open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Saborna crkva u Požarevcu

**Saborna crkva Svetih arhangela Mihaila i Gavrila u Požarevcu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Požarevcu, smešten uz sedište vladičanski dvor Braničevske eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Požarevcu je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Sabornu crkvu Svetih arhangela Mihaila i Gavrila podigao je knjaz Miloš Obrenović 1819. godine i za vreme njegovog boravka u Požarevcu. Crkvu je osveštao je 1823. mitropolit beogradski Agatangel. Prvobitno je izgrađena bez zvonika, isto kao neke značajne crkve tog vremena, u Kragujevcu ili Jagodini. Zvonik je kasnije dozidan.

Crkva je bila saborni hram Srpske pravoslavne crkve u kneževini. Pored toga što je podigao crkvu knjaz je, zajedno sa svojom porodicom i uglednim gostima, često posećivao i prisustvovao liturgijama koje su se u njoj održavale. Kasnije se sedište Srpske pravoslavne crkve preseljeno u Beograd, a crkva zadržava samo značaj za Požarevac i okolinu.

Ikone na ikonostasu naslikao je Nikola Marković 1870. godine. One imaju određenu istorijsku i umetničku vrednost.

U oltaru crkve nalazi se mermerni sveti presto koji je izrađen u Pešti, isklesan od crvenkastog mermera i uglačan do visokog sjaja.

Novi procvat crkva doživljava obnovom Braničevske eparhije 1921. godine sa sedištem u Požarevcu, kada ponovo postaje saborna. U skladu sa tim, u sklopu Saborne crkve, na samom ulazu u nju, između dva rata izgrađen se velelepni Eparhijski dvor.

## Značaj
Saborna crkva u Požarevcu je bogata prošlošću i svojom skoro jednostavnom arhitekturom, nesumnjivo spada u naše zanimljive i važne spomenike crkvene kulture.
Sabornu crkvu je opština Požarevac, na predlog Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Smedereva, proglasila i za nepokretan spomenik kulture.

## Izvori
* Saborna crkva na portalu turističke organizacije Požarevca 

## Vanjske veze
* Turistička organizacija Požarevca 
* Eparhija Braničevska - "Sabornost"
Republička radiodifuzna agencija

**Republička radiodifuzna agencija (RRA)** je nezavisna organizacija koja vrši javna ovlašćenja s ciljem obezbeđivanja uslova za efikasno sprovođenje i unapređenje radiodifuzne politike u Republici Srbiji.

## Osnivanje

Republička radiodifuzna agencija je osnovana *Zakonom o radiodifuziji*. Ona ima svojstvo pravnog lica i nalazi se u državnom vlasništvu. Agencija je samostalni pravni subjekt i funkcionalno je nezavisna organizacija od bilo kog državnog organa, kao i od svih organizacija i lica koja se bave delatnošću proizvodnje i emitovanja radio i televizijskih programa ili sa njima povezanim, sporednim ili izvedenim delatnostima.

## Nadležnosti

Agencija je nadležna da:
* donosi Strategiju razvoja radiodifuzije u Republici Srbiji, uz saglasnost Vlade Republike Srbije;
* vrši kontrolu i stara se o doslednoj primeni odredaba ovog zakona;
* izdaje dozvole za emitovanje programa i propisuje obrazac za te dozvole;
* propisuje tehničke, organizacione i programske uslove za proizvodnju i emitovanje programa, u skladu sa odredbama ovog zakona;
* propisuje pravila koja su obavezujuća za emitere, a kojima se obezbeđuje sprovođenje radiodifuzne politike u Republici Srbiji;
* vrši nadzor nad radom emitera u Republici Srbiji;
* odlučuje o predstavkama fizičkih i pravnih lica i o prigovorima emitera u vezi sa radom drugih emitera;
* daje mišljenje nadležnim državnim organima u vezi sa pristupanjem međunarodnim konvencijama koje se odnose na oblast radiodifuzije;
* preduzima odgovarajuće mere prema emiterima, u skladu sa ovim zakonom;
* obavlja i druge poslove, u skladu sa ovim zakonom.

Pored nabrojanih nadležnosti, Agencija obavlja i poslove koji se odnose na preduzimanje mera u oblasti radiodifuzije u cilju:
* zaštite maloletnika;
* primene propisa o autorskim i srodnim pravima;
* sprečavanja emitovanja programa koji sadrže informacije kojima se podstiče diskriminacija, mržnja ili nasilje protiv lica ili grupe lica zbog njihovog pripadanja ili nepripadanja određenoj rasi, veri, naciji, etničkoj grupi ili polu.

Nabrojane poslove Agencija obavlja kao poverene poslove.

## Organi

Organ upravljanja u Agenciji je Savet Republičke radiodifuzne agencije i predsednik Saveta sa ovlašćenjima direktora Agencije.

Savet Agencije ima devet članova koji se biraju iz reda uglednih stručnjaka iz oblasti koje su od značaja za obavljanje poslova iz nadležnosti Agencije (medijski stručnjaci, stručnjaci za oglašavanje, pravnici, ekonomisti, telekomunikacioni inženjeri i drugi).

Članove Saveta bira Narodna skupština Republike Srbije na predlog ovlašćenih predlagača.

Predsednik Saveta je vikarni episkop jegarski dr Porfirije Perić.

## Vanjske veze
* Službena stranica Republičke radiodifuzne agencije
Hrizostom Jević

**Hrizostom** (svetovno *Rajko Jević*; Vođenica kod Bosanskog Petrovca, 4. mart 1952) je mitropolit dabrobosanski. Ranije je bio episkop bihaćko-petrovački i zvorničko-tuzlanski.
## Biografija
Rođen je 4. marta 1952. godine u selu Vođenici, kod Bosanskog Petrovca. Kršteno ime mu je bilo Rajko. Bogosloviju je završio u manastiru Krki, gde se i zamonašio 20. septembra 1971. godine, uzevši ime Hrizostom. Nedelju dana kasnije rukopoložen je u čin jerođakona, a dve godine kasnije u čin jeromonaha. Radio je kao sekretar Episkopa dalmatinskog Stefana (Boce) i crkvenog suda.

Studirao je bogosloviju na Aristotelovom univerzitetu u Solunu od 1976. do 1980. godine, kada je i diplomirao na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu.

U periodu 1981—1991. godine radi kao profesor i vaspitač u bogosloviji Sveta Tri Jerarha u manastiru Krki. Godine 1991. izabran je za prvog episkopa novoosnovane Eparhije bihaćko-petrovačke.

Dana 13. septembra 1995. godine proteran je iz svoje rezidencije u mestu Ključu, a 10. oktobra iste godine odlazi sa teritorije svoje eparhije.

U svoju eparhiju se vraća 5. februara 1996. godine, nakon početka primene Dejtonskog mirovnog sporazuma. Privremeno je boravio u manastiru Klisini u Šipovu, sve do jesen 2002. godine, kada se vraća u sedište eparhije u Bosanski Petrovac.

U tron episkopa zvorničko-tuzlanskog ustoličen je 13. jula 2013. godine. 

Sabor Srpske pravoslavne crkve je doneo odluku 24. maja 2017. da zvorničko-tuzlanski episkop Hrizostom bude mitropolit dabrobosanski.  Ustoličen je u Sarajevu 3. septembra 2017.

Episkop Hrizostom govori grčki jezik, a služi se ruskim i francuskim.

## Priznanja
* Orden Republike Srpske (2012)

## Izvori

## Vanjske veze
* Episkop Hrizostom
Orden Republike Srpske

**Orden Republike Srpske** je ustanovljen 1993. godine sistemom odlikovanja Republike Srpske definisanim Ustavom Republike Srpske u kome se kaže: "*ordeni su javno državno priznanje Republike Srpske koje se dodjeljuje licima ili instituciji za izuzetne zasluge prema državi*."

**Orden Republike Srpske** je najviši državni orden. Ovaj orden može biti dodijeljen na ogrlici ili na lenti. Orden na ogrlici se dodjeljuje šefovima stranih država, najistaknutijim ličnostima za izvanredan rad i zasluge te ličnostima i institucijama za značajan doprinos u stvaranju Republike Srpske. Orden na lenti se dodjeljuje istaknutim pojedincima na naročite zasluge u razvoju međudržavne saradnje i za doprinos prema državi.

## Ovaj orden je dodijeljen (posljednjih godina)
Orden Republike Srpske na lenti je 1994. godine dodeljen:
* Radovanu Karadžiću, predsedniku Republike Srpske
* Ratku Mladiću, general-pukovniku, komandantu Glavnog štaba RS
* Nikoli Koljeviću, potpredsedniku RS
* Biljani Plavšić, potpredsednici RS
* Momčilu Krajišniku, predsedniku Narodne skupštine RS
* Vojislavu Maksimoviću, predsedniku kluba poslanika SDS u skupštini i rektoru univerziteta u Srpskom Sarajevu
* Vojislavu Šešelju, predsedniku Srpske Radikalne Stranke
* Književnik Vojislav Maksimović je odlikovan Ordenom Republike Srpske sa lentom 1994.

Orden Republike Srpske na ogrlici je 1994. godine dodijeljen:
* Slobodanu Miloševiću, tadašnjem predsedniku Republike Srbije
* Momiru Bulatoviću, predsedniku Republike Crne Gore
* Patrijarhu Pavlu, patrijarhu srpskom
* Patrijarha srpskog Irineja je Ordenom Republike Srpske na lenti 9. oktobra 2011. odlikovao predsednik Republike Srpske Milorad Dodik tokom osvećenja novoizgrađene crkve Pokrova Presvete Bogorodice u modričkom naselju Višnjik.
* Predsednika Republike Srbije Borisa Tadića je 9. januara 2012. odlikovao predsednik Republike Srpske Milorad Dodik prilikom proslave Dana Republike i dvadeset godina postojanja Republike Srpske.
* Vojislava Koštunicu je Ordenom Republike Srpske na lenti odlikovao predsednik Republike Srpske Milorad Dodik na Vidovdan 28. juna 2012. u Banjoj Luci. Koštunici je orden dodijeljen „za naročite zasluge u razvijanju i učvršćivanju saradnje, političkih i privrednih odnosa između Republike Srbije, Republike Srpske i drugih država, kao i za izuzetan doprinos na učvršćenju mira, rezultata i dostignuća od šireg značaja u afirmaciji i poslijeratnom razvoju Republike Srpske“.
* Arija Livnea je Ordenom Republike Srpske na lenti odlikovao predsednik Republike Srpske Milorad Dodik na Vidovdan 28. juna 2012. u Banjoj Luci. Livneu je orden dodijeljen „za naročite zasluge u razvijanju i učvršćivanju saradnje i političkih odnosa između Republike Srpske i Države Izrael, te za izuzetan doprinos u poslijeratnom razvoju Republike Srpske“.

## Povezano
* Odlikovanja Republike Srpske
* Republika Srpska

## Izvori

## Vanjske veze
* Glas Srpske: Orden vrijedi onoliko koliko vrijedi djelo, 28. 11. 2009.
Jefrem Milutinović

**Jefrem** (svetovno *Mile Milutinović*; Busnovi, 15. aprila 1944) je mitropolit banjalučki.

## Biografija
Mitropolit banjalučki Jefrem (Milutinović) rođen je u selu Busnovi kod Prijedora, 15. aprila 1944. godine. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u mjestu rođenja i u Sanskom Mostu. Zamonašio se u manastiru Liplje 9. jula 1967. godine i iste godine je upisan u bogosloviju u manastiru Krki koju je završio sa odličnim uspehom 1971. godine. U čin jerođakona rukopoložio ga je Episkop Banjalučki Andrej 14. januara 1968. godine u Sabornom hramu u Banjoj Luci, a na Duhove 14. juna 1970. godine u čin jeromonaha.

Po završetku bogoslovije upućen je na dalje školovanje u Moskovsku duhovnu akademiju, koju završava sa odličnim uspjehom 1975. godine, sa zvanjem kandidata bogoslovlja za rad Učenje Svetog Vasilija Velikog o monaštvu. Sveti arhijerejski sinod SPC, je te godine sinđela Jefrema postavio za suplenta Bogoslovije Sveta tri jerarha u manastiru Krki. Pored ove dužnosti, u bogosloviji je obavljao i dužnost glavnog vaspitača.

## Episkopstvo
Episkop Jefrem je zatekao mnogo povoljniju situaciju u Eparhiji nego njegovi prethodnici, episkopi Vasilije i Andrej. Već je bilo mnogo urađeno na obnovi Eparhije, a i političke prilike su bile znatno povoljnije i one su značajno iskorištene. Međutim, potom dolazi do rušenja zajedničke države i izbijanja građanskog rata, ponovo sa teškim posljedicama po srpski narod i Srpsku pravoslavnu crkvu. U isto vrijeme srpski narod doživljava i duhovni preporod, i Crkva sve više zauzima mjesto u narodnom životu.

Većinu vremena i truda u svojih dvadeset i šest godina arhijerejskog rada episkop Jefrem uložio na obnovu onoga što je uništeno u Drugom svjetskom ratu. Plan Pavelićeve NDH bio je da Banja Luka postane njen glavni grad i zato je velikom većinom pravoslavna, srpska i buntovna Bosanska Krajina bila na glavnom udaru hrvatskih ustaša i njemačkih nacista. Na teritoriji Banjalučke Eparhije nalazi se stratište i grobnica koncentracionog logora Jasenovac - Donja Gradina, kao i niz drugih stratišta - “Groblje mozgova” kod hrama Svetog Marka u Drakseniću te Drakulić su samo najpoznatija među njima.

Za vrijeme episkopa Jefrema, kanonizovan je Sveštenomučenik Platon Banjalučki (Jovanović).

## Hram Hrista Spasitelja
Episkop Jefrem je uložio ogroman trud u obnovu svoje eparhije. Među najznačajnijim je obnova katedralnog hrama u Banjoj Luci. Crkva, koju su srušili hrvatski fašisti 1941. godine, i čiju obnovu komunisti nisu dopuštali do 1991. godine, je sada izgrađena. Prva Sveta liturgija je služena u septembru 2004. godine.

## Priznanja
* Orden Republike Srpske (2012)

## Izvori

## Vanjske veze
* Jefrem Milutinović — biografija
* Jefrem Milutinović (orthodoxwiki)
Lukijan Pantelić

**Lukijan** (svetovno *Vojislav Pantelić*; Mol, FNRJ, 19. avgust 1950) je episkop budimski i administrator Eparhije temišvarske.

## Biografija

Vladika Lukijan je rođen 1950. godine u Molu. Najprije je studirao pravne nauke, a zatim diplomirao na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu.

Episkop šumadijski Sava (Vuković) zamonašio ga je 1979. u manastiru Divostinu i rukopoložio u čin jeromonaha (1981) u manastiru Svete Melanije u Zrenjaninu.

## Episkop

Za vikarnog episkopa moravičkog je rukopoložen 1. jula 1984. godine od strane patrijarha srpskog Germana, episkopa šumadijskog Save i niškog Irineja. Od 1985. je bio je na episkopskom prestolu Eparhije slavonske u Pakracu, odakle se zbog ratnih prilika sa dijelom pastve povukao 1991. u Srbiju.

Administraciju Eparhije temišvarske preuzeo je 1996. godine. Od tada je posjetio skoro sve crkve te eparhije i u mnogima je služio. Tokom 1999. godine izabran je novi episkop slavonski Sava, a episkop Lukijan je postao i zvanično episkop temišvarski. Posebnu pažnju poklonio je manastirima, trudeći se usrdno da se i u sadašnjim uslovima nedostatka monaštva obnavljaju manastirska zdanja i održavaju bogosluženja i u manastirskim crkvama.

Redovno prisustvuje svešteničkim ispovijestima i bratskim sastancima, nastojeći da uvijek bude upoznat sa svim pitanjima koja nastaju u parohijskoj službi.

Poslije smrti episkopa budimskog Danila, postavljen je 2002. godine za episkopa budimskog i nastavio da upravlja Temišvarskom eparhijom kao administrator.

## Povezano

* Eparhija budimska
* Eparhija temišvarska

## Vanjske veze
* Hirotonije episkopa u Sabornoj crkvi u Beogradu 
* Episkop budimski Lukijan
Joanikije Mićović

**Joanikije** (*Mićović*, Velimlje, Banjani, 20. april 1959) je mitropolit crnogorsko-primorski.

Gimnaziju je završio u Nikšiću. Diplomirao je na Bogoslovskom fakultetu SPC u Beogradu 1990. godine i apsolvirao filosofiju na Filosofskom fakultetu u Beogradu.

Zamonašio se u manastiru Ćelija Piperska 30. oktobra 1990. godine. Rukopoložen je u čin jerođakona 7. februara 1991. godine, a u čin jeromonaha 17. februara 1991. godine, kada je i postavljen za v. d. nastojatelja manastira Savina. Dana 1. septembra 1992. godine postavljen je za nastojatelja Cetinjskog manastira, nastavnika i glavnog vaspitača u novoobnovljenoj Cetinjskoj bogosloviji. Septembra 1995. godine unapređen je u čin protosinđela i postavljen za v. d. rektora Cetinjske bogoslovije.

Za vikarnog episkopa budimljanskog izabrao ga je Sveti arhijerejski sabor SPC na redovnom zasjedanju maja mjeseca 1999. godine. Hirotonisan je na Cetinju u čin episkopa od strane Patrijarha srpskog gospodina Pavla, uz sasluženje mitropolita Amfilohija i još 12 arhijereja, 3. juna 1999. godine.

Na predlog Njegovog visokopreosveštenstva mitropolita crnogorsko-primorskog gospodina Amfilohija, Sveti arhijerejski sabor na svom redovnom zasjedanju maja mjeseca 2000. godine, od dijela Mitropolije crnogorsko-primorske vaspostavio je bivšu Zahumsko-rašku eparhiju, izniklu iz svetosavske Budimljanske i potonje Budimljansko-polimske eparhije.

Član Svetog arhijerejskog sinoda SPC bio je u periodu od 2004. do 2006. godine.

## Vanjske veze

* Eparhija budimljansko-nikšićka
Budimljansko-polimska eparhija

**Budimljansko-polimska eparhija** je nekadašnja eparhija Srpske pravoslavne crkve.

## Vikarni episkop budimljanski

Sveti arhijerejski sabor je 8. decembra 1939. godine izabrao Joanikija Lipovca za vikarnog episkopa budimljanskog. On je ovu dužnost obavljao do svog ustoličenja za mitropolita crnogorskog 23. februara 1941. godine.

## Eparhija
Po izmijenjenom Ustavu Srpske pravoslavne crkve iz 1947, obnovljena je drevna Budimljansko-polimska eparhija sa sjedištem u Bijelom Polju, a za episkopa je postavljen Makarije Đorđević. U njen sastav ušli su nekadašnji dijelovi Pećke mitropolije kao i Pljevalja i Prijepolja sa manastirom Mileševa. Zbog komunističkog nasilja eparhija je ukinuta 1956, a Budimljansko-polimska eparhija je podijeljena između Crnogorsko-primorske i Dabrobosanske mitropolije. Pljevlja sa manastirom Svete Trojice, Aranđelovom, Dovoljom, Banjom Pribojskom, Prijepoljem i manastirom Mileševo pripali su Dabrobosanskoj mitropoliji, a andrijevičko, bjelopoljsko i beransko namjesništvo vraćeni su Crnogorsko-primorskoj mitropoliji.

## Povezano
* Eparhija budimljansko-nikšićka
* Episkop budimljanski

## Napomene
Milutin Knežević

**Milutin** (*Knežević*; selo Mijači kod Valjeva, 10. januar 1949 - 30. mart 2020) bio je episkop valjevski, a pre toga je bio episkop australijsko-novozelandski.

## Biografija
Rođen je 10. januara 1949. godine u selu Mijači u okolini Valjeva. Sa 13 godina otišao je u manastir Kaona, u kome je bio iskušenik do 26. oktobra 1963. godine. Tada ga je episkop šabačko-valjevski Jovan Velimirović, zamonašio u manastiru Petkovica. Već sutradan je rukopoložen u čin đakona, a posle deset dana u Osečini je rukopoložen u čin jeromonaha. Godine 1979. posetio je Hristov grob u Jerusalimu. Godine 1981. episkop Jovan Velimirović unapredio ga je u čin sinđela, a 1987. godine u čin protosinđela. Episkop šabačko-valjevski Lavrentije Trifunović ga je 1994. godine unapredio u čin igumana, a 17. oktobra 1998. u čin arhimandrita. Postavljen je za arhijerejskog namesnika posavotamnavskog 17. maja 1999. godine.

Umro je 30. marta 2020. godine od posledice virusa korona.

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SPC
* Ustoličenje za episkopa 
* Članak o Milutinu Kneževiću
* Milutin Knežević - biografija 
* Intervju episkopa Milutina listu „Pravoslavlje“ (SPC, 27. decembar 2011)
Saborna crkva u Sentandreji

**Saborna crkva uspenija presvete Bogorodice u Sentandreji** (poznata i kao '''Uspenjska''', '''Bogorodičina crkva''' ili '''Beogradska katedrala''') je glavni i najveći pravoslavni hram u Sentandreji, smešten uz sedište, eparhijski dvor Budimske eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Sentandreji je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Srpske pravoslavne bogomolje u Sentandreji javljaju se sa dolaskom Srba na ove prostore, seobom 1690. godine. Tada je podignuta prva pravoslavna crkva na ovom mestu, koja je već posle par decenija bila trošna.

Kada je za budimskog episkopa hirotonisan je u Sentandreji Dionisije Novaković, ranije slušalac Duhovne akademije u Kijevu, koju je završio sa najboljim uspehom, a potom profesor Latino-slavjanske škole u Novom Sadu, ova okolnost dala je novi podstrek razvoju srpske zajednice u gradu. Novi episkop bio je najbolji poznavalac kijevske barokne crkvene umetnosti kod Srba, pa je u Sentandreji pokazao koliko mu je stalo do daljeg uspona varoši, posebno gradnje novih crkava, mada "kijevske" stilske uzore nije prenosio. U toku njegovog vladičanstva, od 1749. do 1767., sazidane su još četiri sentandrejske crkve. Pored Saborne crkve tada su sazidane i Blagoveštenska (1752.), Ćiprovačka (1753.), Požarevačka (1759.), kao i nekoliko crkava u drugim mestima Budimske eparhije. Danas se samo izdaleka može naslutiti kako je to bio obiman posao i koliko je vladika Dionisije Novaković zaslužan za baroknu izgradnju ovog grada.

Saborna crkva u Sentandreji građena je u razdoblju 1756—1763. u baroknom stilu. Zapadni deo crkve završen je 1770. godine, a 1777. godine, za vreme stolovanja episkopa Sofronija Kirilovića, dozidan je zvonik. 1781. godine urađen je i ikonostas u stilu rokokoa, delo ruku Vasilija Ostojića.

Vrednost ikonostasa crkve (1777-81.) je nemerljiva. Štedrim zalaganjem ekonomski moćnih Sentandrejaca i umetničkim darom novosađana Vasilija Ostojića stvorena je u ovom tada najvećem srpskom središtu u Ugarskoj umetnička celina kakvih je malo u srpskoj kulturi 18. veka. Posebnu vrednost predstavlю i izvanredna „piltaorska" konstrukcija samog ikonostasa, izvedena u kolosalnim razmerama. Nigde u srpskoj umetnosti 18. veka ne susrećemo onakve džinovske barokne stubove kao u sentandrejskoj Uspenjskoj crkvi. Jedinstven js i ogromni drvorezbarski baldahin nad Časnom trpezom, u čijem svodu je smešten ciklus Hristovih muka.

## Zbirka slika

Datoteka:Görögkeleti püspöki székesegyház (Belgrád-templom) (7388. számú műemlék) 2.jpg|Prikaz Sabornoj crkvi
Datoteka:SzentendreBeograda.jpg|Toranj Saborne crkve
Datoteka:SzentendreBelgradeChurch.jpg|Saborna crkva - pogled sa juga
Datoteka:Görögkeleti püspöki székesegyház (Belgrád-templom) (7388. számú műemlék) 3.jpg|Saborna crkva i južne vratnice


## Reference
* SABORNA ILI BEOGRADSKA CRKVA
Saborna crkva u Pakracu

**Saborna crkva Svete Trojice u Pakracu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Pakracu, smešten uz sedište, vladičanski dvor Slavonske eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Pakracu je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Saborna crkva u Pakracu, posvećena Svetoj Trojici, izgrađena je u razdoblju 1745-68. Crkva se isprva bila izgrađena u baroknom duhu. 1893/96. godine zdanje je obnovljeno od strane čuvenog nemačkog arhitekte Hermana Bolea, koji je dodao crkvi neovizantijske elemente.

Monumentalni ikonostas u unutrašnjosti djelo je zagrebačkih stolara, a ikone su oslikali srpski slikari Stevanu Todoroviću i Živku Jugoviću. Ikonostas je nestao u poslednjem ratu, kao i veći dio ostale unutrašnje opreme.

Crkvu su 1991. zapalile hrvatskih snaga. Veći deo crkvenog inventara je nestao. U periodu 2003-05. je delimično obnovljena. Crkvi do danas nije vraćen stari sjaj.

## Izvor
* Eparhija slavonska - parohija i crkve 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije slavonske
Saborna crkva u Vršcu

**Saborna crkva Svetog Nikole u Vršcu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Vršcu, smešten uz sedište vladičanski dvor Banatske eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Vršcu je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Saborna crkva u Vršcu građena je u razdoblju 1728-1785., u vreme vladike Nikole Dimitrijevića. Ikonostas je slikao Pavel Đurković, a Aksentije Marković je obavio drvorezbarske radove. Zidne slike i svod slikali su Simeon Jakšić i Mihajlo Popović. Nikola Nešković tvorac je celivajućih ikona.

Jedan od najcenjenijih slikara sa ovih prostora Paja Jovanović poklonio je hramu dve izuzetno vredne, u umetničkom i estetskom pogledu, slike, "Sveti Nikola spasava osuđenike" i "Sveta Angelina".

## Kripte
U kriptama crkve sahranjene su sledeće vladike: 
* Josif Jovanović Šakabenta (1805.),
* Petar Jovanović Vidak (1818.),
* Emilijan Kengelac (1885.),
* Nektarije Dimitrijević (1895.),
* Georgije Letić (1933.),
* Vikentije Vujić (1939.) i
* Visarion Kostić (1979).

## Izvori
* Portal turizma Srbije

## Vanjske veze
* Grad Vršac - istorija 
* Turistička organizacija opštine Vršac
Saborna crkva u Šibeniku

**Saborna crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Šibeniku** je glavni i najveći pravoslavni hram u Šibeniku, smešten uz sedište, vladičanski dvor Eparhije dalmatinske Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Šibeniku je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
U Šibeniku pored kolonije pravoslavnih Grka, od ranog srednjeg veka žive i pravoslavni Srbi, najviše u predgrađu zvanom Varoš. Po odluci Mletačkog senata, unutar zidova grada Šibenika, pravoslavni Grci i Srbi 1569. godine podižu crkvu Svetog Julijana. Budući brojniji od Grka, 1600. godine pravoslavni Srbi u Šibeniku u svom naselju Varoš podižu još jednu crkvu za bogoslužbene potrebe – hram posvećen Časnom Krstu. U ovom hramu je služeno sve do kraja 18. veka, kada je u neposrednoj blizini podignuta veća crkva Vaznesenja Gospodnjeg, 1778. godine, sa ikonostasom od grčkih ikona. Ova crkva je i danas bogoslužbeno aktivna i naziva se Sveti Spas.

U vreme francuske vladavine Dalmacijom 1810. godine, pravoslavni Srbi kupuju i osnivaju još jednu crkvu u Šibeniku, a to je današnja **Saborna crkva Uspenja Presvete Bogorodice**. Ikonostas Saborne crkve urađen je 1827. godine od strane slikarske porodice Lazović (Simeona i Aleksija).

Saborna crkva ima veoma bogatu riznicu, koju čine preko stotinu ikona rađenih u vizantijskom stilu (od 15. do 19. veka), kao i bogatu riznicu bogoslužbenih predmeta i rukopisa.

## Izvor
* Eparhija dalmatinska - Namesništvo šibensko

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije dalmatinske
Saborna crkva u Mostaru

**Saborna crkva u Mostaru** bila je saborni hram eparhije zahumsko-hercegovačke Srpske pravoslavne crkve u periodu od 1873. do 1992. Bila je najveća crkva na Balkanu do kraja 19. stoljeća.

## Historija

Sagrađena je 1873. i predstavljala je jedan od simbola grada Mostara. Nalazi se na lokaciji Brankovac. Posvećena je Svetoj trojici i bila je jedan od najviših pravoslavnih hramova na Balkanu. Hram je potpuno srušen tijekom rata u Bosni i Hercegovini 1992. godine. Hram je 15. juna 1992. granatiran pa zapaljen, a nedugo potom i miniran.

Saborni hram Svete trojice građen je u periodu od 1863. do 1873. Novac za gradnju dao je srpski živalj Mostara i okoline. Veliki prilog poslao je sultan Abdul Aziz, a deo novca darovan je iz Carske Rusije. Graditelji crkve bili su hercegovac Spasoje Vulić i neimar Andrej Damjanov.

Hram je bazilikalne osnove, s malim i malobrojnim otvorima, nadogradnja je vizantijskog stila sa šest nejednakih kupola na visokim ostakljenim tamburima, koji su osvijetljavali unutrašnjost. Zvonik koji je građen u baroknom stilu, atike sa gotičkim i orijentalnim šiljcima i bogata plastika oko otvora, bile su stilske karakteristike Crkve Svete trojice u Mostaru.

Spoljne mere crkve u osnovi su 26 m x 45 m, visina centralne kupole je 30 m, a visina zvonika s krstom je 45 m. U unutrašnjosti crkve dominirali su elementi u bogatom pozlaćenom duborezu, impozantni oltar sa 44 ikone, klasicistička ulja na platnu, kružno stepenište s propovednicom i svečana prestola za vladiku i sveštenike. Krajem 20. stoljeća, centranu kupolu i južni zid oslikali su grčki freskoslikari. Velika trodelna kamena kapija, delo arhitekte Momira Korunovića, izvedena je početkom 20. stoljeća u stilu nacionalno-romantičarskog ekspresionizma.

Slava Saborne crkve u Mostaru jest praznik Pedesetnica (Silazak Svetog duha na apostole).

## Obnova hrama
Obnova Crkve Svete trojice započeta je 2010. U crkvi je 1888. sahranjen mitropolit Leontije Radulović, čije su mošti pronađene 2010. pri obnovi crkve.

## Reference
Saborna crkva u Dalju

**Saborna crkva Svetog Dimitrija u Dalju** je glavni pravoslavni hram u istočnohrvatskoj varošici Dalju, smešten uz sedište vladičanski dvor, nekadašnje letnje boravište Srpskih patrijaraha iz Sremskih Karlovaca. Saborna crkva u Dalju je središnja crkva Eparhije osečkopoljske i baranjske i predstavlja najveći pravoslavi hram u ovom delu Republike Hrvatske.

Saborni hram Svetog Dimitrija nalazi se na središnjem daljskom trgu, nedaleko od Dunava.

U hramu je sahranjen mitropolit karlovački Vikentije Jovanović (1774-1780), episkop gornjokarlovački Lukijan Nikolajević (1865-1872), Teodor i Georgije Milanković iz porodice naučnika Milutina Milankovića.

## Istorijat
Prvobitna crkva od drveta sagrađena je 1715. godine, a osvećena 26. oktobra 1716. godine od strane mitropolita karlovačkog Vikentija Popovića-Hadžilovića. Nova crkva od tvrdog materijala pominje se 1756. godine.

Sadašnja crkva izgrađena je 1799. godine, a obnovljena je 1837. godine. Osveštena je od strane mitropolita Stefana Stankovića, 8. septembra 1840. godine.

Ikonostas crkve izgrađen je 1824. godine a rad je Pavla Đurkovića i Grigorija Jezdimirovića. Crkva je obnavljana 1900/01. godine, kao i 1930/31. godine.

Crkvi su tokom Prvog svetskog rata rekvirirana zvona, dok u Drugom svetskom ratu crkva trpi velika razaranja. Crkva je zatvorena 12. jula 1941. godine od strane državnih tela Nezavisne Države Hrvatske. Sa crkve su otuđena četiri zvona, ikonostas je srušen i delimično uništen, riznica opljačkana. Sa crkve je otuđen crep, zvonik je miniran, a delovi zidova srušeni.

Nakon Drugog svetskog rata pristupa se obnovi hrama. Osvećenje obnovljenog hrama izvršeno je 8. novembra 1949. godine. Crkva je obnavljana u više navrata i u kasnijem razdoblju i svečano osveštana 14. maja 1989. godine od strane patrijarha srpskog Germana. Hram je obnavljan i tokom 2004/06. godine. O "Svetom Dimitriju" 2006. godine osveštena su i postavljena nova crkvena zvona. Obnova sabornog hrama traje i danas.

## Izvori
* http://www.gk-srbije-vukovar.hr/spomenici.html

## Vanjske veze
* http://www.eparhija-osjeckopoljskabaranjska.hr
Saborna crkva u Karlovcu

**Saborna crkva Svetog oca Nikolaja (Svetog Nikole) u Karlovcu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Karlovcu, smešten uz sedište, vladičanski dvor Gornjokarlovačke eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Karlovcu je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Prvi Srbi na području Karlovca spominju se 1585. godine. Uvođenjem Vojne Krajine 1746. godine u Karlovac se naseljava više srpskih porodica.

Vjerski život pravoslavnih stanovnika Karlovca oživljava dolaskom Danila Jakšića za episkopa gornjokarlovačkog, koji je u Karlovac slao po jednog kaluđera iz manastira Gomirje da obiđe pravoslavne Srbe, koji 1752. godine blagoslovom episkopa u jednoj kući uređuju sebi kapelu.

Proglašenje Karlovca slobodnim kraljevskim gradom imućni trgovci odlučiše iskoristiti da sebi naprave pravoslavni hram. Nastojanjem episkopa Jovana Jovanovića 1785. godine dobijaju dozvolu za gradnju crkve. Crkvu je po svojim nacrtima gradio poznati karlovački graditelj Josip Štiler. Crkvu posvećenu Svetom ocu Nikolaju osvetio je 9. marta 1803. godine episkop Petar Jovanović.

Ikone je izradio poznati slikar Arsa Todorović. Po svojoj graditeljskoj vrijednosti (kasnobarokni stil) i unutrašnjoj opremljenosti bila je u to vrijeme jedna od najljepših pravoslavnih crkava. U njoj su služila dva sveštenika, od kojih je jedan bio i tamošnji učitelj.

Tokom Drugog svetskog rata saborni hram Svetog oca Nikolaja bio je teško oštećen, ali ne srušen. Iz hrama su bili odneseni svi bogoslužni predmeti, a građevina je bila pretvorena u skladište opljačkane srpske imovine. Nakon rata hram je, koliko je to bio moguće, obnovljen i osposobljen za bogosluženje.

Međutim, noći 28/29 decembra. 1991. godine hram je miniran i teško oštećen. Ponovno je oštećen i opljačkan, a 19. juna 1993. godine od posljedica uzastopnog miniranja urušili su se zvonik i krov, te dio zidova. Terorističkim aktom 25. decembra 1993. godine stručno je u središtu grada miniran i veći dio zgrade gornjokarlovačke eparhije i crkvene opštine karlovačke. Gotovo dve decenije ove ruševine bile su ruglo u samom središtu grada, ali pokazatelj (ne)poštovanja čelnika Karlovca prema pravoslavnim svetinjama.

Upornošću episkopa dalmatinskog Fotija, koji je administrirao upražnjenom gornjokarlovačkom eparhijom 2001. godine pokrenuta je inicijativa za obnovom hrama Svetog oca Nikolaja, a nastavlja se i dolaskom episkopa Gerasima za novog episkopa gornjokarlovačkog.

Uprkos brojnim nedaćama crkva je obnovljena i, koliko je to bilo moguće, vraćena u svoj prvobitni izgled 2007. godine zahvaljujući ponajviše upornom karlovačkom parohu protojereju-stavroforu Dušku Spasojeviću. Njegovim premještajem u Zagreb brigu oko potpunog dovršenja hrama preuzeo je novi karlovački paroh, jerej Slaviša Simaković.

## Izvor
* "Identitet" - Saborni hram Svetog oca Nikolaja u Karlovcu

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije gornjokarlovačke
Saborna crkva u Vranju

**Saborna crkva Svete Trojice u Vranju** je glavni i najveći pravoslavni hram u Vranju i središnja crkva Vranjske eparhije Srpske pravoslavne crkve.

## Istorijat
Današnji Saborni hram Svete Trojice nalazi se na mestu starije crkve.

Krajem 18. i početkom 19. veka nastupio je privredni uspon Vranja koji je pratio buđenje i građanske i srpske nacionalne svesti, ali i obnove verskog života, posle ukidanja Pećke patrijaršije.

Velika Saborna crkva je građena uz pomoć vranjskog paše Huseina - "velikog prijatelja Srba", što je veoma smetalo domaćim Turcima. Turci i Arnauti iz okoline su čak na Spasovdan 1843. godine opljačkali hrišćane i oskrnavili crkve po varoši.

Pod uticajem međunarodne javnosti i diplomatskih predstavnika, ali i po zahtevu Vranjanaca, Porta je pohvatala i kaznila pobunjenike. Carska komisija procenila je štetu za porušenu Sabornu crkvu. Kako šteta nije isplaćena to su Vranjanci pregli i sopstvenim sredstvima i rabotom podigli novu crkvu, po svemu sudeći, na temeljima prethodne. Crkva je građena 1858-1860. Graditelj crkve bio je Kosta Damjanov, a poticao je iz poznate mijačke porodice u debarskom kraju, dok je njegov brat izradio oltarsku pregradu.

## Ikonostas i ikone
Slikarski deo posla na ikonostasu Crkvena opština je poverila Dimitru Krsteviču - Diču, zografu, tada najpoznatijem i najdarovitijem ikonopiscu u vardarskoj Makedoniji. U periodu od 1844. godine do 1866. on je naslikao veći broj ikonostasnih celina i pojedinačnih ikona. Tako je postao najplodniji majstor poznovizantijskog ikonopisa prožetog, tek uplivima italokritskog manira sa dekorativno prihvaćenim "baroknim" ukrasima, ali i sa izrazitim smislom za, uslovno rečeno, realističko modelovanje inkarnata svetiteljskih likova.

Na ikonostasu Saborne crkve u Vranju naslikao je prestone i praznične ikone, likove apostola i celivajuće ikone, dok su slike u soklu, carske dveri i Krst Hristovog raspeća slikali drugi ikonopisci, znatno slabijih slikarskih mogućnosti.

## Izvori
* Članaka SANU o Sabornoj crkvi

## Vanjske veze
* Eparhija vranjska 
* Turistička organizacija Požarevca 
* Eparhija Braničevska - "Sabornost"
Maksim Vasiljević

**Maksim** (*Milan Vasiljević*; Foča, SFRJ, 27. jun 1968) je episkop zapadnoamerički.

## Biografija

Episkop Maksim rođen je 27. juna 1968. godine u Foči. Sin je sveštenika. Zamonašio se 18. avgusta 1996. godine u manastiru Tvrdoš kod Trebinja, a potom je tri godine bio privremeni klirik Grčke pravoslavne crkve.

Završio je Bogosloviju i Bogoslovski fakultet u Beogradu. Kao stipendista države Grčke (od 1995. do 1997) i Fondacije *„Aleksandar Onazis“* (1998) stekao je stepen magistra teologije na Univerzitetu u Atini, gdje je odbranio i doktorsku disertaciju. Završio je potom školu vizanzijskog slikarstva i učio vizantijsku muziku u Atini. Jednogodišnje postdoktorske studije radio je na Sorboni u Parizu (2003/2004). Istovremeno se na francuskoj Akademiji lijepih umjetnosti u Parizu, kao profesor na stažu, bavio teorijom i praksom slikarstva.

## Episkop

Za vikarnog episkopa humskog je izabran u maju 2004. godine od strane Svetog arhijerejskog sabora. Bio je vikarni episkop mitropolita dabrobosanskog Nikolaja. Hirotonisao ga je patrijarh srpski Pavle u Sabornoj crkvi u Sarajevu dana 18. jula 2004. godine. Prisutni su bili i mitropoliti dabrobosanski Nikolaj i veleški i povardarski Jovan, episkopi bački Irinej, zapadnoevropski Luka, vranjski Pahomije, mileševski Filaret, dalmatinski Fotije, zahumsko-hercegovački Grigorije, budimljansko-nikšićki Joanikije, jegarski Porfirije, lipljanski Teodosije, dioklijski Jovan i umirovljeni zahumsko-hercegovački Atanasije.

Godine 2006, na proljećnom zasjedanju Sabora izabran je za episkopa zapadnoameričkog i ustoličen jula iste godine.

Govori grčki, ruski, engleski i francuski jezik. Objavio je više studija, članaka i prevoda.

## Povezano

* Eparhija zapadnoamerička

## Vanjske veze

* Episkop zapadnoamerički Maksim
Ivano Balić

**Ivano Balić** (Split, 1. travnja 1979.), hrvatski rukometaš, olimpijski pobjednik i svjetski prvak. Godine 2010. je proglašen najboljim rukometašem svih vremena po izboru IHF-a.

Proglašen je najboljim igračem svijeta 2003. i 2006. godine, najboljim hrvatskim športašem 2007., te najboljim rukometašem Hrvatske (2004., 2006., 2007. i 2008.). godine. Dvostruki je dobitnik Državne nagrade za šport "Franjo Bučar" 2004. godine, kao pojedinac i kao član hrvatske rukometne reprezentacije. Godine 2008. na Olimpijskim igrama u Pekingu dobio je čast da nosi zastavu Hrvatske.

## Klupska karijera
Prije rukometa dugo godina trenirao je košarku u tadašnjem klubu Jugoplastika i POP 84, današnjem KK Split, što je očito utjecalo na njegova neobična rješenja i maštovitost u igri. Rukomet je počeo igrati u RK "Split". Nakon trogodišnje afirmacije (2001.-2004.) u RK Metkoviću, Balić 2004. na četiri godine prelazi u Portland San Antonio. Godine 2008. potpisuje za RK Croatia Osiguranje Zagreb.

Osvojio je Hrvatski kup 2002. godine sa RK Metković Jambo i 2009. godine sa RK Zagrebom te hrvatsko prvenstvo 2009. godine također sa RK Zagrebom.Sa RK Croatia Osiguranje Zagreb je iz godine u godinu počeo osvajati prvenstvo Hrvatske i kup Hrvatske.

Svoju posljednju utakmicu Balić je odigrao 5. lipnja 2015. u Bundesligi. Njegov Wetzlar pobijedio je Göppingen 29:24, čemu je pridonio učinkom od jednog pogotka i pet asistencija.

## Reprezentativna karijera
Osvojio je zlato na Mediteranskim igrama 2001. u Tunisu.
Prvak svijeta 2003. godine u Portugalu. Osvajač je zlatne medalje na Olimpijskim igrama 2004. godine u Ateni. Drugi je sa svjetskog prvenstva u Tunisu 2005. i europskih prvenstava u Norveškoj 2008. i Austriji 2010., te dvostruki četvrti na Europskim prvenstvima (Slovenija 2004., Švicarska 2006.). Redovito je na velikim natjecanjima izabiran za najboljeg igrača turnira (MVP), te je samim tim redovito i u najboljoj momčadi (SP 2003.; EP 2004.; OI 2004.; SP 2005.; EP 2006.; SP 2007.; EP 2008.).

Kao prilog mišljenju da se radi o trenutno najboljem rukometašu svijeta govori i činjenica da je proglašen najboljim igračem (53 gola + 44 asistencije) Svjetskog prvenstva 2007. u Njemačkoj unatoč činjenici da je Hrvatska osvojila tek 5. mjesto, a prozvan je i *"rukometnim [[Michael Jordan|Jordanom]]"*, *"rukometnim [[Wolfgang Amadeus Mozart|Mozartom]]"* i *"rukometnim [[Ronaldinho]]m"*.

Posebnu čast dobio je postavljanjem za nositelja hrvatske zastave na svečanom mimohodu otvorenja Olimpijskih igara 2008. u Pekingu, te je na taj način i neizravno proglašen jednim od najboljih hrvatskih športaša svih vremena.
Prema anketi službene stranice Internacionalne Rukometne Federacije odnio je naslov najboljeg rukometaša svih vremena ispred Nikole Karabatića i Talanta Dujšebajeva.

## Izvori
Luka Kovačević

**Luka** (*Kovačević*; Piskavica kod Banje Luke, 30. oktobar 1950-2021) je episkop zapadnoevropski.

Episkop Luka je rođen 1950. godine u Piskavici kod Banje Luke. Bogosloviju Sveta Tri Jerarha je završio u manastiru Krki (1971), a studije teologije na Institutu Svetog Sergeja u Parizu (1982).

Monaški postrig primio je 1976. godine kada je i rukopoložen u čin jeromonaha od strane episkopa australijsko-novozelandskog gospodina Nikolaja. Od 1982. do 1992, bio je sabrat manastira Svetog Save u Ilajnu, Australija. Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve na majskom zasjedanju 1992. godine je izabrao Luku za episkopa australijsko-novozelandskog. Od 1997, bio je postavljen za administratora zapadnoevropskog, da bi ga Sveti arhijerejski sabor na majskom zasjedanju 1997. godine izabrao za episkopa zapadnoevropskog na kojem se položaju i danas nalazi.

## Povezano
* Eparhija zapadnoevropska
Mitrofan Kodić

**Mitrofan** (svetovno ime *Radovan Kodić*; selo Ljuša, Šipovo, 1951) je episkop istočnoamerički.

## Biografija
Episkop dr Mitrofan (Kodić) je rođen 1951. godine u selu Ljuša, Šipovo, NR BiH. Osnovnu školu završio je 1966. godine, a bogosloviju u manastiru Krka (1971). Zamonašen je uoči Vavedenja 1970, a na Vavedenje rukopoložen je u čin jerođakona od blaženopočivšeg episkopa Stefana (Boce). Godine 1975. je završio bogoslovski fakultet u Bukureštu. Godine 1974. rukopoložen je u čin jeromonaha. Po završetku studijama, početkom 1977, postavljen je za suplenta Bogoslovije Sv. Tri Jerarha u manastiru Krki. Položio je profesorski ispit 1979. godine. Postavljen je za v. d. Rektora bogoslovije (1980) i za rektora (1987). Izabran je za vikarnog episkopa topličkog (1987) i postavljen za pomoćnika administratoru Eparhije srednjezapadnoameričke episkopu dr Savi. Za administratora Eparhije srednjezapadnoameričke izabran je 1988. godine, na kojoj dužnosti ostaje do 1991. kada je izabran i postavljen za episkopa Eparhije istočnoameričke, na kojoj se dužnosti i danas nalazi.

Episkop Mitrofan je redovni profesor Svetog pisma Novog zavjeta na Bogoslovskom fakultetu Sv. Save u Libertivilu.

## Radovi
Episkop Mitrofan je 1997. godine na Bogoslovskom fakultetu SPC u Beogradu odbranio doktorsku disertaciju na temu: *„Tajna Hristova po Poslanicama Efescima, Filipljanima i Kološanima Svetoga Apostola Pavla.“*

Pored napred pomenute doktorske disertacije Episkop Mitrofan objavio je mnoge bogoslovske tekstove. Sa rumunskog jezika je preveo od prof. dr Dimitrija Staniloja *Duhovnost i Zajednica u Pravoslavnoj Liturgiji*, u tri toma *Pravoslavna Dogmatika*, *Besmrtni Lik Božiji*, *Pravoslavno Moralno Bogoslovlje*. Takođe, sa rumunskog je preveo *Rumunski Paterik I i II" i *Rečnik Pravoslavne Teologije* od Jeromonaha Joanikija Balan. A njegova knjiga *Učenje Apostola Pavla o Crkvi*, objavljena 1991. godine u Čikago, prevedena je na engleski jezik.

Iz štampe je izašao i njegov rad *Uvod u Sveto pismo Novog zaveta,* a u pripremi za štampu je prevod knjige prof. dr Dimitrija Staniloja: *Jevanđeljski Lik Isusa Hrista''.

## Povezano
* Eparhija istočnoamerička

## Vanjske veze
* Eparhija istočnoamerička: Episkop
Talant Dujšebajev

**Talant Mušanbetovič Dujšebajev** (ruski: **Талант Мушанбетович Дуйшебаев**; Biškek, 2. lipnja 1968.) je rusko-španjolski umirovljeni rukometaš i reprezentativac te rukometni trener. Tijekom karijere, uglavnom je igrao kao srednji vanjski.

Dujšebajev je rođen u današnjem Kirgistanu tako da je počat svoje karijere proveo igrajući za sovjetski CSKA, kao i za sovjetsku reprezentaciju. Kada se savez raspao, nastupio je na Olimpijadi 1992. u sklopu ZND-a, koji je nastupao kao Ujedinjeni tim, te osvojio zlatnu medalju. Sljedeće godine, s Rusijom, osvaja i svjetsko zlato u Švedskoj.

Od 1992. igrao je za španjolski klub Teka Cantabria te je uskoro dobio i španjolčsko državljanstvo. Za španjolsku reprezentaciju nastupao je skoro 10 godina te je osvojio dva europska srebra i jednu broncu te dvije olimpijske bronce. Dujšebajev je bio jedan od nosioca španjolske momčadi, ali ipak se nije okrunio nijednim zlatom na međunarodnim natjecanjima. Ironično, kada je Španjolska 2005. postala svjetski prvak, Dujšebajev nije bio član momčadi.

Godine 1994. i 1996. proglašen ja za Igrača godine IHF-a (prvi put kao ruski, drugi kao španjolski državljanin) te je tako postao prvi rukometaš u povijesti koji je dva puta proglašen za igrača godine. Isto tako, izabran je za drugog najboljeg igrača XX. stoljeća, iza Šveđanina Magnusa Wislandera.

Umirovio se 2007., s tim da je od 2005. bio trener-igrač kluba BM Ciudad Real. Kada je 2011. klub promijenio ime i lokaciju te postao BM Atlético de Madrid, Dujšebajev je ostao trener sve do 2013. godine, kada je cijeli klub, zbog financijskih problema, ugašen. Godine 2014., preuzeo je Vive Targi Kielce i mađarsku reprezentaciju. Otkaz u reprezentaciji dobio je nakon Europskog prvenstva 2016. godine, a ubrzo nakon toga preuzima Poljsku, koji je vodio na Olimpijadi 2016. godine. Izborničko mjesto napustio je 2017. godine.
Georgije Đokić

**Georgije** (*Đokić*; Gornje Crnjelovo kod Bijeljine, 6. maj 1949) je episkop Srpske pravoslavne crkve.

## Život
Vladika Georgije (Đokić) rođen je na Đurđevdan, 6. maja u selu Gornje Crnjelovo kod Bijeljine od oca hadži-Krsta i majke Krunije, koji su svoju decu podarili crkvi. Vladičin brat Konstantin je vladika srednjoevropski, brat Ljubomir sveštenik u Vršanima kod Bijeljine, a sestra Nadežda monahinja u manastiru Tavni.

Episkop Georgije izabran je za episkopa kanadskog 16. maja 1984. godine, a ustoličen na dan Pokrova Presvete Bogorodice 14. oktobra iste godine u Eparhiji kanadskoj, koja se prostire od Atlantskog do Tihog okeana. Pod njegovim rukovodstvom osvećeno je 11 novih crkava i kapela i prvi srpski manastir Svetog Preobraženja Gospodnjeg u Miltonu, koji je kruna graditeljskog rada vladike Georgija. Vladika je i osnivač Saveznog Kola srpskih sestara, doveo je u Kanadu 15 novih sveštenika, pokrenuo eparhijski list „Istočnik“ i izdavačku delatnost eparhije, osnovao biblioteku „Svetog Preobraženja Gospodnjeg“. Neumorno radi na prevladavanju raskola i njegovih posledica u SPC i vodi brojne akcije za pomoć Srbima u otadžbini.

Posle brojnih pritužbi od strane sveštenstva i vernika, Sveti Arhijerejski Sinod SPC, razrešio je episkopa Georgija 28. aprila 2015 sa trona Kanadskog episkopa. Optužbe su se ticale njegovog moralnog života i finansijskih zloupotreba sa svećama.

Na redovnom zasedanju Svetog arhijerejskog sabora 20. maja 2015 . godine episkop Georgije (Đokić),trajno je razresen upravljanja kanadske eparhije. U sporu sa eparhijom kanadskom zbog kuće u kojoj stanuje kupljene od eparhijskog novca neriješenog imovinsko pravnog odnosa. Čest gost Bijeljini i penzionisanom Vasiliju Kacavendi.

## Reference

## Vanjske veze
* Predstavljen Kovčežić uspomena Vladike kanadskog Georgija (SPC, 8. septembar 2011) 
* „Glas sa Cera“-Intervju
Episkop dioklijski

**Episkop dioklijski** je titula koju nosi vikarni arhijerej u Pravoslavnoj srpskoj crkvi. Ovo je počasna titula pomoćnom episkopu arhiepiskopa cetinjskog i mitropolita crnogorsko-primorskog.

Vladika Jovan je nosio titulu episkopa dioklijskog od 2004. do 26. maja 2011. godine.

Dana 26. maja 2011, odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve na redovnom majskom zasjedanju, episkop Jovan imenovan je za episkopa niškog, kojom je privremeno upravljao patrijarh srpski Irinej.

## Povezano

* Mitropolija crnogorsko-primorska
Sava Jurić

**Sava** (svetovno *Sava Jurić*; Čikago, 27. februar 1942) je episkop Srpske pravoslavne crkve.

## Život
Episkop Sava (svetovno *Sava Jurić*) rođen je 27. februara 1942. godine u Čikagu, SAD.

Monaški postrig je primio 15. februara 1964. godine, a dan kasnije đakonski čin. U čin prezvitera je rukopoložen 23. februara 1964. godine. Trideset godina poslije izabran je za episkopa Australijsko-novozelandskog Mitropolije Novogračaničke i rukopoložen 17. juna 1994. godine.

Na tronu Episkopa slavonskog, kao 21. episkop ove mučeničke Eparhije, vladika Sava je od 14. maja 1999. godine. Na lični zahtjev Sveti Arhijerejski Sabor Srpske Pravoslavne Crkve penzionisao ga je 1. novembra 2013. godine.

## Izvori
* Eparhija slavonska -Episkop 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije slavonske
Konstantin Đokić

**Konstantin** (svetovno *Krsta Đokić*; Gornje Crnjelovo u Semberiji, 26. septembar 1946) je episkop srednjoevropski.

## Biografija

Episkop srednjoevropski Konstantin (u miru Krsta Đokić) rođen je u Gornjem Crnjelovu u Semberiji, od pobožnih roditelja Krsta i Krunije, 26. septembra 1946. godine. Osnovnu školu je završio u rodnom mjestu. Srpsku pravoslavnu Bogosloviju Sv. Arsenija u Sremskim Karlovcima završio je u prvoj poslijeratnoj generaciji 1967. godine. Zamonašio se 28. marta 1970, a Bogoslovski fakultet završava 1974. godine u Beogradu.

Radio je kao službenik i sekretar Eparhije zvorničko-tuzlanske od 1. marta 1970. do 30. avgusta 1979, a jednu godinu proveo je u Americi radi učenja jezika i daljeg naučnog usavršavanja. Od 1978. do 1982. godine bio je predavač u Bogosloviji Sveta Tri Jerarha u manastiru Krki. Od 1982. godine pa sve do izbora za episkopa srednjoevropskog bio je profesor i glavni vaspitač u Bogosloviji Svetog Arsenija u Sremskim Karlovcima.

## Episkop

Za episkopa srednjoevropskog izabran je na redovnom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora dana 23. maja 1991. godine. Tri dana kasnije odlikovan je dostojanstvom arhimandrita.

Hirotoniju (rukopoloženje) za episkopa izvršio je patrijarh srpski Pavle u Sabornoj crkvi u Beogradu dana 21. jula 1991, uz sasluživanje osam arhijereja. U tron episkopa srednjoevropskog ustoličen je 1. septembra 1992. godine u Hramu Uspenja Presvete Bogorodice u Himelstiru, od strane episkopa Lavrentija, u prisustvu episkopa britansko-skandinavskog Dositeja, episkopa Hrizostoma (Grčka crkva) i princa Tomislava Karađorđevića.Smijenjen na Saboru SPC 2013 godine od kada mirno provodi penzionerske dane u manastiru Tavna

## Povezano

* Eparhija srednjoevropska

## Vanjske veze

* Zvanična stranica Eparhije srednjoevropske
Milica Mandić

**Milica Mandić** (Beograd, 6. decembar 1991) srpska je reprezentativka u tekvondou i članica tekvondo-kluba "Galeb".

## Olimpijske igre 2012.
Učesnica je Letnjih olimpijskih igara 2012. godine u disciplini +67 kg, u kojoj je 11. avgusta 2012. osvojila zlatnu medalju nakon trijumfa nad Marijom Espinozom (6:4, četvrtfinale), Anastasijom Barišnikovom (11:3, polufinale) i An Karolin Grafe (9:7, finale).

To je bila treća medalja Srbije na Olimpijadi 2012. godine i prva zlatna otkako Srbija učestvuje kao samostalna država.

## Izvori

## Vanjske veze

Milica Mandić na taekwondodata.de