open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mitropolija libertivilsko-čikaška

**Mitropolija libertivilsko-čikaška** () je bivša eparhija Srpske pravoslavne crkve.

## Osnivanje

Mitropolija libertivilsko-čikaška je formirana shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009. godine prema kojoj je izvršena arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Tada je osim Mitropolije libertivilsko-čikaške formirane još: Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička, Eparhija istočnoamerička, Eparhija zapadnoamerička i Eparhija kanadska.

## Ustrojstvo

Sjedište mitropolije je bilo u manastiru Svetog Save u Libertivilu (obuhvata manastir Svetoga Save u Libertivilu i Sabornu crkvu Vaskrsenja Hristovog sa tri pripadajuće joj parohije u Čikagu).

Mitropolit libertivilsko-čikaški je bio predsjednik Episkopskog savjeta Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi, kao i Crkvenonarodnog sabora i Centralnog savjeta, i -{ex officio}- predstavnik Srpske pravoslavne crkve na području Sjeverne i Južne Amerike.

Nakon upokojenja mitropolita Hristofora, Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve je odredio patrijarha srpskog Irineja za administratora Mitropolije libertivilsko-čikaške.

## Ukidanje

Shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve sa redovnog majskog zasjedanja, 26. maja 2011, konstituisana je Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička, a ukinuta je Mitropolija libertivilsko-čikaška.

## Povezano

* Srpska pravoslavna crkva u Severnoj i Južnoj Americi
* Hristofor Kovačević

## Vanjske veze
* Odluka Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve o arondaciji eparhija 
* Saopštenje za javnost Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve
Zvornička mitropolija

**Zvornička mitropolija** ili **Srebrenička mitropolija** je drevna eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Osnovana je 1232. godine, a grad Zvornik je bio sjedište zvorničkih mitropolita sve do 1852. godine. Eparhija je imala najživlju aktivnost za vrijeme kralja Dragutina i tadašnjeg episkopa Vasilija, negdje oko 1293. godine. Nije poznato kada je sjedište preneseno u Srebrenicu, ali je Stefan Lazarević u tom gradu držao sabor. Ovo stanje je potrajalo sve do pada Bosne pod tursku vlast, kada je osnovan Zvornički sandžak, a mitropolijsko sjedište vraćeno nazad u Zvornik. Nakon što je ukinuta Pećka patrijaršija, pravoslavne eparhije na ovim prostorima došle su pod vlast carigradskog patrijarha, a na njihovom čelu uglavnom su se nalazili episkopi fanarioti.

## Povezano
* Eparhija zvorničko-tuzlanska

## Vanjske veze
* Radio-televizija Republike Srpske: Manastir u Sasama proslavio krsnu slavu, 3. 6. 2012.
Muhamed II al-Mahdi

**Muhamed II al Mahdi** (arapski: المهدي بالله محمد بن هشام) (* Córdoba, 980 – 23. jul 1010), je bio četvrti po redu omejadski kalif Kordobe koji je nakratko vladao u dva navrata - 1009. te od 1009. do 1010.

Bio je član vladajuće dinastije, odnosno sin Hišama, koji je bio sin Abd al-Jabbara, koji je, pak, bio sin znamenitog kalifa Abd al-Rahmana III. Na vlast je zahvaljujući narodnom ustanku u Cordobi, u kome su svrgnuti kalif Hišam II al-Hakam i njegov svemoćni vezir Abd al-Rahman Sanchuelo. 

Muhamed, međutim, nije uživao podršku berberskih trupa, koje su za novog kalifa izvikale njegovog rođaka Sulejmana al-Mustaina. Pobunjenicima je, pak, iste godine podršku pružio kastiljski grof Sancho García, koji je 1. novembra 1009. u bitci kod Alcolele porazio kalifovu vojsku. Gubitak vojske i prestiža je natjerao Muhameda da se skloni u Toledo i vlast u Kordobi prepusti Sulejmanu.

Na vlast u Kordobi se vratio 10. maja 1010. kada su trupe sastavljene od slavenskih robova-vojnika na čelu sa generalom Wadihom, i uz pomoć Katalonaca na čelu sa grofom Ramonom Borrellom porazile Sulejmanove Berbere. Međutim, već 23. jula 1010. je Wadih izvršio puč, ubio Muhameda i na prijestolje vratio Hišama II.
Sugawara no Takasue no musume

**Sugawara no Takasue no musume** (菅原孝標女, 1008 - ?), također poznata kao *Gospa Sarashina*, bila je japanska književnica iz doba Heianskog period. Njeno pravo ime je nepoznato, a "Sugawara no Takasue no musume" znači tek "kćer Sugawara no Takasuea".

Poznata je kao autor klasičnog putopisa *[[Sarashina Nikki|Sarashina nikki]]*. Njegov tekst je Fujiwara no Teika toliko cijenio da je dao izraditi kopiju kao bi je koristio.

## Povezano
* Yoru no Nezame, priča za koju se vjeruje da ju je mogla napisati kćer Sugawara no Takasuea
* Hamamatsu Chūnagon Monogatari, priča koja se tradicionalno pripisuje kćeri Sugawara no Takasuea

## Izvori


## Vanjske veze
* e-texts of Takasuenomusume's works at Aozora bunko. In Japanese.
Hišam II al-Hakam

**Hišam II** (966 - 1019; ) bio je treći po redu kalif Kordobe iz dinastije Omejada koji je u dva navrata vladao Al-Andalusom (maurska Iberija, odnosno moderna Španija) - od 976. do 1009. te od 1010. do 1013.

Bio je sin kalifa Al-Hakama II i njegove konkubine Subh. Oca je naslijedio u dobi od 10 godina, zahvaljujući tome što su general Ghalib i Al-Mansur Ibn Abi Aamir (**Almansor**) uspjeli spriječiti eunuhe da imenuju al-Hakamovog brata na prijestolje. Ispočetka su Subh i tadašnji premijer Jafar al-Mushafi vladali kao regenti, ali je Subh kasnije imenovala Almansora na čelo državne riznice. Almansor je s vremenom odatle akumulirao politički uticaj, dok je mladi kalif ostao obična marioneta. 997. je kalif predao svu vlast Almansoru. Pod Almansorom je Kordopski Kalifat stekao vrhunac moći, proširivši se na sjever Pirinejskog poluotoka i ugrozivši tamošnje kršćanske države.

Nakon Al-Mansurove smrti 1002. vlast je preuzeo njegov sin Abd al-Malik i vodio uspješne kampanje protiv Navarre i Barcelone, ali ga je 1008. ubio Abd ur-Rahman Sangul. Godine 1009. je izbio ustanak pod vodstvom Muhammada II al-Mahdija u kome su svrgnuti i Sangul i Hisham II. Muhamed je postao novi kalif, a Hišam završio u kućnom pritvoru.

Međutim, to je samo dovelo do novog perioda nestabilnosti, pa je i al-Mahdi izgubio vlast koju je preuzeo Sulaiman al-Mustain 1010. Međutim iste godine su ga porazile i svrgnute trupe slavenskih robova-vojnika pod al-Wahdidom. Tada je Hišam vraćen na vlast. 

Hišam II je sljedeće tri godine vladao pod uticajem al-Wahdida, koji međutim, nije u bio u stanju kontrolirati berberske trupe, još uvijek vjerne Sulejmanu. Endemski građanski rat se nastavio sljedeće tri godine, i eskalirao s berberskim napadom na Kordobu koja je tada opljačkana i razorena. Što se tada dogodilo s Hišamom, nije poznato; neki izvori navode dda je ubijen 19. aprila 1013. od strane Berbera. U svakom slučaju je Sulejman ponovno postao kalif i vladao sljedeće tri godine. 

Hišam je u privatnom životu, kao i njegov otac, bio homoseksualac, te držao muški harem. 

## Povezano
* Jacob ibn Jau

## Izvori
Car Go-Ichijō

bio je 68. po redu car Japana, prema tradicionalnom popisu, a koji je vladao od 1016. do 1036.

Ime je dobio po caru Ichijou te *go-* (後) doslovno znači "kasniji". Zbog toga se ponekad naziva "Kasniji car Ichijō", a u starijim izvorima i "Ichijō II".

Ime po rođenju mu je bilo Atsuhira*-shinnō* (敦成親王).. Bio je drugi sin cara Ichijoa i Fujiwara no Akiko/Shōshi (藤原彰子) (988–1074), kćeri Fujiwara no Michinage.

Još kao dijete je postao upleten u dvorske intrige, odnosno postao marioneta dvorskih klanova. U dobi od četiri godine je oženjen za kćer Fujiwara no Michinage. Na prijestolje je došao u dobi od 8 godina, nakon abdikacije njegovog rođaka Sanjoa. Na prijestolju je ostao sljedećih devetnaest godina, sve do smrti.

## Izvori

## Literatura
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). ''Gukanshō: The Future and the Past.'' Berkeley: University of California Press. ; OCLC 251325323
* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). ''The Imperial House of Japan.'' Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Odai Ichiran]]*; ou, ''Annales des empereurs du Japon.'' Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
* Varley, H. Paul. (1980). ''Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns.'' New York: Columbia University Press. ; OCLC 59145842
Mitropolija srednjezapadnoamerička

**Mitropolija srednjezapadnoamerička** je bila eparhija Srpske pravoslavne crkve.

## Osnivanje

Osnovana je 1963. godine sa sjedištem u Čikagu, odnosno — manastiru Svetog Save u Libertivilu. Pored parohija u Americi, obuhvatala je i parohije na teritoriji Južne Afrike. Za prvog episkopa izabran je dr Firmilijan Ocokoljić (1963—1991). Poslije dugogodišnje bolesti, umirovljen je 1991. godine. Jedno vrijeme eparhijom su administrirali episkop šumadijski g. Sava (Vuković) i vikarni episkop toplički g. Mitrofan (Kodić). Godine 1991, Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve je uzdigao Eparhiju srednjezapadnoameričku na stepen mitropolije i za prvog mitropolita izabrao dotadašnjeg episkopa istočnoameričkog g. Hristofora (Kovačevića).

## Arondacija

Shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009. godine izvršena je arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Tada su formirane/arondirane sljedeće eparhije: Mitropolija libertivilsko-čikaška, Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička, Eparhija istočnoamerička, Eparhija zapadnoamerička i Eparhija kanadska.

Ovom odlukom su ukinute do tada postojeće eparhije: Mitropolija srednjezapadnoamerička i Eparhija za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Novoosnovana Mitropolija libertivilsko-čikaška je postala nasljednik ugašene Mitropolije srednjezapadnoameričke.

## Povezano

* Hristofor Kovačević
* Mitropolija libertivilsko-čikaška
* Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi

## Vanjske veze
* Odluka Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve o arondaciji eparhija
Srpska pravoslavna crkva u Bosni i Hercegovini

**Srpska pravoslavna crkva u Bosni i Hercegovini** je organski dio Srpske pravoslavne crkve.

Sačinjavaju je Mitropolija dabrobosanska i eparhije Zahumsko-hercegovačka i primorska, Bihaćko-petrovačka, Zvorničko-tuzlanska i Banjalučka.

## Episkopski savjet

Episkopski savjet se sastaje pod predsjedništvom mitropolita dabrobosanskog Hrizostom, a sastavljaju ga još episkopi zahumsko-hercegovački i primorski Dimitrije, bihaćko-petrovački Sergije, zvorničko-tuzlanski Fotije i banjalučki Jefrem.

Oni se sastaju radi savjetovanja i donošenja odluka iz nadležnosti Episkopskog savjeta.

Episkopski savjet raspravlja o problemu vraćanja imovine Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Federaciji Bosne i Hercegovine, posebno zgrade Bogoslovije u Sarajevu, pitanjima penzijskog i zdravstvenog osiguranja sveštenika i drugih lica na službi u Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Republici Srpskoj i Bosni i Hercegovini, vjeronauci u osnovnim i srednjim školama, te položaju sveštenika vjeroučitelja.

O svome radu, Episkopski savjet izvještava Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve.

## Katihetski odbor

Episkopski savjet Srpske pravoslavne crkve u Bosni i Hercegovini je na sjednici 2001. godine donio odluku o osnivanju Katihetskog odbora.

Katihetski odbor je, pored ostalog, dužan da brine o programu i udžbenicima za vjeronauku, kao i o polaganju stručnih ispita za vjeroučitelje na prostoru Bosne i Hercegovine.

Na čelu Katihetskog odbora Srpske pravoslavne crkve u Bosni i Hercegovini se nalazi jedan od vladika u sastavu Episkopskog savjeta, a njega postavlja i razrješava Episkopski savjet.

## Povezano

* Srpska pravoslavna crkva
* Srpska pravoslavna crkva u Hrvatskoj
* Pravoslavna crkva u Crnoj Gori

## Izvori

* Srpska patrijaršija: ''Zasedao Episkopski Savjet SPC u BiH'' 
* Sarajevska bogoslovija
Srpska pravoslavna crkva u Hrvatskoj

**Srpska pravoslavna crkva u Hrvatskoj** je organski dio Srpske pravoslavne crkve.

Sačinjavaju je Mitropolija zagrebačko-ljubljanska i eparhije Dalmatinska, Gornjokarlovačka, Slavonska i Osječkopoljska i baranjska.

## Episkopski savjet

Episkopski savjet se sastaje pod predsjedništvom mitropolita zagrebačko-ljubljanskog Porfirija (Perića), a sastavljaju ga još episkopi dalmatinski Fotije (Sladojević), gornjokarlovački Gerasim (Popović), pakračko- slavonski Jovan (Ćulibrk) i osječkopoljski i baranjski Lukijan (Vladulov).

Oni se sastaju radi savjetovanja i donošenja odluka iz nadležnosti Episkopskog savjeta.

Episkopski savjet razmatra aktuelna pitanja iz svoga rada, a posebno odnose između Srpske pravoslavne crkve i Republike Hrvatske. On analizira rezultate u sprovođenju zakonskih i drugih propisa, politiku i dinamiku obnove sakralnih objekata.

## Povezano

* Srpska pravoslavna crkva
* Srpska pravoslavna crkva u Bosni i Hercegovini
* Pravoslavna crkva u Crnoj Gori

## Izvori

* Ugovor između Vlade Republike Hrvatske i Srpske pravoslavne crkve u Hrvatskoj
* Pravoslavlje: ''Iz života crkve'' 
* Sednica Episkopskog saveta i osvećenje Krsta na zgradi Duhovnog centra i Gimnazije u Zagrebu 

## Vanjske veze

* Zvanična stranica Mitropolije zagrebačko-ljubljanske i cijele Italije
Ustrojstvo Srpske pravoslavne crkve

**Ustrojstvo Srpske pravoslavne crkve** je propisano Ustavom Srpske pravoslavne crkve. Sjedište Srpske pravoslavne crkve je u patrijaršijskom dvoru u Beogradu.

Ustav definiše Srpsku pravoslavnu crkvu kao jednu, nedjeljivu i autokefalnu koja održava dogmatsko i kanonsko jedinstvo sa ostalim pravoslavnim crkvama.

Od 17. maja 2002, nakon potpisivanja Niškog dogovora između Srpske pravoslavne crkve i pet od sedam episkopa nepriznate Makedonske pravoslavne crkve, uspostavljena je Ohridska arhiepiskopija s pravima autonomne crkve unutar Srpske pravoslavne crkve.

## Tijela i organi

Prema Ustavu Srpske pravoslavne crkve, najviša crkveno-jerarhijska tijela su Sveti arhijerejski sabor, Sveti arhijerejski sinod i Veliki crkveni sud, a najviša crkveno-samoupravna tijela su Patrijaršijski savjet i Patrijaršijski upravni odbor. Na čelu svih ovih tijela se nalazi patrijarh srpski.

Sveti arhijerejski sabor čine svi eparhijski i vikarni episkopi Srpske pravoslavne crkve. Prema Ustavu, Sveti arhijerejski sabor se sastaje u dva redovna zasjedanja: proljećnom i jesenjem.

Patrijarh srpski je vrhovni poglavar Srpske pravoslavne crkve i ima titulu *arhiepiskop pećki, mitropolit beogradsko-karlovački i patrijarh srpski*. On je prvi među episkopima Srpske pravoslavne crkve, i njegovo ime se prvo spominje na svim bogosluženjima u hramovima Srpske pravoslavne crkve.

On je eparhijski arhijerej arhiepiskopije beogradsko-karlovačke.

## Eparhije

Osnovna crkveno-administrativna jedinica je eparhija na čelu koje stoji eparhijski arhijerej (episkop) i koja objedinjuje sve parohije (crkvene opštine) i manastire na njenoj teritoriji. Crkveno-samoupravni organi eparhije su eparhijski savjet i eparhijski upravni odbor, uz pomoć kojih arhijerej rukovodi spoljašnjom upravom eparhije.

## Crkveno-prosvjetne ustanove

Od crkveno-prosvetnih ustanova ima šest bogoslovija: u Beogradu, Sremskim Karlovcima, Nišu, Cetinju, Foči i Kragujevcu. Dva su Bogoslovska fakulteta, u Beogradu i Libertivilu, zatim Bogoslovski institut pri Bogoslovskom fakultetu u Beogradu i Duhovnu akademiju u Foči. Pored ovih ustanova Srpska crkva je osnovala 1993. godine u Beogradu i Akademiju za umetnosti i konservaciju sa nekoliko odseka (ikonopis, freskopis, konservacija).

## Literatura

* Ustav Srpske pravoslavne crkve
* Protojerej Dr Radomir Popović: ''Kratak pregled srpske crkve kroz istoriju''
* Srpska pravoslavna crkva: Ustrojstvo
David Ninov

**David Ninov** (Skoplje, 27. jul 1972) je vikarni episkop stobijski i mjestobljustitelj strumički.

## Biografija

Episkop stobijski David je rođen 27. jula 1972. godine u Skoplju. Bio je urednik literaturnog lista *„Stremež“*, i objavio nekoliko zbirki stihova. Dobitnik je nagrade *„Mlada Struga“*. U manastir odlazi 1995. godine. Zamonašen je 1996, i iste godine je rukopoložen u đakonski čin. Godine 1997, rukopoložen je u sveštenički čin. Za igumana je proizveden 1999. godine. U manastiru je uređivao list *„[http://uspenie.kolivart.com/ Uspenie] “*, koji tretira teme monaškog života, savremenu bogosloviju i svete Oce. Zajedno sa monasima i monahinjama, sestrinstvo i bratstvo, kod kojih služi kao duhovnik, januara 2004, sa strane Njegovog blaženstva arhiepiskopa ohridskog i mitropolita skopskog gospodina Jovana VI, biva primljen u jurisdikciju Pravoslavne ohridske arhiepiskopije.

Srednje obrazovanje je završio u Skoplju. Studirao je starogrčku i latinsku filologiju na Institutu za klasične studije u Skoplju. Diplomirao je teologiju na Teološkom fakultetu državnog Aristotelovog univerziteta u Solunu, Grčka.

Radi i izvršava zadatke prvog sekretara Svetog arhijerejskog sinoda Pravoslavne ohridske arhiepiskopije, a istovremeno je i urednik zvanične internet stranice Pravoslavne ohridske arhiepiskopije, kao i *„Sobornost”*, lista arhiepiskopije.

## Episkop

Za pomoćnog episkopa stobijskog je izbran od Svetog arhijerejskog sinoda Pravoslavne ohridske arhiepiskopije 29. juna 2006, ali zbog drugog, politički motivisanog, zatvaranja Njegovog blaženstva arhiepiskopa ohridskog i mitropolita skopskog Jovana VI, hirotonija u episkopski čin izvršena je 17. juna 2007 godine.

Za episkopa je rukopoložen od arhiepiskopa ohridskog i mitropolita skopskog Jovana, uz sasluženje više Episkopa, u paraklisu posvećenom prepodobnom Maksimu Ispovedniku u Nižepolju, Bitolj.

## Povezano

* Pravoslavna ohridska arhiepiskopija
* http://epdavid.wordpress.com/ 

## Reference
* Biografija Episkopa stobijskog i Mestobljustitelja strumičkog g. Davida

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Pravoslavne ohridske arhiepiskopije
* Intervju Episkopa stobijskog Davida za „Pravoslavlje“ (SPC, 17. februar 2012)
Episkop stobijski

**Episkop stobijski** je titula koju nosi vikarni arhijerej u Pravoslavnoj ohridskoj arhiepiskopiji pod jurisdikcijom Srpske pravoslavne crkve. Ovo je počasna titula pomoćnom episkopu arhiepiskopa ohridskog i mitropolita skopskog.

Godine 2006. Sveti arhijerejski sinod Pravoslavne ohridske arhiepiskopije izabrao je Davida Ninova za episkopa stobijskog. Danas je on ujedno i mjestobljustitelj strumički i sekretar Svetog arhijerejskog sinoda.

## Povezano

* Stobi
* David Ninov
Wulfstan (umro 1095)

**Wulfstan** (cca. 1008 – 20. januar 1095) (ponekad navođen i kao **Wulfstan II**, odnosno **Wolstan**, **Wulstan** i **Ulfstan**) bio je biskup Worcestera, poznat kao posljednji biskup imenovan prije normanskog osvajanja i jedini [engleski biskup domaćeg porijekla nakon 1075. Wulfstan je nakon smrti dobio status kršćanskog sveca.

## Biografija

Rodio se oko 1008. u Long Ichingtonu. Njegovoj porodici se nedugo potom zemlje konfiscirao Knut Veliki nakon preuzimanja engleskog prijestolja. Wulfstan, koji je ime najvjerojatnije dobio po svom stricu, nadbiskupu Yorka, obrazovao se u samostanima Evesham i Peterborough prije nego što je počeo raditi kao službenik u Worcesteru. Čuvši za njegovu predanost poslu, stric ga je potakao da se 1038. zaredi i dođe u benediktinski samostan u Worcesteru. Tamo je radio kao prior sve dok wocresterski biskup Ealdred nije napustio taj položaj kako bi preuzeo mjesto nadbiskupa Yorka. To se zbilo 1062.

Wulfstan je brzo postao ličnost od povjerenja Harolda Godwinsona, posljednjeg anglosaksonskog kralja Engleske. Međutim, nakon bitke kod Hastingsa je iskazao vjernost normanskim osvajačima pod kraljem Williamom. Špekulira se kako je razlog za to bio njegov sukob sa Stigandom, dotadašnjim nadbiskupom Canterburyja, čiji je izbor smatrao nekakonskim; zbog toga se približio Williamovom duhovnom savjetniku Lanfrancu koji je preuzeo Canterbury.

Godine 1072. je bio jedan od potpisnika sporazuma u Winchesteru, a 1075. sa svojim trupama pomogao kralju Williamu da uguši pobunu njegovih normanskih vazala.

Njegovo dugotrajno stolovanje je bilo obilježeno intenzivnim radom na obnovi i gradnji novih crkava.

## Literatura

* Attwater, Donald and Catherine Rachel John. *The Penguin Dictionary of Saints*. 3rd edition. New York: Penguin Books, 1993. .
* British History Online Bishops of Worcester  accessed on 3 November 2007
* 
* 
* 
* Powicke, F. Maurice and E. B. Fryde *Handbook of British Chronology* 2nd. ed. London:Royal Historical Society 1961
* Walsh, Michael *A New Dictionary of Saints: East and West* London: Burns & Oates 2007 
* William of Malmesbury. *The Life of St Wulstan*
* 

## Vanjske veze
* Catholic Encyclopedia Online: St. Wolstan
* Claines Church, Worcester, built by Wulfstan
Malo Središte

**Malo Središte** je naselje u Srbiji u opštini Vršac u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 120 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 161 stanovnika).

## Historija
U proteklom periodu Malo Središte je imao više imena: 
* U 16-tom veku zvalo se Kis Zdretiste 
* Kleine Srediste -1711.
* Kis Szrediste -1717. 
* Klein Srediste -1849.
* Kis Szered -1910.
* Malo Središte – 1922. godine

Kada je postalo ovo naselje nazvano od svojih stanovnika Prnjavorom. Prnjavorci su bili podanici manastira, koji je u ono vreme ovde postojao. Po jednom zapisu iz 1751. godine manastir Središte je osnovan od naroda srpskog i posvećen arhangelima Mihalu i Gavrilu. 1597. pominje se manastirsko naselje Prnjavor prvi put kao Malo Središte. 1751. bila su u manastiru dva kalođera sa igumanom Isaijem. Manastir je bio vrlo siromašan. U Prnjavoru je bilo 10 vlaških porodica, koje su dužne bile svega jedan dan u godini da rade za manastir,a imanje manastirsko pripojeno je mesićkom manastiru.

Ovo se naselje prvi put pominje 1597. kao Malo Središte (Kis Zdretiste), sa srpskim stanovništvom, a u posedu Jovana Jošike.-1713.imalo je 24 doma. Godine 1774. osnovana parohija. Prvi seoski paroh u Malom Sreditu bio je Pavle Janković. Godine 1878. podignuta je srpska, a 1914. rumunska crkva.

Brojno kretanje stanovništva: 1869-711 stanovnika (najviše), 1880-650, 1890-625, 1900-647, 1910-633 stanovnika. Popis iz 1921. godine popisano je 627 stanovnika, od kojih je bilo: Srba-9, Čehoslovaka -2, Rumuna -608, Mađara -5, Nemaca -2.

## Demografija
U naselju Malo Središte živi 101 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,5 godina (43,3 kod muškaraca i 45,5 kod žena). U naselju ima 45 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,67.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Rumunima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Korišćena Literatura
# Istorijiski preglad Podunavske Oblasti Banatski deo napisao: Feliks Mileker bibliotekar i kustos gradske biblioteke i muzeja u Vršcu 1928.
# »Letopis« Opština u južnom Banatu: Banatska mesta i običaji Marina M(Beč 1999).
# »Letopis« period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju o Banatskih mesta i običaji nastanak sela ko su bili Dosenjenici čime se bavili meštani.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Inocent IV

**Inocent IV.** (pravo ime **Sinibaldo Fieschi di Lavagna**; Genova, oko 1195. – Napulj, 7. decembra 1254.), papa od 1243. do svoje smrti 1254.

## Rani život

Sinibaldo Fieschi rodio se oko 1195. u Genovi kao šesto od desetoro djece oca Huga, grofa Lavanjskog. Studirao je kanonsko pravo u Parmi i Bologni pod pokroviteljstvom jednog od svoja tri ujaka, koji su svi bili biskupi. Neko je vrijeme predavao kanonsko pravo u Bologni. Godine 1226. spominje se kao auditor Rimske kurije. Službovao je kao kanonik katedrala u Genovi i Parmi. Od 1228. podkancelar je Rimske Crkve. Posvećen je za biskupa Albenge 1235. Bio je znameniti stručnjak za kanonsko pravo.

Za papu je bio izabran 25. lipnja 1243., uzevši ime Inocent IV. (lat. *Innocentius IV*).
Aleksandar IV

**Aleksandar IV.**, rođen kao *Rinaldo od Jenne* bio je **181** papa, od 12 decembra 1254. do 25. maj< 1261. godine.
Urban IV

**Urban IV.**, rođen kao *Jacques Pantaléon* bio je **182** papa, od 29. augusta 1261. do 2. oktobra 1264. godine.
Klement IV

**Klement IV.**, rođen kao *Gui Foucois* bio je **183** papa, od 5. februara 1265. do 29. novembra 1268. godine.
Grgur X

**Grgur X.** (rođen kao Tebaldo Visconti) bio je 184. papa, od 1. septembra 1271. do 10. januara 1276. godine.
Inocent V

**Inocent V.**, rođen kao *Pierre de Tarentaise* bio je **185** papa, od 21. januara 1276. do 22. juna 1276. godine.
Hadrijan V

**Hadrijan V.**, rođen kao *Ottobono Fieschi* bio je **186** papa, od 11. jula 1276. do 18. augusta 1276. godine.
Republika Genova

**Republika Genova** (punim nazivom zapravo **Presvijetla Republika Genova**, ligurski: *Repúbrica de Zêna*, talijanski: *Serenissima Repubblica di Genova*) je ime historijske države na Apeninskom poluotoku koja je egzistirala od 1005. sve do 1797. kad su je okupirale napoleonske trupe.

## Historija
Republika Genova razvila se iz srednjovjekovne slobodne gradske komune Genove. Od samog svog početka počela se sukobljavati sa rivalskim državama onog doba oko prevlasti na moru; Mletačkom Republikom i Republikom Pisom. Nakon velike pobjede u pomorskoj Bitci kod Melorije (1284) nad flotom Pise *Republika Genova* postala je gospodar Tirenskog mora i kontrolirala Sardiniju, Korziku i Siciliju. Rivalstvo sa Venecijom trajalo je do 14. vijeka, sve do katastrofalnog poraza genoveške flote u Bitci kod Chioggie 1379. nakon kojeg se Republika Genova povukla iz Jadrana.

### Vrhunac moći
Na vrhuncu svoje moći *Republika Genova* imala je brojne kolonije po Mediteranu, od Jeruzalema, Jaffe, Cipra, Sirije, Rodosa.

### Propast Republike Genove
Za francuske revolucije, prva apeninska republika koju je Napoleon srušio bila je *Republika Genova*, koja je 1797. postala francuski protektorat pod imenom Ligurska Republika. Nakon tog je napoleonsko Prvo Francusko Carstvo anektiralo Ligursku Republiku 1805.

Đenovežani su se pobunili protiv francuske vladavine 1814., oslobodili grad i ponovno uspostavili svoju Republiku 26. aprila 1814., koja je vrlo kratko trajala, samo do Bečkog kongresa koji je odlučio da se Genova priključi Kraljevini Sardiniji.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Genova, Repubblica di'' na portalu Treccani Enciclopedia Italiana
Jonče Hristovski

**Jonče Hristovski** (Makedonski: *Јонче Христовски*); (Bitolj, 1931 - Skoplje, 5 April 2000) je bio Makedonski pevač i kompozitor folk muzike. Tokom svoje karijere je stekao reputaciju sjajnog pevača i cenjene ličnosti. Među brojnim popularnim pesmama koje je napisao izdvaja se Makedonsko Devojče komponovana 1964 godine.

Pored svoje solo karijere nastupao je sa ansamblom "Tanec" i bio je direktor programa koji je producirala Makedonska Televizija. Ima dve ćerke, Olgicu i Nevenku, o kojima se sam starao posle smrti supruge koja je poginula tokom zemljotresa u Skoplju 1963.

## Pesme
Njegove najpoznatije pesme su

* Edno ime imame
* Živote moj
* Aj zasvirete mi čalgii
* Zapej pesna makedonska
* Makedonsko devojče
* Ako umram il zaginam
*99
*Kavali
*Jastrebovi

## Reference
Mirogoj

**Mirogoj**, centralno zagrebačko groblje, je smješteno na obroncima Medvednice i smatra se jednim od najljepših groblja u Europi. Međutim, Mirogoj je također predivan park i umjetnička galerija na otvorenom. Zbog velikog broja sahranjenih znamenitih osoba Mirogoj se naziva *hrvatskim [[Panteon]]om*.

## Historija
Nedaleko od mrtvačnice, u periodu između 1852. i 1873. godine nalazio se ljetnikovac Ljudevita Gaja, predvodnika Ilirskog preporoda. Nakon njegove smrti vlasti su 1873. otkupile cijelo imanje i rekonstruirali centralno zagrebačko groblje prema tome. Groblje je službeno otvoreno 6. studenog 1876., prvi ukop izvršen je dan kasnije. Prvi je na Mirogoju pokopan sportaš Friedrich Miroslav Singer, koji se ugušio plinom jer je zaboravio zatvoriti ventil. Na taj je pogreb došlo jako mnogo ljudi budući da je bio vrlo popularan.

Poznati arhitekt Hermann Bollé dizajnirao je oblik groblja, upotrijebivši monumentalnu kompoziciju arkada, paviljona i kupola, isprepletenu s bogatom vegetacijom, dodavajući galeriju skulptura.

## Značajne osobe
Značajne osobe pokopane na Mirogoju su:

* Vladimir Bakarić
* Gjuro Basariček
* Vladimir Becić
* Ena Begović
* Mirko Bogović
* Hermann Bolle
* Bruno Bušić
* Krešimir Ćosić
* Janko Drašković
* Robert Frangeš-Mihanović
* Ljudevit Gaj
* Branko Gavella
* Siniša Glavašević
* Janko Gredelj
* Pavao Hatz
* Većeslav Holjevac
* Rade Končar
* Dragutin Gorjanović Kramberger
* Josip Kraš
* Miroslav Krleža
* Matko Laginja
* Vatroslav Lisinski
* Matija Ljubek
* Vladko Maček
* Ivan Mažuranić
* Edo Murtić
* Vladimir Nazor
* Dražen Petrović
* Petar Preradović
* Franjo Rački
* Pavle Radić
* Stjepan Radić
* Ivan Ribar
* Đuro Salaj
* Ivan Kukuljević Sakcinski
* August Šenoa
* Bogoslav Šulek
* Gojko Šušak
* Ivo Tijardović
* Ivan Trnski
* Franjo Tuđman
* Stanko Vraz
* Marija Jurić Zagorka

## Umjetnine
Na groblju Mirogoj nalaze se i vrijedni spomenici nekih umjetnika:
* Antuna Augustinčića
* Dušana Džamonje
* Roberta Frangeša-Mihanovića
* Đure Kavurića
* Ivana Meštrovića
* Ede Murtića
* Vanje Radauša
* Ivana Rendića

## Povezano
* Zagrebački krematorij

## Vanjske veze

* Službena stranica Gradskih groblja Zagreb
Josip Leko

**Josip Leko** (Plavna, 19. rujna 1948.), jugoslavenski i hrvatski pravnik i političar. Predsjednik Hrvatskog sabora (2012–15).

Josip Leko je rođen u mjestu Plavna u vojvođanskoj općini Bač. Osnovnu i srednju školu je završio u Lištici (današnji Široki Brijeg), te je diplomirao pravo na zagrebačkom Sveučilištu. Radio je kao pravni referent u Slavonija DI u Slavonskom Brodu, a potom kao stručni suradnik u Izvršnom vijeću Skupštine općine Novi Zagreb, tajnik Izvršnog vijeća, a od 1988. do 1989. je bio društveni pravobranitelj samoupravljanja SR Hrvatske.

U Socijaldemokratskoj partiji Hrvatske je bio od 1990. godine. Godine 2008. je postao član Glavnog odbora SDP. Kao njen kadnidat je prvi put izabran u Sabor 2000. 

Za potpredsjednika Sabora je izabran nakon izbora 2011. Nakon smrti predsjednika Sabora Borisa Šprema u jesen 2012. je preuzeo njegovu dužnost.

## Vanjske veze

* Biografija na službenim stranicama Hrvatskog sabora
* Članci s tagom "Josip Leko" na portalu index.hr
1009.

__NOTOC__
Godina **1009.** (**[[rimske brojke|MIX]]**) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.

## Događaji
* 14. 2. ili 9. 3. &ndash; Prvi spomen imena Litve u zapisima koji se bave ubistvom kršćanskog misionara Svetog Bruna od Querfurta.
* 29. 8. &ndash; Katedrala u Mainzu teško oštećena u požaru koji je izbio na dan njenog otvaranja.
* U Vijetnamu proglašena nova dinastija Lý.
* Država Goryeo (današnja Koreja) reogranizira svoju administrativnu podjelu.
* Sulejman II nasljeđuje Muhameda II kao kalif Kordobe.
* 31. 7. &ndash; Sergije IV nasljeđuje Ivana XVIII kao 142. papa.
* Vikinzi u više navrata napadaju Englesku.
* 18.10. &ndash; Crkva Svetoga groba u Jeruzalemu uništena po naređenju fatimidskog kalifa al-Hakima bi-Amr Allaha.

## Rođenja

* 14. 12. &ndash; Car Go-Suzaku od Japana (u. 1045)

## Smrti

* Carica Xiao, kitanska carica i regentica iz dinastije Liao (r. 932)
* Bruno od Querfurta, misionar
* jun &ndash; Papa Ivan XVIII
* august &ndash; Abu Muhammad Lulu al-Kabir, emir Alepa

## Reference
Abu Muhammad Lu'lu' al-Kabir

**Abu Muhammad Lu'lu**', s nadimkom**al-Kabir** ("Stariji") (? - 1008/09) bio je glavni ministar i *[[de facto]]* vladar Alepskog Emirata od 991. godine, odnosno emir od 1002. do smrti. 

Lu'lu' je postao važna ličnost Emirata za vrijeme vladavine hamdanindskog emira Sa'da al-Daule, kome je služio kao komornik (*[[hajib]]*). Nakon Sa'dove smrti 991. emirom je postao njegov sin Sa'id. Lu'lu' je postao njegov *[[vezir]]* i počeo vladati. Tokom Sa'idove vladavine dotadašnju nezavisnost Alepa je s juga počela ugrožavati ekspanzija Fatimidskog Kalifata. Nastojeći joj se oduprijeti, Lu'lu' je sklopio savez sa Bizantskim Carstvom. Iako su Fatimidi do 1000. pokušavali osvojiti Alep, u tome nisu imali uspjeha. Jedanaestomjesečnu opsadu grada 994-995. je tako razbila intervencija bizantskog cara Vasilija II. Nakon toga je Lu'lu' sklopio sporazum sa Fatimidima kojima ih je priznao kao zakonite kalife islamskog svijeta, a oni su ga zauzvrat ostavili na miru. Godine 1001/02. je dao ubiti Sa'ida, a nakon čega su svu vlast preuzeli Lu'lu' i njegov sin Mansur. Godine 1004. je dao protjerati preživjele članove dinastije Hamdanida. Njegovu vladavinu je obilježila mudrost i nastojanje da se održi ravnoteža između dvoje moćnih susjeda - dok je formalno priznao Fatimide kao svoje sizerene i vjerski autoritet, Bizantincima je istovremeno plaćao danak. Nakon što je umro 1008/09. novim emirom je postao Mansur, koji je iz grada protjeran 1016.

## Reference

## Literatura
* 
*
Ime Litvanije

Prvi poznat zapis **imena [[Litva|Litve]]** (Litvanija; ) datira 9. marta 1009. u priči o Svetom Brunu zabilježenu u Quedlinburškim analima (). Kronika je zapisala latinizirani staroslavenski oblik imena Lietuva: *Litua* koji se izgovara [litvā]. Iako je jasno da ime svoje porijelo ima u baltičkim jezicima, učenjaci još uvijek raspravljaju koje je bilo njegovo prvotno značenje.

## Izvori

## Literatura
* Zigmas Zinkevičius. *Lietuvių tautos kilmė*. Vilnius, 2005.
Katedrala u Mainzu

**Katedrala u Mainzu** ili **Katedrala sv. Martina** (na njemačkom ***Mainzer Dom***, ***Martinsdom*** ili - službeno - ***Der Hohe Dom zu Mainz***) je rimokatolička katedralna crkva smještena kraj historijskog centra, odnosno glavnog trga u njemačkom gradu Mainzu. Ona predstavlja službeno sjedište biskupa Mainza.

U svom prvobitnom obliku je Katedrala bila pretežno u romaničkom stilu, ali su kasnije obnove i dograđivanja dovele do fuzije sa drugim stilovima. Sastoji se od tri broda, a posvećena je sv. Martinu iz Toursa. Istočni kor je posvećen Svetom Stjepanu.

U unutrašnjosti katedrale se nalaze grobnice i spomenici nekada moćnim izbornim kneževima-nadbiskupima Mainza, a također sadrže brojna umjetnička djela prikupljena tokom više od hiljadu godina postojanja. Katedrala također ima dvorište u kome se nalaze kipovi Svetog Bonifacija i Djevice Marije.

Njena izgradnja je započela 975. nakon što je na mjesto nadbiskupa Mainza došao Willigis. Dovršena je 1009. ali je na dan otvaranja - 29. augusta 1009. - došlo do požara u kome je teško oštećena. Willigis je smjesta naredio da počne obnova, koju je dovršio njegov nasljednik Bardo. Nakon još jednog požara je opsežnu rekonstrukciju krajem 11. vijeka proveo i rimsko-njemački car Heinrich IV. Nakon toga je obnavljana još nekoliko puta, a dva puta je bila oštećena - za vrijeme francuskih revolucionarnih ratova 1792. i savezničkog bombardiranja u drugom svjetskom ratu.

Katedrala ima veliku historijsku važnost, s obzirom da su u njoj okrunjeni mnogi monarsi.

## Literatura
* Wilhelm Jung: *Mainz cathedral* ; Translation: Margaret Marks, Editor: Schnell und Steiner, Regensburg, 1994
* Ron Baxter: *The tombs of the archbishops of Mainz*, in Ute Engel and Alexandra Gajewski (eds), Mainz and the Middle Rhine Valley, (British Archaeological Assoc. Conference Transactions, 30, Leeds, British Archaeological Association and Maney Publishing. , 2007, pp.&nbsp;68–79.
* *Die Bischofskirche St. Martin zu Mainz*, ed.: Friedhelm Jürgensmeier, Knecht Publishers, Frankfurt/Main 1986
* *Lebendiger Dom - St. Martin zu Mainz in Geschichte und Gegenwart*, ed.: Barbara Nichtweiß, Philipp v. Zabern Publishers, Mainz 1998
* *Der Dom zu Mainz - Geschichte und Beschreibung des Baues und seiner Wiederherstellung*, Friedrich Schneider, Publishers Ernst and Korn, Berlin, 1886
* *Der Dom zu Mainz - Ein Handbuch*, August Schuchert, Wilhelm Jung, Verlag Druckhaus Schmidt & Bödige GmbH, 3rd Edition, Mainz, 1984
* *Deutsche Romanik*, Bernhard Schütz, Wolfgang Müller; Herder Publishers, Freiburg i. Br. 1989
* *Mainz - Die Geschichte der Stadt*, Hrsg.: Franz Dumont, Ferdinand Scherf, Friedrich Schütz; 2nd Edition; PublishersPhilipp von Zabern, Mainz 1999

## Vanjske veze

* Mainz Online: Cathedral  (extended history of the cathedral)
* Diocese of Mainz: Cathedral (another history of the cathedral; in German)
* Cathedral Museum Mainz (documentation of artefacts in the cathedral; in German)
Dinastija Lý

**Dinastija Lý** (, , kao *Lee*; Hán tự: , *Lý Triều*), ponekad poznata i kao **Kasnija dinastija Lý** (*nhà Hậu Lý*, ), bila je dinastija vijetnamskih vladara započeta 1009. kada je Lý Thái Tổ svrgnuo Raniju dinatsiju Lê (*nhà Tiền Lê*) a okončana 1225. kada je 8-godišnja carica Lý Chiêu Hoàng prisiljena abdicirati u korist svog supruga Trần Cảnha. Tokom njenog 216-godišnjeg postojanja, jedan od najvažnijih događaja je vladavina Lý Thánh Tônga tokom kojih je Vijetnam dobio službeno ime Đại Việt. Tokom prvih decenija dinastije, Vijetnam se uspješno odupirao nastojanjima kineske dinastije Song da okupira Vijetnam, kao i otpočeo ekspanziju na jug prema područjima tadašnje hinduističke države Champa. Kasnije je došlo do dugog perioda mira i ekonomskog razvoja, tokom koga je, s jedne strane uveden budizam kao državna religija, a s druge strane se iz Kine počeo širiti konfucijanizam, te je uvedena državna uprava i obrazovni sistem po kineskom uzoru.
Sulejman ibn al-Hakam

**Sulejman II ibn al-Hakam** (ili **Sulayman al-Musta'in**) (? - 1016) bio je peti po redu omejadski kalif Kordobe, odnosno vladar al-Andalusa (maurska Iberija), koji je vladao u dva navrata - od 1009. do 1010. te od 1013. do 1016. 

Sulejman je na vlast došao zahvaljujući kaosu u koji je Kalifat bačen zbog ustanka protiv de facto vladara Abd al-Rahmana Sanchuela, a u kome je 1008/09. zbačen i pritvoren kalif i formalni vladar Hišam II al-Hakam. Ustanak je vodio Hišamov rođak Muhamed II ibn Hišam koji se proglasio novim kalifom. S njime, međutim, nisu bile zadovoljne berberske trupe što je Sulejman iskoristio da organizira ustanak, te sklopi savez sa kastiljskim grofom Sančom Garcijom. Saveznici su kalifovu vojsku porazili 1. novembra 1009. i prisilili Muhameda da se skloni u Toledo. Potom su zauzeli Kordobu koja je tom prilikom opljačkana. Hišam II je oslobođen iz pritvora i ponovno postavljen za kalifa, ali je svrgnut samo nakon par dana a Sulejmana berberski vojnici izvikali za novog kalifa.

Sulejman, međutim, nije bio u stanju konsolidirati svoju vlast niti dokrajčiti Muhameda u Toledu. Muhamed je, pak, našao saveznike u vojsci slavenskih robova pod generalom al-Wahdidom, kao i barcelonskim grofom Ramonom Borrellom. U maju iste godine je najamničko-katalonska vojska zauzela i opljačkala Kordobu, a Muhamed nakratko postao kalif, prije nego što ga je al-Wahdid ubio i za kalifa ponovno postavio Hišama.

Sulejman se sa svojim pristašama povukao u Algeciras. Odatle je uz pomoć berberskih trupa godine 1013. ponovno zauzeo Kordobu i svrgnuo Hišama, koji je nedugo potom ubijen. Ponovno je postao kalif, ali je zbog brojnih ustupaka najamnicima i kršćanskim saveznicima autoritet dinastije toliko degradiran, da se njegova vlast de facto odnosilo isključivo na Kordobu. U sljedeće tri godine su tako Ziridi u Granadi formirali emirat koji će kasnije funkcionirti kao nezavisna država. Godine 1016. je na Kordobu pohod pokrenula velika berberska vojska na čelu sa Ali ibn Hammud al-Nasirom, hamudiskim guvernerom Ceute. Ona je grad osvojila 1. jula 1016. Sulejman je zarobljen i nedugo potom pogubljen.

## Literatura
*
Papinska bula

**Papinska bula** (lat. *Bulla apostolica*), svečana javna pisana papina okružnica. Nazvana je prema buli kojom se pečatila radi dokazivanja autentičnosti.

Isprva su korištene za raznovrsnu javnu komunikaciju, a od 15. stoljeća rezervitrane su isključivo za službene i iznimno svečane prilike.
Car Go-Suzaku

bio je 69. car Japana, prema tradicionalnom popisu careva,, a koji je vladao od 1036. do 1045.

Ime je dobio po ranijem caru Suzakuu a *go-* (後), se doslovno prevodi kao "kasniji;" zbog toga se ponekad naziva "Kasniji car Suzaku", te, pogotovo u ranijim izvorima, "Suzaku II".

Rodio se po imenom Atsunaga*-shinnō* (敦良親王). Otac mu je bio car Ichijō, a majka Shōshi (ili Akiko) (藤原彰子), kćer moćnog službenika Fujiwara no Michinage (藤原道長) iz klana Fujiwara. Stariji brat i prethodnik mu je bio car Go-Ichijō. Na prijestolje je stupio nakon njegove abdikacije 1036. Umro je devet godina kasnije, a naslijedio ga je sin Go-Reizei.

## Izvori

## Literatura
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). ''Gukanshō: The Future and the Past.'' Berkeley: University of California Press. ; OCLC 251325323
* Moscher, Gouverneur. (1978). *Kyoto: A Contemplative Guide.* ; OCLC 4589403
* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). ''The Imperial House of Japan.'' Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Odai Ichiran]]*; ou, ''Annales des empereurs du Japon.'' Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
* Varley, H. Paul. (1980). ''Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns.'' New York: Columbia University Press. ; OCLC 59145842
Radni logor

**Radni logor** u svojem najširem značenju označava svaki logor, odnosno objekt ili grupu objekata namijenjenu za smještaj i okupljanje osoba koje trebaju obavljati određeni rad, a koji se najčešće sastoji od privremenih ili improviziranih struktura kao što su šatori, barake, montažne kuće ili prikolice. U svom užem, i daleko češće korišćenom, značenju se pod time podrazumijevaju objekti namijenjeni smještaju osoba koje obavljaju prisilni rad po raznim osnovama - kao ratni zarobljenici, osuđeni kažnjenici ili kao osobe prisilno deportirane/regrutirane iz raznih "problematičnih" kategorija stanovništva u svrhu njihovog uklanjanja, "preodgoja" ili, jednostavno, dobivanja masovne besplatne radne snage.

Radni logori, način njihovog rada i uvjeti života mogu značajno varirati s obzirom na vlast koja ih organizira, mjesto, lokaciju i njihovu svrhu. Najzloglasniji primjeri radnih logora su koncentracioni logori nacističke Njemačke te gulazi u SSSR-u.

## Povezano
* Koncentracioni logor
* Zarobljenički logor
1010.

__NOTOC__
Godina **1010.** (**[[rimske brojke|MX]]**) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru.

## Događaji
* U Vijetnamu dolazi na vlast dinastija Lý koja prijestolnicu premješta u Hanoi (ili 1009).
* Omejadski kalif Hišam II se vraća na vlast u Kordobu nedugo nakon što je iz grada protjeran njegov suparnik Muhammad II al-Mahdi, a Hišamovim pristašama pomogao barcelonski Ramon Borrell čije su trupe opljačkale grad.
* Perzijski pjesnik Firdusi dovršava svoje znamenito djelo *[[Šahname]]* (Knjiga kraljeva).
* Kralj korejske države Goryeo svrgnut u ustanku, što dovodi do najezde kitanskih snaga dinastije Liao i Drugog Goryeo-kitanskog rata u kome je spaljena korejska prijestolnica Gaegyeong.
* Song Zhun, carski službenik dinastije Song nakon 39 godina dovršava izradu atlasa Kine koga je otpočeo geograf Lu Duoson; knjiga koja se sastoji od 1556 poglavlja sadrži kartu svake regije, grada i sela u Kini.
* Eilmer od Malmesburyja pokušava letjeti u jedrilici koju je sam izradio.
* Prema predaji osnovan grad Jaroslavlj u današnjoj Rusiji.
* Vikinški istraživač Thorfinn Karlsefni pokušava uspostaviti trajno naselje na sjevernoameričkom kontinentu (približni datum).
* Gospa Murasaki piše *[[Priča o Genjiju|Priču o Genjiju]]*, znameniti japanski roman (približni datum).
* Anonimni autor dovršava spjev *[[Beowulf]]* (približni datum).
* Južnoindijska dinastija Chola dovršava izgradnju znamenitog hrama Brihadeeswarar u mjestu Thanjavur u današnjoj državi Tamil Nadu. Zajedno s njim je dovršena i slika *Rararaja I i njegov učitelj* (približni datum).

## Rođenja

* 30. 5. &ndash; Car Renzong od Kine (d. 1063)
* 2. 6. &ndash; Benno, biskup Meissena (u. 1106)
* Kralj Bermudo III od Leóna (u. 1037)
* Ali Ahmad Nasawi, (u. 1075)
* Mihailo IV Paflagonac, bizantski car (u. 1041)
* nadbiskup Gebhard od Salzburga (u. 1088)
* Otto od Savoje (u. 1060)
* Adalbero od Würzburga, biskup Würzburga i grof od Lambach-Welsa (. 1090)

## Smrti

* Jovan Kurkuas, bizantski katepan Italije
* Ælfric od Eynshama, engleski opat
* Aimoin, francuski opat i kroničar

## Reference
Martin IV

**Nikola III.**, rođen kao *Simon de Brion* bio je **189** papa, od 22. februara 1281. do 28. marta 1285. godine.
Honorije IV

**Honorije IV.**, rođen kao *Giacomo Savelli* bio je **190** papa, od 2. aprila 1285. do 3. aprila 1287. godine.
Nikola IV

**Nikola IV** (rođen kao Girolamo Masci) bio je 191. papa, od 22. februara 1288. do 4. aprila 1292. godine.
Celestin V

**Celestin V.**, rođen kao *Pietro Angeleri* bio je **192** papa, od 5. jula 1294. do 13. novembra 1294. godine.
Bonifacije VIII

**Bonifacije VIII.**, rođen kao *Benedetto Caetani* bio je **193** papa, od 24. decembra 1294. do 11. oktobra 1303. godine.
Ivan XXI

**Ivan XXI**, rođen kao *Pedro Julião* (zvan Petrus Iuliani i Pietro di Giuliano) bio je **187.** papa, od 8. septembra 1276. do 20. maja 1277. godine.
Nikola III

**Nikola III**, rođen kao *Giovanni Gaetano Orsini* bio je **188** papa, od 25. novembra 1277. do 22. augusta 1280. godine.

## Biografija

Papa Nikola III. je nastojao učvrstiti jedinstvo Crkve sa Carigradom, koje je bilo zaključeno već na 2. lyonskome koncilu. Uspio je izmiriti Rudolfa Habsburškoga i Karla Anžuvinsoga, te se borio za slobodu Crkve i Papinske države. Uzalud je nastojao pridobiti evropske vladare za novi križarski rat. Umro je za srčanim infarktom u blizini Viterba, u svojoj omiljeloj ljetnjoj rezidenciji Soriano nel Cimino u Laciju. Sahranjen je u Bazilici svetoga Petra u Vatikanu.
Benedikt XI

**Benedikt XI** (rođen kao Nicollò Boccasino) bio je 194. papa, od 22. oktobra 1303. do 7. jula 1304. godine.
Potporanj

**Potporanj** je naselje u Srbiji u opštini Vršac u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 311 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 390 stanovnika).

## Historija
* Tokom istorije Podporanj menja svoje ime, Godine:
* 1690. - Podporanj
* 1911. - 
* 1922. - Potporanj
Ovo naselje se javlja oko 1690.-1700. godine pod imenom Podporan, a nešto itočnije od sadašnjeg naselja, kako na jednoj karti iz 1716. a 1713.godine bilo je 29 kuća. Godine 1717. podignuta je crkva brvnara. Kada je naselje imalo oko 300 stanovnika dobilo je crkvu 1885.god., školu 1902.god. a železnička stanica je otvorena 1908. god.

U podporanjskoj crkvi čuvao se jedno rukom pisano staro jevanđelje iz 1650.godine. Istočno od Podpornja, na Guzijani je polje Andrejača, na kome je bilo naselje Sv. Andreja, koje se pominje 1362. i 1383. godine. Ali se već 1407. to mesto beleži kao “terra“.

* **[[Populacija]] kroz [[Istorija|istoriju]]** .



**[[Godina]]**
1869.
1880.
1890.
1900.
1910.


**[[Stanovništvo|Stanovnika]]**
382
369
434
482
567



## Demografija
U naselju Potporanj živi 260 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,8 godina (43,8 kod muškaraca i 43,7 kod žena). U naselju ima 111 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,80.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Klement V

**Klement V.**, rođen kao *Bertrand de Got* bio je **195** papa, od 5. juna 1305. do 20. aprila 1314. godine.
Klement VI

**Klement VI.**, rođen kao *Pierre Roger* bio je **198** papa (odnosno **4** avignonski papa), od 7. maja 1342. do 6. decembra 1352. godine. Za vreme njegovog pontifikata harala je Crna smrt.

Živeo je raskošnim životom i bio poznat kao ljubitelj muzike Ars nova i umetnosti. Za sebe je govorio da "živi kao grešnik među grešnicima".

Avinjonski papa Kliment VI je bezuspešno vodio pregovore o crkvenoj uniji sa Grcima i Jermenima, ali oni nisu toliko hteli doktrinarno jedinstvo koliko pomoć protiv Turaka.

1343. godine papa Kliment VI je pokrenuo Smirnski krstaški pohod protiv turskog vladara Umur Bega, savezika vizantijskog cara Jovana VI Kantakuzina. Tursku flotu je uništila združena krstaška flota koju su činili Mlečani, Jovanovci, Kiprani, a sam Umur Beg je pao 1348. godine u bici za svoju prestonicu Smirnu.

## Izvori

## Povezano
* Smirnski krstaški pohod
* Građanski rat u Vizantiji 1341–1347
Inocent VI

**Inocent VI.**, rođen kao *Étienne Aubert* bio je **199** papa (**5** avignonski), od 18. decembra 1352. do 12. septembra 1362. godine.
Urban V

**Urban V.**, rođen kao *Guillaume de Grimoard* bio je **200** papa (**6** avignonski), od 28. septembra 1362. do 19. decembra 1370. godine.