open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mackenzie

**Mackenzie** je najveća rijeka u Kanadi, i drugo po veličini porječje Sjeverne Amerike nakon porječja Mississippi - Missouri.
## Geografija
Ako se konvencionalno računa da je izvor rijeke Veliko ropsko jezero tad je *Mackenzie* je dug 1 650&nbsp;km , ali ako se računa da joj je izvor Rijeka Finlay koja se ulijeva u Jezero Williston a istječe Velika medvjeđa rijeka koja je glavni izvor voda Velikog ropskog jezera, tad je ukupna dužina rijeke 4 241&nbsp;km. *Mackenzie* od Velikog ropskog jezera teče gotovo pravilno u smjeru sjeverozapada, da se nakon toga sa velikom deltom ulije u Boforovo more.

Mackenzie sa svojim pritokama ima sliv velik oko 1 805 200 km², a to je površina gotovo jednaka kao Meksiko.

U porječju Mackenzie ima nekoliko velikih rijeka, čiji bazeni pokrivaju ogromne šumovite ravnice sjeveroistočne Britanske Kolumbije i sjeverne Alberte. To su rijeke; Liard (porječje oko 277 100 km²), Peace (302 500 km²) i Athabasca (95 300 km²), pritoke sa istoka su puno kraće, one sve izviru sa područja znanog kao Kanadski štit. U porječju su i nekoliko velikih jezera; Veliko ropsko jezero (Great Slave Lake) (28 570 km²), Veliko Medveđe jezero (Great Bear Lake) (31 340 km²) u Sjeverozapadnim teritorijima i jedno manje Jezero Athabasca (7 925 km²) između Alberte i Saskatchewana.

Rijeka *Mackenzie* ima uglavnom vrlo široko korito, od 1,6 do 3,2&nbsp;km, sa pojedinim dijelovima gdje se korito širi na 4,8 - 6,4&nbsp;km. Na svom cijelom toku ima snažan i veliki protok, na svom ušću u Arktički ocean formira veliku trokutastu deltu duboku 190&nbsp;km, od sjevera prema jugu, a široku 80&nbsp;km.
Mackenzie je plovan do preko 3200&nbsp;km uzvodno, ali samo od maja do septembra, dok je zimi okovan debelim slojem leda.

## Klima
Porječje Mackenzia ima hladnu subarktičku klimu, tako da je to vrlo rijetko naseljen kraj, ali je upravo zbog tog i jedan od rijetkih velikih netaknutih dijelova svijeta, u kojem je opstao raznoliki biljni i životinjski svijet.

* Rijeka je dobila ime po britanskom moreplovcu Alexandru Mackenziju (1764. - 1820.) koji ju je istražio i oplovio 1789.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Mackenzie River'' na portalu Encyclopædia Britannica
Peace (rijeka)

**Peace** (engleski: *Peace River*, francuski: *Rivière de la Paix*, hrvatskosrpski: *Rijeka mira*) je velika kanadska rijeka duga 1 923.
## Geografija
*Peace* se formira u akomulacionom jezeru Williston koje napajaju rijeke Finlay i Parsnip, koje izviru u kanadskom dijelu Stjenovitih planina u Britanskoj Kolumbiji. Od Jezera Williston *Peace* lagano meandrira u pravcu sjeveroistoka do svog spoja sa rijekom Athabasca sa kojom formira Veliku ropsku rijeku, koja pak formira rijeku Mackenzie.

*Peace* sa svojim pritokama ima porječje veliko oko 302 500 km² koje se proteže preko kanadskih provincija Britanske Kolumbije i Alberte.

Sve do prvih dekada 20. vijeka je glavna privredna aktivnost u bazenu rijeke bila poljoprivreda, danas je to rudarstvo, eksploatacija nafte i drvna industrija. Na rijeci je 1967. izgrađena velika brana Bennett, visoka 190 m, široka 2&nbsp;km, za potrebe velikog akomulacionog jezera i hidroelektrane.

Rijeka je ime dobila jer je nakon 1781. postala granica između indijanskih plemena Danezaa (Dabrovi) i Kri, ona su sklopila ugovor o nenapadnju, sa rijekom kao granicom međusobnog razgraničenja.
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Peace River'' na portalu Encyclopædia Britannica
Pratyabhijna

**Pratyabhijna** (IAST **; sanskrit: ), predstavlja ogranak kašmirskog šaivizma, odnosno idealističku monistističku i teističku filozofiju koja je nastala u Indiji u 9. vijeku. 

Sistem je ime dobio po svom najpoznatijem tekstu *Isvara Pratyabhijna Karika* čiji je autor Utpaladeva. Riječ *Pratyabhijna* je nastala od *prati* - "ono što se nekad znalo, a danas se čini zaboravljeno", *abhi* - "neposredno" i *jna* - "znati". Obično se prevodi kao neposredno znanje samog sebe ili samoprepoznavanje.

Centralna teza ovog filozofije navodi da je *sve [[Šiva]]*, aposlutna svijet, te da je moguće *prepoznati* ovu temeljnu stvarnost, te biti oslobođen ograničenja i identificirati se sa Šivom u blaženstvu. Tako rob (*pasu* - ljudsko stanje) postaje gospodar (*pati* - božansko stanje).

## Napomene
Abhinavagupta

**Abhinavagupta** () () (cca. 950 – 1020) je bio indijski filozof, mistik i estetičar. Također se smatra važnom ličnošću u oblasti muzike, poezije, teatra, egzegeze, teologije i logike - odnosno kao [polimat]]ska ličnost koja je značajno uticala na indijsku kulturu. u cjelini

Bio je rodom iz doline Kašmira, odnosno iz porodice učenjaka i mistika, a školovao se kod preko petnaest različitih učitelja i gurua. Tokom svog života je napisao preko 35 tekstova, od kojih je najveći i najpoznatiji Tantrāloka, enciklopedijski trakta o svim filozofskim i praktičkim aspektima Trike i JKaule (danas poznat kao kašmirski šaivizam). Važan doprinos je dao i na polju filozofije esteteike sa tekstom Abhinavabhāratī, komentarom na Nāṭyaśāstru Bharata Munija.

## Izvori

## Vanjske veze
* Muktabodha Online Library  - containing many of Abhinavagupta's works in Sanskrit including Tantrāloka
* GRETIL: a collection of Abhinavagupta's works in original , also containing other Kashmir Shaivism texts
* Four biographical articles on Abhinavagupta by Swami Lakshman Joo, Prof. K. N. Dhar, R. K. Jalali and Geetika Kaw Kher
* Another Bibliography of Abhinavagupta by "The New Yoga"
* Aspects of Abhinavagupta's Theory of Scripture  by David Peter Lawrence
* Abhinavagupta and the Synthesis of Indian Culture Essays, debates, multimedia illustrations in English, French, Spanish, Italian, German
* Towards an integral appreciation of Abhinavagupta's aesthetics of Rasa (PDF), by Sunthar Visuvalingam
Milo Rakočević

**Milo Rakočević** (rođen 1910. Rečine, Kolašin - umro 3. aprila 2007. Pariz, Francuska) je bio oficir u vojsci Kraljevine Jugoslavije, a tokom Drugog svetskog rata pripadnik Jugoslovenske vojske u Otadžbini.

Rakočević je, po nalogu Mihailovićeve Vrhovne komande, obavljao poverljive obaveštajne zadatke i pomoću Crnih trojki likvidirao političke protivnike. U saradnji sa Italijanima, radio je na gušenju partizanskog ustanka u Crnoj Gori. U jednom izveštaju, Milo Rakočević izveštava generala Mihailovića o ubistvima antifašista uz pomoć Italijana:

Godine 1942. proglašen je od Mihailovića za četničkog vojvodu.

Posle rata bio je politički emigrant i ekonomista.

## Povezano
* Crne trojke

## Reference
Hammad ibn Buluggin

**Hammad ibn Buluggin** (? - 1028) bio je hamadidski vladar današnjeg Alžira, koji je vladao od 1014. do 1028. 

Pripadao je porodici Zirida, odnosno bio sin Buluggin ibn Zirija, koji je postao guverner/namjesnik Ifrikije u službi fatimidskih kalifa nakon osvajanja Egipta i premještanja fatimidske prijestolnice u Kairo. Nakon što je Buluggin umro 994. mjesto guvernera je naslijedio njegov sin i Hammadov brat al-Mansur ibn Buluggin (984–995), a Hammada je postavio za guvernera centralnog Magreba. Buluggin se istakao u borbama protiv Zanata plemena koje je uspio protjerati u dananji Maroko. Godine 1007. je podigao palaču al-Qala ("Tvrđava") u planinama Hodna zapadno od Setifa, koja je uključivala i džamiju koja je ostavila dobar dojam na njegove suvremenike.

S vremenom je stekao toliki ugled i uticaj da se počeo sve više smatrati nezavisnim vladarom. Zbog toga je došao u sukob s Al-Mansurovim sinom, odnosno svojim nećakom Badisom ibn Mansurom. Kulminacija tog sukoba se zbila 1014. kada je Hammad i formalno proglasio nezavisnost, odnosno kao legitimne kalife priznao sunitske Abaside u Bagdadu umjesto ismailitskih Fatimida u Kairu. Iako su Fatimidi na taj način izgubili današnji Alžir, Badis ibn Mansuru nisu pružili pomoć u pokušaju da vojnim putem eliminira pobunu svog strica. Umjesto toga je Badis 1016. bio prisiljen sklopiti primirje, a 1018. i formalno priznati nezavisnost novostvorene hamadidske države. 

Hamada je 1028. naslijedio njegov Qaid ibn Hammad, pod kojim su Hamadidi ponovno priznali Fatimide kao svoje kalife/sizerene.
Bitka kod Soluna (1014)

**Bitka kod Soluna** () se odigrala u ljeto 1014. u blizini grada Solun u današnjoj sjevernoj Grčkoj između snaga bugarske vojske pod Nestoricom na jednoj, i bizantske vojske pod solunskim guvernerom Teofilaktom Botaniatesom na drugoj strani. Do nje je došlo tokom ofanzive koju su Bugari pokrenuli na Solun, tada drugi najveći grad Bizantskog Carstva; cilj pohoda je bilo na područje Soluna privući glavninu bizantskih snaga koja je od proljeća sve više pritiskala položaje u planinama u dubini Balkana. Lokalne bizantske snage pod guvernerom Botaniatesom su se suprotstavile Nestorici na ravnici zapadno od grada i tokom okršaja njegovim snagama nanijele težak poraz. Nestorica je pobjegao, ali je zato zarobljen veliki broj njegovih vojnika. Botaniates se nakon toga priključio bizantskoj glavnini koja će izvojevati odlučujuću pobjedu u bitci na Belasici nekoliko tjedana kasnije.

## Literatura
* **Златарски**, Васил, *История на българската държава през средните векове*, том 1, част 2, Академично издателство "Марин Дринов", София 1994, 
* **Ангелов**, Димитър, и Борис **Чолпанов**, *Българска военна история през средновековието (Х-ХV век)*, Издателство на Българската академия на науките, София 1994, 
* **Николов**, Георги, *Централизъм и регионализъм в ранносредновековна България (края на VІІ - началото на ХІ в.)*, Академично издателство "Марин Дринов", София 2005, 
* **Пириватрич**, Сърджан, *Самуиловата държава. Обхват и характер*, Изд. група "АГАТА-А", София 2000, 
* **Подбрани извори за българската история**, Том II: Българските държави и българите през Средновековието, Изд. "ТАНГРА ТанНакРа ИК", София 2004, 

## Reference
1015.

__NOTOC__
Godina **1015.** (**[[rimske brojke|MXV]]**) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.

## Događaji
* januar, početkom - Vizantijski car Vasilije II došao u Solun u zimovnik, nakon prošlogodišnjeg pohoda protiv Samuilovog carstva.
* april - Novi pohod cara Vasilija u Makedoniju: osvaja Voden i zamenjuje slovensko stanovništvo grčkim; u klancu na putu za Ostrovo i Bitolj podiže dva nova grada, Kardiju i Sv. Iliju.
* 15. 7. - Svjatopolk nasljeđuje Vladimira kao knez Kijeva. Brat Jaroslav Mudri ga osporava iz Novgoroda, druga dvojica braće, Boris i Gleb će biti ubijeni i postati prvi ruski svetitelji.
* leto - Vizantinci osvajaju makedonske gradove Moglen i Notija.
* kolovoz - Danski princ Knut Veliki poduzima pohod na Englesku kako bi preuzeo prijestolje, koje je u ranijem pohodu bio osvojio njegov otac Sven I Rašljobradi. Engleski kralj Ethelred Nespremni se u isto vreme vratio u zemlju, njegov sin Edmund se pobunio protiv njega.
* septembar? - Jovan Vladislav ubija svog bratića Gavrila Radomira i postaje car Bugarske (do 1018). Posle neuspešnih pregovora o miru, rat sa Vizantijom se nastavlja - Vizantinci prodiru prema Ohridu i u pravcu Strumice i Sofije.
* jesen - Olav Haraldsson postaje kralj Norveške.
* 20. 12. - Prvi put pomenut grad Leipzig (*urbs Libzi*, od slovenskog *Lipsk*, mesto s lipama).

### Kroz godinu
* Manastir Hilandar se prvi put pominje u spisima.
* 1015-16 - Pizansko-đenoveške ekspedicije na Sardiniju: obrana otoka od andaluških muslimana.
* U Norveškoj zabranjeno djelovanje bersekera.
* Gaznavidska vojska napada Kašmir, ali je poražena.

## Rođenja
* Kralj Andrija I od Mađarske (u. 1060)
* Kralj Kazimir I od Poljske (u. 1058)
* Harald III, kralj Norveške (u. 1066)
* Mihailo V, bizantski car (u. 1042)
* Car Xingzong od Liaoa
*  - Robert Guiscard, osvajač južne Italije (* 1085)

## Smrti
* 15. 7. - Vladimir, knez Kijeva

## Reference
Svjatopolk I od Kijeva

**Svjatopolk I Vladimirovič** (*Svjatopolk Prokleti* (, ) (cca. 980 – 1019) bio je knez Turova od 988. do 1015. i veliki knez Kijevske Rusije od 1015. do smrti, poznat po tome što je ubio svoju braću, iako o tome među historičarima postoje značajne rasprave.

Svjatopolkova majka je bila grčka (pravoslavna) monahinja koju je njegov djed, veliki knez Svjatoslav zarobio za vrijeme svog pohoda na Balkan (968 - 971). Nju je kao poklon dao svom sinu Jaropolku koji ju je oženio. Nedugo nakon Jaropolkove nasilne smrti, silovao ju je Jaropolkov brat i nasljednik Vladimir, pa postoje pretpostavke da je upravo Vladimir bio Svjatopolkov stvarni otac.

U svakom slučaju, Vladimir je Svjatopolka tretirao kao nećaka, a ne sina. U dobi od osam godina ga je učinio knezom Turova i ugovorio brak s kćeri poljskog kralja Boleslava I Hrabrog. Nevjesta je došla u pratnji Reinberna, njemačkog biskupa Kolberga; njih dvoje su Svjatopolka nagovorili da podigne ustanak protiv Vladimira. Kada je Vladimir to čuo, sve troje je dao utamničiti.

Vladimir je Svjatopolka iz tamnice pustio nedugo prije svoje smrti 1015. Svjatopolk je to iskoristio kako bi mučki ubio Vladimirove sinove i prezumptivne nasljednike Borisa, Gleba i Svjatoslava. Četvrtog brata, Jaroslava, koji je kao knez vladao Novgorodom, Svjatopolk nije stigao ubiti; umjesto toga je Jaroslav organizirao osvetnički pohod na Kijev i porazio Svjatopolka kod Ljubeča u blizini Dnjepra. Svjatopolk je prognan, ali je svog tasta Boleslava uspio nagovoriti na pohod u kome je osvojen Kijev. Boleslav je sa svojim trupama u Kijevu, međutim, ostao samo nekoliko mjeseci. Jaroslav je to iskoristio i organizirao novi pohod nakon koga je Svjatopolk protjeran. Umro je na putu u Poljsku.

Glavni izvor koji opisuje Svjatopolka kao beskrupuloznog ubicu je *[[Povest minulih leta]]*, napisana vijekovima kasnije, a koja se smatra nepouzdanom. Neki zapadni izvori, a prije svega Eymundova saga, sugeriraju da je Jaroslav, a ne Svjatopolk odgovoran za smrt svoje braće. Slična tumačenja neki historičari iznose na temelju ambivalentnih tekstova Svjatopolkovog suvremenika, njemačkog kroničara Thietmara od Merseburga.

## Reference
Al-Bakri

****, ili jednostavno **Al-Bakri** () (cca. 1014&ndash;1094) bio je al-andaluški (arapsko-španski) geograf i historičar. Najpoznatiji je po djelu *[[Knjiga o putevima i kraljevima (al-Bakrī)|Knjiga o putevima i kraljevima]]*, koju je napisao 1068. a koja predstavlja jedan od najdragocjenijih izvora za srednjovjekovnu historiju zapadne Afrike, odnosno predstavlja detaljan opis tadašnjeg Ganskog Carstva, odnosno podatke o transsaharskoj trgovini i počecima dinastije Almoravida.

## Reference

## Literatura
* .
* . First published in 1981. Pages 62–87 contain an extract from "The Book of Routes and Realms" describing West Africa.
* .
* . Revised edition with corrections (1913), Tangiers: Adolphe Jourdan. Available from Gallica.
*  . Al-Bakri's dictionary mentioned on page 75.
* .

## Vanjske veze
* 
* .
Sinek (bend)

**Sinek** je turska punk-rock grupa. Članovi su *Adem Polat*, *Gökhan Çevir*, *Gökhan Taşkın*, *Uğur Koçoğlu* i *Sabri Uluhan*.

## Vanjske veze
* Službena web stranica (Engleski, Turski)
Mihajlo V Kalafat

**Mihajlo V Kalafat (''Šuper'')**(; 1015-24.08.1042) je bio vizantijski car (1041 – 1042) i usvojeni sin carice Zoje,ćerke Konstantina VIII (savladar 976 – 1025, car 1025 – 1028). Pripadao je civilnom plemstvu, jednoj od sukobljenih strana u Vizantiji tokom XI veka.

Epileptični car Mihajlo IV(1034 – 1041) umire krajem decembra 1041. godine, a novi vizantijski car postaje njegov i Jovanov sinovac Mihajlo nazvan *Kalafat* odnosno *Šuper* po zanimanju svog oca. Njega je carica Zoja pod Orfantrofovim uticajem usvojila pred smrt Mihajla IV, dodelivši mu titulu cezara.

Neposredno po preuzimanju vlasti Mihajlo V proteruje Jovana Orfanotrofa u čemu je imao široku podršku plemstva, želeći vlast za sebe. Njegov sledeći potez bilo je sklanjanje carice Zoje u manastir. Ovakvim bezobzirnim sklanjanjem makar i prividnog legitimiteta makedonske dinastije, Mihajlo V je ostao bez ikakve podrške, pošto je na vlast došao zahvaljujući aktivnostima svog strica Jovana Orfanotrofa i već 20. 04. 1042. godine on biva zbačen i oslepljen.

Posle svrgavanja Mihajla V vlast prelazi na ostarele ćerke Konstantina VIII caricu Zoju i monahinju Teodoru.

## Povezano
* Zoja (carica)
* Građanski ratovi u Vizantiji tokom XI veka
* Jovan Orfantrof
Car Xingzong od Liaoa

**Car Xingzong od Liaoa** () (3. april 1016 – 28. august 1055), rođen kao **Yelü Zongzhen** (), bio je kitanski car iz dinastije Liao koji je vladao od 1031. do smrti.

Xingzong je bio najstariji sin prethodnog Shengzonga, a krunskim princom je proglašen 1021. godine u dobi od šest godine. Na prijestolje je stupio poslije očeve smrti 25. juna 1031. 

Xingzongova vladavina se tradicionalno opisuje kao početak kraja dinastije Liao. Za razliku od svog oca, nije se odlikovao naročitim vojnim i diplomatskim sposobnostima, ali je svejedno ulazio u česte sukobe sa carskom Kinom, te sa državom Zapadna Xia. Potonju je mnogo puta napadao, ali bez rezultata. Visoki porezi kojima je nastojao financirati te pohode, ali i vlastiti raskošan životni stil je izazvao duboko nezadovoljstvo u narodu. Umro je 1054. ili 1055. a naslijedio ga je sin Daozong.
Kazimir I Obnovitelj

**Kazimir I Obnovitelj** (; Kraków, 25. jul 1016 – Poznań, 28. novembar 1058), bio je knez Poljske iz dinastije Pjastovića i *de facto* suveren Poljske od 1034. do smrti. Bio je sin Mieszka II Lamberta i njegove supruge Richeze, kćeri palatinskog grofa Ezzoa od Lotaringije (Ezzonen) odnosno unuke rimsko-njemačkog cara Otona II.

Kazimir je nadimak *Obnovitelj* stekao zahvaljujući tome što je nakon period političkih sukoba uspio ponovno ujediniti sve dijelove Poljskog Kraljevstva. Tako su pod poljsku vlast vraćeni Mazovija, Šleska i Pomeranija. Nije se međutim, usudio, okruniti za kralja Poljske, jer su taj potez priječili njegovi unutrašnji i vanjski neprijatelji.

## Preci



## Vanjske veze
Repeticija

**Repeticija** (, )  je *znak za ponavljanje* ( - *ponavljanje*) koji se piše sa dve taktne crte (jedna je deblja) i dve tačke, u drugoj i trećoj praznini linijskog sistema, a služi za skrćeno zapisivanje ponavljanja notnog teksta.

## Dve vrste repeticije i načini primene
Razlikujemo *dve vrste repeticije*:
# **Početna repeticija:**  označava *početak* odseka koji treba da se ponovi.
# **Završna repeticija:**  označava *kraj* odseka koji treba da se ponovi.

Znak za repeticiju pišemo:

:1. *na kraju neke muzičke celine*, do koje se stiže sviranjem kompozicije od samog početka ili sviranjem od početka njenog novog dela ili stava koji se doslovno ponavlja. U takvom slučaju dovoljna je samo ta jedna repeticija na kraju muzičke celine, *završna repeticija*.

:2. *i na početku prvog [[Takt (muzika)|takta]] i na završetku zadnjeg takta* ako se ponavlja neka muzička celina unutar same kompozicije. Tada pišemo i *početnu* i *završnu repeticiju*.

## Muzički primer sa repeticijama

Da nije bilo upisanih znakova repeticije (*abrevijature*), isti notni tekst kompozicije: *Mali [[klarinetista]] uspavljuje lutku* morao bi da se napiše dva puta, što bi:

:# potrošilo mnogo više *vreme za pisanje* nota,
:# uzelo duplo više *prostora*,
:# *otežalo pisanje* i
:# notni tekst bi postao *manje pregledan*.

## Povezano
* Abrevijatura, ''pojam, stvaranje i upotreba''
* Abrevijature

## Reference
Orešac (Vršac)

**Orešac** je naselje u Srbiji u opštini Vršac u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 420 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 570 stanovnika).

## Historija
U proteklom periodu Orešac je imao više imena: *Orošia* -1462. godine, *Orašič*-1690. godine, *Orešac*-1713. godine, Homokdiód -1911. godine, a od 1919. godine *Orešac*.

U orešačkom ataru, na jednoj humci (Židovar), nalazi se odkop, koji je krajem bronzanog doba bio naseljen. Iskopine iz toga mesta upućuju u vatinski kulturni krug.

Godine 1462. ime naselja na ovom mestu je bilo *Orišija*. Posle 1690. - Orič, koji je 1713. godine brojao 13 domova. Pridošli su Rumuni 1749. godine pa se broj domova popeo na 46. Godine 1782. popisano je 536 pravoslavaca. Godine 1871. je sazidana rumunska crkva, tada zajednička srpska i rumunska. Godine 1910. izvršena je podela crkvene imovine između Srba i Rumuna. Crkva je ostala Rumunima, koji su isplatili Srbima njihov deo. Srbi su 1912. godine podigli novu crkvu.

Prirast stanovništva poslednjih decenija bio je: 1869 - 552 stanovnika; 1881 - 615; 1890 - 738; 1900 - 682; 1910 - 766 stanovnika. Na dan 31. januara 1821. godine popisano je 713. stanovnika, od kojih je bilo: Srba - 319; Rumuna - 350; Roma - 44.

## Demografija
U naselju Orešac živi 337 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,8 godina (41,4 kod muškaraca i 44,2 kod žena). U naselju ima 136 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,09.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Korišćena Literatura
# Izvor Monografija Podunavske oblasti 1812-1927 sastavio Dr, Vladimir Margan biv. Predsednik Oblasnog odbora Komesar Oblasne Samouprave, objavljeno 1927„Napredak Pančevo,,
# Teritorija Podunavske Oblasti napisao Dr. Vladimir Margan Predsednik Obl. Odbora Smederevu 1928.*
# Istorijiski preglad Podunavske Oblasti Banatski deo napisao: Feliks Mileker bibliotekar i kustos gradske biblioteke i muzeja u Vršcu 1928.

# »Letopis« Opština u južnom Banatu: *Banatska mesta i običaji* Marina (Beč 1999).Letopis period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju o Banatskih mesta i običaji nastanak sela ko su bili Dosenjenici čime se bavili meštani.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Liard (rijeka)

**Rijeka Liard** (hrvatskosrpski: *Rijeka Topola*) je rijeka u sjeverozapadnoj Kanadi, jedna od većih pritoka Rijeke Mackenzie duga 1 115&nbsp;km.
## Geografija
*Liard* izvire u Masivu Pelly u Yukonu, odatle teče u smjeru jugoistoka kroz Britansku Kolumbiju, zatim skreće prema sjeveroistoku do svog ušća u Rijeku Mackenzie kod grada Fort Simpson u Sjeverozapadnim teritorijima.

Gornji tok *Liarda* prepun je brzaka i kanjona, a u donjem je rijeka plovna za manje brodove od ušća u Fort Simpsonu do naselja Fort Liard, nekih 265&nbsp;km uzvodno. U srednjem toku, uz korito rijeke ide i aljaška magistrala.

*Liard* sa svojim pritokama ima sliv velik oko 277 100 km², koji se proteže preko kanadskih provincije Britanske Kolumbije i Sjeverozapadnim teritorijima.

Rijeka je dobila ime po brojnim topolama (*liards*) koje rastu duž njenih obala.
## Povezano
* Rijeka Mackenzie
* Lista najdužih rijeka na svijetu
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Liard River'' na portalu Encyclopædia Britannica
Finlay (rijeka)

**Rijeka Finlay** je rijeka u sjeverozapadnoj Kanadi, jedna od važnijih pritoka Rijeke Mackenzie duga 402&nbsp;km.
## Geografija
*Finlay* izvire u Stjenovitim planinama u Britanskoj Kolumbiji, odatle teče u smjeru jugoistoka do svog ušća u umjetno jezero Jezero Williston. Prije izgradnje brane Bennett na rijeci Peace - 1967. *Finlay* se spajao sa rijekom Parsnip i formirao rijeku Peace.
## Izvori
Šat al-Arab

**Šat al-Arab** (arap. *Arapska obala*) ili **Arvand-Rud** (perz. *rijeka Arvand*), rijeka koja protječe kroz Irak i Iran.

## Hidrografija
Izvor rijeke spojnica je glavnih tokova Eufrata i Tigrisa kod iračkog naselja Al-Kurne, a nalazi se na nadmorskoj visini od četiri metra. Rijeka se proteže dužinom od 193 km i ulijeva se u Perzijski zaljev između iračkog poluotoka Fav i iranskog otoka Hezr. U kontekstu političke geografije, tok rijeke može se podijeliti na sjeverni koji protječe kroz Irak odnosno južni koji čini iračko-iransku granicu. Na desnoj (zapadnoj) obali nalaze se irački gradovi Basra i Fav, a na lijevoj (istočnoj) iranski gradovi Hejn, Horamšaher i Abadan. Zbog velikog strateškog značaja, rijeka je u posljednjih 250 godina bila predmetom brojnih političkih sukoba između Irana s jedne odnosno Osmanskog, Britanskog Carstva i Iraka s druge strane.

Porječje ove rijeke do sredine 1970-ih bila je najveća šuma datulja na svijetu i sastojala se od 17 – 18 milijuna stabala, ali zbog tri velika rata (1980.-1988., 1991. i 2003.) došlo je do ekološke katastrofe i 80%-tnog uništenja šume.

## Povezano
* Eufrat
* Tigris

## Reference

## Literatura
*  
*  
;Ostali projekti
Ontario (jezero)

**Jezero Ontario** (francuski: *Lac Ontario*) je jedno od 5 jezera iz grupe Velikih jezera na svjeroistoku Sjeverne Amerike između Kanade (Ontario) i Sjedinjenih Američkih Država (New York).
## Geografija
Porječje *Ontarija* ima površinu od oko 64 025 km² , najveće pritoke jezera su rijeke Niagara, Genesee, Oswego, Black i Trent.
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Lake Ontario'' na portalu Encyclopædia Britannica
Badis ibn Mansur

**Badis ibn Mansur** (; u. 1016) bio je treći po redu ziridski vladar Ifrikije (područje koje odgovara današnjoj Sjeverozapadnoj Africi, preciznije Alžiru i Tunisu), koji je vladao od 995. do smrti. 

Badis ibn Mansur je svog oca Al-Mansur ibn Buluggina naslijedio kao vicekralj, odnosno guverner Ifrikije, te je ostao vjeran svojim sizerenima, fatimidskim kalifima sa sjedištem u Egiptu. Prilikom vladavine su mu najveće poteškoće stvarali članovi njegove porodice, koji su ga pokušavali svrgnuti. Jedan od njih je bio prastric Zawi ibn Ziri, koga je na kraju uspio poraziti i protjerati u al-Andalus (muslimanska Španija), gdje je na kraju osnovan ogranak ziridske dinastije, odnosno država u Grandadi koja će opstati do 1090. godine.

Mnogo ozbiljniji problem za Badisa predstavljao je njegov stric Hammad ibn Buluggin, guverner današnjeg Alžira, koji je stekao veliki prestiž vojničkim pobjedama i izgradnjom velebne palače u Bejaiji. Godine 1014. se formalno otcijepio od svog nećaka i sizerena, službeno proglasivši sunitske Abaside u Bagdadu kao jedine legitimne kalife nasuprot ismailitskih Fatimida. Badis je pokušao ugušiti tu pobunu, ali mu Fatimidi nisu pružili pomoć, te je godine 1016. prisiljen sklopiti primirje sa stricem. Iste godine je umro.

Badisa je naslijedio al-Muizz ibn Badis, koji je dvije godine kasnije priznao Hammadovu nezavisnost, odnosno novu dinastiju Hamadida.

## Izvori

## Literatura
* Talbi, Mohammed. (1970). A propos d'Ibn al-Raqīq'. *Arabica* vol. 19 str.&nbsp;86-96.
Georgije Culo

**Georgije Culo** (; )) bio je hazarski vojskovođa, koji se u bizantskim izvorima imenuje titulom *[[kagan]]* i koji je početkom 11. vijeka vladao dijelom današnjeg Krima. Protiv njega su 1016. zajednički pokrenuli pohod bizantski guverner (*[[strategos]]*) Hersona i (kijevski) ruski knez Mstislav od Černigova. U januaru iste godine Georgije je poražen i zarobljen.

U nekim izvorima se često naziva posljednjim hazarskim vladarom. Dio historičara je skeptičan prema tim tvrdnjama, s obzirom da ime Georgije sugerira kršćansku vjeru, a Hazari su bili preobraćenici na judaizam.

## Literatura

* Kevin Alan Brook. *The Jews of Khazaria*. 3rd ed. Rowman & Littlefield Publishers, 2018. .
* Douglas M. Dunlop. *The History of the Jewish Khazars.* Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1954.
* Thomas S. Noonan. "The Khazar-Byzantine World of the Crimea in the Early Middle Ages: The Religious Dimension." *Archivum Eurasiae Medii Aevi* 10 (1998–1999): 207–230. .
* Boris Zhivkov. *Khazaria in the 9th and 10th Centuries.* Leiden: Brill Academic Publishers, 2015. .

## Vanjske veze
* ''Степаненко В. П.''К истории средневековой Таврики // Античная древность и средние века. 1992.
Sveinn Hákonarson

**Sveinn Hákonarson** (? - cca. 1016) bio je jarl iz kuće Hlaðir i suvladar Norveške od 1000 do oko 1015. Bio je sin jarla Hakona Sigurdasona. Prvi put se spominje povodm bitke kod Hjörungavágra, gdje je, prema navodima *[[Heimskringla|Heimskringle]]* zapovijedao sa 60 brodova. Nakon bitke kod Svoldera godine 1000. Sveinn je postao suvladar Norveške zajedno sa svojim polubratom Eirkrom Hakonarsonom. Nakon što je Eiríkr otišao u Englesku 1014, Sveinn je bio suvladar zajedno sa Hakonom Eiriksonom. Godine 1015, Óláfr Haraldsson je došao u Norvešku kako bi preuzeo prijestolje. Sveinna i njegove saveznike je porazio u bitci kod Nesjara. Sveinn se povukao u Švedsku, nastojeći prikupiti vojsku kako bi povratio vlast u Norvešku, ali se prije povratka razbolio i umro.

Sveinn se ženio za Hólmfríðr, koja je bila ili kćer ili sestra kralja Óláfra od Švedske. Sa njom je imao kćer po imenu Sigríðr, koja se udala za Áslákra, sina Erlingra Skjalgssona. Druga kćer Gunnhildr se udala za Sveinna Ulfssona.

Navodi se kako je u Sveinnovoj službi bio i pjesnik po imenu Bersi Skáldtorfuson

Svi pisani izvori o Sveinnu potiču najranije 150 godine nakon njegove smrti. Zbog toga je švedski historičar Staffan Hellberg 1972. tvrdio da može dokazati kako je Sveinn u stvari izmišljena ličnost. To je stvorilo širu debatu o tome koliku vrijednost sage iz 12. i 13. vijeka imaju kao izvor podataka o historijskim događajima iz 11. vijeka i ranije, posebno među švedskim akademskim krugovima. Hellbergovi zaključci, međutim, nisu dobili čvrstu potporu .

## Izvori



## Literatura
* Finlay, Alison (editor and translator) (2004). *Fagrskinna, a Catalogue of the Kings of Norway*. Brill Academic Publishers. 
* Hollander, Lee M (editor and translator). (1991). *Heimskringla : History of the Kings of Norway*. University of Texas Press.
Bitka kod Nesjara

**Bitka kod Nesjara** (*Slaget ved Nesjar*) je bila pomorska bitka koja se odigrala blizu obala Norveške 1016. i označila početak vladavine kralja Olava Haraldssona (kasnije poznatog kao Sveti Olaf). U njoj je Olav Haraldsson kao pretendent na norvešku krunu pobijedio pristaše švedskog vazalnog vladara Sveinna Hakonarsona.

Na poraza kralja Olava Tryggvasona u bitci kod Svoldera godine 1000. Norveška je podijeljena na švedski dio pod vladavinom regenta Sveinna Hakonarsona i danski dio pod vladavinom Erikra Hakonarsona. Međutim, nakon što se Eiríkr priključio svom šurjaku, danskom kralju Knutu Velikom u njegovom pohodu na Englesku, danska vlast je oslabila. To je iskoristio Olav Haraldsson, pretedent na prijestolje koji je tvrdio da pripada porodici prvog kralja Haralda Lijepokosog.

Sveinn, koji je bio smješten u Trøndelagu, doznao je kao Olav prikuplja u Istočnoj Norveškoj. Zbog toga je počeo ploviti duž obala Norveške i prikupljati trupe i podršku među tamošnjim poglavicama. Među njima je najvažniji bio Erling Skjalgsson.

Olav Haraldsson je u međuvremenu dovršio prikupljanje svojih snaga, te počeo ploviti na sjever kako bi se suprotstavio Sveinnu. Flote su se konačno sudarile nedaleko od obale na Cvjetnicu, odnosno 25. marta 1016 . Kao mjesto bitke se tradicionalno navodi zapadni dio Oslofjorda. Precizna lokacija nije poznata, ali je historičaru obično vezuju za područje Langesundfjordena u Frierfjordu, odnosno Brunlanes i Larvik u okrugu Vestfold.

O toku same bitke postoji malo detalja; većina njih, međutim, navodi da je bila izuzetno krvava, te da su obje strane pretrpile gubitke. Međutim, nijedan od vodećih zapovjednika nije poginuo, što je bila prilična rijetkost za tadašnje vrijeme, kada su poglavice i komandanti imali običaj voditi juriše. U svakom slučaju je Sveinn Hákonarson poražen, te je bio prisiljen napustiti Norvešku i vlast. Povukao se u Švedsku, ali se tamo razbolio i umro prije nego što je stigao prikupiti novu vojsku.

Zahvaljujući toj pobjedi je Olav uspio ujediniti Norvešku pod svojom vladavinom, iako je kasnije bio prisiljen sklopiti savez sa Erling Skjalgssonom, koji će nestati sa bitkomkod Bonknafjordena 1028. a sam Olav poginuo u bitci kod Stiklestada dvije godine kasnije.

Sigvatr Þórðarson je u spomen bitke spjevao pjesmu pod naslovom *Nesjavísur*.

## Reference

## Literatura
* Hellberg, Staffan *Slaget vid Nesjar och Sven jarl Håkonsson* (Scripta Islandica, Uppsala 1972) **Swedish**
* Ferguson, Robert *The Vikings: a history* (New York City: Penguin Group. 2009)
Dénia

**Dénia** (, ) je grad u Španiji, koji pripada provinciji Alicante, i koji je smješten na Costa Blanci na pola puta između Alicantea i Valencije. Predstavlja sudsko sjedište ''comarce'' Marina Alta. Godine 2009. je imao 44.464 stanovnika. Ima izuzetno dugu i bogatu historiju, a tokom srednjeg vijeka, u doba muslimanske vladavine, je neko vrijeme bio sjedište istoimene muslimanske (taifa) države. Pod kršćansku vlast je došao 1244. ali je u njemu ostala značajna muslimanska zajednica, čiji su potomci protjerani 1609. što je teško pogodilo grad, koji je tada izgubio 25.000 stanovnika. Danas se u njegovoj neposrednoj blizini nalazi popularno odmaralište Javea.

## Gradovi-pobratimi
*  Cholet, Francuska

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* Festivals
Porto Torres

**Porto Torres** (, ) je grad i istoiena općina (*[[comune]]*) na sjeveru italijanskog otoka i regije Sardinije, koji administrativno pripada Sassarijskoj provinciji. Nalazi se oko 25 km istočnog od rta Capo del Falcone odnosno u Asinarskom zaljevu.

Spominje se u antičkim izvorima kao *Turris Libyssonis*, odnosno u Plinijevom djelu kao jedna od kolonija koju je u 1. vijeku pne. osnovao Julije Cezar. Vjeruje se da iz rimskog perioda potiče i današnja luka, koja je umjetnog porijekla. U 11. vijeku se najveći dio stanovništva iselio u unutrašnjost, u današnji Sassari, ali je grad samostalni status dobio tek 1842. godine.

## Izvori

## Vanjske veze
* Comune Porto Torres
Taifa

Riječ ***taifa*** (od  *ṭā'ifa*, mn. طوائف *ṭawā'if*) se u historiji Iberijskog poluotoka koristi kao izraz za muslimanske države - najčešće emirate ili mala kraljevstva - na području al-Andalusa (islamske Iberije) a od kojih je najveći broj nastao nakon konačnog kolapsa omejadskog Kordopskog Kalifata godine 1031. Pretpostavlja se da su svoj korijen imale u administrativnoj podjeli nekadašnjeg Kalifata, ali da je njihovom nastanku doprinijela i etnička raznolikost al-Andalusa, odnosno podjele između Arapa, Berbera i muladija (islamiziranih Hispanaca, koji su tvorili većinu stanovništva). Međusobno suparništvo među taifama je dovodilo i do oružanih sukoba, pri čemu su se kao izvor najamnika počele koristiti i države na kršćanskog sjevera Iberijskog poluotoka. Te su, države, počele sve više koristiti slabost taifa kako bi nastavile *proces [[reconquista|reconquiste]]* odnosno ekspanziju na muslimanski jug. U dva navrata su kršćanski uspjesi natjerali vladare taifa da iz Sjeverne Afrike zatraže pomoć, čak i pod cijenu stavljanja pod vlast tuđe dinastije. Prvi je put je to bilo kada su poslije pada Toleda 1085. pozvani Almoravidi, a drugi put kada su nakon pada Lisabona 1147. pozvani Almohadi. Međutim, ni to ni uspjelo zaustaviti kršćansku ekspanziju, pa su sve taife postepeno likvidirane, uključujući Kraljevinu Granadu koja se ponekad naziva posljednjom *taifom*.

## Vanjske veze
* Chronology of the ''taifa'' kingdoms (in Spanish)
* History of Spain: Disintegration of the Caliphate (1010–1260)
* Regnal Chronologies - Iberia: al-Andalus
Bitka kod Brentfoda (1016)

**Bitka kod Brentforda** se odigrala sredinom 1016. između engleske vojske pod kraljem Edmundom II na jednoj, i danske vojske pod princom Knutom Velikim na drugoj strani. Do nje je došlo nakon što se Edmund II poslije smrti svog oca Ethelreda proglasio kraljem, a danski kralj Knut (čiji je otac Sven Rašljobradi prije nekoliko godina protjerao Ethlreda i proglasio se engleskim kraljem) iskrcao u Engleskoj kako bi to osporio. Predstavljala je jedan od pet okršaja koje spominju izvori kao Anglosaksonska kronika. U njemu je Edmund odnio pobjedu, ali je nije mogao iskoristiti; Kronika sugerira da je razlog za to bila nedisciplina u engleskim redovima, odnosno sklonost vojnika da se odvajaju od glavnine snaga radi naizgled lake pljačke, a zbog čega su Englezi pretrpili teške gubitke. Sukob je konačno riješen bitkom kod Ashingdona u kojoj je Knut odnio odlučujuću pobjedu i prisilio Edmunda na prihvati podjelu Engleske na njegov i Knutov dio.

## Napomene
Bitka kod Assanduna

**Bitka kod Assanduna** se odigrala 18. oktobra 1016. u Engleskoj između danske vojske pod princom Knutom Velikim na jednoj, i engleske vojske pod kraljem Edmundom II na drugoj strani. Predstavljala je kulminaciju sukoba do koga je došlo kada se u proljeće iste godine Edmund II, sin prethodnog kralja Ethelreda II, proglasio kraljem, a to nastojao osporiti Knut, nasljednik danskog kralja Svena Rašljobradog koji je prije nekoliko godina Ethelreda bio protjerao u Normandiju i preuzeo englesku krunu. Tokom sukoba su se vodile borbe promjenivog ishoda, pri čemu je Knut uživao podršku domaćeg engleskog plemstva, pogotovo iz područja današnjeg Southamptona; iako je Edmund uspio osloboditi Wessex danske vlasti i razbiti dansku opsadu Londona, pretrpio je teške gubitke i nedostajalo mu je ljudstva. Zbog toga je krenuo u regrutaciju po Essexu; Knut je za to doznao i ispriječio mu se na putu. To je dovelo do zbrke i panike u engleskim redovima, iako neki izvori navode da su Danci gubili sve dok na njihovu stranu u odlučnom trenutku nije prešao izdajnički plemić Eadric Streona. U svakom slučaju, Edmund je poražen te je nakon bitke sa Knutom sklopio mirovni sporazum kojim mu priznaje vlast nad svim engleskim zemljama osim Wessexa; istim je sporazumom je određeno međusobno nasljedstvo u slučaju smrti. 30. novembra je Edmund umro, te je Knut preuzeo vlast nad Engleskom koju će držati sve do svoje smrti 1035.

Kao tradicionalno mjesto bitke se navodi Ashingdon Hill, gdje stoji crkva sv. Andrije koju je po predaji podigao Knut u znak zahvalnosti Bogu za pobjedu.

## Reference

*
Harold I od Engleske

**Harold I.**, engleski kralj, rođen 1015., a umro 17. ožujka 1040.

Englesku krunu naslijedio od svoga oca Knuta Velikog godine 1035. Bio u sukobu sa polubratom Hartaknutom oko nasljedstva engleske krune.

Umro godine 1040. baš kad se njegov polubrat Hartaknut, koji ga je i naslijedio, spremao iz Danske pokrenuti invaziju na Englesku kako bi ga svrgnuo. Nakon što je Harold umro, Hartaknut je dao izvaditi bratovo tijelo iz groba i potom ga je bacio u močvare uz rijeku Temzu.
Huron (jezero)

**Jezero Huron** (francuski: *Lac Huron*) je drugo po veličini jezero iz grupe Velikih jezera na svjeveroistoku Sjeverne Amerike, koje leži između Kanade (Ontario) i Sjedinjenih Američkih Država (Michigan).
## Geografija

Porječje *Jezera Huron* ima površinu od oko 133 900 km² , najviše voda jezero dobija iz Jezera Superior, preko Rijeke Saint Marys, i iz Jezera Michigan preko tjesnaca Mackinac, ali i od brojnih manjih pritoka koje uviru u jezero. Vode jezera otječu 
na njegovom južnom kraju u Jezero Erie preko rijeka Saint Clair i Detroit.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Lake Huron'' na portalu Encyclopædia Britannica
Georgije Bojić

**Georgije Bojić** (Jazak, 8. jul 1908 — Šabac, 8. april 1946) je bio jeromonah, starešina manastira Tronoše u Loznici i kapetan JVuO, kao i komandant Jadarske četničke brigade.

## Biografija
Zamonašio se 1934. godine, a od 1936. je bio starešina Manastira Tronoše u činu jeromonaha. Bio je rezervni kapetan Jugoslovenske vojske i početkom Drugog svetskog rata pridružio se Jugoslovenskoj vojsci u otadžbini i postao komandant Jadarske četničke brigade. Učestvovao je u bici za Loznicu 1941.

Nosio je nadimak „Džidžo“ ili „Džidža“. Opevan je u pesmi *„Oj Račiću zdravo zdravo“*, zajedno sa pukovnikom Dragoslavom Račićem.

Streljan je na Donjošorskom groblju u Šapcu 8. aprila 1946. godine.

## Reference

## Literatura
* *Draža i opšta istorija četničkog pokreta*, 14 tom.

## Povezano
* Manastir Tronoša
Superior (jezero)

**Superior** (engl. **Lake Superior**, dosl. *Gornje jezero*, francuski: *Lac Supérieur*) je najveće jezero, iz grupe Velikih jezera na sjeveroistoku Sjeverne Amerike, koje leži između Kanade i Sjedinjenih Američkih Država.
Jezero Superior je po svojoj površini od 82.100 km², najveće slatkovodno jezero na svijetu, ali je po zapremini vode tek treće po veličini.

## Hidrografija
Superior je najzapadnije i najsjevernije jezero iz grupe Velikih jezera, na njegovoj sjevernoj obali leži kanadska provincija Ontario i američka savezna država Minnesota, a na južnoj američke savezne države Wisconsin i Michigan.

Porječje jezera Superior ima površinu od oko 127.700 km², a ukupna dužina obale sa otocima je 4387 km. Jezero dobija vode od preko 200 rijeka od kojih su najveće Nipigon sa sjevera i Saint Louis sa zapada. Ostale veće pritoke sa sjevera su Pigeon, Kaministikwia, Pic, White i Michipicoten. Pritoke sa juga su puno manje, od njih su najveće Sturgeon i Tahquamenon.

Šesdesetih godina prošlog vijeka dio voda iz rijeke Ogoki preusmjeren je u Jezero Nipigon, iz koje istječe rijeka Nipigon da se poveća količina voda u Superioru, a time i snaga nizvodne hidroelektrane u izgradnji na Slapovima Niagare. Superior se izlijeva u rijekom Saint Marys i umjetnim kanalom Soo Locks.

Superior ima brojne otoke, od kojih su najveći Royal koji je američki nacionalni park, Apostle pored obala Wisconsina, Michipicoten na istočnoj obali i Saint Ignace pored ušća rijeke Nipigon na kanadskoj obali.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Lake Superior'' na portalu Encyclopædia Britannica
Borislav Stefanović

**Borislav „Borko“ Stefanović** (Novi Sad, SFR Jugoslavija, 5. februar 1974) je srpski političar i narodni poslanik, izabran sa izborne liste Demokratske stranke u Skupštini Republike Srbije. On je predsednik političkog udruženja „Pokret Levica Srbije - Borko Stefanović“. U Vladi Mirka Cvetkovića bio je politički direktor u Ministarstvu spoljnih poslova Republike Srbije i Šef pregovaračkog tima za razgovore sa „Republikom Кosovom“ (Prištinom).

Rođen je u Novom Sadu, detinjstvo je proveo u naselju Liman. Završio je gimnaziju u Sremskim Кarlovcima, nakon čega upisuje Pravni fakultet. Bio je član novosadskog pank-rok benda Generacija Bez Budućnosti, u kojem je svirao bas-gitaru. Prvo zaposlenje mu je bilo kao advokatski pripravnik.

Posle petooktobarskih promena i smene Slobodana Miloševića prijavio se 2001. na javni konkurs u Ministarstvo inostranih poslova SR Jugoslavije. Godine 2003. Ministarstvo inostranih poslova ga je poslalo na rad u ambasadu Državne zajednice Srbije i Crne Gore u Vašingtonu u kojoj je ambasador tada bio Ivan Vujačić. Stefanovićev posao je bio lobiranje u američkom kongresu, gde je uspešno stvorio temelje srpskog kokusa na Кapitol hilu. Zbog uspešnog rada, unapređen je na mesto zamenika ambasadora. Maja 2007. za ministara spoljnih poslova Srbije bio je izabran Vuk Jeremić koji ga je pozvao u Beograd i postavio za šefa svog kabineta, kao i političkog direktora u svom ministarstvu.

Nakon ideoloških razmimoilaženja, istupio je iz Demokratske stranke 10. decembra 2015. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* Biografija Borislava Stefanovića na sajtu Demokratske stranke
* Uspeh srpske diplomatije u Damasku, RTS, 25. maj 2009.
* Politički direktor ministarstva spoljnih poslova, Dragoslav Grujić, Vreme, br. 1040, 9. decembar 2010.
* Borislav Stefanović šef tima za razgovore sa Prištinom , BETA, Pres, 21. januar 2011.
* Stefanović: Otarasićemo se loših momaka - intervju („Večernje novosti“, 17. avgust 2012)
1017.

__NOTOC__
Godina **1017.** (**[[rimske brojke|MXVII]]**) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru.

## Događaji
### Samuilovo carstvo
* proleće - Vizantijski car Vasilije II opseda Kostur, dok ne ode na sever pod uticajem vesti o bugarsko-pečenješkim pregovorima, uz put osvaja i ruši Višegrad, Veriju i predele Ostrova i Moliska.
* jesen - Bitka kod Setine: Vasilije ponovo u Makedoniji, porazio Jovana Vladislava, skoro samom svojom pojavom.

### Evropa i Mediteran
* 5. 2. - Dečak García Sánchez postaje grof Kastilje (do 1029), sestra Urraca mu je regent.
* 19. 6. - Francuski kralj Robert II proglasio svog sina Huga za suvladara.
* Nakon što je priznat za kralja Engleske Knut Veliki svoje kraljevstvo dijeli na četiri velike grofovije (*earldom*) - Wessex, Merciju, Istočnu Angliju i Northumbriju. Ženi se Emmom od Normandije.
* Melus od Barija diže novu pobunu protiv bizantske vlasti u južnoj Italiji, te potpomognut normanskim najamnicima, Bizantincima nanosi poraze u tri bitke.
* U Kijevu izbio požar. Početak izgradnje Zlatnih vrata i moguće Saborne crkve svete Sofije u tom gradu.
* Hamza ibn-'Ali ibn-Ahmad, jedan od podanika fatimidskog kalifa Al-Hakim bi-Amr Allaha proglašava osnivanje nove religije čiji će sljedbenici postati poznati kao Druzi.
* U Kairouanu lokalni suniti dižu ustanak protiv šijitske (ismailitske) dinastije Zirida. Ustanak je brzo ugušen, ali je grad prilikom borbi opljačkan.

### Azija
* 17. 3. - Horezmijski šah Abu al-Abbas Mamun II ubijen zbog ispunjavanja ponižavajućih zahteva Mahmuda Gaznevija, postavljen njegov nećak Abu'l-Harith Muhammad - ubrzo zatočen a Mahmud anektirao Horezmiju.
* Rajendra Chola I, vladar indijskog carstva Čola osvojio ostrvo Šri Lanku.

## Rođenja
* 29. 10. &ndash; Heinrich III, sveti rimski car (u. 1056)
* Zhou Dunyi, kineski neokonfucijanski filozof dinastije Song (u. 1073)

## Smrti
* 5. 6. - Sanjō, bivši japanski car (* 976)
* 6. 7. &ndash; Genshin, japanski učenjak (* 942)
* Eadric Streona, earlodrman Mercije
* Elvira od Kastilje (kćer Garcíje I), regentica Leona (* 965)
* Ramon Borrell, grof Barcelone, (* 972)

## Reference
Pavliš

**Pavliš** je naselje u Srbiji u opštini Vršac u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2237 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1999 stanovnika).

Selo ima osnovnu školu (Đura Jakšić), pet prehrambenih prodavnica (dućana), a takođe je i infrastruktura sela poslednjih godina poboljšana, sve ulice su asfaltirane a dvadesetak bunara obskrbljuju mesni vodovod sa kristalno čistom vodom.

4. novembra 1942. godine u selu je u borbi sa nemačkim okupatorom poginuo narodni heroj Žarko Zrenjanin.

## Kultura
Selo je poznato po plesu banatskom mađarcu, što je varijanta mađarca koji obično dobijaju imena po mestu nastanka, te se ovaj zove i Pavliški mađarac.

## Poljoprivreda
Obradivo zemljište se nalazi u okolini sela, oko 6000 lanaca, a ta okolna mesta su poznata po nazivima: Brest, Duvanište, Mlaka, Redun, Srednje duži, Kratke livade i međubegejsko zemljište.

Od kultura koje se uzgajaju najrasprostranije su žito, kukuruz i suncokret.

## Životinjski svet
Takođe je poznata i Pavliška bara koja se prostire od reke Karaš (reka) pa do sela. Ova bara je veoma bogata ribom, najviše su zastupljeni Barski karaš, bela riba, šaran i banatski keder.

Od ptica, na livadama i u ritu se mogu videti bela čaplja, crna čaplja i divlja patka.

## Demografija
U naselju Pavliš živi 1750 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,5 godina (37,2 kod muškaraca i 39,8 kod žena). U naselju ima 677 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,30.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)