open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Satu Mare (okrug)

**Satu Mare** (rumunjski: *Județul Satu Mare*, mađarski: *Szatmár megye*, njemački: *Kreis Sathmar*, ukrajinski: *Сату-Маре*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica 
lokalne uprave) na sjeveru Rumunjske pored mađarsko - ukrajinske granice.
## Geografija
Okrug Satu Mare graniči sa Okrugom Maramureş sa istoka, sa Mađarskom sa zapada, sa Ukrajinom sa sjevera i sa okruzima; Sălaj, Cluj i Bihor sa juga.

Satu Mare je brdoviti kraj, a najveći vodotok je rijeka Someş sa svojim pritokama.

Okrug Satu Mare  ima površinu od 4,418 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 344,360 stanovnika, od toga 188,155 Rumunja, 17,388 Roma, 11,2580 Mađara, 5,006 Njemaca i 
1340 Ukrajinaca. 
## Privreda
Administrativni centar je grad Satu Mare, koji je i najveći industrijski centar okruga u kom se proizvodi tekstil, 
građevinski materijal i proizvodi od metala i drva.

Gradovi Carei, Bixad i Ardud su centri drvne industrije.
Ostala veći naselja okruga su Tăşnad, Livada, Pomi i Tarna Mare. 
Okrug Satu Mare je i ratarski kraj u kom se uzgoja povrće, voće i grožđe.
## Atrakcije
Carei je poznat po svojoj baroknoj katoličkoj crkvi i zamku Károlyi iz 15. vijeka.
Bixad je poznat po svojim drvenim crkvama i folkloru. Ardud ima ruševine utvrde iz 
15. vijeka, a rudarski centar Negreşti-Oaş u kom se kopa andezit, poznat je po etnografskom muzeju.

Ruralna općina Vama poznata je po svojoj keramici sa šarenim cvijetnim motivima. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Satu Mare '' na portalu Encyclopædia Britannica
Margita Dubajić

**Margita Dubajić** (Budinščina, 29. 7. 1903 – Zagreb, 13. 9. 1986), jugoslavenska pjevačica i glumica.

## Biografija
Margita Dubajić je rođena 29. 7. 1903 u Budinščini u židovskoj porodici Arnolda Balanše. Debi i karijeru je započela 1919 godine u Varaždinu, da bi potom nastupala u Novom Sadu i Beogradu. Od 1926 bila je članica zagrebačkog Hrvatskog narodnog kazališta (HNK), gdje je postala jednom od najpopularnijih subreta zagrebačke operete između Prvog i Drugog svjetskog rata. Bila je poznata po velikom osobnom šarmu i izrazitom smislu za bogato scensko oblikovanje brojnih, posebno operetnih uloga. Proslavila se ulogama u operetama Ralpha Benatzkog, Oskara Nedbala, Jaromira Weinbergera i Johanna Straussa ml., te u operetama Ive Tijardovića "Mala Floramy" i "Splitski akvarel" tumačeći s velikim uspjehom uloge "Miss Beautyflower" i "Perine". 1931 Margita je nastupila u revijalnom filmu "Evo nas" snimljenom prema scenariju i glazbi Tijardovića. Okupacijom Kraljevine Jugoslavije tj. uspostavom marionetske Nezavisne Države Hrvatske (NDH) Margita je kao Židovka bila prisiljena 29. 6. 1941 podnijeti obveznu prijavu imetka Židova "Uredu za obnovu privrede Ministarstva narodnoga gospodarstva", te je na fasciklu potcrtano da ne posjeduje nikakvu imovinu. Margitin suprug, Dejan Dubajić, je isto tako po zakonu NDH morao ispuniti prijavu (*bio je [[Pravoslavlje|pravoslavne vjere]]*), te mu je na fasciklu netko uz ime dopisao predikat "arijevac". Obje prijave su ispunjene istog dana i istim rukopisom, vjerovatno Margitinim. Nakon završetka rata nakratko je opet postala članica HNK, no penzionisana je u februaru 1946 odlukom tadašnjeg intendanta Tijadrovića. Negdje u to vrijeme je oboljela od dječije paralize i postala teško hendikepirana. Margita Dubajić je umrla u Zagrebu 13. 9. 1986 godine.

## Reference

## Literatura
* 
*
Botoșani (okrug)

**Botoșani** čita se **Botošani** (rumunjski: *Județul Botoșani*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica 
lokalne uprave) na sjeveroistoku Rumunjske pored moldavsko - ukrajinske granice.

## Geografija
Okrug Botoșani graniči sa Moldavijom sa istoka, sa Okrugom Suceava sa zapada, sa Ukrajinom sa sjevera i sa Okrugom Iași sa juga.

Botoșani je brdoviti kraj, čije granice formiraju rijeke Prut (istok) i Siret (zapad) koje teku prema jugu. 
Dobrim dijelom svoje historije Botoșani je bio feudalne Kneževine Moldavije.

Okrug Botoșani  ima površinu od 4,986 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 412,626 stanovnika, od toga 388,195 Rumunja, 4155 Roma i zanemariv broj ostalih nacija. 
## Privreda
Administrativni centar je grad Botoșani, on je i centar tekstilne industrije, a u gradiću Bucecea radi velika šećerana.
Ostala veći naselja okruga su Dorohoi, Săveni i Darabani..

Okrug Botoșani je prije svega poljoprivredni kraj u kom se uzgoja žito i stoka.
## Atrakcije
Grad Dorohoi poznat je po muzeju, posvećenom kompozitoru George Enescu (1881. - 1955.), koji je rođen u općini Liveni i crkvi iz 15. vijeka, a pored grada nalazi se i šuma - Adâncata.

U selu Ipotești rođen je pjesnik Mihai Eminescu (1850. - 1889.) tako da se u njemu nalazi muzej posvećen njegovu životu. Pored sela Itcani leži manastir Dragomirna, kog je 1609. podigao Anastase Crimca, moldavski mitropolit i minijaturist. Manastir je 1627. 
dao utvrditi vojvoda Miron Barnevski. Dragomirna ima veliku kolekciju oslikanih manuskripta, rad vlastite 
škole koju je osnovao mitropolit Crimca.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Prefekture Botoșani  
* ''Botoșani '' na portalu Encyclopædia Britannica
Richard Linklater

**Richard Linklater** (30.7. 1960.; Houston, Teksas, - ) je američki filmski režiser, scenarist, glumac i producent. Najpoznatiji filmovi su mu *[[Dazed and Confused (film)|Dazed and Confused]]* (1993), *[[Before Sunrise]]* (1995),  *[[Before Sunset]]* (2004) i *[[Before Midnight (film)|Before Midnight]]* (2013); te animirani filmovi *[[Waking Life]]* (2001) i *[[A Scanner Darkly (film)|A Scanner Darkly]]* (2006). Za film koji je s prekidima snimao 12 godina, *[[Boyhood (film)|Boyhood]]* (2014), dobio je Zlatni globus za najbolju režiju, BAFTA za najbolju režiju te nominacija za Oscar za najbolju režiju, film i scenarij.

## Vanjske veze

* 
* Detour Films (Linklaterova filmska kompanija)
Čovjek-amfibija

***Čovjek-amfibija*** () je science fiction roman sovjetskog pisca Aleksandra Beljajeva, objavljen 1928. godine, poznat kao jedno od najpopularnijih djela u njegovom opusu. Naslovni protagonist je Ihtijander, sin argentinskog ljekara koji se teško razbolio i kome njegov otac, briljantni naučnik Salvator spašava život eksperimentalnom kirurškom operacijom zahvaljujući kojoj je dobio škrge i mogućnost disanja pod vodom. Radnja prikazuje kako mladi Ihtijander, s druge strane, ne može dugo ostati na suhom, a što izaziva velike probleme kada se zaljubi i kada postane predmetom pažnje pohlepnog trgovca biserima.

*Čovjek-amfibija* je postao predmet nekoliko ekranizacija. Godine 1961. je snimljen istoimeni film koji se smatra jednim od najpopularnijih ostvarenja sovjetske kinematografije. Godine 2004. je u Rusiji snimljena TV-serija *Morski đavo*, a 2009. godine film *Čovjek-amfibija 2*-

## Povezano
*Aquaman

## Vanjske veze
* Александр Беляев. Человек-амфибия
Čovjek-amfibija (film)

***Čovjek-amfibija*** ( je sovjetski science fiction film snimljen u režiji Vladimira Čebotarjova i Genadija Kazanskog, poznat kao jedno od najpopularnijih ostvarenja u historiji sovjetske kinematografije.

Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Aleksandra Beljajeva. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Vladimir Korenjev, je mladić kojemu je briljantni naučnik (čiji lik tumači Nikolaj Simonov spasio život transplatacijom škrgi koje mu omogućuju da diše pod vodom. Radnja, smještena u argentinski primorski grad, prikazuje kako svoju tajnu nastoji sakriti od sugrađana, ali kako to postane teško nakon što od morskog psa spasi lijepu kćer lokalnog trgovca bisera (čijki lik tumači Anastasija Vertinskaja).

U *Čovjek-amfibija* je uložen veliki trud kako bi ga se učinilo maksimalno atraktivnim za tadašnju publiku. Osim dvoje mladih glumaca i egzotičnog mjesta radnje (koje "glume" lokacije na Crnom i Kaspijskom moru), film se odlikovao ljubavnim zapletom, ali i muzičkim brojevima. Na kraju je postigao enorman uspjeh i postao najgledaniji film godine; iako je dugo godina na Zapadu bio uglavnom nepoznat, u zemljama bivšeg SSSR je sa vremenom stekao kult-status.

## Uloge

## Literatura
* Wingrove, David. Science Fiction Film Source Book (Longman Group Limited, 1985)

## Reference

## Vanjske veze
*
* Amphibian Man (with English subtitles)
Devet dana jedne godine

***Devet dana jedne godine*** () je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. godine u režiji Mihaila Roma. Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Aleksej Batalov i Inokentij Smoktunovski su dva nuklearna fizičara koji zajedno rade na važnom naučnom projektu u udaljenoj sibirskoj laboratoriji zbog čega su postali najbolji prijatelji. Radnja prikazuje kako se na njihov odnos odražava ljubav prema istoj ženi (koju tumači Tatjana Lavrova) te opasnost od radijacije i njene posljedice.

*Devet dana jedne godine* se često navodi kao jedan od odraza Hruščovljevog odmrzavanja 1950-ih i ranih 1960-ih na tadašnju sovjetsku kinematografiju. To se prije svega odnosi na prikaz sovjetskih laboratorija i naučnih institucija, koje su dotada za sineaste predstavljale tabu, odnosno čiji se rad smatrao najstrože čuvanom državnom tajnom. Sa druge strane je Rom inzistirao na autentičnosti, odnosno prikazao segment sovjetskog društva koji je bio najmanje zahvaćen službenom komunističkom ideologijom, odnosno gdje su naučnici uživali najviše kreativne i intelektualne slobode. Kritičari su također zapazili i izuzetno moderan Romov stil, koji se odlikovao u izostanku čvrste linearne naracije kao i gotovo potpunom izostanku filmske muzike. *Devet dana jedne godine* je postigao izuzetnu gledanost u SSSR-u, a uspjeh je postigao i u inozemstvu, uključujući Kristalni globus na festivalu u Karlovym Varyma.

## Uloge
* Aleksej Batalov ... *Dmitrij Gusev*
* Inokentij Smoktunovski ... *Ilja Kulikov*
* Tatyana Lavrova ... *Ljolja*
* Nikolaj Plotnikov ... *profesor Sincov*
* Sergej Blinikov
* Jevgenij Jevstignejev ... *Nikolaj Ivanovič*
* Mihail Kozakov
* Valentin Nikulin
* Pavel Špringfeld
* Aleksandar Pelevin
* Jevgenij Teterin ... *profesor Pokrovski (kirurg)*
* Nikolaj Sergejev ... *Gusevljev otac*
* Ada Vojtsik
* Valentina Beljajeva ... *lijekarka*
* Ljusjena Ovčinikova
* Zinovij Gerdt (narator).

## Vanjske veze

*
Aleksandar Beljajev

**Aleksandar Romanovič Beljajev** (; 16. mart 1884 - 6. januar 1942) bio je ruski i sovjetski književnik, najpoznatiji kao autor popularnih science fiction i pustolovnih romana, zahvaljujući kojima je stekao reputaciju "ruskog Julesa Vernea".

Rodio se u porodici pravoslavnog svećenika. Trebao je naslijediti očevo zanimanje, ali je u sjemeništu postao ateist te se umjesto toga odlučio posvetiti studiju prava. Kako bi financirao njega i vlastitu porodicu počeo se baviti pisanjem. Nakon studija prava je započeo advokatsku karijeru koja je bila toliko uspješna da je samo nakon nekoliko godina mogao priuštiti putovanja po svijetu, koja će mu kasnije postati inspiracija za opus. Godine 1914. se odlučio u potpunosti posvetiti književnosti, ali mu je iste godine dijagnosticirana tuberkuloza od čijih će posljedica neko vrijeme biti paraliziran i trpiti do kraja života. Slavu je stekao 1920-ih u Moskvi gdje je paralelno sa objavljivanjem prvih romana radio za sovjetsku vladu. Godine 1934. se preselio u Lenjingrad. U obližnjem mjestu Puškin ga je zatekla njemačka invazija 1941. godine; zbog bolesti se nije stigao evakuirati prije dolaska njemačkih snaga. Umro je nekoliko mjeseci kasnije od gladi; njegov grob je danas nepoznat.

## Reference

## Vanjske veze
*
Nož u vodi

***Nóż w wodzie*** () je poljski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Romana Polanskog, poznat kao njegovo prvo cjelovečernje ostvarenje, ali i jedno od najuticajnijih u historiji poljske kinematografije.

Po žanru je drama sa primjesama trilera. Protagonisti, koje tumače Leon Niemczyk i Jolanta Umecka, su sportski novinar Andrzej i njegova supruga Krystzina, koji za vrijeme godišnjeg odmora autostopom pokupe mladića (čiji lik tumači Zygmunt Malanowicz) te ga na kraju odluče sa sobom povesti na jahtu. Radnja prikazuje kako tokom ispočetka idiličnog krstarenja počinju polako rasti napetosti između Andrzeja i mlađeg muškarca, pogotovo kada postane jasno da potonjeg privlači Krystyna, koja ni prema njemu nije ravnodušna.

*Nož u vodi* se odlikovao za tadašnju kinematografiju neobičnom minimalističkom strukturom, s obzirom da se u njemu pojavljuje samo troje likova. Snimanje je, međutim, bilo obilježeno određenim poteškoćama, prije svega zato što se najveći dio radnje odvija na relativno malenoj jahti na moru, pa je Polanski morao koristiti razne domišljate trikove da krije članove ekipe, odnosno vodi računa o promjeni vremena. Polanski je također odlučio nasinkronizirati glasove Umecke i Malanowicza, koji, inače, prije toga nisu imali nikakvog važnijeg glumačkog iskustva. U samoj Poljskoj je, pak, nakon premijere izazvao omanji skandal, prije svega zbog kratke scene u kojoj se Jolanta Umecka pojavljuje gola, a što je predstavljalo presedan za poljsku i tadašnje istočnoevropske kinematografije. Kritičari su, međutim, izuzetno pohvalili Polanskijevu režijsku vještinu i efektno stvaranje napetosti, a posebno ih se dojmila neobična i relativno mračna završnica, koja je u mnogo čemu predstavljala model za ton karakterističan za crne valove u tadašnjim evropskim kinematografijama.

*Nož u vodi* je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio nagradu FIPRESCI, ali sljedeće godine je nominiran za Oscar za najbolji strani film. To je omogućilo Polanskom da nastavi karijeru na Zapadu i sljedećih nekoliko decenija postane jedan od najuglednijih svjetskih sineasta.

## Uloge
* Leon Niemczyk ... Andrzej
* Jolanta Umecka ... Krystyna
* Zygmunt Malanowicz ... Mladić

## Vanjske veze
* 
*
* ''Knife in the Water'' at Rotten Tomatoes
* ''Knife in the Water'' at culture.pl
School of Rock

***The School of Rock*** () je američka muzička komedija u režiji Ričarda Linkletera, snimljena po scenariju Majka Vajta. Glavnu ulogu tumači Džek Blek, kome je ovaj film doneo MTV filmsku nagradu, kao i nominaciju za nagradu Zlatni globus u kategoriji Najbolji glumac u igranom filmu (mjuzikl ili komedija). Film je ostvario dobru zaradu na bioskopskim blagajnama i naišao je na pozitivan prijem kod kritičara.

## Radnja
Djui Fin (Blek) je rok muzičar kome stvari u životu ne idu baš najbolje. Pošto je izbačen iz benda, nalazi se u lošoj finansijskoj situaciji i kasni sa plaćanjem kirije za stan u kome živi sa svojim dugogodišnjim prijateljom Nedom Šniblijem (Vajt), koji radi kao učitelj. Kada Ned dobije poziv za posao u jednoj elitnoj osnovnoj školi, Djui se pretvara da je on i odlučuje da prihvati ponudu kako bi rešio svoje finansijske probleme.

Uprkos nezainteresovanosti da decu nauči bilo čemu, Djui ubrzo saznaje za njihov muzički talenat i pokušava da od njih napravi rok bend sa ciljem da pobedi na predstojećem takmičenju "Borba bendova" kako bi se osvetio svojoj bivšoj grupi i osvojio nagradu u vrednosti od 20.000 dolara.

## Uloge

* **[[Džek Blek]]** kao Djui Fin (pevač, gitarista) 
* **[[Džoun Kjuzak]]** kao direktorka Rozali "Roz" Malins
* **[[Majk Vajt]]** kao Ned Šnibli
* **[[Sara Silverman]]** kao Peti de Marko
* **[[Miranda Kozgrov]]** kao Samer Hatavej "Tinkerbell" (menadžer benda) 
* **Džoi Gejdos Mlađi** kao Zek Munihem "Zack-Attack" (gitara)
* **Kevin Klark** kao Fredi Džouns "Spazzy McGee" (bubnjevi)
* **Rebeka Braun** kao Kejti "Posh Spice" (bas)
* **Robert Caj** kao Lorens "Mr. Cool" (klavijatura)
* **Mariem Hasan** kao Tomika "Songbird", "Turkey Sub" (prateći vokal, glavni horista)
* **[[Ketlin Hejl]]** kao Marta "Blondie" (hor)
* **[[Ališa Alen]]** kao Ališa "Brace Face" (hor)
* **Brajan Falduto** kao Bili "Fancy Pants" (stilista)
* **Zakari Infanti** kao Gordon "Roadrunner" (asistent, osvetljenje)
* **Džejms Houzi** kao Marko "Carrot Top" (asistent, specijalni efekti)
* **Andželo Masagli** kao Frenki "Tough Guy" (obezbeđenje)
* **[[Kol Hokins]]** kao Lenard "Short Stop" (obezbeđenje)
* **[[Džordan-Kler Grin]]** kao Mišel (grupi)
* **Veronika Aflerbah** kao Elejni (grupi)
* **[[Adam Paskal]]** kao Teo
* **[[Lukas Babin]]** kao Spajder 
* **Lukas Papaelias** kao Nil
* **Šon Rodni** kao Šon

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*
7 seX 7

***7 seX 7*** je hrvatski erotski dramski film iz 2011. koji je napisala i režirala Irena Škorić, kojoj je to bio cjelovečernji prvijenac. Film je omnibus sastavljen od sedam priča, svih snimljenih u jednom kadru, a kojima je glavna poveznica ljudska seksualnost. Ovim filmom prvi put u povijesti hrvatskog igranog kino-filma prikazana je scena ljubljenja dvaju gay muškaraca.

## Uloge
* Ana Majhenić - Ona
* Frano Mašković - On
* Jelena Perčin - Lada
* Sara Stanić - Stela
* Robert Kurbaša - Kazimir 
* Csilla Barath Bastaić - Hana
* Ivan Glowatzky - Marko 
* Petra Težak - Gloria
* Ivan Đuričić - On 
* Mia Biondić - Ona
* Asim Ugljen - On 
* Kristijan Ugrina - Franjo
* Jelena Jokić - Lepa 
* Marinko Leš - Karlo
* Jure Radnić - Ivo 
* Mario Kovač - muškarac

## Kritike
Ivan Žaknić je o filmu zapisao:
:"Svakako najkontroverznijim naslovom u konkurenciji predstavila se Irena Škorić, autorica niza nagrađivanih kratkih filmova i dokumentaraca. Njezin *7 seX 7* svojevrsni je omnibus od sedam erotičnih priča što u sjećanje neizbježno priziva slavni *[[Il Decameron (film)|Decameron]]*. Svi su filmovi snimljeni u jednom kadru, stilski su na tragu 'cinema veritea' i 'Dogme', a Škorić ih je osim erotikom nakrcali i brojnim filozofskim, filmskim, glazbenim i društvenim referencama. Problem je što priče kvalitetom izrazito variraju, što smo onu najbolju – *9. ožujak* - već vidjeli te što je, unatoč najavama, film cijepljen od humora."

S druge stane, kritičar Damir Radić je hvalio film:
:"U svom debiju Irena Škorić prva je u hrvatskoj slikopisnoj povijesti snimila i scenu biseksualnog s/m threesomea sa ženskom dominacijom, u kojoj Jelena Perčin, glumica uvjetno rečeno zvjezdanog statusa, ljubi bradavice na grudima svoje malo znane partnerice Sare Stanić, ali kritičar u tome ne vidi ni zrno kontekstualne smjelosti, nego tek nešto "slabo snimljeno i loše osvijetljeno"... Nikad nitko u Hrvata nije snimio erotski omnibus, nitko nikad nije snimio scenu gej ljubljenja ni biseksualnog s/m trojca, no to autorici nije pribavilo ni minimum kontekstualnog bonusa. Glumačka hrabrost za naše prilike također se nije računala, kao ni generalno dobri glumački nastupi koji su izvlačili i one slabije napisane dijelove teksta. Doista, *7 seX 7* kvalitetom se ne uzdiže iznad hrvatskog prosjeka, ali ni ne ide niže od njega, a donosi hrvatskom filmu stanoviti broj prizora koje nikad nije imao, i to iz najosjetljivije, erotske sfere. Pametnome dovoljno za respekt."

## Izvori

## Vanjske veze
* ''7 seX 7 (2011)'' na Internet Movie Databaseu 
* Intervju sa Irenom Škorić
Loši momci (film, 1961)

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. u režiji Susumua Hanija. Po žanru je drama koja za temu ima problem maloljetničke delikvencije. Hani, koji je prije toga snimao dokumentarne filmove, nastojao je koristiti tehnike *[[cinema verite]]*, pri čemu se koristilo snimanje "iz ruke" odnosno korištenje naturščika. Zbog svog pristupa i teme, odnosno oslanjanja na Truffautov *[[400 udaraca]]* i Buñuelov *[[Los olvidados]]*, stekao je simpatije kritičara i osvojio niz prestižnih nagrada.

## References

## Vanjske veze
*
* *[http://www.japanese-cinema-db.jp/details/8498 Furyō shōnen] *  na Japanese Cinema Database
* *[http://202.236.109.20/det.php?mode=0&data_id=1611 Furyō shōnen] *   u bazi podataka National Film Center
Kiku i Isamu

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Tadashija Imaija. Po žanru je drama, a naslovni likovi, koje tumače Emiko Takahashi i George Okunoyama, su djevojčica i njen brat, čija je majka prostitutka, a otac crni američki vojnik koji je služio u Japanu za vrijeme poratne okupacije. Radnja prikazuje kako odlaze živjeti na selo kod svoje bake (čiji lik tumači Tanie Kitabayashi), gdje zbog svog izgleda i boje kože postaju predmetom rasističkih predrasuda i zlostavljanja. *Kiku to Isamu* je dobio niz japanskih filmskih nagrada.

## Reference
Udruženje dramskih pisaca Srbije

**Udruženje dramskih pisaca Srbije** naslednik je Udruženja jugoslovenskih dramskih autora (UJDA), čiji je osnivač i prvi predsednik bio Branislav Nušić.

Udruženje dramskih pisaca Srbije (UDPS) osnovano je 14. marta 1976. godine na osnivačkoj skupštini u "Beogradskom dramskom pozorištu" pred oko 70 književnika i od tada neprekidno deluje, a njegovi članovi su ugledni srpski dramski pisci.

UDPS je društvena, strukovna organizacija dramskih pisaca sa oko 130 članova, koja učestvuje u raznovrsnim kulturnim i društvenim zbivanjima i kao reprezentativno udruženje stara se o profesionalnim interesima svojih članova.

Udruženje je iniciralo i uspešno okončalo podizanje spomenika Branislavu Nušiću na Trgu Republike u neposrednoj blizini Narodnog pozorišta, čiji je upravnik Nušić jedno vreme bio. Spomenik je otkriven 22. juna 1991. godine.

UDPS posredno učestvuje u radu Nacionalnog saveta za kulturu.

## Uprava

Na osnivačkoj skupštini udruženja za članove prvog Upravnog odbora izabrani su: Đorđe Lebović, Miodrag Đurđević, Aleksandar Petrović, Miodrag Ilić, Slobodan Turlakov, Milan Đoković, Slobodan Stojanović, Miodrag Đukić, Vasko Ivanović, Vladimir Ličina i Arsen Diklić.

Predsednici Udruženja, od osnivanja bili su Đorđe Lebović (1976-1978, prvi predsednik), Miodrag Ilić (1978-1980), Miodrag Đurđević (1980-1982), Miladin Ševarlić, Miodrag Đukić, Velimir Lukić, Milivoje Majstorović, Dragan Tomić, Aleksandar Đaja, Miodrag Đukić (dva mandata), Miladin Ševarlić (dva mandata).

## Izdavačka delatnost
* **Savremena srpska drama**, zbirke izdanja domaćih dramskih tekstova od kojih je više od polovine izvođeno na pozorišnim scenama. U redovnom je otkupu Narodne biblioteke, Univerzitetske biblioteke, Matice srpske, slavističkih centara i izlazi od 1998, četiri puta godišnje, u kontinuitetu.
* **Drama**, časopis za pozorišnu umetnost, dramu, kulturu, nauku, izlazi tromesečno, od 2001. godine. Osim tekstova iz oblasti aktuelnih pozorišnih zbivanja, teatrologije, istorije pozorišta, objavljuje i napise koji se tiču naše aktuelne kulturne, društvene i političke situacije, kao i likovne priloge, kratke priče i cikluse pesama domaćih savremenih pesnika.
* **Posebna izdanja**, izdanja izabranih drama članova Udruženja, kao i publikacije iz oblasti teatrologije, istorije pozorišta i sličnih oblasti.

## Nagrade UDPS
Udruženje dramskih pisaca Srbije dodeljuje nagrade:
* **[[Branislav Nušić]]**, za originalni dramski tekst
* **[[Miodrag Đukić]]**, za pojedince i institucije povodom afirmacije dramskog stvaralaštva i doprinosa u radu Udruženja

## Godišnji pomen Branislavu Nušiću
Na Bogojavljenje, svake godine, na Novom groblju u Beogradu, na dan smrti, 19. januara, obraća se predsednik UDPS-a, dobitnik nagrade Udruženja za najbolji dramski tekst na anonimnom konkursu "Branislav Nušić", kao i dobitnik nagrade za životno delo "Nušićevih dana" iz Smedereva. Vence polažu Udruženje dramskih pisaca Srbije, "Nušićevi dani" Smederevo, "Kolo srpskih sestara", čiji je osnivač bio Nušić, "Udruženje Cincara", članovi porodice i građani.

## Vanjske veze
* Udruženje dramskih pisaca Srbije - zvaničan sajt
Lucía y el sexo

***Seks i Lucia*** (španjolski *Lucía y el sexo*) je špansko-francuski erotski dramski film iz 2001. koji je režirao i napisao Julio Médem. Glavne uloge tumače Paz Vega, Tristán Ulloa, Najwa Nimri i Daniel Freire. Film je dobio pohvale kritičare te je nominiran za nekoliko nagrada.

## Radnja
Konobarica Lucia je sa prijateljom Lorenzom u Madridu. Nakon kraja te veze, Lucia bježi na jedno ostvro te oktriva tamnu historiju svoje veze s njim. Zbog nesporazuma, smatra da je Lorenzo umro. Na ostvru živi sa Elenom, koja tamo vodi zgradu za turiste i ima dosta opuštenu ljubavnu vezu sa Antonijom, vodičem za ronjenje, a koji pod lažnim imenom Carlos živi kod nje. Elena smatra da je Lorenzo u stvari otac njene kćeri Lune. Luna je naime ubijena od psa kod dadilje Belen, dok je Lorenzo bio kod njih, nakon što je dugo tražio svoju kćer. Belen je živjela sa majkom Manuelom i njenim partnerom Antonijom zajedno, sve dok sve troje nije nestalo. Elena pokaže Luciji priču koju je poslao njen partner preko chata, a Lucia u njoj prepozna knjigu na kojoj je Lorenzo radio. Shvaća da je Lorenzina knjiga bila namijenjena za Elenu. Preko knjige otkriva da je sam Lorenzo bio uzrok Lunine smrti: kako bi ga zavela, Belena se zaključala s njim u spavaćoj sobi te ostavila psa i dijete bez nadzora. Na kraju, Elena sreće Lorenza na cesti. Prvi put nakon smrti Lune, Elena može opet plakati. Poziva Lorenza i njegovog prijatelja Pepe k sebi na večeru, bez da išta kaže Luciji, koja još uvijek vjeruje da je Lorenzo mrtav.

## Glavne uloge
* Paz Vega - Lucía
* Tristán Ulloa - Lorenzo
* Najwa Nimri - Elena
* Daniel Freire - Carlos / Antonio
* Elena Anaya - Belén
* Silvia Llanos - Luna

## Kritike
Simon Wardell je filmu dao četiri od pet zvijezdica:
:"Jedan od najinventivnijih i najerotičnijih filmova koje ćete ikada vidjeti ove godine, basijskog režisera-scenarista Julia Medema koji je svojevrsan nastavak njegovog filma *[[Ljubavnici polarnog okruga]]*, još je jedan Möbiusov strip od drame. Ova zamršena priča ostavlja izravno i jasno prilično rano, samo da bi se zgodno vratila tome na kraju... A sve se odvija oko seksa, od razmnožavanja do pornografije, prikazane na nesramežljiv, eksplicitan nalin što je običaj u evropskim art kinima ovih dana. Opojno iskustvo"

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Paris 1900 (film)

***Paris 1900*** () je francuski crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1947. u režiji Nicole Védrès. U njemu se prikazuje historija Pariza u doba Belle Epoque, odnosno od Svjetske izložbe 1900. do izbijanja Prvog svjetskog rata, s posebnim naglaskom na dramatične promjene u tehnologiji, kulturi i ekonomiji. Film kombinira arhivske dokumentarne snimke sa insertima iz u tom periodu snimanih igranih nijemih filmova. *Paris 1900* je bio prikazan na Kanskom festivalu. Iste je godine osvojio Prix Louis Delluc.

## Reference

## Vanjske veze
*
Paula Herzberger

**Paula Herzberger** (Sisak 1906 – Istra, 1945 ili 1946), jugoslavenska pjevačica i glumica.

## Biografija
Paula Herzberger je rođena 1906 godine u Sisku u židovskoj porodici. 1929 završila je glumačku školu, te je iste godine prvi put nastupila u Hrvatskom narodnom kazalištu (HNK) u Zagrebu u ulozi dječaka Rake u komediji Branislava Nušića "Gospođa ministarka". Paula je isprva bila honorarni član drame, a od 1932 i stalni član. Unatoč preporuci uredništva tjednika "Hrvatska garda", 29. 5. 1941 režim Nezavisne Države Hrvatske (NDH) joj je odbio molbu upućenu "Ustaškom redarstvenom povjerenstvu" za oslobođenje od nošenja žute Davidove zvijezde na odjeći. Čini se da je Paula uspjela preživjeti Holokaust zahvaljujući pomoći šogora, supruga svoje sestre Helene, ustaškog poručnika Franje Ivaniček. Navodno je jedno kratko vrijeme bila sa partizanima, da bi po završetku Drugog svjetskog rata opet dobila angažman u HNK-u. No Komunistička partija Jugoslavije (KPJ) ubrzo, zbog nekih Paulinih izjava, traži njezin premještaj iz Zagreba. Nakon toga je prema nekim izvorima pokušala pobjeći iz FNR Jugoslavije, ali je prilikom bijega smrtno stradala u Istri pri prelasku granice FNR Jugoslavije sa Italijom. Prema nekim drugim izvorima Paula je 1949 bila premještena u Bjelovar.

## Reference

## Literatura
*
Les Casse-pieds

***Les Casse-pieds*** () je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1948. u režiji Jeana Drévillea. Autor scenarija je popularni komičar Noël-Noël koji se također pojavljuje u ulozi profesora koji publici drži predavanje o "dosadnjakovićima", odnosno različitim vrstama ličnosti koje ljudima znaju učiniti život nesnosnim. To služi kao okvir za 14 skečeva. Les Casse-pieds je osvojio nagradu Prix Louis-Delluc.

Godine 1992. je Yves Robert režirao svojevrsni nastavak pod naslovom *[[Le Bal de Casse-pieds]]*.

## Vanjske veze
*
Leo Mirković

**Leo Mirković** (rođen: ***Friedmann***) (Sarajevo, 31. 1. 1904 – Miami, SAD, 7. 9. 1990), jugoslavensko-američki operni pjevači (bariton) i kantor "Sinagoge bratstvo" u New Yorku, SAD.

## Biografija
Leo Mirković je rođen 31. 1. 1904 u Sarajevu. Već u mladosti je pokazivao snažan glumački talent nastupajući u različitim sarajevskim diletantskim družinama. Kada je u Sarajevu 1923 utemeljena opereta, Leo je debitirao na glazbenoj sceni u opereti Heinrich Bertea "Tri djevojčice". Pjevao je basovske uloge u operama i nastupao u dramama. Nakon studija pjevanja u Milanu, Italiji i na Konzervatoriju u Beču, Leo je djelovao u Čehoslovačkoj i Njemačkoj. Od 1930 bio je član opere u Hrvatskom narodnom kazalištu (HNK) u Zagrebu. U HNK-u je debitirao u ulozi Rigoletta. Okupacijom Kraljevine Jugoslavije tj. po uspostavi marionetske Nezavisne Države Hrvatske (NDH), u maju 1941, Leo je još uvijek bio u angažmanu u HNK, ali ne na sceni. Krajem juna iste godine režim NDH mu je odobrio odmor u "svrhu gostovanja u Splitu", no ubrzo je bio uhićen i interniran u koncentracijski logor. Kasnije je uspio pobjeći i pridružiti se talijanskom pokretu otpora u Rimu. Nakon rata, Leo je napustio FNR Jugoslaviju i otišao u Italiju, te se iz Italije preselio u SAD. U SAD-u je živio u New Yorku i Washingtonu gdje je služio kao kantor u reformskim sinagogama. Studirao je na "Hebrejskom koleđu sakralne glazbe" u Washingtonu. Od penzionisanja, 1974, živio je u Miamiju tj. Miami Beachu na Floridi. Leo Mirković je umro 7. 9. 1990.

## Reference

## Literatura
* 
*
JavaScript

**JavaScript** je skriptni programski jezik koji se prvenstveno koristi za definisanje funkcionalnosti web stranica na klijentskoj strani. Dinamičan, slabo tipiziran jezik, sa skromnom podrškom za objektno orijentirano programiranje, on zapravo predstavlja implementaciju standarda *ECMAscipt-a*.

Iako je prvobitna ideja bila da JavaScript liči na Javu, on ne sadrži nijedan ključni element Jave, osim onih koje su oba naslijedili iz C-a. Jezik je najpoznatiji po programiranju klijentske funkcionalnosti web-stranica, ali se može koristiti i kao skriptni jezik za pristup objektima u drugim aplikacijama.

Jezik se prvo zvao LiveScript, ali je ime promenjeno u JavaScript, zbog marketinškog dogovora između kompanija Netscape i Sun. Ključni elementi dizajna Javascripta su naslijeđeni iz programskog jezika Self.

## Reference

## Povezano
*Programski jezici

javascript script examples
ITunes Music Store

**iTunes Music Store** je softverska onlajn radnja za digitalne medije koja je pod vlasništvom Apple kompanije. 

Otvorena je 28. aprila, 2003. godine. Najveći je muzički distributer u Sjedinjenim Američkim Državama od aprila 2008, a u svetu od februara 2010. godine. Radnja nudi preko 37 miliona pesama, 700.000  apliakcija, 190.000 TV epizoda i 45.000 filmova. Prihod u prvom kvartalu 2011. je iznosio približno 1,4 milijardi dolara. Do 6. februara 2013. prodano je 25 milijardi pesama širom sveta.
Bistrița-Năsăud

**Bistriţa-Năsăud** čita se **Bistrica Nasaud** (rumunjski: *Județul Bistrița-Năsăud*, mađarski: *Beszterce-Naszód megye*, 
njemački: *Kreis Bistritz-Nassod*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) na sjeveru Rumunjske u Transilvaniji.
## Geografija
Okrug Bistriţa-Năsăud graniči sa Okrugom Suceava sa istoka, sa Okrugom Cluj sa zapada, sa Okrugom Maramureş sa sjevera i sa Okrugom Mureş sa juga.

Bistriţa-Năsăud prostire se po šumovitim Istočnim Karpatima gdje se nalaze i planinski masivi Rodna i Călimani. Ovaj posljednji visok 2096 metar]]a je najveći masiv vulkanskog porijekla u Rumunjskoj.
Rijeka Someşul Mare sa svojim pritokama Ţibleş i Illişua oplakuju jugozapad okruga.

Okrug Bistriţa-Năsăud ima površinu od 5,355 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 286,225 stanovnika, od toga 247,627 Rumunja, 14,350 Mađara i 11,937 Roma i zanemariv broj ostalih nacija. 
## Privreda
Administrativni centar je grad Bistriţa, on je i centar industrije okruga, u kom se proizvodi građevinski materijal, 
celuloza i obrađuje drvo.
Drvo i celuloza proizvode se i u Năsăudu i Ilva-Mici, a građevinski materijal u Sângeorz-Băiu. Pirit se kopa u masivu Rodna još od 15. vijeka.

Okrug Bistriţa-Năsăud je prije svega poljoprivredni kraj u kom se uzgoja vinova loza i stoka.
## Atrakcije
U gradu Bistriţi pronađene su grobnice iz neolita i brončanog doba, a u naselju Sărăţel nalaze se ruševine dačke citadele.

Masiv Rodna je najveća turistička atrakcija okruga, sa slikovitim jezerom Lala, dolinom 
Vinţului i planinom Ineu visokom 2.380 metara. Selo Bârgăul poznato je po folkloru i planini Henuil Mare (1612 metara).
A gradić Coşbuc poznat je kao rodno mjesto pjesnika George Coșbuca (1866. - 1918.), po kojem je kasnije i dobio ime. 
Gradovi Beclean, Năsăud i Rodna poznati su po arhitekturi svojih crkava.

Năsăud ima muzej sa bogatom zbirkom srednjovjekovnog oružja, keramike i kovanica, a gradić Reteag muzej posvećen Ionu Pop-Reteganulu (1853. - 1905.), skupljaču narodne umjetnosti. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Okruga Bistriţa-Năsăud 
* ''Bistriţa-Năsăud'' na portalu Encyclopædia Britannica
Veličanstvena konkubina

***The Magnificent Concubine*** (; ) je hongkonški historijski film snimljen 1962. u režiji Li Han Hsianga. Predstavlja remake japansko-hongkonškog filma *[[Princess Yang Kwei-Fei|Yōkihi]]* iz 1955. godine. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Li Hua Li, je Yang Guafei, jedna od znamenite Četiri ljepotice iz kineske historije. Radnja, smještena u 8. vijek kada je Kinom vladala dinastija Tang, prikazuje kako postaje ljubavnica cara Xuanzonga (čiji lik tumači Chun Yen), ali kako na kraju postaje žrtveni jarac kada u Kini izbije katastrofalni An Shi ustanak.  *Yang Guifei* je bila prikazana na Kanskom festivalu gdje je dobila posebnu nagradu za fotografiju u boji. Za vrijeme produkcije su Li Hua Li i Chen Yun postali ljubavnici u stvarnom životu.

## Uloge
* Hsin Yen Chao
* Wen Shin Chen
* Bin He
* Wen Chung Ku
* Hsiang Chun Li
* Li Hua Li
* Ching Lin
* Ying Li
* Ti Tang
* Chih-Ching Yang
* Chun Yen
* Lei Zhao
* Mu Zhu ... Pobunjeni kapetan

## References

## Vanjske veze
*
Kanski filmski festival 1962.

Petnaesti po redu **[[Kanski filmski festival|Kanski festival]]** () je bio održan od 7. do 23. maja 1961. godine u Cannesu. 

Zlatnu palmu je osvojila brazilska drama *[[O Pagador de Promessas]]* u režiji  Anselma Duartea.  Nagradu za najboljeg glumca su osvojili Dean Stockwell, Jason Robards i Ralph Richardson za nastup u filmu *[[Long Day's Journey into Night (1962 film)|Long Day's Journey Into Night]]*, a nagradu za najbolju glumicu su podijelile Katharine Hepburn za nastup u filmu  *[[Long Day's Journey into Night (1962 film)|Long Day's Journey Into Night]]* i  Rita Tushingham za nastup u  filmu *[[A Taste of Honey (film)|A Taste of Honey]]*.

Tadašnju Jugoslaviju je na programu festivala predstavljao *[[Dvoje]]* u režiji Aleksandra Petrovića.

Festival je obilježio manji skandal vezan uz omnibus film *[[Boccaccio '70]]* koga su zajedno režirali Luchino Visconti, Vittorio de Sica, Federico Fellini i Mario Monicelli. Nakon odluke producenata da, zbog prevelike dužine, u međunarodnoj verziji izbaci Monicellijev segment, ostala tri režisera - Visconti, De Sica i Fellini - su iz solidarnosti odbili doći u Cannes promovirati film. Zbog toga je on prikazan izvan službene konkurencije.

## Nagrade
*Palme d'Or: *[[O Pagador de Promessas]]*, rež. Anselmo Duarte
*Specijalna nagrada žirija: 
***[[L'eclisse]]*, rež. Michelangelo Antonioni
***[[The Trial of Joan of Arc|Procès de Jeanne d'Arc]]*, rež. Robert Bresson
*Najbolji glumac: Dean Stockwell, Jason Robards i Ralph Richardson za *[[Long Day's Journey into Night (1962 film)|Long Day's Journey Into Night]]*
*Najbolja glumica: 
**Katharine Hepburn u *[[Long Day's Journey into Night (1962 film)|Long Day's Journey Into Night]]*
**Rita Tushingham u *[[A Taste of Honey (film)|A Taste of Honey]]*
*Tehnički Grand prix - poseban spomen:
***[[The Lovers of Teruel (film)|Les Amants de Teruel]]*, rež. Raymond Rouleau
***[[Electra (1962 film)|Ilektra]]*, rež. Michael Cacoyannis
***[[The Magnificent Concubine|Yang Kwei Fei]]*, rež. Li Han Hsiang
*Najbolja filmska adaptacija: *[[Electra (1962 film)|Ilektra]]*,  rež. Michael Cacoyannis
*Najbolja komedija: *[[Divorce, Italian Style|Divorzio all'italiana]]* rež. Pietro Germi
*Nagrada OCIC: *[[The Trial of Joan of Arc|Procès de Jeanne d'Arc]]*, rež. Robert Bresson

## Vanjske veze
*1962 Cannes Film Festival 
*Cannes Film Festival 1962
*Cannes Film Festival:1962  at Internet Movie Database
*15ème Festival International du Film - Cannes
Princess Yang Kwei-Fei

je japansko-hongkonški historijski film snimljen 1955. u režiji Kenjija Mizoguchija. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Machiko Kyō, je Yang Guafei, jedna od znamenite Četiri ljepotice kineske historije. Radnja je smještena u 8. vijek za vrijeme vladavine dinastije Tang te prikazuje kako Yang Guafei postaje omiljena konkubina cara Xuanzonga (čiji lik tumači  Masayuki Mori), ali i kako na kraju postaje jedna od žrtava katastrofalnog An Lushanovog ustanka. *Princeza Yang Kwei-Fei* je bio jedan od dva Mizoguchijeva filma u boji; drugi  *[[Shin Heike Monogatari (film)|Priča o klanu Taira]]*, također historijske tematike, je snimljen sljedeće godine.

Hongkonški producenti iz studija Shaw Brothers su nekoliko godina kasnije snimili vlastiti remake pod naslovom *[[The Magnificent Concubine]]*.

## Uloge
* Machiko Kyō ... Princeza Yang Kwei-Fei
* Masayuki Mori ... Car Xuan Zong
* Sō Yamamura ... An Lushan
* Eitarō Ozawa ... Yang Kuo-chung
* Isao Yamagata ... 
* Yōko Minamida ... Hung-tao
* Noboru Kiritachi ... Cuihua
* Chieko Murata ... Lu-hua
* Michiko Ai ... Honghua
* Eitarō Shindō ... Kao Li-hsi
* Tatsuya Ishiguro ... Li Lin-fu
* Bontarō Miake ... Chen-Hsuan-li
* Haruko Sugimura ... Princess Yen-chun
* Osamu Maruyama ... Li Kuei-nien
* Sachiko Murase ... Chengfei

## Vanjske veze
* 
*
Elektra (film, 1962)

***Elektra*** ( *Ilektra*) je grčki crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Michaela Cacoyannisa. Predstavlja adaptaciju istoimene tragedije starogrčkog pisca Euripida. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Irene Papas je Elektra, kćer mikenskog kralja Agamnenona koji je pao žrtva ubistva od strane vlastite nevjerne supruge Klitemnestre. Radnja prikazuje kako se Elektra zajedno sa svojim bratom Orestom (čiji lik tumači Giannis Fertis) nastoji osvetiti majci za ubistvo oca. Elektra je premijerno prikazana na Kanskom festivalu gdje je impresionirala kritičare asketskim dijalogom i sličnošću s Bergmanovim *[[Sedmi pečat|Sedmim pečatom]]*. Irene Papas je zahvaljujući njemu postala jedna od velikih međunarodnih zvijezda. Cacoyannis je starogrčke tragedijame koristio kao podlogu o svoja dva sljedeća filma: *[[Trojanke (film, 1971)|Trojanke]]* iz 1971. i *[[Ifigenija (film)|Ifigenija]]* iz 1977. godine, te oni zajedno sa Elektrom čine neslužbenu trilogiju.

## Uloge
*Irene Papas ... Elektra
*Giannis Fertis ... Orest
*Aleka Katselli ... Klitemnestra
*Manos Katrakis ... tutor
*Notis Peryalis ... Elektrin muž
*Fivos Razi ... Egist
*Takis Emmanuel ... Pilad
*Theano Ioannidou ... zborovođa
*Theodoros Dimitriou (Theodore Demetriou) ... Agamemnon 
*Elsie Pittas ... mlada Elektra
*Petros Ampelas ... mladi Orest

## Reference

## Vanjske veze
*
Honeymoon (film, 1959)

***Honeymoon*** (; ), također ponekad navođen i pod naslovom ***The Lovers of Teruel*** () je britansko-španski igrani film snimljen 1959. u režiji Michaela Powella. Inspiraciju za film je pružio balet *El Amor Brujo* Gregoria Martineza Sierre. Protagonistica, čiji lik tumači Ludmilla Tchérina, je balerina koja se odrekla karijere radi braka za australijskog farmera (čiji lik tumači Anthony Steel i sa kojim odlazi na medeni mjesec u Španiju. Tamo postaje opčinjena ne samo egzotičnim prizorima, nego i muzičkim točkama u kojima nastupa plesač Antonio i zbog čega osjeća sve više želje da se vrati na pozornicu. *Honeymoon* je Powell snimio nastojeći ponoviti uspjeh svog ranijeg filma *[[The Red Shoes (film, 1948)|Crvene cipelice]]*, odnosno popularizirati flamenko na isti način na koji je taj film popularizirao balet. U tome je imao daleko manje uspjeha, pri čemu su kritičari najčešće navodili "pretanki" scenario i zaplet koji se sveo na putopis po Španiji; s druge strane su plesne točke bile hvaljene, a muzička tema koju je bio napisao Mikis Theodorakis je neko vrijeme bila manji hit. Godine 1962. je Tcherina vlastitu plesnu točku iz filma "proširila" u cjelovečernji igrani film *[[Les Amants de Teruel (film)|Les Amants de Teruel]]* u režiji Raymonda Rouleaua.

## Uloge
* Anthony Steel ... Kit Kelly
* Ludmilla Tchérina ... Anna
* Antonio ... Antonio
* Léonide Massine ... "Der Geist"
* Rosita Segovia ... Rosita Candelas
* Carmen Rojas ... Lucia
* María Gámez ... Pepe Nieto
* Diego Hurtado ... Pepe Nieto
* Juan Carmona ... Pepe Nieto
* María Carla Alcalá ... Soloist

## Izvori
### Napomene

### Literatura

* Powell, Michael. *A Life in Movies: An Autobiography*. London: Heinemann, 1986. .
* Powell, Michael. *Million Dollar Movie*. London: Heinemann, 1992. .

## Vanjske veze
* 
*
Les Amants de Teruel

***Les Amants de Teruel*** () je francuski filmski mjuzikl snimljen 1962. u režiji Raymonda Rouleaua.  Nastao je od baletne sekvence sa Ludmillom Tcherinom u britansko-španskom filmu *[[Honeymoon (film, 1959)|Honeymoon]]* snimljenom nekoliko godina ranije. Tcherina je uz pomoć Rouleaua od nje napravila zaseban film. Les Amants de Teruel je prikazan na Kanskom festivalu, gdje je osvojio Tehnički Grand Prix.

## Uloge
* Ludmilla Tchérina - Isa
* René-Louis Lafforgue - Najavljivač (kao René-Louis Laforgue)
* Milko Sparemblek - Manuel
* Milenko Banovitch - Diego
* Stevan Grebel - Grebelito
* Jean-Pierre Bras - Otac
* Antoine Marin - Pablo
* Roberto - Patuljak
* Luce Fabiole
* Jeanne Herviale
* Philippe Rouleau - L'amoureux
* Jean Saudray - Le cycliste
* Bernadette Stern - L'amoureuse

## Reference

## Vanjske veze
*
A Taste of Honey (drama)

***A Taste of Honey*** () je drama engleske spisateljice Shelagh Delaney premijerno prikazana 1958. godine. Radnja je smještena u radnički milje Manchestera, a protagonistica je 17-godišnja djevojka Jo koja napušta kuću nakon što joj majka Helen započne vezu sa mlađim muškarcem, a potom sama dobije dijete sa crnim mornarom te joj homoseksualni student služi kao cimer i zamjena za oca. *A Taste of Honey* je izazvao pažnju dijelom zbog toga što se dotakao dotadašnji tabu tema homoseksualnosti i međurasnih odnosa, a najviše zbog toga što je autorica u vrijeme premijere imala tek 18 godina, te zato bila proglašena vunderkindom britanske književnosti. Delaney je kasnije izjavila da su je na pisanje navele drame Terrencea Rattigana u kojima su "homoseksualci prikazivani na neadekvatan način". Nekoliko godina kasnije je Delaney dramu preradila u scenarij za istoimeni film u režiji Tonyja Richardsona. Kasnije je britanski pop muzičar Morrissey upravo *A Taste of Honey* navodio kao inspiraciju za svoj opus, te sliku Shelagh Delaney stavio na omot singlice *[[Girlfriend in a Coma]]*.

## Reference

## Literatura
* Delaney, Shelagh. *A Taste of Honey.* Methuen Student Edition with commentary and notes. London: Methuen Publishing, 1982.

## Vanjske veze
*
Shelagh Delaney

**Shelagh Delaney, [[Royal Society of Literature|FRSL]]** (; 25. novembar 1938 – 20. novembar 2011) bila je engleska spisateljica najpoznatija po svojem prvijencu - drami *[[A Taste of Honey (drama)|A Taste of Honey]]*, koju je napisala sa 18 godina i nekoliko godina kasnije adaptirala u istoimeni film.

## Izvori

## Vanjske veze
*Delaney profile, encyclopedia.com; accessed 10 June 2014.
*
*The Orlando Project , cambridge.org; accessed 10 June 2014.
Rita Tushingham

**Rita Tushingham** (14. mart 1942 - ) je britanska glumica, najpoznatija po filmskim ulogama u nizu zapaženih ostvarenja 1960-ih. Među njima se ističe lik tinejdžerice Jo u filmu *[[A Taste of Honey]]* iz 1961. godine.

## Izabrana filmografija

* *[[A Taste of Honey (film)|A Taste of Honey]]* (1961)
* *[[A Place to Go]]* (1963)
* *[[The Leather Boys]]* (1964)
* *[[Girl with Green Eyes]]* (1964)
* *[[The Knack ...and How to Get It]]* (1965)
* *[[Doctor Zhivago (film)|Doctor Zhivago]]* (1965)
* *[[The Trap (1966 film)|The Trap]]* (1966)
* *[[Smashing Time]]* (1967)
* *[[Diamonds for Breakfast (film)|Diamonds for Breakfast]]* (1968)
* *[[The Guru (1969 film)|The Guru]]* (1969)
* *[[The Bed-Sitting Room (film)|The Bed Sitting Room]]* (1969)
* *[[Straight On till Morning (film)|Straight on Till Morning]]* (1972)
* *[[The 'Human' Factor]]* (1975)
* *Green Eyes*  (1977)
* *[[Black Journal]]*  (1977)
* *[[Spaghetti House]]*  (1982)
* *[[Being Julia]]* (2004)
* *[[Outside Bet]]* (2011)
* *[[The Wee Man]]* (2013)

## Izvori
;Napomene

## Vanjske veze
*The Rita Tushingham Home Page (fansite)
*
*
Jason Robards

**Jason Nelson Robards, Jr.** (26. jul 1922 – 26. decembar 2000) bio je američki glumac, poznat po izuzetno plodnoj i uspješnoj karijeri tokom koje je osvojio dvije nagrade Tony, dva Oscara i jedan Emmy.

## Izvori

## Vanjske veze
*
*
*
* Jason Robards, Jr. | PlaybillVault.com
Harry i Tonto

***Harry i Tonto*** (engleski *Harry and Tonto*) je humorni dramski film ceste iz 1974. koji je režirao Paul Mazursky, a scenario je napisao Mazursky zajedno sa Joshom Greenfeldom. Glavne uloge tumače Art Carney, Herbert Berghof, Ellen Burstyn i Geraldine Fitzgerald. Radnja se odvija oko 72-godišnjeg naslovnog junaka, Harryja, koji zajedno sa svojim mačkom, Tontom, putuje po Americi nakon što je izbačen iz svojeg stana. Usprkos skromnom proračunu, film je doživio hvalospjeve kritike te je nominiran za nekoliko nagrada.

Art Carney je izjavio da prije ovog filma "nikada nije volio mačke", ali da se naposljetku jako dobro slagao sa mačkom tijekom snimanja.

## Radnja

Umirovljeni 72-godišnji Harry Coombes živi sam u njujorškom stanu sa svojim mačkom, Tontom. Ipak, jednog se dana mora iseliti kada se njegova zgrada mora srušiti od gradske uprave. Isprva ga u svoju kuću primi sin Burt. Kada Harryu umre prijatelj Jacob, Harry odluči sa Tontom krenuti na putovanje k svojoj kćeri Shirley u Chicago. Isprva putuje autobusom, a onda unajmljuje automobil. Na putu upoznaje razne ljude - autostopera koji citira Bibliju, tinejdžerku Ginger - a jednom u Chicagu, otkriva da ga Shirley i dalje ne podnosi. Harry i Tonto stoga nastavljaju put prema Los Angelesu, gdje ostane u stanu mlađeg sina, Eddieja.

Na kraju mu umre Tonto. Harry pronalazi stalni boravak u umirovljeničkom domu. Prilikom razgovora sa jednom ženom, primjeti mačku nas plaži te krenu prema njoj. Tamo nailazi na djevojčicu koja se igra u pijesku te mu isplazi jezik.

## Glavne uloge
* Art Carney - Harry Coombes
* Tonto - Tonto
* Herbert Berghof - Jacob Rivetowski
* Ellen Burstyn - Shirley Mallard
* Geraldine Fitzgerald - Jessie Stone
* Larry Hagman - Eddie Coombes
* Chief Dan George - Sam Two Feathers
* Melanie Mayron - Ginger
* Joshua Mostel - Norman Coombes
* Arthur Hunnicutt - Wade Carlton
* Barbara Rhoades - Stephanie, prostitutka
* Cliff DeYoung - Burt Coombes Jr.
* Phil Bruns - Burt Coombes
* Dolly Jonah - Elaine Coombes
* Avon Long - Leroy
* Louis Guss - Dominic Santosi
* Cliff Norton - Nick Lewis

## Nagrade
U godini u kojoj su favoriti za zlatni kipić bili Dustin Hoffman za *[[Lenny (film)|Lennya]]*, Jack Nicholson za *[[Kineska četvrt (film)|Kinesku četvrt]]* i Al Pacino za *[[Kum 2|Kuma 2]]*, Art Carney je neočekivano pobrao Oscar za najboljeg glumca za *Harrya i Tonta*. Paul Mazursky i Josh Grenfeld su uz to nominirani za Oscar za najbolji originalni scenarij.

Carney je dobio i Zlatni globus za najboljeg glumca u igranom filmu – mjuzikl ili komedija, a nominirani su bili i film - komedija ili mjuzikl.

## Kritike

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*