open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bohemond I od Antiohije

**Bohemond I** (*Bohemund*; ; ; San Marco Argentano, 1058 - Bari, 6/7. mart 1111), također poznat i kao **Bohemond Veliki**, bio je normanski princ i vojskovođa iz dinastija Hauteville, koji je od 1085. do smrti vladao kao princ Taranta, poznat po sudjelovanju u Prvom križarskom ratu tokom koga je 1098. osnovao Kneževinu Antiohiju kojom će vladati do smrti.

Rodio se kao najstariji sin normanskog vojvode Roberta Guiscarda i njegove prve supruge Alberade od Buonaberga. Kršten je kao "Mark", ali je još kao dijete zbog veličine od oca stekao nadimak "Bohemund" (po mitskom divu Boemundu Gigasu), koji će kasnije preuzeti kao ime. Ocu se 1080. priključio u velikom pohodu na Balkan, čiji je cilj bilo osvajanje Bizantskog Carstva. Imao je dosta uspjeha te je neko vrijeme pod svoju vlast stavio današnju Albaniju, sjevernu Grčku i dio Makedonije, ali se pod pritiskom cara Aleksija I Komnena morao postepeno povući, pa su svi njegovi posjedi izgubljeni do 1085.

Otac je umro 17. jula 1085. ostavivši posjede u Italiji i Siciliji svom mlađem sinu Rogeru, a one preko Jadrana Bohemondu. S obzirom da je ostao bez teritorija, Bohemond je otpočeo rat sa svojim bratom, tokom koga je uspio zauzeti Taranto, i zbog čega se kasnije nazivao "Bohemond od Taranta". Sukob je godine 1087. završen posredovanjem novoizabranog pape Urbana II.

Bohemond je ispočetka ignorirao papin poziv na križarski rat, ali se 1096. predomislio kada su kroz normanska područja počeli prolaziti kolone križara na putu za Istok. Kroničar Goffredo Malaterra tvrdi da im se Bohemond pridružio isključivo shvativši rat kao priliku za ostvari svoje teritorijalne ambicije na Istoku. U svakom slučaju, normanska vojska koju je organizirao bila je najbolje obučena iopremljena od svih križara, a sam Bohemond se iskazao kao iskusan i sposoban vojskovođa. Godine 1098. je zauzeo Antiohiju, ali je ubrzo nakon toga došao u sukob s drugim križarskim vođama, pa ispočetka nije sudjelovao u završnom dijelu pohoda na jug.

Godine 1100. Bohemond je zarobljen od turskih Danišmenda u bitci kod Melitene; sloboda mu je otkupljena 1103. godine, a u međuvremenu ga je kao regent zamjenjivao nećak Tankred Galilejski. Poraz u bitci kod Harrana i od Bizantinaca su ga nagnali da se 1104. vrati u Evropu, gdje je oboružan relikvijama i egzotičnim pričama, tražio podršku na tamošnjim dvorovima. Pokušaj da sa tamo prikupljenom vojskom porazi Bizantince su zaustavili Mlečani te je Bohemond na kraju prisiljen potpisati sporazum u Devolu kojim je svoju kneževinu učinio bizantskim vazalom. Umro je nekoliko godina kasnije, a da se nije vratio na Istok.

## Izvori
* Ghisalberti, Albert M. (ed) *Dizionario Biografico degli Italiani*. Rome.

|-

|-
Povelja sloboda

**Povelja sloboda** (), također poznat kao **Krunidbena povelja** ), bio je pisani proglas izdan od strane kralja Henryja I nakon stupanja na englesko prijestolje 1100. Njime je kralj izjavio da se smatra vezanim zakonima koji propisuju točno određene postupke prema crkvenim službenicima i plemićima. Često se navodi kao jedan od najznačajnijih dokumenata engleske pravne historije te pretečom daleko poznatije Magne Carte.

Poveljom je Henry nastojao ukloniti zamjerke na zloupotrebe kraljevske vlasti karakteristične za vladavinu njegovog prethodnika i brata Williama II (William Rufus), prije svega pretjerano oporezivanje baruna, zloupotrebu biskupskih sedisvakancija i simoniju.

Kasniji monarsi su uglavnom ignorirali Povelju, sve do 1213. kada je nadbiskup Langton podsjetio pobunjene barune na njeno postojanje.

## Izvori

## Vanjske veze
* Text of the Charter
Gilbert de Clare, 1. earl Pembrokea

**Gilbert fitz Gilbert de Clare** ( – 6. januar 1148), bio je anglo-normanski plemić, poznat po tome što je 1138. postao prvi earl Pembrokea in 1138.

Rodio se kao sin barona Gilberta Fitz Richarda de cLarea i Anne de Clermont. Ispočetka nije imao velikih posjeda i zemlje, ali se istakao ratovanjem u Normandiji. Posjede je naslijedio od svojih stričeva Waltera de Clarea i Rogera de Clarea; to je uključivalo posjede u Walesu. Godine 1138. ga je kralj Stephen imenovao earlom Pembrokea, ali mu dao i zamak Pevensey.

Za vrijeme građanskog rata, počevši od bitke kod Lincolna je nekoliko puta prelazio sa strane Stephena na stranu kraljice Matilde i obrnuto. Sa Stephenom se pomirio nedugo pred smrt.

Bio je oženjen za Isabel de Beuamont, nekadašnju ljubavnicu kralja Henryja I. S njom je imao troje djece, uključujući sina i nasljednika Richarda.

## Napomene

## Reference

## Vanjske veze
* Gilbert de Clare at Castlewales.com
Hobart

**Hobart** je najveći i glavni grad australske države Tasmanija od 126 048 u užem centru, odnosno 191 169 stanovnika sa predgrađima po popisu iz 2001.

*Hobart* je najjužniji australski grad.
## Geografija
*Hobart* leži na jugoistoku otoka Tasmanija na zapadnoj obali rijeke Derwent koja je kod grada široka 3&nbsp;km, 12 ušća u Južni ocean. U neposrednoj blizini grada udiže se Planina Wellington (1270 m) čiji su vrhovi često pokriveni snijegom.

Predgrađa *Hobarta* proširila su se i na istočnu obalu Derwenta, pa su podignuti mostovi Tasman (1965.) i Bowen (1984.) 
## Historija
Do terena današnjeg grada prvi je doplovio britanski pomorac George Bass 1798. koji je istraživao ušće rijeke Derwent njega je to mjesto osobito dojmilo.

Pet godina kasnije, Filip Gidley King, tadašnji guverner Novog Južnog Walesa, poslao je vojničku posadu da osnuje naselje na tom mjestu, u namjeri da spriječi potencijalni francuski prepad na još uvijek nesigurni britanski posjed. Naselje je nazvano *Hobart* u čast Roberta Hobarta, tadašnjeg državnog tajnika za kolonije. 1804. naselje je preseljeno iz tadašnje lokacije - *Risdon Cove* na lokaciju gdje se nalazi današnji grad - *Sullivans Cove*. Do sredine 19. vijeka *Hobart* je postao glavna luka za kitolovce po Južnom oceanu, ali je njegov rast ostao limitiran ograničenim resursima koje nudi otok Tasmanija u odnosu na australsko kopno. *Hobart* je postao sjedište biskupije 1842., općina]] - 1852., a status grada dobio je 1857.

*Hobart* je 7. februara 1967., pretrpio veliki požar koji se proširio do centra grada.
## Znamenitosti
U Australiji je *Hobart* poznat po prvom legalnom Kazinu Wrest Point, ali i po Planini Wellington, Masivu Nelson koji obožavaju planinari i lijepo uređenoj plaži Bellerive.

Najveće znamenitosti *Hobarta* su anglikanska i katolička katedrala uz najstariju sinagogu u Australiji podignutu između 1843. - 1845. Uz to su zanimljive palače pokrajinskog parlamenta, državne biblioteke, muzeja i galerije.

*Hobart* je sjedište Univerziteta Tasmanija, osnovanog 1890. 
## Privreda i transport
*Hobart* ima izvrsnu prirodnu luku, koju neometa plima, pa ga to u kombinaciji s željezničkim teretnim prugama kojima je povezan sa sjeverom i sjeverozapadom Tasmanije čini transportnim čvorištem. Uz to je *Hobart* dobro povezan cestama sa većinom mjesta u Tasmaniji, a ima i aerodrom pa je zbog svega toga glavni ulaz za Tasmaniju.

*Hobart* ima i industrije, najznačajniji pogoni su velika rafinerija cinka u Risdonu, tvornica papira uz manje tvornice tekstia, konditorskih proizvoda, alata, namještaja, voćnih konzervi, motora i boja.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice grada'' 
* ''Hobart'' na portalu Encyclopædia Britannica
Balduin I od Jeruzalema

**Baldvin I Jerusalimski** (1058 - 1118) je bio jedan od vođa Prvog krstaškog rata. Postao je prvi grof Edese, a zatim i drugi vladar Jerusalimske kraljevine, prvi sa titulom kralja. Bio je brat Gotfrida Bujonskog, prvog vladara krstaške države Jerusalim, koji je odbio titulu kralja. Posle njegove smrti 1100. godine Baldvin je pozvan u Jerusalim, gde će 1101. godine biti krunisan za kralja. Edesu je prepustio svom rođaku.
Baldvin se 1117. teško razboleo, ali je ipak naredne godine odlučio da napadne Egipat. Umro je 1118. na povratku za Jerusalim.
Yeah Yeah Yeahs

**Yeah Yeah Yeahs** je retro-rok bend iz New York City-a.

## Članovi
Članovi benda su Karen O, Nick Zinner i Brian Chase.

## Diskografija

* 2003 - *[[Fever to Tell]]*
* 2006 - *[[Show Your Bones]]*
* 2009 - *[[It's Blitz!]]*

## Vanjske veze

* Službena stranica 
* YYY Pins, veliki broj poveznica na intervjue, fotografije i dr.
Balduin II od Jeruzalema

**Balduin II od Jeruzalema** (), ranije **Balduin II od Edese**, također i **Balduin od Bourcqa**, rođen kao **Balduin od Rethela** (? - 21. august 1131) bio je drugi grof Edese, koji je vladao od 1100. godine, te treći kralj Jeruzalema koji je vladao od 1118. do smrti.

## Literatura
* William of Tyre, *A History of Deeds Done Beyond the Sea*, trans. E. A. Babcock and A. C. Krey. Columbia University Press, 1943.
* Hans Mayer, *The Crusades*. Oxford University Press, 1965.
* Alan V. Murray, *The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History 1099-1125*. Prosopographia & Genealogia, 2000.
* Steven Runciman, *A History of the Crusades, Vol. II: The Kingdom of Jerusalem*. Cambridge University Press, 1952.

## Reference
Car Qinzong od Songa

**Car Qinzong** (23. maj 1100&nbsp;– 14. jun 1161) bio je deveti po redu car Kine iz dinastije Song, i posljednji car Sjevernog Songa, koji je vladao od januara 1126. do januara 1127. Lično ime mu je bilo **Zhao Huan**.

Qinzong je bio najstariji sin cara Huizong i carice iz porodice Wang (王), posthumno imenovane kao Carica Xiangong (顯恭皇后) (1084–1108).

Na prijestolje je došao, nakon što je njegov otac abdicirao, suočen s nezadovoljstvom podanika njegovom nesposobnošću da zaustavi džurčenske napadače iz nastojeći umiriti nezadovoljstvo svojih podanika izazvano nespobnošću da zaustavi džurčenske napadače iz dinastije Jin. Qinzong je imenovao generala Li Gang (李綱) kako bi odbio napadače, ali ga je potom smijenio, nastojeći Džurčene smiriti pregovorima. Oni, međutim, nisu pokazali interesa za mirno rješenje te su u januaru 1127. opsjeli prijestolnicu Kaifeng. Nedugo potom je 26-godišnji car, njegov otac, cijela carska porodica i na deseci službenika zarobljeni u Jingkang incidentu, čime je označen kraj Sjeverne dinastije Song.

Qinzong je potom 20. marta 1127. službeno degradiran u običnog pučanina, a 13. maja sa ocem prognan u sjevernu Mandžuriju gdje će provesti ostatak života. Godine 1128. su gu zajedno s ocem natjerali da, noseći odjeću žalovanja, sudjeluje u ceremoniji posvećenoj preci careva Jina. Kasnije su mu dali polu-posprdnu titulu markiza od *Chonghun* (重昏, "Dvostruko zbrkani"); otac je dobio sličnu titulu.

Nakon što je Jin nastojao poboljšati odnose sa konsolidiranim Južnim Songom, godine 1141. je dobio nešto neutralniju titulu vojvode (公, *gong*) od *Tianshui Juna*; nekoliko mjeseci kasnije je počeo dobivati penziju od Jina. Sve do smrti 1156. godine služio je kao talac i pregovaračko sredstvo Songa.

## Reference

## Literatura
* Jing-shen Tao (1976) *The Jurchen in Twelfth-Century China*. University of Washington Press. .
* Herbert Franke, Denis Twitchett. *Alien Regimes and Border States, 907–1368* (Cambridge History of China, vol. 6). Cambridge University Press, 1994. . Partial text on Google Books.
1100-te

**1100-e** su decenija koja je počela 1. januara 1100. i završila 31. decembra 1109. 

## Događaji i trendovi
* 1102 - Pacta Conventa, sporazum kojim je Hrvatska ušla u personalnu uniju s Mađarskom.
* Križarski rat 1101
* 1106 - Bitka kod Tinchenbraia u kojoj engleski kralj Henry I nanosi poraz svom bratu Robertu Curthoseu i pripaja njegovo Normandijsko Vojvodstvo.

## Izvori
Opatija Fontevraud

**Opatija Fontevraud** (), rjeđe **Opatija Fontevrault** je kompleks građevina u francuskom selu Fontevraud-l'Abbaye, kraj Chinona u oblasti Anjou, u kome se trenutno nalazi kulturni centar. Nastao je kao katolički samostan, koji je godine 1100. osnovao putujući propovjednik Robert od Arbrisela; predstavljao je dvostruki samostan u kome su zajedno živjeli redovnici i redovnice, a mjesto opatice su preuzimale neke od najbogatijih i najuglednijih plemkinja Francuske. Samostan je brzo stekao međunarodnu reputaciju pa su se u Evropi po njegovom uzoru gradile "fontevrstičke" opatije. U njemu su, između ostalih, sahranjeni engleski kraljevi Henry I i Richard I. Godine 1792. je službeno ukinut za vrijeme Francuske revolucije, a 1804. je prenamijenjen u zatvor, koji je stekao reputaciju jednog od najstrožih u Francuskoj, i u kome su za vrijeme drugog svjetskog rata vichyske vlasti strijeljale brojne pripadnike Pokreta otpora. Zatvor je prestao raditi 1963. kada je kompleks preuzelo Ministarstvo kulture i prenamijenilo ga u muzej i umjetnički centar.

## Vanjske veze
* Official site 
* Map of the Loire Valley UNESCO World Heritage Site 
* Val de Loire
* Catholic Encyclopedia article
* Royal Abbey of Fontevraud and the famous Gisants (painted tomb effigies) of Eleanor of Aquitaine, King Henry II and King Richard I
* Hotel Abbaye Royale de Fontevraud
Hugues I od Vermandoisa

**Hugues od Vermandoisa** (**Hugo**; 1057. - 18. oktobar 1101.), također poznat i po nadimku **Veliki** () bio je francuski princ iz dinastije Capet koji je od 1085. do smrti nosio titulu grofa Vermandoisa, najpoznatiji po sudjelovanju u prvim križarskim ratovima.

Rodio se kao mlađi sin kralja Henrija I i Ane Kijevske. Njegov stariji brat Filip I je postao francuski kralj. Kada je papa Urban II 1095. pozvao kršćane u Prvi križarski rat, Filip se njemu nije mogao priključiti zbog prethodne ekskomunikacije. Umjesto toga je Hugues preuzeo ulogu vođe francuskih križara, ali se ubrzo pokazalo da nema prevelike vojničke ni diplomatske sposobnosti, pa je tako svojim osornim ponašanjem značajno pokvario odnose sa bizantskim carem Aleksijem. Tokom opsade Antiohije 1098. su ga križari poslali u Carigrad da traži pomoć od cara, ali ju nije dobio. Umjesto da se vrati svojim suborcima, Hugues se vratio u Francusku. Tamo je bio žestoko kritiziran zbog kukavičkog i izdajničkog postupka, te je, kao svojevrsnu pokoru, odlučio sudjelovati u križarskom ratu 1101. U septmebru 1101. je u Anadoliji ranjen u okršaju sa Seldžucima, te je od rana umro u Tarzu mjesec dana kasnije.

Bio je oženjen za Adelaide, groficu od Vermandoisa, te Alice od Valoisa; preko obje je naslijedio grofovske titule. Imao je devetoro djece, od kojih je Raoul I postao njegov nasljednik.

## Preci
Darwin, Australija

**Darwin** je najveći i glavni grad australske Sjeverne teritorije od 71 347 u užem centru, odnosno 109 478 stanovnika sa predgrađima po popisu iz 2004.

*Darwin* je najsjeverniji veći australski grad. 
## Geografija
*Darwin* leži na sjeveru Australije na niskom poluotoku na ulazu u Zaljev Beagle u Timorskom moru. 
## Historija
Do luke u kojoj je smješten *Darwin* prvi je doplovio britanski pomorac John Stokes 1839. na slavnom jedrenjaku HMS Beagle i nazvao je po slavnom prirodoslovcu Charlesu Darwinu.

Prvo naselje u tom kraju osnovano je tek 1869. i nazvano *Palmerston*, tako se zvalo sve do 1911. kad je prezvano po imenu luke - *Darwin*. Te iste godine je taj teritorij oduzet od države Južna Australija i dat na upravu saveznoj vladi.

Veliki impuls razvoju *Darwina* bila je izgradnja vojnog aerodroma i baze 1930-ih, koja se intenzivno koristila za vrijeme Drugog svjetskog rata. Zbog tog je japanska avijacija višekratno bombardirala grad tokom1942. i nanijela mu velika oštećenja. Uz pomoć australske vlade *Darwin* je obnovljen, pa je 1959. dobio status grada.

*Darwin* je više puta pretrpio udare snažnih ciklona, najteži udar zbio se u decembru 1974. kad je evakuirano dvije trećine stanovnika, a grad je teško oštećen. Uz pomoć australske vlade grad je po drugi put podignut, pa je danas jedan od najmodernijih gradova u zemlji.
## Privreda i transport
*Darwin* je centar stočarsko - rudarskog kraja (uran). Dobar dio stanovnika radi u državnoj administraciji i za vojsku koja u okolici ima dosta baza. U najnovije vrijeme otkrivena su nalazišta nafte i zemnog plina u Timorskom moru.
Od 2003. *Darwin* je povezan željezničkom prugom sa Alice Springsom na jugu, a preko njega i sa Adelaideom i ostalim velikim gradovima Australije na Istoku. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice grada'' 
* ''Darwin'' na portalu Encyclopædia Britannica
The Pleasure Garden (film)

***Vrt užitaka*** (engleski *The Pleasure Garden*) je nijema drama iz 1925., redateljski prvijenac Alfreda Hitchcocka snimljen u britansko-njemačkoj koprodukciji. Temelji se na istoimenom romanu kojeg je napisao Oliver Sandys, a radnja se odvija oko plesačica u jednom noćnom klubu. Film je snimljen u njemačkom studiju, na lokaciji u Italiji, a znakovit je po tome što je bio jedan od prvih filmova u kojima su slavne zvijezde unajmljene kako bi glumili u filmu u drugoj državi: u ovom slučaju, Vrignia Valli je bila slavna američka glumica koja je unajmljena za britansku produkciju.

## Radnja

Mlada djevojka Jill stiže u London na poziv g. Hamiltona, vlasnika noćnog kluba "Vrt užitaka", ali prilikom dolaska biva pokradena. Patsy, plesačica u klubu, se sažali nad njom te ju primi kod sebe kako bi joj pronašla posao. Jill doista dobiva ulogu u showu. Njen zaručnik Hugh stiže sa stanovitim Levetom, koji se pak zbliži sa Patsy. Kada Hugh odlazi na putovanje u Afriku, Jill pada na bogatog princa Ivana. Patsy i Levet se vjenčaju i odlaze na medeni mjesec.

Kada i Levet otiđe u Afriku, Patsy od njega dobije pismo da se tamo razbolio, te stoga moli Jill da joj posudi kartu. Jill pak odbija jer se želi udati za Ivana te nema novca za bacanje. Patsy ipak uspije posuditi novac i otići do željene lokacije, no kada otkrije da njen surprug živi sa mjesnom ženom, odmah odlazi. Patsy otkriva da je Hugh bolestan, no kada ih pronađe Levet, optuži ga da ju pokušava zavesti. Hugh upozori svojeg šefa da je Levet opasan. Šef upuca i ubije Levet koji je pokušao ubiti Patsy. Hugh preko novina otkriva da se Jill želi udati za Ivana. Hugh i Patsy se stoga zajedno utješe i vrate u London.
 
## Glume
* Virginia Valli - Patsy Brand
* Carmelita Geraghty - Jill Cheyne
* Miles Mander - Levet
* John Stuart - Hugh Fielding
* Ferdinand Martini - Mr. Sidey
* Florence Helminger - Mrs. Sidey
* Georg H. Schnell - Oscar Hamilton

## Reference

 
## Vanjske veze
*  
* ''Vrt užitaka'' na Rotten Tomatoes
* Cijeli film online
OŠ Viktorovac

OŠ Viktorovac je škola u Sisku, na ulici Aleja narodnih heroja 2, Viktorovac.
Odlukom Ministarstva prosvjete NRH osnovana je 1952. g. škola pod nazivom II. Narodna osmogodišnja škola.
Bila je sastavljena od učenika nižih razreda gimnazije i osnovne škole. U školu je bilo upisano 855 učenika. To je bio prijelaz na osmogodišnje školovanje.
1959. g. promijenjen je naziv škole koji je glasio Osnovna eksperimentalna škola "Bratstvo - jedinstvo".
Godine 1961. otvorena je nova školska zgrada koja je za tadašnje uvjete bila suvremeno opremljena. Pod nazivom Osnovna škola "Bratstvo i jedinstvo" djeluje niz godina i postiže zapažene rezultate.
Godine 1991. s neovisnošću Republike Hrvatske, škola dobiva naziv Osnovna škola Viktorovac.

Škola ima velika oštećenja i problem je otvoreno igralište.
Berg (država)

**Berg** je bila država Svetog Rimskog Carstva u njemačkom Porajnju sa sjedištem u Düsseldorfu koja je postojala od početka 12. do početka 19. vijeka. Nastao je kao posjed dinastije Ezzonida, koja je dominirala Lotaringijom u 11. vijeku. Njen pripadnik, grof Adolf III od Berga, se odvojio od Lotaringije oko 1101. Moć i teritoriji grofovije su s vremenom rasli tako da ju je 1380. njemački kralj Vjenceslav IV proglasio vojvodstvom. Preko dinastijskih brakova, Berg je 1521. postao dio Ujedinjenih Vojvodstava Jülich-Kleve-Berg. Godine 1614. je, u tada poslije Reformacije podijeljenoj Njemačkoj, Berg postao dio katoličke države Falačke-Neuburg, s kojom je od 1777. upravljala bavarska dinastija Wittelsbach. Tome je došao kraj u francuskim revolucionarnim ratovima kada je 1795. Berg okupiran, a potom 1803. odvojen od Bavarske. Godine 1806. je ukidanjem Carstva postao Veliko Vojvodstvo Berg, jedna od klijentskih država Prvog francuskog Carstva i upravom Joachima Murata. Francusku vlast je okončala bitka kod Leipziga 1813. a na Bečkom kongresu je Berg pripojen Kraljevini Pruskoj.
1101.

Godina **1101.** (**[[Rimski brojevi|MCI]]**) bila je redovna godina koja počinje u utorak po julijanskom kalendaru.

## Događaji
* 19. 4. &ndash; Kanoniziran danski kralj Knut IV.
* april &ndash; Kralj Balduin I od Jeruzalema zauzima Arsuf i Cezareju (maj).
* 20. 6. &ndash; Normandijski vojvoda Robert Curthose se iskrcava u Portsmouthu nastojeći preoteti englesko prijestolje od svog novookrunjenog brata Henryja; otprilike mjesec dana kasnije je prisiljen sklopiti Sporazum u Altonu, temeljem koga se trajno odriče anglo-normanskog prijestolja i priznaje Henryja za legitimnog vladara.
* 22. 6. &ndash; Maldobni Roger II postaje grof Sicilije i vojvoda Kalabrije, pri čemu njegova majka Adelaide del Vasto postaje regent.
* Borba za investituru: Nakon zarobljavanja antipape Teodorika, pristaše rimsko-njemačkog cara Heinricha IV za Teodorikovog nasljednika biraju Alberta.
* Pokrenut drugi veliki val evropskih križara, čiji je cilj stići u Jeruzalem kako bi pomogli novoosnovanoj križarskoj državi. Njihov pokušaja prijelaza Anadolije kod mjesta Heraclea Cybistra zaustavljaju seldžučke trupe Kilidž Arslana I, te samo sačica križara uspije stići do Palestine.
* august &ndash; Trupe almoravidskog vladara Yusuf ibn Tashfina počinju opsadu Valencije koju brani Jimena Díaz, udovica El Cida. Grad će pružati otpor do maja 1102.
* jesen &ndash; Grofica Mathilda od Toscane zauzima Ferraru.
* novembar &ndash; Nakon smrti svog oca Welfa I, na mjesto vojvode Bavarske dolazi njegov sin Welf II.
* U Njemačkoj osnovana Grofovija Berg.
* Osnovana Opatija Fontevraud.
* U Istočnoj Aziji dovršeno sastavljanje velike zbirke budističkih tekstova Liao, Goryeoa i Songa.

## Rođenja

* Heloise, ljubavnica Pierrea Abelarda (u. 1162)
* Henry od Bloisa, biskup Winchestera (u. 1171)
* 

## Smrti

* 22. 6. &ndash; Grof Roger I od Sicilije (r. 1031)
* 27. 7. &ndash; Konrad, kralj Njemačke i Italije (r. 1074)
* 6. 10. &ndash; Bruno od Kölna, njemački osnivač kartuzijanskog reda
* 18. 10. &ndash; Hugues od Vermandoisa, sin kralja Henrija I od Francuske (r. 1053).
* 6. 11. &ndash; Welf I, vojvoda Bavarske.
* Hugh d'Avranches, 1st Earl of Chester
* Su Shi, kineski državnik i pjesnik (r. 1037)
* Su Song, kineski naučnik i inženjer (r. 1020)

## Izvori
Velimir Terzić (političar)

**Velimir Terzić** (Svinišće kraj Omiša, 7. ožujka 1929 – 15. listopada 1995), hrvatski liberalni političar. Poznat je kao jedan osnivača i istaknutih članova HSLS na području Dalmacije. Na izborima 1992. godine je na državnoj listi HSLS izabran u Hrvatski sabor, a sljedeće godine na prvim županijskim izborima i za vijećnika Splitsko-dalmatinske županije. Bio je član nekoliko saborskih odbora, uključujući mjesto potpredsjednika Komisije za utvrđivanje ratnih i poratnih žrtava. 

## Vanjske veze
* U sjećanje na Velimira Terzića
* Profil na stranici Politopedia
Welf IV

**Welf I** (1030/1040 - Paphos, Cipar, 6. novembar 1101) bio je vojvoda Bavarske od 1070. do 1077. te od 1096. do smrti. Poznat je kao prvi član ogranka Welfa iz Kuće Este, a u rodoslovu Welfa se broji kao **Welf IV**.

Rodio se kao sin milanskog markgrofa Azzoa II od Estea i njegove supruge Kunigunde od Altdorfa. Kada mu je ujak, koruški vojvoda Welf (također poznat kao Welf III), umro bez djece, naslijedio je njegove posjede. Potom se oženio za Ethelinde, kćer bavarskog vojvode Otta II (Otto od Nordheima).

Kada se Otto priključio ustanku protiv Salijske dinastije i mladog njemačkog kralja Heinricha IV, Welf je svoju vjernost suverenu izrazio rastavom od Ethelinde. Kralj ga je za to nagradio oduzevši vojvodstvo Ottu i dodijelivši ga 1070. Welfu. Nakon rastave se oženio za Judith od Flandrije, kćer flandrijskog grofa Balduina IV.

Kadea je, pak, izbila Borba za investituru, Welf je stao na stranu pape Grgura VII i u martu 1077. podržao izbor Rudolfa od Rheinfeldena za protivkralja. Zahvaljujući čvrstoj podršci u Bavarskoj, uspio se održati i nakon poraza Rudolfa i drugih pobunjeničkih vođa nekoliko godina kasnije. Godine 1089. je savez sa papinstvom nastojao ojačati uredivši brak svog sina Welfa za Matildu od Toskane, plemkinju koja se smatrala jednom od vođa papinske strane.

Godine 1095. se mladi Welf rastao od Matilde, i Welf je to iskoristio kao priliku za pomirenje s kraljem. Pokušaj da nakon smrti oca Azzoa dobije teritorije južno od Alpa se izjalovio zbog otpora njegovog polubrata Fulcoa.

Godine 1099. se Welf priključio grupi križara na čelu sa Guillaumeom IX Akvitanskim, Huguesom od Vermandoisa i Idom od Austrije koja je pokrenula križarski rat 1101. godine. Pohod je završio katastrofom; križarske vojske su u Anadoliji upale u seldžučke zasjede te su uništene. Welf je preživio, ali je bio prisiljen vratiti se kući. Na putu se razbolio i umro u ciparskom mjestu Paphos. 
Poslije je pokopan u Opatiji Weingarten. 

Naslijedio ga je sin Welf, a sa Judith je imao još kćer Kunizzu i sina Heinricha, koji će također postati bavarski vojvoda.

## Literatura
* Genealogie Mittelalter
* Sir Andrew Halliday *Annals of the House of Hannover*, v.1, London, 1826. at Google Books
* Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis, Line 166-23
* The Plantagenet Ancestry by William Henry Turton, Page 40
Alice Springs

**Alice Springs** (doslovno prevedeno **Alicin potok**) je grad na jugu australske Sjeverne teritorije od 24 640 stanovnika]. 
## Geografija
*Alice Springs* je smješten u srcu Australije udaljen 1 654 km sjeverno od Adelaidea i oko 1 535 km južno od Darwina. On je centar pustinjskog kraja Centralne Australije velikog 260 000 km² u kom nema ništa osim pijeska i kamenih stijena. Oaza na povremenom vodotoku Todd, preko koje ide magistralna cesta za sjever Stuart. 
## Historija
*Alice Springs* je osnovan 1871. kao telegrafska stanica, na transkontinentalnoj liniji. Do 1889. nakupio je dovoljno stanovnika, pa je 1890. proglašen gradom pod imenom **Stuart** u čast istraživača *Johna McDouall Stuarta*.

*Alice Springs* je jedno kratko vrijeme između 1926. - 1931. bio glavni grad australske teritorije Centralna Australija.

## Znamenitosti

Najveća znamenitost grada je *Orginalna telegrafska stanica*, koja je proglašena nacionalnim spomenikom. 

## Privreda i transport
*Alice Springs* je centar stočarsko - rudarskog kraja; zlato, bakar, volfram, tinjci. Navodnjavanje omogućuje ograničenu proizvodnju voća i mliječnih proizvoda. *Alice Springs* ima i nešto malih industrijskih pogona za proizvodnju gipsa, bezalkoholnih pića, limova, građevne stolarije i ​​cigle.

Turizam je ipak od primarne važnosti za lokalnu ekonomiju, jer u grad tokom blagih zimskih mjeseci (od maja do septembra) nahrupe hiljade znatiželjnika, kojima je *Alice Springs* baza za krstarenje Centralnom pustinjom. Popularna manifestacija je *Henley* utrka čamaca po suhom koritu Todda, u kom sudionici umjesto da se utrkuju u veslanju, nastoje što brže svoje čamce prenijeti na leđima.

*Alice Springs* je regionalni centar za dvije australske specifične službe *Liječničku avio službu* (Royal Flying Doctor Service) i *Radio školu* (School of the Air) obrazovanje putem radija za djecu na izoliranim farmama.

Željeznička pruga stigla je iz Adelaidea do *Alice Springsa* - 1929., pa je dugo vremena grad bio posljednja staanica na toj pruzi, ona je 2003. produžena do Darwina. Tako da su ta pruga i transkontinenatalna magistrala Stuart napravile od *Alice Springsa* transportno čvorište za eksport stoke i ruda iz okolice. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice grada'' 
* ''Alice Springs'' na portalu Encyclopædia Britannica
Hugh d'Avranches

**Hugh d'Avranches** (cca. 1047 – 27. jul 1101), također poznat po nadimku **le Gros** (Debeli) i **Lupus** (Vuk), bio je drugi normanski earl od Chestera, koji je vladao od 1071. do smrti, i bio poznat kao jedan od plemićkih magnata rane Normanske Engleske.

Rodio se kao sin Richarda Le Goza, vikonta Avranchesa i jednog od najvećih magnata Normandije, i Emme de Conteville. Otac mu je igrao važnu ulogu u invaziji Engleske 1066. godine, opskrbivši invazijsku flotu s najmanje 60 brodova. 

Nakon osvajanja Engleske, mladi Hugh je od Williama Osvajača dobio zamak Tudbury u Staffordshireu. Godine 1071. je postao earl Chestera, zamijenivši Gerboda Flamanca koji je napustio Englesku bez da preuzme mjesto earla. Vladavinu mu su obilježile borbe sa Velšanima, pri čemu je surađivao sa Robertom od Rhuddlana. Normandijske posjede je od oca naslijedio godine 1082. Godine 1088. je za vrijeme pobune velikaša ostao vjeran kralju Williamu Rufusu. Godine 1094. je pak izgubio veliki dio posjeda u Walesu nakon ustanka pod Gruffud ap Cynanom. Pokušaje da ih vrati je zaustavila norveška invazija pod Magnusom Bosonogim 1098. 

Kroničari ga opisuju kao izuzetno proždrljivog čovjeka, koji je zbog toga postao gojazan; s druge strane mu je žestina u borbi s Velšanima donijela nadimak "Vuk". Bio je poznat i po brojnim ljubavnicama i nezakonitoj djeci. Sa suprugom Ermentrude od Claremonta je imao sina Richarda, koji ga je naslijedio, te kćer Matildu. Oboje su stradali u brodolomu Bijelog broda 1120. nakon čega je grofoviju naslijedio njegov nećak Ranulf le Meschin.

## Izvori
* The Peerage - Hugh d'Avranches
* Earl of Chester  Hugh (le Gros) d'Avranches (see General notes for information from Burkes Peerage)
Jimena Díaz

Doña **Ximena Díaz** (ponekad navođena i kao **Jimena**; cca.1054&ndash;cca.1115) bila je španska plemkinja, poznata kao supruga znamenitog vojskovođe El Cida. Za njega se udala 1074. godine i rodila mu četvoro djece. Od 1099. do 1102. je kao njegova nasljednica vladala Valencijom.

Kasnijim generacijama je poznata kao glavni ženski lik Corneilleve tragedije ''Le Cid'' iz 1637. i filma ''El Cid'' iz 1961. godine, gdje ju je tumačila Sophia Loren.

## Izvori

* Forging a Unique Spanish Christian Identity: Santiago and El Cid in the Reconquista
Grofovija Sicilija

**Grofovija Sicilija** je bila normanska država sastavljena od otoka Sicilija i Malta, koja je postojala od 1071. do 1130. Počela se stvarati za vrijeme normanskog osvajanja Sicilije (1061&ndash;91), otoka kojim je dotada vladao muslimanski Emirat Sicilija. Godine 1059. je papa Nikola II normanskom vođi Robertu Guiscardu dao titulu vojvode Sicilije (*dux Siciliae*), nastojeći ga ohrabriti da otok preotme od muslimana. Godine 1061. su Normani zauzeli svoje prvo stalno uporište (Messina), a godine 1071. i prijestolnicu emirata Palermo. Robert je zadržao titulu vojvode, ali je svome mlađem bratu Rogeru dao titulu grofa i povjerio vlast nad otokom, s izuzetkom gradova Palermo, Messina i Val Demone, kojke je zadržao za sebe. Godine 1091. je likvidirano posljednje muslimansko uporište Noto, a iste godine je otpočela kampanja protiv Malte, koja je dovršena 1127. 

Robert Guiscard je ostavio Rogera u nejasnom odnosu prema svojim nasljednicima koji su vladali kopnenim Vojvodstvom Apulija i Kalabrija. Zbog toga je za vrijeme vladavine Rogera II od Sicilije i Guillaumea II od Apulije (Guglielmo, Vilim) došlo do sukoba između dvije normanske kneževine. Njega je okončalo posredovanje pape Kalista II 1121. te sporazum kojim je Guillaume, koji nije imao djece, predao sve sicilijanske posjede, a kopnene posjede ostavio oporukom Rogeru. Guillaume je umro 1127. godine, a 1130. je obje teritorije, uz odobrenje pape Anakleta II spojio u jedinstvenu Kraljevinu Siciliju.
Vojvoda Kalabrije

**Vojvoda Kalabrije** () je bila tradicionalna titula koju je nosio prijestonasljednik Kraljevina Napulj nakon dolaska na prijestolje Robert od Napulja. Također su je preuzele neke kraljevske kuće koje su pretendirale na napuljsko prijestolje.

Trenutno postoje dva pretendenta na titulu vojvode Kalabrije - španski, koji vodi Kuću Bourbon-Dvije Sicilije, i italijanski, nasljednik titule vojvode od Castra. 

## Popis bivših vojvoda
* prije 1297–1309: Robert, sin Charlesa II
* 1309–1328: Charles, sin Roberta
* 1343–1345: Andrea, Robertov zet (2. koljeno)
* 1345-1348: Carlo Martel, sin Andree i Giovanne I

## Kuća Anjou
* 1381–1382 Luigi I od Napulja
* 1382–1384 Luigi II od Napulja
* 1403–1417 Luigi III od Napulja
* 1432–1434 Luigi III od Napulja
* 1434–1435 René I od Napulja
* 1435–1470 Jean II, vojvoda Lorrainea
* 1470–1473 Nicolas I, vojvoda Lorrainea
* 1473–1481 Charles IV, vojvoda Anjoua
* 1481–1493 René II, vojvoda Lorrainea
* 1493–1544 Antoine, vojvoda Lorrainea
* 1544–1545 François I, vojvoda Lorrainea
* 1545–1608 Charles III, vojvoda Lorrainea
* 1608–1624 Henri II, vojvoda Lorrainea
* 1624 Franç II, vojvoda Lorrainea
* 1624–1634 Charles IV, vojvoda Lorrainea
* 1634–1661 Nicolas II, vojvoda Lorrainea
* 1661–1675 Charles IV, vojvoda Lorrainea
* 1675–1690 Charles V, vojvoda Lorrainea
* 1690–1729 Leopold, vojvoda Lorrainea
* 1729–1765 Franjo I, sveti rimski car
* 1765–1790 Josip II, sveti rimski car
* 1790–1804 Leopold II, sveti rimski car

## Kuća Aragon
* 1458-1494 Alfonso II od Napulja
* 1494–1550 Ferdinand od Aragóna
* 1501–1504 Ferdinand II od Aragona

## Kuća Bourbon-Dvije Sicilije

Kraljevska titula za prijestonasljednika:
* 1747–1777 Infante Felipe (ili Filip) (ostao bez nasljedstva zbog duševne bolesti)
* 1777-1778 Princ Carlo (umro kao dijete 1778)
* 1816-1825 Francesco I od Dvije Sicilije (titulu napustio po stupanju na prijestolje)
* 1810-1830 Ferdinand II od Dvije Sicilije (titulu napustio po stupanju na prijestolje)
* 1830-1859 Francesco II od Dvije Sicilije (titulu napustio po stupanju na prijestolje)
* 1894-1934 Princ Alfonso, grof Caserte (nikada nije koristio titulu)

Običajna titula za predvodnika kuće:
* 1934-1960 Princ Ferdinando Pius

### Španski pretendenti iz Kuće Bourbon-Dvije Sicilije
Običajna titula za predvodnika kuće:
* 1960-1964 Infante Alfonso
* 1964- Infante Carlos

### Italijanski pretendenti Kuće Bourbon-Dvije Sicilije
Običajna titula za nasljednika titule predvodnika kuće:
* 1973–2008 Princ Carlo (titulu napustio nakon što je naslijedio oca kao predvodnik kuće)

## Vanjske veze
Antipapa Albert

**Protupapa Albert**, također poznat kao **Adalbert** ili **Alerik**, je bio katolički protupapa 1101. godine. Bio je biskup Sabine, a protupapom je postao za vrijeme Borbe za investituru. U siječnju 1101. su ga u Rimu izabrali pristaše cara Henrika IV i ranijeg protupape Klementa III, nedugo što je prethodni protupapa Teodorik uhvaćen od strane sljedbenika pape Paskala II i poslan u samostan. Ista sudbina je uskoro snašla i Alberta, koji je zarobljen, doveden pred papu u Lateransku palaču i poslan u samostan.
Guillaume Cliton

**Guillaume Cliton** (; ; 25. oktobar 1102 - 28. jul 1128), također poznat kao Guillaume I, bio je grof Flandrije i titularni vojvoda Normandije. 

Rodio se kao sin normandijskog vojvode Roberta Curthosea i Sybille od Conversana. Godine 1105. mu je otac poražen u bitci kod Tinchenbraia nakon koje je njegov brat, odnosno Guillaumeov stric, kralj Henry I od Engleske pripojio Normandiju Engleskoj. Dječak je ostavljen na brigu grofa Heliasa od Saensa. Kada je 1110. Henry pokušao zarobiti Guillaumea, on je sklonjen prvo kod Robert de Bellemea, a potom u Flandriju kod grofa Balduina VII. Godine 1118. se oko Balduina i Guillamea počeli okupljati svi normanski nezadovoljnici, te digli ustanak protiv Henryja. Ustanak je 1119. podržao francuski kralj Louis VI, ali je njegova vojska poražena u bitci kod Bremulea. U bitci je sudjelovao i sam Guillaume, koji je jedva spasio život; kasnije mu je engleski prijestonasljednik William Adelin vratio izgubljenog konja kao vitešku gestu dobre volje.

Smrt Williama Adelina u potapanju Bijelog broda 1120. je Guillaumea učinila muškim nasljednikom engleske krune. Louis ga je, pak, nastojao iskoristiti kako bi vratio francusku vlast nad Normandijom. U tu svrhu mu je dao posjede u Vexinu, ali je prava prilika nastala tek u proljeće 1127. kada je u Flandriji ubijen popularni grof Charles Dobri. Louis je pod izlikom kažnjavanja ubica došao s vojskom u Flandrijom i postavio Guillaumea za novog grofa. Međutim, ubrzo je u englesku podršku ustanak protiv Guillaumea podigao Thierry od Alsacea. Između Guillaumea i Thierryja su se vodile borbe s promjenjivim ishodom, sve dok Guillaume prilikom opsade Aalsta nije ranjen u ruku. Rana se zagnojila te je umro 28. jula 1128. Umro je bez djece i naslijedio ga je otac, koji će šest godina kasnije umrijeti u Henryjevoj tamnici.

## Literatura
* Galbert of Bruges, *The Murder of Charles the Good*, trans. J.B. Ross (repr. Toronto, 1982)
* Sandy Burton Hicks, "The Impact of William Clito upon the Continental Policies of Henry I of England," *Viator* 10 (1979), 1–21.
* J.A. Green *Henry I* (Cambridge, 2006)
Arsuf

**Arsuf** (, ) također poznat kao **Arsur** ili **Apolonija**, bio je drevni grad i tvrđava u današnjem Izraelu, smješten oko 15&nbsp;km sjeverno od današnjeg Tel Aviva, na litici koja pada u Sredozemno more. Danas je poznat kao arheološki lokalitet Tel Arsuf, gdje su se od 1994. vršila intenzivna iskopavanja. Godine 2002. je postao dio Nacionalnog parka Apollonia. Sjeverno od grada je 1995. podignuto naselje Arsuf.

## Literatura
*  (see p.114)
* 

## Vanjske veze

* http://www.tau.ac.il/humanities/archaeology/projects/proj_apollonia.html The Official Apollonia-Arsuf Archaeological Project
* Archaeological exploration of Arsuf Israel Ministry of Foreign Affairs
* Apollonia National Park  Gems of Israel
* Pictures of Apollonia-Arsuf Holy Land Pictures
* http://www.arsuf.net Arsuf - A Community by the Sea
Héloïse d’Argenteuil

**Héloïse d'Argenteuil** (; 1090? &ndash; 16. maj 1164) bila je francuska katolička redovnica, spisateljica, učenjakinja i opatica, najpoznatija po tragičnoj ljubavnoj aferi te kasnijoj korespondenciji s Petrom Abélardom.

## Povezano
* *[[Stealing Heaven]]*

## Reference

## Literatura
* 
* 
* 
* Abelard and Heloise. *The Letters and Other Writings*. Translated, with an introduction and notes, by William Levitan. Selected songs and poems translated by Stanley Lombardo and Barbara Thorburn. Indianapolis and Cambridge: Hackett Publishing Co., 2007. p.&nbsp;356.

## Vanjske veze
* The Letters of Abelard and Heloise
* About.com article 
* Short history of Abelard and Heloise with references.
* Newer musical of the story of Abélard and Héloïse 
* Abelard and Heloise from In Our Time (BBC Radio 4)
*
Henry od Bloisa

**Henry od Bloisa** (; ; 1098/9 8. august 1171), često navođen i kao **Henry od Winchestera**, bio je opat Glastonburyja od 1126, te biskup Winchestera od 1129. do smrti. Bio je mlađi sin grofa Etiennea od Bloisa i Adele od Normandije (kćeri Williama Osvajača), odnosno mlađi brat kralja Stephena od Engleske.

## Izvori

## Literatura

* 
* Jeffrey West, "A Taste for the Antique? Henry of Blois and the Arts," in C. P. Lewis (ed), *Anglo-Norman Studies XXX: Proceedings of the Battle Conference 2007* (Woodbridge, Boydell Press, 2008), 213-230.
Sporazum u Altonu

**Sporazum u Altonu** () je sporazum koji su godine 1101. sklopili engleski kralj Henry I i njegov brat, normandijski vojvoda Robert Curthose te tako privremeno okončali međusobni sukob oko nasljedstva, odnosno vladavine nad teritorijama kojima je vladao njihov otac William Osvajač. One su nakon Williamove smrti 1087. podijeljene tako da je Robert dobio Normandiju, a njegov brat William Rufus Englesku; Robert se s time nije htio pomiriti te je sljedeće godine pokušao osvojiti Englesku, ali je od toga odustao nakon sloma ustanka tamošnjih velikaša, te priznao Williama Rufusa za kralja. Godine 1100. je William Rufus poginuo u lovu, a englesko prijestolje preuzeo njegov i Robertov mlađi brat Henry. Vijest o tome je Roberta zatekla u Palestini gdje je bio došao u Prvom križarskom ratu. Njegov savjetnik Ranulf Flamard ga je nagovorio da se vrati u Normandiju i pokuša preoteti prijestolje Henryju. Robert se iskrcao u Portsmouthu, ali se ubrzo ispostavilo da plemstvo i narod stoje iza Henryja, koji je u međuvremenu izdao Povelju sloboda nudeći brojne povlastice. Robert je stoga pristao na sporazum prema kojemu su se braća obavezala naslijediti jedan drugog; Robert je dobio siguran prolaz natrag u Normandiju i 2000-3000 maraka godišnjeg danka, a Henry se odrekao svojih posjeda u Normandiji. Sporazum je na snazi ostao tek pet godina; tada je Henry napao Normandiju, porazio i zarobio Roberta u bitci kod Tinchenbraya te pripojio Normandiju svojoj državi.

## Literatura
* Cross, Arthur Lyon (1917) *A History of England and Greater Britain*. New York: Macmillan.
Centralna Australija

**Centralna Australija** je bivša australska teritorija koja je egzistirala od 1927. - 1931.

Njen glavni grad bio je Alice Springs a prvi guverner od 15. decembra 1926. John Charles Cawood .. 
## Geografija
*Centralna Australija* imala je površinu od 546 046 km² i oko 60 000 stanovnika od kojih je 50 % bilo aboridžinskog porijekla.
## Historija
Inicijator stvaranja *Centralne Australije* bio je tadašnji australski ministar George Pearce, zadužen za stanovništvo i teritorije, koji je u federalnom parlamentu tvrdio da su tadašnje Sjeverne teritorije prevelike da se njima može efikasno upravljati, pa je predložio da se podjele po 20 paraleli južne geografske širine na Sjevernu Australiju i **Centralnu Australiju**.

Ta podjela stupila je na snagu 1. februara 1927. zakonskim aktom o Sjevernoj Australiji (North Australia Act). Ta podjela ipak nije dugo trajala, samo do 12. juna 1931. kad su novim zakonskim aktom obje teritorije ponovno ujedinjene u Sjevernu teritoriju. 
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Office of the Government Resident, Central Australia (1927 - 1931)'' na portalu Australian Government 
* ''North Australia (1846 and 1927-1931)'' na portalu The Australian Empire
Sezampro

**Sezam** je jedan kultni BBS, u svoje vreme najpopularniji u bivšoj Jugoslaviji.

## Zlatne godine
Sezam je nastao 11 Novembra 1989. godine, kao jedan od prvih BBS-ova u Jugoslaviji. Zahvaljujući originalnoj koncepciji, kvalitetnom softveru koji su napisali osnivači Zoran Životić (osnovni program) i Dejan Ristanović (eksterne aplikacije), profesionalnom održavanju i podršci uglednog časopisa “Računari”, Sezam je brzo stekao veliku popularnost da bi već 1990. prešao na komercijalni rad, postavši najveći BBS u Jugoslaviji, pa i u širem okruženju. Glavni adut Sezama bile su konferencije, u kojima su hiljade korisnika razmenjivale mišljenja o stručnim i opštim temama.

## Rat i sankcije
Nekoliko meseci posle početka rata veze između Srbije i osamostaljenih republika su bile presečene. Sezam je nastavio da radi sa korisnicima iz Srbije i Crne Gore. U godinama krize Sezam je bio jedan od retkih oaza slobodne misli, ali i važan prozor u svet. Sezamove konferencije čine svojevrsni dokument o životu građana za vreme raspada Jugoslavije i rata.

## Sezampro
U decembru 1995. godine, osnivači Sezama pokrenuli su novu firmu, Sezampro, koja, pored BBS usluga, nudila je i pun internet pristup.

## Orion Telekom
2010. godine srpski internet provajderi Sezampro, Neobee.net i Media Works integrisali se u novu kompaniju pod imenom Orion Telekom. Početkom 2012. godine prestala je da radi sopstvena adresa Sezama, www.sezampro.rs.

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 

## Reference
Anglo-Normani

**Anglo-Normani** () je izraz kojim se opisuju Normani koji su došli u Englesku u 11. vijeku za vrijeme invazije Williama Osvajača, kao i njihovi potomci koji su kao feudalci gospodarili Kraljevinom Engleskom u sljedećih nekoliko vijekova. Iz Engleske su se Normani tokom sljedećih decenija proširili na susjedni Wales gdje su bili poznati kao Kambro-Normani, Škotsku gdje su bili poznati kao Škoto-Normani i u Irsku gdje su bili poznati kao Hiberno-Normani. Dolazak Normana u Englesku se tradicionalno smatra završetkom ranog srednjeg vijeka (i Mračnog doba), odnosno početkom razvijenog srednjeg vijeka, te jednim od najvažnijih događaja u historiji Engleske. Normani su relativno brzo zavladali nad tadašnjim anglosaksonskim domorocima, zamijenili njihovu elitu i kroz proces kastelizacije se nametnuli kao ne samo kao novi vladari, nego su sa sobom donijeli razvijene institucije feudalizma i kulturu koja se odražavala kroz normansku arhitekturu, a s vremenom i zasebni anglo-normanski jezik temeljen na starofrancuskom. Odnos pobjedničkih Normana i pokorenih Anglosaksonaca je dugo vremena predmet debate među historičarima, ali je do 15. vijeka došlo do njihovog spajanja u modernu englesku naciju i zajednički engleski jezik.

## Vanjske veze

* Index of Tenants-in-Chief and the Families Holding of Them in England, The Origins of Some Anglo-Norman Families, Lewis Christopher Loyd, Charles Travis Clay, David Charles Douglas, The Harleian Society, Leeds, 1951
Zamak Arundel

**Zamak Arundel** () je srednjovjekovni zamak u mjestu Arundel u engleskoj grofoviji West Sussex. Podigao ga je normanski velmoža Roger de Montgomery na Božić 1067. nakon što ga je William Osvajač imenovao prvim earlom Arundela. Zamkom od 16. vijeka upravlja porodica Howard, odnosno earlovi od Norfolka. U engleskom građanskom ratu je oštećen, ali je temeljito renoviran u 18. i 19. vijeku. Danas u njemu živi earl od Norfolka, iako je dio zamka otvoren za posjetitelje.

## Vanjske veze

* Arundel Castle
* The Collector Earl's Garden at Arundel Castle 
* Arundel Castle entry from The DiCamillo Companion to British & Irish Country Houses 
* 
* Arundel.TV - Local IPTV Channel 
* Arundel Castle on the ''Patrons and Performances Web Site''
* ''Arundel Castle In April 2008''
* ''The Not So Secret Diary of Queen Victoria''
Koncil u Londonu (1102)

**Koncil u Londonu** 1102. godine je bio sinod crkve u Engleskoj sazvan od strane canterburyjskog nadbiskupa Anselma kako bi se raspravljalo i donijelo ukaze o reformi klera. Koncil je donio nekoliko odluka, uključujući potvrdu ranijih odluka prema kojima se sodomija smatra grijehom, te osuđuje trgovina robljem.

## Izvori


## Literatura
* Smith, R. A. L., 'John of Tours, Bishop of Bath 1088-1122', in *Downside Review* vol. 70 (1942) pp.&nbsp;132–141
*
Nikola Pervaz

**dr Nikola Pervaz** (19. decembar 1904. - 8. septembar 1977.), srpski pravnik

U rodnom gradu, Novom Sadu, je učio osnovnu školu i gimnaziju, maturirao 1924. Diplomirao 1928. na Pravnom fakultetu u Zagrebu, gde je 1929. stekao i akademsko zvanje doktora prava. Advokatsko-pripravničku praksu je obavljao u Novom Sadu u sudu i kod advokata dr Ignjata Pavlasa i dr Aleksandra Moča. Advokatski ispit je položio kod ovdašnjeg Apelacionog suda (1933). Advokatsku kancelariju je otvorio 01.01.1934., najpre u Pašićevoj 37, a onda od 1939. u Sokolskoj ulici (danas Matice srpske 6). Advokaturom se bavio do penzionisanja, 31.januara 1976, s prekidom za vreme mađarske okupacije, kada mu je rad bio uskraćen. U Aprilskom ratu je kao rezervni oficir pao u nemačko zarobljeništvo, a kad je pušten iz logora i vratio se kući, mađarske vlasti su ga internirale kao istaknutog člana “Sokola”.

Sa svojim urođenim i stečenim osobinama i vrlinama, uživao je primeran ugled u javnom životu i profesionalnom radu. Radljiv, poslovično pošten, nenametljiv i nerazmetljiv, svojim zalaganjem je toliko razradio advokatsku kancelariju da je ona, i pred rat i posle rata, važila za jednu od najuglednijih. U svojoj kancelariji odnegovao je veći broj vrlo dobrih advokatskih pripravnika.

U mladosti je bio vežbač u “Sokolu”, a kasnije funkcioner u Sokolskoj župi doprinoseći unapređenju rada sokolskog društva. Pošto je sokolska organizacija bila ukinuta, posle rata je svoj društveni rad usmerio na Advokatsku komoru Vojvodine. Više godina je bio zamenik predsednika Upravnog odbora, član uprave ili Disciplinskog suda. Zalagao se na svim funkcijama za unapređenje advokature i očuvanje ugleda profesije.

## Literatura
Dušan Popov: Encikolpedija Novog Sada, knjiga 19.