open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dorsoduro

**Dorsoduro** je jedan od šest sestiera u Veneciji, u Sjevernoj Italiji. U Dorsoduru je 12. decembra 2007. živjelo 15.586 stanovnika, od toga 4.763 na otoku Giudecca i 1.535 na otoku Sacca Fisola.

Dorsoduro je najviši i najstabilniji dio Venecije, čije ime na talijanskom doslovno znači *tvrdi greben*. Sestieru Dorsoduro pripadaju i otoci Giudecca i Sacca Fisola.

## Historija
Dorsoduro se počeo razvijati duž kanala Giudecca, uz koji su se prve kuće počele podizati u 6. vijeku. Od 11. vijeka kvart se počeo širiti duž Canal Grandea, uz koji su u kasnijim vijekovima podignute najznačajnije građevine u tom kvartu bazilika Santa Maria della Salute, kej Zattere i zgrada Carinarnice (Dogana) na Carinskom rtu u kojem se danas nalazi Muzej Punta della Dogana.

U 19. vijeku u Dorsoduro se uselio novoosnovani muzej Accademia do postojeće Akademije likovnih umjetnosti a kvart je povezan sa centrom Venecije (San Marco) novim drvenim mostom preko Canal Grandea Ponte dell'Accademia. Od tad je Dorsoduro postao kvart u koji su se rado naseljavali stranci, tako da je su cijene nekretnina radikalno skočile.

## Znamenitosti
Uz već spomenutu zavjetnu crkvu Santa Maria della Salute i Accademiu u Dorsoduru se nalazi i poznata Kolekcija Peggy Guggenheim i cijeli niz palača na Canal Grandeu; Palazzo Dario, Ca' Foscari, Ca 'Rezzonico, Palazzo Ariani i Palazzo Zenobio. U sestieru se nalaze poznate crkve; San Trovaso, San Pantalon, San Nicolò da Tolentino, Ospedale Giustinian, San Sebastiano, Santa Maria del Carmelo i Velika bratovština Carmini i dva lijepa trga Campo San Barnaba i Campo Santa Margherita.

## Reference
Carstvo Božje je u vama

***Carstvo Božije je u vama*** je čuvena Isusova izreka zabeležena u kanonskom evanđelju po Luki i nekanonskom evanđelju po Tomi.

"Carstvo Božije je u vama" () je takođe naziv istoimene knjige Lava Tolstoja.

## Izreka
### Evanđelje po Luki
Evanđelje po Luki beleži ovu Isusovu izreku kao odgovor farisejima:

### Evanđelje po Tomi
Evanđelje po Tomi beleži ovu izreku kao Isusov savet učenicima da ne nasedaju obećanjima vođa:

### Evanđelje po Mariji

Evanđelje po Mariji beleži sličnu Isusovu izreku kao savet učenicima da se drže sebe:

U ovoj verziji izreke se koristi izraz Sin čovečji, koji se koristi za označavanje čovečanstva ili sebe. Izraz “sin čovečji” doslovno znači “sin čovečanstva” ili “ljudsko biće”. Kao oznaka za budućeg čoveka, može se prevoditi i polno neutralno kao izdanak čovečanstva ili “dete čovečanstva”.

## Tumačenja

Elejn Pejgels smatra da ova izreka delomice protivreči nekim drugim Isusovim izrekama vezanim za Božje kraljevstvo. Po Marku, na primer, Isus govori „došlo je vreme; carstvo božje dolazi. Pokajte se i verujte u evanđelje" (1: 15). Po Marku, svet će uskoro proći kroz kataklizmični preobražaj, posle čega slede događaji koji će potresti svet - dolazak Carstva Božjeg (13: l-37). U Evanđelju po Tomi, međutim, „carstvo Božje" nije ni događaj koji se dešava u istoriji niti
„mesto". Autor Evanđelja po Tomi kao da ismeva takve poglede:

:Isus je rekao, „Ako vam oni koji vas vode kažu, 'Gospode, carstvo je na nebu,' onda će vas ptice na nebu preteći. Ako vam kažu, „Ono je u moru,' onda će vas ribe preteći".

U Evanđelju po Tomi carstvo je stanje samospoznaje:

:„Naprotiv, carstvo je u vama i izvan vas. Kada spoznate sebe, tada ćete znati sebe, i tada ćete shvatiti da ste sinovi živog oca".

Ali učenici, pogrešno shvatajući to carstvo kao budući događaj, uporno nastavljaju s naivnim pitanjima:

:„Kada će ... doći novi svet?" Isus im je rekao, „Ono čemu se nadate je već došlo, a vi to ne uviđate".

Znači, po Evanđelju po Tomi, carstvo Božje simbolizuje stanje preobražene svesti. Čovek ulazi u to carstvo kad spozna samog sebe. Evanđelje po Tomi uči da kada čovek upozna sebe na najdubljem nivou, on istovremeno spoznaje Boga kao izvor svog bića.

## Izvori

## Povezano
* Božje kraljevstvo
* Isusove parabole
* Isusove izreke
Puerto Montt

**Puerto Montt** je lučki grad na jugu Čilea od 171,136 stanovnika. i općina od 245 902 stanovnika.

Puerto Montt je administrativni centar Regije Los Lagos i Provincije Llanquihue.

## Geografija

Grad se prostire na dnu zaljeva Reloncaví, u dobro štićenoj luci koju od zapadnih vjetrova sa Pacifika štiti otok Tenglo.
Kako Panamerički autoput i magistralna željeznička pruga sjever-jug završavaju u gradu, do otoka Arhipelaga Chiloé i do južnih regija Aysén i Magallanes može se doći jedino brodovima ili avionima iz luke i aerodroma u gradu.

Zbog tog je njegov Internacionalni aerodrom El Tepual (IATA: PMC, ICAO: SCTE) drugi po prometu u zemlji, a i luka je vrlo prometna.

## Historija
Prije dolaska španjolskih konkvistadora u tom kraju živjeli su indijanci iz plemena Huilliche, prilično ratoborni pa je kraj ostavljen na miru sve do sredine 19. vijeka.

U prvom valu kolonizacije najviše je bilo Njemaca, grad je službeno osnovan 12. februara 1853. i nazvan po tadašnjem predsjedniku Manuel Monttu.

Željeznica je do grada došla 1911. grad je rastao kao trgovački centar stočarsko-šumarskog kraja i kao odskočna daska za naseljavanje južne Patagonije.
Puerto Montt je dekretom - 1974. postao administrativni centar Regije Los Lagos.

Osmadesetih godina prošlog vijeka bile su više nego uspješne za Puerto Montt, zahvaljujući kaveznom uzgoju lososa. U tom periodu je Čile izbio na drugo mjesto nakon Norveške po izvozu te ribe. Kriza je nastupila između 2008. / 2009. zbog virusne infekcije koja je zahvatila ribogojilišta, pa ih je dosta bankrotiralo i ljudi ostali bez posla.

Od kraja osmadesetih je univerzitetski grad kad je Univerzitet Austral otvorio depadansu.

## Privreda
Ekonomija grada bazira se na prehrambenoj industriji koja prerađuje proizvode ratarsko - stočarske okolice, šumarstvu, akvakulturi, transportu i turizmu.

Okolica grada je pitoreskni kraj iz kog se vide snijegom pokriveni vrhunci Anda, bogat šumama, fjordovima i jezerima, kog unatoč čestim potresima turisti rado posjećuju. Pored tog tu su i dva Nacionalna parka Alerce Andino i Vicente Pérez Rosales.

## Pobratimski gradovi

*  Puerto Madryn, Argentina
*  Bariloche, Argentina

## Reference

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Puerto Montt'' (službene stranice)
Copiapó

**Copiapó** je grad na sjeveru Čilea u kom živi 150,962 stanovnika

Copiapó je administrativni centar Regije Atacama i Provincije Copiapó.

## Geografija

Copiapó se nalazi u unutrašnjosti, udaljen 56 km od pacifičke obale u plodnoj dolini rijeke Copiapó. Ta dolina natapana vodom se još iz vremena prije Inka smatra južnom granicom izuzetno sušne Pustinje Atacama i dobro se obrađuje.

## Historija
Copiapó je službeno osnovan 1744. kad je dobio status grada (odnosno ville) pod imenom *San Francisco de la Selva de Copiapó*.

Otkriće nalazišta zlata i srebra u 19. vijeku pretvorilo je Copiapó u značajan rudarski centar, ali i u utjecajan politički centar.
Zbog tog je između 1850.-51. izgrađena željeznička pruga prema sjeverozapadu, duga 80 km do luke i ljetovališta Caldera.

To je u to vrijeme bila jedna od prvih pruga u Južnoj Americi.

Nakon perioda stagnacije koji je trajao od 1875. do 1925. - ekonomija grada oživljena je otvaranjem rudnik]]a bakra.

To je zaokruženo dovršenjem topionice bakra 1950. u nedalekom Paipoteu.

## Transport

Uz željeznicu Copiapó je odličnim cestama povezan sa Calderom i Santiagom, a planinskom cestom preko Anda i sa argentinskom La Riojom.

## Pobratimski gradovi

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Copiapó'' (službene stranice) 
* ''Copiapó, Chile''
La Serena (Čile)

**La Serena** (što prevedeno sa španjolskog znači *Mirna*) je grad na sjeveru Čilea od 196,178 stanovnika i općina od 249,656 stan..

Kako je zapravo spojen sa Coquimbom, formira konurbaciju **Serena- Coquimbo** koja ima 401,938 stan..

La Serena je administrativni centar Regije Coquimbo.

## Geografija

Serena se nalazi 480 km sjeverno od Santiaga na platou u sredini Zaljeva Coquimbo, u sjevernom predgrađu nalazi se ušće rijeke Elqui, a 12 km južno od centra grada na ulazu u zaljev leži grad Coquimbo.

## Historija

Serena je osnovana negdje oko 1543. na sjevernoj obali rijeke Elqui.

ime je dobila po rodnom mjestu konkvistadora Pedra de Valdivije. 
To prvo naselje razorili su indijanci Diaguita, novo naselje na današnjoj lokaciji podignuto je 1549. Već 1552. La Serena je dobila status grada. 
U svojim ranim danima grad je trpio od pratskih napada, a nakon tog od čestih potresa.

Grad je izrastao u religijski centar, sa brojnim crkvama, samostanima i katedralom.

Danas je sjedište nadbiskupije a od 1981. i Univerziteta La Serena.

Nedaleki gradić Vicuña, udaljen 50 km istočno, rodno je mjesto čileanske pjesnikinje Gabriejele Mistral, dobitnice Nobelove nagrade za književnost 1945.

## Privreda i transport
La Serena je grad prehrambene industrije poznat po mliječnim proizvodima, jer je centar stočarskog kraja.
Grad je zbog svojih plaža i ugodne klime popularna turistička destinacija, a od 1981. je i nacionalni spomenik, zbog 17 objekata važnih za čileansku historiju.

Grad se nalazi na trasi Panameričkog autoputa i magistralne željezničke pruge tako da je odlično povezan sa ostalim čileanskim gradovima.

## Pobratimski gradovi

## Izvori

## Vanjske veze

* ''La Serena'' (turističke stranice) 
* ''La Serena''
Ribnica

**Ribnica** je vrlo popularni toponim na području bivše Jugoslavije, a nose ga;

**[[Slovenija]]**:
* Obćina Ribnica, slovenska općina
* Ribnica (Ribnica, Slovenija), grad u Obćini Ribnica
* Ribnica (Pivka, Slovenija), selo u Obćini Pivka
* Ribnica (Brežice, Slovenija), selo u Obćini Brežice
* Obćina Ribnica na Pohorju, slovenska općina
* Ribnica na Pohorju, selo u Obćini Ribnica na Pohorju
* Ribnica (rijeka u Sloveniji), kraška ponornica u Obćini Ribnica

**[[Hrvatska]]**
* Ribnica (Velika Gorica), naselje grada Velike Gorice

**[[Srbija]]**:
* Ribnica (Kraljevo), gradsko naselje grada Kraljeva
* Ribnica, naselje u Kraljevu
* Ribnica (rijeka u Srbiji), pritoka Ibra
* Ribnica (Jablanica), turističko selo u Jablanici, u centralnom dijelu Zlatibora.

**[[Bosna i Hercegovina]]**:
* Ribnica (Kakanj), naselje u općini Kakanj
* Ribnica (Zavidovići), naselje u općini Zavidovići
* Ribnica (rijeka u Bosni), pritoka Bosne

**[[Crna Gora]]**:
* Ribnica (utvrda), stara utvrda u Podgorici, jedno od najstarijih imena tog grada
* Ribnica, staro ime za Podgoricu
* Ribnica (rijeka u Crnoj Gori), pritoka Morače

**[[Republika Makedonija]]**:
* Ribnica (Mavrovo i Rostuša), selo u obćini Mavrovo i Rostuša

**[[Bugarska]]**:
* Ribnica (Rudozem) (bg), selo u obćini Rudozem
453.

__NOTOC__
Godina **453.** (**[[rimske brojke|CDLIII]]**) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Opiliona i Vinkomala** (ili, rjeđe, **godina 1206. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 453. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* 15.3. - Atila, kralj Huna, umire tokom prve bračne noći sa svojom novom suprugom Ildiko. Između njegovih sinova odmah izbija građanski rat poslije koga se Hunsko Carstvo počinje raspadati, a dotada pokoreni narodi od Rajne do Volge počinju otkazivati poslušnost.
* Teodorik II nasljeđuje svog brata Torismunda na prijestolju Vizigota.
* Severin od Norika propovijeda kršćanstvo na gornjem toku Dunava.
* U tadašnjoj zapadnorimskoj provinciji Hispanija Tarakonensis izbija ustanak Bagauda protiv tadašnje hispanorimske aristokracije..


## Rođenja

## Smrti
* 15.3. - Atila, kralj Huna
* Pulherija, bizantska carica
* Torismund, kralj Vizigota
* Carica Helian
* Liu Jun, kineski princ iz dinastije Liu Song
* Liu Shao, (sporni) kineski car iz dinastije Liu Song
* Supruga Pan
* Car Wen od Liu Songa
* Carica Yin Yuying
* Ingiyo, japanski car (tradicionalni datum)

## Reference

## Vanjske veze

* http://www.unrv.com/government/consul-1-ad.php
* http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_consuls_table.htm 
* http://www.friesian.com/romconsl.htm
Sveta Marcela

**Marcela** (*Marcella*), poznata kao **Marcela Rimska** ili **Sveta Marcela** (325–410) je bila kršćanska asketkinja koja se slavi kao svetica u Rimokatoličkoj crkvi. Bila je rodom iz ugledne plemićke porodice i zajedno sa svojim mužem živjela u velikoj palači na rimskom brežuljku Aventin. Nakon što joj je muž rano umro, posvetila se dobrotvornom radu, molitvi i umrtvljenju tjelesnih čula. Njena je palača postala jedno od središta kršćanskog života u Rimu, a postala je bliska prijateljica Svete Paule i Jeronima. Kada su Vizigoti pod Alarikom godine 410. zauzeli i opljačkali Rim, upali su u njenu palaču u potragu za blagom. Kada im je Marcela rekla da je sve svoje blago podijelila siromašnima, nisu joj povjerovali i brutalno su je pretukli. Nekoliko dana nakon toga je umrla od ozljeda. 

## Reference

* Catholic Online
Temuco

**Temuco** je grad od 236,377 i općina od 303,813 stanovnika na jugu Čilea u Regiji Araucanía i Provinciji Cautín u 
kojima je administrativni centar.

## Geografija

Temuco leži u dolini rijeke Cautín, udaljen 215 km jugoistočno od Concepcióna i 617 km južno od Santiaga i .

### Klima
Prema Köppenovoj klasifikaciji klime Temuco ima Cfb Oceansku klimu.
Prosječna godišnja temperatura iznosi 11 °C, sa prosječnim maksimumima u najtoplijem mjesecu od 22 °C, i prosječnim minimumima u najhladnijem mjesecu od 3 °C.

### Etimologija
Na jeziku Mapuche indijanaca - Mapudungun  *Temuco* znači *Voda]] iz [[Temua*. 
Temu je stablo porijeklom sa tih geografskih širina koje zajedno sa araukarijom, raste po cijeloj regiji.

## Historija

Nukleus današnjeg grada osnovao je španjolski konkvistador Pedro de Valdivia 1552. pod imenom **Imperial**, u čast kralja Carlosa III, na obalama rijeke Cautín, oko 55 km zapadnije od mjesta gdje se danas nalazi Temuco (kod Carahue).

*Imperial* je bio jedan od najnaprednijih gradova u vrijeme španjolske kolonizacije Čilea, kad je Pedro de Valdivia poginuo na položaju guvernera nasljedio ga je Francisco de Villagra.

*Imperial* je egzistirao gotovo pedeset godina, sve do 1599. kad su ga raseljeni i obespravljeni Mapuche napali, pa su ga stanovnici napustili i otišli na sigurniji sjever preko rijeke Biobío.

Današnji Temuco osnovan je 24. februara 1881. kao vojna utvrda *Fuerte Recabarren*, sa ciljem da se olakša pacifikacija Mapucha i kolonizacija Araukanije.

Posljednji napad na utvrdu dogodio se u novembru 1883., nakon tog počeli su pristizati prvi kolonisti.

Općina Temuco osnovana je 1888., nakon tog je 1893. izgrađena željeznička pruga do Temuca, što je ubrzalo razvoj grada dolaskom novih kolonista, tako da ih je 1894. već bilo oko 7000. U to vrijeme njemački inženjer Teodor Schmidt Weichsel napravio je prvi urbanistički plan.

Po popisu stanovništva 1895. Temuco je imao 7.708 stanovnika, a kad je osnovana Provincija Cautín narastao je 16.037 stanovnika.

Veliki požar 1908. progutao je 1 / 3 grada, ali se brzo oporavio pa je do sredine 1920-ih već imao 30 000 stanovnika.
Prva linija električnog tramvaja otvorena je 1919.

Temuco je poznat po velikoj njemačkoj koloniji, koja je značajano utjecala na grad, od arhitekture nekoliko luteranskih crkava do proizvodnje piva.

Današnji Temuco je grad sa dva univerziteta, nekoliko velikih trgovačkih centara i poznatim *[[Muzej]]om [[željeznica|željeznice]] Pablo Neruda*.

## Privreda i transport

Privreda grada bazira se na drvnoj industriji (namještaj, peleti), prehrambenoj industriji i poljoprivredi.
Najviše se izvoze žitarice (36%) i bioplin (23%.)

Kako leži na trasi Panameričkog autoputa i magistralne željezničke pruge a ima i aerodrom, Temuco je odlično povezan sa svijetom.

## Poznati sugrađani
* Gabriela Mistral, dobitnica Nobelove nagrade za književnost 1945.
* Pablo Neruda, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1971.

## Pobratimski gradovi
*  Santiago de Compostela, Španjolska  
*  Stavropolj, Rusija
## Reference

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Temuco'' (službene stranice)
Zakhej

**Zakej**, **Zahej** ili **Zakhej** (heb. זכי - čist, ispravan; gr. Ζακχαῖος, *Zakchaios*) je bio šef jerihonskih publikana (rimskih poreznika), koji je postao Isusov učenik i hrišćanski apostol.

Priča o susretu Zakheja i Isusa se nalazi u 19. glavi evanđelja po Luki. 

## Žitije

Zahej je bio carinik i pošto je ubirao porez od Jevreja, a za potrebe Rimskog carstva, bio je prezren i nije bio omiljen u narodu. Ipak, želeo je da vidi Isusa kada je prijehao u Jerihon, ali pošto je bio malog rasta nije mogao da ga vidi kroz svetinu. Zato se dosetio da se popne na drvo smokve, ali mu je Isus prišao i zamolio ga da siđe, te su posetili njegov dom. Ovo je navuklo još veću mržnju prema Zaheju, ali i prema Hristu. Prema predanju, Isus je posetio Zehejev dom i doneo mu spasenje, a Zahej se pokajao i postao sledbenik apostola Petra, koji ga je postavio za biskupa u palestinskoj Kesariji, gde je verno služio evanđelju i mirno skončao.

## Tumačenja

Prema sajtu Srpske pravoslavne crkve, sam čin penjanja na drvo govori mnogo o Zaheju. Naime, rimski službenik na visokom položaju nije prezao od toga da bude ponižen i izloži se ruglu okoline. To se tumači kao iskrena želja da vidi istinskog verskog učitelja i kao *bogobojažljivost*. Zbog toga ga je Isus nagradio posetom njegovoj kući, zbog čega je okupljeni narod protestvovao. Nakon toga se Zahej iskreno pokajao i ponudio Hristu da polovinu svog imanja pokloni siromašnima. Zato ga je Isus nazvao sinom Abrahama. Prema crkvenom tumačenju, pouka ove priče je da je Zaheja spasilo pokajanje, ispovest i promena života, koji je postao posvećen veri.

## Praznik

Srpska pravoslavna crkva slavi ga 20. aprila po julijanskom, a 3. maja po gregorijanskom kalendaru. Pred početak uskršnjeg posta postoje i četiri pripremne sedmice. Prva od njih je Zahejeva. 

## Literatura
* Ohridski prolog, Vladika Nikolaj Velimirović

## Izvori
Car Richū

bio je 17. car Japana, prema tradicionalnom popisu vladaru.

Ne postoje pouzdani podaci o datumima njegovog života i vladavine, ali se njegova vladavina konvencionalno smješta u period 400-405.

Prema *[[Nihon Šoki|Nihonshokiju]]* i *[[Kodžiki|Kojikiju]]*, bio je najstariji sin cara Nintokua i princeze Iwe (Iwanohime). Neki od historičara smatraju da je upravo on bio kralj San za koga *[[Knjiga Songa]]* navodi da je 421. i 425. poslao izaslanike na dvor južnokineske dinastije Liu Song. Japanski izvori, pak, navode da je umro od bolesti nakon šest godina vladavine. Naslijedio ga je mlađi brat Hanzei, iako će prijestolje kasnije naslijediti njegova dva unuka - Kenzo i Ninken.

## Reference

## Vanjske veze
* Imperial Household Agency webpage on mausoleum
* Digital Burial Mound Encyclopedia entry
Car Hanzei

, također poznat kao *Car Hanshō,* bio je 18. car Japana, prema tradicionalnom popisu.

Ne postoje pouzdani podaci o datumima njegovog života i vladavine, ali mu se vladavina tradicionalno smješta u period od 406. do 410.

Prema drevnim japanskim izvorima, bio je sin cara Nintokua i princeze Iwe, odnosno mlađi brat prethodnog cara Richua, koji je relativno rano umro. Hanzei je došao na prijestolje umjesto Richuovih sinova. *Nihongi* navodi kako je za vrijeme njegove vladavine zemlja uživala u periodu mira. Kojiki, pak, navodi da je bio visok tri metra i imao "ogromne zube". Umro je u miru u svojoj palači. Naslijedio ga je mlađi brat Ingiyo.

## Napomene

## Izvori
* Aston, William George. (1896). ''Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697.'' London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). ''Gukanshō: The Future and the Past.'' Berkeley: University of California Press. ; OCLC 251325323
* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). ''The Imperial House of Japan.'' Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Odai Ichiran]]*; ou, ''Annales des empereurs du Japon.'' Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
* Varley, H. Paul. (1980). ''Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns.'' New York: Columbia University Press. ; OCLC 59145842
Carica Helian

**Carica Helian** (赫連皇后, ? - 453), formalno **Carica Taiwu** (太武皇后), bila je carica kineske/Xianbei države/dinastije Sjeverni Wei, odnosno supruga cara Taiwua. Njen otac je bio Helian Bobo, vladar države Xia. Kada je godine 428. Taiwu na čelu snaga države Sjeverni Wei krenuo u veliki pohod na Xiu, njen brat i tadašnji vladar Helian Chang je uspio pobjeći, ali je ona uhvaćena zajedno sa dvije sestre. Taiwu ih je sve tri uzeo za priležnice, a 432. ju je proglasio caricom. Taiwuu nije rodila sinove. O njenom životu na dvoru Sjevernog Weija se ne zna gotovo ništa, osim da je preživjela Zong Aijevo ubistvo vlastitog muža 452. i burne događaje koji su slijedili. Kada je Tuoba Jun stupio na prijestolje iste godine, dao joj je titulu carice majke. Umrla je sljedeće godine. 

## Izvori
* *[[Knjiga Weija]]*, vol. 13.
* *[[Historija Sjevernih dinastija]]*, vol. 13.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/bs03.htm 
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 120, 122, 126, 127.

|- style="text-align: center;"

|-

|-

|-

|-

|-

|-
Supruga Pan

**Supruga Pan** (潘淑妃, osobno ime nepoznato, ? -453) bila je supruga, odnosno konkubina kineskog cara cara Wena iz dinastije Liu Song. Caru je rodila princa Liu Juna (princ Shixing). S vremenom je stekla naklonost cara nauštrb njegove službene supruge, carice Yuan Qigui, koja se 440. povukla u osamu i umrla. Zbog toga je postala najmoćnija žena na dvoru, ali i stekla neprijateljstvo krunskog princa Liu Shaoa. Njen sin je, pak, nastojao steći naklonost svog polubrata, i zbog toga je čak sudjelovao u Liu Shaovog zavjeri protiv cara. Kada je car Wen čuo za nju, počeo je pripremati likvidaciju svojih sinova; supruga Pan je, čuvši za to, obavijestila svog sina Liu Juna, koji je zajedno sa polubratom godine 453. organizirao puč u kome je car Wen ubijen. Tom prilikom je ubijena i supruga Pan, ali Liu Jun zbog toga nije zamjerio svom polubratu, kome je ostao vjeran sve dok obojica iste godine nisu ubijeni u ustanku generala. 

## Reference
* *[[Historija Južnih dinastija]]*, vol. 41.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ssh2.htm 
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 126, 127.
Carica Yin Yuying

**Carica Yin Yuying** (殷玉英, ? - 453) je bila carica Kine iz južne dinastije Liu Song, odnosno supruga krunskog princa Liu Shaoa koji je 453. nakratko postao car nakon ubistva vlastitog oca cara Wena. Bila je kćer dvorskog službenika Yin Chuna (殷淳), a za princa se udala godine 438. Dva i pol mjeseca nakon puča u kome je Liu Shao preuzeo prijestolje, na ustanak su se digli carski generali, porazili Liu Shao i na prijestolje doveli princa Liu Juna koji je postao novi car po imenu Xiaowu. Carica je tada zarobljena i natjerana da izvrši samoubistvo, a nakon toga su pogubljena sva njena djeca.
Sveta Ursula

**Sveta Ursula od Kölna** () je legendarna kršćanska mučenica koja se slavi kao svetica u Rimokatoličkoj crkvi. Prema legendi je bila rimsko-britanska princeza koju je Dionot, kralj Dumnonije, poslao u Armoriku (današnja Bretanja) da se uda za paganskog kralja Conana Meriadoca. Oluja je, međutim, brodove skrenula sa puta i natjerala da pristanu u udaljenoj galskoj luci, a što je Ursula iskoristila priliku da bi umjesto braka krenula na veliko kršćansko hodočašće. Put ju je doveo u Koloniju Agripinu (današnji Köln u Njemačkoj) nedugo prije nego što će taj grad opsjesti i zauzeti Huni. Ursula je tada odrubljena glava zajedno sa 11.000 mladih djevica.

Legenda o Svetoj Ursuli se prvi put spominje u 8. vijeku, ali je istraživanjima navodima historičara još u 5. vijeku postojao kult lokalnih mučenica. O njemu svjedoči natpis iz 5. vijeka na mjestu gdje je sagrađena današnja Crkva sv. Ursule u Kölnu i gdje se čuvaju njene i relikvije njenih mučenica. Postoje različite špekulacije o njenoj historijskoj podlozi, odnosno datumu njenog mučeništva. Obično se navodi kraj 4. vijeka, iako bi detalj o hunskoj invaziji mogao navesti godinu 451. kada je Atila napao i krenuo pustošiti tadašnje Zapadno Rimsko Carstvo.

Kristofor Kolumbo je Djevičanske otoke nazvao u počast Svetoj Ursula.

## Vanjske veze

*  Catholic Encyclopedia
*  Sant' Orsola e compagne
Severin od Norika

**Severin od Norika** (, cca. 410 - 10. januar 482) bio je kršćanski redovnik i misionar, poznat kao Apostol Norika, odnosno po propovijedanju kršćanstva na gornjem toku Dunava, odnosno području nekadašnje rimske provincije Norik. Kasnije je postao svetac koga slavi Rimokatolička crkva. Njegov je život poznat prije svega po hagiografiji *[[Vita Sancti Severini]]*, odnosno tekstu koga je napisao Eugipije u 6. vijeku. Isti tekst navodi kako je jedan od njegovih poklonika bio Odoakar, germanski vojskovođa kome je prorekao kako će postati kraljem Italije. Nedugo nakon smrti su njegovi sljedbenici protjerani iz Norika, te su sa sobom ponijeli Severinove relikvije koje se danas čuvaju u benediktinskom samostanu - Opatiji San Severo kraj Napulja.

## Reference

## Vanjske veze

*  Eugippius, ''The Life of St Severinus'' 
*  Святой Северин
Turismund

**Turismund** je postao kralj Vizigota nakon pogibije svog oca Teodorika I u bici na Katalaunskim poljima 451. godine.

Turismund je bio prvi od vizigotskih kraljeva koji je počeo da razmišlja o Vizigotskom kraljevstvu nezavisnom od Rima, što je Aecija nateralo da skuje zaveru protiv njega zajedno sa njegovom braćom, Frederikom i Teodorikom i da ga ubije 453. godine. Na prestolu ga je nasledio brat Teodorik kao Teodorih II.

O Turismundovom životu svedoče dela istoričara Jordana i Isidora Seviljskog.

## Vanjske veze
* Edward Gibbon, ''History of the Decline and Fall of the Roman Empire,'' chapter 35
Teodorik II

**Teodorik II** ili **Teodorih II** je bio vizigotski kralj između 453. i 466. godine. Došao je na vlast pošto je ubio svog brata Turismunda uz pomoć svog brata Frederika i Aecija, vrhovnog rimskog vojskovođe (magister militum). U njegovo doba, Vizigotsko kraljevstvo je imalo sedište u Tuluzu i bilo je u vazalskom odnosu sa Rimskom carstvom. Između 453. i 454. godine car Valentinijan III poslao je vojsku koja se stavila pod vrhovnu komandu Teodorika II, da bi se borila protiv seljaka koji su digli ustanak. Ustanak je veoma brzo ugušen.

Nakon što je Valentinijan III bio ubijen 454. godine, a odmah zatim i njegov naslednik, Petronije Maksim (455), Teodorik je postavio sopstvenog cara: Marka Mecilija Flavija Eparhija Avita.

Iste te godine, Svevi su počeli da napadaju na rimske provincije Betiku, Kartaginijensis i Tarakonensis, tako da je Teodorik 456. godine okupio veliku vojsku sa burgundskim vojnicima pod komandom burgundskog kralja Gundika, koji je bio Teodorikov saveznik. Zajedničkim snagama, naneli su težak poraz Svevima, a svevskog kralja, Rekarija, uhvatitili su i pogubili u decembru 456.

Na svevski tron Teodorik II je postavio Agiulfa sa vojskom koja je bila zadužena da čuva granice od napada Kantabra i Baskona. Takođe je ograničio teritoriju svevske države na mali deo teritorije provincije Galecije (današnja Galicija).

Godine 457. Avita je ubio Ricimer, varvarin regent, a zatim je postavio svog favorita za cara - Julija Majorijana. Teodorik međutim, nije hteo da prizna novog cara, te će pokušati da proširi Vizigotsko kraljevastvo na sever. Međutim, Majorijan je Vizigote potukao, osvojio Arl, a zatim potpisao mir sa Vizigotima koji će trajati tri godine.

Teodorik je takođe napravio kodeks zakona.

Svoj život i vladavinu Teodorik je završio tako što ga je ubio njegov brat i naslednik Eurih, 466. godine.

## Vanjske veze
* Edward Gibbon, ''History of the Decline and Fall of the Roman Empire,'' chapter 36
San Marco (sestiere)

**San Marco** je jedan od šest sestiera u Veneciji, u Sjevernoj Italiji, srce Venecije. U kvartu San Marco živi vrlo malo ljudi, svega 4236 (12. decembar 2007.), ali se tu nalazi većina javnih sadržaja Venecije; trgovina, hotela, banaka, ureda, muzeja.

Sestieru San Marco pripada i otok San Giorgio Maggiore preko puta trga San Marco, iako je fizički bliži Dorsoduru.

## Historija
Sestiere San Marco, izvorno se zvao **Rivoalto** (od tud i potječe ime Rialto), to je bio nukleus iz kojeg se razvila Venecija, tada zvana latinski *Civitas Rivoalti*. Tu su se u 9. vijeku preselili duždevi iz Malamocca na Lidu.

## Znamenitosti
Srce ovog kvarta je Piazza San Marco, na kojem se nalazi većina venecijanskih znamenitosti; Duždeva palača (Palazzo Ducale), sjedište političke moći Mletačke republike od 9. vijeka do propasti republike, Basilica di San Marco, koju su venecijanski duždevi koristili kao privatnu kapelu sve do 1807 (obični građani smjeli su ući u baziliku samo za velike blagdane), Procuratie, Torre dell'Orologio i Zvonik Bazilike sv. Marka.

U sestieru San Marco nalazi se najpoznatije venecijansko kazalište - Teatro La Fenice, crkve San Moisè, Santa Maria Zobenigo, Santo Stefano, San Salvador i palače; Grassi i Dandolo

Mostovi preko Canal Grandea; Rialto i drveni Akademijin most, povezuje San Marco sa susjednim sestierima; San Polo i Dorsoduro, a most Ponte della Paglia preko kanala Rio di Palazzo sa kvartom na jugu Castello.

## Reference

## Vanjske veze

* Sestriere San Marco - the heart of Venice
Biblijski magi

**Biblijski [[magi]]**, nazvani još **sveta tri kralja**, **sveta tri cara** ili **sveta tri mudraca**, bili su neobični stranci koji su, prema hrišćanskom predanju, došli iz daleka pokloniti se novorođenčetu Isusu. Njihova imena su Baltazar, Melkior i Gašpar.

Prema Evanđelju po Mateju, došli su s istoka u Jerusalim, da se poklone Isusu. Pratili su zvijezdu repaticu, betlehemsku zvijezdu. U Jerusalimu, primio ih je kralj Herod, koji ih je želio prevariti, s ciljem da mu kažu, gdje se Isus rodio, tako da ga može ubiti. Kada su pronašli Isusa, darovali su mu tri dara: tamjan (kao Bogu), zlato (kao kralju) i plemenitu mast, smirnu (kao čovjeku). Potom im Bog zapovijedi, da se ne vraćaju Herodu i vrate se drugim putem u svoju zemlju. Tri kralja su predstavnici poganskih naroda, koje je Bog pozvao u svoje kraljevstvo, time što im je javio rođenje Spasitelja.

Poslije smrti triju kraljeva njihove su relikvije odnesene u Carigrad, nakon što ih je pronašla Sv. Jelena, a odande su kasnije otišle u Milano i napokon u Keln u najljepšu njemačku katedralu, gdje su i danas. Melkior je zaštitnik putnika i Svjetskog dana mladih, a Baltazar oboljelih od epilepsije. Spomendan se slavi 6. januara, zapovijedani je katolički praznik i neradni dan. Praznikom Bogojavljenja ili Tri kralja zaključuje se središnji skup božićnih običaja.

## Povezano

* Bogojavljenje
* Magi
Lista vizigotskih kraljeva

### Rani kraljevi
* Fritigern (369—380)
* Atanarih (369—381)
* Alarih I (395—410)
* Ataulf (410—415)
* Sigerih (415)

### [[Arijanstvo|Arijansko]] kraljevstvo iz [[Toulouse|Tuluza]]
* Valija (415—419)
* Teodorik I (419—451)
* Torismund (451—453)
* Teodorik II (453—466)
* Eurih (466—484)
* Alarih II (484—507)

Godine 507. u bici kod Vujea, franački kralj, Hlodoveh, uništio je Vizigotsko kraljevstvo u Tuluzu, a nekoliko godina kasnije, spaljuje i uništava i sam Tuluz. Vizigotski posedi severno od Pirineja se svode na Septimaniju, oblast koja je obuhvatala nekoliko gradova uključujući i Tuluz, ali zato na veći značaj dobijaju severne provincije Hispanije.

## Arijansko kraljevstvo nakon propasti Tuluza
### [[Arijanstvo|Arijansko]] kraljevstvo iz [[Narbon]]a
* Gesalih (507—511)

### [[Arijanstvo|Arijansko]] kraljevstvo iz [[Ravenna|Ravene]]
* Regenstvo Teodorika Velikog u ime svog unuka, Amalariha (511—526)

### [[Arijanstvo|Arijansko]] kraljevstvo iz [[Narbon]]a
* Amalarih (511—531)
* Teudis (531—548), ostrogotski vojskovođa
* Teudigisil (548—549)
* Agila I (549—554)
* Atanagild (554—567)
* Liuva I (568—573) (vladao zajedno sa svojim bratom, Leovigildom)

## Arijansko kraljevstvo iz [[Toledo|Toleda]]
* Leovigild (568—586)
** Hermenegild (580—585), potkralj u Betici

## [[Hrišćanstvo|Ortodoksno hrišćansko]] kraljevstvo iz Toleda
* Rekared I (586—601), potkralj u Narbonensisu do 586. i prvi ortodoksni hrišćanski kralj
* Liuva II (601—603)
* Viterih (603—610)
* Gundemar (610—612)
* Sisebut (612—621)
* Rekared II (621)
* Svintila (621—631)
* Sisenand (631—636)
* Hintila (636—640)
* Tulga (640—641)
* Hindasvint (641—649)
* Rekesvint (649—672)
* Vamba (672—680)
** Paul (673), uzurpator, vladao u Septimaniji i nekim delovima Tarakona 
* Ervig (680—687)
* Ergika (687—701)
* Vitica (701—710)
* Roderih (710—711)

### Kraj
* Agila II (710—714), vladao u Tarakonensisu i Septimaniji)
** Opa (712), verovatno Roderihov i Agilin protivnik 
* Ardo (714—720), vladao u Septimaniji

### Uzurpatori
* Sunifred (692—693)

## Povezano

* Hispanija
* Spanija
* Vizigoti
* Zapadno rimsko carstvo
* Isidor Seviljski

## Napomene

## Literatura
* Samardžić, N. Istorija Španije, Plato, Beograd, 2005.
Mršavljenje

Termin **mršavljenje** se odnosi na smanjenje ukupne telesne mase, i to u vidu smanjenje količine masti, vode, mišićne mase... Do mršavljenja može doći nenamerno usled neke bolesti, i namerno kako bi se izbegle tegobe koje donosi gojaznost.

Mršavljenje može biti:
* Nenamerno mršavljenje
* Namerno mršavljenje
* Terapeutsko mršavljenje
* Dijeta
* Industrijsko mršavljenje
Gustave Doré

**Gustave-Paul-Louis-Christophe Doré** (Strasbourg, 6. siječnja 1832. – Pariz, 23. siječnja 1883.) je bio francuski crtač, grafičar, slikar i kipar. Doré je obilježio prekretnicu u primijenjenoj grafici svojom nadarenošću, plodnošću (preko 10,000 crteža), imaginacijom i uvođenjem novih grafičkih tehnika. Smatra se najvećim ilustratorom svih vremena.

## Život i djelo
Kao dječak šalje ilustracije u *Journal pour Rire* (Novine za smijeh), a od 1848. objavljuje litografije u *La Caricature* (Karikatura). Niz godina objavljuje svoje ilustracije u *La Monde Illustré*. Od 1852. godine radi vinjete za ilustracije standardnih djela svjetske književnosti (preko 120 djela sa 200-600 ilustracija). U toj masovnoj produkciji je izrazito neujednačen.

Radi tako da najprije reže u drvo linearan crtež na način modernih ilustracija, a potom upotpunjuje ovu tehniku raznovrsnim postupcima (obojene slike na drvu, po kojima reproduktori režu klišeje). Otkad je počeo koristiti *lavis maniere* (akvatinta), morao je osposobiti gravere za reproduciranje te tehnike. Sam stvara novu školu i uvi *bois de fil*. Taj način graviranja nameće cijelom nizu gravera koje je školovao. Oko 1872. godine započinje raditi bakropise (oko 50 ploča). Za boravka u Engleskoj reže na čeličnim pločama (180 grafika veduta Londona), ali mu ta tehnika ne odgovara.

Gustave Doré je često svojim ilustracijama davao teatralan karakter u stilu T. Couturea i K. Pilotyja. Igrom svjetla i sjene postiže reljefnost i stvara dramatske štimunge. Doré je ilustrirao djela Rabelaisa, Balzaca, Miltona i Dantea, a kad je 1853. god. ilustrirao djela lorda Byrona, pozvan je u Englesku da ilustrira englesku *[[Biblija|Bibliju]]*. Godine 1863., Doré je ilustrirao svoja najznačajnija djela: francusko izdanje Cervantesovog *[[Don Quijote]]a* i Poevog *[[Gavran]]a*.

Akvareli iz Škotske i Pirineja svjedoče o njegovom majstorskom daru opažanja i fiksiranja doživljenog, jednako kao i njegovi drvorezi s motivima iz Španjolske. Posebnu pažnju zaslužuje njegov kiparski rad u posljednjim godinama života. U Engleskoj je uvažavan koliko i u rodnoj Francuskoj, pa je u Londonu osnovana *Doré Gallery*.


Datoteka:Orlando Furioso 20.jpg|*[[Orlando]] ubija zmaja* Ludovico Ariosto - *[[Bijesni Orlando]]*
Datoteka:Paradise Lost 12.jpg|*[[Pad anđela]]* John Milton - * Izgubljeni raj*
Datoteka:Dore woodcut Divine Comedy 01.jpg|*Ubertijeva prikaza se obraća [[Dante]]u* *[[Božanstvena komedija]]*
Datoteka:Gustave Doré - The Holy Bible - Plate I, The Deluge.jpg|*[[Potop]]*(Biblija)
Datoteka:Gustave Doré - Miguel de Cervantes - Don Quixote - Part 1 - Chapter 1 - Plate 1 "A world of disorderly notions, picked out of his books, crowded into his imagination".jpg|*[[Don Quijote]]* (ploča prva)Cervantes
Datoteka:Paul Gustave Dore Raven1.jpg|*Smrt kao kosac svijeta*Edgar Allan Poe - *[[Gavran (Poe)]]*
Datoteka:Little Red Riding Hood (136547615).jpg|*[[Crvenkapica]]*Braća Grimm
Datoteka:Idylls of the King 3.jpg|*[[Camelot]]*Lord Alfred Tennyson - *[[Legenda o kralju Arturu]]*


## Vanjske veze

* Galerija ilustracija Gustavea Doréa
* Galerija ilustracija iz Biblije
Građanska neposlušnost

**Građanska neposlušnost** ili **građanski neposluh** je odbijanje građana da se povinuju zahtevima i zakonima vlasti, na nenasilan način i uz kolektivno masovno učešće. Građanski neposluh označava nenasilni otpor primarno kao sredstvo za izražavanje svojih pogleda.

Istorijski primeri su Gandhijev pokret otpora u Indiji tjekom borbe za neovisnost od Britanske kolonijalne dominacije, Mendelini protesti u Južnoj Africi protiv apartheida, Martin Luther Kingova borba američkih crnaca za građanska prava, protesti protiv Miloševićevog režima u Srbiji, tokom poslednje decenije 20. veka, i anti-ratni pokreti širom svijeta. Jedan od prvih slučajeva masovnog građanskog neposluha bila je Egipatska revolucija protiv britanske okupacije u 1919 godini.

Iz ugla političke filozofije, građanska neposlušnost se odnosi na namjerno kršenje zakona sa ciljem da se privuče pažnja ili koriguju nepravde u zakonu, ili određene politike koje praktikuju državne institucije. Politički filozofi su zainteresovani za mnoga pitanja koja dolaze kao rezultat građanske neposlušnosti. Neka od njih su: Kako opravdati akcije građanske neposlušnosti? Kakav odgovor treba da stigne od pravnih institucija kada je građanska neposlušnost opravdana? Da li građanska neposlušnost treba da se odvija javno bez upotrebe sile i/ili sa voljom da se odgovori na moguće sankcije?

Američki filozof Henry David Thoreau je opisao motive takvog ponašanja u svom eseju 1849. *građanski neposluh* (originalni naslov "Resistance to Government (1849)").

## Reference

## Povezano
* pasivni otpor
* nenasilje

## Vanjske veze

* Politika otpora i teorija građanske neposlušnosti — literatura 
* Top 5 primera građanske neposlušnosti
* Godine raspada, istorijat protesta u Beogradu
Coyhaique

**Coyhaique** je grad od 49,968 i općina od 50 041 stanovnika na jugu Čilea u Patagoniji) u Provinciji Coyhaique u kojoj je administrativni centar.

## Geografija

Coihaique se nalazi u centru Regije Aysén na ušću rijeke Simpson u Rijeku Aisén, istočno od planinskog masiva Anda. Udaljen je 80 km od luke u Puerto Aysénu i četrdesetak km zapadno od argentinske granice.

### Klima

Klima u Regiji Aysén je mješavina vlažne oceanske klime koja prevladava duž obale i fjorda i Hladne stepske klime koja prevladava u unutrašnjosti duž argentinske granice. Zbog tog Coyhaique ima hladnu vjetrovitu klimu tokom cijele godine sa puno padavina (između 800 i 1200 
mm). Maksimalna temperatura zimi padne do −26,4 ° C, a ljeti dosegne 33,4 ° C.

## Historija
Nukleus današnjeg grada niknuo je 1912. kad se u taj kraj travnate stepe, okružen gustim šumama naselila mala grupa njemačkih kolonista.

Grad je službeno osnovan 12. oktobra 1929. pod imenom - *Baquedano*, u čast čileanskog generala Manuela *Baquedana*. Ime mu je promjenjeno u današnje 1934., da se razlikuje od istoimenog grada u Regiji Antofagasta.

Osnovan je sa ciljem da se olakša kolonizacija toga kraja, i pomogne kompaniji Aysén, koja djeluje u gradu od 1906. Nakon tog je ubrzano rastao, pa je 1948. postao općina., a od 1974. i regionalni administrativni centar.

## Privreda
Na početku je bio centar stočarskog kraja, ali je početkom 1980-ih izrastao u financijski centar grada lake industrije.
Tih godina povezan je Južnom magistralom (Carretera Austral) sa Puerto Monttom.

## Pobratimski gradovi

*   Comodoro Rivadavia, Argentina

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Coyhaique'' (službene stranice)
Arica

**Arica** je lučki grad na sjeveru Čilea u kom živi 231,890 stanovnika

Arica je administrativni centar Regije Arica y Parinacota i  Provincije Arica.

## Geografija

Arica se nalazi blizu peruanske granice koja je udaljena svega dvadesetak km, ali je od svog glavnog grada udaljena preko dvije hiljade km.
Grad se prostire duž obale Tihog oceana, u podnožju strmog brda Morro, koje dominira gradom. Na južnim granicama grada već počinju pješčane dine Pustinje Atacama.

## Historija

Arica je osnovana 1541. pod imenom - Villa de San Marcos de Arica, na mjestu pretkolumbijskog naselja. Sve do 1879. kad ga je zauzela čileanska vojska, bila je dio Perua. Čile je stekao kontrolu nad Aricom 1883. nakon potpisivanja Ugovora iz Ancona sa Peruom, ali je pitanje granica konačno rješeno tek 1929.

Sve do sredine 20. vijeka Arica je bila slobodna luka, koncentrirana na transport roba za Boliviju. Ona je još uvijek besplatna luka za Boliviju i trgovački centar za taj dio Perua i sjevernog Čilea.

## Privreda i transport

Današnja Arica je grad prehrambene industrije (prerada i konzerviranje ribe).

Poljoprivreda je razvijena u navodnjavanim dolinama Azapa i Lluta, gdje se uzgajaju masline i agrumi za izvoz.

Arica je važno transportno raskršće, željezničkom prugom preko Anda, dugom 458 km povezana je sa La Pazom, a kako se nalazi na trasi Panameričkog autoputa, preko nje ide sav transport za zemlje sjevera.
Uz to je naftovodom povezana sa bolivijskom Orurom, pa je njena luka vrlo prometna. Pored nafte velik dio tereta odnosi se na izvoz ruda iz Bolivije; kositar, volfram, bakar, antimon, salitru i vunu i pamuk.

Grad ima i internacionalni aerodrom - Chacalluta (IATA: ARI, ICAO: SCAR).

Uz sve to Arica je i popularno ljetovalište dobro stojećih Bolivijaca.

## Pobratimski gradovi

Arica_panorama.jpg
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ilustre Municipalidad de Arica'' (službene stranice) 
* ''Arica'' (službene stranice)
454.

__NOTOC__
Godina **454.** (**[[rimske brojke|CDLIV]]**) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Aecija i Studija** (ili, rjeđe, **godina 1207. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 454. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Bitka kod Nedaoa u kojoj pobunjeni Gepidi tuku Hune.
* U današnjoj Irskoj osnovan samostan koji će služiti kao prvo sjedište Biskupije Clogher.
* 21.9. &ndash; U Ravenni za vrijeme dvorske audijencije zapadnorimski car Valentinijan III ubija vojskovođu Aecija.


## Rođenja
* Teodorik Veliki, kralj Ostrogota
* Car Xianwen od Sjevernog Weija

## Smrti
* 17.9. &ndash; Sveti Dioskor Veliki, bivši patrijarh Aleksandrije i koptski svetac
* 21.9. &ndash; Aecije (atentat)

## Reference

## Vanjske veze

* http://www.unrv.com/government/consul-1-ad.php
* http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_consuls_table.htm 
* http://www.friesian.com/romconsl.htm
Talca

**Talca** je grad od 189,505 i općina od 236,724 stanovnika u Regiji Maule u sredini zemlje.

Ona je i administrativni centar Regije Maule i istoimene Provincije Talca.

## Geografija

Talca leži u Centralnoj čileanskoj dolini u slivu rijeke Maule, udaljena 260 km južno od Santiaga.

## Historija

*Talca* je osnovana 1742. pod imenom *San Agustín de Talca*, nakon dva neuspjela pokušaja da se u tom kraju osnuje grad, koji bi branio prilaz Santiagu.
Status grada dobila je dekretom španjolskog kralja Carlosa IV 1796.

Od 1833. je i administrativni centar vlastite provincije.

Danas je najveći urbani centar koji leži na sredini između Santiaga i Concepcióna.

Od potresa je stradala 1742. i 1928. ali je potpuno obnovljena. Teško je stradala i u Potresu 2010., koji joj je nanio veliku štetu.
Od 1981. Talca je i univerzitetski grad.

## Privreda i transport

Talca je centar najveće vinogradarske regije u zemlji pa ima brojne vinarije i destilerije. Pored toga ona je i grad prehrambene i drvne industrije, velike tvornice šibica, cipela, papira i kožara.

Kako leži na trasi Panameričkog autoputa i magistralnoj željezničkoj pruzi sjever-jug, ona je i veliko raskršće prema Constituciónu i Pacifiku, i prema Andama i Argentini.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ilustre Municipalidad de Talca'' (službene stranice)
Rancagua

**Rancagua** je grad u centru Čilea u kom živi 231,890 stanovnika

Rancagua je administrativni centar Regije O'Higgins i  Provincije Cachapoal.

## Geografija

Rancagua leži u podnožju Anda na rijeci Cachapoal, udaljena 87 km južno od glavnog grada Santiaga de Chile

## Historija

Grad je osnovao španjolski Kapetan general Generalne kapetanije Čile *José Antonio Manso de Velasco* 1743. pod imenom *Villa Santa Cruz de Triana*, mjesto je kasnije preimenovano u Rancagua.

Kod grada se 2. oktobra 1814. odigrala bitka u kojoj su republikanske snage Bernarda O'Higginsa poražene od španjolskih snaga, nakon herojske obrane grada, ta bitka bila je jedan od glavnih događaja Čileanskog rata za nezavisnost.

## Privreda i transport
Rancagua je grad prehrambene industrije; mlinovi, klaonice, vinarije, konzerviranje voća i povrća. Poznat je i po preradi 
bakra, 40 km istočno od grada leži jedan od najvećih rudnika bakra na svijetu - *El Teniente* (Poručnik).

Izvrsnim cestama i željezničkim prugama povezan je sa ostalim gradovima u zemlji.

## Pobratimski gradovi

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ilustre Municipalidad de Rancagua'' (službene stranice)
Valdivia

**Valdivia** je grad u sredini Čilea u kom živi 150,727 stanovnika

Valdivia je administrativni centar Regije Los Ríos i Provincije Valdivia.

## Geografija

Valdivia se prostire duž ušća rijeka Calle-Calle i Cruces, koje kod Valdivije formiraju rijeku Valdiviju. Grad je udaljen 18 km od Tihog oceana.

## Historija

Iako je osnovana još 1552. kao važna utvrda španjolskog kolonijalizma Valdivia je doživjela procvat tek od sredine 19. vijeka, kad se u grad doselilo puno njemačkih kolonista, koji su svojim kapitalom i znanjem unaprijedili privredu grada.

Historijski centar grada leži na južnoj obali rijeke Calle-Calle, to je još i danas trgovački i administrativni centar grada sa najviše stambenih kvartova. Tu se nalazi i luka, brodogradilište i radionice za popravak željezničkih vagona.

Grad je sa svojim industrijskim predgrađima na sjevernoj obali rijeke Calle-Calle, povezan sa dva mosta, a jednim velikim mostom preko rijeke Valdivia sa pacifičkom obalom.

Valdivia je od 1954. sjedište Južnog univerziteta (Universidad Austral).

Valdivija je zajedno sa svojom lukom Corral teško oštećena u Potresu 1960 i tsunamiju koji je uslijedio nakon njega.
Zbog tog se posljedice vide još i danas svuda po gradu, jer su brojne građevine podignute kao montažne, od valovitog lima.

## Privreda
Valdivija je grad prehrambene i drvne industrije, a ima i štavionice kože i tvornice metalnih proizvoda.

## Transport
Gotovo sva njegova važna pomorska trgovina obavlja se šlepovima po rijeci Valdiviji do morske luke Corral, na ušću rijeke.

Pored grada prolazi Panamerički autoput, tako da je odlično povezan sa ostalim čileanskim gradovima, pored tog povezan je željezničkom prugom a ima i mali aerodrom / *Aerodromo las Marias* (ICAO: SCVL).

## Pobratimski gradovi

Valdivia_panorama.jpg
## Reference

## Vanjske veze

* ''Ilustre Municipalidad de Valdivia'' (službene stranice)  
* ''Valdivia, Chile''
Rimokatolička biskupija Clogher

Rimokatolička **Biskupija Clogher** (,  je biskupija Rimokatoličke crkve u Irskoj čija teritorija pokriva grofoviju Monaghan i dio grofovije Donegal iu Republici Irskoj i grofoviju Fermanagh i dio grofovije Tyrone u Sjevernoj Irskoj. Sama biskupija je osnovana godine 1111. kao biskupija za tadašnje Kraljevstvo Uí Chremthainn. Originalno sjedište, po kome je dobila ime, bilo je selo Clogher u današnjoj grofoviji Tyrone, gdje je 454. osnovan samostan od koga će nastati katedrala. Za vrijeme Reformacije je katedralu preuzela Crkva Irske, a biskupija je bila bez sjedišta sve do 1851. kada je premještena u grad Monaghan.

Danas ima oko 100.000 vjernika podijeljenih u 37 župa. Na čelu joj je biskup Lawrence Duffy, postavljen 8. decembra 2018.

## Vanjske veze

* Official website for the diocese
* Information of Monaghan County 
* Catholic-Hierarchy.org - Diocese Profile
*