open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Breča

**Breča** (, , , ) ili **kršnik** je stena izgrađena od nezaobljenih odlomaka veličine preko 2&nbsp;mm istovrsnih ili različitih stena, povezanih nekim matriksom. Breče pripadaju grupi klastičnih stena, podgrupi psefita, a nastaju vezivanjem ili cementacijom drobine nekim prirodnim vezivom(karbonatno, silicijsko i dr.). Ime je dobila po latinskoj reči breccia – lomljeni kamen.

## Sastav
Breča se sastoji od nezaobljenih fragmenata jedne ili više vrsta stena i vezivne supstance. Veličina fragmenata i odnos količine fragmenata prema vezivnoj masi su različiti. Pošto je osnovni materijal iz koga breče nastaju neklasiran po krupnoći (drobina), to su fragmenti breče obično vrlo različitih dimenzija.

U brečama se, osim fragmenata stena, nalaze i fragmenti skeleta i ljuštura organizama, a neke breče su sastavljene isključivo od takvih fragmenata. To su najčešće ljušture školjaka ili fragmenti kostiju. Takve breče, u kojima preovlađuju organski fragmenti, nazivaju se **lumakelama**.

## Podela
Prema načinu postanka, odnosno prema geološkom procesu koji dovodi do fragmentiranja, breče delimo na:
* padinske – kada su nastale od padinskog (siparskog) materijala;
* obalske – nastale u priobalskim regionima mora ili jezera usled razornog dejstva talasa;
* tektonske – nastale drobljenjem materijala fragmentiranog na rasednim površima;
* vulkanske – nastale vezivanjem grubozrnog nezaobljenog vulkanoklastičnog materijala;
* kontaktne – nastale lomljenjem okolnih stena ili perifernih partija plutona i potom zahvatanih magmom kod raznih vrsta intruzija.

Podela breča vrši se i na osnovu sastava fragmenata, na: krečnjačke, dolomitske, mermerne, serpentinske, heterogene, itd. Kao i kod drobine, i ovde preovlađuje homogeni materijal, jer fragmenti od kojih je breča nastala nisu dugo transportovani.

Cement u brečama može biti vrlo različit. Ili je doveden spolja ili je nastao rastvaranjem materijala same drobine. Obično je cement istog sastava kao i sama breča, ali se sreće i cement drugačijeg sastava.

Prema načinu pojavljivanja, za breče se može reći da su u najvećem broju slučajeva neslojevite stene. Obično su masivne teksture, jer nisu stvarane u vodenoj sredini, nego najčešće na kopnu.

Breče imaju raznovrsnu primenu u građevinarstvu, naročito za dekorativne svrhe.

## Povezano
* Spisak stena

## Reference

## Literatura

* Đorđević V., Đorđević P., Milovanović D. 1991. *Osnovi petrologije*. Beograd: Nauka
Rift

**Rift** predstavlja mesto gde se dve tektonske ploče Zemljine kore razdvajaju, i kao takav, predstavlja primer ekstenzione tektonike. Tipičan rift sastoji se iz jednog spuštenog bloka Zemljine kore, koji se naziva graben, a koji je ograničen paralelno postavljenim normalnim rasedima. Kretanjem blokova duž ovih raseda formira se riftna dolina. Riftna dolina ograničena je srednjeokeanskim grebenima. Centralna osa jednog rifta uglavnom sadrži vulkanske stene (bazalte), i najveći broj aktivnih riftova karakteriše se aktivnim vulkanizmom. Najveći riftovi javljaju se duž centralne ose srednjeokeanskih grebena, gde se, duž divergentnih granica tektnoskih ploča, formira nova okeanska kora.

Abortirani riftovi su mesta na kontinentalnoj kori gde je započeo proces riftovanja, ali je prekinut pre tačke pucanja kore. U najvećem broju slučajeva, prelaz između riftovanja i širenja (početnog stadijuma nastanka okeanske kore), dešava se na mestima gde se spajaju tri konvergentna rifta iznad vruće tačke. Dva od tri rifta stižu do stadijuma širenja okeanskog dna, dok treći rift nikada ne dostigne taj stadijum, i postaje **avlakogen**.

## Povezano
* Srednjeokeanski greben
* Subdukcija

## Reference
Les Œufs de l'autruche (film)

***Les Œufs de l'autruche*** () je francuski crno-bijela filmska komedija snimljena 1957. u režiji Denysa de La Patellièrea. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada Andréa Roussina. Protagonist, čiji lik tumači Pierre Fresnay, se suočava sa time da je jedan od njegovih sina gej, a drugi se izdržava kao žigolo.

## Uloge
* Pierre Fresnay : Hippolyte Barjus
* Simone Renant : Thérèse Barjus
* Georges Poujouly : Roger Barjus
* Mady Berry : Leonie
* Paul Mercey : le barman bavard
* Yoko Tani : Yoko
* Guy Bertil : le journaliste
* André Roussin : Henri
* Marguerite Pierry : Mme. Grombert
* François Chaumette : M. Marlatier, un invité de la nuit de la couture (van špice)
* Jacqueline Doyen (van špice)

## Lien externe
*
La Fille de feu

***La Fille de feu*** () je francuski pustolovni film snimljen u režiji Alfreda Rodea i premijerno prikazan početkom 1958. Radnja je smještena na Pacifik i prikazuje kako tokom jedne naučne ekspedicije ljekar (čiji lik tumači Raymond Souplex), njegova kći (čiji lik tumači Claudine Dupuis) i pomoćnik (čiji lik tumači Erno Crisa) zbog oluje završe nasukani na pustom otoku. Radnja prikazuje kako ih nakon nekoliko godina umjesto spasitelja pronađu krijumčari.

## Uloge
* Raymond Souplex : le professeur Théodore Heldt 
* Armand Mestral : Ortiz 
* Claudine Dupuis : Fern Heldt
* Erno Crisa : Larry Gordon
* William Marshall : Storck
* Yoko Tani : Zélie
* Henri Arius : le commandant Ramirez
* Albert Dinan : le capitaine Le Guen 
* Hugo Del Carril : Allan

## Vanjske veze
*
The Wind Cannot Read

***The Wind Cannot Read*** () je britanski igrani film snimljen 1958. godine u režiji Ralpha Thomasa. Predstavlja ekranizaciju istoimenog romana Richarda Masona. Radnja se događa na istoku Indije za vrijeme Drugog svjetskog rata. Protagonist, čiji lik tumači Dirk Bogarde, je britanski zrakoplovni oficir koji se prilikom obuke zaljubi u ženu (čiji lik tumači Yoko Tani koja ga podučava japanski. Film je originalno namjeravao režirati David Lean, pri čemu su glavne uloge trebali tumačiti Glen Ford i Kishi Keiko, ali je zbog svađe sa producentom Alexanderom Kordom napustio projekt, te je umjesto toga preuzeo tematski slični projekt, koji će postati mnogo poznatiji i uspješniji *[[Most na rijeci Kwai]]*.

Za *The Wind Cannot Read* je napisana pjesma koju je izvodila Vera Lynn, te čiji je autor Peter Hart osvojio nagradu Ivor Novello.

## Uloge
* Dirk Bogarde ... Poručnik Michael Quinn
* Yoko Tani ... Sabbi
* Ronald Lewis ... Fenwick
* John Fraser ... Peter Munroe
* Anthony Bushell ... Brigadier
* Heihachirô Ôkawa ... Poručnik Nakamura
* Marne Maitland ... Bahadur
* Michael Medwin ... Oficir Lamb
* Richard Leech ... Hobson
* Tony Wager ... Moss
* Tadashi Ikeda ... Itsumi-san
* Yôichi Matsue ... Kaplar Mori
* Donald Pleasence ... Ljekar
* Joy Michael ... Prva bolničarka
* Avice Landone ... Druga bolničarka
* Jasdev Singh Soin ... Indijski vojnik

## Izvori


## Vanjske veze
*
Nenad Ljubomir Nikolić

**Nenad Nikolić** (Ненад Николић, 20. avgust 1961. – 30. april 1999) je bio bivši srpski fudbaler, levi bek.  Tragično je izgubio život u svojoj 38. godini života, 30.04.1999 tokom NATO bombardovanja Jugoslavije. Iza sebe je ostavio ženu Snežanu i dvoje tada maloletne dece, sina Aleksandra (osam meseci starog) i kćerku Katarinu (dve godine staru).

## Odrastanje
Nenad je rođen u Lipljanu, Jugoslaviji, 20.08.1961. Kao veoma mlad se preselio sa porodicom u Zemun, iz rodnog Lipljana, da bi godinu dana kasnije još jednom promenio mesto življenja, ovoga puta na Petlovo Brdo, gde je i živeo do kraja života. Odrastao je sa sestrom bliznakinjom Nadom i starijim bratom Zoranom. Kao veoma mali je pokazao veliku dozu talenta i ljubavi prema fudbalu, koristio je svaki mogući momenat da trenira i da igra fudbal. 

## Karijera
Kroz svoju fudbalsku karijeru nastupao je za FK Partizan, FK Čukarički, FK Žarkovo, FK Proleter Zrenjanin i Tacoma Stars, iz SAD-a.

## Obrazovanje
Nenad je pohađao osnovnu školu "Vladimir Rolović". Nakon završetka osnovne škole upisuje i završava XIII beogradsku gimnaziju.

## Porodica
Nenad je bio veoma porodičan čovek, ona mu je bila na prvom mestu. Nenadov kum je bio Vesko Mihajlović, poznati fudbaler sa Kipra. Imao je sestru bliznakinju Nadu, i starijeg brata Zorana. Bio je oženjen Snežanom Nikolić, i imao je dvoje dece, sina Aleksandra i ćerku Katarinu.

## Porodični posao
Nakon povratka iz Amerike, Nenad se odlučuje da pokrene porodični posao. Otvara prehrambenu prodavnicu u beogradskom naselju Banovo Brdo, u neposrednoj blizini stadiona fudbalskog kluba Čukarički. Prehrambena prodavnica nastavlja rad i nakon njegove smrti i dobija simboličan naziv "NENAD".

## Smrt
Prvi avioni NATO avijacije poleteli su 24.04.1999 prema Jugoslaviji. Nenad, kao rezervista MUP-a Srbije bio je pozvan da čuva generalštab u ulici Kneza Miloša. Nenad je odmah odgovorio na poziv ostavivši njegovo dvoje male dece kod kuće sa njegovom ženom Snežanom. Mesec dana nakon što je bombardovanje počelo, Nenad je radio noćnu smenu. Prva bomba je bačena na generalštab obrušavajući okolne zgrade i jedan auto u nenadovoj neposrednoj blizini. Odmah je potrčao kako bi pomogao zaglavljenim ljudima, ali, nažalost avioni NATO avijacije su se vratili i ispustili još jednu bombu. Ona je bila smrtonosna po Nenada. Nenad je izgubio život 30.04.1999 godine u 38oj godini života, nekoliko časova posle ponoći.

## Memorijalni turnir Nenad Neša Nikolić

Memorijalni turnir je prvi put održan u maju 2014e godine, na stadionu FK Čukarički. Fudbalski klub Čukarički sa prijateljima i porodicom Nenada Nikolića svake godine obeležava ovaj datum turnirom na kom učestvuju mlađe selekcije. Opština Čukarica je kao i svake godine podržala održavanje turnira, i obezbedila pehare za učesnike kao i plaketu za porodicu tragično stradalog Nenada Nikolića.

## Odlikovanja i nagrade
* Spomen ploča na zgradi Ministarstva spoljnih poslova
* Orden za zasluge u oblasti odbrane i bezbednosti I

## Izvori
* Memorialni turnir Nenad Neša Nikolić 
* Spomen ploča na zgradi Ministarstva spoljnih poslova
* Odren za zaskuge u oblasti odbrane i bezbednosti
Moira Orfei

**Moira Orfei** (pravim imenom Miranda Orfei; 21. decembar 1931 - 15. novembar 2015) bila je italijanska glumica, zabavljačica i TV-voditeljica, najpoznatija kao vlasnica istoimenog cirkusa. 

## Filmografija

* *[[Gli amori di Ercole]]*, rež. Carlo Ludovico Bragaglia (1960)
* *[[Sotto dieci bandiere]]* (1960)
* *[[Ti aspetterò all'inferno]]* (1960)
* *[[Ursus (film 1961)|Ursus]]* (1960)
* *[[La Venere dei pirati]]*, rež. Mario Costa (1960)
* *[[Drakut il vendicatore]]*, rež. Luigi Capuano (1961)
* *[[Maciste l'uomo più forte del mondo]]* (1961)
* *[[Rocco e le sorelle]]*, rež. Giorgio Simonelli (1961)
* *[[Armi contro la legge]]*, rež. Ricardo Blasco (1961)
* *[[Che femmina!! e... che dollari!]]*, rež. Giorgio Simonelli (1961)
* *[[Il figlio dello sceicco (film 1962)|Il figlio dello sceicco]]* (1962)
* *[[I tromboni di Fra' Diavolo]]* (1962)
* *[[Ursus nella valle dei leoni]]* (1962)
* *[[Gli italiani e le donne]]*, rež. Marino Girolami (1962)
* *[[I due mafiosi]]* (1963)
* *[[Totò contro i quattro]]* (1963)
* *[[Totò e Cleopatra]]* (1963)
* *[[Zorro contro Maciste]]* (1963)
* *[[Divorzio alla siciliana]]* (1963)
* *[[Il monaco di Monza]]* (1963)
* *[[I due gladiatori]]* (1963)
* *[[L'eroe di Babilonia|Goliath]]*, rež. Siro Marcellini (1963)
* *[[La rivolta dei pretoriani]]* (1964)
* *[[Ercole, Sansone, Maciste e Ursus gli invincibili|Ercole, Sansone, Maciste e Ursus, gli invincibili]]* (1964)
* *[[Il trionfo di Ercole]]* (1964)
* *[[Casanova '70]]* (1965)
* *[[Come inguaiammo l'esercito]]* (1965)
* *[[I due sergenti del generale Custer]]* (1965)
* *[[L'incendio di Roma]]* (1965)
* *[[2 mafiosi contro Al Capone|Due mafiosi contro Al Capone]]* (1966)
* *[[Signore & signori]]* (1966)
* *[[Straziami ma di baci saziami|Straziami, ma di baci saziami]]*, rež. Dino Risi (1968)
* *[[Paolo il freddo]]* (1974)
* *[[Profumo di donna]]* (1974)
* *[[Il cav. Costante Nicosia demoniaco ovvero: Dracula in Brianza]]* (1975)
* *[[Arrivano i bersaglieri]]* (1980)
* *[[Viaggio di nozze in giallo]]* (1990)
* *[[Vacanze di Natale '90]]* (1990)
* *[[Natale in India]]* (2003)

## Vanjske veze

* Sito ufficiale
Hour of the Gun

***Hour of the Gun*** (), na prostoru Jugoslavije prikazan pod naslovom ***Dan revolveraša***, je američki vestern film snimljen 1967. godine u režiji Johna Sturgesa. Predstavlja adaptaciju knjige *Tombstone's Epitaph* Douglasa D. Martina, koja se bavila neposrednim posljedicama znamenitog obračuna kod O.K. Corrala. Protagonist, koga tumači James Garner, je Wyatt Earp koji zajedno sa svoja dva brata i prijateljem Docom Hollidayem (čiji lik tumači Jason Robards) ubije trojicu lokalnih kradljivaca stoke u gradu Tombstoneu. Radnja prikazuje kako se zbog tog čina svoj četvorici sudi za ubistvo gdje ih oslobode, ali i kako ih vođa kradljivaca Ike Clanton (čiji lik tumači Robert Ryan) nastoji ubiti, što pokreće lanac krvave osvete.

Sturges je deset godina ranije iste događaje prikazao u mnogo poznatijem filmu ''Obračun kod O.K. Corrala'', pa se *Hour of the Gun* ponekad naziva njegovim nastavkom. Sa druge strane, Hour se daleko više temeljio na historijskim činjenicama pa je tako lik Ikea Clantona, za razliku od gotovo svih ranijih verzija, preživio sam obračun. Film, koji se snimao na lokacijama u Meksiku, je isto tako privukao pažnju svojim mračnim, pesimističnim ugođajem, ali i nimalo romantičnim prikazom Earpa, koji je umjesto idealističkog borca za zakon i red prikazan kao ubica vođen osvetničkim nagonima. Zbog svega toga se *Hour of the Gun* ponekad naziva i revizionističkim vesternom.

Garner je Earpov lik ponovno tumačio u komediji ''Sunset'' 1988. godine.

## Uloge

* James Garner ... Wyatt Earp
* Jason Robards ... Doc Holliday
* Robert Ryan ... Ike Clanton
* Albert Salmi ... Octavius Roy (tužilac)
* Charles Aidman ... Horace Sullivan (branitelj)
* Steve Ihnat ... Andy Warshaw (Clantonov čovjek)
* Michael Tolan ... Pete Spence (novi šerif Tombstonea)
* William Windom ... Texas Jack Vermillion
* Lonny Chapman ... Turkey Creek Johnson
* Larry Gates ... John P. Clum
* William Schallert ... Herman Spicer (judge)
* Bill Fletcher ... Jimmy Bryan (Šerif Okruga Cochise)
* Karl Swenson ... Dr. Charles Goodfellow
* Austin Willis ... Anson Safford
* Monte Markham ... Sherman McMasters (tucsonski šerif)
* Richard Bull ... Thomas Fitch (advokat)
* Sam Melville ... Morgan Earp
* Jon Voight ... Curly Bill Brocius (Clantonov čovjek)
* Robert Phillips ... Frank Stilwell
* Frank Converse ... Šerif Virgil Earp

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Der schweigende Stern

**Der schweigende Stern** (; ) je istočnonjemačko-poljski science fiction film snimljen 1960. godine u režiji Kurta Maetziga. Predstavlja adaptaciju romana ''Astronauti'' Stanislawa Lema.

Radnja filma započinje  u tada bliskoj budućnosti, odnosno 1970. godini, kada otkriće vanzemaljskog artefakta u Sibiru, za koga se ispostavilo da potiče od letjelice koja je prouzročila Tungusku eksploziju, potakne sve zemlje svijeta da naučne resurse usmjere prema ekspediciji na Veneru, sa koje potiče brod. Protagonisti su pripadnici međunarodne posade sovjetskog svemirskog broda Kosmokrator koji na Veneri pronalaze radioaktivnu pustoš, ali i tragove napredne civilizacije za koju se ispostavi da je sebe uništila nuklearnim oružjem.

*Der schweigende* Stern je predstavljao najskuplji i najambiciozniji film u dotadašnjoj historiji istočnonjemačke kinematografije. Snimao se pune dvije godine, a režiser Kurt Maetzig je nastojao okupiti međunarodnu glumačku ekipu. Na film je značajno uticao tada aktualni Hladni rat, odnosno sve veće bojazni da će njegova eskalacija dovesti do nuklearnog Trećeg svjetskog rata i uništenja čovječanstva. Kako bi naglasio taj motiv, scenario je u film ubacio lik japanske ljekarke (čiji lik tumači Yoko Tani) koja je kao djevojčica bila svjedokom uništenja Hiroshime i Nagaskija, a na samoj Veneri se prizori uništenja temelje na detaljima iz Hiroshime.

Na Zapadu je kasnije postao poznat najviše zahvaljujući  verziji koju je američki distributer nazvao ***First Spaceship on Venus*** (), te je u njoj izbacio brojne scene, a sinkronizacijom izmijenio nacionalnost nekih likova. Scene iz te verzije se, između ostalog, pojavljuje i kao "film u filmu" u američkoj SF-komediji *[[Galaxina]]* iz 1980. godine.

## Uloge
* Günther Simon ... Njemački pilot / Robert / Raimund Brinkmann
* Julius Ongewe ... Afrički TV tehničar / Talua
* Yoko Tani ... Japanska ljekarka / Dr. Sumiko Ogimura, M.D.
* Oldrich Lukes ... Američki nuklearni fizičar / Profesor Harringway Hawling
* Ignacy Machowski ... Poljski glavni inženjer / Profesor Saltyk / Profesor Durand
* Mihail N. Postnjikov ... Sovjetski astronaut / Professor Arsenew / Orloff
* Kurt Rackelmann ... Indijski matematičar / Professor Sikarna
* Tang Hua-Ta ... Kineski lingvist / Dr. Chen Yu / Lao Tsu
* Lucina Winnicka ... TV reporter / Joan Moran
* Eduard von Winterstein ... nuklearni fizičar

## Izvori


## Vanjske veze
* 
* 
* Spanischer Bericht über die spanische Version *La estrella silenciosa* lem2011.com 
* Vollständige Fassung des deutschsprachigen Originals bei youtube youtube.com
* Englischsprachige Fassung von *First Spaceship on Venus* bei archive.org 
* Vollständige polnische Fassung mit einem von der deutschen Fassung abweichenden Vorspann bei youtube http://www.youtube.com/watch?v=JP2IvEvX3UI
The Savage Innocents

***The Savage Innocents*** (), u bivšoj Jugoslaviji poznat pod nazivom ***Bijele sjene*** () je britansko-francusko-italijanski igrani film snimljen 1960. godine u režiji Nicholasa Raya. Po žanru je mješavina drame i pustolovnog filma, a temelji se na romanu *Top of the World* švicarskog pisca Hansa Rüescha. Protagonist, čiji lik tumači Anthony Quinn, je Inuk, Inuit (Eskim) koji živi na Arktiku i koji se uporno drži tradicionalnog načina života, čak i kada njegovo nepoznavanje moderne zapadne civilizacije dovede do tragičnog nesporazuma. Radnja prikazuje kako ubija kršćanskog misionara duboko uvrijeđen time što je odbio ponudu da, u skladu sa inuitskim običajima, spava sa njegovom ženom (čiji lik tumači Yoko Tani), te ga zbog toga progone dva kanadska policajca sa kojima će na kraju biti prisiljen surađivati kada ih zajedno zadesi snježna oluja. *The Savage Innocents* je dijelom bio sniman na autentičnim lokacijama na kanadskom Arktiku. Premijerno je prikazan na Kanskom festivalu gdje je izazvao veliko zanimanje. Najveći dojam je, međutim, izazvao Quinn zbog svoje uloge. Nekoliko godina kasnije je američki folk pjevač Bob Dylan napisao pjesmu *[[Quinn the Eskimo (Mighty Quinn)]]* inspiriranu Quinnovim likom u filmu.

## Izvori

## Vanjske veze
*
Piccadilly Third Stop

***Piccadilly Third Stop*** () je britanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1960. u režiji Wolfa Rille. Glavni lik, koga tumači Terence Morgan je plejboj koji od svoje nove djevojke, kćeri ambasadora jedne azijske zemlje (čiji lik tumači Yoko Tani) slučajno dozna za ogromnu svotu novca koja se nalazi u sefu ambasade. Radnja prikazuje kako ga odlučuje ukrasti uz pomoć za tu svrhu okupljene bande kriminalaca, ali i kako njihov spektakularni pothvat. tokom koga se koriste londonskom podzemnom željeznicom krene krivo.

## Uloge
* Terence Morgan ... Dominic Colpoys-Owen
* Yoko Tani ... Seraphina Yokami
* John Crawford ... Joe Pready
* Mai Zetterling ... Christine Pready
* William Hartnell ... Pukovnik
* Dennis Price ... Edward
* Ann Lynn ... Mouse
* Charles Kay ... Toddy
* Doug Robinson ... Albert
* Gillian Maude ... Nevjestina majka
* Trevor Reid ... Nevjestin otac
* Ronald Leigh-Hunt ... Policijski narednik
* Tony Hawes ... Harry Prentice
* Clement Freud ... Diler droge
* Judy Huxtable ... Angela Vaughan

## Izvori


## Vanjske veze
*
Guantánamo

**Guantánamo** je grad i općina na Kubi i središte istoimene provincije. Iako je smješten u zaljevu Guantánamo, grad je opskrbljivan preko luke Caimanera u susjednoj općini, nedaleko od američke mornaričke baze Guantánamo. Grad je najznačajniji po proizvodnji šećerne trske i pamuka, koje se smatraju tradicionalnim dijelovima ekonomije.

## Historija

Grad je osnovan 1797. godine na području farme koja se zvala **Santa Catalina**. Toponim "Guantánamo" na taíno jeziku znači "zemlja između rijeka".

## Geografija

Sjeverni dio općine, koji ulazi u Nacionalni park Alejandro de Humboldt, planinskog je tipa i spaja se s lancem Sierra Maestra, dok na jugu graniči s Karipskim morem. Općinom prolaze rijeke Bano, Guantánamo, Yateras, Guaso, San Andrés i Sabanalamar. Smješten na obalama zaljeva Guantánamo, gdje se i nalazi gradska luka. Grad je od zaljeva udaljen 15-ak kilometara.

## Promet

Grad je povezan s autocestom *[[Carretera Central]]* te zapadnim terminalom autoceste A1, koji je još uvijek u izgradnji i koji će povezati Guantánamo s Havanom. Gradski aerodrom Mariana Grajales nalazi se nedaleko od samoga grada, u selima Las Lajas i Paraguay.

## Značajne osobe

*Joel Casamayor, boksač
*Erislandy Lara, boksač
*Yuriorkis Gamboa, boksač
*Yumileidi Cumbá, bacač kugle
*Jaime Jefferson, skakač u dalj
*Yargelis Savigne, skakačica
*Dayron Robles, atletičar
*Luis Delís, bacač kugle i diska
*Annia Hatch, gimnastičarka
*Arnaldo Tamayo Méndez, kozmonaut

## "Guantanamera"

"Guantanamera" (srpskohrvatski: *Žena iz Guantánama*) je jedna od najpoznatijih kubanskih pjesama te najznačajnija kubanska domoljubna pjesma. Godine 1966., verzija pjesme koju je izvodila američka grupa The Sandpipers, prema aranžmanu Petea Seegera, postala je međunarodni hit.
The Sweet and the Bitter

***The Sweet and the Bitter*** () je kanadski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Jamesa Clavella i premijerno prikazan 1967. godine. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Yoko Tani, je djevojka japanskog porijekla koja odlazi na zapad Kanade kako bi se osvetila lokalnom moćniku koji je zlostavljao njenog oca, japanskog ribara, za vrijeme Drugog svjetskog rata. Originalno je snimljen 1962. godine, ali je prikazan tek pet godina kasnije. U SAD je bio prikazivan pod naslovom ***Savage Justice*** ().

## Vanjske veze
*
En cas de malheur (film)

***En cas de malheur*** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. godine u režiji Claudea Autant-Lare. Po žanru je kombinacija drame i kriminalističkog filma, a temelji se na istoimenom romanu Georgesa Simenona. Protagonist, čiji lik tumači Jean Gabin, je sredovječni advokat koji mladu i lijepu djevojku (čiji lik tumači Brigitte Bardot) na sudu uspješno obrani od optužbe za pljačku. Radnja pokazuje kako sa njom poslije počinje ljubavnu vezu, koja će mu ozbiljno ugroziti brak i karijeru.

Godine 1998. je snimljen remake pod naslovom *[[En plein cœur]]* gdje su glavne uloge tumačili Gérard Lanvin i Virginie Ledoyen, a 2010. i televizijska verzija.

## Uloge
* Brigitte Bardot : Yvette Maudet
* Jean Gabin : Maître André Gobillot
* Edwige Feuillère : Viviane Gobillot 
* Franco Interlenghi <: Mazetti, amant d'Yvette
* Nicole Berger : Jeanine, femme de compagnie d'Yvette
* Madeleine Barbulée : Bordenave, secrétaire d'André Gobillot
* Annick Allières : Noémie, complice d'Yvette
* Jacques Clancy : Duret
* Claude Magnier : Gaston
* Gabrielle Fontan : Madame Langlois
* Georges Scey : Monsieur Blondel, le bijoutier
* Julienne Paroli : Madame Blondel (non créditée)
* Mathilde Casadesus : Anna, la tenancière du restaurant
* Hubert de Lapparent : l'avocat de Blondel et rival de Gobillot
* Julien Bertheau : le commissaire de police
* Albert Michel : Eugène, le patron du bazar
* Albert Rémy : un agent de police
* Jacques Marin : le réceptionniste du Trianon Hôtel
* Suzanne Grey : la fleuriste
* Madeleine Suffel : la concierge du meublé
* Germaine Delbat : une femme au tribunal
* Henri-Jacques Huet : l'employé de la préfecture
* Jean-Pierre Cassel : le trompettiste (van špice)
* Roger Saget : le patron de l'hôtel du Midi
* Clément Harari : un témoin au procès
* René Berthier : un journaliste
* Jean Daurand : un inspecteur de police
* Claude Darget : le commentateur télé
* Jacques Butin : un inspecteur de police
* Andrès : un consommateur
* Roger Lecuyer : un avocat sur un banc
* Claire Nobis
* Edith Cérou
* Claude Achard
* Pierre Durou
* Françoise Rasquin
* Gaëtan Noël
* Daniela Bianchi

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* ''En cas de malheur'' sur Unifrance
Korsholm

**Korsholm** (finski: *Mustasaari*, što znači Crni otok) je općina na zapadu Finske od 19,287
stanovnika, u Regiji Ostrobotnija.

## Geografija

Teren Općine Korsholm potpuno okružuje grad Vaasu, kojeg je 1606. osnovao švedski kralj Karl IX i nazvao po Dinastiji Vasa.

Administrativni centar općine Sepänkylä (švedski: *Smedsby*) leži 3 km sjeverno od centra Vaase na nacionalnom autoputu 8.

Pored Smedsbya ostala veća naselja te ruralne općine bila su; Anixor, Brändövik, Böle, Björköby, Västerhankmo, Österhankmo, Helsingby, Iskmo, Jungsund, Kalvholm, Karkmo (finski: *Karkkimala*), Karperö, Köklot (*Kaukaluoto*), Kvevlax (*Koivulahti*), Koskö, Kuni, Martois (*Martoinen*), Miekka, Munsmo, Norra Vallgrund, Panike, Petsmo (*Petäjänmaa*), Pundars (Puntainen), Replot (*Raippaluoto*), Rimal (*Riimala), Runsor, Singsby, Solf (Sulva), Söderudden, Södra Vallgrund, Staversby (*Taurila), Toby (*Tuovila*), Tölby, Vassor, Veikars (*Veikkaala*), Vikby, Vistan i Voitby (*Voitila*). Od 1973 sva ta naselja grupirana su današnjih pet;  Korsholm, Replot (finski: *Raippaluoto), Björköby, Solf (*Sulva*) i Kvevlax (*Koivulahti*)

Na terenu općine leži i dio [[arhipelag]]a [[Kvarken (arhipelag)|Kvarken]], koji je [[2000]]. uvršten na [[UNESCO]]-vu [[Lista mjesta svjetske baštine u Evropi|Listu mjesta svjetske baštine u Evropi]].

Tu se nalazi i [[ravnica|dolina]] Söderfjärden, nastala udarom [[meteor]]a prije 520 milijuna godina, koja obuhvaća 2 300 [[hektar]]a prvoklasnog obradivog zemljišta.

Većina stanovnika govori [[švedski jezik|švedski]] (70%), a samo njih 29% [[finski jezik|finski]].

==Historija==

[[Historija]] Korsholma može se pratiti od [[1348]]., kad se prvi put spominje ime te [[parohija|parohije]] u spisu [[Švedska|švedskog]] [[kralj]]a o slobodi [[trgovina|trgovine]]. Ona je usko povezana sa [[grad]]om [[Vaasa]] jer se ruševine [[Historija|historijskog]] centra toga grada nalaze u Korsholmu ([[Vaasa]] je tek [[1852]]. nakon katastrofalnog [[požar]]a preseljena na današnju lokaciju.).

Tu se nalaze [[kamen]]e ruševine [[zamak|zamka]] Korsholm sa [[križ]]em, koji je najvjerojatnije izgrađen  negdje oko [[1370]]., kao i ostaci [[crkva|crkve]] sv. Marije poddignute početkom [[14. vijek]]a, kao i zgrada nekadašnjeg [[Apelacioni sud|apelacionionog suda]] koja je preživjela požar. Od [[1863]]. ta zgrada služi kao [[crkva]] za Korsholm.

== Atrakcije==

Tu se nalazi i jedan od najdužih finskih [[most]]ova -  [[Replot (most)|Replot]] ([[finski jezik|finski]]: *Raippaluodon silta*) izgrađen [[1997]].
koji povezuje [[otok]]  [[Replot]] sa kopnom.

U Korsholmu se nalazi jedna od najvećih [[Evropa|evropskih]] [[sport]]skih dvorana  - Botniahalli - u koju stane [[nogomet]]ni teren u punoj veličini zajedno sa [[atletika|atletskom]] stazom od  400 [[metar]]a.

== Općine prijatelji ==

* , [[Oskarshamn]] (1949)
* , [[Mandal, Norveška|Mandal]] (1949)
* , [[Middelfart (općina)|Općina Middelfart]] (1949)
* , [[Tõstamaa]] (1990)
* , [[Varbla]] (1990)

== Reference ==

== Vanjske veze ==

* [https://www.korsholm.fi/ *Službene stranice Općine Korsholm'']
Les Démons de minuit (film, 1962)

***Les Démons de minuit*** (), u Italiji prikazan pod naslovom ***La notte e il desiderio*** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Marca Allegreta i Charlesa Gerarda te premijerno prikazan početkom 1962. godine. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Charles Boyer, je ministar francuske vlade koga kćer (koju tumači Berthe Grandval) upozori kako mlada ljubavnica njegovog brata pokušava izvršiti samoubistvo. Radnja prikazuje kako ostarjeli političar zajedno sa njom počinje obilaziti pariške noćne klubove gdje se okuplja omladina te tako spriječiti tragediju i mogući skandal.

## Uloge
* Charles Boyer : Pierre Guérande
* Charles Belmont : Claude Guérande
* Pascale Petit : Danielle
* Maria Mauban : Catherine
* Berthe Grandval : Sophie
* Lise Delamare	
* Christiane Bréaud	
* Jacques Sereys	
* Yves Barsacq	
* Michèle Lemoig

## Izvori

### Vanjske veze
* 
* 
* ''Les Démons de minuit'' sur Unifrance
Jakobstad

**Jakobstad** (finski: *Pietarsaari*) je grad i općina na zapadu Finske od 19,577 stanovnika, u Regiji Ostrobotnija.

## Geografija

Jakobstad leži u Botničkom zaljevu, udaljen stotinjak km sjeveroistočno od administrativnog centra regije - Vaase i oko 467 km od Helsinkija.

Gotovo polovica stanovnika grada govori švedski.

## Historija

Historija Jakobstada počela je 19. juna 1652. kad je švedska kraljica Kristina odobrila svom grofu Jakobu De la Gardiji pravo da osnuje grad u tadašnjoj parohiji Pedersöre. 
Kako je grof ubrzo nakon tog umro, njegova udovica grofica Ebba Brahe, obnovila je prava 27. oktobra 1652. 
Kraljica ne samo što je dodjelila povelju o statusu grada, već je naredila da se izradi plan, podigne vijećnica i carinarnica i odlučila da se ima zvati - *Jakobstad* (po grofu). Finci međutim i dalje zovu grad 
*Pietarsaari* po imenu stare parohije (Pedersöre), iako se gradski grb bazira na grbu De la Gardie.

Jakobstad je osnovan zbog eksploatacije velikih četinarskih šuma, pa je već od samog početka bio grad brojnih pilana i luka za izvoz katrana, smole i drvene građe.

U Jakobstadu je radilo i  brodogradilište koje je bilo neobično značajno za razvoj finskog brodarstva.
U njemu je izgrađena fregata *Concordia*, prvi finski brod koji je od 1782. do 1785. doplovio do Indije i natrag, tu je 1838 izgrađen brik *Ann Charlotte* koji je oplovio čitav Baltik i bark *Hercules*, koji je između 1844. - 48. oplovio svijet.

Od kraja 19. vijeka, grad se ubrzano industrijalizirao, pa je tokom 20. vijeka postao poznat po proizvodnji celuloze i plastike.

## Privreda i obrazovanje

Jakobstad je danas centar regije u kojoj živi 50.000 ljudi, pa je i veliki obrazovni centar, u njemu je svoje školovanje obavio i veliki nacionalni pjesnik Johan Ludvig Runeberg.

Jakobstad je i snažni centar prehrambene i drvne industrije u kom se još uvijek najviše proizvodi celuloza. Pored toga ima i pogona koji proizvode predmete od metala i brodogradilište.
U gradu djeluje i kompanija *Oy Concordia Ab*, koja se bavi kordinacijom ekonomskih aktivnosti regije.
## Općine prijatelji

* , Asker
* , Birkerød
* , Bünde
* , Općina Eslöv
* , Garðabær
* , Jamestown
* , Jūrmala
* , Općina Söderhamn
	
## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Općine Jakobstad''
Kaarina

**Kaarina** (švedski: *S:t Karins*) je grad i općina na jugozapadu Finske od 32,148 stanovnika.

## Geografija

Kaarina leži u Regiji Prava Finska na rijeci Aurajoki, južno od administrativnog centra Turkua, pa je zapravo samo predgrađe toga grada.

## Historija
Kaarina se prvi put spominje 1309. Za ruske vlasti (Veliko Vojvodstvo Finska) - 1867. postala je nezavisna općina.

Nakon Drugog svjetskog rata - 1946. pripojena joj je Općina Kuusisto, pa je 1993. dobila status grada. U novije vrijeme 2009. pripojena joj je i Općina Piikkiö.

## Gradovi prijatelji

* , Jõgeva
* , Općina Enköping
* , Nedre Eiker
* , Szentes
* , Sovjetski

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Općine Kaarina''
Kalko-alkalna magmatska serija

**Kalko-alkalna magmatska serija** je, pored toleitske, jedna od dve glavne serije magmatskih stena. Magmatska serija je serija magmi različitog sastava, koja objašnjava evoluciju mafičnih magmi, sa visokim sadržajem magnezijuma i gvožđa i kristališe u bazalt ili gabro, a koja frakcionom kristalizacijom može proizvesti felzičnu (kiselu) magmu, koja ima mali sadržaj magnezijuma i gvožđa, a iz nje kristališu riolit i granit. Kalko-alkalne stene su bogate alkalnim zemljama (magnezijum- i kalcijum-oksid) i alkalnim metalima, koji izgrađuju najveći deo kontinentalne kore.

Iz kalko-alkalnih magmi mogu kristalisati različite stene - vulkanske, kao što su bazalt, andezit, dacit, riolit, kao i njihovi zrnasti intruzivni ekvivalenti - gabro, diorit, granodiorit i granit. Ova magmatska serija ne obuhvata stene nezasićene silicijumom, alkalne ili peralkalne stene.

## Geohemijska karakterizacija
Stene iz kalko-alkalne magmatske serije se razlikuju od stena toleitske magmatske serije po redoks potencijalu magme iz koje su kristalisale - toleitske magme su redukovane, dok su kalko-alkalne magme oksidovane. Kada mafična (bazaltna) magma kristališe, tada u njoj obično kristališu forme silikatnih minerala olivina i piroksena koji su bogatili magnezijumom, a imaju manji sadržaj gvožđa. To uzrokuje povećanje sadržaja gvožđa u toleitskim magmama, pošto je rastop osiromašen kristalima sa malim sadržajem gvožđa (olivin bogat magnezijumom kristališe na mnogo većim temperaturama nego olivin bogatiji gvožđem). Ipak, kalko-alkalna magma je dovoljno oksidovana da može (u isto vreme) iz nje može da kristališe magnetit (oksid gvožđa), što uzrokuje da je sadržaj gvožđa u magmi stabilniji sa hlađenjem, nego što je to slučaj kod toleitske magme.

## Geološki kontekst
Kalko-alkalne stene se obično nalaze u lukovima iznad subdukcionih zona, najčešće u vulkanskim lukovima, a posebno u onim na/u kontinentalnoj kori.

## Petrogeneza
Stene ove serije se smatraju genetski vezanim za frakcionu kristalizaciju magmi bazaltnog ili andezitskog sastava, formiranim u omotaču. Mogući sastavi ovih magmi mogu biti opisani različitim procesima. Najčešće se objašnjavaju sadržaj vode i stepen oksidacije magme. Predloženi mehanizmi formiranja ovih magmi vezani su za parcijalno stapanje subdukovanog materijala i peridotita omotača, koji je izmenjen vodom i rastopima koji potiču od subdukovanog materijala. Mehanizmi kojima kalko-alkalna magma kasnije evoluira mogu biti vezani za frakcionu kristalizaciju, asimilaciju kontinentalne kore i mešanje sa parcijalnim rastopima kontinentalne kore.

## Povezano
* Toleitska magmatska serija
* Andezit
* Bazalt
* Granit

## Literatura
*
Toleitska magmatska serija

**Toleitska magmatska serija** je jedna od dve glavne serije magmi, druga magmatska serija je kalko-alkalna serija. Magmatska serija je serija članova koji opisuju evoluciju mafične magme, koja je bogata magnezijumom i gvožđem i od nje kristalizacijom mogu nastati bazalt ili gabro. Frakcionom kristalizacijom ove magme može se formirati felzična magma, koja sadrži male količine magnezijuma i gvožđa, a od nje kristalizacijom nastaju riolit i granit. Internacionalna unija geoloških nauka predložila je da se umesto termina toleit, koristi termin toleitski bazalt.

## Geohemijske karakteristike
Stene iz serije toleitskih magmi su klasifikovane kao subalkalne (sadrže manje natrijuma nego ostali bazalti), i jasno su razdvojene od stena kalko-alkalnih magmi po redoks potencijalu magme iz koje su kristalisale (toleitske magme su redukovane, kalko-alkalne magme su oksidovane). Kada kristališu primarne bazaltne magme, u njima se stvaraju forme olivina i piroksena koje su bogate magnezijumom, a siromašne gvožđem. To uzrokuje da se sadržaj gvožđa u toleitskim magmama povećava, jer iz rastopa kristališu minerali siromašni gvožđem. Međutim, kalko-alkalne magme su dovoljno oksidovane da stvaraju značajne količine minerala magnetita, što uslovljava da je u njima sadržaj gvožđa zantno stabilniji nego u toleitskim magmama.

## Petrološke karakteristike
Kao i u svim bazaltima, i u ovom tipu stena dominiraju klinopirokseni i bazični plagioklas, sa malim količinama gvožđe-titanijumskih oksida. Takođe može biti prisutan i ortopiroksen. U slučaju da je prisutan olivin, može biti u direktnom kontaktu sa nekim od piroksena koji imaju malu količinu kalcijuma. Može se javiti i kvarc, u obliku dobro zaobljenih zrna, dok su feldspatoidi odsutni. Toleitski bazalti mogu sadržati i staklaste mase.

## Geološki kontekst
Bazaltne magme su parcijalni rastopi peridotita, koji nastaju dekompresionim stapanjem u Zemljinom mantlu. Toleitski bazalti su najčešće vulkanske stene na Zemlji, zbog toga što nastaju submarinskim vulkanizmom na srednjookeanskim grebenima i grade najveći deo okeanske kore. MORB, akronim koji označava bazalte srednjookeanskih grebena (od engleskog naziva *Mid Ocean Ridge Basalt*), je tip toleitskog bazalta, karakterističan po maloj količini inkompatibilnih elemenata. Za razliku od njih, alkalni bazalti koji nisu tipični za srednjookeanske grebene, ali se izlivaju na nekim okeanskim ostrvima i kontinentima, su takođe toleitski bazalti.

## Povezano
* Bazalt

## Reference
Frakciona kristalizacija

**Frakciona kristalizacija** je proces kojim magma u toku hlađenja, usled sukcesivne separacije kristala iz rastopa, daje različite produkte. Kada koncentracija nekog minerala poraste toliko da rastop bude njime zasićen, tj. temperatura rastopa padne do tačke kristalizacije tog minerala, on se izlučuje iz rastopa.

## Literatura
* Đorđević V., Đorđević P., Milovanović D. 1991. *Osnovi petrologije*. Beograd: Nauka
Argilit

**Argilit** (, , ) je kompaktna stena postala od glinaca i glinovitih škriljaca izloženih daljem očvršćavanju, pri čemu je došlo do gubljenja laminacije.

## Povezano
* Spisak stena

## Reference
Kuusankoski

**Kuusankoski** je nekadašnji grad i općina na jugu Finske u u Regiji Kymenlaakso, danas samo kvart Kouvole koji je 2008. imao 19,739 stanovnika i teritorij od 128,53 km²

## Geografija

Kuusankoski leži na rijeci Kymijoki, udaljen nekih 134 km sjeveroistočno od Helsinkija, i pedesetak kilometara od Kotke i Finskog zaljeva.

## Historija

Kuusankoski je osnovan 1921., spajanjem dijelova Općina Iitti i Valkeala. Kuusankoski je dobio status trgovišta 1957. a nakon toga 1973. i status grada.

Industrijski pogoni počeli su nicati na granici Iittija i Valkeale 1872, kad su podignute dvije tvornice papira, pored slapova Kuusankoski na Rijeci Kymijoki. Nakon tog je 1897. podignuta i treća tvornica na slapovima Voikkaankoski.

Te su se tvornice spojile 1904. i postale velika korporacija, danas su dio multinacionalne kopanije UPM-Kymmene.
Spajanje tih tvornica dovelo je posredno do formiranja Općine Kuusankoski.

U septembru 1920., 14 odbornika iz industrijskih naselja Kuusankoski, Kymintehdas i Voikkaa iznjeli su stav svoje mišljenje u Općinskom vijeću Valkeale i Iittija da bi ta naselja, trebalo izdvojiti. Nakon tog je 1. januara 1921. formirana Općina Kuusankoski.

Kuusankoski se 1. januara 2009. zajedno sa Anjalankoskijom, Elimäkijom, Jaaleom, Valkealeom i starom Kouvolom spojio u novi grad i općinu - Kouvolu, koja je tim spajanjem postala 10 grad u Finskoj po veličini sa gotovo 90 000 stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Karta Kuusankoskia''
My Geisha

***My Geisha*** () je američka filmska komedija snimljena 1962. godine u režiji Jacka Cardiffa. Temelji se na noveli Normana Krasne, koji je također napisao scenario.  Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Shirley MacLaine, je poznata glumica koja je svojom slavom zasjenila supruga režisera (čiji lik tumači Yves Montand) te inzistira na tome da tumači naslovne uloge u svim njegovim filmovima. Radnja pokazuje kako muž to nastoji izbjeći tako što ode u Japan snimati film temeljen na znamenitoj operi *[[Madama Butterfly]]*, uvjeren kako mu supruga kao bjelkinja neće moći igrati ulogu Japanke, ali kako supruga bez njegovog znanja odluči potajno preuzeti identitet gejše. Film se snimao u Japanu, a MacLaine je kasnije u svojim memoarima tvrdila da je, nastojeći se što bolje pripremiti za ulogu, neko vrijeme provela sa stvarnim gejšama te naučila njihove ceremonije, plesove i sviranje na instrumentima.

## Uloge
* Shirley MacLaine ... Lucy Dell / Yoko Mori
* Yves Montand ... Paul Robaix
* Edward G. Robinson ... Sam Lewis
* Robert Cummings ... Bob Moore
* Yoko Tani ... Kazumi Ito
* Tatsuo Saitō ... Kenichi Takata

## Izvori

## Vanjske veze
*
Raisionjoki

**Raisionjoki** zvana i *Ruskonjoki* ili *Vahdonjoki* je rijeka na jugozapadu Finske, duga 
22 km.

## Geografija

Raisionjoki izvire na granici Općine Raisio u močvarnom kraju kod lokaliteta Kierikkala u 
Regiji Prava Finska od tamo teče prema jugu do ušća u Baltičko more, kod grada Turkua.

Rijeka ima sliv velik oko 130 km², teče kroz kraj šuma i oranica na svom toku nema protočnih jezera, ali su zbog 
navodnjavanja i vodoopskrbe na njoj podignute četiri brane.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Raisionjoki''
I tre volti della paura

***I tre volti della paura*** (), na prostoru bivše Jugoslavije poznatiji pod naslovom ***Tri lica straha***, a u međunarodnoj distribuciji pod engleskim naslovom ***Black Sabbath*** () je italijansko-francusko-američki horor omnibus film snimljen 1963. godine u režiji Marija Bave, poznat kao jedno od najpopularnijih i najuticajnijih ostvarenja žanra.

Sastoji se od tri priče, kao i prologa i epiloga u kome kao narator nastupa britanski glumac Boris Karloff, tada poznat kao ikona klasičnog hollywoodskog horora. Prva priča je smještena u suvremeno doba i prikazuje kako prostitutku (čiji lik tumači Michèle Mercier) preko telefona uznemirava ubičački raspoloženi psihopat. Druga priča se događa u carskoj Rusiji i prikazuje kako se protagonist (čiji lik tumači sam Karloff)  vraća kući tvrdeći da je uništio vampiroliko stvorenje zvano Wurdalak, ali i da mu ukućani ne vjeruju. Treća priča je radnjom smještena na početak 20. vijeka i prikazuje kako bolničarka (Jacqueline Pierreux) u mrtvačnici priprema leš umrle žene-medija za pogreb, te iskoristi priliku za krađu  prstena, te zbog toga postane predmetom odmazde iz zagrobnog života.

Film je sniman u rimskim studijima, a u produkciji je sudjelovala kuća American International Pictures, koja je za  američko tržište napravila skraćenu, odnosno nešto izmijenjenu verziju pod naslovom *Black Sabbath*, gdje su izbačene neke od eksplicitnijih scena nasilja, kao i reference na prostituciju i lezbijstvo. Film je postigao veliki uspjeh, te je bilo zamišljeno da se snimi još jedan nastavak sa Karloffom, ali se od toga odustalo. Film je, pak, ostavio izuzetan dojam na grupu britanskih muzičara koji su se upravo po njemu odlučili prozvati *[[Black Sabbath]]*.

## Izvori

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* 
* Shadowvision: “BLACK SABBATH” 
* 
* Review of ''Black Sabbath'' in La Stampa
Una domenica d'estate

***Una domenica d'estate*** ()  je italijanska filmska komedija snimljena 1962. u režiji Giulija Petronija. Protagonisti, koje tumače Ugo Tognazzi i Raimondo Vianello su dva mlada pogrebnika koja odušak od svog mračnog posla pronalaze odlaskom na plažu gdje će doživjeti brojne komične pustolovine.

## Uloge
* Karin Baal : Silvana
* Jacques Bergerac : Osvaldo
* Daniela Bianchi : Donatella
* Anna Maria Ferrero
* Jean-Pierre Aumont
* Dominique Boschero
* Françoise Fabian
* Franco Fabrizi
* Ulla Jacobsson
* Ugo Tognazzi
* Eddie Bracken

## Vanjske veze

*
La spada del Cid

***La spada del Cid*** () ili ***Las hijas del Cid*** () je italijansko-španski historijski film snimljen 1962. godine u režiji Miguela Iglesiasa. Radnja se temelji na srednjovjekovnoj legendi, te je smještena u Španiju u drugoj polovici 11. vijeka. Protagonistice, čiji lik tumače Chantal Deberg i Daniela Bianchi, su dvije kćeri znamenitog vojskovođe El Cida koje postanu žrtvom zlostavljanja i poniženja svojih muževa. Vjeruje se kako je snimanje filma potakao veliki uspjeh hollywoodskog spektakla El Cid, prikazanog prethodne godine, te kako *La spada del Cid* predstavlja njegov neslužbeni nastavak.

## Vanjske veze
*
Raisio

**Raisio** (švedski: *Reso*) je grad i općina na jugozapadu Finske od 24,371 stanovnika.

## Geografija

Raisio leži u Regiji Prava Finska, na rijeci Raisionjoki udaljen 12 km sjeverozapadno od administrativnog centra Turkua, i oko 170&nbsp;km od Helsinkija.

## Historija
Najstariji poznati dokument koji se odnosi na Raisio datira iz 1292. u njoj se spominje novčana donacija data tadašnjoj parohiji.

Raisio je sve do 19. vijeka bio poljoprivredni kraj poznat po mlinovima kojih je bilo više od 30. 
Upravo na poljoprivredi  je izrasla kompanija - Raisio Oyj, danas jedna od vodećih u finskoj prehrambenoj industriji, 
koja je pomogla  Raisiu da od mjesta od 2000 stanovnika u 1900. izraste u današnji grad od više 23,000 stanovnika.

I pored brzog rasta Raisio je tek 1974. dobio status grada.

## Privreda
U današnjem Raisiu djeluje čak 1700 poduzeća ipak je najveći poslodavac još uvijek  prehrambena industrija - Raisio Oyj, a nakon nje IKEA, kojoj je to 
treći pogon po veličini  u Finskoj.

## Gradovi prijatelji

* , Kingisep
* , Sigtuna
* , Csongrád
* , Elmshorn

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Općine Raisio''
Les Bonnes Femmes

**Les Bonnes Femmes** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. godine u režiji Claudea Chabrola. Po žanru je mješavina komedije i drame, a naslovne protagonistice čine četvoro najboljih prijateljica koje nastoje pronaći muškarce. Chabrol je u tom ostvarenju eksperimentirao sa stilom tipičnim za Novi val. Sa njime je doživio komercijalni neuspjeh, iako su ga kasnije hvalili kritičari.

## Uloge
*Bernadette Lafont — Jane
*Clotilde Joano — Jacqueline
*Stéphane Audran — Ginette
*Lucile Saint-Simon — Rita
*Mario David — André Lapierre (motociklist)
*Pierre Bertin — Belin (vlasnik trgovuine)
*Ave Ninchi — Louise
*Jean-Louis Maury — Marcel
*Albert Dinan — Albert
*Sacha Briquet — Henri
*Claude Berri — Janein momak

## Reference

## Vanjske veze
*
Rizalit

**Rizalit** (od njemačke riječi *Risalit*) je za naziv za istaknuti dio pročelja neke građevine, koji u cijeloj svojoj visini izbija iz zidne mase, najčešće obliku poligonalne, pravokutne, ovalne ili kružne izbočine, a svojim završetkom može nadvisivati krovnu masu građevine koju raščlanjuje.

Rizalit se u različitim oblicima javlja još u profanoj arhitekturi antike i srednjeg vijeka, te u pravilu ima dominantno obrambenu funkciju. U novom vijeku funkcija mu je pretežito dekorativna, premda za oba ta pravila postoje i neke iznimke.

Prema svojem položaju, rizaliti mogu biti središnji, ugaoni i pobočni. 

Središnji i pobočni osobito su česti u feudalnoj arhitekturi dvoraca i palača novoga vijeka.

## Literatura
*Jadranka Damjanov; Ksenija Radulić: Rizalit, Umjetnost (Likovne umjetnosti), 3. izdanje, Zagreb, 1967., str. 216
*Ana Deanović: Rizalit, Enciklopedija likovnih umjetnosti, sv. 4, Zagreb, 1966., str. 101

## Veze
*Erker
Poligonalno zidanje

**Poligonalno zidanje** je građevinska tehnika koja za podizanje zidova koristi djelomično obrađene, najčešće sa svih strana priklesane stijene, koje se slažu u vodoravne redove „u suho“, a mogu biti i povezane mortom.

Poligonalno zidanje je nešto složenija tehnika od kiklopskog zidanja, pri kojem se kameni blokovi samo mjestimice priklesuju i povezuju isključivo „u suho“, ali je jednostavnija od zidanja pravokutnim kamenim blokovima koje je svoje savršenstvo dostiglo u vrijeme klasične antike u tehnici koju Vitruvije spominje pod nazivom opus isodomum, a odnosi se na zidanje savršeno obrađenim kamenim kvadrima jednake visine, a često i jednake dužine.

Kod naprednijih „manira“ poligonalnog zidanja, kameni blokovi se nižu u redove prema obliku i veličini, te jedan na drugog ravnomjerno naliježu zahvaljujući pomno oblikovanim *sljubnicama*, tj. *sudarnim reškama*.

## Napomene

## Izvori
*Marcus Vitruvious Pollio: Deset knjiga o arhitekturi, preveo Matija Lopac, Sarajevo, 1990., str. 41.-46.

## Literatura
*Müller/Vogel 1999. - Werner Müller; Gunther Vogel: Atlas arhitekture 1, preveo Milan Pelc, Zagreb, 1999., str. 30.-31.
*Suić 1974. - Mate Suić: Antički grad na istočnoj obali Jadrana, Zagreb, 1976., str. 106.-107.