open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jacques Lancelot

**Žak Lanselo** (*Jacques Lancelot*) (25. aprila 1920. &ndash; 7. februara 2009.) je bio čuveni francuski klarinetista klasične muzike. Smatra se eksponentom  tradicionalne francuske klarinetske škole sa jasnim i transparentnim zvukom.

## Biografija
Žak Lanselo je rođen 25. aprila 1920. u Ruanu, na severoistoku Francuske.
Studirao je muziku na *Conservatoire National de Musique de Paris*, u klasi ''Auguste Perier'' gde je dobio prvu nagradu 1939. Dalje studije muzike nastavlja u kamernoj klasi ''Fernand Oubradous''.

Karijeru počinje kao solo-klarinetista i član nekoliko orkestara kao što su *Orkestar Radio-Pariza* i *Marius-Francois Gaillard* orkestar. Nakon toga, karijeru pomera ka kamernoj muzici tako što je postao član *Francuskog Duvački kvinteta* sa J. P. Rampalom i P. Pierlotom.

Bio je važna ličnost za kompaniju *Buffet Crampon*, jer je 46 godina (1953-1999) bio njen test-svirač.

Umro je u 88-oj godini života, 7. februara 2009.

## Pedagoška delatnost
Kao veliki izvođač, entuzijasta i pedagog, Žak Lanselo je predavao na konzervatorijumu u Ruanu, od 1947. Postavljen je za profesora na *Konzervatorijumu Nacionalnog Superieur de Musikue de Lion* od njegovog osnivanja. Od od 1960. do 1975, bio je profesor na *Académie Internationale de Nice*.

Lanselo je obučavao najreprezentativnije klarinetiste Japana, gde je njegov master klas bio izuzetno cenjen. U Japanu ga smatraju korenom japanske klarinetske muzike i obrazovanja, jer je formirao veliki broj klarinetista.

Bio je član brojnih žirija u Parizu na konzervatorijumu i na mnogim međunarodnim takmičenjima.

## Značaj
* Aktivnost Žak Lanseloa je u velikoj meri doprinela muzici, posebno klarinetu, jer je unapredio klarinetsku muziku svojom velikom arhivom snimaka i metodama učenja sviranja klarineta, ostavivši nam bogato nasleđe. "Lancelova škola" je u svetu prepoznatljiva po svojoj originalnosti i jedinstvenoj estetici.
* On je značajna ličnost za svet klarineta, pravi velikan među klarinetistima u modernoj istoriji klarinetske muzike.
* Premijerno je izveo mnoga dela: *Jean Riviera, Roger Calmela, Bernard Beugnota* i drugih. 
* Za premijerno izvođenje Koncerta za klarinet kompozitora *Jean Françaixa*, Žak Lanselo je dobio *Grand Prix du Disque* 1971. godine.
* Imenovan je za počasnog člana *International Clarinet Association*.
* Čuveno međunarodno klarinetsko takmičenje nosi njegovo ime: "Jacques Lancelot International Clarinet Competition".

## References

## Literatura
* Eberst, Anton: *Klarinet i klarinetisti*, Forum, Novi Sad, 1963.
* Lazić, Radivoj: ''Učim klarinet'' 1 - 4, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 1998.
* Brun, Bruno: ''Škola za klarinet'' 1. i 2. sveska, Prosveta, Beograd, 1956.

## Vanjske veze
* Klarinetsko takmičenje '' Jacques Lancelot''
* [Žak Lanselo, počasni član [Međunarodna klarinetistička asocijacija|''Međunarodne klarinetističke asocijacije]'']
* Sve o klarinetu 
* Klarinetista
Velika Plana (razvrstavanje)

**Velika Plana** može biti:
* Velika Plana, gradsko naselje i sedište istoimene opštine u Podunavskom okrugu, Srbija
* Velika Plana (Prokuplje), naselje u opštini Prokuplje, Toplički okrug, Srbija
* Velika Plana (Gospić), naselje u gradu Gospiću, Ličko-senjska županija, Hrvatska
* Opština Velika Plana, opština u Podunavskom okrugu, Srbija

## Povezano
* Mala Plana, razvrstavanje
Kulič

**Kulič** je naseljeno mesto u Gradu Smederevo u Republici Srbiji. Naselje je u periodu 1959–1997. godine bilo u sastavu naselja Šalinac, a pre 1959. bilo je samostalno naselje. Zvanično je priznato za samostalno naselje 2011. godine.

## Reference
Tvrđava Kulič

**Kulič** nosi ime po nekadašnjoj funkciji tvrđave, čije su kule strčale kao svetionik kad nadođu vode Dunava i Morave. Ovo utvrđenje je podignuto još u kasno antičko doba kad je zbog pristajanja lađa ušće Morave sa obe strane bilo obezbeđeno tvrđavama Kulič sa leve i Marguma sa desne strane. Danas je ušće Morave udaljeno od utvrđenja Kulič oko 300 metara.
Istorija je zabeležila da je na ušću Morave Dioklecijan pobedio Karina 285. godine. Pored Kuliča je išao drum od Beograda do Carigrada duž desne obale Dunava do Kostolca, a posle je skretao ka unutrašnjosti.

U blizini Kuliča nalazi se Šalinački lug.

## Vanjske veze
* Kulič grad u rastinju i korovu („Pres“, 23. maj 2012)
Morava

**Morava** je reč koja označava vodu u izvesnom broju slovenskih jezika, nastala od reči ***[[more]]*** koja u raznim oblicima postoji u većem broju jezika, što ima koren u indoevropskom ***mo***.

**Morava** je stoga čest toponim za reke i može biti:

* Velika Morava, reka u Srbiji, desna pritoka Dunava,
* Zapadna Morava, reka u zapadnoj Srbiji
* Južna Morava, reka u južnoj Srbiji
* Binačka Morava, reka u južnoj Srbiji
* Morava, reka u Češkoj, Slovačkoj i Austriji, leva pritoka Dunava

mada može biti i:

* Suva Morava, naselje u južnoj Srbiji
* Morava (Bugarska), selo na severu Bugarske, u oblasti Veliko Trnovo
* Morava, staro ime za Gnjilane
* Donja Morava, oblast u južnoj Srbiji, na Kosovu
* Gornja Morava, oblast u južnoj Srbiji, na Kosovu
* Morava (planina), planina u Albaniji
* Morava (sandžak), sandžak u Temišvarskom pašaluku
* Morava (cigarete), brend cigareta
* Aerodrom Morava, aerodrom u Srbiji

## Povezano
* Moravica (razvrstavanje)
* Moravice (razvrstavanje)
* Moravija (razvrstavanje)
* Moravska (razvrstavanje)
Hipermnestra (razvrstavanje)

**Hipermnestra** (, doslovno: "kojoj su se mnogi udvarali" ili "kojoj se mnogo udvaralo") ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji:

* **[[Hipermnestra]]**, jedna od Danajevih kćeri, jedina koja je svom suprugu poštedela život.
* **[[Hipermnestra (Testijeva kći)|Hipermnestra]]**, kći Testija i Euritemide.
* **Hipermnestra**, drugo ime za Mestru, kćerku Erisihtonovu.
Hipermnestra (Testijeva kći)

**Hipermnestra** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Testija i Euritemide. Njene su sestre Alteja i Leda. Svom suprugu, Oiklu, rodila je sina Amfijaraja, koji je kasnije učestvovao u pohodu sedmorice protiv Tebe, te dve kćerke ― Polibeju i Ifijaniru.

Hipermnestrin grob kasnije se pokazivao u Argu.

## Reference
Hipermnestra

**Hipermnestra** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Danaja, jedna od Danaida, jedina koja je svom suprugu poštedela život.

## Mitologija

Danaj je bio sin Belov i brat blizanac Egiptov. Imao je pedeset kćeri, skupno poznatih kao Danaide, dok je Egipt imao pedeset sinova. Kad je Egipt naredio sinovima da se ožene Danajevim kćerima, Danaj je s kćerkama pobegao u Arg, kojim je tad vladao Pelazg. Kad je Egipt sa sinovima stigao po Danaide, Danaj ih je predao želeći da poštedi Arg rata. Međutim, izdao je strogu naredbu svojim kćerkama da već prve bračne noći poubijaju svoje supruge. To su sve Danaide i učinile, osim Hipermnestre, koja je odbila ubiti svoga supruga, Linkeja, pošto on nije povredio njeno devičanstvo. Prema drugoj verziji, Hipermnestra je tri puta zamahnula mačem hoteći ubiti usnulog Linkeja, ali je, savladana ljubavlju, probudila supruga i savetovala mu da pobegne iz Arga.

Predanja se razlikuju o daljoj sudbini Linkeja i Hipermnestre. Prema jednoj verziji, Linkej je ubio Danaja i njegove kćerke i potom je zajedno s Hipermnestrom srećno vladao Argom. Prema drugima, Danaj je prvo zarobio Hipermnestru, ali ju je onda oslobodio i dozvolio joj da živi u braku s Linkejem. Ona je prethodno bila izvedena pred arhivski sud, a kad je bila oslobođena, posvetila je jedan kip Afroditi Pobednici i utemeljila Artemidino svetilište.

Hipermnestra je Linkeju rodila Abanta, od koga je počela dinastija argivskih kraljeva.

## Reference

## Literatura
*

## Vanjske veze
Vlaški Do

**Vlaški Do** može biti:

*Vlaški Do (Smederevska Palanka), selo u opštini Smederevska Palanka u Podunavskom okrugu ili
*Vlaški Do (Žabari), selo u opštini Žabari u Braničevskom okrugu.
Timandra (mitologija)

**Timandra** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Lede i Tindareja. Timandra se udala za Ehema, arkadskog kralja, kome je rodila sina po imenu Laodok. Afrodita je, želeći se osvetiti Tindareju, učinila da njegova kći postane preljubnica (kao i njene sestre, Helena i Klitemnestra), pa je Timandra napustila supruga i dete zbog Fileja, kralja Dulihija i sina elidskog kralja Augije.

## Reference
Timandra (razvrstavanje)

**Timandra** se može odnositi na:
*Timandra (mitologija), kći Lede i Tindareja te sestra Helenina i Klitemnestrina
*Timandra, ljubavnica mitskog Egipija
*Timandra, ljubavnica Alkibijadova 
**[[Timandra (leptir)|Timandra]]*, ime jednog roda leptirica
**Timandra*, naziv za biljke iz roda krotona
*603 Timandra, asteroid
*SS Timandra, ime nekoliko parobroda
Jezerka

**Jezerka** je desna pritoka rijeke Vrbanje. Izvire na jugozapadnim padinama planine Uzlomca, na oko 900 m nadmorske visine, a između Gradine (982 m) i Ostruga (1002 m). Teče u pravcu sjeveroistok – jugozapad, padinama iznad Obodnika. Na podugoj visoravni protječe ispod sela Žilićа, između Grabika i Jankovine. Ušće joj je par kilometara uzvodno od Vrbanjaca, uz magistralnu cestu M-4 (Banja Luka – Doboj). Veće  pritoke su joj Ilića potok i Pirizevac (obje desne). Krajem pedesetih godina 20. stoljeća na ovoj rijeci bilo je sedam mlinova (vodenica). 

Na visoravni gornjeg toka Jezeke ukršta se više lokalnih puteva koji izlaze u Gornji Obodnik ili direktno na magistralnu cestu M-4. Sa sjeveroistočne strane Uzlomca (vrh 1002 m) nalazi se prijevoj koji rasdvaja slivove Vrbanje i Velike Ukrine (Božića potok i sliv Bistrice).

## Reference
Sarma

**Sarma** je tradicionalno tursko jelo, vrlo popularno na Balkanu, koje se uglavnom pravi od kiselog kupusa, mlevenog mesa i pirinča tako što se meso i pirinač uvije u jedan list kupusa. U pojedinim krajevima Srbije sarma se uvija u lišće vinove loze a nadev se pravi od pirinča proprženog na luku. Na ovakav način sarme se spremaju za vreme posta. Sarma je često jelo na srpskim svetkovinama i veseljima.

Poznato je i na Kavkazu, pod imenom „dolma."

## Etimologija
Sarma je imenica koja je proizašla iz turskog glagola *sarmak*, što znači „uvijati“.

Iako naziv označava uvijanje, u turskom jeziku reč sarma se koristi za dva slatkiša koja su slična baklavi – saraj sarma i fistik sarma.

## Povezano
* Japrak

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze

* Recept za sarmu u kupusovom listu
* Recept za sarmu
Filonoja

**Filonoja** ( ili Φυλονόη) ime je dve žene u grčkoj mitologiji:

***Filonoja**, kći spartanskog kralja Tindareja i Lede. Artemida joj je podarila besmrtnost.

***Filonoja**, kći Jobata i prva supruga Belerofontova. Njena sestra Stenebeja volela je Belerofonta više nego svog tadašnjeg supruga. Belerofontu je bilo obećano da će Filonoja poći za njega nakon što on ubije Himeru, pobedi Amazonke i izvrši još neke zadatke. Belerofontu je potom Filonoja bila data za suprugu, a dobio je i pola kraljevstva. Za Filonoju se u izvorima koriste i neka druga imena: Alkimedusa, Antikleja, Pasandra ili Kasandra.

## Reference
Gepidska Kraljevina

**Gepidska kraljevina** je naziv za državu koja je postojala u srednjoj Evropi između 5. i 6. veka. Osnovali su je Gepidi, narod germanskog porekla. Pre stvaranja kraljevine, Gepidi su bili pod vlašću Hunskog kaganata, ali su, pobedivši Hune u bici na reci Nedao 454. godine, zbacili hunsku vlast i stvorili sopstvenu državu.

## Historija
Gepidska kraljevina je prvobitno obuhvatala prostore istočno od reke Tise i severno od reke Dunav, a sa Rimskim carstvom je sklopila častan mir. Kraljevina potom proširuje svoju teritoriju na zapad, zauzimajući Srem, Bačku i severno Potisje. Usledila su rivalstva sa Ostrogotima, pri čemu Gepidi gube bitke i bivaju potisnuti iz Srema.

Gepidska kraljevina zenit dostiže oko 537. godine kada ponovo zauzima Srem, kao i okolinu Beograda. Grad Sirmijum (današnja Sremska Mitrovica) postaje središte gepidske države, a gepidski kralj Kunimund kovao je zlatnike u ovom gradu. U svom najvećem obimu Gepidska kraljevina je obuhvatala delove današnje Srbije, Rumunije, Mađarske, Bugarske, Hrvatske, Slovačke i Ukrajine.

Vizantijsko carstvo se 546. godine udružuje sa Langobardima (poznatim i kao Lombardi) da bi pobedilo Gepide. Gepidi su slabili u borbi sa Langobardima, koji su se, nakon pada kraljevine Ostrogota, naselili na prostore današnje Slavonije, severne Bosne i zapadne Mađarske. Time se otvarao prostor prodoru Slovena i Avara. Godine 552. Langobardi su porazili Gepide u jednoj bici, ali neprijateljstva su se nastavljala.

Langobardi pozivaju Avare da im pomognu u borbi protiv Gepida. Avari su to učinili sa takvim uspehom i surovošću da su Langobardi, uplašeni novim saveznicima, otišli prema Apeninskom poluostrvu (zaustavili su se u današnjoj Lombardiji, kojoj su dali ime). Avari su time konačno porazili i porobili Gepide 567. godine, otvorivši potpuno prostor prodoru Slovena. Nakon pada Gepidske kraljevine, njene teritorije su podeljene između Avarskog kaganata i Vizantije.

## Kraljevi
* Ardarih (oko 454)
* Trapstila (oko 488)
* Traserih (oko 504)
* Turisind (549-552)
* Kunimund (oko 560)

## Povezano
* Gepidi

## Reference

## Literatura
* Dragan Brujić, Vodič kroz svet Vizantije, Beograd, 2004.
* The Times History of Europe, Times Books, London, 2002.

## Vanjske veze
* Mapa kraljevine
Hunski kaganat

**Hunski kaganat** je naziv za državu koja je postojala u srednjoj i istočnoj Evropi između 4. i 5. veka. Osnovao je narod nomadski narod Huni, . Središte kaganata je bilo u Panonskoj niziji, a obuhvatao je područje od Severnog mora na zapadu do Kavkaza na istoku i od Baltičkog mora na severu do Balkana na jugu. Pored Huna, u sastavu kaganata su bili i drugi narodi, uključujući Germane, Slovene i Sarmate. Savez germanskih plemena na čelu sa Gepidima u bici na reci Nedao 454. godine pobedio je Hune i uništio njihov kaganat, čija teritorija je onda podeljena između Kraljevine Gepida i Kraljevine Ostrogota.

## Vladari
:*Glavni članak: [[Spisak hunskih vladara]].*
* Balamber (pozni 4. vek)
* Alipbi (370-380)
* Uldin (390-411), zapad
* Donatus (-412), istok
* Haraton (oko 411)
* Oktar
* Ruga (oko 432)
* Bleda (434-444)
* Atila (434-453)
* Elak (453-455)
* Tuldila (oko 457)
* Dengizih (do 469)
* Hernah (pre 469)

## Povezano
* Huni

## Literatura
* Dragan Brujić, Vodič kroz svet Vizantije, Beograd, 2004.
* The Times History of Europe, Times Books, London, 2002.

## Vanjske veze

* Mapa kaganata
Roger Ducos

Grof **Pierre Roger Ducos** (Dax, 25. srpnja 1747. - Ulm, 16. ožujka 1816.) je bio francuski političar iz perioda Revolucije i Prvog Carstva, zastupnik u Nacionalnom konventu te privremeni konzul Prve Republike.

Rođen u Daxu u plemićkoj obitelji, Ducos je izabran u Konvent kao zastupnik za departman Landes. U Konventu nije bio član nijedne istaknute frakcije te je sjedio zajedno s nezavisnim zastupnicima koji su uglavnom odlučivali glasovanja u tijesnim situacijama. Iako je glasovao za smrt Louisa XVI, njegova uloga u Konventu nakon toga bila je praktički nepostojana. Kasnije je bio član Savjeta pet stotina, čiji je predsjednik bio tokom puča 18. fruktidora. 

Po isteku mandata postaje sudac, ali nakon puča 30. prairiala, imenovan je jednim od pet direktora. Kao direktor je služio sve do 10. studenog 1799., kada je to tijelo službeno ukinuto. 

Godine 1799., Ducos je podržao Napoleonov puč te je ubrzo ušao u sastav privremenog Konzulata zajedno s Napoleonom i opatom Sieyèsom. Kada se Konzulat stabilizirao, Ducos je postao potpredsjednik Senata. Iako je tokom Prvog Carstva višestruko odlikovan, 1814. godine prestaje njegova podrška Napoleonu tako da Ducos glasuje za njegovo uklanjanje. Pokušao se približiti vlastima restauracije, ali je 1816. poslan u egzil temeljem zakona o regicidu. Poginuo je u Ulmu u prometnoj nesreći.
Banovina Srbija

**Banovina Srbija** je naziv za predloženu novu administrativnu jedinicu Kraljevine Jugoslavije. Stvaranje ove banovine predloženo je nakon formiranja Banovine Hrvatske 1939. godine. Međutim, zbog okupacije i podele Jugoslavije od strane Sila Osovine 1941. godine, predlog o stvaranju Banovine Srbije nikada nije realizovan.

## Predlog
Posle stvaranja Banovine Hrvatske 1939. godine, postavilo se pitanje političkog položaja srpskog naroda u Kraljevini Jugoslaviji, tako da su neki srpski intelektualci (na primer članovi Srpskog kluba) i političari (uključujući i neke članove jugoslovenske vlade, kao na primer Dragišu Cvetkovića) predložili i planirali stvaranje Banovine Srbije (ili Srpske banovine), u koju bi ušla područja postojećih banovina: Vrbaske, Drinske, Dunavske, Moravske, Zetske i Vardarske. Organizacija predložene Banovine Srbije bila bi slična organizaciji Banovine Hrvatske.

## Demografija
Prema jugoslovenskom popisu iz 1931. godine, postojeće banovine čija bi teritorija, prema predlogu, bila uključena u Banovinu Srbiju, imale su sledeći sastav stanovništva:
* Vrbaska banovina: 1.037.382, od čega 600.529 pravoslavnih hrišćana
* Drinska banovina: 1.534.739, od čega 992.924 pravoslavnih hrišćana
* Dunavska banovina: 2.387.295, od čega 1.393.269 pravoslavnih hrišćana
* Moravska banovina: 1.435.584, od čega 1.364.490 pravoslavnih hrišćana
* Zetska banovina: 925.516, od čega 516.490 pravoslavnih hrišćana
* Vardarska banovina: 1.574.243, od čega 1.046.039 pravoslavnih hrišćana

## Povezano
* Istorija Srbije
* Kraljevina Jugoslavija
* Banovina Hrvatska
* Banovina Slovenija

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
*
Bosanka (rijeka)

**Bosanka** je desna pritoka rijeke Vrbanje. Izvire na jugozapadnim padinama planine Uzlomca (na oko 750 m nadmirske visine) iz četiri potoka. Izvor je ispod Rapnog brda (sjever) i Matrakove kose (jug).

Bosanka je duga otprilike 6 km. Teče između Plitske i Petrovića, a pri ušću između sela Dabovci i Dudići. Ušće joj je nizvodno od Vrbanjaca na 310 m nadmirske visine uz magistralnu cestu M-4 (Banja Luka – Doboj). Jedina značajnija pritoka joj je (lijeva) Vodalka. U slivu Bosanke i Vodalke šezdesetih godina 20. stoljeća, bilo je 10 vodenica (mlinova), a posljednji su razrušeni u proljeće 1992.

Na padinama jednog od poduzlomačkih južnih vrhova (oko 800 m n. v.), tj. na Uzlomačkom grebenu, razdvajaju se slivovi Vrbanje i Velike Usore. Na istočnoj strani, uz Vodalku, su Zmajevac, Pirizevac i Breska, a u zapadnim smjerovima teku: Jelovac, Pušića potok, Svinjara i Jošavka. U Veliku Usoru odatle  teku Šnjegotina, tj. njene čelenke Tisovica i Davidovića potok, te Rupska rijeka i njihove pritoke.

## Terminologija
Prvobitno ime rijeke Bosanke bilo je *Plitka rika*, pa od toga *Plitska*. Tim imenom nazvano je i naselje Plitska u gornjem toku Bosanke.

## Reference
Le amiche

***Le Amiche*** () je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1955. u režiji Michelangela Antonionija. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju romana *Tra donne sole* Cesarea Pavesea. Protagonistica, koju tumači Eleonora Rossi Drago je vlasnica rimskog modnog butika koja dolazi u Torino osnovati podružnicu, te prilikom boravka u hotelu upozna mladu ženu (čiji lik tumači Madeleine Fischer) koja pokušava izvršiti samoubistvo. Radnja prikazuje kako se preko nje upoznaje sa tri žene iz visokog društva. Le amiche je prikazan na venecijanskog Mostri gdje je Antonioni dobio Srebrni lav.

## Uloge
* Eleonora Rossi Drago ... Clelia
* Gabriele Ferzetti ... Lorenzo
* Franco Fabrizi ... Cesare Pedoni, arhitekt
* Valentina Cortese ... Nene
* Yvonne Furneaux ... Momina De Stefani
* Madeleine Fischer ... Rosetta Savoni
* Anna Maria Pancani ... Mariella
* Luciano Volpato ... Tony
* Maria Gambarelli ... Clelijin poslodavac
* Ettore Manni ... Carlo

## Reference

## Vanjske veze
*
*Review at the New York Times
The Bespoke Overcoat

***The Bespoke Overcoat*** () je britanski crno-bijeli kratki fantastični film snimljen 1955. u režiji Jacka Claytona. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Wolfa Mankowitza, koja se, pak, temeljlilja na pripovjetci *[[Šinjel (Gogolj)|Šinjel]]* (Kabanica) Nikolaja Gogolja. Radnja je, pak, iz Rusije premještena u londonski East End u milje siromašnih Jevreja. Protagonist, koga tumači Alfie Bass, je službenik u tekstilnom poduzeću čiji je životni san imati vlastiti šinjel, a u čemu ga neće spriječiti ni vlastita smrt. *The Bespoke Overcoat* je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio nagradu za najbolji kratki film, a poslije je osvojio i Oscar za najbolji kratki film.

## Uloge
* Alfie Bass ... Fender (Duh)
* David Kossoff ... Morrie
* Alan Tilvern ... Ranting
* Alf Dean ... Kopač groba (van špice)

## Izvori

## Vanjske veze
*
Les Mauvaises Rencontres

***Les Mauvaises Rencontres*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Alexandrea Astruca. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju romana *Une sacrée salade* Cécila Saint-Laurenta. Glavni lik, koji tumači Anouk Aimée, je ambiciozna novinarka koja je spremna žrtvovati moral i ljubav radi karijere. Prikazan je na venecijanskoj Mostri gdje je Astruc dobio priznanje kao "najviše obećavajući režiser". Astruc, koji će postati jedan od predvodnika Novog vala, se, međutim, kasnije ogradio od filma, držeći ga "zastarjelim".

## Uloge
* Anouk Aimée : Catherine Racan 
* Jean-Claude Pascal : Blaise Walter  
* Philippe Lemaire : Alain Bergère 
* Gaby Sylvia : Hélène Ducouret 
* Claude Dauphin : le docteur Jacques Daniéli
* Giani Esposito : Pierre Jaeger
* Yves Robert : l'inspecteur Forbin 
* Michel Piccoli : un inspecteur

## Vanjske veze
*
Kuhinja (razvrstavanje)

**[[Kuhinja]]** je prostorija u kući koja se koristi za pripremanje hrane.

**Kuhinja** može biti i:

* Kuhinja (kulinarstvo), skup kulinarskih tradicija karakterističan za određenu kulturu (na primer srpska kuhinja, francuska kuhinja i sl)
* Kuhinja (Malacki), naselje u okrugu Malacki, Slovačka
* '''Kuhinja'' (TV serija), ruska TV serija
* ''Kuhinja'' (franšiza), ruska franšiza
Štićenik

**Štićenik** može da bude:
* Štićenik, onaj koji je pod nečijom zaštitom, 
ili
* Štićenik (film iz 1966)
* Štićenik (film iz 1973)
Crna reka

**Crna reka** ili **Crna Reka** se može odnositi na:

* Crna reka je reka u Severnoj Makedoniji. Najveća je desna pritoka reke Vardar. Izvire u blizini sela Železnec na nadmorskoj visini od 760 metara.
* Crni Timok je reka poznata i pod nazivom Crna reka.
* Manastir Crna reka je monaška isposnica usred planina južnog dela Centralne Srbije, Ribariće, smeštena u klisuri Crne rijeke.
* Crna Reka (Trgovište) je naselje u Srbiji u opštini Trgovište u Pčinjskom okrugu.
* Crna reka je reka i strogi rezervat prirode Republike Srbije na planini Maljen.
* Crna reka (Lenjingradska oblast), reka u Rusiji.
* Crna reka (Indijana), reka u SAD.

## Povezano
*
Stol (razvrstavanje)

**Stol** se može odnositi na:

* Sto (nameštaj), deo nameštaja, u nekim krajevima Srbije se za deo nameštaja umesto sto kaže *stol* ili *astal*

ili:

* Stol (Babušnica), naselje u Srbiji, u opštini Babušnica
* Stol (planina), planina u Srbiji, u okolini Bora
* Golemi stol, planina u Srbiji, u okolini Babušnice
Stol (Srpski Karpati)

**Stol** je planina u istočnoj Srbiji udaljena 16&nbsp;km od Bora, pripada opštini Bor i Borskom okrugu u regionu koji je poznat i pod imenom Timočka Krajina.

Vrh planine Stol nalazi se na nadmorskoj visini od 1.156 m. Planina obiluje atraktivnim alpinističkim terenima i lepim prostranim livadama bogatim lekovitim travama.

Planina je pogodna za: planinarenje, alpinističko i sportsko penjanje a zimi za razne smučarske discipline. Na planini postoje: planinarski dom, uređene smučarske staze i ski lift. Pored planinarskog doma nalazi se jezerce.

## Vanjske veze
* http://www.psdcrnivrhbor.org.yu/ Prezentacija PSD Crni vrh
## Literatura
* *[[Mala enciklopedija Prosveta]]*, Treće izdanje (1985); Beograd: „Prosveta“; 
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije* Sarajevo: „Svjetlost“;
Les héros sont fatigués

***Les héros sont fatigués*** () je francusko-zapadnonjemački crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Yvesa Ciampija. Po žanru je mješavina drame i pustolovnog filma. Radnja je smještena u fiktivnu afričku državu, a protagonisti - koje tumače Yves Montand i Curd Jürgens - su bivši francuski i bivši njemački lovački pilot koji surađuju u krijumčarenju dijamanata iz džungle iako su za vrijeme Drugog svjetskog rata bili na suprotnim stranama. Jürgens je za svoju ulogu nagrađen na venecijanskoj Mostri.

## Uloge
* Yves Montand ... Michel Rivière
* Jean Servais ... François Séverin
* Curd Jürgens ... Wolf Gerke
* María Félix ... Manuella
* Gérard Oury ... Villeterre
* Gert Fröbe ... Hermann

## Vanjske veze
*
Strelac (razvrstavanje)

**Strelac** može biti:

Izvorno:
* Strelac, pripadnik roda vojske, sa strelom, kao oružjem;

ili:
* Strelac (Babušnica), selo u Srbiji u opštini Babušnica, Pirotski okrug,
* Strelac (sazvežđe), pojam iz astronomije
* Strelac (astrologija), deveti znak zodijaka u modernoj astrologiji
* Strelac (riba)

## Povezano
* Strelci (razvrstavanje)
Kyiv Post

**Kyiv post** su ukrajinske tjedne novine na engleskom jeziku koje se izdaju samo na području najvećih ukrajinskih gradova .

## Istorija i sadašnjost
Kyiv post tjedne novine su osnovane 1995. godine  od strane amerikanca Jeda Sundena . Na vrhuncu popularnosti ove novine su se prodavale u 25.000 primjeraka  , ali nakon izbijanja recesije 2008. godine broj prodanih primjeraka je pao na samo 11.000 nakon čega su novine prešle u vlasništvo pakistansko-britansko-ukrajinskog bogataša  Muhameda Zahoora. S 32 stranice tekstova 2010. godine Kyiv post je spao na samo 16 stranica 2014. godine. Službeno ove novine su neutralne prema događajima u Ukrajini, ali u stvarnosti one se zalažu za ulazak Ukrajine u Europsku uniju i NATO tako da su tokom izbora 2010. godine javno podržale Juliju Timošenko protiv Viktora Janukovića, 2013 su podržale evromajdan, a 2014 kandidaturu Porošenka za predsjednika. U razdoblju 2009-2014 godina glavni direktor Kyiv Posta je uvijek bio amerikanac, a 1.8.2014. prvi put glavni urednik je postala osoba iz Ukrajine kada je na to mjesto postavljena Natalija Bugajova.

## Utjecaj i nagrade
Tokom evromajdana i u prvoj fazi ukrajinskog građanskog rata Kyiv Post su navodno bile druge najcitiranije novine o događajima u Ukrajini na području Europske unije i SAD-a., a 2014. godine Missouri Journalism School će dodijeliti Medal of Honor for Lifetime Achievement Kyiv postu.
## Izvori


## Vanjske veze
* KyivPost.com
Rakita (razvrstavanje)

**Rakita** je naziv za vrstu vrbe (*[[Rakita (biljka)|Salix purpurea]]*), a kao toponim (geografsko ime) može se odnositi na:

* Rakitu, selo u opštini Babušnica u Pirotskom okrugu u Srbiji sa 340 stanovnika,
* Rakitu, selo u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori sa 120 stanovnika ili
* Rakitu, selo u opština Šipovo u Republici Srpskoj sa 3 (po poslednjem popisu) stanovnika;

ili
* Rakitu, reku u Makedoniji.
The Deep Blue Sea (drama)

***The Deep Blue Sea*** () je drama britanskog pisca Terencea Rattigana, premijerno izvedena u Londonu 6. marta 1952. godine. Protagonistica je Hester Collyer, supruga uglednog suca koja pokušava izvršiti samoubistvo. Radnja prikazuje njen oporavak, prilikom koga se prikazuje kako je razlog za to propast strastvene ljubavne veze sa bivšim RAF-ovim pilotom Freddyjem Pageom, zbog koga je bila napustila muža. *The Deep Blue Sea* se smatra jednim od najvažnijih Rattiganovih djela, odnosno dramskih tekstova koji se ozbiljno pozabavio problemima poratne Britanije, prije svega prilagodbe nekadašnjih veterana, ali i civila, na dosadnu svakodnevnicu lišenu ratnih uzbuđenja.

*The Deep Blue Sea* je nekoliko puta bio ekraniziran - prvi put kao TV drama na programu BBC Television Service 21. januara 1954. gdje je Kenneth More ponovio ulogu Freddyja Pagea iz predstave. More je nastupio i u prvoj filmskoj ekranizaciji iz 1955. godine. Godine 2011. je snimljena još jedna filmska verzija.
Rakita (reka)

**Rakita** je reka u Severnoj Makedoniji. Nalazi se u Pološkoj kotlini (Donji Polog) u severozapadnom delu Republike Makedonije u podnožju planinskog vrha Ljuboten. Blizu reke nalazi se i naselje Vratnica.

Rakita (poznata i pod nazivom **Vratnička reka**) nastaje spajanjem Livadičke i Ljubotenske reke. Livadička reka izvire u oblasti Livadice na Šar Planini, dok Ljubotenska reka izvire na planinskom vrhu Ljuboten.

Rakita se uliva u reku Vardar pred Dervenskom Klisurom.
The Deep Blue Sea (film, 1955)

***The Deep Blue Sea*** () je britanski igrani film snimljen 1955. u režiji Anatolea Litvaka. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Terrencea Ratigana, koji je napisao i scenario. Protagonistica, čiji lik tumači Vivien Leigh, je situirana žena koja se oporavlja nakon neuspjelog pokušaja samoubistva, a radnja prikazuje kako je razlog za to bila strastvena veza sa bivšim RAF-ovim pilotom (koga tumači Kenneth More). *The Deep Blue Sea*, poznat kao jedan od posljednjih filmova koje je producirao ugledni Alexander Korda, je osvojio nekoliko prestižnih nagrada, uključujući Kup Volpi na venecijanskoj Mostri; njega je More osvojio ponovivši nastup iz originalne predstave.

## Uloge
*Vivien Leigh ... Hester Collyer
*Kenneth More ... Freddie Page
*Eric Portman ... Miller
*Emlyn Williams ... Sir William Collyer
*Moira Lister ... Dawn Maxwell
*Alec McCowen ... Ken Thompson
*Dandy Nichols ... Mrs. Elton
*Jimmy Hanley ... Dicer Durston
*Miriam Karlin ... Konobarica
*Heather Thatcher ... Lady Dawson
*Bill Shine ... Golfer
*Brian Oulton ... Pijanica
*Gibb McLaughlin ... Službenik
*Arthur Hill ... Jackie Jackson
*Sid James ... Čovjek izvan bara (kao Sidney James)

## Vanjske veze
* 
*
Kenneth More

**Kenneth Gilbert More** CBE (20. septembar 1914 – 12. jul 1982) bio je engleski glumac, koji je uživao vrhunac popularnosti nastupajući u filmovima 1950-ih. Njegova najpoznatija uloga je Freddy Page u drami The Deep Blue Sea, koju je ponovio u istoimenom filmu iz 1955. godine.

## Izvori

Literatura
*Sheridan Morley, "More, Kenneth Gilbert (1914–1982)", *Oxford Dictionary of National Biography*, Oxford University Press, 2004 accessed 12 Sept 2007

## Vanjske veze
*
* 
*Kenneth More's appearance on This Is Your Life
*Kenneth More at TCM
*Kenneth More Theatre
Ciske de Rat

***Ciske de Rat*** () je roman za djecu nizozemskog pisca Pieta Bakkera originalno objavljen 1942. godine. Naslovni protagonist je Ciske (Franciskus) Vrijmoeth, 11-godišnji besprizorni dječak, koji živi na uliacama Amsterdama 1930-ih, i koga dobronamjerni školski učitelj nastoji izvesti na pravi put. Godine 1945. je Bakker objavio nastavak pod naslovom *Ciske groeit op* ("Ciske odrasta"), a godine 1946. još jedan pod naslovom Cis de man () u kome se sada već odrasli protagonist suprotstavlja Nijemcima u Drugom svjetskom ratu. Ta tri romana čine trilogiju koja je bila prevedena na brojne svjetske jezike.

Romani su postali predmetom dvije ekranizacije - filma ''Ciske de Rat'' iz 1955. i 1984. godine, a godine 2009. je postavljen i teatarski mjuzikl.
Crvena reka (razvrstavanje)

**Crvena reka** može da se odnosi na:

* Crvena reka, reka u Istočnoj Aziji
* Crvena reka Severa, reka u Severnoj Americi koja protiče kroz SAD i Kanadu,
* Crvena reka Juga, reka u SAD, pritoka Misisipija
* Crvena Reka, naselje u Pirotskom okrugu
* Crvena reka (film), vestern Hauarda Hoksa iz 1948.
Kureti

**Kureti** () bili su, u grčkoj mitologiji, narod koji je ratovao s Etolcima oko Kalidona, a u toj borbi pomagao im je Apolon. Kasnije je Etol uspeo da protera Kurete iz Etolije.

Strabon kaže da su se teorije o identitetu Kureta još u antici razlikovale, te da su različiti izvori za njih navodili da su poreklom Akarnanci, Etolci, Krićani ili Eubejani, no on sam smatrao ih je Etolcima. Dodaje i da su Kureti nazvani po planini Kuriju, koja se nalazila između Pleurona i Trihonidskog jezera.

## Mit i kult
U grčkom mitu i kultu Kureti su demoni srodni Koribantima i nalaze se u službi boginje Kibele. Njima je Reja poverila na staranje tek rođenog Zevsa, oko čije kolevke su oni na Kritu, na planini Dikti ili Idi, plesali udarajući snažno kopljima u štitove da Kron ne bi čuo bebin plač.

Kureti su se rodili iz Zemlje, koju je oplodila kiša, ali bilo je i onih koji su pripovedali da su Kureti sinovi Reje, Zevsa, Apolona ili Kombe i Soka. I njihov broj je varirao, pa se pričalo da ih je bilo između dvojice i desetorice. Neki kažu da su Kureti odgojili Dionisa. Život su okončali tako što ih je munjom usmrtio Zevs, koji se razgnevio kad su Kureti, po Herinom nalogu, učinili nevidljivim Ijinog sina Epafa.

Kuretima su se pripisivali razni izumi. Govorilo se da su prvi pripitomili životinje, unapredili uzgoj ovaca, uveli obradu oružja od metala i da su izumeli svečane igre pod oružjem. Smatrani su zaštitnicima gradovima i utemeljivačima civilizacije.

U Paleokastru na Kritu na jednom natpisu iz 2–3. veka nove ere pronađena je jedna himna, koja pokazuje da su na tom ostrvu Kureti poštovani kao demoni vegetacije, zaštitnici gradova i civilizovanog načina života te da je uz njih prikazivan i Zevs. Sa Krita je njihov kult verovatno prenet na Peloponez i u Malu Aziju.

## Reference

## Literatura
*
Ciske de Rat (film, 1955)

*** Ciske de rat *** () je nizozemsko-zapadnonjemački crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Wolfganga Staudtea. Predstavlja adaptaciju popularne trilogije romana Ciske nizozemskog pisca Pieta Bakkera. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Dick van der Velde, je siromašni i besprizorni dječak koji 1930-ih odrasta na ulicama Amsterdama i koji zbog ubistva majke završi u popravnom domu. Radnja prikazuje napore dobronjamjernog učitelja da ga se izvede na pravi put. *Ciske de Rat* je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio Srebrni lav. U Nizozemskoj ga je, pak, pogledalo 2,433.000 gledatelja, što ga čini trećim najgledanijim filmom u historiji nizozemske kinematografije. Istovremeno je snimljena i posebna verzija na njemačkom jeziku s drugim glumcima pod naslovom 'Ciske: Ein Kind Braucht Liebe' (Ciske: Dijete treba ljubav).

## Uloge
*Dick van der Velde ...     Ciske
*Kees Brusse	... 	učitelj Bruis
*Jenny Van Maerlant	... 	Ciskeova majka
*Riek Schagen	... 	Tetka Jans
*Lies Franken	... 	Suus Bruis
*Bernhard Droog     ...     Leraar
*Katja Ernst		
*Rob de Vries	... 	Ciskeova otac
*Cees Laseur	... 	Dhr. Van Loon
*Paul Steenbergen	... 	Učitelj Maatsuyker
*Jan Teulings	... 	Henri - prijatelj Majke
*Guus Oster	... 	Susdski službenik
*Johan Valk		
*Ben Groenier		
*Hans Tiemeyer	... 	Reinders
*Joan Remmelts	... 	Kapelaan de Goey
*Tjeerd de Vries ....       Jantje Verkerk (nasilnik)
*Heidi Schmidt ...         Betje (Ciskeova djevojka)

## Vanjske veze
*
Amici per la pelle

***Amici per la pelle*** (; doslovno: "Doživotni prijatelji}}) je italijansko-francusko-španski crno-bijeli film snimljen 1955. u režiji Franca Rossija. Po žanru je kombinacija drame i komedije, a protagonisti - koje tumače Geronimo Meynier i Andrea Sciré - su dva dječaka koji, usprkos toga što pripadaju različitim društvenim slojevima, postaju najbolji prijatelji. Radnja prikazuje kako njihovo prijateljstvo dolazi u iskušenje kada jedan od njih pobijedi na školskom natjecanju. *Amici per la pelle* je prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je osvojio posebno priznanje katoličkog udruženja OCIC. Snimljene su dvije verzije filma - jedna za evropsko, a jedna za američko tržište; u potonjoj je, pak, izostao hepi end.

## Uloge
*Geronimo Meynier ...  Mario
*Andrea Sciré ...  Franco
*Vera Carmi ...  La madre di Mario
*Luigi Tosi ...  Il padre di Mario
*Carlo Tamberlani ...  Il padre di Franco
*Paolo Ferrara..  Professore Martinelli
*Marcella Rovena ...  Professoressa di inglese
*Leonilde Montesi ...  Professoressa di latino
*Ignazio Leone ...  Professore di ginnastica
*Maria Chiara Bettinali ...  Margherita
*Isabella Nobili ...  Alunna
*Renata Bousquet ...  Alunna
*Roberto Illuminati ...  Alunno
*Emilio Telve...  Alunno
*Angelo Bizzoni ...  Alunno
*Vittorio Casali ...  Alunno
*Giancarlo Margheriti ...  Alunno
*Giancarlo Tiburzi ...  Alunno

## Vanjske veze
*
Jean-Paul Marat

**Jean-Paul Marat** (Boudry, 24. svibnja 1743. - Pariz, 13. srpnja 1793.) je bio liječnik, politički teoretičar i znanstvenik najpoznatiji po svojoj karijeri radikalnog novinara i jednog ključnih osoba tokom Francuske revolucije. Njegovi novinski tekstovi bili su poznati po svojoj oštrini, nepokolebljivoj podršci revoluciji i njezinim vođama, zalaganju za osnovna ljudska prava i prava za najsiromašnije slojeve društva.

Marat je rođen u današnjoj Švicarskoj, u obitelji talijansko-francuskog porijekla. U dobi od 16 godina napustio je obiteljski dom te putovao po Europi, najviše boraveći u Engleskoj, gdje se školovao za liječnika. U tom je periodu stekao interes za filozofiju i politiku, a poseban utjecaj na njege izvršile su prosvjetiteljske ideje. U tom periodu objavljuje i nekoliko znanstvenih radova. Nakon pada Bastille, Marat se povezao s jakobincima i ubrzo postao član Konventa, iako se nikada formalno nije vezao ni uz jedan klub. Kako je revolucija napredovala, Marat je postajao sve radikalniji pristaša jakobinaca i sve žešći protivnik žirondinaca. Marat je, kao radikalni ljevičar, bio strastven pobornik sankilota, a svoje stavove je iznosio u brojnim pamfletima i novinama, posebice svojim *[[L'Ami du peuple]]* (sh. *Prijatelj naroda*), koje su mu poslužile kao veza s radikalnim jakobinskim vođama tokom 1793. godine.

Ipak, njegovi radikalni tonovi nisu naišli na opće prihvaćanje te se, posebno među žirondincima i simpatizerima istih javio otpor. Mlada plemkinja i simpatizerka žirondinaca Charlotte Corday izvršila je 13. srpnja 1793. godine atentat na Marata, probovši ga nožem u njegovoj kupaonici. Naime, Marat je zbog kožne bolesti (koju je dr. Josef Jelinek 1979. dijagnosticirao kao *[[dermatitis herpetiformis]]*) rijetko izlazio iz svog doma tako da je Cordayjeva morala dobiti pristup istome. To je uspjela fingirajući kako ima podatke o navodnoj žirondinskoj pobuni koja se spremala. Nakon što je Maratu, koji ju je dočekao u kadi, navela nekoliko imena koja je ovaj zapisao, zabila mu je nož u prsa. Ubod je probio pluća, aortu i lijevu klijetku uzrokovavši tako Maratovu smrt. Codrayjeva je na suđenju rekla kako je ubila Marata jer je u njemu vidjela glavni uzrok krvavog terora, smatrajući kako će isti prestati njegovom smrću. Pogubljena je četiri dana kasnije.

Marat je nakon atentata pretvoren u mučenika, a Jakobinski teror će tek nakon toga dosegnuti svoju najkrvaviju fazu. Maratova smrt je komemorirana na nekoliko poznatih umjetničkih djela, od kojih je svakako najznačanija *[[Mrtvi Marat]]* Jacquesa-Louisa Davida iz 1793. godine. David je bio vodeći slikar svoga doba, a uz to je bio i montanjar. Danas je ta slika jedna od najpoznatijih iz perioda Francuske revolucije. Posthumni prikaz događaja, temeljen na Davidovoj slici, a koji scenu prikazuje iz drugog kuta, uključujući i Charlotte Corday, izradio je 1860. godine Paul Jacques Aimé Baudry. Atentat je prikazan i u romanu *[[Les dieux ont soif]]* francuskog nobelovca Anatolea Francea.

Marat je pokopan ispod žalosne vrbe u vrtu bivšeg *[[Samostan koredljera|Couvent des Cordeliers]]*. Njegovi ostaci su u studenom 1793. godine prebačeni u Panthéon.
Gradinje

**Gradinje** može biti:

* Gradinje (Dimitrovgrad), naselje u opštini Dimitrovgrad, Republika Srbija
* Gradinje (Istra), naselje u opštini Cerovlje, Republika Hrvatska
* Gradinje (Oprtalj), naselje u opštini Oprtalj, Republika Hrvatska
Dol (razvrstavanje)

**Dol** može da bude:

* Do ili dol, skraćena verzija riječi dolina

ili

* Dol (Babušnica), naselje u opštini Babušnica, Pirotski okrug, Republika Srbija
* Dol (Francuska), grad u departmanu Jura, Republika Francuska
* Dol (Brač), naselje na ostrvu Braču, Republika Hrvatska
* Dol (Stari Grad), naselje na ostrvu Hvaru, Republika Hrvatska
* Dol (Visoko), naselje u opštini Visoko, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH
* Dol de Bretanj, grad u departmanu Il i Vilen u Republici Francuskoj
* Dol pri Ljubljani, grad u Republici Sloveniji
* Duboki Dol, naselje u Opštini Gračac, Lika, Republika Hrvatska
* Dugi Dol, naselje u Opštini Krnjak, Kordun, Republika Hrvatska

ili

* Dol (Srednja Zemlja), grad u izmišljenom svetu Srednje Zemlje Dž. R. R. Tolkina

## Povezano
* Dolina
* Do
Do

**Do** može da bude:

* Do, pored, gramatički predlog
* Do, naziv za ton C i iz njega izvedene tonove u solmizaciji
* Do, sinonim za dolina, do, dol

ili

* Do (Trebinje), naselje u opštini Trebinje, Republika Srpska, BiH 
* Do (Berkovići), naselje u opštini Berkovići, Republika Srpska, BiH
* Do (Hadžići), naselje u opštini Hadžići, Federacija BiH, BiH  
* Do (Gar), naselje u departmanu Gar, Republika Francuska
* Do (Gornja Garona), naselje u departmanu Gornja Garona, Republika Francuska
* Brani Do, naseljeno mesto u opštini Trebinje, Republika Srpska, BiH
* Rajski Do, naselje u opštini Trnovo, grad Istočno Sarajevo, Republika Srpska, BiH
* Meki Do, naselje u opštini Zvečan, KiM, Republika Srbija

## Ostalo
* 
* 

## Povezano
* Babin Do
* Dobri Do (razvrstavanje) 
* Vlaški Do (razvrstavanje)
* Suvi Do
* Topli Do (razvrstavanje)
Poprigunja

***Cvrčak*** () je sovjetski igrani film snimljen 1955. u režiji Samsona Samsonova, kome je predstavljao režijski debi. Po žanru je melodrama, a predstavlja adaptaciju istoimene novele Antona Čehova. Radnja filma se događa u ruskom visokom društvu na prijelazu iz 19. u 20. vijek, a protagonistica, čiji lik tumači Ljudmila Celikovskaja, je lakomislena žena koja traži "savršenog" muškarca, nesvjesna da te ideale najbolje zadovoljava njen suprug (koga tumači Sergej Bondarčuk). *Cvrčak* je prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je osvojio Srebrni lav.

## Izvori

## Vanjske veze
* «Попрыгунья»  в онлайн-кинотеатре «Мосфильма»
1955. na televiziji

## Globalni televizijski događaji
* 23. januar - U Luksemburgu sa redovnim emitiranjem otpočinje Télé Luxembourg.
* 5. mart - Američki rock-pjevač Elvis Presley u gradu Shreveport nastupa u lokalnoj TV-emisiji *[[Louisiana Hayride]]*, a što predstavlja njegov televizijski debi.
* 1. april - Američka TV-mreža DuMont Television Network dramatično reže svoju produkciju na samo osam redovnih TV-emisija godišnje.
* 22. septembar - U Ujedinjenom Kraljevstvu s redovnim emitiranjem započinje ITV, prva komercijalna TV-mreža, čime je ukinut dotadašnji monopol državne televizije BBC Television Service; program je ispočetka dostupan jedino gledateljima na području Londona.

## Premijere TV-serija i redovnih emisija
* 15. januar – *[[The Benny Hill Show]]* (BBC)
* 7. jul - *[[The $64,000 Question]]*
* 9. jul – *[[Dixon of Dock Green]]* (BBC Television) 
* 29. jul – *[[This Is Your Life]]* (UK) 
* 10. septembar – *[[Gunsmoke]]* (CBS)
* 15. septembar - *[[Journal de Télé-Luxembourg]] *
* 1. oktobar - *[[The Honeymooners]]* (CBS)
* 2. oktobar – *[[Alfred Hitchcock Presents]]* (CBS)
* 3. oktobar – *[[Captain Kangaroo]]* (CBS)
* 11. novembar - *[[Beau temps, mauvais temps]]* (Télévision de Radio-Canada)

## TV-serije i redovne emisije prestale s emitiranjem
* 11. mart - *[[Stories of the Century]]* (1954)
* 23. jun - *[[The Public Defender (TV serija)|The Public Defender]]* (1954)
* 15. jul - *[[Flash Gordon (TV serija, 1954)|Flash Gordon]]* (1954) 
* 17. septembar - *[[Muffin the Mule]]* (1946)

## Reference
Mrtvi Marat

***Mrtvi Marat*** (francuski: *La Mort de Marat* ili *Marat assassiné*) je slavno ulje na platnu klasicističkog slikara Jacquesa-Louisa Davida iz 1793. godine. Slika se temelji na stvarnom događaju od 13. srpnja 1793. godine kada je Charlotte Corday, simpatizerka žirondinaca, u kupki nožem zbola jednog od vođa revolucionarne jakobinske radikalne stranke, Jean-Paula Marata.

## Historija

Sliku je naručila francuska vlada jakobinske diktature, a David je iskoristio neoklasicistički stil u službu suvremenih političkih događaja. Naime, i David je, poput ubijenog Marata, pripadao jakobinskoj stranci te je sudjelovao u radu Narodnog vijeća koje je izglasalo da se giljotira kralj Luj XVI.  Kasnije je, za Robespierrove diktature, dva puta bio zatvaran, no Napoleon mu je povratio sve povlastice, dodijelio mu titulu barona i imenovao ga dvorskim slikarom. Nakon Napoleonovog izgnanstva, David je napustio Francusku i umro u Bruxellesu 1825. godine gdje je završila i slika *Mrtvi Marat*.

## Odlike

Slika je vertikalna, ali su oblici smješteni u kvadratični dio donjeg dijela slike, dok je gornji "skoro" prazan, ispunjen samo blagim tonskim prijelazom koji nagovještava izvor svjetla na desnoj strani. Za razliku od većine neoklasicističkih djela, slika ne prikazuje klasičnu temu, već nedavni događaj. U prikazu Marata kao žrtve, David se oslanjao na ikonološki prikaz Kristove muke, dok se Caravaggiov utjecaj osjeća u tamnoj pozadini iz koje lik izranja na svjetlo. Tako je David na svojoj slici oblikovanjem forme želio prikazati intelektualno i politički, doslovno, "prosvijetljenu" osobu.

Na slici je Marat idealiziran u duhu neoklasicizma, dok je u stvarnosti njegovo tijelo bilo izranjeno kožnom bolešću, zbog koje se morao svaki dan namakati u toploj kupki. Istovremeno, David je realistično istaknuo ubodnu ranu i krvlju obojenu vodu koja je natopila prekrivač. Marat je iznad kade smjestio podlogu za pisanje, a u ruci drži  ubojičino pismo na kojemu piše: *"Il sufit que je sois bien malheureuse pour avoir droit à votre bienveillance"*, u značenju: *"Ja samo moram biti nesretan kako bi zaslužio vašu naklonost"*.

Marat je bio žrtva lukave žene i David je naslikao pismo vidljivim kako bi njena prijevara postala političkom propagandom. Nožu koji je ubojica ispustila na pod pored kade je ironično suprotstavljeno peru koje je još uvijek u beživotnoj Maratovoj ruci. Instrumentu nasilja i smrti je suprotstavljeno simbolu civilizacije, koje je u ovom slučaju simbol revolucionarne političke riječi. U Maratovom osmijehu osjeća se podsmjeh umiruće osobe i tragična ironija događaja. Možda je Davida na takav prikaz lica potaknula činjenica da je Marata ubila simpatizerka konzervativnije stranke, obično nesklone nasilju i terorizmu.

Na stoliću na kojem se nalazi njegov pribor za pisanje, David je napisao potpisom poslao istovremeno i osobnu i političku poruku: *"À Marat, David"* (Maratu od Davida), te ispod toga datirao u *"L'an Deaux"* (Druga godina), tj. u drugu godinu revolucionarnog kalendara.

## Izvori

* William Vaughan i Helen Weston, *Jacques-Louis David's 'Marat*', 2000., Cambridge University Press. str. 16–17. .
Louis Antoine de Saint-Just

**Louis Antoine Léon de Saint-Just** (Decize, 25. kolovoza 1767. - Pariz, 28. srpnja 1794.), uglavnom poznatiji samo kao **Saint-Just**, bio je politički i vojni vođa jakobinaca tokom Francuske revolucije. Najmlađi izabrani zastupnik u Konventu 1792. godine, Saint-Just se brzo uspinjao u hijerarhiji te je ubrzo postao jedan od najvažnijih vođa u vladi Prve Republike. Saint-Just je predvodio zathjeve za pogubljenjem Louisa XVI te je izradio nacrt radikalnog Montanjarskog ustava. 

Ubrzo je postao blizak prijatelj Maximiliena Robespierrea te je služio s njim kao član moćnog Komiteta javnoga spasa. Tokom turbulentnog početka Revolucionarnih ratova, Saint-Just je poslan na front gdje je nametnuo strogu disciplinu te se danas od strane mnogih gleda kao glavni zaslužan za revitalizaciju francuske vojske na frontu. Vrativši se u Pariz, Saint-Just je nadzirao Robespierreovu konsolidaciju moći preko programa oštrog i nemilosrdnog zastrašivanja. Iako je na političkoj sceni bio izrazito kratko, Saint-Just je postao jedno od glavnih lica Jakobinskog terora, zbog čega je među kasnijim historiografima dobio nadimak "Anđeo Smrti". Saint-Just je osobno organizirao hapšenja i progone brojnih velikana Francuske revolucije. 

Saint-Just je uhapšen zajedno s ostalim predstavnicima Terora tokom Termidorske reakcije te je pogubljen, zajedno s Robesiperreom i ostalima, 28. srpnja 1794. godine u Parizu. Historiografi su danas složni kako je njegova smrt označila kraj Jakobinskog terora.