open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Wonder Woman (film, 2017)

***Wonder Woman*** () je američki science fiction pustolovni film snimljen 2017. godine u režiji Patty Jenkins. Predstavlja adaptaciju istoimenog stripa, odnosno četvrti dio ciklusa filmova o superherojima DC Extended Universe. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Gal Gadot, je Diana, amazonska princeza. Radnja se događa pred kraj Prvog svjetskog rata i prikazuje kako sticajem okolnosti napušta sakriveni otok Themyscira kako bi pokušala spriječiti njemačkog generala Ericha von Ludendorffa (čiji lik tumači Danny Huston) da predstojeći poraz preduhitri korištenjem apokaliptičnog tajnog oružja. *Wonder Woman* je postigao izuzetan uspjeh ne samo kod publike, nego i kod kritike, a što je prvi takav slučaj u historiji ciklusa DC Extended Universe. To se često tumači ne samo njegovom izuzetnom kvalitetom, nego i time da je bio prvi visokobudžetni superherojski film čiji je protagonist žena, a zbog čega je stekao posebnu naklonost feminističkih krugova.

## Radnja

Nakon što se pojavila u filmu *[[Betmen protiv Supermena: Zora pravednika]]*, superjunakinja *Čudesna žena* (Gal Gadot) dobila je svoj film. Pre nego je postala *Čudesna žena*, bila je Dajana, princeza Amazonki, obučena da bude nepobediva ratnica. Odrasla je na zaštićenom rajskom ostrvu *Temiskira*, na kojem žive samo žene. Akcija kreće kada se američki pilot (Kris Pajn) sruši na njihovu obalu i ispriča priču o masivnom sukobu u spoljnom svetu. Dajana tada napušta svoj dom, uverena kako može zaustaviti sukob. U borbi protiv muškaraca, Dajana će otkriti svoju najveću snagu i svoju sudbinu.

## Uloge

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
Antantina intervencija u Ruskom građanskom ratu

**Saveznička** ili **Antantina intervencija u Ruskom građanskom ratu** je naziv za niz vojnih ekspedicija, odnosno operacija koje su oružane snage država-članica Antante pred kraj i nakon Prvog svjetskog rata poduzele na području bivšeg Ruskog Carstva u nastojanju da unište boljševički režim uspostavljen Oktobarskom revolucijom, odnosno pomognu kontrarevolucionarni Bijeli pokret u Ruskom građanskom ratu. Motiv za intervenciju je ispočetka bio u kontekstu Prvog svjetskog rata, odnosno nastojanje da se u Rusiji ponovno stvori režim koji bi se priključio Antanti i tako spriječio Centralne sile da protiv saveznika iskoriste snage dotada angažirane na nekadašnjem Istočnom frontu. Nakon poraza Centralnih sila krajem 1918. godine, saveznicima je glavni motiv bio ideološke prirode, odnosno nastojanje da se elimira režim koji bi dao poticaj socijalističkim i komunističkim revolucijama u državama Antante. Saveznici, međutim, u svojim nastojanjima nisu uspjeli, a za što su glavni razlog bile izuzetne logističke poteškoće, razmirice i nepovjerenje među samim savezničkim državama, nedostatak koordinacije sa kontrarevolucionarnim snagama u samoj Rusiji, kao i iscrpljenost ratom. Iako je saveznička pomoć pomogla da se boljševci trajno eliminiraju u nekim područjima bivšeg Ruskog Carstva, prije svega Estoniji, u onim najvažnijim - Rusiji, Ukrajini, Sibiru i Centralnoj Aziji - intervencija nije postigla taj efekt, te su ona do 1922. godine inkorporirana u novu državu prozvanu Sovjetski Savez. Saveznička intervencija je najdulje trajala na ruskom Dalekom istoku, i to zahvaljujući Japancima koji su tamo držali trupe nadajući se stvaranju klijentske države; odatle su se, međutim povukli 1922. godine, a Sovjetima 1925. predali sjeverni dio otoka Sahalin, čime je strana intervencija u Rusiji i formalno prestala.   

## Izvori

## Vanjske veze

*
Metti lo diavolo tuo ne lo mio inferno

***Metti lo diavolo tuo ne lo mio inferno*** ˙() je italijanska erotska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Bitta Albertinija. Radnja je smještena u srednjovjekovnu Italiju, a protagonist (koga tumači Antonio Cantafora) je mladi slikar unajmljen da naslika suprugu lokalnog moćnika, ali koji pri tome zapadne u nevolje kada se ispostavi da sa suprugom održava ljubavnu vezu. Sljedeće godine je snimljen nastavak pod naslovom *[[...e continuavano a mettere lo diavolo ne lo inferno]]*.

## Vanjske veze
* 
* Profil na portalu comingsoon.it
Suton (drama)

***Suton*** je drama dubrovačkog književnika Ive Vojnovića objavljena 1901. godine. Predstavlja drugi dio njegove *[[Dubrovačka trilogija|Dubrovačke trilogije]]*, posvećene propasti tradicionalnog dubrovačkog plemstva. Radnja se događa 1832. godine, nekoliko decenija nakon propasti Republike i pod vlašću Austrije, a protagonisti su majka i tri kćeri koje pripadaju plemićkoj obitelji, koja se odbija suočiti sa novom političkom i ekonomskom stvarnošću, te ne želi imati veze s pučanima čak i kada bi im to donijelo ekonomske koristi.

Po motivima drame je Stevan Hristić napisao istoimenu operu, a 1957. je RTV Zagreb prema Vojnovićem tekstu napravila istoimenu TV dramu.
Joakim Krčovski

**Joakim Krčovski** (makedonski: *Јоаким Крчовски*) Oslomej, oko 1750. - Kriva Palanka oko 1820. bio je makedonski prosvjetitelj, poznat po tom što je uz Kirila Pejčinovića, prvi počeo pisati na govornom narodnom jeziku, a ne na crkvenoslavenskom što je bila dotadašnja praksa.

Knjige koje je napisao Joakim Krčovski odigrale su bitnu ulogu u vjerskom i nacionalnom životu makedonskog stanovništva u prvoj polovici 
19. vijeka.

## Biografija

Zapravo se točno nezna ni kad je a ni gdje je rođen, kako su Turci Kičevo zvali **Krčovo**, pretpostavlja se da je Joakim u njemu i rođen, jer su mu dodjelili takvo prezime. Isto tako pretpostavlja 
se da je svoj učiteljski vijek proveo u Krivoj Palanci, kao jedan od prvih učitelja po manastirima.

Pretpostavlja se da je prva djelo koju je napisao Krčovski, zbog stila i jezika - *Slovo iskazanoe zaradi umiranie*, iako je zapravo odštampano 1814. u Budimu, kao anonomno. To je bila prva štampana knjiga na makedonskom jeziku.  
Nakon tog objavio je još četiri djela;
* Povest radi strašnago i vtorago prišestvija Hristova, štampana isto tako u Budimu 1814.
* Sija kniga glagolaemaja mitarstva,  štampana 1817. u Budimu
* Čudesa presvjatija Bogorodici, štampana isto tako u Budimu 1817.
* Različna poučitelna nastavlenija, štampana u Budimu 1819. ona je sa svojih 310 stranica njegovo najveće djelo, kao i prethodne knjige to je zbirka molitvi i vjersko-svjetovnih savjeta.

## Reference

## Vanjske veze

*''Joakim Krcovski''
Campo Marzio

**Campo Marzio** (akronim **R. IV.**) je četvrti od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar. On je bez sumnje jedan od najznačajnijih kvartova u historiji Rima, koji je još od srednjeg vijeka gusto naseljen.

## Historija
Za Antičkog Rima taj teren uz Tibar zvan je Marsovo polje (Mars je bio bog rata) jer je bio namjenjen vojsci koja je tu vježbala. Upravo na tom terenu je car August odlučio izgraditi svoj Ara Pacis (Oltar veličanstvenog mira) kako bi ovjekovječio uspjeh svoje vladavine.

Danas je Ara Pacis sačuvana unutar velike stakleno-mramorne konstrukcije koju je projektirao američki arhitekt Richard Meier, u toj je zgradi također smješten i muzej i izložbeni prostor.

Campo Marzio je za renesanse bio je jedno od rimskih područja koje se najviše promijenilo i doživjelo najveće promjene. Tokom 15. vijeka papaPavao II. probio je i uredio glavnu ulicu Via Lata, koja se danas zove Via del Corso. Nešto kasnije je papa Siksto IV. dao da se podigne Most Sisto kojim je povezao Campo Marzio sa Janiculumom na drugoj obali. Za pontifikata pape Julija II. izgrađene su paralelne ulice duž obje obale Tibera, Via Giulia u Campu i Via della Lungara duž desne obale.

Na incijativu pape Lava X, 1518. podignuta je još jedna ravna ulica između Mosta Sant'Angelo i Porta del Popolo Via Leonina, kasnije je preimenovana u Via di Ripetta. Nekoliko godina kasnije probijena je i treća ulica takozvanog Tridenta Via del Babuino. U međuvremenu se Rione Campo Marzio, kao i ostali centar Rima, polako popunjavao palačama aristokratskih familija i kardinala, crkvama i javnim spomenicima. Tokom 18. vijeka počela se oblikovati Piazza di Spagna koja je izrasla u jedan od najljepših i najpitoresknijih rimskih trgova.

Nakon što je grad Rim postao glavni grad Kraljevine Italije 1870., došlo je do novog i značajnog graditeljskog vala, tad je podignut masivni zid duž keja uz Tibar. Izgrađena su dva nova mosta Margherita i Cavour i podignut Augustov trg.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rione Campo Marzio''
Suton (TV drama)

***Suton*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1957. godine. Režirao ju je Daniel Marušić, koji je napisao i scenarij po djelu Ive Vojnovića.

## Vanjske veze
*
Susedi (TV drama)

***Susedi*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1959. godine. Temelji se na djelima Ive Andrića. Režirao ju je Daniel Marušić, a scenarij je napisao Željko Falout.

Godine 2000. je Radiotelevizija Srbije snimila biografski TV film o Andriću pod istim naslovom.

## Uloge

## Vanjske veze
*
I racconti romani di una ex novizia

***I racconti romani di una ex novizia*** () je italijanski igrani film snimljen 1973. godine u režiji Pina Tosinija. Po žanru je mješavina erotskog filma i kostimirana drame, te smješten u renesansnu Italiju. Radnja započinje u zatvoru, gdje jedan od zatvorenika, kako bi razvedrio svoje suuznike, počne prepričavati priču koju je Pietro Aretino pričao papi Lavu X. Protagonistica je Nanna, djevojka koju protiv volje pošalje u samostan, a odakle se izvuče tako što se uspije udati za bogatog muškarca. *I racconti* je predstavljao posljednji film u karijeri uglednog glumca Gina Cervija.

## Vanjske veze
*
L'Aretino nei suoi ragionamenti sulle cortigiane, le maritate e... i cornuti contenti

***L'Aretino nei suoi ragionamenti sulle cortigiane, le maritate e... i cornuti contenti*** () je italijanska erotska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Enrica Bombe. Inspiriran djelima renesansnog pisca Pietra Aretina, koji se pojavljuje kao lik/narator u filmu (i koga tumači Luciano De Ambrosis), film prikazuje kako ugledna gospođa nakon mnogo godina dolazi u Rim posjetiti svoje tri kćeri.

## Vanjske veze
*
The Merry Wives of Windsor

***The Merry Wives of Windsor*** () je komedija engleskog pisca Williama Shakesperea objavljena 1602. godine, a za koju se vjeruje da je napisana ili premijerno izvedena oko 1597. godine. Radnja je nominalno smještena u grad Windsor na početku 15. vijeka, odnosno naslanja se na rane njegove historijske drame, ali po svim drugim detaljima prikazuje život Shakespeareu suvremenog elizabetanskog doba. Nominalni protagonist je Sir John Falstaff, a radnja prikazuje kako njegovi pokušaji da, u nastojanju da riješi svoje financijske probleme, zavede dvije udane žene, izaziva niz nesporazuma. *The Merry Wives of Windsor* se smatra jednim od slabijih Shakespeareovih djela, ali je historičarima zanimljiva kao jedina komedija čiju je radnju smjestio u rodnu Englesku, odnosno nastojao prikazati suvremeni život. Kasnije je postala predmetom brojnih adaptacija, od kojih su najpoznatije opere *[[Vesele žene windsorske (opera)|Vesele žene windsorske]]* Otta Nicolaija i *[[Falstaff (opera)|Falstaff]]* Giuseppea Verdija.
  
## Vanjske veze

* ''The Merry Wives of Windsor''  – HTML version of this title.
* ''The Merry Wives of Windsor'' at Project Gutenberg
* ''The Merry Wives of Windsor'' – Searchable, scene-indexed version of the play.
* 
* Royal Shakespeare Company photos and information relating to performances and background of ''The Merry Wives of Windsor'' through the years
* RSC Plot Summary and list of performances and actors
* ''The Merry Wives of Windsor'' at Shakespeares Globe (Daily Mail UK)
*Profil na portalu hocuupozoriste.rs
Vesele žene vindzorske (TV drama)

***Vesele žene vindzorske*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1959. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Williama Shakespearea, a kao muzička podloga je korištena istoimena opera Otta Nicolaia. Režirao ju je Daniel Marušić.

## Vanjske veze
*
Radoslav Lale Milenković

**Radoslav Lale Milenković** (Prokuplje, 8. februar 1926 — Beograd, 23. mart 2014) bio je jugoslovenski i srpski slikar.

Rođen je 8. februara 1926. u Prokuplju. Osnovnu školu i Realnu gimnaziju završio je u istoimenom rodnom gradu. Akademiju likovnih umetnosti sa specijalkom završava 1954. godine u Beogradu. Iste godine postaje član Udruženja likovnih umetnika Srbije (*ULUS*) sa prvim izlaganjem. Od tada se posvećuje isključivo slikarskom radu sve do svoje smrti.

## Teme
Od svojih slikarskih početaka ranih pedesetih pa do zrelog doba, Lale Milenković posvećeno obrađuje nekoliko tema: portret, mrtvu prirodu, pejzaž, gradske motive. „Ako čovek nosi nešto stvaralačko, može, zavisno od snage talenta i ličnosti, da i temi koja je bezbroj puta obrađivana (*portret, mrtva priroda, pejzaž*), da novo viđenje. Neko novo obeležje koje će njegovo delo učiniti likovno zrelim i svežim“.

Formiran pod uticajem beogradske slikarske škole te, delimično, njenog intimističkog ogranka, kao diplomac i specijalizant Nedeljka Gvozdenovića, Milenković rano pronalazi teme kojima će posvetiti svoj likovni rad, dok do izraza dolazi postupno i bez previše variranja, pa se na njegovo višedecenijsko slikarstvo može primeniti figura o postupnom i sigurnom „napredovanju stila“.

## Stil
U uvodnoj belešci za samostalnu izložbu priređenu u Galeriji ULUS-a u Knez Mihailovoj od 8. do 21. septembra 1993, Milenković kaže: „Želim da prikažem javnosti svoje slikarske radove nastale poslednjih godina, u kojima dosledno razvijam svoj stav i opredeljenje u figurativnom slikarstvu kojem pripadam i generacijski. Likovnu umetnost-slikarstvo shvatam kao potrebu i prirodnu težnju da slikarskim sredstvima izrazim svoje viđenje sveta, na meni svojstven način. U današnjem vremenu kada je pojam vrednosti skoro obesmišljen, prava je hrabrost baviti se figurativnim slikarstvom i u tome istrajati. Zato sam okrenut slici koja će nešto predstavljati, slici koja će gledaocu preneti neka moja viđenja ovog sveta i razmišljanja o njemu, moja oduševljenja i drame. Nastavljam tradiciju naših vrsnih slikara unoseći svoj skromni udeo u tome. Zbog toga mislim da ne bi trebalo zapostavljati napore i rezultate u bavljenju večitom likovnom umetnošću u kojoj čovek i priroda zauzimaju nezamenljivo mesto i ulogu. Uveren sam da se i danas mogu slikati obične stvari i večite slikarske teme sa nekim ličnim doprinosom. Naslikati portret likovno zrelo nije ništa manje vredno od dela novih tendencija. Moji su napori upravo u tom pravcu“.

## Reference

## Vanjske veze
Heinrich Sutermeister

**Heinrich Sutermeister** (12. august 1910 - 16. mart 1995) bio je švicarski kompozitor, najpoznatiji po operama, odnosno kao jedan od prvih opernih autora koji je postao slavan zahvaljujući novim medijima radija i televizije. Od njegovih opera se najviše ističe *[[Romeo i Julija (Sutermeister)|Romeo i Julija]]*.

## Djela
**Divertimento* Nr. 1 für Streichorchester, 1936, rev. 1960
**Max und Moritz*, balet po djelu Wilhelm Busch
**[[Die schwarze Spinne (opera)|Die schwarze Spinne]]*, radio-opera po djelu Jeremiasa Gotthelfa, 1936, scenska premijera 1949
**[[Romeo und Julia (Sutermeister)|Romeo und Julia]]*, opera po djelu Williama Shakespearea, 1940
**[[Die Zauberinsel]]*, opera po djelu Shakespearea, 1942
**1. Klavierkonzert*, 1943
**Niobe*, monodrama, 1946
**Capriccio* solo za klarinet, 1946
**Raskolnikoff*, opera po djelu Fjodora Dostojelvska, 1948
**Die Alpen*, fantazija temeljena na švicarskm narodnim pjesama, 1948
**Der rote Stiefel*, opera, 1951
**2. Klavierkonzert*, 1953
**Missa da Requiem*, 1953, premijera: RAI Milano, sopran: Elisabeth Schwarzkopf, dirigent: Herbert von Karajan
**1. Cellokonzert*, 1954–55
**[[Titus Feuerfuchs|Titus Feuerfuchs oder Die Liebe, Tücke und Perücke]]*, burleskna opera, 1958
**Seraphine oder Die stumme Apothekerin*, komična opera po tekstu Rabelaisa, 1959
**3. Klavierkonzert*, 1961–62
**Das Gespenst von Canterville*, muzička igra za radio pe tekstu Oscara Wildea, 1962-63
**Poème funèbre – En mémoire de Paul Hindemith*, djelo za orkestar, 1965
**Omnia ad Unum*, kantata, 1965–66
**Madame Bovary*, opera po djelui Gustavea Flauberta, 1967
**Sérénade pour Montreux*, za komorni orkestar, 1970
**2. Cellokonzert*, 1971
**Te Deum*, 1975
**Klarinettenkonzert*, 1975–76
**Consolatio philosophiae*, dramska scena, 1979
**König Bérenger I.*, opera po drami *Kralj umire* Eugenea Ionescoa, 1985
**Gloria* za zbor, sopran i orkestar, 1988

## Vanjske veze

* 
* 
* Autoritätseintragung in den HelveticArchives der Schweizerischen Nationalbibliothek
* 
* 
* ''Heinrich Sutermeister'', Bibliographie auf der Website des Schott-Verlages.
* Nachlassverzeichnis (PDF; 118&nbsp;kB). Musikabteilung der Zentralbibliothek Zürich.
Serafina (TV drama)

***Serafina*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1961. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene opere švicarskog autora Heinricha Sutermeistera, koja se, pak, bila temeljila na znamenitom romanu *[[Gargantua i Pantagruel]]* francuskog pisca Françoisa Rabelaisa. Režirao ju je Daniel Marušić.

## Vanjske veze
*
Dragutin Savin

**Dragutin Savin**, (Split, 29. rujna 1915. - Split, 3. siječnja 1996.) bio je hrvatski skladatelj, dirigent, režiser i scenograf.

## Biografija
Odrastao je u Dubrovniku, gdje je dobio prvu glazbenu naobrazbu. Potom je u Splitu bio učenik skladatelja Josipa Hatzeja, a glazbenu akademiju je pohađao u Zagrebu kao učenbik Frana Lhotke i Krste Odaka. Godine 1947. je postao dirigent osiječke Opere, a od 1961. do 1971. je bio njen ravnatelj.

Komponirao je glazbu za niz poznatih jugoslavenskih filmova među kojima se ističe *[[H-8]]*. Također je napisao operu *Šentflorjanci* i balet *Balada* (1954).

## Vanjske veze
*
Skerco (TV drama)

***Skerco*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1963. godine. Režirao ju je Daniel Marušić, a scenario je napisao Dragutin Savin.

## Vanjske veze
*
Ivan Zoričić

**Ivan Zoričić** (Pakovo Selo kraj Drniša, 26. II. 1937. – Pula, 10. IV. 2018.), jugoslavenski i hrvatski kroatist. Osnovnu školu polazio je u Drnišu, a gimnaziju je završio u Šibeniku. Na Filozofskom fakultetu u Zadru diplomirao je hrvatskosrpski jezik i književnost i ruski jezik. Magistrirao je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu i doktorirao filologiju na Filozofskom fakultetu u Rijeci. Od 1961. do 1971. bio je nastavnik u Osnovnoj eksperimentalnoj školi Nevena Kirca u Puli, a zatim u srednjoj ekonomskoj školi i gimnaziji u Puli. Od 1978. vanjski je suradnik Pedagoške akademije u Puli, gdje se 1980. zaposlio u stalnom radnom odnosu i predavao standardni hrvatski. Na Pedagoškom (Filozofskom) fakultetu u Puli izabran je 1988. za docenta, 1993. za izvanrednog profesora i 1999. za redovitog profesora. God. 2007. dodijeljeno mu je zvanje professor emeritus. Uz znanstveni, stručni i nastavni rad na matičnom fakultetu, obnašao različite upravne, organizacijske i stručne dužnosti na sveučilištima u Rijeci i Puli; prodekan i dekan (1994–98) Pedagoškog fakulteta u Puli. Od obnove Matice hrvatske u Puli sudjeluje u radu njezina odbora. Na njegov poticaj obnovljen je rad Hrvatskog filološkog društva u Puli. Na više znanstvenih projekata bio je glavni suradnik, a od 2003. bio je glavni istraživač na projektu *Hrvatsko standardno naglašavanje u teoriji i praksi*. Pročelnik Odsjeka za kroatistiku Pedagoškog (Filozofskog) fakulteta u Puli (1996–2007), gdje je utemeljio i do 1998. bio glavni urednik bibliotekâ *Priručnici* i *Posebna izdanja*. U znanstvenom i stručnom radu bavio se normativnom akcentologijom, sabravši znanja u djelima *Naglasni odnosi i norma* (1990), *Naglasak pridjeva u hrvatskome književnom jeziku* (1998) i *Naglasak u hrvatskome književnom jeziku* (2007; sa S. Vukušićem i M. Grasselli-Vukušić). Različita pitanja jezične norme obradio je u knjigama *Hrvatski u praksi* (1998), *Tragom jezičnih nedoumica* (2004) i brojnim člancima. U novinskim rubrikama *Bilješke o jezičnoj kulturi* u *[[Glas Istre|Glasu Istre]]* i *Jezični savjetnik* u *[[Vjesnik (novine)|Vjesniku]]* objavio više od 170 članaka o različitim gramatičkim i pravopisnim pitanjima. Na Hrvatskom radiju Pula snimio je 1997. i 1998. osamdesetak petnaestominutnih emisija pod skupnim naslovom *Hrvatski na našem radiju*. Član Vijeća za normu hrvatskoga standardnog jezika (2005–12) i Znanstvenog povjerenstva Nacionalne zaklade za znanost.

## Bibliografija

* *Naglasni odnosi i norme.* Školske novine. Zagreb 1990.
* *Hrvatski u praksi.* Žakan Juri. Pula 1998.
* *Naglasak pridjeva u hrvatskome književnom jeziku.* Pedagoški fakultet u Puli. Pula 1998.
* *Na usponima.* Filozofski fakultet u Puli. Pula 1999.
* *Tragom jezičnih nedoumica.* Žakan Juri. Pula 2004.
* *Naglasak u hrvatskome književnom jeziku* (sa S. Vukušićem i M. Grasselli-Vukušić). Globus. Zagreb 2007.

## Izvori

## Vanjske veze

* Zoričić, Ivan. »Životopis; Popis radova«, *Tabula : časopis Odjela za humanističke znanosti* **9**, Sveučilište Jurja Dobrile u Puli, prosinac 2011.
12 (broj)

**12 (dvanaest)** je broj, numeral i ime glifa koji predstavlja taj broj. To je paran prirodan broj koji sledi posle broja 11 a prethodi broju 13.

### Hemija
* Atomski broj hemijskog elementa magnezijuma je 12.

## Povezano
* 12. godina nove ere
Justice League (film)

***Justice League*** () je američki science fiction film snimljen 2017. godine u režiji Zacka Snydera. Predstavlja adaptaciju istoimenog stripa u izdanju DC Comics, peti film iz ciklusa o superherojima DC Extended Universe i neposredni nastavak filma *[[Batman v Superman: Dawn of Justice]]*. Radnja prikazuje kako nakon Supermanove smrti Batman (čiji lik tumači Ben Affleck) nastoji okupiti ostale superheroje kako bi se zajedno oduprli prijetnjama Zemlji iz svemira, te kako ih dolazak Steppenwolfa (čiji lik tumači Ciarán Hinds) i njegovih Parademona navede na očajnički čin oživljavanja Supermana. *Justice League* je, slično kao i neki prethodni filmovi iz ciklusa, bio obilježen poteškoćama tokom snimanja, dijelom vezanim uz porodičnu tragediju režisera Snydera, dijelom nastojanja da se ublaži previše "mračan" ton. Nakon premijere je ostvario daleko lošije komercijalne rezultate od previšenih, te se smatra najmanje uspjelim od svih filmova iz ciklusa.

## Uloge

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*
Jetty Paerl

**Jetty Pearl** (rođena kao Henriette Nanette Paerl; 27. maj 1921.-22. avgust 2013.) bila je nizozemska pjevačica. Vrhunac karijere je imala 1950-ih i 1960- ih.

Rođena je u Amsterdamu. Većinu života je provela u Londonu gdje se sa porodicom iselila u Drugom svjetskom ratu. 1956. godine u Luganu postaje prva osoba koja predstavalja Nizozemsku na Pjesmi Eurovizije, odnosno prva osoba koja je nastupila na Euroviziji. Nastupila je sa pjesmom "De Vogels Van Holland" (Ptice Holandije). Njen plasman na Euroviziji nikad nije objavljen.

Umrla je u Amstelveenu 2013. godine u 92. godini Života.

## Vanjske veze
*
Trevi (regija u Rimu)

**Trevi** (akronim **R. II. **) je drugi od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži istočno od obale rijeke Tibar, odmah do riona Colonna. Njegovo ime *Trevi* potječe od *Treio*, *Treghio* ili *Trevio*. Ove riječi su za srednjeg vijeka značile nešto kao raskršće jer su se kod današnje Fontana di Trevi spajale tri ulice (latinski: *trivium*).

## Historija
Trevi je rione još od vremena Rimske Republike, za Rimskog Carstva bio je podjeljen na dva riona, *VI. - Alta Semita* i *VII. Via Lata*. Za srednjeg vijeka Trevi je bio naseljen gibelinima među kojima je dominirala porodica Colonna. Od renesanse do 17. vijeka Trevi je bio rezidencija papa koji su tu stanovali u Kvirinalskoj palači odnosno palači Barberini.

Najpoznatiji stanar Trevija bio je Michelangelo Buonarroti koji je u njemu 1564. i umro, u dobi od 89 godina. Njegovog doma u *Macel de 'Corviju* danas više nema, a nalazio se pored trga Piazza Venezia. Michelangelo je i pokopan u Treviju, konkretno u klaustru Bazilke Santi Apostoli, ali nije dugo ostao jer mu je jedne noći leš ukraden i prebačen u Firencu.

Trevi je u svom današnjem obliku službeno postao rimski rione 1743. godine, dekretom pape Benedikta XIV. Kvart je nakon 1870. značajno promijenio izgled jer je dobar dio malih kuća porušen zbog gradnje ulice Tritone i tunela Umberto.

## Znamenitosti
* Palazzo Barberini
* Fontana di Trevi
* Fontana del Tritone
* Kvirinalska palača

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rione Trevi''
Noć u Veneciji

***Eine Nacht in Venedig*** (, često prevođen kao ***Noć u Veneciji***, je opereta koju je komponirao Johann Strauss mlađi uz libreto F. Zella i Richarda Genéea, a koja je premijerno izvedena u Berlinu 1883. godine. Sastoji se od četiri čina. Radnjom je smještena u Veneciju sredinom 18. vijeka. Iako na berlinskoj premijeri nije postigla uspjeh, nakon prikazivanja u Beču je doživjela trijumf i sa vrmeenom postala jednim od najpopularnijih Straussovih djela. U 20. vijeku je napravljeno nekoliko filmskh i televizijskih adaptacija.

## Uloge

## Vanjske veze
* 
* 2009 Naxos recording 
* Review of Naxos recording by Richard Traubner
* Comic Opera Guild production materials
Bermudas: la cueva de los tiburones

***Bermudas: la cueva de los tiburones*** () je špansko-meksičko-italijanski igrani film snimljen 1978. godine u režiji Tonina Riccija pod pseudonimom Anthony Richmond. Protagonist, koga tumači Andrés García je profesionalni ronilac koji je nakon nekoliko mjeseci nestanka pronađen sa amnezijom. Radnja prikazuje kako ga angažira američki poslovni čovjek koji nastoji pronaći što se dogodilo sa jednim njegovim avionom nestalim u Bermudskom trokutu.

## Izvori

## Vanjske veze
* (fonte utilizzata)
*
*
Santi Apostoli (Rim)

**Santi Apostoli** službeno zvana *Santi Dodici Apostoli* je titularna crkva u strogom historijskom centru Rima, u rionu Trevi.

## Historija
Prva crkva na tom mestu podignuta je još za pontifikata pape Pelagija I., ali je nakon potresa 1348. razorena i napuštena. 
Obnovio ju je papa Martin V. 1417. i potpuno restaurirao papa Klement XI. početkom 18. vijeka.

Michelangelo Buonarroti je 1564. pokopan u klaustru crkve, ali nije dugo ostao, jer mu je jedne noći njegov leš ukraden i prebačen u Firencu.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Chiesa Dei Santi XII Apostoli''
Karlo Žganec

**Karlo Žganec** (Zagreb, 25. jul 1995) je hrvatski košarkaš. Igra na pozicijama krilnog centra i centra, a trenutno nastupa za Cedevitu.

## Biografija
Žganec je seniorsku karijeru započeo 2012. godine u klubu Zagreb, u kome je proveo dve sezone. Od jula 2014. igra za Cedevitu i do sada je sa njom osvojio šest domaćih trofeja (duple krune u sezonama 2014/15, 2015/16. i 2016/17.).

Imao je dosta uspeha u mlađim kategorijama hrvatske reprezentacije. Sa kadetskom selekcijom je 2011. osvojio zlato na Evropskom prvenstvu, a godinu dana kasnije i srebro na Svetskom. Sa juniorima se u kontinentalnoj konkurenciji okitio još dvema medaljama - zlatnom 2012. i srebrnom 2013. godine.

## Uspesi
### Klupski
* ***[[KK Cedevita|Cedevita]]***:
** Prvenstvo Hrvatske (3): 2014/15, 2015/16, 2016/17.
** Kup Hrvatske (4): 2015, 2016, 2017, 2018.
** Superkup Jadranske lige (1): 2017.

### Reprezentativni
* Evropsko prvenstvo do 16 godina:  2011.
* Svetsko prvenstvo do 17 godina:  2012.
* Evropsko prvenstvo do 18 godina:  2012,  2013.

## Vanjske veze
* Podaci o igraču na sajtu Evrolige
Kadeti (partija)

**Konstituciono-demokratska partija** (), ponekad navođena i kao **Ustavotvorno-demokratska partija**, ali poznatija po kolokvijalnom imenu **Kadeti**, bila je liberalna politička stranka koja je djelovala u posljednjim godinama carske Rusije. Nastala je u jeku Prve ruske revolucije, kada je car Nikolaj II, pod pritiskom revolucionara bio prisiljen izdati Manifest 17. oktobra kojim je dotadašnja autokratska apsolutna monarhija zamijenjena ustavnom monarhijom i dozvoljen rad političkih stranaka. Za razliku od konzervativnih oktobrista, koji su se zalagali za očuvanje monarhije i postepene reforme, Kadeti su bili mnogo radikalniji, i tražili uvođenje općeg prava glasa (kao i žensko pravo glasa), te sazivanje ustavotvorne skupštine koja je trebala odlučiti hoće li Rusija ostati monarhija ili postati republika. Na tom programu su, koristeći slabost socijalističkih stranaka, iskoristili nezadovoljstvo naroda i trijumfirali na prvim izborima 1906. godine, postavši najjača stranka u Prvoj državnoj dumi. Nakon što su sa seljačkom strankom Trudovika ostvarili većinu, sa svojim zahtjevima su došli u sukob sa carem, koji je nakon nekoliko mjeseci raspustio Dumu. Vodstvo Kadeta je to odbilo prihvatiti te prebjeglo u Viborg odakle je pokušalo organizirati kampanju za zbacivnaje cara pasivnim otporom. Taj je pokušaj doživio neuspjeh, te su se carističke snage konsolidirale, a Kadeti na sljedećim izborima završili u manjini. Sa vremenom su odustali od svojih radikalnih ciljeva, ali je neuspjeh da proguraju liberalne reforme, kao i spor oko novopokrenute politike rusifikacije izazivao stalne podjele u stranci na lijevo i desno krilo. Stranka je podržala ulazak Rusije u Prvi svjetski rat, ali je postala nezadovoljna njegovim vođenjem, te je 1916. ušla u Progresivni blok, koji je stekao većinu u Četvrtoj dumi. Nakon Februarske revolucije su postali srž Privremene vlade, ali su ubrzo počeli dolaziti u sukob sa socijalističkim partnerima, pa je premijer Miljukov, morao prepustiti mjesto premijera Aleksandru Kerenskom. Nakon Oktobraske revolucije nekoliko mjeseci kasnije, rad Kadeta su zabranili vladajući boljševici.

Za vrijeme raspada SSSR je u Rusiji 1990. osnovana Konstituciono-demokratska partija - Partija narodne slobode, koja se pozivala na njenu tradiciju, ali je nakon nekoliko godina završili na margini i postala dio bloka vezanih uz ruske nacionaliste. 
 
## Izvori

## Vanjske veze
* Программа к.-д. партии, принятая в 1905 году.
Pavel Miljukov

**Pavel Nikolajevič Miljukov** (27. januar 1859 - 31. mart 1943) bio je ruski historičar i liberalni političar, poznat kao osnivač i vođa Konstituciono-demokratske partije (Kadeta). Prije bavljenja politikom je stekao veliki ugled svojim historijskim radovima, ali i neprijateljstvo carističkog režima zbog svojih stavova, te je često bio zatvaran, proganjan i prisiljen odlaziti u egzil u inozemstvo. Iz egzila se vratio za vrijeme Prve ruske revolucije 1905. godine, kada je, iskoristivši Manifest 17. oktobra osnovao Kadete. Oni su pod njegovim vodstvom trijumfirali na izborima za Prvu državnu dumu 1906. godine, te zajedno sa Trudovicima stekli većinu i nastojali ishoditi program radikalnih reformi, zbog kojih je car raspustio Dumu. Pokušaj Miljukova da je nastavi voditi u Viborgu, gdje je izdao Viborški manifest, nije uspio, te su se carističke snage konsolidirale. Miljukov je podržao ulazak Rusije u Prvi svjetski rat, ali je nakon niza poraza vladu i dvorsku kliku optuživao za izdaju i šurovanje sa Nijemcima, prije svega Grigorija Raspućina. Nakon Februarske revolucije je u martu 1917. formirana Privremena vlada kojom su dominirali Kadeti, i gdje je Miljukov držao mjesto ministra vanjskih poslova. Tamo se zalagao za nastavak rata, te zbog toga brzo postao jedan od njenih nanjnepopularnijih članova i bio prisiljen podnijeti ostavku. Nakon Oktobarske revolucije je prebjegao na područje Dona, gdje se počeo okupljati antiboljševički Bijeli pokret. Nakon poraza Bijelih je 1921. godine emigrirao u Francusku. Usprkos svog antikomunizma je pred kraj života podržavao sovjetsku vanjsku politiku, te je tako za vrijeme Zimskog rata rekao da mu je "žao Finaca, ali da želi obnovu ruske Viborške gubernije".

## Vanjske veze

* "An Open Letter to Professor P.N. Miliukov", an early critique of Miliukov's liberalism by Leon Trotsky
Nicola Salvi

**Nicola Salvi** (Rim, 6. august 1697. - Rim, 8. februar 1751.)  bio je talijanski barokni arhitekt, poznat po Fontani di Trevi koju je podigao 
krajem 18. vijeka.

## Biografija

Salvi je bio učenik Antonia Valerija i Antonia Canevarija, sa kojim je 1727. otišao u Portugal i radio sa njim kao njegov suradnik. Istakao se kao scenograf za vatromet organiziran 1728. na rimskoj Piazzi di Spagna. Nakon tog je 1732. sudjelovao na natječajima za fasadu 
Bazilike San Giovanni in Laterano i Fontanu di Trevi, na kom je pobjedio. 
Kod te fontane došao je na vidjelo njegov talent za  teatarsku scenografiju, on se sjajno poigrao kontrastom između statičnog kamena i nezauztavljive 
dinamike vode. 
Dok je radio na fontani istovremeno se bavio i projektiranjem, negdje oko 1738. napravio je projekt za rekonstrukciju enterijera crkve Santa Maria in Gradi u Viterbu i 
za kapelu sv. Ivana Krstitelja za lisabonsku crkvu São Roque i za proširenje palače Chigi-Odescalchi u Rimu 1745.

U svakom slučaju Fontana di Trevi ispala je njegov amblematski rad, kog nije uspio vidjeti jer su skulpture za fontanu isklesane tek nakon njegove smrti.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Salvi, Niccolò''
Fontana di Trevi

**Fontana Trevi** je ime monumentalne fontane u centru Rima, u rionu Trevi.

## Karakteristike i historija
Fontana Trevi jedan je od najpoznatiji primjer kasnobarokne umjetnosti, u kom se spretno kombinira velika snaga prirode s genijalnom teatarskom scenografijom, tako da masivni kameni blokovi te konstrukcije gotovo nestaju u dinamičnoj interakciji sa vodom koja se kaskadno slijeva do bazena fontane. U centru fontane nalazi se kočija u obliku školjke koju vuku tritoni i konji (morski konjići). Na vrhu kočije u centralnoj niši koči se autoritativna i svečana skulptura boga Okeana, a u bočnim nišama stoje skulpture boginja zdravlja i obilja.

Fontanu posvećenu moru podigao je Nicolo Salvi krajem 18. vijeka, ispred centralne fasade Palače Poli za pontifikata pape Klementa XII. Trg na kojem je izgrađena bio je od velikog značaja za Rima jer voda sve dok nije August podigao akvadukt Aqua Virgo bila od krucijalne važnosti za Trevi. O tome svjedoče arheološke iskopine vile iz neronovskih vremena sa velikom cisternom.

Fontana di Trevi danas je globalno slavna jer je bila scenografija brojnih poznatih filmova, od kojih je vjerojatno najpoznatiji *[[La dolce vita]]* od Federica Fellinija, sa scenom kad se sisata Anita Ekberg okupa u fontani. Fontana je poznata i po hodočasničkom običaju bacanja novčića preko ramena u bazen, kao njihov zalog za sreću da će se jednog dana vratiti u Rim. Svojevremeno su te kovanice skupljali rimski derani, uz silnu galamu i nepodopštine, a danas humanitarne organizacije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Trevi Fountain''
Trudovici

**Radna grupa** ili **Grupa rada** () bila je umjerena ljevičarska, odnosno agrarna socijalistička politička stranka koja je djelovala u posljednjim godinama carske Rusije. Stranka, čiji su članovi bili poznati kao **trudovici**, nastala je u jeku Prve ruske revolucije, odnosno nakon Manifesta 17. oktobra 1905. godine, kojim je car Nikolaj II dozvolio rad političkih stranaka i sazvao izbore za Prvu državnu dumu. Na njima su eseri, tada najjača socijalistička organizacija u Rusiji, odbili sudjelovati, ali se sa tom odlukom odbila složiti frakcija na čelu Aleksiksom Fjodorovičem Aladjinom. Ona je pod imenom Radne grupe ostvarila relativno dobar rezultat, te zajedno sa liberalnom strankom Kadeta sasatavila većinu koja je od cara tražila dodatne ustupke. Car je na to odgovorio raspuštanjem Dume, nakon čega je ona neko vrijeme sudjelovala u neuspjelom pokušaju stvaranja paralelne vlade u Viborgu. Tokom sljedećih godina je postepeno marginalizirana, a 1917. je nakon Oktobarske revolucije prestala sa radom.
Fontana dei Quattro Fiumi

**Fontana dei Quattro Fiumi** (prevedeno: *Fontana četiri rijeke*) je ime najveće i centralne fontane od ukupno tri na rimskom Trgu Navona u rionu Parione.

## Karakteristike i historija
Fontana je podignuta između 1647. i 1651. po nalogu pape Inocenta X. Dizajn fontane je na početku povjeren Borrominiju, ali je na kraju dat njegovom velikom rivalu Berniniju. Fontana ima četiri skulpture, od kojih svaka predstavlja jednu od rijeka s drugog kontinenta – Nil, Ganges, Dunav i Rio de la Plata. Alegorijske skulpture rijeka podupire egipatski obelisk koji je orginalno bio postavljen na Maksencijevom cirkusu, nedaleko od Via Appia. Fontana četiri rijeke je jedan od najpoznatijih primjera barokne umjetnosti, u njoj se vidi dinamika baroka. Gradnja fontane financirana je prihodima od nepopularnog poreza na hljeb, meso i sol.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Fountain of the Four Rivers''
Colonna (porodica)

**Colonna** je rimska plemićka porodica koja je imala značajnu ulogu u crkvenim i političkim prilikama u Rimu i po Apeninskom poluotoku.

## Historija
Prvi istaknuti predstavnik ove aristokratske familije tokom iz 12. vijeka bio je Pietro, sin grofa od Tuskula Gregoria II, nasljednik ne baš impresivnog feudalnog imanja koje se sastojalo od Monteporcia i nevelikog zamka. Pietro je ispočetka bio neprijatelj i potom istaknuti saveznik pape Honorija II, zbog čega je i dobio nadimak *Columna* (prevedeno: stup), iz kog je kasnije izvedeno prezime Colonna. Colonne su tako već do sredine 13. vijeka stekle brojne feude, u samom Rimu Augustov mauzolej i Monte Citorio, a izvan Rima Palestrinu, Zagarolo, Colonnu, Capranicu, uz nešto manjih.

Giovanni je bio prvi kardinal u porodici, kog je na taj položaj 1193. postavio papa Celestin III. Više puta bio je papin legat, a ostao je zapamćen kao zaštitnik franjevaca. Činilo se da je budućnost Colonna osigurana kad je za drugog kardinala izabran Giovanni, istaknuti gibelin, kog su upravo zbog toga gvelski simpatizeri Orsiniji pretukli i zarobili. Taj animozitet nije dugo potrajao jer je Niccolo Orsini (kasniji papa Nikola III) iskoristio Colonne u borbi protiv porodice Annibaldi koji su tada bili ljuti neprijatelji Orsinijevih. Upravo je Nikola III postavio 1278. za kardinala Giacoma, a njegov nasljednik Nikola IV 1288. njegova nećaka Pietra za kardinala. Oni su se kasnije proslavili kao rivali pape Bonifacije VIII iz francuskog Avignona.

U to isto vrijeme rimski lider porodice bio je Stefano koji je svako malo ratovao, pa se mirio sa Orsinijima. Novi sjaj obasjao je familiju nakon što je Oddone Colonna izabran za papu 1417. pod imenom Martin V. On je velikodušno podijelio brojne feude članovima porodice. Nakon njegove smrti njegov nasljednik Eugenio IV zahtijevao je vraćanje svega što je Sveta stolica ponovno uzela, Colonne su se nakon tog dekadama svađale oko tog sa papama, tek je Marcantonio 1561/1562. uspio djelomično povratiti prava, iako je tada imao sporove i borbe sa familijom Ludovisi oko domene Colonne 1622. godine, a 1630. vodio je sličnu bitku sa Barberinijima oko Palestrine.

Od pontifikata pape Pia IV Colonne su postali vjerni saveznici Svete stolice, pa su zauzvrat dobijali lukrativne položaje. Često su slani po Španjolskom Carstvu kao civilni i vojni upravitelji, a porodična grana Paliano, kojoj je na čelu bio Marcantonio II, dobila je nasljedna prava u Napuljskom Kraljevstvu. Ženidbom Filippa III sa Cristinom od Savoje 1790. srodili su se sa porodicom Savoia-Carignano, a od 1816. gube sva dotad stečena feudalna prava i nadležnosti nad svojim domenama. I nakon Ujedinjenja Italije Colonne su se uspjele dokopati visokih pozicija, tako je Fabrizio 1889. bio senator u parlamentu Kraljevine Italije. Isto je 1900. usjelo i Prosperu, a on je usto bio i gradonačelnik Rima u dva mandata (1899–1904. i 1914–1919).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Colónna''
Fontana del Nettuno

**Fontana del Nettuno** (prevedeno: *Neptunova fontana*) je ime veće odnosno zapadne fontane (od dvije) na rimskoj Piazza del Popolo.

## Karakteristike i historija
Fontana je podignuta između 1814. i 1823. na bazi urbanističkog plana arhitekta Giuseppe Valadiera. Prepostavlja se da je Valadier napravio i projekt za fontanu koja je uklopljena u zidove oko Piazza del Popolo. Mramorne skulpture za fontanu isklesao je između 1818. do 1824. godine skulptor Giovanni Ceccarini. Fontana prikazuje Neptuna sa trozupcem u pratnji dva Tritona.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Fontana del Nettuno in Piazza del Popolo''
R. Lee Ermey

**Ronald Lee Ermey** (24. mart 1944 – 15. april 2018) bio je američki filmski i televizijski glumac, najpoznatiji po uozi marinskog Narednika Hartmana u *[[Full Metal Jacket]]*. Ermey je prije bavljenja glumom, slično kao i Hartmanov lik, nekoliko godina služio kao marinski narednik; za *Full Metal Jacket* je ispočetka bio angažiran kao tehnički savjetnik, da bi tek nakon razgovora sa režiserom Stanleyem Kubrickom dobio ulogu. Zahvaljujući njoj je osigurao nastavak karijere u Hollywoodu, ali su to u pravilu bile uloge "tvrdih" vojničina ili osoba od autoriteta. Ermey je također vodio nekoliko TV-emisija posvećenih vatrenom oružju. U političkom smislu se izjašnjavao kao nezavisan, te je 2008. godine na izborima podržao Baracka Obamu da bi osam godina kasnije podržao Donalda Trumpa. 

## Vanjske veze

* 
* R. Lee Ermey ''Sound Off'' Forum, fan site
* 
* 
*
Noć u Veneciji (TV drama)

***Noć u Veneciji*** je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1963. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene operete Johana Straussa mlađeg. Režirao ju je Daniel Marušić.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Gengangere

***Gengangere*** () je drama norveškog književnika Henrika Ibsena napisana 1881. i premijerno izvedena u Chicagu 1882. godine. Protagonistica je gđa Alving, bogata udovicakoja se suočava sa posljedicama muževog bludnog i nemoralnog života - kroz otkriće da joj je sin od oca naslijedio sifilis, preko toga da je njena sluškinja, sa kojom se sin misli oženiti, muževo biološko dijete. Ibsenova je drama nakon objavljivanja izazvala skandal, prije svega zbog toga što se bavila tabu-temama kako što su spolne bolesti, incest i eutanazija. Usprkos toga, sa vremenom je stekla ugled kao jedno od najboljih Ibsenovih djela.

## Uloge
* Gđa Helene Alving, udovica
* Oswald Alving, njen sin, slikar
* Pastor Manders, stari prijatelj Helene Alving
* Jacob Engstrand, tesar
* Regina Engstrand, sluškinja Gđe Alving i navodna kćer Jacob Engstrand, koja doznaje da je zapravo biloško dijete Kapetana Alvinga
Dva bijela kruha

***Dva bijela kruha*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1964. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog djela Milana Begovića. Režirao ju je Daniel Marušić koji je napisao i scenarij.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Heinrich VII, car Svetog Rimskog Carstva

**Heinrich VII** (Valenciennes., oko 1275. točnije između 1269 / 74 - Buonconvento, 24. august 1313.), bio je Luksemburški knez kao 
*Heinrich IV* i njemački kralj od 1308.  i car Svetog Rimskog Carstva od 1312.

Heinrich je uspio ojačati položaj svoje porodice dobivanjem češkog trona za svog sina, ali, nije uspio u nastojanju da apeninske gradove i kneževine snažnije veže uz Sveto Rimsko Carstvo.

## Biografija
Heinrich je naslijedio svoga oca - Heinricha VI. kao Luksemburški knez 1288. U novembru 1308. je u Frankfurtu izabran za 
njemačkog kralja a u januaru iduće godine je okrunjen u Aachenu, tako je postao prvi njemački kralj iz Luksemburške dinastije.

Češku je stekao ženidbom kad mu je češka princeza Eliška Premislovna u zamjenu za njegovu pomoć da preuzme češki tron od svog šurjaka Heinricha Koruškog, ponudila da se uda za njegova sina Johanna. 
Nakon vjenčanja koje je održano 30. augusta 1310, par je krenuo za Češku, u pratnji njemačko-češke vojske, koja je zauzela 
Prag 19. decembra 1310. i instalirala Johanna kao češkog kralja.

U međuvremenu je Heinrich otputovao u Italiju, gdje je u Milanu u januaru 1311. dobio lombardijsku krunu u januaru 1311. Gradovi Pijemonta i 
Lombardije primili su ga kao pravičnog vladara, jer je uspio pomiriti zaraćene frakcije i vratiti prognanike u njihove domove. To nije bilo čudo budući da je većina njih bila 
gibelinska odnosno za cara i Sveto Rimsko Carstvo, pravi problem bili su gvelski gradovi kao Firenca i njeni saveznici po Toskani i 
Romagni. Nemiri su izbili u februaru 1311. a nakon tog je u maju 1311. buknula pobuna u Bresci, koju Heinrich nije uspio ugušiti do septembra

Heinrich je početkom maja 1312. ušao u Rim, i nemalo se iznenadio kad je pronašao dio grada u kom se utaborila vojska Roberta, anžuvinskog kralja 
Napuljskog Kraljevstva. I pored toga je 29. juna okrunjen za cara i Svetog Rimskog Carstva od kardinala koje je odabrao 
papa.

Heinrich je u augustu napustio Rim i krenuo u ofanzivu protiv gvelskih snaga po Toskani. Iako je zauzeo čitav niz toskanskih gradova, ipak nije uspio zauzeti 
Firencu vodeći gvelski grad u Toskani.
Nakon što je proveo neko vrijeme u Pisi, koja mu je bila naklonjena, napustio ju je u augustu 1313. i krenuo u kampanju protiv Napuljskog Kraljevstva. 
Na putu za Napulj nakon neuspjelog pokušaja da zauzme Sienu, razbolio se od groznice i umro.
Pokopan je u Katedrala u Pisi.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Henry VII''
Colonna (regija u Rimu)

**Colonna** (akronim **R. III.**) je treći od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar, odmah do riona Trevi. Njegovo ime *Colonna* (prevedeno: stup) najvjerojatnije potječe od Stupa Marka Aurelija, koji se i danas koči u centru Piazza Colonna.

## Historija
Još od antike na terenu Colonne podignuti su brojni važni spomenici: Ara Pacis, Neptunova bazilika, Panteon i Stup Marka Aurelija.

Na sjeveru, odmah pored hrama Junone Lucine boginje porodiljstva, stajala je Ara Pacis najsnažniji i najznačajniji rimski spomenik. Još jedan važan spomenik, kojeg su drevni Rimljani zvali *Senaculum*, stajao je tamo gdje se danas nalazi crkva San Silvestro, a podigao ga je car Elagabal kako bi zadovoljio svoju majku Soemijas koja je htjela prostor na kom bi se tadašnje šik dame mogle producirati s novim nakitom, odjećom i frizurama.

Tokom srednjeg vijeka centralna zona Colonne oko Via del Corso bio je skromni stambeni kvart, on je značajno povećan krajem 16. vijeka za pontifikata papa Grgura XIII. i Siksta V. Colonna je u svom današnjem obliku službeno postala rimski rione 18. maja 1743., dekretom pape Benedikta XIV.

## Znamenitosti
* Palazzo Montecitorio
* Piazza Colonna
* Palazzo Chigi
* Stup Marka Aurelija

## Reference

## Vanjske veze

* ''Colonna''
Indagine su un delitto perfetto

***Indagine su un delitto perfetto*** () je italijanski kriminalistički film snimljen 1978. godine u režiji Giuseppea Rosatija (pod pseudonimom Aaron Leviathan). Radnja se događa u Engleskoj i prikazuje kako smrt direktora velike korporacije trojicu njegovih uposlenika potakne da se počnu boriti za njegovo mjesto, a pri čemu se ne biraju sredstva.

## Vanjske veze
*
Piazza Colonna

**Piazza Colonna** je trg u rimskom rionu Colonna, koji je tako nazvan po Stupu Marka Aurelija koji se koči u njegovom centru još od 193. godine.

## Karakteristike i historija
Sa sjeverne strane tog kvadratnog trga nalazi se Palazzo Chigi, nekadašnja ambasada Austro-Ugarske, a danas jedno od sjedišta talijanske vlade. Nema nikakvih tragova od hrama diviniziranog cara Marka Aurelija, ali se pretpostavlja da je morao stajati nedaleko od njegova stupa. Između Via del Corso i Stupa Marka Aurelija stoji mala fontana koju je 1575. podigao Giacomo della Porta.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Piazza Colonna''