open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Potenza

**Potenza** (latinski: *Potentia*) je glavni grad regije Basilicata i istoimene talijanske provincije Potenza od 66 405 stanovnika.
## Geografija
*Potenza* leži na jugu Italije, u gornjem toku rijeke Basento u brdovitoj unutrašnjosti Apenina, na nadmorskoj visini od 819 m, udaljena 98 km istočno od Salerna  i oko 148 od Napulja.
## Historija
Grad su pod imenom **Potentia** osnovali Rimljani u 2. vijeku pne., njegovi ostatci nalaze se u dolini ispod lokaliteta gdje se nalazi današnji grad. *Potentia* je bio važan grad, pa je dobio status carskog municipija.

Nakon propasti Zapadnog Rimskog Carstva u 6. vijeku postao je posjed langobardskih Vojvoda od Beneventa, a nakon tog brojnih drugih feudalaca.
Za Napoleonskih ratova Francuzi koji su tad vladali *Potenzom*, proglasili su je administrativnim centrom Basilicate. *Potenza* je bila prvi grad koji se 1860. digao na noge da zbaci sa trona burbonske vladare Kraljevine dviju Sicilija.

*Potenza* leži na trusnom tlu, pa je više puta razarana i obnavljana, nakon čestih potresa, posljednji veliki bio je 1980.

## Znamenitosti

*Potenza* je sjedište istoimene dijeceze, čiji je najznačajniji spomenik katedrala San Gerardo, sa rozetom i portalom iz 12. vijeka, kad je podignuta. Pored nje tu su i crkve San Francesco iz 1274., sa veličanstveno rezbarenim drvenim vratima, i San Michele izgrađena između 11. i 12. vijeka.

Provincijalni muzej Lucano ima vrijednu arheološku zbirku.
## Privreda i transport
*Potenza* je važno željezničko čvorište na pruzi Salerno - Taranto, i centar poljoprivrednog kraja poznatog po povrću i voću. 
## Gradovi prijatelji
* , Denver
* , Focşani
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada  
* ''Potenza'' na portalu Encyclopædia Britannica
Tarantski zaljev

**Tarantski zaljev** (talijanski: *Golfo di Taranto*, latinski: *Sinus Tarentinus*) je veliki duboki zaljev na jugu Apeninskog poluotoka u Italiji, dio Jonskog mora.

## Geografija
Tarantski zaljev ima oblik kvadrata, dužinu od nekih 140 km, od Rta Santa Maria di Leuca na istoku do Rta Alice na zapadu, maksimalna dubina mu iznosi 1500 m. Pored Taranta i Gallipolija, ostali veća naselja u zaljevu su gradovi Magne Graecie: Crotone, Herakleja, Turij i Sibaris.

U samoj sredini zaljeva, nalazi se depresija Valle di Taranto, dubine od 1000 do 1500 m.

U zaljev utječu brojne rijeke, a najveće su Basento, Sinni i Agri.

## Reference

## Vanjske veze

* na portalu Enciclopedia Italiana Treccani
Andrej Vlasov

**Andrej Andrejevič Vlasov** (; 14. septembar 1901 - 2. august 1946) je bio ruski i sovjetski vojskovođa poznat po tome što je za vrijeme drugog svjetskog rata prešao na stranu nacističke Njemačke i dobio komandu nad Ruskom oslobodilačkom armijom (ROA), koja se do kraja borila protiv savezničkih snaga.

Rođen je u siromašnoj seljačkoj porodici koja ga je poslala na školovanje u pravoslavnu bogosloviju, a koje je prekinulo izbijanje ruske revolucije. Nakon toga se Vlasov počeo školovati za agronoma, prije nego što je u toku građanskog rata 1919. regrutiran u Crvenu armiju. Poslan je na južni front gdje je sudjelovao u borbama protiv belogardejaca pod Vrangelom te stekao oficirski čin. Godine 1930. je postao član KPSS, a 1938. je u činu general-majora poslan u Kinu kao sovjetski vojni savjetnik pri štabu Chang Kai Sheka, gdje je ostao godinu dana. Njemačka invazija SSSR 1941. ga je zatekla na zapadnoj granici; u sljedećih nekoliko mjeseci se istakao kao izuzetno energični komandant koji je napadačima nanosio teške gubitke i usporio njihovo napredovanje u dubinu sovjetske teritorije; sudjelovao je u bitci za Moskvu nakon koje ga je službena sovjetska propaganda slavila kao jednog od njenih pobjednika. U proljeće 1942. je, pak, njegov pokušaj deblokade odsječenog Lenjingrada završio katastrofalnim porazom u kome su snage pod njegovom komandom ostale opkoljene i uništene. Vlasov se nekoliko mjeseci krio iza njemačkih borbenih linija sve dok nije zarobljen. Nijemci su ga uz pomoć bivših belogardejskih oficira nakon nekog vremena uspjeli nagovoriti da prijeđe na njihovu stranu. Kao najviše rangirani prebjeg i bivši sovjetski heroj, Vlasov je predstavljao jedan od najvrednijih njemačkih propagandnih aduta u ratu; s druge strane, ROA, s kojom je trebao komandirati, je formalno osnovana tek u jesen 1944. godine. Njene snage su, između ostalog, u martu i aprilu 1945. njegove jedinice su djelovale protiv Jugoslovenske armije u Sloveniji na području Suhe krajine. Sam Vlasov se 10. maja 1945. predao Amerikancima u Tirolu. Oni su njega i njegove pristaše, međutim, nasilno repatrirale na sovjetsku teritoriju. U Moskvi mu se sudilo za izdaju, te je osuđen na smrt i pogubljen. U doba hladnog rata se Vlasov na Zapadu i u emigrantskim krugovima slavio kao heroj i mučenik, a u post-sovjetskoj Rusiji je postao predmetom rasprave među historičarima, kao i zahtjeva za formalnom sudskom rehabilitacijom.

## Reference

## Vanjske veze
* Генерал Андрей Власов (специализированный сайт) 
* Историческая энциклопедия. Власов А. А. 
* Russian Volunteers in the German Wehrmacht in WWII (Lt. Gen. Władysław Anders and Antonio Muňoz {ed.}) 
* Генерал Власов. Человек и маска. Статья Л.Млечина на сайте ИТАР-ТАСС
Der Rosenkavalier

***Der Rosenkavalier*** (Op. 59) () je opera za koju je muziku komponirao Richard Strauss, a libreto napisao Hugo von Hofmannsthal, premijerno izvedena 1911. godine. Radnja je smještena u Beč sredinom 18. vijeka, a protagonisti su dvoje mladih čiju ljubavnu vezu priječi pripadnost različitim društvenim klasama. Iako komična opera po svom karakteru, *Der Rosenkavalier* se ističe društvenim angažmanom, a autori su libreto, kako bi naglasili društvene razlike, pisali na različitim - više i manje "rafiniranim" varijantama njemačkog jezika. Opera se također odlikuje time da je jedan od muških likova dobio kao glas mezzo-sopran, odnosno da ga tumače pjevačice. *Der Rosenkavalier* je postigao veliki uspjeh, te postao jednim od najuspješnijih djela Straussovog opusa.

## Vanjske veze
* 
* Recording of "Da geht er hin"  by Lotte Lehmann in MP3 format
* Piano-vocal score of ''Der Rosenkavalier'' from the Indiana University School of Music
* German libretto of ''Der Rosenkavalier'' from opera-guide.ch
* Synopsis of ''Der Rosenkavalier''  (The Metropolitan Opera)
Der Rosenkavalier (film, 1925)

***Der Rosenkavalier*** () je autrijski crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Roberta Wienea. Predstavlja filmsku adaptaciju istoimene opere Richarda Straussa. Radnja je smještena u Beč sredinom 18. vijeka, a naslovni protagonist je ljubavnik stare plemkinje koji se zaljubi u mladu pučanku koju je plemkinja namjeravala "namjestiti" svom budalastom rođaku. Strauss je sudjelovao u izradi filma, adaptiravši muziku tako da se mogla sinkrono izvoditi zajedno s prikazivanjem filma. Premijerno je prikazan u Beču, a potom i u dresdenskom kazalištu Semperoper, istom onom gdje je bila praizvedena originalna opera. U oba navrata je Strauss dirigirao orkestrom. Planove za svjetsku turneju filma je ubrzo poremetila pojava zvučnog filma. Godine 2006. je napravljena restaurirana verzija s novom muzikom koja se emitira na televizijskim kanalima njemačkg govornog područja.

## Uloge
* Michael Bohnen ... Ochs von Lerchenau
* Huguette Duflos ... Marschallin
* Paul Hartmann ... Marschall
* Jaque Catelain ... Octavian
* Elly Felicie Berger ... Sophie
* Carmen Cartellieri ... Annina
* Karl Forest ... Herr von Faninal
* Friedrich Feher ... Valzacchi

## Izvori
* ''Der Rosenkavalier'' , Arte TV

## Literatura
* Jung, Uli & Schatzberg, Walter. *Beyond Caligari: The Films of Robert Wiene*. Berghahn Books, 1999.

## Vanjske veze
* 
* , Houston Symphony
* , Staatskapelle Dresden, Semperoper
Joda (razvrstavanje)

**Joda** može označavati:

* Yoda, fonetski Joda, lik iz *[[Star Wars|Ratova zvijezda]]*;
* Joda, grad u Indiji
Wampiry Warszawy. Tajemnica taksówki nr. 1051

***Wampiry Warszawy. Tajemnica taksówki nr. 1051*** () je poljski crno-bijeli nijemi kriminalistički film snimljen 1925. u režiji Wiktora Bieganskog. Radnja prikazuje kako dvoje prevaranata iz Pariza koje su izdaju izbjegle ruske aristokrate dolaze u Varšavu s namjerom da se vjenčaju za poljskog aristokrata i njegovu kćer kako bi ih potom ubili i naslijedili njihov novac. Predstavlja najpopularniji film u filmografiji Bieganskog, a njegov stil odaje uticaj avangardne sovjetske kinematografije.

## Uloge
* Oktawian Kaczanowski ... Pradowski 
* Halina Labedzka ... Urszula Pradowska 
* Maria Balcerkiewiczówna ... Grofica Tamarska 
* Igo Sym ... Tadeusz Wyzewicz, advokat 
* Lech Owron ... Baron Kamilow 
* Marian Kiernicki ... Antoni, lakaj
* Wiera Pogorzanka ... Tonia 
* Katarzyna Dworkowska ... Opatica
* Piotr Hryniewicz ... Tužilac 
* K. Marczewski ... Lihvar

## Literatura
* Haltof, Marek. *Polish National Cinema*. Berghahn Books, 2002.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
La Fille de l'eau

***La Fille de l'eau*** () je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1924. u režiji Jeana Renoira, kome je to bio redateljski prvijenac. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači tadašnja Renoirova supruga Catherine Hessling, je djevojka odrasla na riječnoj teglenici, a čiji se život potpuno promijeni kada joj strada otac te postane metom svog pohotnog strica. Radnja prati njen bijeg s teglenice tokom koga pronalazi utočište kod putujućih kriminalaca. Renoir je, prema vlastitom svjedočenju, film snimio bez klasičnog scenarija, pronašavši inspiraciju "u interakciji svoje supruge sa pejzažima Šume Fontainebleau". Kritika ga nije dočekala s velikim oduševljenjem, ali su kasniji kritičari hvalili scenu sna koja se smatra jednim od primjera nadrealizma u tadašnjoj francuskoj kinematografiji.

## Vanjske veze
*
Rovigo

**Rovigo** je grad u Italiji, glavni grad provincije Roviške provincije u Venetu. Grad je 2012. imao 50.164 stanovnika.

## Geografija
Rovigo leži na sjeveroistoku Italije, u dolini Poa, duž južne obale rijeke Adige. Smješten je 40 km južno od Padove.

## Historija

Grad se pod imenom Rodigo prvi put spominje 838. Za srednjeg vijeka njime je vladala dinastija Este, sve do 1482. kada je postao posjed Venecije, a nakon 1797. Habsburške Austrije. Grad je anektirala Kraljevina Italija 1866. godine.

## Znamenitosti

Najveća znamenitost Roviga je La Rotonda, oktogonalna crkva Beata Vergine del Soccorso iz 1594. u kojoj se nalaze slike venecijanskog slikarstva od 14. do 18. vijeka i ostaci tvrđave vojvoda od Estea iz 10. vijeka. Rovigo ima i nekoliko renesansnih palača, od kojih je najljepša Roncale iz 1555. Gradska galerija slika posjeduje bogatu kolekciju venecijanskih majstora i nekoliko djela Hansa Holbeina mlađeg i Albrechta Dürera.

## Privreda i transport
Rovigo je važno željezničko čvorište na pruzi Padova–Bologna i centar bogatog poljoprivrednog kraja Polesine, plodne doline između rijeka Adige i Poa. Polesine je poznata po uzgoju velikih količina žitarica, šećerne repe, lana i konoplje.

## Gradovi prijatelji

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Rovigo'' na portalu Encyclopædia Britannica
Ludovic Halévy

**Ludovic Halévy** (1. januar 1834 - 7. maj 1908) bio je francuski književnik jevrejskog porijekla. Odrastao u znamenitoj porodici Halévy, odmalena je bio izložen teatru i književnosti, iskazavši talent koji će se prvenstveno odraziti kroz veliki broj uspješnih kazališnih komada i libreta za opere. Današnjim je generacijama najpoznatiji kao autor libreta za znamenitu operu *[[Carmen]]*.

## Vanjske veze
* 
* Notice biographique de l'Académie française
L'Abbé Constantin (film, 1925)

***L'Abbé Constantin*** () je francuska crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1925. u režiji Juliena Duviviera. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Ludovica Halevyja. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Jean Coquelin, je katolički svećenik koji se mora prilagoditi tome da je zamak, gdje je bio omiljeni gost, kupila bogata Amerikanka protestantske vjere.

Godine 1933. je snimljena zvučna verzija u režiji Jean-Paul Paulina.

## Vanjske veze
*
The Blackguard

***The Blackguard*** () ili ***Die Prinzessin und der Geiger*** () je britansko-njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Grahama Cuttsa. Radnja se temelji na istoimenom romanu Raymonda Pattona, te je smještena u Rusiju u doba Revolucije. Protagonist je francuski violinist koji rusku princezu nastoji spasiti od pogubljenja koje namjeravaju izvesti revolucionari na čelu sa njegovim bivšim mentorom. *The Blackguard* je predstavljao početak višegodišnje plodne suradnje između britanskog studija Gainsborough Pictures i njemačkog studija UFA, jednog od tada najvećih u Evropi i svijetu. Historičarima je, pak, zanimljiv po tome što je na njemu radio mladi Alfred Hitchcock koji će iste godine, također u anglo-njemačkoj koprodukciji, snimiti svoj prvijenac ''The Pleasure Garden''.

## UIoge
* Jane Novak – Prinzessin Maria Idourska / Princess Marie Idourska 
* Walter Rilla – Michael Caviol, Crni stražar
* Frank Stanmore – Pompouard 
* Bernhard Goetzke – Adrian Levinsky 
* Rosa Valetti – Baka 
* Dora Bergner – Vojvotkinja 
* Fritz Alberti – Slikar
* Robert Leffler – Leidner 
* Alexander Murski – Vollmark 
* Martin Herzberg – Michael Caviol kao dječak
* Loni Nest – Princeza Marija kao djevojčica
* Robert Scholz – Veliki knez Pavle

## Reference

## Literatura
* Cook, Pam (ed.). *Gainsborough Pictures*. Cassell, 1997.
* Kreimeier, Klaus. *The Ufa story: a history of Germany's greatest film company, 1918–1945*. University of California Press, 1999.

## Vanjske veze
*
Le Fantôme du Moulin-Rouge

***Le Fantôme du Moulin-Rouge*** () je francuska crno-bijela nijema science fiction filmska komedija snimljena 1925. u režiji Renéa Claira. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Albert Préjean, je mladić čiju voljenu djevojku njen otac, ugledni političar, pod pritiskom ucjenjivača nastoji udati za jednog svog kolegu. Radnja prikazuje mladićev susret sa znanstvenikom koji je pronašao način da ljudsku dušu oslobodi tijela, odnosno posljedice eksperimenta nakon kojih će se mladić kao sablast ("fantom") tumarati Parizom izazivajući svakakve nepodopštine. *Fantom* je predstavljao prvo cjelovečernje ostvarenje u Clairovoj filmografiji, a u njemu se, osim sklonosti za miješanje fantastike i humora, pokazuje snažan uticaj francuske filmske avangarde 1920-ih.

## Vanjske veze
*
1286 Banachiewicza

**1286 Banachiewicza** je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 3,024 astronomskih jedinica (AJ). 
Apsolutna magnituda asteroida je 10,88 a geometrijski albedo 0,061.

## Povezano
* Asteroid
* Asteroidni pojas

## Vanjske veze
* JPL stranica za dinamiku solarnog sistema
* Orbitalni elementi asteroida sa orbitom bliskom Zemlji 
* Asteroidi i male planete, univerzitet Harvard
* JPL podaci o asteroidu
Vibo Valentia

**Vibo Valentia** (latinski: *Hipponium*, do 1928. zvan **Monteleone di Calabria**, kog stanovnici i danas zovu **Monteleone**) je glavni grad istoimene talijanske provincije Vibo Valentije u Kalabriji. Grad je 2012. imao 33.118 stanovnika.

## Geografija
Vibo Valentia leži na jugu Italije, pored zaljeva Santa Eufemije, udaljen 100 km sjeverno od regionalnog centra Reggio Calabrije.

## Historija

Vibo Valentia je izrastao na mjestu grčke kolonije *Hipponion*, o kojoj je u 1. vijeku pne. puno pisao i hvalio je rimski državnik i pisac Ciceron. Na ta vremena posjećaju ostatci zidina (izvan središta grada) i brojni predmeti koji se čuvaju u lokalnom muzeju. Nakon propasti Zapadnog Rimskog Carstva grad su razorili Arapi, a obnovljen je u 13. vijeku. Nakon tog bio je dio Napuljskog Kraljevstva kao i ostala Kalabrija, sve do ujedinjenja Italije. Vibo Valentia leži na trusnom tlu, pa je više put razaran i obnavljan nakon potresa. Posljednji veliki potresi zbili su se 1783. i 1905. godine.

## Znamenitosti

Najveća znamenitost Vibo Valentije je normanski tvrđava iz 13. vijeka, koju je obnovio i proširio Fridrik II, car Svetog Rimskog Carstva. U gradu se nalaze i crkve San Michele i barokna Collegiata di San Leone Luca.

## Privreda i transport
Vibo Valentia je centar poljoprivrednog kraja, poznat po proizvodnji paradajza i njegovih konzervi. Grad ima i industriju vagona i strojeva.

## Gradovi prijatelji

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Vibo Valentia'' na portalu Encyclopædia Britannica
Republika Peščenica

**Republika Peščenica** je bio satirično-parodijski projekt Željka Malnara. Ime je dobila po zagrebačkoj četvrti Peščenici.

Događaji iz Republike Peščenice su se prikazivali na anti-TV-showu Noćna mora Željka Malnara, subotom od 22:00-04:00 na Zagrebačkoj Televiziji Z1.

## Značajne osobe
* Željko Malnar, predsjednik
* Ševa, ministar obrane (Zvonimir Levačić - Ševa, umro je 5. svibnja 2010.)
* Braco Cigan, "Cro-Rom", borac za prava Roma u Peščenici. 
* Cezar Legenda
* Jajan, 
* Stankec
* Tarzan
* Laki, 
* Anđa, 
* Slađa
* Jumbo, urednik
* Bakica
* Raos
* Đibo
* Emir erotski pjesnik
* misli 21. stoljeća
* Gruber (Stari Bečej) počasni konzul Republike Peščenice u Republici Srbiji

## Kulturni događaji
* Dora Noćna mora

## Znamenitosti
* Savica, peščenički nacionalni park
* Drek river

## Znameniti događaji iz povijesti
* ratovi za Bundek
* izručivanje peščeničkih junaka Haaškom sudu
* zauzimanje Savudrijske vale od Slovenije i vraćanje Hrvatskoj

## Reference

## Literatura
* Željko Malnar: *Filozofija Republike Peščenice*, Birotisak, Zagreb, 2004., 

## Vanjske veze
* Noćna mora
* Index.hr  Junaci Malnarove ulice na HTV-u - Showbiz - XMag
* Internetsko izdanje 
* Index.hr Kurcolovcem i generalom Prkačinom na njemačke pljačkaše i goste u studiju (Braco, Jajan i Malnar)
* Index.hr Jajan osniva Flašističku stranku i vodi Hrvatsku u Vrapče
* Javno  Snalažljivi predsjednik: Malnar nažicao Mercedese od ruskog tajkuna
* Vjesnik Opet zakazala organizacija Mesićeva stožera 
* Vjesnik Malnar grdi Hrvatsku i Hrvate, jer želi da im bude bolje i ljepše, želi ih popraviti, nema mržnje
Venustiano Carranza

**Venustiano Carranza Garza** (29. prosinca 1859. - 21. svibnja 1920.) bio je jedan od vođa meksičke revolucije i kasnije predsjednik Meksika. 

Rođen je u državi Coahilla, a obitelj mu se bavila uzgojem stoke. Podupirao je napore koje je poduzimao Francisco Madero da se svrgne Porfirio Diaz. Zakleo se na vjernost Maderu, i postao ministar rata i mornarice. Kada je Madera svrgnuo Victorianoa Huertu, poveo je pobunu protiv njega, kasnije i sam postavši predsjednik. Dužnost predsjednika obnašao je kao diktator, ipak provevši neke reforme, a današnji ustav Meksika izrađen je za njegove vlasti. Pobunu protiv njega podigli su Pancho Villa, Emiliano Zapata i Álvaro Obregón, budući da njegove reforme nisu držali dostatnima. Više puta pokušali su ga ubiti. Sišao je s vlasti 1920., a ubijen je u 61. godini tijegom bijega iz države. Na dužnosti post-revolucionarnog predsjednika naslijedio ga je Adolfo de la Huerta.
Adolfo de la Huerta

**Adolfo de la Uerta Markor** (; 26. maj 1881 – 9. jul 1955) bio je meksički političar i 38. predsednik Meksika.

## Biografija
Rođen je 1881. godine u mestu Gvajamas, država Sonora. Kao guverner te države, poveo je revoluciju iz Agva Prijete kojom je svrgnut, a kasnije i ubijen meksički predsjednik Venustijano Karanza.

Nakon Karanzine smrti, bio je imenovan za privremenog predsednika Meksika, i tu funkciju je obavljao od 1. juna do 30. novembra 1920. godine. Jedna od najvažnijih stvari koja se dogodila u tih 6 meseci bila je predaja Panča Vilje i njegove vojske. Na položaju predsednika nasledio ga je Alvaro Obregon.

Godine 1923. podržan vojskom, poveo je pobunu čiji je cilj bio smena Alvara Obregona, a sam Obregon je kasnije suzbio pobunu.

Umro je u Sijudad Meksiku 1955. u 74. godini života.

## Reference
Emilio Portes Gil

**Emilio Portes Gil** (3. listopada 1890. – 10. prosinca 1978.), meksički političar i državnik, 5. post-revolucionarni predsjednik Meksika i 50. od neovisnosti.

Rodio se u Ciudad Victoriji u državi Tamaulipas na sjeveroistoku Meksika. Kad je izbila Meksička revolucija, Emilio je studirao pravo na Slobodnoj školi prava u glavnom gradu. Idol mu postaje revolucionar Venustiano Carranza, čiji postaje pristaša. Nakon diplome, zaposlio se u javnoj službi i obnašao niz dužnosti, čak je bio i u Vrhovnom sudu Sonore.

Tri puta biran je u Kongres, a guverner svoje države bio je u dva navrata. Bio je sudionik u upravi koju je vodio Plutarco Elias Calles, a čak je dogurao do položaja ministra unutrašnjih poslova.

Kada je 1928. ponovno izabran Alvaro Obregon, koji je ubijen 17. srpnja, Portes Gil preuzeo je dužnost privremenog predsjednika i na njoj ostao idućih 14 mjeseci. Iako je pokušavao odigrati važnu ulogu u meksičkoj politici, ostat će upamćen kao Callesova marioneta. Predsjednik Cardenas deportirao ga je iz zemlje, a u kasnijim administracijama obavljao je niz dužnosti. Položaj predsjednika napustio je 4. veljače 1930. godine, a njegov nasljednik Pascual Ortiz Rubio nastavio je biti marioneta.

Umro je u Ciudad de Méxicu u dobi od 88 godina.
Corazón Aymará

***Corazón Aymará*** () je bolivijski crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Pedra Sambarina, koji se tradicionalno smatra prvim cjelovečernjim ostvarenjem u historiji bolivijske kinematografije. Protagonistica filma je žena iz naroda Aymara koja nastoji razuvjeriti muža u to da mu je nevjerna.

S obzirom da se do danas nije sačuvala nijedna kopija, *Corazón Aymara* se smatra izgubljenim filmom. Iste godine je u Boliviji snimljen cjelovečernji film *[[La profecía del lago]]*, ali je zabranjen, a kasnije također izgubljen. Jedini sačuvani bolivijski film iz nijeme ere je *[[Wara Wara]]* snimljen 1930. godine.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Corazon Aymara'' at IMDB
* Wara Wara en www.conacine.net 
* Sinopsis de la película en www.frombolivia.com 
* ''Corazón Aymara'' en www.nacionaldelcine.com
La profecía del lago

***La profecía del lago*** () je bolivijski crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Josea Maria Velascoa Maidane. Po žanru je ljubavni film, a radnja prikazuje vezu između mladića iz indijanskog (domorodačkog) naroda Aymara i kćeri bijelog veleposjednika. Napravljen je nedugo poslije *[[Corazón Aymara]]*, te je predstavljao drugi cjelovečernji film u historiji bolivijske kinematografije. Pred premijeru su ga vlasti zabranile, zbog kontroverznog sadržaja, odnosno međurasnih odnosa dvoje protagonista. Nakon toga je Velascu Maidani naređeno da film preda kako bi se mogao spaliti; u intervjuu 1979. godine su Maidana i njegova supruga tvrdili da su na to reagirali prijeteći da će se sami spaliti sa filmom. Kopije su potom uspjeli sakriti u zidovima svog doma. Usprkos toga, *La profecía del lago* se danas smatra izgubljenim filmom.

Velasco Maidana je pet godina kasnije režirao *[[Wara Wara]]*, koga su cenzori ovaj put uspjeli prihvatiti, te koji se danas smatra jedinim sačuvanim bolivijskim filmom iz nijeme ere.

## Reference

## Vanjske veze
*
Catanzaro

**Catanzaro** je grad u Italiji, glavni grad regije Kalabrije i istoimene Catanzarske provincije. Grad je 2012. imao od 89.062 stanovnika.

## Geografija
Catanzaro leži na jugu Italije, pored zaljeva Squillacea, 80 km jugoistočno od Cosenze. Catanzaro je poznat kao "Grad dva mora" jer leži točno u sredini Kalabrije, na dijelu gdje je taj poluotok najuži, pa se s njegova tri brda (visoka 343 m) vide i Tirensko i Jonsko more.

## Historija

Catanzaro je osnovan u 10. vijeku kao bizantski Katasarion, kojeg je 1059. zauzeo normanski lider Robert Guiscard. Zbog njegove izuzetne strateške pozicije grad je često bio meta brojnih osvajača, konkretno Saracena, Normana, Švicaraca i Anžuvinaca. Catanzaro je 1528. uspio izdržati četvoromjesečnu francusku opsadu. Grad je igrao važnu ulogu za Napoleonskih ratova i Risorgimenta. Od 1928. grad je sjedište dijeceze, a od 1971. i glavni grad regije. Catanzaro leži na trusnom tlu i više je puta razaran i obnavljan nakon potresa (1783, 1905. i 1907), a pretrpio je i teška razaranja za Drugog svjetskog rata od strane savezničke avijacije.

## Znamenitosti i obrazovanje
Najveća znamenitost Catanzara je njegova katedrala, podignuta još za Normana 1121. i kompletno obnovljena 1511. godine, a kasnije stradala 1638. u potresu i 1943. za vrijeme savezničkog bombardiranja. Odmah pored nje nalazi se barokna crkva Santissimo Rosario. U gradu od 1998. djeluje Univerzitet Magna Grecia koji je drugi po veličini u Kalabriji.

## Privreda i transport
Catanzaro je tokom 17. i 18. vijeka bio slavan po svojim svilenim tkaninama, a danas je centar poljoprivrednog kraja, poznatog po proizvodnji maslinovog ulja i umjetnih gnojiva. Catanzaro je i željeznički čvor, iz njega se račva pruga za njegovu luku Marina di Catanzaro u zaljevu Squillaceu, koja inače vodi prema Reggiu Calabriji i Siciliji.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Catanzaro'' na portalu Encyclopædia Britannica
Georg Kaiser

**Friedrich Carl Georg Kaiser**, poznatiji kao **Georg Kaiser**, (25. novembar 1878 – 4. jun 1945) bio je njemački dramski pisac, najpoznatiji po eskpresionističkim dramama 1920-ih. Kasnije je u svojim djelima postao jedan od vodećih pripadnika pokreta Nove stvarnosti. Nakon dolaska nacista na vlast 1933. je otišao u egzil u Švicarsku.

## Djela
### Kazališni komadi
* *Schellenkönig* (1895/96;1902/03)
* *[[Von morgens bis mitternachts]]* (1912)
* *[[Die Bürger von Calais]]* (1912/13; 1923)
* *König Hahnrei* (1913)
* *Der Fall des Schülers Vehgesack* (1914)
* *Rektor Kleist* (1914)
* *Die Koralle* (1917)
* *Gas* (1918)
* *Die Dornfelds*
* *[[Der Protagonist]]*. Ein Theaterstück (1920). (Tekst kasnije poslužio kao libreto opere *Der Protagonist* koju je komponirao Kurt Weill 1926)
* *Gas II*. 1920. *Die Koralle, Gas I und Gas II bilden eine Trilogie*.
* *Die jüdische Witwe* (1920)
* *David und Goliath* (1920-e); komedija u tri čina
* *Kanzlist Krehler*, tragikomedija u tri čina, 1922, G. Kiepenheuer (Potsdam)
* *Kolportage* (1924)
* *[[Der Zar lässt sich photographieren]]* (1927). Opera buffa. muzika (1927/28): Kurt Weill. UA 1928
* *[[Der Silbersee]]* (1933). mjuzikl. muzika (1932/33): Kurt Weill. UA 1933
* *Rosamunde Floris* (1936/37). opera koju je postavio Gerhart von Westermann sa muzikom Borisa Blachera 1960.
* *Alain und Elise* (1937/38)
* *Der Gärtner von Toulouse* (1938). Querido Verlag, Amsterdam 
* *Der Soldat Tanaka* (1940), Theaterstück, Zürich, New York, Oprecht Verlag, 
* *Die Spieldose*, 1942
* *Das Floß der Medusa* (1940–1943). EA 1945

### Knjige o Kaiseru
* Gesa M. Valk, Hrsg.: *Georg Kaiser in Sachen Georg Kaiser: Briefe 1916–1933*. Leipzig 1989

## Vanjske veze
* 
* 
* Georg Kaiser („Gas“) auf der Website des Deutschen Historisches Museums
Álvaro Obregón

**Alvaro Obregon Salido** (; Navohoa, 19. februar 1880 – Meksiko Siti, 17. jul 1928) bio je meksički političar i jedan od predvodnika Meksičke revolucije.

## Biografija
Rođen je u državi Sonora, moguće je da je bio delimično i irskog porekla. U politiku je ušao 1911. godine kada je postao gradonačelnik mesta Uatabampo.

Podupirao je Madera, nakon što je ovaj svrgnuo s vlasti dugogodišnjeg predsednika Porfirija Dijaza . Već je 1912. godine Viktorijano Uerta uz pomoć američkog ambasadora srušio Madera, pa se Obregon pridružio Ventustijanu Karanci protiv Uerte . Međutim, od 1917. se borio protiv Karance koji je vladao kao diktator. Borio se u četiri bitke 1915. protiv Panča Vilje i svaki put pobedio, ali je izgubio desnu ruku. Modernizovao je ratovanje upotrebom mitraljeza i savremenim načinom ratovanja.

Godine 1920. postao je predsednik Meksika, a njegova pobeda označila je završetak nasilne etape Meksičke revolucije. Mandat mu je trajao četiri godine, tokom kojeg je najznačajniji potez bila agrarna reforma, odnosno podela značajnih delova zemlje bezemljašima. Na izborima 1924. pobedio ga je zlogolasni Plutarko Elias Kales, a on se vratio na svoj posed u Sonori.

Godine 1928. Obregon je pobedio na izborima za drugi mandat, ali ga je pre preuzimanja mandata u restoranu u Meksiko Sitiju ubio jedan semeništarac koji se protivio njegovim antiklerikalnim reformama.

## Reference

## Literatura
* Krauze, Enrique. (1997). ''Mexico: Biography of Power: A History of Modern Mexico, 1810–1996.'' New York: HarperCollins. . OCLC 35128211
Plutarco Elias Calles

**Plutarko Elijas Kaljes** (; Gvajamas, Sonora, 25. septembar 1877 – Meksiko Siti, 19. oktobar 1945) bio je meksički general, političar i 40. predsednik Meksika.

## Biografija
Rođen je pod imenom **Plutarko Elijas Kampuzano**, a pošto su mu roditelji bili nevenčani nakon majčine smrti uzeo je prezime Kaljes zbog ujaka koji ga je odgajio. U ranoj mladosti radio je kao barmen i učitelj.

U Meksičkoj revoluciji podupirao je Madera, a kasnije Obregona, za čije je vladavine vršio niz funkcija. Čin generala dobio je 1915. godine.

Bio je pragmatičar, koji se svrstavao uz svakoga ko bi mu doneo korist. Pre uspona na vlast, bio je guverner Sonore, gde je isterao sve katoličke sveštenike i uveo niz antiklerikalnih reformi; čak je promenio i građanski zakon da bi vanbračna deca dobila ista prava kao i ona rođena u braku. Takođe je želeo da pretvori Sonoru u državu bez alkohola, a iako je isprva bio levičar blizak sindikatima i ostalim slojevima društva, kasnije je skrenuo udesno i provodio sasvim drugačiju politiku.

Došao je na vlast nakon prvog Obregonovog mandata. U kampanji se služio populističkom retorikom, te je obećao agrarnu reformu, više obrazovanja, radničkih prava i demokratskiju vlast. Tokom populističke faze svoje vladavine (1924–1926) potrudio se da ostvari svoja obećanja, ali je njegova politika u periodu 1926–1928. skrenula udesno: poveo je rat protiv Katoličke crkve, pritom smanjivši broj sveštenika od 4500 na jedva 334. Bio je ateista i mason, te zbog toga izrazito antikatolički raspoložen.

Na izborima 1928. godine, pobedio je Obregon, ali je ubijen pre inauguracije. Vlast je prezeo Emilio Portes Hil, koji je kao i naredna dva predsednika bio Kaljesova marioneta. Na vlast je 1934. godine došao njegov bivši podređeni Lazaro Kardenas. Kaljes je mislio da će lako kontrolisati i njega, ali je Kardenas zazirao od njegovih nasilnih metoda vladanja i koketiranja s meksičkim fašističkim organizacijama. Zbog toga je Kaljes stavljen u kućni pritvor i 1936. godine deportovan u Sjedinjene Američke Države.

Dopušteno mu je da se vrati u Meksiko 1941, nakon čega je usvojio umereniju politiku. Godine 1942. dao je podršku vladi u proglašenju rata Silama osovine. Umro je 1945. u 68. godini života. Pred kraj života, izrazio je verovanje u višu silu.

## Reference

## Vanjske veze
Der Farmer aus Texas

***Der Farmer aus Texas*** () je njemački crno-bijeli nijema filmska komedija snimljena 1925. u režiji Joea Maya. Temelji se na drami *Kolportage* Georga Kaisera. Radnja prikazuje komične posljedice zamjene djece - sina bogatog njemačkog aristokrata i sina siromašne udovice - odnosno njihovo odrastanje u porodicama i okolini koja potpuno odudara od njihove prirode i karaktera. Film, za koji je scenografiju izradio poznati Paul Leni, završio je kao jedan od najvećih komercijalnih promašaja i doveo do financijske krize u vodećem njemačkom studiju Universum Film AG.

## Uloge
* Mady Christians ... Mabel Bratt
* Edmund Burns ... Erik
* Willy Fritsch ... Akke
* Lillian Hall-Davis ... Alice
* Christian Bummerstaedt ... Raf von Stjernenhoe
* Clare Greet ... Frau Appelboom
* Hans Junkermann ... Baron Barrenkrona
* Pauline Garon ... Miss Abby Grant
* Frida Richard ... Tetka Jutta
* Ellen Plessow
* Emmy Wyda

## Reference

## Literatura
* Hardt, Ursula. *From Caligari to California: Erich Pommer's Life in the International Film Wars*. Berghahn Books, 1996.
* Kreimeier, Klaus. *The Ufa Story: A History of Germany's Greatest Film Company, 1918-1945*.University of California Press, 1999.

## Vanjske veze
*
El húsar de la muerte

***El húsar de la muerte*** () je čileanski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1925. u režiji Pedra Sienne. Radnja je smještena u Čile u vrijeme rata za nezavisnost, a naslovni protagonist, čiji lik tumači sam Sienna, je Manuel Rodríguez Erdoíza, advokat koji godine 1814. nakon katastrofalnog poraza i propasti prve čileanske države organizira otpor španskim rojalističkim trupama koje su okupirale zemlju. Film je pronađen i restauriran 1962. godine, te se smatra jedinim potpuno sačuvanim čileanskim filmom iz nijeme ere.

## Uloge

## Izvori

## Vanjske veze
* Húsar de la Muerte'' en YouTube
* ''El Húsar de la muerte'' in Arcoiris.tv 
* Download the movie  in Arcoiris.tv
*
Eifersucht

***Eifersucht*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Karla Grunea. Po žanru predstavlja kombinaciju komedije i drame, a protagonisti su muž i žena, koji zbog neukusne šale zajedničkog prijatelja počnju sumnjati u vjernost svog bračnog druga. *Eifersucht* se smatra jednim od primjera *[[kammerspielfilm]]a* (komornog dramskog filma), pravca koji je proizveo neka od najistaknutijih djela njemačke kinematografije sredinom 1920-ih.

## Uloge
* Lya De Putti kao supruga- Marthe Ménard 
* Werner Krauss kao suprug - Georges Ménard 
* Georg Alexander kao prijatelj - Pierre de Ronceray 
* Angelo Ferrari 
* Mary Kid

## Izvori

## Literatura
* Kreimeier, Klaus. *The Ufa Story: A History of Germany's Greatest Film Company, 1918-1945*. University of California Press, 1999.

## Vanjske veze
*
Du skal ære din hustru

***Du skal ære din hustru*** (), ponekad navođen i pod naslovom ***Gospodar kuće***, je danska crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1925. u režiji Carla Theodora Dreyera. Radnja prikazuje porodicu čije članove zlostavlja bahati otac (čiju lik tumači Johannes Meyer), sve dok ga njegova nekadašnja dadilja "ne dovede u red". Film je postigao veliki komercijalni uspjeh u Evropi, te se smatra jednim od klasika danske kinematografije 1920-ih, a kasnije je službeno uvršteno u Danski kulturni kanon.

## Uloge
* Johannes Meyer ... Viktor Frandsen
* Astrid Holm ... Ida Frandsen
* Karin Nellemose ... Karen Frandsen
* Mathilde Nielsen ... Viktorova dadilja
* Clara Schønfeld ... Alvilda Kryger
* Johannes Nielsen ... Ljekar
* Petrine Sonne ... Pralja
* Aage Hoffman ... Dreng, sin
* Byril Harvig ... Barnet, sin
* Viggo Lindstrøm
* Aage Schmidt
* Vilhelm Petersen

## Vanjske veze
*
Anesa Kajtazović

**Anesa Kajtazović** (Velika Kladuša, 1986 - ) je američka demokratska političarka rodom iz BiH koja od 2011. služi kao zastupnica u Predstavničkom domu savezne države Iowa. U SAD se naselila 1997. s porodicom, koja je domovinu napustila zbog rata. U Predstavnički dom je prvi put izabrana 2010. godine u 21. izbornom okrugu, a 2012. u 61. izbornom okrugu. U ljeto 2013. je najavila kako osniva "istraživački odbor" s ciljem da razmotri eventualnu kandidaturu za članicu Predstavničkog doma federalnog Kongresa. 

## Vanjske veze
* State Rep. Kajtazovic to take first steps in running for Braley’s vacated congressional seat
Pavao Skalić

**Pavao Skalić** ili **Stanislav Pavao Skalić** ili **Paulus Scalichius de Lika** (1534. – 1573./1575.) je bio enciklopedist, renesansni humanist i avanturist rođen u Zagrebu koji postaje poznat po pre svega svom djelu *Encyclopaedia seu orbis disciplinarum tam sacrarum quam prophanarum epistemon* (1569) koje postaje jedno od prvih u kojima se koristi pojam enciklopedija.

## Život
Prvu naobrazbu Pavao Skalić stječe u Zagrebu, a već 1545. (ili 1546.) odlazi na studij u Beč, gdje 1549. postaje sveučilišni prvostupnik, a 1551. i magistar. U Bologni 1553. postiže doktorat iz teologije 7 slobodnih umijeća. Skalić se probija (na temelju falsificiranih isprava i pod lažnim titulama markiza, grofa i barona) na različite europske dvorove,a vrhunac političke karijere i osobnog bogatstva postiže kao savjetnik Alberta od Prusije. Nakon što je skandalozno ponašanje Skalića i njegovog partnera Johanna Funcka dostiglo vrhunac poljski kralj kao vazalni gospodar pruskog vojvodstva šalje inspekciju što navodi Skalića na bjeg. Nakon bjega iz Prusije sada imućni Skalić štampa u Bazelu 1569. godine svoju enciklopediju,a potom u Kelnu sledeće godine piše *Dialogus de Lyra* o muziki.

## Nacionalnost
Pitanje nacionalnosti ovog enciklopedista i avanturista nikada nije u potpunosti rešeno. Hrvatski istoričari misle da je on bio Hrvat , Encyclopædia Britannica koja smatra Skalića prvom osobom što je koristila pojam enciklopedija u današnjem obliku kaže da je on nemačke nacionalnosti, dok ga starija verzija te iste Britannice iz 1911. godine naziva mađarskim grofom.

## Reference
Edwin Arnold

**Sir Edwin Arnold** KCIE CSI (10. jun 1832 – 24. mart 1904) bio je engleski pjesnik i novinar, najpoznatiji po epskoj poemi *[[The Light of Asia]]*, jednom od prvih djela zapadne književnosti inspiriranim budizmom.

Zanimanje za Orijent je stekao u mladosti kada je poslan za nastavnika u Government Sanskrit Collegeu u tadašnjoj Britanskoj Indiji. Tokom boravka je bio svjedok, a kraće vrijeme i sudionik gušenja Sepojskog ustanka 1857. Četiri godine kasnije se vratio u Britaniju i zaposlio kao novinar u listu *[[The Daily Telegraph]]*, gdje će neko vrijeme biti i glavni urednik. Postao je poznat po svom interesu za Afriku; zajedno s listom *[[New York Herald]]* je organizirao znamenitu Stanleyevu ekspediciju u dolini Konga. Također je prvi 1874. predložio zamisao o transkontinetalnoj željezničkoj pruzi od Kaira do Capetowna.

Kasnijim generacijama je, međutim, daleko poznatiji kao autor epa *The Light of Asia*, objavljenom 1879. Do kraja života se zanimao za orijentalne teme. Bio je jedan od osnivača društva Mahabhodi koje nastoji obnoviti budističke tradicije u Indiji. Pred kraj života je bio oženjen za Japanku Tama Kurokawa te pisao djela posvećena Japanu.

Njegov sin Edwin Lester Arnold je kasnije postao poznat po fantastičnim i science fiction romanima.

## Reference

## Vanjske veze

* The Bhagavad Gita - A poetic rendering By Sir Edwin Arnold 
* 
* 
* Text of The Light of Asia
* International Vegetarian Union: Edwin Arnold
The Light of Asia

***The Light of Asia*** (), također poznata i kao *The Great Renunciation* () je knjiga britanskog pisca i novinara Edwina Arnolda, objavljena 1879. U njoj je, u obliku narativne poeme (epa) opisan život drevnog indijskog princa Gautame Siddharthe koji nakon prosvjetljenja postaje Buda. To je djelo doživjelo veliki uspjeh, postavši prva knjiga koja je na Zapadu popularizirala budizam. Godine 1887. je prema njenim motivima američki kompozitor Dudley Buck napisao istoimeni oratorij, a 1925. je adaptirana u nijemi njemačko-indijski film *[[Prem Sanyas]]*.

## Vanjske veze
* The Light of Asia at Project Gutenberg
* Bengali Drama Based on The Light of Asia
Prem Sanyas

***Prem Sanyas***, također poznat i pod naslovom ***Die Leuchte Asiens*** () je njemačko-indijski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1925. u režiji Franza Ostena i Himansua Raija. Radnja se temelji na epu britanskog književnika Edwina Arnolda i opisuje život drevnog indijskog princa Gautame Siddharte, odnosno Bude, čiji lik tumači sam Rai. Uz Raija je nastupila i njegova supruga Seeta Devi, koja je izradila i scenografiju. Film je sniman na lokacijama u Lahoreu (današnji Pakistan) uz pomoć maharadže od Jaipura koji je filmskoj ekipi "posudio" hiljade svojih vojnika kao statiste. *Prem Sanyas* je različito dočekan u dvije zemlje; u Indiji ga je publika odbacila, ali je u Njemačkoj dočekan s dobrim kritikama. Prema novinskim izvještajima je i britanski kralj George V (tadašnji indijski suveren) sa odobravanjem pogledao film. Osten je usprkos svega nastavio suradnju sa Raijem te mu nekoliko godina kasnije pomogao osnovati prvi indijski filmski studio Bombay Talkies.

## Uloge
* Seeta Devi: *Gopa*
* Himansu Rai: *[[Gautama]]*
* Sarada Ukil: *[[Suddhodana|Kralj Suddhodhana]]*
* Rani Bala: *[[Kraljica Maya]]*
* Profulla Roy

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Silentfilm.org 
* Spicevienna.org , *Prem Sanyas*
La Spezia

**La Spezia** nekadašnja **Spezia** je glavni grad istoimene talijanske provincije La Spezia u regiji - Ligurija od 92 659 stanovnika.
## Geografija
*La Spezia* leži na sjeveru Italije, u dnu istoimenog zaljevu Zaljeva, 100 km jugoistočno od Genove.
*La Spezia* je glavna baza Talijanske mornarice pa se u luci nalazi veliki arsenal, za prihvat i servisiranje ratnih brodova.
## Historija

Grad je osnovan još za rimskih vremena, ali se o njegoj egzistenciji iz tih vremena malo zna. Isto tako se malo zna o *Speziji* sve do 1276. kad ju je prodala porodica lokalnih feudalaca *Fieschi* - Republici Genovi
Za vladavine napoleonskog Prvog Francuskog Carstva, *Spezija* je bila jedna od njenih promorskih prefektura, a nakon toga dio Kneževine Genova u sklopu Kraljevine Sardinija.

Nakon premještanja ratne luke iz Genove u *Spezijiu* 1857. grad je postao sjedište štaba mornarice. Kako mu je porastao značaj - 1923. proglašen je provincijskim glavnim gradom.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata grad i luka su višekratno bombardiranni od strane savezničke avijacije.
## Znamenitosti
Najveća znamenitost *Spezije* je srednjovijekovni zamak i stara katedrala iz 15. vijeka, temeljno obnovljena nakon 1945.

Atrakcija je i njezin arsenal, sa pomorskim muzejem podignut od 1861. - 1869., koji je također stradao za Drugog svjetskog rata pa je obnovljen nakon - 1945.

U lokalnom arheološkom muzeju čuvaju se brojni prahistorijski - menhiri pronađeni kod obližnjeg antičkog grada Lunija.
## Privreda i transport
*La Spezia* je pored toga da je važna ratna i trgovačka luka i snažan industrijski centar, sa velikim brodogradilištem, rafinerijom nafte, željezarama i pogonima strojarske industrije.

Preko luke se pretovaruju velike količine nafte, ugljena i prirodnog plina iz Libije.

Pored svega toga *La Spezia* je i popularna turistička destinacija. 
## Gradovi prijatelji
* , Toulon
* , Bayreuth

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''La Spezia'' na portalu Encyclopædia Britannica
Quo Vadis (film, 1925)

***Quo vadis*** je italijanski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1925. u režiji Gabriellina D'Annunzia i Georga Jacobyja. Radnja se temelji na istoimenom romanu Henryka Sienkiewicza, te je smještena u doba cara Nerona (čiji lik tumači Emil Jannings) i prikazuje progone prvih kršćana. *Quo vaids* je predstavljao izuzetno ambiciozan projekt za koga je producent Arturo Ambrosio, poznat kao autor prvih italijanskih historijskih spekatakala, nastojao okupiti vrhunsku glumačku ekipu. Režija je, pak, povjerena sinu poznatog pjesnika Gabrielea D'Annunzija; jedna od uloga je bila ponuđena tada vodećoj hollywoodskoj zvijezdi Rudolphu Valentinu, koji ju je morao odbiti zbog ugovornih obaveza. Projekt je ubrzo premašio budžet i došao u financijske probleme; njemački investitor, koji ga je došao spasiti, inzistirao je na angžamanu njemačkog režisera Jacobyja. *Quo vadis* je, na kraju, predstavljao komercijalni promašaj, koji je praktički prekinuo Ambrosijevu producentsku karijeru, a mladi D'Annunzio više nije snimio nijedan film.

## Uloge
* Emil Jannings ... Neron 
* Elena Sangro ... Popeja 
* Lillian Hall-Davis ... Likija 
* Rina De Liguoro ... Eunika 
* Andrea Habay ... Petronije 
* Raimondo Van Riel ... Tigelin 
* Gildo Bocci ... Vitelije
* Gino Viotti ... Hilon Hilonides
* Alphons Fryland ... Vinicije
* Bruto Castellani ... Urso
* Elga Brink ... Domicila
* Arnold Kent ... Rimski stražar 
* Marcella Sabbatini ... Djevojka
* Lucia Zanussi

## Vanjske veze
*
Imperia

**Imperia**je glavni grad istoimene talijanske provincije Imperije u regiji Liguriji. Grad ima 42.322 stanovnika.

## Geografija

Imperia leži u Đenovskom zaljevu na sjeveru Italije, na dijelu ligurske obale Riviera di Ponente, sjeveroistočno od Sanrema.

## Historija
Grad je osnovan 1923. ujedinjenjem Porta Maurizija, Oneglije i još nekoliko sela u novi grad. Ime Imperia su odabrali po istoimenom potoku koji teče kroz grad. Najstarije od tih naselja je Porto Maurizio koji je bio rimska luka, a od 1276. sjedište đenoveškog vikara. Porto Maurizio je zajedno sa Genovom 1797. podpao pod Francusku. Od 1814. je dio Kraljevine Sardinije, a od 1860. provincijsko sjedište. Oneglia potiče iz 935. kada je izraslo naselje oko Castelvecchija, tvrđave iz rimskih vremena. Od 1100. je feud biskupa iz Albenga, koji su je 1298. prodali porodici Doriji. Nakon tog je od 1576. vlasništvo savojske dinastije. Francuzi su je zauzeli 1792. godine, od 1814. je dio Kraljevine Sardinije, a od 1859. provincijsko sjedište.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost Imperije je historicistička katedrala San Maurizio, izgrađena između 1779. i 1779. godine, zatim Upravna provincijska palača izgrađena 1910. i Gradska vijećnica iz 1932. godine.

## Privreda i transport
Imperia je važna luka i trgovačko-industrijski centar na željezničkoj i cestovnoj magistrali Genova–Ventimiglia–Nica. Grad je poznat po proizvodnji cvijeća i maslina, a proizvodi i ljekove, parfeme, špagete i cement. Imperia je i popularna turistička destinacija.

## Gradovi prijatelji
*  Friedrichshafen
*  Rosario
*  Newport, Rhode Island

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada  
* ''Imperia'' na portalu Encyclopædia Britannica
Pobuna u Makedoniji 2001.

**Sukob u Makedoniji 2001.** (makedonski *Воен конфликт во Македонија, 2001*, albanski *Lufta në Ish Republikën Jugosllave të Maqedonisë në 2001*), poznat i kao **Albansko-makedonski sukob** i **Pobuna u Makedoniji**, bio je kratkotrajni sukob koji je trajao sedam mjeseci a izbio 26. veljače 2001. između vlade Republike Makedonije i makedonskih Albanaca koji su se organizirali u pobunjeničku skupinu Oslobodilačka nacionalna armija (NLA). Izgredi su izbili krajem veljače 2001. u Tanuševcima, albanskom selu na sjeveru koje graniči sa Kosovom. Incidenti su se događali i ranije, uglavnom u nastojanju makedonske policije da zaustavi i uhiti krijumčare preko granice, no prilikom pokušaja makedonske policije da 26. veljače zauzmu selo dovelo je do dugotrajnog oružanog okršaja. Borbe su se proširile, prvo oko brdovitih krajeva Tetova, glavnog albanskog grada u Makedoniji, a potom u svibnju i oko Kumanova na sjeveru. Okršaji su se znali dogoditi i u samom glavnom gradu države, Skopju.

NLA je izjavila da zahtjeva novi makedonski ustav, bolja prava za makedonske Albance i međunarodno posredovanje oko sporova. Sastojala se uglavnom od makedonskih Albanaca, ali je uključivala i borce Oslobodilačke vojske Kosova te je koristila Kosovo kao bazu sa zalihama i sigurnosnu zonu. Inzistirali su da nisu htjeli otcjepljene od Makedonije. Na pritisak SAD-a i EU-a, potpisan je Ohridski sporazum između makedonske vlade i predstavnika pobunjenih Albanaca 13. kolovoza 2001. godine, koji je doveo do unaprjeđenja prava albanskog stanovništva u Makedoniji (između ostalog, udio Albanaca u policiji povećan je sa 5 na 25%, dok je albanski jezik postao službeni u institucijama na područjima gdje Albanci čine najmanje 20% stanovništva). NATO snage, oko 3.500 vojnika, su se rasporedile po državi i pomogle u razoružavanju NLA, koje je završeno u rujnu.

U sukobu je sveukupno poginulo oko 200 osoba dok je oko 70.000 raseljeno, od čega su 60% bili Makedonci. Human Rights Watch je zabilježio nekoliko ratnih zločina, među njima i zatočavanje i mučenje osmero srpskih civila u selu Matejce u lipnju te otimanje i prebijanje troje građevinskih radnika od strane NLA, dok je napad makedonske policije na selo Ljuboten, u kojem je poginulo šest albanskih civila, čak postao jedinim slučajem optuženice na Međunarodnom krivičnom sudu za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) u tom sukobu. U presudi, Johan Tarčulovski je osuđen na 12 godina zatvora dok je bivši makedonski ministar unutrašnjih poslova Ljube Boškoski oslobođen svih optužbi.

## Reference

## Vanjske veze
* Kronologija sukoba BBC News
* Kronologija sukoba na Guardianu