Đoko Pavićević

**Đoko Pavićević** (Do Pješivački, kod Nikšića, 6. maj 1872 – Nikšić, SR Crna Gora, 4. jun 1970) je bio veteran balkanskih ratova i prvog svetskog rata, narodni heroj iz Crne Gore i verovatno najstariji partizanski borac Jugoslavije (imao je preko sedamdeset godina tokom Narodnooslobodilačke borbe).

Umro je 1970. godine u svojoj 99-oj godini.

## Biografija

Rođen je 6. maja 1872. godine u Dolu Pješivačkom, kod Nikšića. Rođen je i vaspitavan u staroj crnogorskoj ratničkoj porodici. Bio je oficir Crnogorske vojske, u kojoj je najpre završio podoficirsku, a potom oficirsku školu. Učestvovao je u Balkanskim i Prvom svetskom ratu. Tokom Prvog svetskog rata istakao se kao komandir čete u Lovćenskoj brigadi.

Nije bio pristalica kralja Nikole, zbog njegovog despotskog načina vladavine. Godine 1918. bio je pristalica prisajedinjenja Crne Gore Srbiji, kao i stvaranja zajedničke jugoslovenske države. Zbog lošeg odnosa nove vlasti prema oficirma crnogorske vojske, koji su prešli u novu jugoslovensku vojsku, na lični zahtev je penzionisan. Sve do 1941. godine živeo je kao penzioner u Mokrom Dolu, kod Nikšića.

### Narodno-oslobodilačka borba

Kao veliki rodoljub i stari ratnik, odmah po izbijanju Trinaestojulskog ustanka crnogorskog naroda, 1941. godine, zajedno sa svoja dva sina, dve kćeri i suprugom stupio je u borbu, iako je tada imao skoro 70 godina. Posle splašnjavanja ustanka, krajem 1941. godine, nije se pokolebao i otišao kući, već je podržao Narodnooslobodilački pokret Jugoslavije i nastavio dalju borbu. Do proleća 1942. godine, učestvovao je kao zamenik komandanta Trebješkog bataljona Nikšićkog partizanskog odreda u borbama oko Nikšića, a potom i u teškim borbama tokom Treće neprijateljske ofanzive. Juna 1942. godine postao je borac Pete proleterske crnogorske brigade. U ovoj brigadi je obavljao funkciju savetnika komandanta i sa njom učestvovao u maršu-proboju u Bosansku krajinu. Tokom ovog marša, brigada je vodila više teških borbi - na Treskavici i u Zabrđu. Kasnije je bio savetnik komandanta u Četvrtoj proleterskoj crnogorskoj brigadi i Trećoj udarnoj diviziji.

Kao istaknuti crnogorski rodoljub, učestvovao je na Konferenciji rodoljuba Crne Gore, Boke i Sandžaka, koja je održana juna 1942. godine na Tjentištu. Bio je učesnik Prvog zasedanja AVNOJ-a, održanog novembra 1942. godine u Bihaću, a od 1945. je bio i član Predsedništva AVNOJ-a. Pored ovoga bio je i član Zemaljskog antifašističkog veća narodnog oslobođenja Crne Gore i Boke. Pesnik Vladimir Nazor nazvao ga je najstarijim partizanom Jugoslavije.

U članstvo Komunističke partije Jugoslavije, primljen je 1943. godine, u svojoj 71-oj godini.

### Period SFRJ

Posle oslobođenja Jugoslavije, 1945. godine, po drugi put je penzionisan, ovog puta u činu pukovnika. Izvesno vreme je bio predsednik Sreskog odbora Jedinstvenog narodnoslobodilačkog fronta u Nikšiću i član Glavnog odbora JNOF-a Crne Gore. Umro je 4. juna 1970. godine u Nikšiću u svojoj 98-oj godini. Sahranjen je, uz najviše vojne počasti na groblju u Nikšiću.

## Odlikovanja

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. novembra 1953. godine.

## Literatura

* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga šesta). Beograd 1973. godina.
*