open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abdul-Halim Sadulajev

**Abdul-Halim Salamovič Sadulajev** (čečenski: Сайд-Iелийн Абусаламин кІант Iабдул-Хьалим *Sadulin Abusalamin-Kant Abdulhalim*, ruski: Абдул-Халим Саламович Сайдулаев *Abdul-Khalim Salamovič Saydulajev*) (2.6. 1966. – 17.6. 2006.) bio je 4. predsjednik Čečenske Republike Ičkerije. Sadulajev je služio tu dužnost tek nešto više od godinu dana prije nego je ubijen u bitci od ruskih FSB-ovaca i proruskih čečenskih snaga.

Sadulajev je bio prvi čečenski vođa pobunjenika koji je pokušao ujediniti islamske pobunjeničke snage izvan Čečenije, jer nije dobio samo lojalnost čečenskih boraca za nezavisnost, već i islamističkih skupina koji su htjeli zbaciti rusku vlast sa sjevera Kavkaza; ova formacija je postala pznata kao Kavkaski front. Također mu se pripisuje zasluga da je uvjerio radikalnog Šamila Basajeva da više ne provodi veće terorističke napade na civile od talačke krize u Beslanu 2004.
## Vanjske veze
* Profil: čečenski vođa Sadulajev, BBC News, 17.6. 2006.
* Obituaries: Abdul-Khalim Sadulajev, osmrtnica , *[[The Independent]]*, 19.6. 2006.
Harry Cohn

**Harry Cohn** (23. jul 1891 – 27. februar 1958), bio je američki filmski producent i poslovni čovjek, poznat kao, osnivač, dugogodišnji predsjednik i direktor produkcije hollywoodskog studija Columbia Pictures u njegovom klasičnom periodu.

Rodio se u jevrejskoj radničkoj porodici u New Yorku, a u filmski posao je ušao zahvaljujući bratu Jacku, zaposlenom u ranom filmskom studiju Universal Pictures. Godine 1919. je zajedno sa njim i Joeom Brandtom osnovao CBC Films Corporation, od koje će kasnije nastati Columbia. Specijalnost studija su tada bili niskobudžetni B-filmovi akcijskog i vestern žanra, zbog koga se Columbia dugo vremena smatrali drugorazrednim ili Poverty Row studijom u hijerarhiji klasičnog Hollywooda. Ta se reputacija počela mijenjati tek 1934. godine kada je Columbia, na iznenađenje mnogih, sa filmom *[[It Happened One Night]]* porazila mnogo prestižnije suparnike u utrci za Oscar. Cohn, koji je tada surađivao sa mladim Frankom Caprom je nakon toga mogao računati na kreativne i druge potencijale mnogih uglednih hollywoodskih imena, te je Columbia sa vremenom počela postajati hollywoodski ''major'' studio. Iako komercijalno uspješan, Cohn je u samom Hollywoodu izazivao kontroverze zbog tiranskog odnosa prema zaposlenicima, ali i glasinama o traženju seksualnih usluga od strane svojih glavnih glumica. Umro je iznenada od srčanog udara, a nakon čega je proglašen jednim od posljednjih "mogula" klasičnog Hollywooda.

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Friedrich Leo

**Friedrich Leo** (10. jul 1851. – 15. januar 1914) bio je nemački klasični filolog. Rodio se u Regenwaldeu, u tadašnjoj provinciji Pomeraniji (današnji Resko u Poljskoj).

## Akademska karijera
Od 1868. studirao je na Univerzitetu u Göttingenu, a nakon što je odslužio vojsku tokom francusko-pruskog rata, nastavio je studije na Univerzitetu u Bonnu, gde su mu predavali, između ostalih, Franz Bücheler i Hermann Usener. U to su vreme u Bonnu kao studenti boravili i Georg Kaibel, Friedrich von Duhn, Georg Dehio i Hans Delbrück. Diplomirao je 1873. i zatim krenuo u dugo putovanje po mediteranskim zemljama.

Godine 1881. postao je vanredni profesor na Univerzitetu u Kielu, a zatim je predavao na univerzitetima u Rostocku (1883), Strasbourgu (1888) i Göttingenu (1889). Na Univerzitetu u Göttingenu obavljao je dužnost rektora 1903/1904. godine, a jedan od kolega u toj akademskoj instituciji bio mu je Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff. Godine 1889. postao je član Göttingenske akademije nauka.

## Dela
Leo se u početku uglavnom bavio proučavanjem Senekinih tragedija i dela Venancija Fortunata. Kasnije je uglavnom proučavao Plautove komedije i, uopšte, najstariju rimsku književnost. Među njegovim poznatijim publikacijama su ove:
* *Die griechisch-römische Biographie nach ihrer literarischen Form*, 1901
* *Plautinische Forschungen* (= "Istraživanja o Plautu"),  1912
* *Geschichte der römischen Literatur* (= "Historija rimske književnosti"), 1913

## Porodica
Leo se 1883. oženio Cécileom Hensel (1858‒1928), kćerkom zemljoposednika i preduzetnika Sebastiana Hensela i praunukom kompozitorke Fanny Mendelssohn i slikara Wilhelma Hensela, koja je poticala od preduzetnika i filozofa Mosesa Mendelssohna i bila sestra filozofa Paula Hensela i matematičara Kurta Hensela. Leo i njegova supruga imali su troje dece: Eriku Brecht (1887-1949), pisca Ulricha Lea (1890–1964) i teologa Paula Lea (1893–1958).
Theodor Bergk

**Theodor Bergk** (22. maj 1812. – 20. jul 1881) bio je nemački klasični filolog, koji se naročito bavio starogrčkom poezijom.

## Život
Bergk se rodio u Leipzigu, a otac mu je bio Johann Adam Bergk. Nakon studija na Univerzitetu u Leipzigu, gde mu je predavao i G. Hermann, postavljen je 1835. za predavača latinskog jezika u jednoj školi za siromašne u Helleu. Godine 1842. postao je profesor antičke književnosti u Marburgu. Godine 1852. otišao je u Freiburg, a 1857. vratio se u Halle. Zbog lošeg zdravlja 1868. povukao se iz nastave i nastavio svoj istraživački rad u Bonnu. Umro je 10. jula 1881. u Ragatzu u Švajcarskoj.

## Rad
Bergkov je posebno poznat po izučavanju grčke književnosti i grčke lirike. Njegove knjige *Poetae Lyrici Graeci* (1843) i *Griechische Litteraturgeschichte* (1872–1887) (koju su dovršili G. Hinrichs i R. Peppmüller uz pomoć Bergkovih rukopisa nađenih u njegovoj zaostavštini) i dalje predstavljaju standardna dela u oblasti grčke lirike.

Osim toga, priredio je izdanja Anakreonta (1834), Aristofanovih fragmenata (1840), Aristofana (3. izd., 1872), Sofokla (2. izd., 1868), te jednu antologiju grčke lirike (4. izd., 1890). Među drugim njegovim delima nalaze se: *Augusti Rerum a se gestarum Index* (1873), *Inschriften römischer Schleudergeschosse* (1876), *Zur Geschichte und Topographie der Rheinlande in römischer Zeit* (1882), *Beitrage zur romischen Chronologie* (1884).

Njegovu knjigu *Kleine philologische Schriften* priredio je Peppmüller (1884–1886), i u njoj se, pored potpune bibliografije, nalazi i Bergkov kratak životopis.

### Dela
**[http://books.google.it/books?id=2eIDAAAAQAAJ Aristophanis fragmenta]*. Edidit Th. Bergk, Berolini typis et impensis G. Reimeri, 1840.
**[https://archive.org/details/poetaelyricigrae00berguoft Poetae Lyrici Graeci]*. Edidit Theodorus Bergk, Lipsiae, Sumtu Reichenbachiorum fratrum, 1843.
***[http://books.google.it/books?id=F4gCAAAAQAAJ&hl=it&source=gbs_similarbooks Poetae Lyrici Graeci]*. Recensuit Theodorus Bergk. Editio altera auctior et emendatior. Lipsiae, apud Rechenbachios, 1853.
***Poetae Lyrici Graeci*. Tertiis curis recensuit Theodorus Bergk. Pars 1, pars 2, pars 3. Lipsiae in aedibus B. G. Teubneri, 1865-67.
***Poetae Lyrici Graeci*. Recensuit Theodorus Bergk. Editionis quartae. Vol. 2, vol. 3. Lipsiae in aedibus B. G. Teubneri, 1878-82.
**Griechische Literaturgeschichte* von Theodor Bergk. Vol. 1, vol. 2, vol. 3, vol. 4. Berlin, Weimannsche Buchhanndlung, 1872-87.
Epitalamij

**Epitalamij** (, ) naziv je za svadbenu pesmu koju su mladići i devojke prve bračne noći pevali ispred bračne odaje ("ložnice", θάλαμος) mladoženje i neveste i koja je redovno bila praktikovana u antičkoj Grčkoj i u starom Rimu. Premda se, strogo govoreći, epitalamij razlikovao od opšte svadbene pesme (γαμήλιος) i od himeneja (pesme što se pevala u povorci koja je pratila mladoženju i nevestu do njihove kuće), ipak se u književnosti najčešće nalazi termin "epitalamij".

Tradicija pevanja epitalamija vrlo je stara. U grčkoj književnosti  još je Sapfo sastavljala svadbene pesme, a sledili su Anakreont, Stesihor i Pindar; no od svih tih pesama sačuvani su tek oskudni fragmenti. Kasnije primere nalazimo u tragediji (npr. u Euripidovim *[[Trojanke (Euripid)|Trojankama]]* i *[[Ifigenija u Aulidi|Ifigeniji u Aulidi]]*) i u komediji (npr. u Aristofanovim *[[Ptice (Aristofan)|Pticama]]* i *[[Mir (Aristofan)|Miru]]*. Jedan književni epitalamij sreće se i kod helenističkog pesnika Teokrita (*Idila* 18), gde se opisuje venčanje Menelaja i Helene. Više primera ima u rimskoj književnosti, npr. Katulove pesme 61, 62 i 64 (svadba Peleja i Tetide) i Stacijeve *[[Silvae (Stacije)|Silvae]]* (I, 2). Iz carskog razdoblja sačuvane su Klaudijanove pesme o svadbi Honorija i Marije te Paladija i Celerine, zatim pesme Auzonija, Paulina iz Nole, Sidonija Apolinara, Drakoncija, Enodija, Luksorija i Venancija Fortunata.

U Katlovoj 61. pesmi sačuvano je nešto od onog skaradnog humora koji je bio karakterističan za epitalamije.

## Reference

## Literatura
* 
* 
*
Teoksenija

**Teoksenija** (, doslovno "primanje bogova", od θεός = "bog" i ξένια = "gostoprimstvo"), nazvana i **teodesija** (θεοδαίσια, doslovno "čašćavanje bogova", od θεός = "bog" i δαίς = "gozba") naziv je, u grčkoj mitologiji, za prilike kad su olimpska božanstva tokom herojskog doba posećivala smrtnike na Zemlji, kao što je, na primer, prisustvo bogova svadbama Peleja i Tetide te Kadma i Harmonije.

Ideja o tome da bogovi posećuju smrtnike starija je od grčko-rimske antike. U Homerovim epovima bogovi prisustvuju prinošenju žrtvi i, uopšte, kreću se među ljudima iskušavajući njihovo poštenje. To je element koji se nalazi u samoj srži tipičnog mita o teokseniji, u kome smrtnik nekom božanstvu, koje mu, dakako, dolazi prerušeno u običnog čoveka, pruža ili odbija gostoprimstvo, te nakon spoznaje da se radi o bogu biva nagrađen ili, pak, kažnjen. Mit o Penteju primer je "neuspešne" teoksenije, dok su se one uspešne često nalazile u temelju osnivačkog mita mnogih kultova, posebno Demetre i Dionisa; u tom slučaju domaćin koji je ugostio božanstvo često je poštovan kao heroj, nakon što ga je to božanstvo podučilo nekoj važnoj veštini, kao što je vinogradarstvo. Možda najpoznatiji primer teoksenije u književnosti jeste Ovidijeva priča o Filemonu i Baukidi.

U historijsko doba "teoksenija" je označavala i vrstu svetkovine koja je priređivana u mnogim grčkim polisima i u kojoj bi se postavili stolovi s mestima ostavljenim za božanske goste. Ljudi bi se počastili celim priređenim obedom, po čemu se ta svetkovina razlikovala od uobičajenog prinošenje žrtve, kod kojeg se pravila jasna razlika između jela priređenih za ljude i onih za bogove. Najpoznatija takva svetkovina održavana je u Delfima, na kojoj su dočekivani gosti iz cele Grčke, ali je bio očekivan i dolazak mnogih bogova, prvenstveno Apolona. Dioskurima su teoksenije priređivane na Parosu i u Akragantu, kao i širom Peloponeza i u drugim dorskim krajevima. Rimski običaj priređivanja lektisternija verovatno potiče od ovih grčkih gozbi za bogove.

## Reference

## Literatura
* 
*
*
Oxford Classical Texts

***Oxford Classical Texts*** (, akr. ***OCTs***), takođe i ***Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis***, naslov je edicije knjiga koju objavljuje Oxford University Press. Edicija sadrži tekstove iz starogrčke i rimske književnosti, kao što su, na primer, Homerova *[[Odiseja]]* i Vergilijeva *[[Eneida]]*, pri čemu tekstove prati potpuni kritički aparat. Dela naučne proze, kao što su, na primer, Euklidovi *[[Euklidovi Elementi|Elementi]]*, uglavnom nisu zastupljena. Budući da su knjige iz ove edicije namenjene uglavnom onima koji proučavaju klasičnu filologiju, uvod i prateći komentari tradicionalno se štampaju na latinskom jeziku, pa su knjige u celini ― od korica do korica ― pisane na klasičnim jezicima, bez prevoda ili objašnjenja na drugim jezicima. Ova je tradicija prekršena u nekoliko nedavnih izdanja, počev od Lloyd-Jonesovog i Wilsonovog izdanja Sofokla iz 1990, gde su uvodi napisani na engleskom jeziku (premda je kritički aparat ostao na latinskom).

***Oxoniensis*** je skraćenica kojom se označava pojedinačna knjiga iz ove edicije (punim nazivom: *editio Oxoniensis* = "okfordsko izdanje"), a tek retko cela edicija. Slično tome, izrazom *Teubneriana* označava se *[[Bibliotheca Teubneriana|Bibliotheca Scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana]]* ― edicija koja ima isti cilj kao i *Oksfordski klasični tekstovi*. Čitaocima koji ne vladaju dobro klasičnim jezicima ili ih uopšte ne poznaju na raspolaganju stoje *[[Loebova klasična biblioteka]]* (), u čijim se izdanjima, pored teksta izvornika, nalazi i engleski prevod, kao i *[[Budéova kolekcija]]* (), koja sadrži prevod na francuski. 

## Vanjske veze
*''Oksfordski klasični tekstovi'' na stranici Oxford University Press-a
RGS7

**Regulator G-proteinske signalizacije 7** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS7* genom.

RGS7 se nalazi u povišenoj koncentraciji u mozgu, gde deluje kao universalni inhibitor Gi/o-spregnutih GPCR. RGS7 je aktivirajući protein GTPaze (GAP). On ubrzava GTP hidrolizu na G proteinima, čime određuje njihovu brzu inaktivaciju. Isto tako deluje kao intraćeliski antagonist GPCR signalizacije.

## Interacije
Pokazano je da RGS7 formira interakcije sa GPR158,  PKD1, GNB5 i SNAPAP.

## Reference

## Literatura
Darko Lazić

**Darko Lazić** (Brestač, kod Pećinaca, 13. oktobar 1991) je srpski pop-folk pevač.

## Biografija
Rođen je 13. oktobra 1991. godine u Brestaču kod Pećinaca. Osnovnu školu završio je u Holandiji, gde je živeo više od osam godina. Završio je i srednju frizersku školu. Talenat za bavljenje muzikom nasledio je od svog oca Milana. Postao je poznat nakon nastupa u četvrtoj sezoni emisije *[[Zvezde Granda]]* 2009. u kojoj je zahvaljujući glasovima publike odneo pobedu.

23. oktobra 2018. je teško ozleđen u saobraćajnoj nesreći kada je automobil kojim je upravljao sleteo sa puta u blizini Pećinaca.

## Diskografija
### Singlice
* *Korak do sna* (2009)
* *Čemu ovo sve* - Grand festival (2010)
* *Pustite da je prebolim* (2011)
* *Drugarstvo najbolje* - duet sa Slobodanom Vasićem - Grand festival (2012)
* *Slatka mala veštica* feat. MC Yankoo (2012)
* *Palim klub* feat. MC Yankoo (2014)
* *Provereno* (2014)
* *Ti si ta* - duet sa Tanjom Savić (2014)
* *Ja te volim* - Grand festival (2014)

### Albumi
* Brate moj (2009)
* Godinu dana 300 kafana (2011)
* Sve mi smeta (2023)

## Reference

## Vanjske veze
* Darko Lazić na discogs
RGS8

**Regulator G-proteinske signalizacije 8** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS8* genom.

Ovaj gen je član familje regulatora G proteinske signalizacije (RGS). On kodira protein sa jednim RGS domenom. Regulatori G proteinske signalizacije (RGS) su regulatorne i strukturne komponente G protein spregnutih receptorskih kompleksa. Oni ubrzavaju prenos kroz ciklus GTP vezivanja i hidrolize do GDP, čime završavaju prenos signala, mada paradoksalno, isto tako ubrzavaju receptorom stimulisanu aktivaciju.

## Reference

## Literatura
Lakuna (filologija)

**Lakuna** (, množ. *lacunae*, od *lacūna* = "rov" ili "pukotina", što je deminutiv od *lacus* = "jezero") naziv je za prazninu u rukopisu, natpisu, tekstu, slici ili muzičkom delu. Za rukopis, tekst ili njegov deo koji sadrži praznine kaže se da je "lakunozan". U nekim se knjigama namerno ostavljaju praznine koje čitalac treba da popuni (npr. "_____ se igra s _____ u _____."), što često služi kao igra koja treba da podstakne decu da kreiraju vlastite priče.

Dejstvo atmosferskih prilika, truljenje i druga šteta koju su pretrpeli stari rukopisi i natpisi nalaze se među najčešćim uzrocima lakuna, tj. nedostajućih reči, rečenica i celih odeljaka. Palimpsesti su bili naročito podložni propadanju. Da bi se rekonstruisao izvorni tekst, mora se razmotriti sadržina teksta. U papirologiji i kritici teksta to može rezultirati iznošenjem više konkurentskih rešenja za jednu istu lakunu. Lakune se u štampanim tekstovima obično označavaju uglatim zagradama, npr. "Ova rečenica sadrži 20 reči i [...] imenica" ili "Naposletku je vojska stigla do [...] i podigla tabor."
Reinhold Merkelbach

**Reinhold Merkelbach** (rođen 7. juna 1918. u Grenzhausenu, umro 28. jula 2006) bio je nemački klasični filolog. Studirao je klasičnu filologiju u Minhenu od 1937. do 1938. i zatim od 1945. do 1947. u Hamburgu, budući da mu je studije prekinula ratna obaveza. Godine 1947. doktorirao je na Univerzitetu u Hamburgu , gde je 1950. postavljen za predavača, a potom je prešao na Univerzitet u Kelnu. Od 1957. do 1961. bio je vanredni profesor na Univerzitetu u Erlangenu, a od 1961. do penzionisanja 1983. predavao je na Univerzitetu u Kelnu.

U svom naučnom radu Merkelbach se uglavnom bavio historijom antičke religije, o čemu je objavio brojne radove, od kojih se neki bave odnosom između religije i antičkog romana. Bavio se i proučavanjem Homera, Hesioda i Platona. Od 1970-ih bio je jedan od ključnih ljudi koji su doprineli razvoju centra za istraživanje antičke epigrafije i papirologije na Univerzitetu u Kelnu. S kolegama i studenima objavio je mnoge zbirke natpisa, posebno onih koji su pronađeni u grčkim polisima u Maloj Aziji. Bio je urednik ili suurednik nekoliko edicija knjiga (*[[Beiträge zur klassischen Philologie]]*, *[[Papyrologische Texte und Abhandlungen]]*, *[[Beiträge zur Altertumskunde]]*) i naučnih časopisa (*[[Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik]]*, *[[Epigraphica Anatolica]]*).

Merkelbach je 1978. primio počasni doktorat Univerziteta u Besançonu. Od 1981. bio je član Severnorajnsko-westfalske akademije nauka i umetnosti te dopisni član Britanske akademije. Od 1968. do 1971. bio je član, a od 1974. do 1980. predsednik Međunarodnog odbora za papirologiju.

## Odabrana dela

* 
* 
* 
*  (s Martinom Litchfieldom Westom; editio minor, OCT, 1970, 1984 2. izmenjeno izdanje).
* 
*  
*  
*  
*  
* 
* 
* 

## Vanjske veze
* Cornelia Römer: ''In memoriam Reinhold Merkelbach''
RGS10

**Regulator G-proteinske signalizacije 10** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS10* genom.

Članovi familje regulatora G proteinske signalizacije (RGS) su regulatorni molekuli koji deluju kao aktivirajući proteini GTPaze (GAP) za G alfa podjedinice heterotrimernih G proteina. RGS proteini imaju sposobnost deaktivacije G proteinskih podjedinica Gi alfa, Go alfa i Gq alfa podtipova. Oni dovode G proteine u njihove neaktivne, GDP-vezane forme. Regulator G proteinske signalizacije 10 pripada toj familiji. Svi RGS proteini imaju zajedničku, konzerviranu 120-aminokiselina dugu sekvencu koja se naziva RGS domen. Ovaj protein se specifično vezuje za aktivirane forme dve srodne G-proteinske podjedinice, G-alfai3 i G-alfaz, i ne formira interakcije sa strukturno i funkcionalno različitim G-alfa podjednicama. Regulator G proteinske signalizacije je lociran u jedru. Njegove dve transkriptne varijante kodiraju različiti izoforme.

## Interakcije
Poznato je da RGS10 formira interakcije sa SAP18 i GNAI3.

## Reference

## Literatura
Menandar Retor

**Menandar Retor** (, 3. vek nove ere?), iz Laodikeje na Liku, bio je grčki retor i autor dva komentara na *Retorsku veštinu* Hermogena iz Tarsa i *Progymnasmata* Minucijana Starijeg. 

Pod njegovim su imenom sačuvana dva spisa o epideiktičkom (prigodnom) govorništvu. Prvi, pod naslovom *O epideiktičkim govorima* (Περὶ Ἐπιδεικτικῶν) bavi se himnama, molitvama i enkomijima (pohvalama) pojedinih zemalja i gradova. Drugi spis, pod naslovom *Podela epideiktičkih stilova* (Διαίρεσις τῶν Ἐπιδεικτικῶν), manje doteran, ali zato živahniji, verovatno je delo drugog autora i daje pravila za ceremonijalna obraćanja caru i drugim zvaničnicima, kao i u svečanim prigodama kao što su rođendani, venčanja, raznovrsni pozivi, pogrebi i svetkovine. Oba dela svojom su formom i sadržinom daleko od govorništva koje se praktikovalo na sudovima i savetodavnim skupštinama i predstavljaju svojevrsnu zamenu za kultno pesništvo ili progodničarsku poeziju; zbog toga sadrže dosta materijala koji je koristan za proučavanje antičkog pesništva.

Conrad Bursian prvi spis pripisuje Menandru, koga smešta u 4. vek nove ere, a drugi nekom anonimnom retoru iz Aleksandrije Troadske, koji je možda živeo u doba cara Dioklecijana. Drugi naučinici, na temelju pariskog rukopisa, prvi spis pripisuju Genetliju iz Petra u Palestini.

## Reference

## Literatura
* 
*
Artiljerijska podoficirska škola JNA

**Artiljerijska podoficirska škola JNA** je bila nastavno-školska ustanova Jugoslavenske narodne armije, a prije toga NOV i PO Jugoslavije.

Artiljerijska podoficirska škola JNA je stručno osposobljavala artiljerijski podoficirski kadar. Formirana je u decembru 1944 godine od Artiljerijskog podoficirskog kursa i radila je do maja 1947, kada je ukinuta. Školovanje podoficira se do 1952 vršilo u nastavnim divizionima, kada je ponovno formirana Artiljerijska podoficirska škola JNA. Školovanje u Artiljerijskoj podoficirskoj školi JNA je trajalo 2 godine. Po završenom školovanju pitomci su bili unapređivani u čin vodnika. Ulogu ove škole je 1970 godine preuzela Srednja vojna škola Kopnene vojske JNA u sastavu koje se nalazi smjer artiljerije.

## Reference

## Literatura
*
Artiljerijska škola Jugoslavenske ratne mornarice

**Artiljerijska škola JRM** je bila stručna škola ratne mornarice Jugoslavenske narodne armije.

Artiljerijska škola RM je bila u sastavu Komande stručnih škola Jugoslavenske ratne mornarice u kojoj se vršila specijalizacija i usavršavanje oficira i mlađih oficira tj. podoficira, te obuka mornara artiljerijske specijalnosti. Formirana je 1945 godine, a 1946 godine je bila preimenovana u Obalsko-artiljerijsku školu Jugoslavenske ratne mornarice. Artiljerijska škola RM se ponovno pojavila 1953 godine u sastavu Stručnog školskog centra Jugoslavenske ratne mornarice.

## Reference

## Literatura
*
Zasjeda u Džani-Vedenu 2007.

**Zasjeda u Džani-Vedenu 2007. godine** se dogodila 7. oktobra 2007. godine na jugoistoku Čečenije za vrijeme Drugog čečenskog rata kada je grupa separatističkih pobunjenika, odnosno paravojnih formacija samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije napala kolonu oklopnih transportera i motornih vozila sa pripadnicima pro-ruskih policijskih snaga Čečenske Republike, *[[kadirovci|kadirovaca]]*. Prema navodima separatista, čečenski policajci su bili upućeni u operaciju "čišćenja" u selo Dargo, kada su došli u sukob sa snagama pobunjenika. Tada je, prema navodima, separatista poginulo oko 25 policajaca. Ruski su mediji, pak, objavili kako je u sukobu poginulo tek nekoliko policajaca. Zasjeda je izazvala određenu pažnju s obzirom da se zbila nedaleko od poprišta zasjede u kojoj je 2000. godine uništena kolona ruskog OMON-a.

## Vanjske veze
*В лесах Чечни активизировались боевики, Kriminalnaja Rosija, 9. X 2007
Mike Todd

**Michael "Mike" Todd** (22. jun 1909 - 22. mart 1958) bio je američki teatarski i filmski producent, najpoznatiji po hollywoodskim filmskim spektaklima sredine 1950-ih, kao i po razvoju sistema widescreen kino-projekcije poznate kao Todd-AO. Njegov najpoznatiji film je *[[Around the World in 80 Days (film, 1956)|Around the World in 80 Days]]*, radi koga je smislio koncept cameo nastupa, i za koji je godine 1957. nagrađen Oscarom. Iste se godine oženio za Elizabeth Taylor. Karijeru mu sljedeće je prekinula zrakoplovna nesreća u kojoj je smrtno stradao.

## Vanjske veze

*
*
*Quotes by Mike Todd 
*Mike Todd – Accident Report Aviation Safety – March 22, 1958 
*  – for a photograph of the former, pre-vandalized burial site

|-
!colspan="3" style="background:#C1D8FF;"| suprug Elizabeth Taylor

|-
!colspan="3" style="background:#C1D8FF;"| producent filma nagrađenog Oscarom za najbolji film
Robert Donat

**Friedrich Robert Donat** (18. mart 1905 – 9. jun 1958) bio je engleski glumac, najpoznatiji po filmskim ulogama 1930-ih, među kojima se ističu Richard Hannay u Hitchcokovoj adaptaciji romana *[[The 39 Steps]]* i naslovni lik filma Goodbye, Mr. Chips, za čije je tumačenje osvojio Oscar za najboljeg glumca.

Kanadski glumci, braća Peter i Richard Donat su njegovi nećaci.

## Filmografija

## Vanjske veze

* 
* 
* Robert Donat archive at the University of Bristol Theatre Collection -   University of Bristol
* papers of Robert Donat, University of Manchester 
* Photographs and literature
* Robert Donat Blog
* ''The Sire de Maletroit's Door'' starring Robert Donat on **Theatre Royal:** 1 November 1953.
Napad snaga Privremenog sovjeta na Grozni

**Napad snaga Privremenog sovjeta na Grozni** ili **Novembarski napad na Grozni**, također poznat i kao **Bitka za Grozni u novembru 1994. godine**, je bio oružani sukob koji se u novembru 1994. godine odigrao u Groznom, glavnom gradu Čečenije između  snaga samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije odanih separatističkom predsjedniku Džoharu Dudajevu na jednoj, te snaga čečenske pro-ruske opozicije kojima je Rusija pružala obavještajnu, materijalnu i kadrovsku podršku. Predstavljao je pokušaj puča kojim se Dudajev nastojao svrgnuti, odnosno u Čečeniji uspostaviti pro-ruska vlast i tako okončati de facto nezavisnost koju je Čečenija uživala od raspada SSSR prije tri godine. Do njega je došlo nakon eksalacije sukoba između Dudajeva i suparničkih čečenskih vođa, među kojima se najviše isticao gradonačelnik Groznog Bislan Gantamirov, i koji su u ljeto 1993. osnovali paralelne organe vlasti poznate kao Privremeni sovjet Čečenske Republike. Ruska vlada se za zbivanja u Čečeniji, iako formalno nije priznavala njenu nezavisnost, počela ozbiljno zanimati tek u ljeto 1994. godine, te je tada počelo tajno pomaganje čečenske opozicije novcem, oružjem, a na kraju i aktivnim pripadnicima ruske vojske koji su se borili kao najamnici u njenim redovima. Razni čečenski vođe su prije toga pokušali zauzeti Grozni više puta - snage Ruslana Labazanova 24. augusta, te snage Bislana Gantamirova 16. oktobra. Za treći pokušaj je osiguran veliki broj tenkova sa ruskim posadama, kao i podrška jurišnih helikoptera. Oklopna kolona je čečensku granicu prešla 22. novembra; iako je u nekoliko navrata napadnuta od strane separatističkih snaga pri čemu je izgubljeno nekoliko tenkova, uspjela se do jutra 26. novembra probiti do samog Groznog. Međutim, u samom gradu je dočekao neočekivano žestoki i dobro organizirani otpor pod vodstvom Šamila Basajeva; u borbama, koje su bile posebno žestoke oko predsjedničke palače i sjedišta bivšeg KGB-a, pro-ruske snage su pretrpile strahovite gubitke koji se procjenjuju na nekoliko stotina poginulih i zarobljenih, a separatisti su uspjeli uništiti i zarobiti najveći broj neprijateljskih tenkova. Popodne sljedećeg dana su pro-ruske snage napustile Grozni. Ishod bitke je predstavljao ne samo veliku pobjedu separatista, nego i katastrofalan fijasko ruskog predsjednika Jeljcina. Separatisti su uspjeli zarobiti relativno veliki broj aktivnih ruskih vojnika te ih paradirati na televiziji, nakon čega je ruskoj vladi postalo nemoguće negirati umiješanost u čečenski sukob. Jeljcin je na te događaje reagirao 29. novembra slanjem ultimatuma čečenskim vlastima da "razoružaju sve paravojne formacije" i zaprijetio da će u suprotnom "uspostaviti ustavni poredak svim sredstvima". Nakon što je Dudajev odbio Jeljcinove zahtjeve, 10. decembra su ruske snage počele vojne akcije u samoj Čečeniji koje će kasnije postati poznate kao Prvi čečenski rat.

## Izvori

## Vanjske veze
* Олег Петровский. Десять лет позорному штурму Грозного – интервью с участником событий 
* Захлебнувшийся штурм Грозного  // svobodanews.ru
Artiljerijska škola gađanja JNA

**Artiljerijska škola gađanja JNA** je bila nastavno-školska ustanova Jugoslavenske narodne armije.

Artiljerijska škola gađanja JNA je formirana 1950 godine, a služila je za stručno usavršavanje artiljerijskih oficira sa završenom Artiljerijskom oficirskom školom. Školovanje je trajalo 11 mjeseci, od čega teorijski dio 5-7 mjeseci, a ostalo vrijeme je bilo rezervirano za praktični dio na artiljerijskom poligonu. Od 1953 do 1955 u Artiljerijskoj školi gađanja su se školovali i oficiri protivavionske artiljerije i pitomci treće godine Vojne akademije smjer artiljerije. Artiljerijska škola gađanja JNA je preimenovana 1956 godine u Artiljerijsku školu za usavršavanje oficira JNA.

## Reference

## Literatura
*
Kritički aparat

**Kritički aparat** () naziv je za komentar koji prati tekst i sastoji se od materijala iz primarnih izvora. Kritički aparat često je rezultat kritike teksta. Mnoga izdanja koriste standardni oblik za kritički aparat, koji se može ilustrovati jednim stihom iz *[[Hamlet]]a*, koji u *Sabranim delima* u oksfordskom izdanju iz 1998. izgleda ovako:

:LAERTES. *Alas, then is she drowned.*

Kritički aparat za ovaj stih mogao bi izgledati ovako:

:4.7.156 Alas, then is she drowned.] **<small>HIBBARD</small>**; Alas then, is she drown'd? **F**;Alas then is she drownd. **Q3**; Alas, then, she is drownd. **Q2**;So, she is drownde: **Q1**.

Kritički aparat tu čini nekoliko elemenata:

* Mesto u tekstu na kojem se određena varijanta nalazi (čin, scena, broj stiha).
* *Lemma*, tj. deo teksta na koji se komentar odnosi.
* Jedna uglata zagrada okrenuta na levu stranu.
* Izvor iz koga je navedena varijanta preuzeta u ovom izdanju.
* Popis varijanti odvojenih tačkom i zarezom, pri čemu je uz svaku naveden izvor u kojem se ta varijanta nalazi.

Da bi se uštedeo prostor, često navođeni izvori obično se daju u obliku skraćenica, koji se naziva *siglum*. U izdanjima Shakespeareovih dela **F** uvek označava Prvu foliju *([[First Folio]])*, dok su iduće tri folije označene oznakama od **F2** do **F4**. Slično tome, **Q1** označava prvi *[[quarto]]*, **Q2** drugi, a **Q3** treći.

U datom primeru prva folija (**F**) i tri kvarta (**Q1** do **Q3**) sadrže drugačija čitanja za navedeni stih. Priređivači teksta zaključili su da su sva četiri drevna izvora iskvarena, pa su umesto njihovih čitanja usvojili čitanje koje je predložio G. R. Hibbard. Drugi priređivači teksta ove drame mogu izabrati neko drugo čitanje za ovaj stih. Kritički aparat sažima sve tekstualne dokaze i omogućuje čitaocima da sami prosude je li priređivač napravio dobar izbor. Priređivač će ponekada dodati i komentar, u kojem će braniti svoj izbor te objasniti zašto je odbio druge varijante ili kako su drugi priređivači obradili taj deo teksta.

Ovakav se kritički aparat koristi za izdanja mnogih pisaca. U izdanjima koja obuhvataju sve poznate varijante jednog teksta (i koja se zovu *[[variorum]]*) kritički aparat se često štampa na dnu stranice. Ponekad se koristi trodelni format, gde se osnovni tekst štampa na vrhu stranice, varijante teksta na sredini, a komentar priređivača na dnu. Neki izdavači štampaju kritički aparat zasebno, u drugom delu knjige, pa osnovni tekst ostaje "čist".

## Reference
Herbert Brenon

**Herbert Brenon** (13. januar 1880 &ndash; 21. jun 1958) bio je irski filmski režiser koji je radio u Hollywoodu u nijemoj i na počecima zvučne ere.

Rodio se u Irskoj i obrazovao na elitnim koledžima u Londonu. Kao i mnogi njegovi kolege iz tog perioda, na film je došao zahvaljujući prethodnoj karijeri vodvilju, gdje je kao zabavljač nastupao zajedno sa suprugom Helen Oberg. Vrhunac karijere je imao sredinom 1920-ih, kada je režirao neke od tada najvećih hollywoodskih zvijezda. Njegov film *[[Sorrell and Son]]* iz 1927. godine mu je na 1. dodjeli Oscara donio nominaciju za Oscar za najbolju režiju. 

## Djelomična filmografija
* *[[Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1913 film)|Dr. Jekyll and Mr. Hyde]]* (1913), ul. King Baggot
* *[[Absinthe (1914 film)|Absinthe]]* (1914) 
* *[[Neptune's Daughter (1914 film)|Neptune's Daughter]]* (1914)
* *[[The Kreutzer Sonata (1915 film)|The Kreutzer Sonata]]* (1915), ul. Theda Bara
* *[[The Heart of Maryland (1915 film)|The Heart of Maryland]]* (1915)
* *[[The Clemenceau Case]]* (1915), ul. Theda Bara
* *[[The Two Orphans (1915 film)|The Two Orphans]]* (1915), ul. Theda Bara
* *[[Sin (1915 film)|Sin]]* (1915), ul. Theda Bara
* *[[The Soul of Broadway]]* (1915)
* *[[A Daughter of the Gods]]* (1916)
* *[[War Brides]]* (1916)
* *Empty pockets* (1918)
* *[[Victory and Peace]]* (1918)
* *[[The Passing of the Third Floor Back (1918 film)|The Passing of the Third Floor Back]]* (1918)
* *[[12.10 (film)|12.10]]* (1919)
* *[[The Passion Flower]]* (1921)
* *[[Moonshine Valley]]* (1922)
* *[[The Spanish Dancer (1923 film)|The Spanish Dancer]]* (1923), ul. Pola Negri i Wallace Beery
* *[[The Street of Forgotten Men]]* (1925), ul. Louise Brooks (njen filmski debi)
* *[[The Alaskan (1924 film)|The Alaskan]]* (1924)
* *[[Peter Pan (1924 film)|Peter Pan]]* (1924)
* *[[The Side Show of Life]]* (1924)
* *[[A Kiss for Cinderella (film)|A Kiss for Cinderella]]* (1925)
* *[[Dancing Mothers]]* (1926), ul. Alice Joyce, Conway Tearle i Clara Bow
* *[[The Great Gatsby (1926 film)|The Great Gatsby]]* (1926), ul. Warner Baxter
* *[[Beau Geste (1926 film)|Beau Geste]]* (1926), ul. Ronald Colman
* *[[Laugh, Clown, Laugh]]* (1928), ul. Lon Chaney i Loretta Young
* *[[The Rescue (1929 film)|The Rescue]]* (1929), ul. Ronald Colman i Lily Damita
* *[[The Case of Sergeant Grischa (film)|The Case of Sergeant Grischa]]* (1930)
* *[[Honours Easy]]* (1935)
* *[[Royal Cavalcade]]* (1935)
* *[[Someone at the Door (1936 film)|Someone at the Door]]* (1936)
* * [[Living Dangerously (film)|Living Dangerously]] * (1936)
* *[[The Live Wire (1937 film)|The Live Wire]]* (1937)
* *[[The Dominant Sex]]* (1937)
* *[[Spring Handicap]]* (1937)
* *[[Housemaster (film)|Housemaster]]* (1938)
* *[[Yellow Sands (film)|Yellow Sands]]* (1938)
* *[[Black Eyes (film)|Black Eyes]]* (1939)
**[[The Flying Squad (1940 film)|The Flying Squad]]* (1940)

## Vanjske veze

*
*Herbert Brenon at Virtual History
Bitka za Hankalu

**Bitka za Hankalu** () se odigrala na početku Prvog čečenskog rata, 28. decembra 1994. godine u blizini čečenskog glavnog grada Grozni između ruske vojske na jednoj i paravojnih formacija Čečenske Republike Ičkerije na drugoj strani. Do nje je došlo nakon što su 24. decembra jedinice ruskog 129. motoriziranog streljačkog puka i 133. samostalnog tenkovskog bataljona usiljenim maršem iz Mozdoka (u susjednoj Sjevernoj Osetiji) upale u mjesto Hankala te ga zauzele istovremeno sa bivšom sovjetskom zrakoplovnom bazom. Ona je imala stratešku važnost prije svega zbog toga što se tako prekinula komunikacija Čečena sa selom Argun, odnosno počeo stvarati obruč oko Groznog prije predstojećeg općeg ruskog napada. Usprkos toga, čečenske snage su na to reagirale tek dva dana kasnije organiziravši kraći napad tenkovima na ruske položaje, koji je odbijen. Sljedeći dan su Čečeni tek otvarali vatru na ruske položaje  iz minobacača. Do konačnog čečenskog kontranapada je došlo tek 28. decembra, pri čemu je korišteno pet tenkova T-72 i jedan T-62. Ruske snage, koje su raspolagale tenkovima T-80, su uz pomoć jurišnih helikoptera razbili taj napad te prešli u napredovanje, proširivši područje pod svojom kontrolom, pri čemu su čečenska oklopna vozila uništena ili napuštena. Bitka za Hankalu, koja je predstavljala jedan od rijetkih slučajeva u ratu gdje su obje strane koristile tenkove i oklopna vozila, je tako završila ruskom pobjedom. 

## Literatura
*
*
Bruno Sattler

**Bruno Sattler** (izgovor: **Bruno Zatler**; Šmargendorf, 17. april 1898 - Lajpzig-Morsdorf, 15. oktobar 1972) je bio šef beogradskog Gestapoa u drugom svetskom ratu,  odgovoran za ubistva jevrejskih žena i dece iz logora Staro Sajmište. 

## Biografija

Bruno Zatler je pre izbijanja Drugog svetskog rata, tokom 1930-ih, bio aktivni pripadnik političke policije (od 1928) i član NSDAP (od 1931). Nakon dolaska nacista na vlast bio je zadužen za progone pristalica levičarskih  organizacija (komunisti, socijaldemokrate, anarhisti, sindikalisti), da bi 1938. pristupio SS-jedinici Gestapoa i Službi bezbednosti rajhsfirera SS. 

U Beograd je došao februara 1942. i uz manje prekide ostao do oktobra 1944. Smatra se jednim od najodgovornijih za zločine nad jevrejskim stanovništvom u Beogradu i Srbiji 1942, a posebno za sprovođenje likvidacija u „dušegupkama“ nad zatočenicima „Jevrejskog logora Zemun“ (*Judenlager Semlin*), odnosno logora na Starom Sajmištu. 

Uhvaćen je od strane sovjetske obaveštajne službe u Berlinu 1947. i tajno prebačen u Sovjetski Savez. Na tajnom procesu održanom u Istočnoj Nemačkoj 1952, osuđen je na doživotnu robiju. Tokom izdržavanja kazne zatvoru Lajpcig-Mojsdorf je 1972.godine smrtno stradao u nikada razjašnjenim okolnostima.

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.
Priscilla Lawson

**Priscilla Lawson** (8. mart 1914 - 27. august 1958) bila je američka filmska glumica, najpoznatija po ulozi Princeze Aure u prvom filmskom serijalu o Flashu Gordonu. Prije početka filmske karijere je radila kao manekenka, a 1935. godine osvojila titulu Miss Miami Beach. Na filmu se zadržala relativno kratko, prekinuvši karijeru 1941. godine radi braka sa kolegom Alanom Curtisom. Brak je također kratko potrajao, a već sljedeće godine se, tokom Drugog svjetskog rata prijavila u pomoćne ženske trupe američke vojske. O njenom ratnom putu, kao i posljednjim decenijama života, ima izuzetno malo podataka. Zna se da je vodila trgovinu papirom u Los Angelesu, te da je umrla od posljedica peptičkog ulkusa.

## Vanjske veze
* 
*
Harald Turner

**Harald Turner** (8 oktobar 1891 Leun – 9 mart 1947 Beograd) je bio nemački okupacioni komandant Srbije u drugom svetskom ratu.

## Biografija

Rođen je 1891. godine u nemačkom gradu Leunu. Član nacionalsocijalističke partije od 1930. godine, a pripadnik SS od 1932. Godine 1936. postaje visoki funkcioner u pruskom Ministarstvu finansija, pod komandom Hermana Geringa. 

Početkom Drugog svetskog rata služi u Poljskoj i Francuskoj, da bi aprila 1941. godine, na Hitlerovu želju, bio postavljen kao šef Upravnog štaba vojnog zapovednika Srbije. Turnerova politika zasnovala se na dva temeljna stuba: s jedne strane, od početka je insistirao na izgradnju sprskog kvislinškog administrativnog i policijskog aparata, za razliku od drugih visokih oficira u okupacionom sistemu, koji nisu verovali u lojalnost srpskih kolaboracionista; s druge strane, sproveo je politiku uništenja svih nepouzdanih elemenata, a naročito Jevreja. U avgustu i septembru 1941. godine, tri puta je pokušao da kod nemačkog opunomoćenika Ministarstva inostranih poslova u Beogradu, Feliksa Benclera, izdejstvuje deportaciju svih Jevreja iz Srbije u Rumuniju, Poljsku i Rusiju, ali u tome nije imao uspeha. Tokom masovnih streljanja beogradskih jevrejskih i romskih muškaraca u jesen iste godine, Turner je tesno sarađivao sa generalom Bemeom, stavljajući na raspolaganje zarobljenike određene za streljanje. Njegova ovlašćenja će biti smanjena dolaskom višeg komandanta, SS generala Augusta Majsnera, u januaru 1942. godine. 

Suđeno mu je u Beogradu 9. marta 1947. godine i osuđen je na smrt streljanjem.

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.
Graham Cutts

**Graham Cutts** (1884 - 7. septembar 1958) bio je britanski filmski režiser, najpoznatiji po nijemim filmovima koje je radio za Gainsborough Studio 1920-ih. Među ličnostima sa kojima je surađivao bio je znameniti pjevač i glumac Ivor Novello, ali i mladi Alfred Hitchcock. Cutts se, kao i mnogi njegovi kolege, nije znao najbolje prilagoditi zvučnoj tehnologiji, pa je 1930-ih i 1940-ih uglavnom snimao niskobudžetne filmove i dokumentarce.

Njegova kćer Patricia Cutts je bila glumica.

## Izabrana filmografija
* *[[The Wonderful Story (1922 film)|The Wonderful Story]]* (1922)
* *[[Cocaine (film)|Cocaine]]* (1922)
* *[[Flames of Passion]]* (1922)
* *[[Woman to Woman (1923 film)|Woman to Woman]]* (1923), pomoćnik Alfred Hitchcock
* *[[The White Shadow (film)|The White Shadow]]* (1923), pomoćnik Alfred Hitchcock
* *[[Paddy the Next Best Thing (1923 film)|Paddy the Next Best Thing]]* (1923)
* *[[The Prude's Fall]]* (1924), također poznat kao *Dangerous Virtue*
* *[[The Passionate Adventure]]* (1924)
* *[[The Rat (1925 film)|The Rat]]* (1925); autor originalne drame Ivor Novello
* *[[Die Prinzessin und der Geiger]]* (UK/Germany, 1925) britanski naslov *[[The Blackguard]]*
* *[[The Triumph of the Rat]]* (1926)
* *[[The Sea Urchin (1926 film)|The Sea Urchin]]* (1926)
* *[[Chance the Idol]]* (1927)
* *[[The Queen Was in the Parlour]]* (1927) based on the Noël Coward play
* *[[God's Clay (1928 film)|God's Clay]]* (1928)
* *[[The Return of the Rat]]* (1929)
* *[[The Sign of Four (1932 film)|The Sign of Four: Sherlock Holmes' Greatest Case]]* (1932)
* *[[Looking on the Bright Side]]* (1932)
* *[[The Temperance Fête]]* (1932)
* *[[Three Men in a Boat (1933 film)|Three Men in a Boat]]* (1933)
* *[[Oh, Daddy!]]* (1935)
* *[[Car of Dreams]]* (1935)
* *[[Aren't Men Beasts!]]* (1937)
* *[[Over She Goes]]* (1938)
* *[[Just William (1940 film)|Just William]]* (1940)
* *[[She Couldn't Say No (1940 British film)|She Couldn't Say No]]* (1940)

## Vanjske veze
*
Sam Zimbalist

**Sam Zimbalist** (31. mart 1904 - 4. novembar 1958) bio je američki filmski producent, najpoznatiji po raskošnim hollywoodskim spektaklima 1950-ih. Karijeru je započeo kao montažer u studiju Metro-Goldwyn-Mayer te postepeno napredovao do mjesta producenta 1936. godine. Sa vremenom je snimao sve skuplje i skuplje filmove, koji su kulminirali sa biblijskim epom *[[Ben-Hur (film, 1959)|Ben-Hur]]*. Njegov dovršetak nije dočekao, jer je za vrijeme snimanja u Italiji iznenada umro od srčanog udara. Godine 1960. je njegova udovica preuzela Oscar za najbolji film, a što je jedini slučaj da je itko posthumno dobio tu nagradu.

## Djelomična filmografija
* *[[The Unchastened Woman]]* (1925) (*montažer)
* *[[Married Before Breakfast]]* (1937)
* *[[London by Night (film)|London by Night]]* (1937)
* *[[Navy Blue and Gold]]* (1937)
* *[[Paradise for Three]]* (1938)
* *[[The Crowd Roars (1938 film)|The Crowd Roars]]* (1938)
* *[[Tarzan Finds a Son]]* (1939)
* *[[Lady of the Tropics]]* (1939)
* *[[These Glamour Girls]]* (1939)
* *[[Boom Town (film)|Boom Town]]* (1940)
* *[[Tortilla Flat]]* (1940)
* *[[30 Seconds Over Tokyo]]* (1944)
* *[[Adventure (1945 film)|Adventure]]* (1945)
* *[[Killer McCoy]]* (1947)
* *[[Side Street (1950 film)|Side Street]]* (1949)
* *[[King Solomon's Mines (1950)|King Solomon's Mines]]* (1950)
* *[[Too Young to Kiss]]* (1951)
* *[[Quo Vadis? (1951 film)|Quo Vadis?]]* (1951)
* *[[Mogambo]]* (1953)
* *[[Beau Brummell (film)|Beau Brummell]]* (1954)
* *[[Tribute to a Bad Man]]* (1956)
* *[[The Catered Affair]]* (1956)
* *[[The Barretts of Wimpole Street (1957 film)|The Barretts of Wimpole Street]]* (1957)
* *[[I Accuse!]]* (1959)
* *[[Ben Hur (1959 film)|Ben Hur]]* (1959)

## Vanjske veze
* 
* Allmovie bio
Koncentracijski logor Mauthausen

**Koncentracioni kamp Mauthausen** (od leta 1940. poznat kao **Koncentracioni logor Mauthausen-Gusen**) je izrastao u najveću grupu nacističkih koncentracionih logora izgrađenih pored Mauthausena i Gusena u Gornjoj Austriji, oko 20&nbsp;km istočno od Linza.

U početku jedini logor u Mauthausenu se proširio i vremenom postao najveći kompleks radnih logora u delu Evrope koji je okupirala Nemačka. Osim četiri glavna podlogora u Mauthausenu i obližnjem Gusenu, više od 50 podkampova lociranih širom Austrije i južne Nemačke je koristilo logoraše kao robovsku radnu snagu. Nekoliko podlogora podređenih kompleksu Mauthausen je uključivalo kamenolome, fabrike municije, rudnike, fabrike oružja i fabrike za sklapanje borbenih aviona Me 262.

## Žrtve
Januara 1945. u logorima, kojima je upravljano iz centrale u Mauthausenu, bilo je oko 85.000 logoraša. Broj nastradalih nije poznat ali većina izvora navodi brojke između 122.766 i 320.000 za ceo kompleks. Ovi logori su formirali jedan od prvih masivnih kompleksa koncentracionih logora u Nacističkoj Nemačkoj, a bili su poslednji koje su oslobodili zapadni saveznici i Sovjetski Savez. Dva glavna logora, Mauthausen i Gusen I, su takođe bili dva jedina logora u celoj Evropi koji su imali oznaku logora *III razreda*, što je značilo da su bili namenjeni da budu najsuroviji logori za *nepopravljive političke neprijatelje Rajha*. Za razliku od mnogih drugih koncentracionih logora, namenjenih za sve kategorije zatvorenika, Mauthausen je uglavnom korišćen da se prisilnim radom uništi inteligencija (obrazovani ljudi iz viših društvenih klasa) iz zemalja koje je Nemačka osvojila tokom Drugog svetskog rata. U ovom logoru je za vrijeme Drugog svjetskog rata ubijeno 7.000 Srba.

## Izvori

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze
Artiljerijska škola za rezervne oficire JNA

**Artiljerijska škola za rezervne oficire JNA** je bila nastavno-školska ustanova Jugoslavenske narodne armije.

Artiljerijska škola za rezervne oficire JNA je nastala 1955 godine preimenovanjem Škole za rezervne artiljerijske oficire JNA. Za pitomce su primani mladići sa završenom srednjom, višom ili visokom školom, ili školom učenika u privredi. Školovanje je trajalo godinu dana, od čega prvih 6 mjeseci u samoj školi, a ostalo vrijeme u artiljerijskim jedinicama i to pretežno na dužnostima komandira vodova. Artiljerijska škola za rezervne oficire JNA je 1979 godine preimenovana u Školu rezervnih oficira artiljerije JNA.

## Reference

## Literatura
*
Artiljerijska radionica JNA

**Artiljerijska radionica JNA** je bila pozadinska jedinica-ustanova Jugoslavenske narodne armije opremljena sredstvima za rad i popunjena stručnim ljudstvom za održavanje i popravak artiljerijsko-tehničkih sredstava. U JNA su do 1954 godine postojale stabilne i pokretne artiljerijske radionice koje su bile formirane na svim komandnim nivoima. Nosile su naziv jedinice u čijem su sastavu bile (pukovske, divizijske), a centralna remontna ustanova artiljerijsko-tehničke službe je bila Glavna artiljerijska radionica JNA. Nakon 1954 godine, Artiljerijske radionice JNA su ušle u sastav radionica objedinjene tehničke službe Kopnene vojske JNA.

## Reference

## Literatura
*
Đurđelina Dinić

**Đurđelina Đuka Dinić** (1914 – 1943), tekstilna radnica, učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Rođena je 9. novembra 1914. godine u selu Donjem Konjuvcu, kod Leskovca.

Njen otac Nikolaj Dinić, socijalistički orijentisan, bio je poslanički kandidat 1912. i 1914, a nalazio se na listi i kao komunistički kandidat 1920. godine.

Godinu dana po završetku škole, 1933. otišla je iz Leskovca u Niš gde je učila pletarski zanat i zaposlila se u Nišu u fabrici kože, gde je upoznala Filipa Kljajića za koga se udala 1938. U tom gradu je više puta bila hapšena i kažnjavana zbog revolucionarnog rada. Član Komunističke partije Jugoslavije je postala 1938.

Krajem 1940, nakon provale partijske organizacije, napustila je Niš i prešla u Valjevo zajedno sa svojim mužem. Tamo je radila ilegalno i ostala do okupacije Jugoslavije. Kada je ustanak počeo, po direktivi Partije prešla je u Beograd gde je rukovodila diverzantskim i drugim akcijama.

Bila je član Mesnog komiteta KPJ za Beograd i na toj dužnosti je ostala sve dok je Specijalna policija nije uhapsila 23. septembra 1942. na Dedinju. Odvedena je u logor na Banjici, gde je strahovito mučena, ali uprkos tome nije odala nikakve informacije, pa čak ni sopstveno ime. Streljana je u Jajincima, 25. maja 1943. pod ilegalnim imenom Radmila Obradović.

Za narodnog heroja proglašena je 6. jula 1945. Po njoj je nazvana Ekonomska škola u Leskovcu.

## Galerija

Datoteka:Grob Djuke Dinic.JPG|Grob na Novom groblju
Datoteka:Đuka Dinić.JPG|Tabla u ulici Đuke Dinić, Beograd
Datoteka:Narodni heroj Djuka Dinic.jpg|Bista u Nišu


## Literatura

*  
* 
* **Heroine Jugoslavije**. „Spektar“, Zagreb 1980. godina.