Lukićevo

**Lukićevo** (), je naselje grada Zrenjanina u Srednjobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2077 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2196 stanovnika).

## Geografija
Lukićevo se prostire između Begeja, Tamiša i kanala Dunav-Tisa-Dunav, na 45° i 16' severne geografske širine i 18° i 17' istočne geografske dužine, na nadmorskoj visini od 82 m do 84 m, što je jedno od najviših nadmorskih visina u Banatu. Severozapadno od Lukićeva je Zrenjanin, udaljen nepunih desetak kilometara. Atar se prostire na Banatskoj lesnoj terasi koja se širi celim Banatom i samo je dubina reka deli na više celina. U prošlosti je ovo područje bivalo duže pod vodom tako da se i danas može naći bogatstvo fluvijalnih i barskih primesa. Išak, u ataru Lukićeva nema močvarnog zemljišta i ovo područje je uglavnom poštedjeno od obilnijih poplava i padavina i podzemnih voda. Zemljište je lesno, a njegov je gornji sloj humiziran i predstavlja plodan černozem.

## Historija
U Pećkom katastigu se među imenima srpskih naselja u Banatu spominje naselje "Martinci" kod Bečkereka. Pošto su prilozi za obnovu Pećke patrijaršije prikupljani prvi put 1660. godine, zabeleženo je u katastigu da su kaluđeri odseli u varoši Bečkerek, a da su priložnici došli iz mesta po imenu Martinci. Drugi put, 1666. godine su kaludjeri ponovo odseli u varoši Bečkerek, a priložnici su dolazili iz mesta po imenu Martinci i manastira Drenovac. Kako u okolini nema mesta koje ima slično ime, a kako deo seoskog atara još od davnina nosi ime Martinica, to ukazuje da su Srbi na prostorima današnjeg Lukićeva živeli još polovinom 17. veka. Nije poznato kakvo je to naselje bilo i koliko je imalo stanovnika, ali uzimajući u obzir da su u to vreme u Banatu postojale mnogobrojne srpske naseobine sa pretežno nomadskim karakteristikama, moguće je da je, zbog toga što ovo područje nije bilo pod močvarom, zelenilo pašnjaka privlačilo srpske nomade, koji su se ovde zadržali. To zadržavanje nije bilo kratkotrajno. Imajući u vidu da se naselje spominje u Pećkom katastigu iz 1660-1666. godine, a da se kasnije spominje 1770. godine, može se zaključiti da je to bilo trajno naselje.

Kako je posle 63. godine vojne upravu o okviru Tamiškog banata u Banat 1778. uvedena civilna uprava, došlo je do bitnih promena u životu stanovništva na ovom području. Austrija nije dozvoljavala mađarskim plemićima da zaposednu imanja za koja su smatrali da imaju pravo nasleđa, pa je postojeću imovinu, imanja i zemlju počela prodavati putem licitacija zainteresovanim kupcima. Osiromašeli mađarski plemići nisu mogli da se ravnopravno nose na licitacijama za bogatašima pristiglim sa raznih strana sveta. Na prodaji su se našla čitava naselja sa stanovništvom koje je živelo u njima. Glavni kupci na ovim licitacijama su bili srpski, jermenski i cincarski trgovci. Velika licitacija u Banatu je sprovedena avgusta 1781. godine u Temišvaru. Na toj licitaciji, trgovac stokom, Lazar Lukač, poreklom Jermen, je kupio posed Ečka, koji se nalazio u velikobečkerečkom okrugu u Torontalskoj županiji. Posed je obuhvatao oko 30.000 joha (17.265 ha) zemlje i plaćeno je za njega 217.000 florina. Posed je obuhvatao opštine Ečke, Klek, Jankov Most, kao i delove imanja po imenu Martinica i Despotovac. Kupovinom poseda Lukač je kupio i stanovnike koji su živeli u naseljima na imanju, pa tako i do tada slobodne stanovnike Martinice. Kupovinom imanja je kupio i titulu plemića pa je od tada njegovom imenu dodavano "de Etska". Po njegovom dolasku u Ečku i uvođenju "desetka" i kuluka na njegovom imanju, mnogi Srbi, žitelji Ečke i Martinice su napustili selo, a najviše ih je otišlo u Čentu. Odlaskom Srba iz Martinice naselje je opustelo. Posle smrti Lazara Lukača, posed je nasledio najstariji sin Johan, koji doveo Nemce. Johan Lazar je 1809. godine poginuo u dvoboju, a pošto nije imao porodicu, nasledio ga je brat Augustin. Tako, 1809. pod Augustinom Lazarom, na posedu Ečka, u pustim Martincima, nastaje nova zakupna opština. Augustin joj daje ime *Zsigmondfalva* (Sigmundovo selo), po svom sinu.

Pridošli nemački kolonisti su se bavili poljoprivredom. Početkom Prvog svetskog rata, oni su se masovno odazvali pozivu u borbu protiv sila Antante. Srpska vojska je ušla u selo 17. novembra 1918. godine. Završetkom Prvog svetskog rata i raspadom austrougarskog carstva ovaj deo Banata je ušao u sastav nove države, - Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Promene koje su usledile u školstvu, policiji, sudstvu i bankarskom sistemu su imale ogromne posledice za stanovnike svih naselja sa nemačkim življem. Selo je dobilo naziv Martinica. Javne funkcije u mestu su zauzeli Srbi. Pored toga stanovnici Martinice bivaju pogođeni Zakonom o agrarnoj reformi. Ceo period od 1921. do 1941. godine se može obeležiti kao period borbe za zemlju, mada je kako je vreme odmicalo, većina Nemaca iz sela prihvatalo sudsku odluku i odustajalo od svoje namere da povrati zemlju izgubljenu agrarnom reformom i počeli su da kupuju zemlju u orlovatkskom i botoškom ataru.

Nemačke trupe u Drugom svetskom ratu su ušle u selo 11. aprila 1941, a selo su oslobodili Crvena armija i jugoslovenski partizani 1. oktobra 1944. Posle rata su svi Nemci proterani, a u selo je doseljavano stanovništvo iz Bosne koja su kao učesnici rata, ili kao žrtve ratnih razaranja rešili da napuste zavičaj i krenu u Vojvodinu.

## Privreda
Najznačajnija privredna delatnost u Lukićevu je poljoprivreda. U selu postoji sva potrebna infrastruktura, vodovod, nova električna mreža, putevi, gasna mreža, dom kulture, sportski tereni.

## Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Galerija

Datoteka:Lukićevo,_new_Orthodox_church.jpg|Pravoslavna crkva u Lukićevu
Datoteka:Monument_in_Lukićevo.jpg|Spomenik u Lukićevu na kom se nekada nalazila katolička crkva


## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain) 
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)