija II.

Jedini car iz dinastije Konstantina Velikog, Konstancije II, želeo je da se obračuna sa Magnencijem, pa je prekinuo rat sa Sasanidima i krenuo prema Zapadu. Uprkos Magnecijevim naporima da privuče Vetranija na svoju stranu, ovaj je prišao Konstanciju.

Vojske Magnecija i Konstancija su se sukobile u velikoj bitki kod Murse 351. godine. Magnencije je predvodio svoju vojsku, dok je Konstancije čitav dan proveo moleći se u obližnjoj crkvi. Uprkos Magnencijevom ličnom junaštvu, njegove trupe su poražene i bile su prinuđene da se povuku u Galiju.

Odmah posle vesti o Magnencijevom porazu, Italija mu je otkazala poslušnost i prešla je na Konstancijevu stranu. Magnencije je još pružao otpor do 353. godine, a kada je bio konačno poražen, izvršio je samoubistvo.
## Vanjske veze
Wang Xizhi

**Wang Xizhi** (, 303–361) bio je kineski kaligrafija, poznat i kao **Mudrac kaligrafije** (書聖), koji je živio u doba dinastije Jin. Smatra se jednim od najboljih kineskih kaligrafa svih vremena, a posebno je bio cijenjen u doba dinastije Tang, kada se često imitirao njegov polukurziv.

Car Taizong je toliko cijenio njegovo djelo da je odredio da originalni rukopis ''Predgovora pjesmama napisanim u Paviljonu orhideja'' bude s njim pokopan u carskom mauzoleju.

## Vanjske veze

* Wang Xizhi and his Calligraphy Gallery at China Online Museum
* Wang XiZhi's calligraphy
* Selections of Wang Xi Zhi by Professor Lu-sheng Chong
Rosulje (Banja Luka)

**Rosulje** su jedno od gradskih naselja Banja Luke .Rosulje su sjedište istoimene mjesne zajednice.

## Teritorija
Mjesna zajednica "Rosulje" - obrazuje se za dio
teritorije grada, koju čine ulice: Mladena Stojanovića,
od br. 9A do 125 (neparna strana), i od br 10 do 30 (parna
strana), Janka Veselinovića, Bože Varićaka, Milana
Radmana, od br. 2 do 70 (parna strana), Kralja Petra II (Karla Rojca),
Radoslava Lakića, 14. Srednjobosanske brigade, Stevana
Markovića, Milana Stevilovića, Voždovačka, Trive
Amelice (ZAVNOBIH-a), Lazarička, V Kozarske brigade, Manastira
Moštanice, Živojina Preradovića, Jaroslava Plecitija,
Rade Kondića, od br. 1 do 1B (neparna strana), i od br.2 do
2D (parna strana), Ivana Gorana Kovačića, od br 1 do 135
(Neparna strana), i od br.2 do 56 (parna strana), Dragana
Bubića, Srednjoškolska, Koste Abraševića, Vase
Vidovića, Miće Ljubibratića, Zorana Radujka, Zemunska, Hercegnovska,
Dr. Živka Nježića (Kranjska), Mlađe Ćusića (dio), Bitoljska, Krajiških brigada br. 84, i Rakovačkih
rudara, kućni brojevi 2A 0,5, i 3 objekta bez numeracije, uz
objekt br. 5, Marka Lipovca br. 182 i 186.
## Historija
## Privreda
## Kultura i obrazovanje
## Sport
## Stanovništvo
Prema popisu stanovništva 1991. godine, u naselju je zivjelo 7.023 stanovnika.
Al Hazm

**Al Hazm** (arapski: الحزم), je grad od 13.658 stanovnika, na sjeverozapadu Jemena, udaljen oko 170&nbsp;km sjeverozapadno od glavnog grada Sane.
## Geografija
Al Hazm je administrativno sjedište polupustinjske i rijetko naseljene jemenske Muhafaze Al Džauf od 451.462 stanovnika, uz granicu sa Saudijskom Arabijom.
 
To je vrlo siromašan gradić, koji ima samo jednu asfaltiranu ulicu, jedan skromni hotel "Ma'een Inn", nekoliko trgovina, dva restorana, dvije tržnice, četiri brijačnice i četiri poštanska ureda. Al Hazm nema javnu rasvjetu niti bilo koji oblik javnog transporta

Pored grada je mali aerodrom (ICAO kod: OYZM) koji radi samo za čarter letove.
Klima u Al Hazmi je pustinjska, koju karaktriziraju vro vruća ljeta i hladne zime.

Okolica Al Hazma vrlo je opasan kraj, poznat po cestovnim blokadama i pljačkama, i međuplemenskim sukobima. Zadnji plemenski sukob zbio se 2004., između pripadnika plemenskih klanova Al-Saida i Marazik, kad je ubijeno 15 i ranjeno 40 ljudi.. To je kraj u kojem vlada još uvijek - krvna osveta, i u kojem veću moć imaju vođe lokalnih plemenskih klanova, od formalnih predstavnika vlasti i sudstva.
### Zdravstvena zaštita
Al Hazm ima tri privatne ambulante i jednu malu državnu bolnicu, u kojoj se mogu obaviti samo najhitniji medicinski zahvati. Veća bolnica izgrađena je još 1980e, ali je ostala zatvorena zbog nedostatka novaca za njeno potpuno uređenje i nekih administrativnih problema oko zemljišta na kojem je izgrađena.

## Reference

## Vanjske veze
* Faez al-Makhrafi: Jawf, forgotten governorate 1-3, 20. august 2009. (Yemen News Agency)
Sosijan Hijeroklo

**Sosijan Hijeroklo** (*Sossianus Hierocles*, druga polovica 3. vijeka - prva polovica 4. vijeka) bio je rimski velikodostojnik iz doba cara Dioklecijana, najpoznatiji kao gorljivi protivnik kršćanstva. Karijeru je započeo oko godine 290. kao* [[praeses]]* u Siriji, potom služio kao* [[vicarius]]* da bi početkom 300-ih bio premješten u Bitiniju. Napisao je knjigu *Ljubitelj istine* (grčki: Φιλαλήθης) u kojoj kritizira kršćanstvo i uspoređuje Isusa Krista sa Apolonijem iz Tijane. Od početka 4. vijeka je na Dioklecijanovom dvoru lobirao za strožu politiku prema kršćanima, a što je 303. urodilo plodom i dovelo do edikata kojim su započeli Dioklecijanovi progoni. Sosijan se istakao kao žestoki progonitelj kršćana, prvo u Bitiniji, a potom u Egiptu gdje je početkom 310-ih imenovan za prefekta. Euzebije iz Cezareje je o njemu napisao knjigu *Protiv Hijerokla* (Contra Hieroclem).
304.

__NOTOC__
Godina **304.** (**[[rimske brojke|CCCIV]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Valerija i Valerija** (ili, rjeđe, **godina 1057. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 304. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Rimski car Dioklecijan izdaje četiri edikta u svrhu iskorjenjivanja kršćana iz Carstva (ili 303).
* Hunski vođa Liu Yuan u sjevernoj Kini diže veliki ustanak Wu Hua protiv dinastije Jin i uspostavlja nezavisnu državu Han, čime započinje era Šesnaest kraljevstava. 
* Na području današnjeg Sečuana dolazi do pobune i otcjepljenja od kineske vlasti.
* U današnjem Konstanzu uspostavljena rimska kolonija. 
* U Rimu podignut Dioklecijanov slavoluk.
* Dioklecijan postaje teško bolestan.

## Rođenja
*

## Smrti
* 10.4. - Sveti Dujam, biskup Salone (mučeništvo)
* Sveta Afra, kršćanska mučenica
* Sveta Agneza, kršćanska mučenica
* Sveti Alban (moguće 309)
* Sveta Anastazija, kršćanska mučenica
* Kralj Bunseo od Baekjea, korejski monarh
* Sveta Lucija od Sirakuze, kršćanska mučenica
* Sveta Filomena, kršćanska mučenica
* Sveta Teodora i Didim, kršćanski mučenici
* Sveti Vincent iz Zaragoze, kršćanski mučenik
* 25. oktobar—Papa Marcelin (mučeništvo)
## Vanjske veze
* http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_consuls_table.htm 
* http://en.wikisource.org/wiki/Catholic_Encyclopedia_(1913)/Pope_St._Marcellinus
Sokolovi

** Sokolovi ** (lat. *Falconidae*) su porodica iz reda Sokolovki (podred Prave sokolovke).

## Vrste

Rod *Falco*:
* *Falco cherrug* - Stepski sokol
* *Falco biarmicus* - Planinski sokol
* *Falco peregrinus* - Sivi sokol
* *Falco subbuteo* - Sokol lastavičar
* *Falco eleonorae* - Mrki sokol
* *Falco columbarius* - Mali sokol
* *Falco vespertinus* - Siva vjetruša
* *Falco naumanni* - Stepska vjetruša
* *Falco tinnunculos* - Obična vjetruša

## Ostali projekti
Bocca della Verità

**Bocca della Verità** (hrvatskosrpski: *Usta istine*) je antički mramorni reljef, uzidan u zid portika rimske crkve Santa Maria in Cosmedin 1632 godine.

*Usta istine* bile su nešto kao antički detektor laži.

## Karakteristike reljefa
To je okrugli reljef promjera 1,75 m, težak 1300 kg iz 1. st. na kojem je isklesano lice bradatog čovjeka, sa rupama na mjestima gdje su usta, oči i nosnice. Lik je tokom historije pripisivan raznim paganskim bogovima: Jupiteru, Okeanu, Oraklu ili Faunu, ali ni danas nije pouzado jasno kojem konkretno.

Isto tako nejasna je i njegova funkcija, možda je bio dio neke fontane, poklopac impluviuma ili kanalizacionog šahta (zadnja hipoteza se spominje zbog blizine Cloaca Maxima gdje je pronađen).

Ono što je potpuno sigurno je da je reljef postao vrlo slavan, jedno od rimskih čudesa koje može proreći sudbinu i otkriti laž. Kao takav naveden je u prvom vodiču za srednjovjekovne hodočasnike *Mirabilia Urbis Romae* iz 11. st.  tamo piše na latinskom;

U jednoj njemačkoj verziji legende o reljefu iz 12. st. govori se da je rimski car obnovitelj mnogoboštva Flavije Klaudije Julijan, koji je beskrajno varao svoju ženu, gurnuo svoju ruku u rupu od usta, iza koje je bio sam sotona u liku poganskog boga Merkura koju mu je ruku zgrabio i zadržao kad je ženi izgovorio laž. Ruku je oslobodio tek nakon što je bogovima obećao da će otad govoriti istinu i veliko blago za otkup svoje ruke.

## Usta istine od srednjeg vijeka do danas

U srednjem vijeku se raširila legenda da je *Usta istine* napravio čarobnjak Vergilije, da bi se njime koristili muževi i žene koji sumnjaju u vjernost svog bračnog druga.

U 15. st. među talijanskim i njemačkim hodočasnicima, raširilo se vjerovanje da je to *"kamen istine, koji od pradavnih vremena može pokazati dali je neka žena prevarila svog muža*".

Od 1485 *"Bocca della verità"* se stalno spominje kao jedna od rimskih znamenitosti, često reproducirana u različitim formama.
Slava reljefa toliko je narasla, da je papa Urban VIII. za restauracije crkve Santa Maria in Cosmedin 1631 naredio da se reljef koji je dotad bio izvan crkve, ugradi u trijem.

Slava reljefa narasla je širom svijeta nakon američkog filma iz 1953. *[[Roman Holiday|Praznik u Rimu]]*, u kojem glavni akteri koji ispočetka nisu iskreni jedno prema drugom koriste Usta istine.

*Usta istine* su i danas vrlo posjećen objekt, u koji turisti guraju ruke i fotografiraju se za uspomenu iz Rima.

## Izvori

## Bibliografija
* Cesare D'Onofrio: *Un popolo di statue racconta*, Roma 1990 

## Vanjske veze

* Službene stranice 
* The Mouth of the Truth - 360° Ipix panorama 
* The Mouth of the Truth, Art & History
Al Mahvit

**Al Mahvit** (arapski: المحويت‎), je grad od 13.008 stanovnika, na sjeverozapadu Jemena, udaljen oko 111&nbsp;km sjeverozapadno od glavnog grada Sane.

Al Mahvit je administrativno sjedište male planinske, zelene jemenske Muhafaze Al Mahvit od 494,557 stanovnika.
## Geografija
Za Al Mahvit govore da je jedan od najljepših jemenskih gradića svojim položajem u visokom zelenom gorju punom vadija  koji imaju vode tokom cijele godine, i svojom arhitekturom. Kuće u Al Mahvitu građene od kamena, u specifičnom arhitektonskom stilu.

Al Mahvit leži na zapadnim obroncima planine Bilad Gjal na nadmorskoj visini od 2100 m. Grad je procvjetao kad i trgovina kavom, tad je postao sabirni centar za transport kave od kasnog 15. st. do polovice 18. st. Za vrijeme prve otomanske vladavine u Jemenu od 1538. -1635. postao je važni administrativni centar.

## Reference

## Vanjske veze
* O gradu Al Mahvitu na portalu Al-Mahwit governorate  

* Regional/Middle_East/Yemen
* 100+ Travel Photos of Yemen
Sveta Anastasija

**Sveta Anastasija** ili **Sveta Anastazija** se može odnositi na:

* Anastasija Rimska (1. vijek)
* Anastasija Sremska/Sveta Stošija (4. vijek)
* Anastasija Patricija (6. vijek)
* Ana Nemanjić, srpska kraljica (12. vijek)
* Anastasija Nikolajevna, velika vojvotkinja Rusije (1901 - 1918)
Sveta Afra

**Sveta Afra** (? - 304?) je kršćanska mučenica rodom iz današnjeg Augsburga koja je, prema predaji, pogubljena za vrijeme Dioklecijanovih progona. O njoj umjesto vjerodostojnih historijskih izvora postoje tek legende koje datiraju vijekovima nakon njene smrti, pa je njena historijska utemeljenost predmet rasprave.

Najpopularnija legenda, koja potiče iz doba Karolinza, navodi da je bila prostitutka u tadašnjoj rimskoj provinciji Reciji. Kada je za vrijeme progona biskup Narcis iz Girona došao u Augsburg, Afra mu je pružila smještaj u svojoj kući. Narcis ispočetka nije znao kojom se profesijom bavi, ali kada je doznao, uspio ju je preobratiti na kršćanstvo. Rimske vlasti su doznale da u svojoj kući krije kršćane te su je uhapsile i osudile na smrt spaljivanjem na lomači. Njena majka i sluškinje su kasnije isto tako spaljene nakon što su, suprotno volji vlasti, Afrine ostatke sahranili u porodičnoj kripti.

Danas se slavi kao svetica u Rimokatoličkoj crkvi, relikvije joj se danas čuvaju u Opatiji sv. Ulricha i sv. Afre u Augsburgu. Po njoj je nazvano i selo Täferrot u njemačkoj pokrajini Baden-Württemberg.

## Vanjske veze

* Catholic Encyclopedia
* Shorter Biography
* Short Fact List
Anastasija Patricija

**Sveta Anastasija** (6. vek) je bila patricija i dama na dvoru vizantijskog cara Justinijana. Prema predaji je car za njom počeo žuditi toliko da je na sebe navukla mržnju carice Teodore. Zbog toga je sa dvora pobegla u Egipat. Čuveni duhovnik Avva Danilo joj je odsekao kosu i objavio kao monaha Anastasija škopca, po njenoj želji, da bi se kao žena pod muškim vidom lakše spasla a i od carevih traganja za njom sakrila. I zatvorila se Anastasija u tesnu ćeliju gde je provela dvadesetosam godina, i gde se upokojila 563. godine. Pred smrt video je starac Danilo lice njeno svetlo kao sunce. 

Srpska pravoslavna crkva je slavi kao sveticu 10. marta po crkvenom, a 23. marta po gregorijanskom kalendaru.

## Vanjske veze
* Ohridski prolog za 10. (23. mart)
Anastasija Sremska

**Sveta Anastazija** (: "uskrsnuće", često , *"Sv. Anastazija Iscjeliteljica"* ) bila je kršćanska mučenica i svetica koja je umrla u Sirmiumu za vrijeme Dioklecijanovih progona. U pravoslavnoj crkvi se slavi kao Velika mučenica Anastazija, Izbaviteljica od otrova (grčki: *Hagia Anastasia Pharmacolytria*). U Hrvatskoj je poznata kao **Sveta Stošija**.

O Anastazijinom životu, osim vremena njene smrti, ima malo pouzdanih podataka. Umjesto toga postoje legende, uglavnom datirane vijekovima nakon njene smrti. Po njima je bila rodom iz Rima ili Sirmiuma, odnosno rimska državljanka patricijskog ranga. prema jednoj legendi je bika kćer izvjesnog Preteksta i učenica Svetog Hrisogona. U katoličkoj tradiciji se navodi da joj je majka bila sv. Fausta iz Sirmijuma.

Anastazija se dugo vremena slavila kao iscjeliteljica i egzorcist. Njene relikvije se danas nalaze u Katedrali sv. Stošije u Zadru.

Ona je jedna od sedam žena, osim Blažene djevice Marije, koja je imenom spomenuta u Kanonu Mise.

## Vanjske veze

* Sveta Stošija mučenica - zaštitnica grada Zadra
* Catholic Encyclopedia: ''St. Anastasia'' 
* Patron Saints: Anastasia  
* Greatmartyr Anastasia the "Deliverer from Potions" Pravoslavni Synaxarion i ikona svetice
Ana Nemanjić

**Ana Nemanjić**, u monaštvu **Anastasija**, je bila žena Stefana Nemanje i majka Vukana, Stefana i Rastka.

O njenom poreklu se malo zna. Zamonašila se 1196. godine i dobila monaško ime Anastasija. Umrla je 21. juna 1200. godine. Sahranjena je u priprati manastira Studenice. Njene mošti počivaju u manastiru Studenici.

Srpska pravoslavna crkva slavi je 21. juna po crkvenom, a 4. jula po gregorijanskom kalendaru.

## Literatura
* Ohridski prolog, Vladika Nikolaj Velimirović

## Vanjske veze
* Ohridski prolog za 22. jun (5. jul)  
* Gospođa Ana, neznanog porekla (srpsko nasleđe)
* Potera za sinom Rastkom („Večernje novosti“, feljton „Žene srpskih vladara“, 23. januar 2011)
Teodora i Didim

**Sveta Teodora i Didim** (? -304) su kršćanski mučenici i sveci čija se legenda temelji na djelima (*acta*) iz 4. vijeka i riječi Svetog Ambrozija. 

Prema toj predaji su Teodora i Didim stradali za vrijeme Dioklecijanovih progona. Rimski carevi Dioklecijan i Maksimijan su izdali edikte kojime se, u nastojanju da se zaustavi opadanje broja stanovnika Carstva, ženama naređuje da rađaju djecu, odnosno zabranjuje celibat. Prokul, rimski prefekt Aleksandrije je čuo da se lijepa plemkinja Teodora kao kršćanka zavjetovala Isusu na djevičanstvo; on ju je pozvao i rekao da mora poštovati zakon te da joj neće biti problem pronaći dobrog muža. Kada je ona rekla da odbija prekršiti zavjet, Prokul joj je zaprijetio odvođenjem u bordel gdje će joj djevičanstvo oduzeti svidjelo joj se to ili ne. Teodora je i dalje odbila prekršiti zavjet te je uhapšena i odvedena u bordel. Tamo joj je djevičanstvo kao prva mušterija trebao oduzeti vojnik po imenu Didim. On je, međutim, bio kršćanin, koji je namjerno došao u bordel kako bi je izbavio; presvukao ju je u svoju odjeću i tako omogućio da pobjegne. Didim je nakon toga uhvaćen i odveden Prokulu koji ga je osudio na smrt. Čuvši za njegovu žrtvu, Teodora je došla pred Prokula te je i zajedno sa Didimom pogubljena.

O Teodori i Didimu je u 17. vijeku napisao dramu znameniti francuski književnik Pierre Corneille.

## Napomene
Vincent iz Zaragoze

**Vinko iz Zaragoze** je krščanski mučenik, rođen u Huesci (Huesca), postao đakom sv. Valerija, biskup Zaragoze, poginuo u Valenciji oko 304. godine, za progona cara Dioklecijana. 

O raznim njegovim kušnjama - možda pozajmljenima iz legenda o drugim mučenicima - u stihovima pripovijeda španjolski vjerski pisac Prudencije iz 4.st. Naširoko se štovao od najranijih vremena, a u Španjolskoj i Francuskoj posvećene su mu bezbrojne crkve. On je svetac zaštitnik vinogradara. Vinko se prikazuje kao mladić i, poput Lovre i Stjepana, nosi đakonsku dalmatiku. Katkad ga je teško razlikovati od Lovre, jer i on ima roštilj (gradela) kao sredstvo svojega mučeništva. Ili može imati bič. Gavran aludira na pticu koja je došla da ga zaštiti kad su ga bili bacili pred divlju zvjerad; mlinski kamen privezan mu je bio za tijelo kad su ga nakon smrti bacili u more; grožđe podsjeća da je on zaštitnik vinogradara.
Bunseo od Baekjea

**Bunseo od Baekjea** (? -304, vl. 298–304) je bio deseti vladar države Baekje, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Bio je najstariji sin i nasljednik kralja Chaekgyea. Za vrijeme vladavine je nastavio rat protiv kineske Kapetanije Lelang čija mu je vojska bila ubila oca. U tome je imao uspjeha, te je godine 304. osvojio zapadni dio Kapetanije. Međutim, prema *[[Samguk Sagi]]ju*, guverner kapetanije je u znak odmazde poslao plaćenog ubicu koji ga je otrovao.

Sa smrću Bunseoa, potomka kralja Goija, na prijestolje se vratio ogranak dinastije koji potiče od kralja Chogoa. Bunseov sin Gye je tek nakratko vladao kao dvanaesti kralj.
Liu Yuan

**Liu Yuan** se može odnositi na:
* Liu Yuan (Han Zhao), car kineske države Han Zhao
* Liu Yuan (bokser), kineski boksač koji se natjecao na Olimpijadi 2004.
* Liu Yuan (muzičar), kineski muzičar
* Liu Yuan (političar), političar u NR Kini
Liu Yuan (Han Zhao)

**Liu Yuan** (劉淵) (? -310), kurtoazno ime **Yuanhai** (元海), formalno **Car Guangwen od Hana (Zhaoa)** (漢(趙)光文帝) bio je osnivač i prvi car kineske/Xiongnu države Han Zhao, prvog od Šesnaest kraljevstava.

Liu Yuan je bio Xiongnu plemić, potomak chanyua iz klana Luanti, poznatog po viševjekovnoj odanosti kineskoj dinastiji Han. Liu Yuanovi preci su nakon sloma dinastije Han početkom 3. vijeka nastavili biti vazali države Cao Wei, čiji ih je osnivač Cao Cao naselio u današnju provinciju Shanxi, gdje se Liu Yuan rodio. Mladi Liu Yuan se obrazovao u carskoj prijestolnici Luoyang gdje je impresionirao dvor dinastije Jinsvojim intelektualnim sposobnostima; međutim, nije mu je dozvoljeno da 280. sudjeluje u pohodu na državu Wu. Umjesto toga je Liu Yuan bio jedan od poglavica u Shanxiju.

Za vrijeme rata Osam prinčeva je bio saveznik i bliski suradnik princa Sima Yinga, te se priključio njegovim snagama. U tu je svrhu mobilizirao 50.000 Xiongnu vojnika i za sebe uzeo simboličku titulu "Velikog Chanyua". Kada je, međutim, čuo za kolaps Sima Yingove vojske, proglasio je nezavisnost svog područja od Kine, proglasivši se 304. "kraljem Hana". Taj se potez smatra početkom Wu Hu ustanka, s obzirom da su njegov primjer uskoro slijedili mnoga druga Wu Hu plemena i narodi na sjeveru Kine, nastojeći iskorist krajnju iscrpljenost kineske države bratoubilačkim ratom.

Liu Yuan je, pak, taj potez nastojao opravdati time što se smatrao potomkom dinastije Han, navodeći da su drevni carevi davali svoje princeze Xiongnuima kao supruge; već ranije se među Xiongnu plemstvom, tada već duboko siniziranom, koristilo prezime "Liu", isto koje su koristili članovi dinastiej. Liu Yuan je svoju državu namjerno nazvao "Han", nastojeći imitirati potez Liu Beija, prvog cara dinastije Han. Dvije godine kasnije se, pak, formalno proglasio carem Kine.

Na njegovu stranu su stali kako brojna Wu Hu plemena, tako i siromašni kineski seljaci; Liu Yuan je već ranije uživao reputaciju razboritog i velikodušnog čovjeka. S druge strane, iako je na svoju stranu privukao darovite vojskovođe kao Shi Leja, do svoje smrti nije bio u stanju značajno proširiti svoju teritorijalnu bazu iz Shanxija. Kada je umro 310. carsku je krunu dao svom sinu Liu Heju, ali je njega vrlo brzo u puču smaknuo brat Liu Cong.

## Reference
Boccha di Leone

**Boccha di Leone** (ili bolje rečeno **Bocche di Leone**) bila su posebna mjesta, nešto poput današnjih poštanskih sandučića, širom Venecije za vrijeme Mletačke Republike. Tu su građani Venecije mogli tajno ubaciti svoje pritužbe o bilo čemu i protiv bilo koga, što se ticalo života i rada u Republici, naročito protiv utajivača poreza i onih koji bi radili nešto protiv Republike.

## Karakteristike
Ime za taj pratip poštanskog sandučića dolazi od oblika reljefa na njemu, što je obično bio neki pomalo strašan lik sa otvorenim ustima, nešto u tradiciji rimske Bocca della Verità. Najviše tih sandučića imalo je reljef lavlje glave, simbola sv. Marka kao patrona Venecije, zbog tog su ih Venecijanci nazvali *bocche de Leòn* (lavlje usnice) ili *bocche per le Denunce Segrete* (usta za tajne pritužbe). Takvih kamenih sandučića (ili metalnih) za tajne pismene predstavke bilo je na više mjesta po Veneciji. Postojale su boche za različite tipove žalbi i pritužbi (što je pisalo na njima), za nezakonito bogaćenje, korupciju ili higijenske uvjete.

Jedan ured u Duždevoj palači pažljivo je razmatrao svaku pritužbu i selektirao ih po važnosti i ozbiljnosti. Pritužbe su trebale biti potpisane i potkrijepljene navođenjem bar dva svjedoka, da bi bile uzimane na razmatranje, inače bi završile u smeću kao neosnovane (ako su bile anonimne). Najutemeljenije bi išle bi na daljnju obradu sucima Republike, a nakon te selekcije istragu su preuzimali Državni inkvizitori i strašni Savjet desetorice.

## Historija upotrebe
Po svemu sudeći prve Bocche su uvedene u Veneciju nakon pokušaja državnog udara Baiamonte Tiepola 1310. godine. Od svih tajnih žalbi i pritužbi, najozbiljnije su razmatrane one koje su ukazivale na izdaju ili komplot protiv Mletačke republike. Takve pritužbe čak i onda kad nisu bile potkrijepljene svjedocima, proslijeđene su Savjetu desetorice koji je odmah provodio istragu protiv osumnjičenih.

Bocche su obično bile postavljene na javnim mjestima: pored ubožnica, na fasadama crkava, pored sudova, ali i u samoj Duždevoj Palači na Trgu sv. Marka. Osumnjičeni su često ispitivani po par mjeseci i za to vrijeme ležali bi u ćelijama Duždeve palače, sve do početka suđenja. Bocche su ukinute kad je Napoleon zauzeo i nakon toga ukinuo Mletačku Republiku.

## Boccha di Leone u drugim medijima
Prvi čin Ponchiellijeve opere *[[Mona Lisa|La Gioconda]]* zove se "La bocca del leone" i u njemu jedan od protagonista (Barnaba) baci tajnu pritužbu u boccu protiv dvoje zaljubljenih ( Enza i Laure), čime počinje drama. Boccha di Leone košta glave i Isabel, glavnu junakinju filma Ademira Kenovića **Tajni prolaz** (The Secret passage). Anonimna prijava protiv nje ubačena u Lavlja usta, pokreće istragu i na kraju se ispostavi da je točna, da Isabel doista radi na tome da ukrade tajnu proizvodnje stakla Veneciji i proda je Turcima.

## Izvori
Wu Hu ustanak

**[[Wu Hu]] ustanak** (五胡乱華) je naziv za ustanak ne-kineskih i uglavnom nomadskih naroda koji su od 304. do 316. uspjeli poraziti kinesku carsku dinastiju Jin te je protjerati sa područja današnje Sjeverne Kine, uspostavivši niz vlastitih država kasnije poznatih kao Šesnaest kraljevstava. Razlog za uspjeh Wu Hua se uglavnom tumači kao posljedica slabosti carske vlasti izazvane dugogodišnjim krvavim sukobima među članovima dinastije poznatim kao Rat Osam prinčeva, a koji su već ranije opustošili ogromna područja sjeverne Kine i natjerali prinčeve da na ispražnjene teritorije dovodi Wu Hue. Godine 304. je Liu Yuan, poglavar Xiongnua u provinciji Shanxi, sebe proglasio "kraljem Hana" i tako stvorio nezavisnu državu Han Zhao. Njegovi nasljednici su godine 311. uspjeli zauzeti carsku prijestolnicu Luoyang, a nešto kasnije i novu prijestolnicu Chang'an. Ostaci poražene dinastije su bili prisiljeni bježati na jug Kine, gdje su iza rijeke Huai uspostavili Istočnu dinastiju Jin. Područja sjeverne Kine će ostati odvojena od ostatka zemlje sve do dinastije Sui krajem 6. vijeka. Zbog toga, kao i ogromnih razaranja i pustošenja koja su obilježili ti događaji, Wu Hu ustanak se tradicionalno smatra jednom od najvećih katastrofa u kineskoj historiji.

## Reference

## Izvori

* Li, Bo; Zheng Yin (Chinese) (2001) 5000 years of Chinese history, Inner Mongolian People's publishing corp , , 

## Vanjske veze
Han Zhao

**Han Zhao** (; 304-329) poznat i kao **Raniji Zhao** ili **Sjeverni Han** (北漢), je bila država Južnih Xiongnua, poznata kao prvo od Šesnaest kraljevstava uspostavljenih u sjevernoj Kini za vrijeme dinastije Jin.

Osnivač države je bio Liu Yuan, poglavar Xiongnu plemena koji su kao kineski vazali živjeli u današnjoj provinciji Shanxi. Godine 304. je iskoristio metež i krajnju iscrpljenost centralne vlasti ratom Osam prinčeva kako bi se proglasio "kraljem Hana", a godine 308. i kineskim carem, navodeći sebe kao legitimnog nasljednika drevne dinastije Han. U borbama koje su slijedile je njegov nasljednik Liu Cong je carsku prijestolnicu Luoyang 311. i Chang'an 316. nakon čega je kineska carska vlast protjerana na jug Kine. Godine 318. je Han Zhao, međutim, nije dugo uživala u dominaciji Sjevernom Kinom. Već 319. se od nje otcijepio general Shi Le i osnovao državu poznatu kao Kasniji Zhao. Nakon što je 329. Shi Le porazio i pogubio cara Liu Yaoa, Han Zhao je pripojena državi Kasniji Zhao.

## Reference

## Vanjske veze
* History of China: A good catalogue of info
Željeznica (rijeka u Crnoj Gori)

**Željeznica** je rijeka u Crnoj Gori. Uliva se u Jadransko more kod Bara. Do 1878. bila granica između Austrije i Osmanskog carstva. Željeznica predstavlja i povijesnu, južnu granicu regije Dalmacije.
 
Po svojim osobinama ona spada u *primorčice*, rijeke kratkog toka koje izviru u podnožju krških planina, nesrazmjerno dužini svoga toka su bogate vodom koja dolazi uglavnom on poniranja vode kroz porozni krš u višim dijelovima planine ispod koje primorčice izviru, te izrazitim kolebanjima vodostaja za kišnog perioda. Ranije je Željeznica periodično plavila cijelo polje gdje je danas "Novi" Bar a to polje je bilo pod "barama", što je arhaizam za vodoplavne livade kraj same rijeke. Pretpostavlja se da i samo ime grada Bara pod kojim ga i Konstantin Porfirogenit i Pop Dukljanin spominju, potječe baš od vodoplavnih livada, koje su nekada dopirale sve do ispod Starog Bara.
Protesti u Egiptu (2011)

**Protesti u [[Egipat|Egiptu]] 2011.** je naziv za seriju protesta, demonstracija, marševa, otkazivanja građanske poslušnosti, nereda i sukoba između demonstranata i policijskih snaga koja je otpočela u Egiptu 25. januara 2011. godine, na dan koji se obeležava kao praznik policije. Protesti su počeli kao marševi desetina hiljada ljudi u Kairu da bi se ubrzo proširili na druge gradove Egipta. Iako su politički motivisane demonstracije bile uobičajne u Egiptu i prethodnih godina demonstracije s početka 2011. godine se odlikuju masovnošću i činjenicom da demonstranti potiču iz najrazličitijih socijalnih i verskih grupa. U pitanju su najveći protesti od 1977. godine i takozvanih Pobune za hleb, kada je desetine hiljana ljudi protestovalo protiv mera države, motivisanih pritiscima Svetske banke i Međunarodnog monetarnog fonda, da se obustavi finansiranje ishrane za najsiromašnije slojeve.

Demonstracije i neredi smatraju se delom širih dešavanja, protesta koji su krajem 2010. i početkom 2011. godine zahvatili mnoge države u arapskom svetu. Protesti su započelinedelju dana posle nereda u Tunisu a mnogi demonstranti nosili su tunižanske zastave kao pokazatelj da su pod uticajem ovih dešavanja, i smene na čelu Tunisa koju su oni prouzrokovali. Demonstranti su iskazali svoje nezadovoljstvo u vezi sa velikim brojem političkih, socijalnih i ekonomskih pitanja: policijska brutalnost, korupcija, sputavanje slobode govora, visoka stopa nezaposlenosti, nedostatak slobodnih izbora samo su neki od problema čije je rešenje zahtevano na desetinama dosadašnjih protestnih okupljanja. Ipak glavni zahtev je ostavka egipatskog predsednika Hosnija Mubaraka i uspostavljanje novog režima koji bi, prema zahtevima demonstranata, odražavao političku volju egipatskog naroda i obezbedio građanske slobode i pravnu državu. 
 
U pojedinim gradovima protesti su imali izuzetno nasilan karakter, naročito u Suecu, Aleksandriji i Kairu, gde je bilo više stotina mrtvih i više hiljada povređenih demonstranata i policajaca. Protesti su privukli veliki međunarodnu pažnju, a zahtevi međunarodnih činilaca uglavnom se mogu svesti na zahtev da se politička situacija razreši mirnim putem. Velike štete pretrpela je i egipatska ekonomija jer je u većem broju gradova privredni život privremeno gotovo u potpunosti obustavljen a politička nesigurnost izazvala je i negativne trendove u vezi sa Egiptom na međunarodnom finansijskom tržištu. Egipatski predsednik Mubarak podneo je ostavku 11. februara 2011. godine.

## Povezano
* Egipat
* Politika Egipta
* Protesti u arapskom svetu (2010—2011)
305.

__NOTOC__
Godina **305.** (**[[rimske brojke|CCCV]]**) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Konstancija i Valerija** (ili, rjeđe, **godina 1058. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 305. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==

* 1.5.—[[Rimsko Carstvo|Rimski]] carevi [[Dioklecijan]] i [[Maksimijan]] se povlače sa prijestolja. Novim carevima (*Augusti*) su proglašeni njihovi designirani nasljednici [[Constantius Chlorus|Konstancije Klor]] i [[Galerius|Galerije]]; novim pod-carevima (*Caesari'') su imenovani Flavije Valerije Sever i Maksimin Daja.
* Rijeka Daysan poplavljuje Edesu.
* U zapadnom dijelu Carstva je glavni grad premješten iz Rima u Mediolanum (današnji Milano).
* Sveti Prokul, svetac Pozzuolija i Sveti Januarije, zaštitnik Napulja su bačeni divljim zvijerim u Pozzuolijevom Flavijskom amifeatru, a potom im je odrubljena glava kod Solfatare.
* Maksimin Daja vrši žestoke progone kršćana u Egiptu, tjerajući mnoge kršćane da utočište pronađu u pustinji. Zbog toga se u Egiptu među kršćanima počinje razvijati monaški način života, a u pustinji prvi monasi počinju razvijati koptske tekstove kojima propagiraju kršćanstvo.
* Podignut Galerijev luk.
* Koncil u Iliberisu određuje da svi kršćanski svećenici moraju živjeti u celibatu. Također je svim kršćanima zabranjeno posjećivati domove Jevreja, a kršćankama se zabranjuje udaja za Jevreje sve dok se ne preobrate (ili 306).

## Rođenja
* Sveti Damas, papa (366—383)

## Smrti
* Hijeroklo, prokonzul Bitinije koji je podstrekavao progone kršćana pod Galerijem
* Januarije, svetac zaštitnik Napulja
* Porfirije, neoplatonistički filozof
* Prokul iz Pozzuolija, svetac zaštitnik Pozzuolija
* Wang Rong, kineski političar i učenjak
* Tuoba Yituo, poglavica plemena Tuoba
Prokul iz Pozzuolija

**Prokul iz Pozzuolija** (, ? - cca. 305) bio je kršćanski mučenik koji je, prema predaji, pogubljen za vrijeme Dioklecijanovih progona. Zajedno sa njim je pogubljeno još sedam mučenika.

Prema legendama koje datiraju iz 7. vijeka Prokul je bio biskup Beneventa koji se pred progonima kršćana nastojao, putujući incognito, skloniti u Puteoli (današnji Pozzuoli). Stupio je u kontakt s lokalnom kršćanskom zajednicom, uključujući mizenskog đakona po imenu Sosije. Zajedno s njim je uhapšen u bačen u rudnik sumpora kraj Solfatare. Nekoliko kršćana, uključujući napuljskog biskupa Januarija, su sa njim pokušali stupiti u kontakt, ali su i oni uhvaćeni. Određeno je da budu pogubljeni bacanjem divljim zvijerima u amfietetru, ali ih zvijeri nisu napale. Zbog toga su svi odvedeni u rudnike u Solfatari, gdje im je odrubljena glava.

## Vanjske veze

*  Santi Procolo, Eutiche e Acuzio Martiri di Pozzuoli
* Pozzuoli Turismo
Solfatara (vulkan)

**Solfatara** je niski vulkanski krater u blizini grada Pozzuoli, odnosno grada Napulja u južnoj Italiji. Predstavlja dio vulkanske oblasti Campi Flegrei. Predstavlja spavujući vulkan, koji se stvorio prije 4.000 godina, a posljednji put erumpirao 1198. Ime mu dolazi od latinskih riječi *Sulpha terra* ili "zemlja sumpora". U prošlosti je služio kao rudnik sumpora, a danas je popularna turistička atrakcija.
Amfiteatar u Pozzuoliju

**Flavijski amfiteatar u Puzzeoliju** () je drevni rimski amfiteatar čiji se ostaci nalaze u današnjem gradu Pozzuoliju i koji predstavlja treći po veličini rimski amifeatar u Italiji, iza Koloseuma i Amfiteatra u Kapui. Ime je dobio po Flavijevskoj dinastiji, odnosno carevima Vespazijanu i Titu koji su ga sagradili, otprilike u isto vrijeme kada i Koloseum. Vjeruje se da su ga sagradili isti arhitekti kao i tu građevinu. Mogao je primati 20.000 gledatelja. U srednjem vijeku ga je pepelom zatrpala erupcija obližnjeg vulkana Solfatara, što je sačuvalo njegovu unutrašnjost; vanjski dio građevine je generacijama korišten kao izvor građevinskog materijala. Otkopan je u 19. i 20. vijeku.

## Vanjske veze

* Ulixes web site for Anfiteatro Flavio in Pozzuoli (Italian Language) 
* Ulixes web site for Anfiteatro Flavio in Pozzuoli (English language - poorly translated)
Sada (Jemen)

**Sada** (arapski: صعده), ali i *Sadah*, u prošlosti *Karna*, je grad na sjeverozapadu Jemena, udaljen je oko 175&nbsp;km sjevernozapadno od glavnog grada Sane. Grad ima oko 51.870 stanovnika, leži na 1.800 metara nadmorske visine.

Sada je glavni grad jemenske muhafaze Sada, koja ima 693.217 stanovnika.

## Historija Sade
Za antike grad se zvao **Karna**, to je bila druga prijestolnica Minejskog kraljevstva koje je propalo krajem 2. st. pne.

U ranom srednjem vijeku grad je bio prvo sjediše dinastije zejdiskih imama (vjerske i svjetovne vođe Jemena između 860 - 1962). Osnivač grada Sade, kao sjedišta moći dinastije Zeidi, bio je imam *Jahja al-Hadi al-ila Ḥak I.* (vladao od 893. do 911). Njegovi nasljednici uspjeli su, ali samo u vrlo kratkom razdoblju proširiti svoju vlast na veći dio istočne Arabije, od Hidžaza do južnog Jemena.

Nakon 17. st., dinastija Zeidi preselila je svoje sjedište u Sanu (175&nbsp;km, jugoistočno), time je Sada izgubila na nacionalnoj važnosti, te je postala samo administrativni centar sjevernog dijela zemlje.

U gradu su razvijeni tradicionalni zanati; proizvodnja i obrada kože i obrada proizvoda od kamena.
## Reference

### Vanjske veze
* Enciklopedija ''Britannica'', tekst o Sadi 

* Regional/Middle_East/Yemen
* 100+ Travel Photos of Yemen
Ribnica (rijeka u Crnoj Gori)

**Ribnica** je rijeka u Crnoj Gori. Izvire pod brdašcem Kakaricom. Ribnica je jedna od šest rijeka koje protiču kroz Podgoricu. U centru grada uliva u Moraču. Vrela Ribnička, dio današnje Podgorice je nazvan po ovoj rijeci.

Na ušću u Moraču se nalazi istoimeno utvrđenje.