open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nacionalni parkovi zapadne Tasmanije

**Nacionalni parkovi zapadne Tasmanije** ili **Tasmanijska [[divljina]]** (engleski: *Tasmanian Wilderness*) je zaštićeno područje nekoliko nacionalnih parkova u zapadnoj Tasmaniji (Australija) koji su 1982. godine upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji kao jedinstven primjer posljednih velikih područja divljine umjerene klime na svijetu.

Ovo područje prekriva više od 13,800&nbsp;km², što je 20% Tasmanije, i jedno je od najvećih zaštićenih područja na svijetu. Tu su pronađene vapnenačke špilje s dokazima o ljudskom stanovanju koji su stariji od 20,000 godina.

## Popis nacionalnih parkova

## Izvori

## Vanjske veze

* Tasmanian Parks & Wildlife Service site   Službene stranice uprave
* Položaj svjetske baštine na Tasmaniji
Nacionalni park Purnululu

**Nacionalni park Purnululu** je nacionalni park koji se nalazi na visoravni Kimberly (Australija) (Zapadna Australija), a najbliži gradovi su mu Kununurra na sjeveru i Halls Creek na jugu.

Na njegovoj površini od 23.972&nbsp;km² i prosječnoj nadmorskoj visini do 578 metara, smještene su planine Bungle Bungle koje se sastoje od kvarcnih sedimentnih stijena iz Devona (prije oko 375 do 350 milijuna godina) koje su domoroci Kija zvali *Purnululu* ("pješčenjak" ili "plast sijena"), po čemu je park i dobio ime. Ove stijene su u razdoblju od 20 milijuna godina erodirale u niz kupastih stijena u obliku košnica čije su litice išarane tamnim horizontalnim linijama cijanobakterijskim naslagama (jednostanični organizam koji obavlja fotosintezu). Bakterije su naime ostale fosilizirane u crvenkastim slojevima gline, s velikom koncentracijom oksidiranog željeza, koja se prebrzo sušila dok bi se bakterije skupljale na vlažnoj površini. Ovaj jedinstveni kupasti krš svoj izgled duguje zajedničkim djelovanjem više geoloških, bioloških i klimatskih pojava.

Zbog toga je Nacionalni park Purnululu osnovan 1987. godine, a 2003. godine je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji.


file:Purnululu.jpg|Purnululu iz zraka
file:Purnululu1.jpg|Stijene Purnululua
file:Purnululu National Park DSC03767.jpg|Palme u jednom od klanaca Bungle Bungle
file:Purnululu National Park Peter Ruckstuhl -2.jpg|Rijeka u parku
file:Purnululu3.jpg|Tzv. "Katedralni klanac"


## Izvori

* Godišnje izvješće povjerenstva za okoliš i zaštitu  (Department of Environment and Conservation) 2009.-10., str. 48. ISSN 1835-114X  
* Hoatsan, Dean et al.(1997) *Bungle Bungle Range : Purnululu National Park, East Kimberley, Western Australia : a guide to the rocks, landforms, plants, animals, and human impact*, Canberra: Australian Geological Survey Organisation. 

## Vanjske veze

* Purnululu National Park   Službene stranice parka 
* Galerija fotografija
Dječak iz vode (roman)

***Dječak iz vode*** je prvi roman crnogorske književnice Ksenije Popović. Njegovim objavljivanjem ona je postala prva žena romanopisac u Crnoj Gori.

Ovaj je roman deset mjeseci proveo na prvom mjestu liste bestselera, osvajajući titulu najčitanijeg romana u 2004 .godini. U Srbiji je dobitnik nagrade "Isidorinim stazama" za najbolji roman u Srbiji i Crnoj Gori koji je napisala žena u 2004.godini.

Godine 2008. po motivima iz ovog romana snimljen je film *[[Gledaj me (film)|Gledaj me]]*, čiji je autor crnogorska redateljka Marija Perović.

Godine 2013. Popović je objavila da piše novu verziju ovog romana, nezadovoljna njegovim stilskim nedostacima zbog činjenice da je napisan kad joj je bilo tek samo osamnaest godina.

*Dječak iz vode* je psihološki triler koji se bavi ubistvima, privatnim istragama, padovima od sreće do očaja i unazad, u kojem se oni sa najvišim statusom u društvu pokazuju kao okrutni roditelji i nasilnici.

Naslov je inspirisan pjesmom Oči boje meda beogradske rock grupe EKV.
Uspavanka za Vuka Ničijeg

***Uspavanka za Vuka Ničijeg*** je drugi roman crnogorske književnice Ksenije Popović, autorke romana *[[Dječak iz vode (roman)|Dječak iz vode]]*.

Smještena u neimenovanom gradu neimenovane zemlje tokom ranih devedestih, radnja se odvija u domu za djecu bez roditeljskog staranja, čiji se štićenici bore da, uprkos hladnoći i sivilu institucija, svoj život učine boljim, a budućnost svijetlom - ili barem dostojanstvenom.

Najveća borba čeka upravo Vuka, koji će se usuditi da uzvrati udarac i preživi onda kada ga institucije pretvore u žrtvu, a zatim mu okrenu leđa.

Objavljen u martu 2012. godine, roman je za godinu i po doživio četiri izdanja. 

2013. godine je pretočen u istoimeni pozorišni komad u koprodukciji Budva grad teatra i Narodnog pozorišta u Beogradu, u kojoj glavnu ulogu tumači srpski glumac Viktor Savić. Budvanska premijera predstave održana je u julu 2013. godine, a beogradska u novembru 2013. godine na sceni Raša Plaović.
François-Alphonse Forel

**François-Alphonse Forel** (rođen 02.02.1841, umro 07.08.1912) bio je švajcarski naučnik koji se bavio proučavanjem jezera i može se smatrati utemeljiteljem limnologije kao naučne discipline. Rođen je u Morgesu na Ženevskom jezeru. 

Karijeru je počeo kao profesor medicine na Univerzitetu u Lozani, no njegovo pravo interesovanje bilo je jezero. Proučavao je biologiju, hemiju, cirkulaciju vode i sedimentaciju, kao i njihovu međusobnu interakciju, što je postavilo temelje nove naučne discipline. U svom glavnom delu, *[[Le Léman]]* *(Jezero)*, objavljenom u tri tome između 1892. i 1902, nazvao je svoj studij "limnologijom" po analogiji s oceanografijom ("limnografija" se mogla pobrkati s limnografom, koji meri nivo vode u jezerima).

Otkrio je fenomen gustoće struje u jezerima i objasnio seiše, tj. ritmičke oscilacije u zatvorenim vodama. 

U saradnji s Wilhelm Uleom razvio je Forel-Uleovu skalu, koja se koristi za procenu boje vode. Delujući na sasvim drugačijem polju, u saradnji s italijanskim seizomologom Micheleom Stefanom de Rossijem razvio je Rossi-Forelovu skalu za opisivanje intenziteta zemljotresa.

Institute F.-A. Forel na Univerzitetu u Ženevi nazvan je po Forelu. Po njemu je nazvan i Foreltinden, planina u Spitsbergenu, Svalbard.

## Reference
Hristova crkva

** Hristova crkva** () je jedna od najznačajnijih verskih zajednica u Sjedinjenim Američkim Državama gde broji četiri miliona vernika. Osnovna karakteristika ove verske zajednice je da ona nije nastala odvajanjem od drugih verskih zajednica već na želji da se ujedini hrišćanstvo, odnosno ona zagovara ekumenizam. U svom učenju sledbenici ove organizacije koriste isključivo Bibliju.

Smatraju da se hrišćanstvo prisustvom mnogih crkava izmenilo i shodno tome njeni vernici nemaju crkve već koriste obične prostorije, ne nose posebnu, svešteničku odoru i ne krste se kada se obraćaju Bogu. Vođe se biraju na konsultativnim skupovima. Centrala organizacije se nalazi u SAD. Finansiraju se dobrovoljnim prilozima.

## Literatura
* Zoran D. Luković: Verske sekte, Treće izmenjeno i dopunjeno izdanje, izdavačka kuća „Draganić“, Pravoslavna misionarska škola

## Vanjske veze
Henri Charrière

**Henri Charrière** (**Anri Šarijer**, rođen 16. 11. 1906, umro 29. 7. 1973) bio je u Francuskoj osuđen za ubistvo, a danas je najviše poznat kao autor autobiografske knjige *[[Papillon (knjiga)|Papillon]]* (= "Leptir"), u kojoj opisuje svoj boravak u zatvoru u Francuskoj Gvajani i bekstvo iz njega. Charrière je tvrdio da je knjiga najvećim delom istinita, dok moderni ispitivači smatraju da je veliki deo građe potekao od drugih zatvorenika, a ne od samog Charrièrea. Do svoje smrti Charrière je snažno poricao da je počinio ubistvo za koje je osuđen, dok je, s druge strane, otvoreno priznavao razne druge sitne prekršaje koje je počinio pre hapšenja. Njegova je knjiga doživela veliki uspeh, a 1973. po njoj je smimljen i film *[[Papillon (film)|Papillon]]*.

## Vanjske veze
* Charrière, H. & O'Brian, P. (*trans.*) (2005) *Papillon* London: Harper Perennial. 
* Schofield, H. "Papillon alive and well in a Paris retirement home" "Mail & Guardian Online", 26 June 2005. Pristupljeno 10. 10. 2007.
*  ''Platão Arantes: A Grande Farsa''  Članak koji se bavi verodostojnošću Charrièreove autobiografije
Srednji zapad

**Srednji zapad** (engleski: *Midwest*, kojiput i *Middle West* ili *North Central States*) je jedna od četiri geografskih regija Sjedinjenih Američkih Država.
## Geografija
U toj  
 
* Sjeverna Dakota
* Wisconsin.
Ona se prostire od Velikih jezera na istoku duž kanadske granice do Velike nizine na zapadu. Fizički se da podjeliti na dva dijela na Sjeverozapadne teritorije ili Stari sjeveozapad i Veliku nizinu.
## Historija i karakteristike
Sjeverozapadne teritorije postale su dio Sjedinjenih Američkih Država - 1783. nakon Američke revolucije a Velika nizina - 1803. nakon Kupnje Louisiane.
Velika nizina ostala je do danas prvenstveno poljoprivredni kraj, dok se Sjeverozapadna teritorija razvila i u vrlo značajnu industrijsku regiju, zbog velikih količina ugljena, željeza, nafte, vapnenca i ostalih ruda.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Middle West'' na portalu Encyclopædia Britannica
St. Croix (Wisconsin–Minnesota)

**Saint Croix** (od francuskog *Sveti Križ*) je jedna od rijeka američkog Srednjeg Zapada pritoka Mississippija duga 264 km.. 
## Geografija
*Rijeka St. Croix* izvire u Okrugu Douglas na sjeverozapadu Wisconsina.

Od izvora teče prema jugozapadu, sve do svog ušću u rijeku Mississippi kod grada Prescotta, koji leži nekih 32&nbsp;km južno od grada Saint Paul u Minnesoti.

Ona u duljini od nekih 210 km uzvodno od ušća, formira granicu između Wisconsina i Minnesote.

Između naselja Taylors Falls u Minnesoti i gradića St. Croix Falls u Wisconsinu prostire se međudržavni Park prirode. A nešto dalje od
St. Croix Fallsa izgrađena je velika hidroelektrana koja opskrbljuje gradove Minneapolis i Saint Paul. 
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Saint Croix River'' na portalu Encyclopædia Britannica
Marko Kon

**Marko Kon** (Beograd, 20. april 1972) je srpski kompozitor, tekstopisac, aranžer, producent i izvođač zabavne muzike. Zajedno sa Milanom Nikolićem, predstavljao Srbiju u polufinalu Pesme Evrovizije 2009. u Moskvi sa pesmom Cipela.

Kon se podio u Beogradu od oca Jevreja i majke Srpkinje. Cvoj prvi muzički sastav osnovao kada mu je bilo devet godina. Svira klarinet, frulu, saksofon, gitaru, bas-gitaru i bubnjeve.

Marko Kon je autor brojnih pesama sa Aleksandrom Kopcem. Na zvaničnom sajtu „Evropesme“ oni su opisani kao „jedan od najuspešnijih timova u srpskoj zabavnoj muzici“. Kon je (do 2009) napisao preko 800 pesama zabavne muzike i pevao prateće vokale na preko 1000 snimaka. Bio je jedan od autora teksta za pesmu „Ludi letnji ples“, sa kojom su Flamingosi i Luis pobedili na Beoviziji 2006 (vidi i Evropesma-Europjesma), i koproducent i koaranžer pesme „Zauvijek volim te“, sa kojom je Stefan Filipović predstavljao Crnu Goru na Pesmi Evrovizije 2008. u Beogradu.

Konov pobednički nastup na Beoviziji 2009. sa pesmom „Cipela“, za koju su muziku radili Kon, Kobac i Nikolić, a tekst i aranžman Kon i Kobac, bio je njegovo prvo predstavljanje publici kao vodećeg pevača. Pesma je pobedila u ukupnom zbiru sa 19 poena, kao favorit žirija i četvrta u glasanju publike (7,4% glasova). Kon je izjavio da je pesma nastala oko godinu dana pre Beovizije, i da je prvobitno imala drugačiji tekst sa naslovom „Nos“. Na Pesmi Evrovizije 2009. planiran je bio nastup u istom sastavu kao na Beoviziji, sa Milanom Nikolićem (harmonika), tri plesača i prateća vokala (Ljubiša Dinčić, Igor Knežević, Jovan Sejnjanović) i Katarinom Gromilić, balerinom. Pesma će biti snimljena na engleskom, francuskom i ruskom jeziku.

Nikolić i Kon su zauzeli 10. mesto u drugoj polufinalnoj večeri Pesme Evrovizije 2009. u Moskvi i nisu se plasirali za nastup u finalu.

## Reference

## Vanjske veze

* Marko Kon na Fejsbuku
* Pobednički nastup na Beoviziji 2009, na zvaničnom mrežnom mestu Radio-televizije Srbije
* Marko Kon sprema trbušnjake za finale („Blic“, 11. maj 2009.)
Žilet

**Žilet** osnovna naprava za brijanje koja se sastoji od tanke pločice sa sečivima na obe strane učinjene od ili nerđajućeg čelika ili ugljeničnih čelika. Prve britve izrađivane od bronze, poznate su još iz bronzanog doba, i bile su ovalnog oblika. Kao otac savremenog žileta poznat je američki biznismen King Kamp Džilet, iz Viskonsina koji je patentirao jeftini sigurnosni žilet za jednokratnu upotrebu.

Za razliku od britve koja ima sečivo samo na jednoj strani, žilet ima dva i posebno zaštićeno ležište nasađeno na oko pet centimetara dugu dršku.

Poznati proizvođači su Džilet i Vilkinson. Sastavni je deo savremenih brijača.

## Galerija slika

Datoteka:Prehistoric Times of Bohemia, Moravia and Slovakia - NM Prague 23.JPG|Bronzana britva, Češka
Datoteka:King C. Gillette.jpg|King Kamp Džilet
Datoteka:Gillette razor patent.png|King Kamp Džiletov patent
Datoteka:Merkur heavy duty safety razor.jpg|Savremeni žilet sa dva sečiva


## Reference
Sjeverozapadna teritorija (Sjedinjene Američke Države)

**Sjeverozapadne teritorije** (engleski: *Northwest Territory*) bio je jedan od historijskih teritorija na tlu današnjih Sjedinjenih Američkih Država. 
## Historija i karakteristike
Sjedinjenih Američkih Država anektirale su *Sjeverozapadne teritorije* dotadašnju ničiju teritoriju, odnosno teritorij ostavljen indijancima - 1783. nakon Američke revolucije.

Stanje je formalizirao Američki Kongres proglasivši ih Organiziranim teritorijima 1787. 
To je tad bio ogroman teritorij, koji je obuhvaćao zemlje zapadno od Pennsylvanije, sjeverno od rijeke Ohio, istočno od rijeke Mississippi i južno od Velikih jezera. 

Od samog početka su počele trzavice između tadašnjih američkih država Virginije, New York, Connecticut i Massachusetts koje su sve polagale pravo na taj teritorij. Na kraju je sva zemlja *Sjeverozapadne teritorije* predana između 1780. - 1800. na upravljanje tadašnjoj vladi Američke konfederacije, ona je između 1785. - 1787. donijela tri zakonska akta poznata kao *Regulativa Sjeverozapadnih teritorija* (Northwest Ordinances) kojim je uređena politika dodjeljivanja zemlje i naseljavanja tih teritorija, koji su onda bili poznati kao Divlji Zapad. 

Na kraju tog procesa su Ohio, Indiana, Illinois, Michigan i Wisconsin organizirani kao savezne države, jedino je jedan mali dio između rijeka St. Croix i Mississippija naknadno pripojen Minnesoti.  
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Northwest Territory'' na portalu Encyclopædia Britannica
Kovače

**Kovače** (ponekad se koristi naziv Kovači) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Gornji Jasenovik. Naselje se nalazi na donjim padinama kose koja se spušta prema Čečevskoj reci. Moguće je da naziv naselja dolazi od kovačnica koje su se mogle ovde nalaziti zbog blizine Jeleč Grada i Brnjaka. Izgradnjom akumulacije Gazivode 1977. godine donji deo naselja je potopljen, koji je bio najpovoljniji za poljoprivrednu proizvodnju. Sadašnje naselju na padinama kajezeru ima znatno manje stanovnika jer se retko ko od starog stanovništva iz potopljenog dela sela preselio u sadašnje naselje, već je najveći deo stanovništva odseljen, i to mahom za Kragujevac. Danas selo ima manje od 15 stalno naseljenih stanovnika. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Zvečanskog okruga, u srezu mitrovičkom, u opštini crepuljskoj i 1912. godine ima 55 stanovnika.

## Demografija

Naselje ima srpsku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 65
* popis stanovništva 1953. godine: 84
* popis stanovništva 1961. godine: 118
* popis stanovništva 1971. godine: 143
* popis stanovništva 1981. godine: 41
* popis stanovništva 1991. godine: 37
Opća bolnica Dr. Tomislav Bardek

**Opća bolnica Dr. Tomislav Bardek** je glavna bolnica u Koprivnici i Koprivničko-križevačkoj županiji. Nalazi se 400 m istočno od Gradskog parka odnosno sjeverno od Doma za starije i nemoćne. Osnovana je 1. 1. 1958. spajanjem Doma narodnog zdravlja i Opće javne bolnice u novu ustanovu. Bolnica je nazvana po uglednom liječniku dr. Tomislavu Bardeku koji je tokom perioda NDH stradao u ustaškom logoru Jasenovac.
Ovo je jedina ustanova u Hrvatskoj koja ima dnevnu bolnicu za palijativu (pet ležajeva). 

## Veze
* Popis bolnica u Hrvatskoj

## Izvori

## Vanjske veze
* Službene stranice OB Koprivnica
Klinička bolnica Dubrava

**Klinička bolnica Dubrava** je bolnica u Zagrebu i građevinski je druga najmodernija bolnica u Hrvatskoj, te najmlađa Klinička bolnica u kojoj se izvodi nastava za studente Medicinskog, Stomatološkog i Farmaceutsko-biokemijskog fakulteta i Zdravstvenog veleučilišta u Zagrebu. Danas je jedna od vodećih bolnica sveukupnog državnog značaja.

## Lokacija
KB Dubrava smještena je u Svetošimunskoj dolini na granici Maksimirskog parka i Dubrave, uz Aveniju Gojka Šuška.

## Zdanja
Bolnica ima površinu od 80.470 m², stacionarni dio projektiranog kapaciteta 750 postelja, te prateće nemedicinske sadržaje. Glavna zgrada bolnice orijentirana je u smjeru sjever-jug, ima sedam etaža od kojih se gornje četiri koriste za bolničke odjele. Dvije vertikale definirane stubištem i dizalima okupljaju internističke struke na jugu i kirurške na sjeveru. U djelokrugu kirurških i internističkih disciplina bolnički odjeli su organizirani kao jedinice sa 24 postelje na načelu stupnjevite skrbi. Osim jedinica intenzivnog liječenja postoje i tipizirane bolesničke jedinice sa svrhom pružanja poluintenzivne i standardne bolesničke skrbi. Oprema bolesničkih soba, sanitarni prostori uz svaku od njih i prostorije za dnevni boravak omogućuju bolesnicima vrlo visoku razinu udobnosti smještaja.

U prizemlju je poliklinički dio za sve specijalističke struke, središnji medicinski blok sa invazivnim i neinvazivnim dijagnostičkim laboratorijima, radiološkom dijagnostikom te dijagnostikom i terapijom iz djelokruga nuklearne medicine, te Odjel za hemodijalizu i operacijski blok s jedinicama intenzivnog liječenja. Uz glavnu zgradu su povezane dvije manje zgrade, u prvoj je smještena Poliklinika za sistematske preglede i Odjel za kliničku mikrobiologiju i bolničke infekcije, a drugoj Nacionalni centar za psihotraumu.

Klinička bolnica "Dubrava" ima u funkciji 600 bolesničkih postelja u stacionarnom dijelu bolnice (prosječna iskorištenost postelja 85-90%), u kojima se godišnje liječi gotovo 18000 bolesnika, a u polikliničko-konzilijarnoj zdravstvenoj zaštiti pruži se više od 1.400.000 usluga za cca 280.000 bolesnika. Klinička bolnica Dubrava ima ključnu ulogu u sustavu sekundarne zdravstvene zaštite pučanstva Grada Zagreba, Zagrebačke županije i regije sjeveroistočnog dijela Hrvatske, a redovitim pružanjem visokodiferenciranih dijagnostičkih i terapijskih postupaka i bolesnicima iz drugih regionalnih centra u Hrvatskoj. Prema odredbama Statuta Kliničke bolnice "Dubrava", koji je dobio je suglasnost Vlade Republike Hrvatske u KB Dubrava se provodi vrhunska zdravstvena djelatnost, nastavni rad te znanstveno istraživački rad.

## Historija bolnice
Premda je Klinička bolnica Dubrava građevinski dovršena i započela s radom u svibnju 1988. godine, kao Vojna bolnica Zagreb, njezina povijest je znatno duža i predstavlja kontinuitet rada prethodne Vojne bolnice koji možemo pratiti sve do 1782. godine kada je prvi put formirana od tadašnjih garnizonskih bolnica.

## Vanjske veze
* Klinička bolnica Dubrava
Lazarevo (razvrstavanje)

**Lazarevo** može da se odnosi na ova mesta:

* Lazarevo, naselje u Zrenjaninu, Banat, Republika Srbija
* Lazarevo (Banja Luka), mesna zajednica u Banjaluci, Bosna i Hercegovina
* Lazarevo (Obilić), naselje u opštini Obilić, Kosovo
Miloš Glišić

**Miloš Glišić** (Požega, 27. februar 1910. – Beograd, 17. juli 1946.), je bio major vojske Kraljevine Jugoslavije, četnički komandant i ratni zločinac u drugom svetskom ratu. 

Suđeno mu je na Beogradskom procesu 1946. godine, nakon čega je pogubljen.

## Gušenje ustanka u Srbiji

Major Miloš Glišić je bio komandant Požeškog četničkog odreda, pokreta Draže Mihailovića. Po nalogu Mihailovića, decembra 1941. godine legalizovao je svoj odred kod kvislinške vlade Milana Nedića, pod novim imenom *Sandžački vojni četnički odred*. Početkom 1942. je bio komandant Sandžačkih četničkih odreda koji su kao Nedićeve jedinice izvodili akcije protiv partizanskih snaga u Sandžaku.

I pored statusa legalizovanog oficira, major Glišić biva uhapšen od strane Gestapoa u avgustu 1942. godine, nakon što je otkriveno da je održavao vezu sa odmetnutim generalom Dražom Mihailovićem. U njegovom dosijeu u Gestapou (BdS) nalazi se pismo koje je napisao generalu Nediću, s molbom da interveniše kod Njemaca i spriječi njegovu internaciju. Glišić najprije Nedića podsjeća na njegov »vapaj« iz 1941. godine: »*Ostavite domove i poslove. Na oružje. Spasavajte srpstvo od crvene nemani!*« Major Glišić tvrdi da se odazvao tom pozivu, tj. »prvi ispalio pušku i spasio 5000 srpskih glava da ne padnu zbog 50 Nemaca što već behu plen komunista u Požegi«. Njegova molba neće uroditi plodom, budući da je ubrzo transportovan u logor Mauthauzen. Međutim, navodi iz Glišićevog pisma potvrđeni su u izvještaju jednog povjerenika beogradske centrale Abwehra (), upućenog Zapovjedniku policije bezbjednosti i Sicherheitsdiensta u glavnom gradu okupirane Srbije: 

## Zločini

U službi nacista, major Glišić je vršio teror nad preostalim pripadnicima pokreta otpora u Srbiji. U svojoj belešci iz 1941. godine, Glišić je zapisao sledeće:

Četnički komandant pod pseudonimom "Luj", odnosno pukovnik Dragoslav Pavlović, novembra 1943. godine izveštava Dražu Mihailovića o Glišićevom silovanju i ubistvu zarobljenica:

## Reference

## Izvori
* 
*
Gitarist

**Gitarist** je naziv za muzičara koji svira bilo koju vrstu gitare, od klasičnih akustičnih i svih njihovih varijanti do električne i bas-gitare.

## Historija
Gitarista je bilo još od starog vijeka, ali kad se govori o današnjim gitaristima, treba znati da su se današnji tipovi gitare, razvili u Španjolskoj između 1778. i 1830. godine pa se tad i razvio način današnjeg sviranja gitare, trzanjem i prebiranjem po žicama.

Po mnogima najveći gitarist svih vremena bio je Španjolac Andrés Segovia (1893. - 1987.) koji je gitaru u svojim rukama pretvorio u vrhunski koncertni instrument.

Ipak prava renesansa gitare kao instrumenta, vezana je uz Rock and Roll i električnu gitaru, kao bitnog instrumenta za njegovu popularnost od 1960-ih godina prošlog vijeka. Tako se po raznoraznim anketama o 100 najvećih gitarista svih vremena, gotovo uvijek vrte ovih pet imena; Jimi Hendrix, Eric Clapton, Jimmy Page, Keith Richards i Jeff Beck.
 
I po ondašnjoj Jugoslaviji bilo je brojnih anketa o najboljim domaćim gitaristima; gotovo u svima njima pojavljivala su se imena; Vlatka Stefanovskog, Željka Kovačevića - Pesa, Radomira Mihajlovića - Točka, Gorana Bregovića i Vedrana Božića.

## Reference
Vukovarski skandal

**Vukovarski skandal** odnosi se na incident koji se je dogodio 18. studenog 2013. u Vukovaru, tijekom obilježavanja 22. obljetnice pada grada u ratu. Tog datuma, protokolom je bilo predviđeno da vijence podno spomen-obilježja polože i zajednička izaslanstva, u kojem su se trebali naći predsjednici Republike Ivo Josipović, Hrvatskog sabora Josip Leko i Vlade Zoran Milanović, te Glavnog stožera Oružanih snaga i Ravnateljstva policije. Međutim, kada su političari htjeli krenuti za kolonom, put im je spriječio Stožer za obranu hrvatskog Vukovara. Pošto im je put blokiran, predsjednik i premijer su potom odustali od povorke te otišli položiti svijeće na spomen domu u Ovčari. To je bio prvi put u povijesti da je netko sabotirao državni vrh u odavanju počasti na vukovarskom groblju.

## Pozadina

Mjesecima prije incidenta, Stožer za obranu hrvatskog Vukovara protivio se uvođenju dvojezičnih ploča u Vukovaru - jednoj na hrvatskom, drugoj na srpskom, u ćirilici, pošto prema hrvatskom zakonu manjine imaju pravu na ploče na svojem jeziku i slovima u mjestima gdje čine najmanje 30% udjela u stanovništvu - uz objašnjenje da bi Vukovar trebao biti izuzet iz tog pravila zbog opsade JNA, usprkos tome što su mnogi Srbi i sami branili grad ili prosvjedovali u Srbiji 1991. protiv rata.

Dogovor Vlade i Stožera nije postignut, no prilikom okupljanja u gradu radi sjećanja na žrtve Stožer je navodio da neće stvarati prepirke ili podjele.

Nakon incidenta, Stožer je isprva nijekao da je blokirao cestu i podjelio kolonu, a predsjednik Stožera je šaljivo komentirao kako se državni vrh "preplašio lampiona". Ipak, video snimke su ga demantirale te potvrdile da je blokada puta bila organizirana i osmišljena.

## Analize i odjek
Neki smatraju da je opstrukcija Stožera bio polagana priprema na državni puč, kao i da Stožer možda ima veze sa HDZ-om koji pokušava doći na vlast desničarenjem stanovništva.

## Veze
* Protesti protiv ćirilice u Hrvatskoj 2013.

## Izvori

## Vanjske veze
* VIDEO: SKANDAL Snimka otkriva kako je Stožer zaustavio Kolonu sjećanja  Dalje.com
* Nekada balvani, a danas lampioni Dražen Vukov Colić
Marietta, Ohio

**Marietta** je grad u američkoj saveznoj državi Ohio od 14 085 stanovnika, ona je i administrativni centar Okruga Washington.
## Geografija
*Marietta* leži na ušću rijeke Muskingum u Ohio, na krajnjim sjevernim obroncima Masiva Apalači. 
## Historija
*Marietta* je osnovana 7. aprila 1788. kao prvo stalno naselje u tadašnjim Sjeverozapadnim teritorijama, ime je dobila po francuskoj kraljici Mariji Antoaneti. Od 15. jula 1788. postala je administrativni centar - Sjeverozapadnih teritorija jer se tu naselio prvi guverner general Arthur St. Clair. Ona je to bila sve do - 1799. kad je sjedište preseljeno u Chillicothe.
## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Službene stranice grada
Muskingum (rijeka)

**Muskingum** je jedna od rijeka američkog Srednjeg Zapada pritoka Ohaja duga 180 km.
## Geografija
*Rijeka Muskingum* nastaje spajanjem riječica Tuscarawas i Walhonding u Okrugu Coshocton na istoku Ohija.
Od tamo teče prema jugu, sve do svog ušću u rijeku Ohio kod grada Marietta.

Najveća pritoke rijeke je Licking, koji se spaja sa *Muskingumom* kod grada Zanesville u Okrugu Muskingum. 
Između 1935. i 1941 na rijeci je podignuto puno brana, ustava i kanala, radi regulacije vodotoka i kontole od poplava, ali i zbog tog da postane plovna.

Ime rijeke je indijanskog porijekla, ono na jeziku Algonquian vjerojatno znači - *niz rijeku*. 
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Muskingum River'' na portalu Encyclopædia Britannica
Univerzitet u Ankari

**Univerzitet u Ankari** (turski:*Ankara Üniversitesi*) je javni univerzitet u Ankari, grlavnom gradu Turske. Univerzitet u Ankari prva je visokoobrazovna institucija osnovana u Turskoj nakon uspostave republike. Na svim razinama obrazovanja univerzitet ukupno nudi 264 studijska programa. 1984. univerzitet je osnovao *Turski centar za izučavanje i podučavanje stranih jezika TÖMER* koji danas ima lokalne ogranke u 11 gradova u Turskoj van Ankare i u kojima se izučavaju i podučavaju turski, engleski, njemački, francuski, španjolski, talijanski, ruski, japanski, savremeni grčki, holandski, bugarski, kineski, osmanski turski, arapski, poljski i jezici turkijskih naroda centralne Azije dok im se povremeno prema potrebi dodaje i izučavanje drugih jezika.

## Historija
Inicijativa za osnivanje Univerziteta u Ankari stigla je od Mustafe Kemala Ataturka kada su već postojeći fakulteti i neki novi spojeni u jednu instituciju.

## Reference

## Vanjske veze
*  Službena stranica
Etta James

**Etta James** (Los Angeles, Kalifornija, 25. januar 1938. - Riverside, Kalifornija, 20. januar 2012.), bio je cjenjena američka blues pjevačica, kaja će ostati upamćana po interpretacijama 
pjesama At Last, *All I Could Do Was Cry* i *Tell Mama*. 
## Biografija
*Ettu* je njena majka **Dorothy Hawkins** (siromašna prostitutka) rodila sa samo 14 godina, oca nije upoznala, sve do duboke starosti, tako da su je odgajali dobri susjedi. Pa se i ona vrlo rano odvojila od majke, njen pjevački dar otkrio je muzičar i lovac na talente - Johnny Otis, pa je svoju ploču *Roll With Me Henry* snimila sa 15 godina - 1954. 

Od 1960. radi sa diskografskom kućom - Chess, sa kojom je snimila svoje najveće uspjehe (At Last snimila je 1961.). Ona nikad nije doživjela neki veći komercijalni uspjeh, ali su svi cijenili njen melankolični glas. Ali su tad počeli i njeni problemi sa uzimanjem heroina (od kojeg se nikad nije potpuno odvikla). Sa *Chessom* se razišla 1978.

Nakon tog je nastavila nastupati, ali je postepeno pala u zaborav, sve do 1987. kad je snimila Chuck Berryev - *Rock & Roll Music*, zajedno s njim u njegovu dokumentarcu *Hail! Hail! Rock 'n' Roll*. Od tad pa sve do smrti *Etta* je imala status pjevačke veličine, pa je dobila šest Grammya i svoju zvijezdu na holivudskom *Šetalištu slavnih*.  
### Smrt
Umrla je od akutne leukemije u losanđeloskoj bolnici Parkview. Ona se pojavljuje kao jedan od naslovnih likova u filmu *Cadillac Records* iz 2008., u kom ju je glumila Beyoncé.
## Izvori

## Vanjske veze

* Etta James, blues icon, dies aged 73
Čelični pakt

**Čelični pakt** (; ), poznat pod zvaničnim imenom **Pakt o prijateljstvu i savezu između Nemačke i Italije**, je prbobitno planiran da bude tročlani vojni savez Japana, Italije i Nemačke. Međutim, Japan je planirao da pažnja pakta bude usmerena protiv potencijalnog protinika Sovjetskog Saveza, dok su Nemačka i Italija želele da bude usmeren protiv Ujedinjenog Kraljevsta i Francuske. Zbog ovog neslaganja, pakt je potpisan bez Japana 22. maja 1939. od strane ministra spoljnih poslova Galeaca Ćana i Joahima fon Ribentropa.

Pakt su činile dve celine: prvi deo je bio otvorena deklaracija o nastavku poverenja i saradnje između Nemačke i Italije, dok je drugi, „Tajni dodatni protokol“, ohrabrivao ujedinjavanje politika koji se tiču vojske i privrede.

## Povezano
* Antikominterna pakt
* Trojni pakt
Fjodor Mahin

**Fjodor Jevdokimovič Mahin – Ataman** (1882–1945), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i general-lajtnant Jugoslovenske armije.

Četnici su sve do 1942. godine mislili da je pukovnik Mahin vođa partizana.

## Biografija

Rođen je aprila 1882. godine u mestu Nikolajevsk na Amuru u Sibiru. Iz porodice orenburških kozaka. Otac, Jevdokim Vasiljević Mahin, zbog uvrede višeg oficira ražalovan i preseljen u Sibir gde se Fjodor rodio. Posle pomilovanja oca, vratio se u okolinu Orenburga. U Rusiji je završio Vojnu kozačku školu i generalštabnu akademiju.

### Prvi svetski rat

U Prvom svetskom ratu stupio je sa činom generalštabnog majora ruske carske vojske u Srpsku dobrovoljačku diviziju i s njom se, nakon borbi u Dobrudži, prebacio na Solunski front. Tokom rata unapređen u čin generalštabnog pukovnika. Učestvovao je u proboju Solunskog fronta.

### Međuratni period

Za vreme građanskog rata u Rusiji bio je član partije esera, i pripadao belima. Posle poraza belih, preko Sibira i Japana odlazi u Francusku. Godine 1923. došao je u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca, gde je radio kao publicista i pisao je o Sovjetskom Savezu. Kao vojni istoričar i dobar poznavalac ratne veštine na operativnom i strategijskom nivou bio je priznat i popularan u Kraljevini Jugoslaviji.

Bio je simpatizer Komunističke partije Jugoslavije, a 1939. godine je postao i njen član.

### Drugi svetski rat

Učesnik je Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine. Radio je u propagandnom odeljenju Vrhovnog štaba NOV i POJ. U Narodno oslobodilačkoj vojsci, radio je na pisanju izveštaja ko je ko na jugoslovenskom ratištu, analizirao svetska ratišta, propagirao je NOV Jugoslavije.

29. maja u selu Zvijerini, kod Bileće, četnici Save Kovača izvršili iznenadni napad na partizansku bolnicu, u zgradi osnovne škole, zarobivši sve ranjenike i borce. Među zarobljenima se, između ostalih, nalazio i Fjodor Mahin. Noću 2. juna, delovi 1. udarnog hercegovačkog bataljona i 1. proleterske brigade su izveli akciju spasavanja, i nakon borbe u kojoj je bilo nekoliko pogunulih na obe strane, oslobodili svoje ranjenike:

Zaslugama za razvoj i popularizaciju Narodno oslobodilačkog pokreta, Fjodor Mahin dva puta posle rata unapređen u činove general majora i general lajtanta.
Po završetku rata bio je prvi načelnik Istorijskog odeljenja Generalštaba Jugoslovenske armije.

Po povratku iz "matuške Rusije" (tada SSSR-a), umro je 2. juna 1945. godine u Beogradu.

## Dela
Objavio je sledeća dela:
* „Juriš na Nemačku“. 1944. godina
* „Naša regularna vojska“. 1944. godina

## Odlikovanja

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine.

## Reference

## Literatura
* *[[Mala enciklopedija Prosveta]]*, Beograd 1959. godina
* *Vojni leksikon*. „Vojnoizdavački zavod“ Beograd, 1981. godina.
Grammy

**Nagrada Grammy** (engleski: *Grammy Award*) je zapravo skraćeni izvorni naziv nagrade koja se isprva zvala - *Gramophone Awards*, to je godišnja nagrada za izuzetne doprinose u muzici i diskografiji, koju dodjeljuje *Američka akademija za diskografsku umjetnost i nauku*, čiji je akronim - **NARAS** (od *National Academy of Recording Arts & Sciences, Inc.*).

Pobjednici se odabiru u više od 25 polja koja pokrivaju takve žanrove kao što su; pop, rock, hip hop, Rhythm and blues, country, reggae, klasična, gospel i jazz muzika, kao i za djela iz produkcije i postprodukcije, uključujući i ambalažu albuma.

Četiri glavne nagrade Gramy, dodjeljuju se za najbolju snimku, album, pjesmu i najboljeg novog izvođača. Ali se po žanrovima dodjeli više od 75 nagrada. Dobitnici dobiju malu pozlaćenu repliku starinskog gramofona.

## Karakteristike i historija
Da bi se moglo kvalificirati za neku od grammyevih nagrada koju dodjeljuje - *NARAS*, snimka ili muzički spot mora biti objavljena u Sjedinjenim Američkim Državama u razdoblju od 1. oktobra (prošle) godine do ponoći 30. septembra u godini kad se dodjeljuje nagrada. Prijave mogu podnijeti diskografske kuće, kao i članovi Akademije, nakon tog se pregledava njihova valjanost. Pjesme kandidati zatim prolaze kroz postupak žiriranja, koju provodi akademijina komisija, preko serije glasanja, na kraju tog procesa ostaje po pet kandidata za svaku nagradu. O pobjednicima, odlučuje stručni žiri sastavljen od eksperata za tu vrst muzike, oni se proglašavaju na svečanosti koju prenosi televizija.

Prva ceremonija dodjele Grammya, održana je 1959. u Los Angelesu, na kojoj je dodjeljeno 28 nagrada. Među dobitnicima su bili Ella Fitzgerald, Frank Sinatra i Kingston Trio.

Kako je vremenom rastao broj muzičkih žanrova, rastao je i broj nagrada, tako je rock prvi put prepoznat kao poseban žanr - 1980., a Hip hop 1989. Nagrada za najbolji Muzički spot prvi put je dodjeljena 1982., to je bilo i priznanje Akademije za rastući utjecaj medija.

Od 2011. *NARAS* je radikalno reorganizirao čitav sistem Grammy kategorija, i smanjio ukupan broj nagrada od 109 na 78. Sve žanrovske kategorije su ukinute, kao i one koje su se bazirale na razlici između solista i sastava, uz redukciju kategorija u instrumentalnoj muzici. Stare nagrade koje su se dodjelivale za žanrovsku muziku, poput havajske, indijanske i zydeco muzike ujedinjene u jednu kategoriju nazvanu *muzika regionalnih korijena* i instrumentalne kategorije su drastično smanjivane.

Sa porastom popularnosti latinske muzike, *NARAS* je 1997. kreirao nagradu - **LARAS**, kao paralelni Gramy za tu vrst muzike. Da bi se kvalificiralo za latinski Grammy, jedini uvjet je da mora biti na španjolskom ili portugalskom, a može biti objavljena (i napravljena) bilo gdje na svijetu, između 1. jula (prošle) do 30. juna u godini kad se kandidira. Prvi LARAS dodjeljen je 2000. na ceremoniji u Los Angelesu, a među dobitnicima su bili Carlos Santana i Shakira.

Najviše Grammya su dobili Georg Solti (32), Quincy Jones, Stevie Wonder i Chet Atkins.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Grammy Award'' na portalu Encyclopædia Britannica 
* Službene stranice
Río Negro (provincija, Argentina)

**Provincija Río Negro** (španjolski: *Provincia de Río Negro*) je jedna od 23 provincija Argentine.

## Karakteristike

Provincija se prostire na sjeveru Patagonije.
Na sjeverozapadu ga Rijekom Limay (najvećim dijelom) razvaja od Provincije Neuquén, na sjeveru ga Rijeka Colorado odvaja od Provincije La Pampa. Na sjeveroistoku graniči sa Provincijom Buenos Aires (dio granice formira Rijeka Negro), na istoku sa Atlanskim oceanom, na jugu graniči sa Provincijom Chubut i na zapadu sa čileanskom regijom Los Lagos.

Prostire se na površini od 203,013 km², na kojoj je 2022. živjelo 762,067 stanovnika.

## Historija

Provincija je osnovana 1955. za vladavine Juan Peróna.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Viedma koji ima 52,789 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 13 departmana i 77 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Río Negro''
Ljubomir Vračarević

**Ljubomir Vračarević** (Varaždin 6. maj 1947 – Beograd 18. novembar 2013), majstor i tvorac realnog aikidoa, crni pojas 10. dan

Majstor Ljubomir Vračarević, 10. dan, osnivač stila „Realni aikido“. Ljubomir Vračarević je postao majstor aikidoa 1971. godine. Tokom svog prvog boravka u Japanu vežbao u Hombo dođou kod Kišomaru Uješibe, 10. Dan, sina osnivača Aikidoa Moriheji Uješibe.

Poštujući dostignuća japanskih majstora, izgrađuje svoj stil primeren mentalitetu, konstituciji i tradiciji ljudi podneblja sa kog potiče.

Rad sa policijom i specijalnim jedinicama vojske, podstakao ga je da razvija svoj stil u pravcu praktične primene, stalno ga nadograđujući.

Tokom drugog boravka u Tokiju 1993. godine i vežbanja u Jošinkan dođou, školi majstora Gozo Šiode 10. Dan, uviđa ispravnost svog shvatanja aikidoa.

Međunarodnu reputaciju majstor Vračarević izgradio je obučavajući jedinice policije, vojske,službi obezbeđenja, kao i telohranitelje više državnika. U toku svoje dosadašnje karijere održao je više od 250 seminara širom sveta. Kroz klubove realnog aikidoa do sada je prošlo više od 130 000 učenika.
Oblast obučavanja kojoj pridaje veliku pažnju je rad sa decom od 5 do 12 godina. 
Autor je 12 knjiga o realnom aikidou i samoodbrani.

Majstor Vračarević je instruktor u IBSSA, profesor na Visokoj školi za sport u Beogradu, redovan je član Ruske akademije nauka o Zemlji i Internacionalne akademije za nacionalnu bezbednost. Takođe je nosilac drugih međunarodnih priznanja:Tehnički Direktor Ruske Asocijacije za Realni Aikido, član Evro-Azijskog Kjokušinkai Komiteta, Počasni predsednik Vušu Federacije oblast Šenuang - Kina, Počasni član MMA. Međunarodna akademija za pitanja nacionalne bezbednosti Rusije, dodelila mu je čin general-lajtant.

U SAD 2002. godine izabran je za člana -{United States Martial Arts Hall of Fame}-.

Na ceremoniji kuće slavnih **-{United States Martial Arts Hall of Fame}-** 9. avgusta 2003. Ljubomiru Vračareviću je dodeljeno najveće zvanje u borilačkim veštinama: Crni pojas 10. Dan-Soke kao tvorcu stila Realni aikido. Realni aikido je uvršćen u internacionalnu klasifikaciju borilačkih veština kao autentična srpska veština. Majstor Vračarević je 2007. godine u Beogradu osnovao Evropsku kuću slavnih za borilačke veštine i sportove.

Umro je 18. novembra 2013. godine u 67. godini života.

## Zanimljivosti

Ostvario je epizodne uloge u filmovima Kako je propao rokenrol (Nindža instruktor) i Šejtanov ratnik (instruktor Realnog Aikidoa).

## Reference

## Vanjske veze

* sajt Svetskog centra realnog aikidoa
* Ljubomir Vračarević u „Kući slavnih“ SAD 
* Majstori realnog aikidoa stižu u Hilandar - intervju („Politika“, 9. septembar 2012)
La Pampa (provincija)

**Provincija La Pampa** (španjolski: *Provincia de La Pampa*) je jedna od 23 provincija Argentine.

## Karakteristike

Provincija se prostire po Pampi. na prosječnoj nadmorskoj visini od 279 metara.

Sa sjevera graniči sa provincijama San Luis i Córdoba, na istoku sa Provincijom Buenos Aires, na jugu sa Rijekom Colorado koja ga razdvaja od Provincije Río Negro i na sjeverozapadu sa Provincijom Mendoza

Prostire se na površini od 143,440 km², na kojoj je 2022. živjelo 366,022 stanovnika.

## Historija

Provincija je osnovana 1952. pod imenom **Eva Peron** a nakon puča 1955. ime joj je promjenjeno u La Pampa

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Santa Rosa koji ima 102,860 stanovnika

Provincija je administrativno podjeljena na 22 departmana i 77 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de La Pampa''
Galeazzo Ciano

**Galeazzo Ciano** (Livorno, 18. 3. 1903. - Verona, 11. 1. 1944.), talijanski političar.

U oktobru 1922. sudjelovao je u fašističkom "pohodu na Rim", te ušao u diplomatsku službu. Nakon što je 1930. postao Mussolinijev zet, pravi brzu političku karijeru: 1935. postaje ministar za propagandu i član Velikog fašističkog vijeća, a 1936. ministar vanjskih poslova. Vodio je politiku, slijedeći Mussolinijeve direktive, što većeg vezivanja Italije uz Njemačku radi ekspanzije Italije na Balkanu i Sredozemlju.

Na sjednici Velikog fašističkog vijeća 24. 7. 1943. godine daje glas za rezoluciju koja je otvorila put rušenju Mussolinija. Nakon kapitulacije Italije pokušao je pobjeći iz zemlje, ali je uhvaćen, predan sudu fašističke Talijanske socijalne republike (koja je uspostavljena u Sjevernoj Italiji pod njemačkom okupacijom) i strijeljan.
Der Berg ruft

***Der Berg ruft*** () je njemački crno-bijeli film snimljen u režiji Luisa Trenkera i premijerno prikazan početkom 1938. godine. Predstavlja remake nijemog filma *[[Der Kampf ums Matterhorn]]* iz 1928. godine. Trenker u njemu ponavlja ulogu Jean-Antoine Carrela, italijanskog alpinista koji se 1865. popeo na Matterhorn. Radnja prikazuje njegovo suparništvo sa britanskim alpinistom Edwardom Whymperom (čiji lik tumači Herbert Dirmoser) koji ga je uspio preteći. Trenker je istovremeno snimio i verziju na engleskom pod naslovom *[[The Challenger (film, 1938)|The Challenge]]*.

## Uloge
* Luis Trenker ... Jean Antoine Carrel 
* Herbert Dirmoser ... Edward Whymper 
* Heidemarie Hatheyer ... Felicitas 
* Peter Elsholtz ... Giordano 
* Lucie Höflich ... Mother Carell 
* Blandine Ebinger ... Miss Sweaton 
* Umberto Sacripante ... Luc Meynet 
* Reginald Pasch ... Hudson 
* Robert Thiem ... Hadow 
* Kunibert Gensichen ... Douglas 
* Luis Gerold ... Guide Croz 
* Friedrich Ulmer ... Favre 
* Bruno Hübner ... Stefano 
* Armin Schweizer ... Seiler 
* Lotte Spira ... Frau Seiler

## Vanjske veze
* The Mountain Calls, blockbuster.com
* 
* ''Der Berg ruft'' bei Filmportal.de
The Challenge (film, 1938)

***The Challenge*** () je britanski crno-bijeli film snimljen 1938. u režiji Miltona Rosmera. Predstavlja verziju njemačkog filma *[[Der Berg ruft]]* na engleskom jeziku; njegov režiser Luis Trenker je također režirao alpske scene. Trenker u filmu također ponavlja ulogu Jean-Antoine Carrela, italijanskog alpinista koji se 1865. godine popeo na Matterhorn. Radnja filma prikazuje njegovo suparništvo sa britanskim alpinistom Edwardom Whymperom (čiji lik tumači Robert Douglas, koji ga je u tome pretekao. *The Challenge* je premijeru imao u vrijeme münchenske krize i predstavljao je posljednju britansko-njemačku filmsku koproduikciju pred izbijanje drugog svjetskog rata.

## Uloge
* Robert Douglas - Edward Whymper 
* Frank Birch - Rev. Charles Hudson 
* Geoffrey Wardwell - Lord Francis Douglas 
* Moran Caplat - Mr. Hadow 
* Lyonel Watts - F.K. Morris - izdavač 
* Luis Trenker - Jean Antoine Carrel 
* Mary Clare - Carrelova majka
* Fred Groves - Bruno Favre - gostioničar
* Joan Gardner - Felicitas Favre - njegova kćer
* Laurence Baskcomb - Podesta - gradonačelni
* Ralph Truman - Signor Giordano 
* Reginald Jarman - Minister Sella 
* Tony Sympson - Luc Meynet 
* Cyril Smith - carinik
* Lloyd Pearson - Alexander Seiler - gostioničar 
* Violet Howard - Mrs. Seiler 
* Babita Soren - Mrs. Croz 
* Luis Gerold - Croz - Guide 
* Max Holzboer - Peter Taugwalder Sr. - vodič 
* Emmerich Albert - Užar
* Howard Douglas - Užar

## Vanjske veze
*
Patrioten

***Patrioten*** () je njemački crno-bijeli ratni film snimljen 1937. u režiji Karla Rittera. Protagonist, čiji lik tumači Mathias Wieman, je njemački vojni pilot čiji je avion za vrijeme prvog svjetskog rata oboren iznad Francuske. Radnja prikazuje njegove napore da se vrati na njemačku teritoriju glumeći gluhonijemost, pri čemu se priključi trupi putujućih zabavljača gdje se u njega zaljubi glumica čiji lik tumači Lida Baarova. *Patrioten* je predstavljao prvi dio trilogije Ritterovih filmova posvećenih prvom svjetskom ratu, a u kome se, u skladu sa službenom nacističkom ideologijom, veličao patriotizam i njemačka vojska.

## Uloge
* Mathias Wieman ... Peter Thomann alias Pierre
* Lída Baarová ... Thérèse alias Jou-Jou
* Bruno Hübner ... Jules Martin, direktor kazališta
* Hilde Körber ... Suzanne
* Paul Dahlke ... Charles
* Nicolas Koline ... Nikita
* Kurt Seifert ... Alphonse
* Edwin Juergenssen ... komandant
* Willi Rose ... dežurni oficir
* Ewald Wenck ... policajac
* Otz Tollen ... sudac ratnog suda
* Ernst Karchow ... tužilac
* André Saint-Germain ... branitelj
* Lutz Götz ... njemački zarobljenik
* Paul Schwed ... njemački zarobljenik
* Karl Hannemann ... domar
* Gustav Mahnke ... narednik

## Vanjske veze
* 
*
Der Kampf ums Matterhorn

***Der Kampf ums Matterhorn*** () je njemačko-švicarski nijemi film snimljen 1928. u režiji Marija Bonnarda i Nunzija Malasomme. Radnja se temelji na istoimenom romanu Carla Haensela i prikazuje suparništvo dvojice alpinista - Britanca Edwarda Whympera (čiji lik tumači Luis Trenker) i Italijana Jean-Antoine Carrela (čiji lik tumači Luis Trenker) oko toga čija će se ekspedicija u ljeto 1865. godine prva uspeti na vrh Matterhorna. Trenker je ulogu Carrela deset godina kasnije ponovio u zvučnom remakeu *[[Der Berg ruft]]*, koji je i sam režirao.

## Uloge
* Luis Trenker ... Jean-Antoine Carrel 
* Marcella Albani ... Felicitas, supruga Carrela 
* Alexandra Schmitt ... Majka Carrela 
* Clifford McLaglen ... Giaccomo 
* Peter Voß ... Edward Whymper 
* Paul Graetz ... Meynet 
* Johanna Ewald ... Supruga Meynet a
* Hannes Schneider ... Cross 
* Ernst Petersen ... Hadow 
* Hugo Lehner ... Hudson 
* Luggi ... Lord Douglas 
* Heinrich Gretler ... Seiler, Hotelwirt

## Izvori


## Literatura
* Hoffmann, Hilmar. *The Triumph of Propaganda: Film and National Socialism, 1933-1945, Volume 1*. Berghahn Books, 1997.

## Vanjske veze
*
Urlaub auf Ehrenwort

***Urlaub auf Ehrenwort*** () je njemački crno-bijeli film snimljen 1938. u režiji Karla Rittera. Radnja se događa u posljednjim mjesecima prvog svjetskog rata i prikazuje grupu njemačkih vojnika koja prilikom premještanja sa Istočnog na Zapadni front na nekoliko sati završe u rodnom Berlinu. Protagonisti su četvorica vojnika različitog porijekla i zanimanja, koji su svom komandantu dali riječ da će se vratiti u vlak iako je grad pod snažnim uticajem socijalističke i pacifističke agitacije, a članovi porodica ih mole da ne žrtvuju život u već izgubljenom ratu.

*Urlaub auf Ehrenwort*, koji je snimljen za potrebe Ministrarstva propagande, predstavlja završni dio Ritterove trilogije o prvom svjetskom ratu, a u kome se, u skladu s vladajućom nacističkom ideologijom veličao patriotizam i spremnost na žrtvu njemačke vojske. Dio kasnijih kritičara, je, međutim, pronašao sličnosti s britanskim filmom *[[Farewell Again]]* iz 1937. godine, koji je imao sličnu temu.

Godine 1955. je u Zapadnoj Njemačkoj snimljen istoimeni remake čiji je sadržaj bio lišen nacističke ideologije.

## Glumačka postava (djelomična)
* Ingeborg Theek ... Inge, a nurse
* Fritz Kampers ... Redov Heini Hartmann, vozač tramvaja
* Rolf Moebius ... Poručnik Walter Prätorius
* Berta Drews ... Anna Hartmann
* René Deltgen ... Pješadinac Emil Sasse
* Heinz Welzel ... Regrut Jahnke
* Carl Raddatz ... Pješadinac Dr. Jens Kirchhoff (filmski debi)
* Jakob Sinn ... Pješadinac Schmiedecke
* Ludwig Schmitz ... Pješadinac Ludwig Pichel
* Hans Reinhardt Knisch ... Regrut Kurt Hellwig
* Willi Rose ... Pješadinac Julius Krawutke, brijač
* Wilhelm König ... Pješadinac Ullrich Hagen, kompozitor
* Kurt Waitzmann ... Pješadinac Dr. Wegener
* Franz Weber ... Podoficir Schnettelker
* Otz Tollen ... Kapetan Falk
* Hadrian Maria Netto ... Poručnik von Treskow-Dyrenfurth
* Heinrich Schroth ... Potpukovnik
* Käte Haack ... Maria, bolničar
* Margot Erbst ... Fritzi, Sasseova djevojka
* Evi Eva ... Dolores Schulze
* Iwa Wanja ... Ilonka
* Ruth Störmer ... Vera Georgi
* Otto Graf ... Professr Knudsen, kipar
* Eduard Bornträger ... Professr Hasenkamp
* Lotte Werkmeister ... Majka pješadinca Krawutkea
* Christine Grabe ... Adelheid, Jahnkeova djevojka
* Ilse Fürstenberg ... Frau Schmiedecke

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* *[http://www.imdb.de/title/tt0029722/?ref_=fn_al_tt_1 Urlaub auf Ehrenwort]* at the German Internet Movie Database