Progon kršćana

**Progoni kršćana** predstavljaju progone osoba čiji je glavni motiv njihova kršćanska vjera, odnosno fizičke radnje - bilo od strane države ili pojedinaca - koji u svom korijenu imaju netoleranciju prema kršćanstvu kao religiji.

Kršćanstvo se sa progonima susretalo od svojih samih početaka, pa su tako rani kršćani još kao jevrejska sekta u 1. vijeku bili metom progona od drugih Jevreja, a potom od vlasti Rimskog Carstva. Progoni su se nastavili sve do početka 4. vijeka kada je kršćanstvo legalizirano odlukom cara Konstantina.

Kršćanski misionari i preobraćenici na kršćanstvo su potom, nastojeći širiti kršćanstvo na nova područja, često postajali predmetom progona, a ponekad u tome postajali mučenicima. Podjela kršćanstva na međusobno suprotstavljene denominacije je, pak, dovela do toga da kršćani postaju metom progona od strane drugih kršćana, a za što brojne primjere pruža Reformacija u 16. vijeku.

U 20. vijeku su kršćani bili progonjeni u komunističkim, odnosno službeno ateističkim državama kao što je SSSR. Također su dan-danas progonjeni od strane radikalnih muslimana i hindusa u mnogim državama Azije.

## Historija
### Progoni kršćana u Rimskom Carstvu

Tacit i Suetonije, istoričari carskog dvora, koji su potpuno prezirali hrišćane, pominju tu grupu prevashodno kao metu zvaničnog progona. U opisivanju Neronovog života, Suetonije kaže »da su kažnjeni hrišćani, klasa ljudi posvećena novom i štetnom sujeverju«. Tacit dodaje svojim opaskama o požaru u Rimu:

Tacit tumači Neronovo ponašanje kao njegovu potrebu za žrtvenim jarcem. Hrišćanska grupa imala je sva obeležja zavere. Pre svega, bili su sledbenici čoveka optuženog za mađiju, koji je zbog mađije i izdaje pogubljen; drugo, bili su »ateisti«, koji su odbacivali kao »demone« bogove zaštitnike blagostanja rimske države – čak i genij (božanski duh) samog cara; treće, pripadali su ilegalnom društvu. Pored ovih dela koje je policija mogla da potvrdi, širili su se glasovi da njihova tajnost krije zverstva: njihovi neprijatelji su govorili da u njihov ritual spada jedenje ljudskog mesa i pijenje ljudske krvi, praksa za koju su obično optuživani mađioničari.

Iako u to vreme nijedan zakon nije posebno zabranjivao prelazak u hrišćanstvo, od svakog sudije koji je čuo da je neko optužen za prelazak u hrišćanstvo zahtevalo se da izvrši istragu. Ne znajući kako da postupa u takvim slučajevima, Plinije, guverner Bitinije (provincija u Maloj Aziji), pisao je (oko 112. godine) caru Trajanu, zahtevajući razjašnjenje:

Trajan je odgovorio odobravajući Plinijev postupak u toj stvari:

Ali Trajan je savetovao Pliniju da ne prihvata anonimne optužbe, »*jer one su loš primer i nedostojne su našeg vremena*«. Plinije i Trajan su se složili da svako ko odbije gest lojalnosti bogovima mora da sakriva ozbiljne zločine, naročito stoga što je kazna za odbijanje bila neposredno pogubljenje.

## Veze

* Progoni kršćana u Rimskom Carstvu
* Dioklecijanovi progoni
* Anti-katolicizam
* Anti-protestantizam
* Anti-mormonizam
* Progoni od strane kršćana

## Izvori

## Vanjske veze

* International Christian Concern: Daily News on Christian Persecution around the World
* compassdirect.org: news from the frontlines of persecution
* Montagnard Foundation supporting Christians persecuted in Vietnam, Laos and Cambodia 
* About the Noahide Laws 
* Graeme Clark, "Christians and the Roman State 193-324" 
* Photojournalist's Account  - Images of Sudan's persecution
* Daily updates about Christian persecution in India'' 
* Chronology of the Persecution of Christians from 299-324
* Voice of the Martyrs, USA