open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Palazzo Pitti

**Palazzo Pitti** (Palača Piti) je velika renesansna palača u Firenci. Projektovao ju je Filippo Brunelleschi ili, vjerovatnije, njegov učenik Luca Fancelli za ambicioznog firentinskog bankara Lucu Pittija. Palača se nalazi na južnoj obali rijeke Arno, blizu Ponte Vecchia. 

Rana historija ove građevine je mješavina mita i činjenica. Po priči, Pittijeva namjera je bila da sagradi palaču koja bi zasjenila Palazzo Medici. Tvrdi se da je Pitti zahtjevao da prozori palače budu veći nego ulaz u Palazzo Medici. Međutim, građevina u stvarnosti nije mogla da se mjeri sa veličinom ni luksuzom palače porodice Medici. Luca Pitti je umro 1472., a građevina je ostala nedovršena. Arhitektonski značaj ove palače je u njenoj jednostavnosti i strogim linijama. Kamena fasada je grubo obrađena u seoskom stilu. Najveći dio građevine potiče iz 1458. 

Porodica Medici je kupila ovu palaču 1539. i pretvorila je u rezidenciju vladara Velikog vojvodstva Toskane. Kasniji vladari iz ove loze dograđivali su palaču i uredili vrtove oko nje (park Boboli). Većina dogradnji potiče iz 17. i ranog 18. vijeka. 

Tokom devetnaestog vijeka, palaču Pitti je koristio Napoleon Bonaparte, a kasnije je ovdje bila rezidencija kralja ujedinjene Kraljevine Italije. Godine 1919. palaču je, sa njenim bogatim umjetničkim blagom, italijanskom narodu poklonio kralj Vittorio III Emanuele. 

Danas je palača Pitti velika umjetnička galerija otvorena za javnost. U njoj se nalazi i pet muzeja. Ukupno ima 140 soba otvorenih za posjetioce. U njima su, između ostalih, izložena djela Ticijana, Giorgionea, Rafaela i Rubensa. 

## Vanjske veze

* Službena stranica palače Pitti
* Webstranica o muzejima u palači Pitti
107.

__NOTOC__
Godina **107.** (**[[rimske brojke|CVII]]**) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Sure i Senikona** (ili, rjeđe, **godina 860. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 107. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

__NOTOC__
== Događaji ==
* [[102]] - 107: [[Rimsko Carstvo|Rimski]] car [[Trajan]] dijeli [[Pannonia|Panoniju]] na dvije provincije. 
* [[Lucije Licinije Sura]] i [[Quintus Sosius Senecio|Kvint Sosije Senecion]] služe kao [[rimski konzul]]i.
* Prva godina *yongchu'' ere kineske dinastije Han. Mladi car An vlada kao marioneta pod paskom pomajke i regentice carice Deng Sui.
* Thamudarit osniva Bagan (u današnjoj Burmi).
* Rimski car Trajan prima izaslanika iz Indije.
* Suishō, kralj zemlje Wa u Japanu, šalje 160 robova kao poklon kineskom caru Anu.

## Rođenja

## Smrti
* Ignjatije Antiohijski, episkop i teolog (mučeništvo u Rimu)
* Zheng Zhong, kineski eunuh u službi dinastije Han
* Tit, učenik sv. Pavla (tradicionalni datum)
108.

__NOTOC__
Godina **108.** (**[[rimske brojke|CVIII]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Trebonija i Bradue** (ili, rjeđe, **godina 861. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 108. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
* [[Appius Annius Trebonius Gallus (konzul 108)|Apije Anije Trebonije Gal]] i [[Marcus Appius Bradua|Marko Apije Bradua]] služe kao [[rimski konzul]]i.
* [[Tacit]] piše *Historije'', knjigu koja opisuje rimsku historiju od 69. do 96.

## Rođenja

## Smrti
Ejik

**Ejik** (ruski: *Эйик*; jakutski: *Ээйик*) selo je u Olenjočkom rejonu, na severozapadu Republike Jakutije u Rusiji. Ejik se nalazi 550&nbsp;km jugoistočno od Olenjoka, centra rejona. Seoska opština, čiji je centar Ejik, zove se *Šologonska nacionalna*. Nalazi se na obali istoimenog jezera.

Kmet sela je Ivan Petrovič Vasiljev, Jakut.

Stanovništvo:
* 300 (1989.) 
* 357 (2001.) 
* 322 (2007.)

## Reference
Čubura (Beograd)

:

**Čubura** je deo Beograda koje se nalazi u opštini Vračar.

Čubura potiče od naselja oko izvora Čuburskog potoka. Ovaj potok je zatrpan negde 20-tih godina 20. veka, mada ga stariji stanovnici još uvek pamte i dolinu Južnog bulevara nazivaju "potok". Sa druge strane "potoka" počinje brdo Vračar.Zanimljivo je da naziv Čubura potiče od istoimene turske reči koja je predstavljala vrstu biljke koja je bila rasprostranjena u blizini potoka.

## Vanjske veze
Kovilovo

**Kovilovo** može biti:

* Kovilovo (Palilula), naseljeno mesto u gradskoj opštini Palilula, grad Beograd, Srbija
* Kovilovo (Negotin), naseljeno mesto u opštini Negotin, Borski okrug, Srbija
Gary Grigsby

**Gary Grigsby** je proslavljeni programer strateških kompjuterskih igara

Početak poslovne karijere Grigsbija je vezan za vojnu industriju gdje je radio kao činovnik. Svoju prvu strategiju Guadalcanal on radi kao dodatni, drugi posao za kompaniju Strategic Simulations, Inc koja je specijalizirana za pravljenje ratnih strategija. Uspjeh igre Guadalcanal 1982. godine rezultira Grigsbijevim napuštanjem radnog mjesta u vojnoj industriji i početkom neprekidnog rata na stvaranju novih strategija. Tijekom osamdesetih godina radni ritam Gary Grigsbija je 2 kompjutererske igre, a tijekom devedesetih on pada na "samo" 1 novu kompjutersku igru svake godine.

Propast kompanije Strategic Simulations, Inc, a potom i Talonsofta rezultira početkom proizvodnje igara za Matrix i novim zamahom u njihovoj proizvodnji u drugoj polovici prvog desetljeća 21 stoljeća.

Igre:
* *Guadalcanal Campaign* (1982)
* *Bomb Alley* (1982)
* *North Atlantic '86* (1983)
* *Carrier Force* (1983)
* *Objective: Kursk* (1984)
* *War in Russia* (1984)
* *Reforger '88 (1984)
* *Kampfgruppe* (1985)
* *Mech Brigade* (1985)
* *USAAF* (1985)
* *Battlegroup* (1986)
* *Warship* (1986)
* *War in the South Pacific* (1986)
* *Battlecruiser* (1987)
* *Panzer Strike!* (1987)
* *Typhoon of Steel* (1988)
* *Overrun!* (1989)
* *Second Front* (1990)
* *Western Front* (1991)
* *Carrier Strike* (1992)
* *Gary Grigsby's Pacific War* (1992)
* *Gary Grigsby's War in Russia* (1993)
* *Steel Panthers* (1995)
* *Steel Panthers II* (1996)
* *Steel Panthers III* (1997)
* *Battle of Britain* (1999)
* *12 O'clock High* (1999)
* *Uncommon Valor: Campaign for the South Pacific* (2002)
* *War in the Pacific: The Struggle Against Japan 1941-1945* (2004)
* *Gary Grigsby's World at War* (2005)
* *Gary Grigsby's World at War A World Divided* (2006)
* *Gary Grigsby's War Between the States* (2008)
* *Gary Grigsby’s War in the East! (2010)

## Povezano
Profil Gary Grigsby na MobyGames
Askijin grob

**Askijin grob**, u mjestu Gao u Maliju je posljednje počivalište Askije Mohammada I, poznatog vladara Carstva Songhai. Sagrađen je na kraju 15. vijeka i od UNESCO-a proglašen lokalitetom Svjetske baštine.

UNESCO grob opisuje kao najbolji primjer monumentalne gradnje od blata, odnosno tradicije karakteristične za zapadnoafrički Sahel. Kompleks uključuje piramidalni grob, dvije džamije, groblje i okupljalište. Grob je visok 17 metara te predstavlja najveći pred-kolonijalni arhitektonski spomenik u regiji. Također predstavlja primjer islamske arhitekture koja se kasnije širila po oblasti.

Lokalitet je dograđivan tako što su 1960-ih i 1970-ih proširene džamije, a 1999. godine sagrađen zid. Također je kroz historiju dograđivan opekama, radi održavanja. Ranih 2000-ih je uvedena električna struja radi pokretanja ventilatora, svjetala i razglasa.

Askijin grob dan-danas služi kao gradska džamija i kulturni centar. Njegovo područje je zaštićeno zakonima i gradskim uredbama.

## Historija
Askia Mohammed je bio prvi askijadski car koji je značajno proširio Songhai Carstvo. Kao pobožni musliman, otišao je na hodočašće u Meku, s koga se vratio godine 1495. Zajedno sa sobom je donio materijal nužan za izgradnju groba; sve blato i drvo je došlo iz Meke. Karavan se, po navodima suvremenika, sastojao od "hiljadu deva." Grob je sagrađen kao kuća, sa nekoliko soba i hodnika, a zapečaćen je nakon Mohammedove smrti.
Askia Mohammed je jedini sahranjen u grobnici, dok je nekoliko njegovih rođaka sahranjeno u dvorištu.

## Vanjske veze

* World Heritage Website 
* UNESCO Evaluation of Askia
109.

__NOTOC__
Godina **109.** (**[[rimske brojke|CIX]]**) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Palme i Tula** (ili, rjeđe, **godina 862. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 109. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==

* [[Hosroj I od Partije|Hosroj I]] nasljeđuje svog brata [[Pakor II od Partije|Pakora II]] i preuzima vlast nad zapadnim dijelom [[Partsko Carstvo|Partskog Carstva]].
* [[24.6.]] – Rimski car [[Trajan]] inaugurira [[Aqua Traiana]], [[rimski akvedukt|akvedukt]] koji u Rim donosi vodu iz [[Jezero Bracciano|jezera Bracciano]] udaljenog 40&nbsp;km sjeverozapadno od grada. 
* [[1.7.]] - Arhitekt [[Apolodor iz Damaska]] dovršava [[Trajanova kupališta]], *terme* podignute na platformi iznad nekadašnje [[Neron]]ove palače ([[Domus Aurea]]) u Rimu, a koje su posvećen za vrijeme *Kalenda''. 
* Plinije Mlađi služi kao legat u Bitiniji.
* Kršćanska crkva sebe proglašava univerzalnom (katoličkom).

## Rođenja

## Smrti
Gao

|
|-
|
|-
|
|}
**Gao** je grad Maliju i sjedište regije Gao na rijeci Niger. Ima 57.978 stanovnika po podacima iz 2005. Također je i sjedište obližnjeg cerclea (okruga) Gao.

## Historija
Gao je kroz historiju bio trgovačko i kulturno središte, pogotovo u doba Songajskog Carstva. U tome je sličan trans-saharskim trgovačkim gradovima kao što su Timbuktu i Djenne. 
  
Osnovan je oko 7. vijeka pod nazivom *Kawkaw*, a prvi historijski vladar mu je bio Kanda, koji je osnovao dinastiju Za od koje će nastati Songhai Carstvo. Razvitak grada je potakao dozvolom trgovcima s druge strane Sahare i Berberima da se tamo naseljavaju. Trgovina je dodatno narasla kada se Za Kossoi preobratio na islam godine 1009.

Carstvo Mali je pokorilo Gao nešto prije gdoine 1300, ali je Ali Golon povratio songajsku vlast. Al-Idrissi, znameniti pisac iz tog perioda, ga opisuje kao "mnogoljudan, neopasan zidom, trgovački i proizvodni grad, koji je imao sve zanate i umjetnosi nužne svojim stanovnicima". 

Pod Alijem Velikim krajem 15. vijeka grad je postao carska prijestolnica, te imao oko 70.000 stanovnika i monrnaricu. Godine 1591. su ga, pak, najvećim dijelom uništili marokanski osvajači. Grad je ostao malen sve do uspostave francuske vlasti početkom 20. vijeka, kada je proširena luka.

## Sport
U gradu se nalazi stadion *Stade Kassé Keïta*, otvoren za Afrički kup nacija 2002.

## Gradovi-pobratimi
Gao je zbratimljen s gradom Thionville u Francuskoj i Berkeleyem u američkoj Kaliforniji.

## Izvori
* Prijevod članka na francuskoj Wikipediji.
Gao (razvrstavanje)

**[[Gao]]** je grad u Maliju.

**Gao** ili **GAO** se može odnositi na:
* Okrug Gao, okrug u kineskoj provinciji Sečuan
* Gao (region), regija Malija
* Gao (Burkina Faso), distrikt u Burkini Faso
* Gao-Guenie, meteorit koji je 1960. pao u Burkini Faso
* Gao (Ancistrophyllum secundiflorum), tip tropske palme
* Gao jezik, kojim se govori na Soloonskim otocoma
* lik ''Phoenixu'' (manga) 
* Gao Zhisheng, kineski aktivist
* Gao (prezime), kinesko porodično prezime
* Ured za odgovornost vlasti SAD
* Gao, selo u Okrugu Poyang u kineskoj provinciji Jiangxi

## Povezano
* Goa (razvrstavanje)
Musaka

**Musaka** (grčki: *moussakas*; rumunjski: *musaca*; turski: *musakka*; arapski: *musaqqaa*) je tradicijsko jelo koje se pretežito priprema na Balkanu i na Bliskom istoku. Na zapadu se većinom smatra da musaka porijeklom dolazi iz Grčke.

Grčka musaka se sastoji iz slojeva patlidžana, mljevenog ovčjeg mesa i rajčice, preliveno s bijelim umakom i pečeno u pećnici. U bosanskohercegovačkoj kuhinji (kao i u srpskoj, bugarskoj, rumunjskoj i dr.) musaka se uglavnom pripravlja s krumpirom umjesto patlidžana i zalije umućenim jajima umjesto bijelog umaka. Bijeli umak je na bazi maslaca i brašna; razrijedi se mlijekom ili kiselim vrhnjem.

## Vanjske veze
*
Patlidžan

**Plavi patlidžan** () (patlidžan, sulana)
jednogodišnja je vrsta biljke iz roda pomoćnica (*[[Solanum]]*). Areal rasprostranjenja ove vrste obuhvata istočnu Indiju i Šri Lanku, ali je ranom domestifikacijom proširen najpre na područje istočne Azije, Mediterana i Evrope, a kasnije i na američke kontinente. Uzgaja se zbog plodova koji se koriste kao povrće.

## Opis biljke

Plavi patlidžan je jednogodišnja zeljasta biljka visoka do 70&nbsp;cm, sa razgranatim stablom koje ponekad nosi trnove. Listovi su veliki, sa dugačkim lisnim drškama, do 15&nbsp;cm dugi i do 10&nbsp;cm široki. Cvetovi se nalaze u pazuhu listova, pojedinačni su ili ređe u manjim cvastima. Plod je bobica, najčešće ljubičasto-plave boje, ali može biti i zelena, žuta ili bela.

## Detalji građe



Datoteka:Solanum melongena0.jpg|Habitus
Datoteka:Eggplant flower.JPG|Cvet
Datoteka:Eggplant-sliced.jpg|Uzdužni presek ploda



## Naziv biljke

Naziv patlidžan potiče od sanskritske reči vatin-ganah, a u srpski jezik je došao preko persijskog () i turskog jezika (). U srpskom jeziku patlidžanom se naziva paradajz, mada se često i biljka plavi patlidžan jednostavno naziva patlidžan.

## Uzgojne statistike

Prema statistikama Ministarstva poljoprivrede Sjedinjenih američkih država (USDA) oko 93% ukupne svetske proizvodnje plavog patlidžana poreklom je iz samo sedam država. Najveći proizvođači su Kina (55%) i Indija (28%), za kojima slede Egipat, Turska, Japan i Italija.

## Literatura

## Vanjske veze

* Plavi patlidžan u bazi podataka Biljke za budućnost
* ''Solanum melongena'' L. – fotografije, primerci iz herbarijuma, taksonomski status i sinonimi
Vaganska pećina

**Vaganska pećina** je pećina 20 -{km}- od Šipova, u Republici Srpskoj, BiH. Nalazi se u sjeveroistočnom dijelu planine Vitorog, iznad sela Vagan, na nadmorskoj visini od 920 -{m}-.

Dugo je služila čobanima kao utočište od vremenskih nepogoda, ali je posljednjih godina postala interesanta zbog turizma. Pod zaštitom je od 1970. godine.

## Morfologija
Pećina je kraškog porekla izgrađena od mezozojkog krečnjaka, a predstavlja fosilni kanal nekadašnjeg podzemnog toka kojim su se vode sa Kupreškog polja (Mrtvica) drenirale prema vrelu rijeke Janj. Vaganska pećina sastoji se od sedam dvorana i kanala, nazvanih imenima iz istorije i tradicije šipovačkog kraja: Čobanska dvorana, Lisičiji kanal, Galerija Simele Šolaje, Janjski kanal, Svečana dvorana, Dvorana divova, Ponorski kanal i Dvorana Rade Marijanca. Dužina glavnog kanala je oko 200 metara i na njegovom kraju se nalazi velika količina odronjenog materijala i pećinskog nakita. Ukupna dužina svih kanala je 420 metara. Širina glavnnog kanala je od 8 – 10 m, a visina od 1 do 15 m.

Pećina je izuzeno bogata pećinskim nakitom, posebno velikim saljevima na zidovima i brojnim stalaktitima na stropu pećine. Brojni su i pećinski stubovi od kojih mnogi imaju značajne dimenzije. Velike površine pećine pokrivene su i stalagmitskim pločama i stalagmitima. Posebno se po bogatstvu pećinskog nakita izdvaja središnja dvorana, duga 58 metara. Boje pećinskog nakita kreću se od bijele do crvene (radi otopljenih oksida željeza), do sive i crne (radi mangana), koje preovladavaju. 

Stanište je nekoliko vrsta slijepih miševa: *Barbastella barbastellus, Myotis bechsteinii, Myotis emarginatus и Rhinolpphus ferrumequinum*.
## Zaštićeno područje
Vaganska pećina je proglašena za zaštićeno podruje, slijedećih karakteristika:
* zaštićeno je područje od: 13.03.2013. godine 
* kategorija: III - Spomenik prirode
* stepen zažtite: II 
* površina: 12,00 ha
* upravljač: Opština Šipovo
* mjesto: Zaseok Vaganac, Strojice, Šipovo
## Reference

## Vanjske veze
* http://www.scribd.com/doc/13887472/Vaganska-pecina
* Čobanica iz Vaganske pećine
Vitoševac

**Vitoševac** je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Ražanj u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1277 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1535 stanovnika). Selo Vitoševac je dobilo naziv po potoku Vitoš koji se nalazi u centru sela. Vitoševac je udaljen 15km od Ražnja, 25km od Paraćina, 34km od Kruševca, a 69km od Niša. Vitoševac se nalazi na oko 500 metara nadmorske visine ispod planine Bukovik, i prostire se na prostoru od 3279,08 hektara. Selo pripada planinskom području sa umereno toplim letnjim danima i hladnom, ali kratkom zimom.

U Vitoševcu je pronađena statueta iz doba venčanske kulture i srebrna narukvica sa predstavom zmijske glave. Ovi predmeti se čuvaju u muzejima u Beogradu i Nišu.
Vitoševac je prvo selo na teritoriji bivše Jugoslavije koje je dobilo ambulantu posle Ražnja. Ova ambulanta je opšta i stomatološka, a u njoj se nalazi i prostorija za analizu krvi. U Vitoševcu postoji osnovna škola već 140 godina, a 1970. godine je slavila 105 godina postojanja.

## Demografija
U naselju Vitoševac živi 1099 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 47,9 godina (46,7 kod muškaraca i 49,0 kod žena). U naselju ima 376 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,40.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain) 
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Sulejmanije džamija

**Sulejmanija** (Turski: *Süleymaniye Camii*) u Istanbulu, koja je izgrađena oko 1550. godine, vrhunsko je djelo najvećeg osmanlijskog (otomanskog) arhitekta i graditelja Sinana.

Njen klasičan tlocrt turskih bogomolja, primijenjen na varijantama na tisućama mošeja sagrađenih od 15. do 19. stoljeća, nadahnut je Aja Sofijom. Ali kako je sjaj Justinijanove crkve trebao biti nadmašen, Sinan je isplanirao građevinu tako da je postavljanjem savršenog kruga na savršeni kvadrat dobio ozbiljno geometrijsko remek-djelo u kojem ukrasi igraju sekundarnu ulogu. Sve je podređeno velikom interijeru koji je natkriven kupolama i smislu za uređeni prostor koji on odaje. Za razliku od Justinijanove katedrale, ispred džamije nalazi se otvoreno dvorište sa stupovima, a sama džamija je u žarištu grupe građevina u koju spada utemeljitev grob, medresa, bolnica, kuhinje i hamami. Ovaj arhitektonski kompleks bio je novost za islamski svijet i njegova harmoničnost bila je izvanredno obilježje turskog graditeljstva.

## Arhitektura
Džamiju čini skup kupola i lukova koji vodi do glavne kupole, visoke 55 metara i široke preko 25 metara. Četiri divovska stuba u unutrašnjosti podupiru središnju kupolu i polukupolu iznad kible, a 138 prozora od obojenog stakla propušta prigušeno svjetlo.

Pandantivi koji nose kupolu snažno su projicirani na vanjski volumen čime je stvorena zona u obliku stepenaste krnje piramide. Kako je donji dio kupole (pojas s prozorima) zakošen, na krnju piramidu položen je krnji stožac, a na njega, kao najmonumentalniji mogući završetak – kupola. Kupola nije polulopta, nego je segmentna, pa je čitava masa džamije oblikovana kao niz geometrijskih oblika prekinutih u svom rastu i tako lišena samostalnosti. Upotrijebljeni geometrijski oblici su narušeni u svojoj čistoći (u uglove kocke utisnute su tanke mnogostrane prizme, a nosači kupole su izvedeni u vanjski volumen, dok su stranice piramidalnog dijela kupole stepenaste, a stožac je po sredini obogaćen vijencem).

Rešetkasti zidovi toliko su otvoreni prozorima da su postali nesposobni da nose kupolu, te su njen teret preuzeli rasteretni lukovi. Lukovi izlaze iz ugaonih pilastara u visini unutrašnje galerije i penju se do iste visine kao i pilastri.

Unutrašnjost je oblikovana kao velik, jedinstven prostor, prazan i obilato osvijetljen, ali statičan. Oplata od fajansnih pločica pokriva sve plohe unutrašnjeg volumena i svojim ornamentom naglašeno odvaja plohu od plohe. Te plohe su još i slikarski istaknute, a biljni motivi ornamenta na pločicama, složeni u apstraktne sheme, nadalje raščlanjuju prostor.

## Povezano
* Islamska umjetnost i arhitektura
* Selimija
* Gazi Husrev-begova džamija
* Šarena džamija
* Ahmedija

## Vanjske veze

* Sulejmanija (Süleymaniye Camii) 
* Detaljne fotografije Sulejmanije
Villa Farnese

**Villa Farnese**, također poznata kao **Palazzo Farnese** ili **Villa Caprarola**, je vila odnosno veleposjednička kuća smještena u italijanskom gradu Caprarola u Viterpskoj provinciji na sjeveru Lazija, oko 50 km sjeverozapadno od Rima. Ovu građevinu se ne smije miješati sa slično imenovanim građevinama Palazzo Farnese i Villa Farnesina u Rimu.

Villa Farnese je smještena neposredno iznad grada i dominira njegovom okolicom. Predstavlja masivnu renesansnu građevina naslonjenu na Monte Cimini, odnosno šumovite vulkanske brežuljke. Sagrađena je u obliku peterokuta na crvenoj stijeni; viši katovi se nalaze na potpornim lukovima. Dugo vremena je bila najvažnijim od svih posjeda porodice Farnese, te usprkos naziva, više služila kao izraz njihove moći nego za stanovanje i uživanje njenih članova.

Zgrada, koja također sadrži vrijedna umjetnička djela, danas služi kao jedna od službenih rezidencija italijanskog predsjednika.

## Filmografija
TV serija *Medici: Masters of Florence*.

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze

* Photographs
Caprarola

**Caprarola** je grad i općina (*[[comune]]*) u Italiji, koji administrativno pripada Viterpsku provinciju u Laciju. Naselje je smješteno kraj vulkanskih brda poznatih kao Monte Cimini. U svijetu je najpoznatiji po renesansnom dvorcu ili vili poznatoj kao Villa Farnese, koja je ime dobila po porodici Farnese.

## Vanjske veze

* Comune Caprarola
Villa Barbaro

**Villa Barbaro** (također poznata i kao **Villa di Maser**) je velika vila smještena u gradu Maser u talijanskoj regiji Veneto.

Vilu je projektirao i sagradio talijanski arhitekt Andrea Palladio, freskama oslikao Paolo Veronese, a skulpture za nju isklesao je Alessandro Vittoria. Naručitelji vile bili su Daniele Barbaro, patrijarh Akvileje i mletački ambasador na dvoru engleske kraljice Elizabete I, te njegov brat Marcantonio koji je služio kao ambasador nma dvoru francuskog kralja Charlesa IX.

Vila je 1996. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Reference

* Hobson, Anthony: "Great Houses of Europe", Sacheverell Sitwell, Weidenfeld & Nicolson, London 1964. .

## Vanjske veze

* Službeni website http://www.villadimaser.it
* (IT, EN) Details on Villa Barbaro with bibliography of CISA - International Center for Studies of architecture Andrea Palladio (source for the description of the project) http://www.cisapalladio.org/veneto/scheda.php?architettura=7&sezione=4&lingua=e
Maser, Italija

**Maser** je talijanski gradić i općina (comune) od 5094 stanovnika u Treviškoj proviciji u Venetu.

## Geografija
Maser leži u brdima udaljen 30 km sjeverozapadno od Trevisa, 50 km sjeverno od Venecije i 40 km sjeveroistočno od Padove.

## Historija
Maser je poznat po dvije Palladijeve građevine (Villa Barbaro i Tempietto Barbaro) koje su 1994. uvrštene na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta pod nazivom historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Povezano
* Villa Barbaro
* Tempietto Barbaro

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Maser (TV)'' (službene stranice)
Hram Vasilija Blaženog

**Katedrala svetog Vasilija Blaženika** ili jednostavno **Sveti Vasilije** je prekrasna crkva u Moskvi koju je između 1550. i 1560. godine dao izgraditi Ivan IV. (bolje znan kao Ivan Grozni) da obilježi svoja osvajanja. Izgradili su je arhitekti *Barma i Postnik*.

Ime crkve se mijenjalo kroz stoljeća. Najprije je bila posvećena Uznesenju Djevice Marije u skladu s istočnjačkom tradicijom.

Katedrala se zapravo sastoji od osam manjih crkava okupljenih oko jedne glavne. Tlocrt crkve Sv. Vasilija u osnovi je križni. Središnja, glavna crkva, omeđena je četrima osmerokutnim crkvama na glavnoj osi i još četrima – dvjema četvreokutnuim i dvjema nepravilnog oblika – na dijagonalama. Toranj glavne građevine, koji ima oblik šatora, okružen je maštovitim šarolikim kupolama koje su imale izrazito visoke (poput tornjeva) tambure i vrhove u obliku lukovice (Rusi su počeli koristiti ovaj oblik kupole u 12. stoljeću, umjesto bizantskih plitkih kupola, jer su ove bolje podnosile težinu snijega koji je veoma čest problem na sjeveru).

Eksterijer, prvobitno bijele boje, obojen je u 17. stoljeću kad je željezni (pozlaćeni) krov zamijenjen crijepom.

## Povezano
* Moskva
* Ruska umjetnost
Dragana Vučković

Dragana Vučković je dugogodišnja aktivistkinja lezbejske nevladine organizacije Labris. Završila je Fakultet političkih nauka u Beogradu. Dugogodišnjim javnim nastupima i promocijom LGBT prava istakla se kao jedna od najpoznatijih LGBT aktivista u Srbiji. Takođe je, kao član Organizacionog odbora, učestvovala u organizaciji Povorke ponosa 2009. Živi i radi u Beogradu.

## Medijski nastupi
Tokom godina, Dragana je u mnogim medijima govorila na temu LGBT prava. Između ostalih, gostovala je u emisijama Stanje Nacije, Utisak Nedelje , Da Možda Ne, Vesti B92, a, kao član Organizacionog odbora bila je deo konferencije za štampu organizovane 19. septembra 2009, nakon rešenja MUP o izmeštanju Povorke Ponosa na prostor ispred Palate Srbije na Novom Beogradu.
238. pr. n. e.

Godina **238. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Turina i Faltona** (ili, rjeđe, **godina 516. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 238. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

__NOTOC__
## Događaji
* Arsak, poglavica iranskog nomadskog plemena Parna, ubija Andragoru, seleukidskog guvernera Perzije, širi svoju vlast na današnji Turkmenistan te, preotimajući zemlju od seleukidskog kralja osniva državu koja će poslije biti poznata kao Partsko Carstvo.
* Najamnički rat: Hamilkar Barka napada linije opsrkbe pobunjenih najamnika koji su opsjedali Kartaginu, prisiljava ih na prekid opsade, a zatim u seriji manjih bitaka tjera da potraže utočište u kanjonu zvanom "Pila". Pokušaj pobunjenika da se pod vodstvom Spendija probiju iz obruča završava neuspjehom. Pobunjenici su nakon bitke zarobljeni, a Hamilkar potom daje razapeti njih 40.000. 
* Najamnički rat: Nakon poraza najamničke vojske Hamilkarova vojska kreće u akciju čišćenja protiv pobunjenih libijskih gradova. Svi oni se bez otpora predaju Kartagini, s izuzetkom Utike i Hipkarite. 
* Najamnički rat: Hamilkar zajedno s generalom po imenu Hanibal opsjeda preostalu najamničku vojsku pod Matosom u gradu Tunis. Tokom opsade daje razapeti ranije zarobljene pobunjeničke vođe. Matos privremeno uspjeva iskoristiti slabost u kartaginskim linijama, izvesti ispad iz opkoljenog grada i zarobiti Hanibala koji je kasnije razapet. Hamilkaru tada u pomoć dolazi Hanon Veliki, te je Matosoova vojska poražena, a sam Matos poražen.
* Egipatski svećenici u počast kralja Ptolomeja III Euergeta i njegove supruge Berenika izdaju znameniti Kanopusov dekret, također poznat kao "Taniska ploča" - dvojezični dokument ispisan na grčkom i egipatskom jeziku, odnosno alfabetom, demotskim pismom i egipatskim hijeroglifima. Dokument je kasnije bio jedan od ključnih za dešifriranje hijeroglifa. 
* Najamnički rat: Padom Utike i Hipakrite završava građanski rat u Kartagini. 
* Oslabljena građanskim ratom, ali i suočena s rimskom objavom rata, Kartagina rađe pristaje Rimljanima predati Sardiniju nego riskirati još jedan iscrpljujući sukob.

## Rođenja
*

## Smrti
* Andragora, seleukidski satrap Partije
* Xun Zi, kineski filozof (približan datum)
Divokoza

**Divokoza** (*Rupicapra rupicapra*) pripada sisavcima (*Mammalia*), redu parnoprstaša (*Artiodactyla*), i to šupljorošcima (*Bovidae*). Može narasti do 80 cm visine, a u dužinu do 130 cm, a jači mužjaci teški su više od 40 kg. Ženke su nešto manje i lakše. Prirodni neprijatelj im je vuk, a za mlade opasnost može predstavljati i orao. Divokoze mogu živjeti do 20 godina.

## Izgled

Boja dlake zimi je tamnosiva, skoro crna, dužine do 12 cm, a ljeti žučkastocrvena dužine do 3 cm. Glava je blijede boje, sa tamnom prugom oko očiju i gubice. Od potiljka do repa proteže se tamnija pruga. Boje mužjaka su gotovo uvijek nešto tamnije od ženki.
Imaju rogove ali su oni kod kod mužjaka jači, duži i povijeniji nego kod ženki. Za mužjaka je karakterisitčna i kičica na trbuhu i jači i deblji vrat. Rogovi rastu svake godine za određenu dužinu i nikada ne otpadaju. Starost jedinke možemo odrediti brojem godova na rogu koji su izraženi. U prve četiri godine prirast roga je veliki, a zatim opada ali je i dalje vidljiv. Divokoze vole mir i napuštaju uznemirena lovišta. U lovištu je vrlo oprezna i brzo osjeća prisustvo opasnosti, pri čemu pravi uzbunu za ostale jedinke glasnim piskom. 

## Ishrana

Divokoza je u hrani izuzetno skromna životinja. Hrani se planinskim travama i mladim lišćem grmolikih biljaka, zimi pupoljcima, suhim vlatima trave, kupinama i malinama, koje nakon hranjenja preživa. Vrlo rado uzima sol koja joj se mora redovno iznosti. 

Ima odlično razvijeno osjetilo njuha, vidi dobro ali reagira tek na pokret.

## Razmnožavanje

Parenje divokoza počinje u studenom i traje do sredine prosinca, kad najveći mužjak nastoji otjerati sve potencijalne konkurente i skupiti u krdo što više ženki, ponekad služeći se i svojim rogovima. Ženka se jari u svibnju i lipnju a jare (jedno, a vrlo rijetko dvoje) je brzo u stanju da prati majku. Jare doji majčino mlijeko oko šest mjeseci. Roščići mu rastu već u prvoj godini a spolno sazrjevaju u trećoj godini. Ženke žive sa mladuncima i mlađim mužjacima u krdima. Odrasli mužjaci su izdvojeni i žive pojedinačno a krdu prilaze samo u vrijeme parenja. Ženke i mužjaci su spolno zreli u trećoj godini ali mužjaci moraju dostići potpunu fizičku zrelost da bi se mogli boriti za ženku.
Trava

**Trava** je naziv za biljke jednosupnice koje obilježava neprimjetni cvijet te dugo i usko lišće. Botanički pripadaju redu Poalesa.

Trava je osnovna hrana brojnih životinja, pogotovo preživača i konja.
Koristi se za prehranu (pašnjaci), proizvodnju sijena, papira, goriva, izolaciju, građevinarstvo, sportske terene i u brojne druge svrhe.

## Povezano
* Travnjak
Rosa

**Rosa** su kapljice nastale kondenzacijom vodne pare. Pojavljuju se kasno navečer ili rano ujutro. Pojavljuje se na predmetima koji su tijekom noći izloženi zbog hlađenja vodene pare koja je nastala tijekom dana. Najčešće se pojavljuje na biljkama, ali može i na izloženim predmetima. Kada su temperature vrlo niske, rosa se pojavljuje u obliku leda koji zovemo mraz. Najčešće se pojavljuje u kasno ljeto na travi, lišću, ogradama, krovovima automobila i na mostovima.
Mraz (temperatura)

**Mraz** opisuje pojavu temperature ispod 0 ° C u okolišu, koja uglavnom pogađa životinje, biljke, vodu i tlo. Trajan mraz tijekom zime dovodi do zimskog sna prirode.

U umjerenom zemljopisnom pojasu koriste se sljedeće formulacije za opisivanje temperatura:
* slab mraz: 0&nbsp;°C do -4&nbsp;°C
* umjereni mraz: -4&nbsp;°C do -10&nbsp;°C
* jaki mraz: -10&nbsp;°C do -15&nbsp;°C
* vrlo jaki mraz: ispod -15&nbsp;°C

## Povezano
* Inje

## Vanjske veze

* Državni hidrometeorološki zavod
* O pojavi inja
Rosa (razvrstavanje)

**Rosa** može značiti:

* Rosa, vrsta padavina
* Ruža (lat. *Rosa*), rod biljaka, iz porodice ruža (lat. *Rosaceae*)

## Imena
* Rosa (ime), žensko ime
** Rosa Fuentes, plivačica
** Rosa López, pjevačica i plesačica
** Rosa Luxemburg, njemačka i poljska političarka
** Rosa Mota, atletičarka
** Rosa Mullodzhanova, operna pjevačica
** Rosa Parks
** Rosa Russo Iervolino, talijanska političarka
** Rosa Scarlatti, operna pjevačica

## Prezimena
* Don Rosa
* Francesco Rosa talijanski slikar
* Hermann Rosa njemački kipar i arhitekt
* João Guimarães Rosa brazilski pisac
* Salvator Rosa talijanski slikar

## Mjesta
* Rosa, Alabama
* Rosa (Thüringen), grad u Nemačkoj
Katedrala Naše Gospe (Antwerpen)

**Katedrala Naše Gospe** () je rimokatolička župna crkva u belgijskom gradu Antwerpenu. Također predstavlja i sjedište Antwerpenske dijeceze. Njena gradnjaje započeta godine 1352. a iako je prva faza dovršena 1521. goidine, nikada nije bila u potpunosti 'dovršena'. Predstavlja primjer gotičke arhitekture, a među njenim graditeljima su bili Jan i Pieter Appelmans. U njoj se nalaze brojna djela baroknog slikara Petera Paula Rubensa, kao slike umjetnika kao što su Otto van Veen, Jacob de Backer i Marten de Vos.

Katedrala se nalazi na popisu lokaliteta Svjetske baštine.

## Reference

## Vanjske veze

* De Kathedraal - official website
* Cathedral of Our Lady, Visit Antwerpen 
* Cathedral of Our Lady, UrWurld Travel Guide + Location 
* Antwerp Cathedral at Sacred Destinations
* Organs in the Antwerp Cathedral
Arhajski egipatski jezik

**Arhajski egipatski** je naziv za stadij u razvoju egipatskog jezika, odnosno jezik kojim se u Egiptu govorilo u ranom dinastičkom periodu, do otprilike 2600. pne. Najraniji poznati natpisi na arhajskom egipatskom datiraju od oko 3400. pne. 
Oni predstavljaju najranije egipatske hijeroglifske tekstove. Ne postoje nikakvi direktni dokazi koji bi davali podatke o tome kakav je bio jezik Predinastičkog perioda. 

## Reference
Staroegipatski jezik

**Stari egipatski** je naziv za stadij u razvoju egipatskog jezika, odnosno jezik Drevnog Egipta kojim se govorilo između 2600. pne. i 2000. pne. za vrijeme Starog kraljevstva i Prvog prijelaznog perioda. Najveći dio podataka, odnosno pisane izvore o tom jeziku daju Piramidski tekstovi. Zidovi grobnica egipatske elite iz ovog perioda sadrže autobiografske natpise na staroegipatskom. Jedna od njegovih karakteristika je trojstvo ideograma, fonograma i determinativa za označavanje množine. Osim toga, nema značajnih razlika u odnosu na srednjoegipatski, klasični stadij u historiji jezika.

## Reference

* Loprieno, Antonio. *Ancient Egyptian: A Linguistic Introduction*, Cambridge University Press, 1995.
Bitka kod Pile

**Bitka kod Pile** je naziv za niz vojnih operacija koje su se godine 239. pne. i(li) 238. pne. odigrale na području današnjeg Tunisa tokom završne faze Najamničkog rata između Kartagine i pobunjenih najamnika. One su kao krajnji rezultat imale uništenje jedne od dviju pobunjeničkih vojski te bitno pridonijele završetku pobune i kartaginskoj pobjedi.

Godine 239. pne. su pobunjeni najamnici, čija je baza bio grad Tunis, opsjeli Kartaginu. Njima se nastojala suprotstaviti kartaginska vojska pod Hamilkarom Barkom koja je imala gotovo pet puta manje pješaka, ali je zato bila nadmoćna u konjici. Hamilkar se iskazao kao daroviti vojskovođa, te je konjicu koristio kako bi pobunjenicima pokidao opskrbne linije. Tako ih je postepeno iscrpio i natjerao da prekinu opsadu. Njegova strategija je uključivala i izbjegavanje frontalnih sukoba s pobunjeničkom vojskom.

Spretnim manevriranjem je Hamilkar pobunjenike doveo u uski klanac zvan "Pila", u kome nisu mogli iskoristiti svoju prednost. Umjesto da ih napadne, Hamilkar ih je jednostavno opkolio i počeo izgladnjivati. Prema antičkim izvorima, pobunjenici su, iscrpljeni glađu i žeđu, počeli umirati u hiljadama, a neki su se okrenuli i kanibalizmu.

Shvativši da ne mogu pobijediti, pobunjenički komandanti Spendije, Zarza i Autarit su se sastali s Hamilkarom kako bi dogovorili predaju. Međutim, Hamilkar ih je dao zarobiti. Preostali pobunjenici su se u očaju pokušali probiti iz kanjona, ali su pritome poraženi i zarobljeni. Hamilkar je nakon toga dao pogubiti njih 40.000, u znak odmazde zbog 700 kartaginskih oficira koje su pobunjenici bili na prevaru zarobili, te potom mučili i pogubili godinu dana ranije.

## Literatura
* Polybius, Histories, Book I, 84-85.
Kanopusov dekret

**Kanopusov dekret**, **Kanopusov ukaz** ili **Kanopusov edikt** je naziv za dokument koga su objavili staroegipatski svećenici godine 239. pne. i 238. pne. kako bi iskazali štovanje tadašnjem ptolomejskom kralju Ptolomeju III Euergetu i njegovoj supruzi Bereniki, koja je proglašena za boginju. Tekst, isklesan na stijeni, podsjeća na Ptolemejeva dobra djela, njegovo štovanje drevnih egipatskih bogova kao što su Apis i Mnevis te povratak u egipatske hramove statua i blaga koje je bio prije nepuna dva vijeka bio opljačkao perzijski kralj Kambiz II. Najvažniji detalj teksta se odnosi na reformu kalendara, odnosno kraljevo nastojanje da dotadašnji egipatski zamijeni s novim solarnim kalendarom koji je bio najprecizniji od svih takvih kalendara u antici. Reforma nije zaživjela, ali je kasnije poslužila kao podloga za julijanski i koptski kalendar.

Tekst je postao važan historičarima i egiptolozima zahvaljujući tome što je bio dvojezičan - ispisan na egipatskom i starogrčkom - odnosno na tri pisma - hijeroglifima, demotskom i grčkim alfabetom. Zajedno s dva Ptolemejska dekreta, uključujući znameniti Kamen iz Rosette, predstavljao je ključ za dešifriranje hijeroglifa.

## Vanjske veze
* The Canopus Decree , full translation by S. Birch (about 1800 words—25 paragraphs)
* Stele of Canopus and the Rosetta Stone
Parni

**Parni** (latinski, alternativno ***Aparni***; od antičkog grčkog: *Πάρνοι* [*Párnoi*], *Ἄπαρνοι* [*Áparnoi*]) su bili istočnoiranski narod iz doline rijeke Oh (Tajen/Tajend) jugoistočno od Kaspijskog mora. Parni su bili jedno do tri plemena u konfederaciji Dahae.

Sredinom 3. vijeka pne. su Parni napali Partiju, seleukidsku satrapiju koja je netom prije toga stekla nezavisnost, ubili njenog vladara te osnovali vlastitu vladarsku dinastiju  poznatu kao Arsakidi, odnosno Partsko Carstvo.

Gotovo svi historijski navodi o Parnima potiču iz helenističkih, odnosno rimskih izvora, i nisu potvrđeni od domaćih iranskih izvora. To, kao i relativno brzo stapanje Parna s domaćim Partima, je prilično otežalo bilo kakve špekulacije o njihovom porijeklu, kulturi i običajima. 

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* .
* 
* 
* 
* 
*
Dahi

**Dahi** (perz. داها; lat. *Dahae*; antgrč. Δάοι [*Dáoi*], Δάαι [*Dáai*], Δαι [*Dai*], Δάσαι [*Dasai*]) su konfederacija tri drevna iranska plemena koja su živjela uz središte istočne obale Kaspijskog jezera, a govorili su istočnoiranskim jezicima.

Najranije spominjanje plemena Daha pojavljuje se na popisu Kserksove vojske (tzv. „natpis Daeva“) iz 5. vijeka pne., gdje se plemena nazivaju perzijskim terminom *Dāha*, iza kojih se odmah spominju i plemena njihovih susjeda Saka.

U 1. vijeku pne. historičar Strabon spominje Dahe u kontekstu „skitske Dahe“, što ipak ne znači kako se Skiti poistovjećuju sa plemenima Saka. Prema njegovim djelima, Dahae su živjeli na području današnjeg Turkmenistana. Poznato je kako su se plemena Daha i Saka borila u vojsci Perzijske Monarhije tokom bitke kod Gaugamele, dok su nakon pada monarhije sudjelovali u vojsci Aleksandra Makedonskog prilikom njegovih pohoda u Indiji. U seleukidsko doba plemena Daha su kovali i vlastiti novac.

Tokom 3. vijeka pne. ogranak konfederacije Daha poznato kao pleme Parni doživljava uspod pod njihovim zapovjednikom Arsakom. Pod njegovim vodstvom, prodrli su su Partiju koja je bila pod vlašću seleukidskih satrapa i porazili ih, nakon čega se Arsak I. okrunio kao kralj nove države. Njegovi nasljednici nazivaju se *Arsakidima*, odnosno „arsakidskom dinastijom“. Pleme Parni će se u međuvremenu pomješati sa autohtonim Partima zbog čega se njihova država nerijetko naziva i Partskom Monarhijom. Arsakidi su svoju državu proširili na cijelu Iransku visoravan i šire, a na zapadu su najviše ostali upamćeni po vjekovnim ratovima protiv Rimljana.

## Reference

## Literatura
* A. D. H. Bivar: *Political History of Iran under the Arsacids*, W. B. Fischer, Ilya Gershevitch, Cambridge History of Iran, izdavač: Cambrigdje University Press, 1993., str. 21-99.
* François de Blois: *Dahae I: Etymology*, Encyclopaedia Iranica, VI., 1993.

## Vanjske veze
* Dahae (Livius.org, Jona Lendering) 
* Dahae (enciklopedija Britannica)
* Dahae (enciklopedija Iranica)
Arsak I od Partije

**Arsak I** je bio poglavica iranskog nomadskog plemena Parni koji je sredinom 3. vijeka pne. napao i osvojio seleukidsku satrapiju Partiju te u njoj osnovao državu koja će kasnije biti poznata kao Partsko Carstvo. Arsak je također poznat i kao osnivač Arsakida, jedine antičke vladarske dinastije za koju postoje koliko-toliko uvjerljivi dokazi da ima danas živuće potomke.

Arsakovo rođenje i porijeklo, kao i precizno porijeklo naroda na čijem je čelu bio, nisu poznati. Većina špekulacija navodi baktrijsko ili skitsko porijeklo. Historičari se, međutim, slažu da je kao poglavica Parna iskoristio kaos u kome se našlo Seleukidsko Carstvo za vrijeme drugog ili trećeg sirijskog rata, odnosno pobune seleukidskih satrapa kao što je Diodot u Baktriji i Andragora u Partiji. Antički izvori navode kako ga je Diodot, osnivač budućeg Grčko-Baktrijskog Kraljevstva uspio vojnički poraziti i otjerati sa svoje teritorije. Arsak se zajedno sa svojim Parnima okrenuo protiv Partije te uspio zauzeti područje zvano Astabene ili sjeverni dio Partije. Andragora je to područje pokušao vratiti pod svoju vlast, ali je oko 238. pne. ubijen. To je Arsak iskoristio kako bi osvojio ostatak Partije. 

Nedugo potom se Arsak morao suočiti s ekpedicijom Seleuka II s ciljem da se Partija ponovno stavi pod seleukidsku vlast. Antički izvori navode različite rezultate te ekspedicije - prema jednima je ona doživjela neuspjeh, pri čemu je Seleuk zarobljen i naknadno pušten uz otkupninu; prema drugima je Arsak priznao Seleukovu vlast i ostatak vladavine preoveo kao seleukidski vazal. 

Neki historičari špekuliraju kako Arsak nije bilo pravo Arsakovo ime, odnosno da je riječ o iskvarenom obliku riječi Artakserks. To se temeljilo na partskoj tradiciji prema kome su njihovi vladari bili potomci drevnog ahemenidskog vladara Artakserksa II.

Arsaka je godine 246. pne. naslijedio ili od tada prijestolje dijelio njegov brat Tiridat I. Oko godine 211. pne. je na prijestolje stupio Arsakov sin ili nećak Arsak II.

## Izvori

* , str.&nbsp;31.
Partsko Carstvo

**Partska Monarhija** je naziv za starovjekovnu iransku državu čiji su se vladari smatrali nasljednici drevnog Ahemenidske Monarhije. Oko godine 247. pne. ju je osnovao Arsak, poglavica iranskog plemena Parni, nakon što je osvojio tadašnju seleukidsku satrapiju Partiju. Parni su se tada stopili s domaćim Partima, a Arsak je također osnovao znamenitu Arskadisku dinastiju, te se njegova država ponekad naziva i **Arsakidska Monarhija**. Slabljenjem seleukidske moći, Partsko Kraljevstvo se nametnulo kao vodeća sila Bliskog Istoka, te je na vrhuncu moći uz teritoriju današnjeg Irana sadržavalo i Mezopotamiju, Armeniju, južnu obalu Perzijskog zaljeva, te velike dijelove Afganistana, Pakistana i Turkmenistana. Iako porijeklom Iranci, partski vladari su u nekim aspektima prihvatili i elemente helenističke kulture. Partska Monarhija, koja je povremeno vodila ratove s rimskom državom na zapadnim granicama, srušeno je godine 226. godine u pobuni vazala na jugozapadu Irana koji su nakon toga osnovali novu, Sasanidsku Monarhiju.

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
237. pr. n. e.

Godina **237. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Kaudina i Flaka** (ili, rjeđe, **godina 517. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 237. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

__NOTOC__
## Događaji
* Hamilkar Barka, nakon što se ovjenčao slavom pobjednonosno okončavši najamnički rat, postaje najpopularnija ličnost u Kartagini te tako stvoreni autoritet nastoji iskoristiti kako bi sugrađane nagovorio da podrže njegov projekt velikog pohoda na Iberijski poluotok. Iako se Hanon Veliki kao vođa zemljoposjedničkog plemstva protivi tim planovima, Hamilkar svejedno organizira vojsku i s njom se iskrcava u današnjoj Španiji. Hamilkarov plan je da stvori kopnenu bazu, odnosno izvor ljudi i materijala za budući rat s tada nadmoćnim Rimom. Koristeći vojni i diplomatski talent, Hamilkar mnoge španske gradove i plemena stavlja pod špansku vlast.

## Rođenja
*

## Smrti
* Xun Zi, konfucijanski filozof koji je doprinio razvoju Sto škola mišljenja u drevnoj Kini (r. cca. 310. pne.)
Zemljoposjedničko plemstvo

**Zemljoposjedničko plemstvo** je izraz kojim se opisuje dio, odnosno pod-klasa plemstva, čije privilegije uključuju ili se temelje na vlasništvu ili posjedu nad velikim površinama - u pravilu plodne ili na neki drugi način vrijedne - zemlje. U različitim državama postoje različiti nazivi za tu klasu plemića:

* Zemaljska džentrija u Ujedinjenom Kraljevstvu;
* Pomeščici (doslovno "veleposjed") u Ruskom Carstvu (v. rusko plemstvo); 
* junkeri u Pruskoj i istočnim dijelovima Njemačke;
* šljahta (*szlachta*) u Poljskoj, koja se dijelila na velike magnate, odnosno srednje i malo *ziemiaństwo*.
Sto škola mišljenja

**Sto škola mišljenja** () je naziv za filozofe i njihove škole koje su postojale u Kini za vrijeme Istočne dinastije Zhou, odnosno u periodu od oko 770. pne. do 221. pne. Iako je taj period - čiji se prvi dio zove Proljeća i Jeseni - pogotovo u svom drugom dijelu, poznatom kao doba Zaraćenih država, bio poznat po brojnim krvavim sukobima, također je doveo do procvata kineske civilizacije i kulture, te kasnije postao poznat kao Zlatno doba kineske filozofije. Razlog za to je u širokom rasponu misli i ideja koje su slobodno cirkulirale u tom vremenu. Fenomen je bio poznat pod doslovnim nazivom **Nadmetanje sto škola mišljenja** (百家爭鳴/百家争鸣; *bǎijiā zhēngmíng*; *pai-chia cheng-ming*; "sto škola nadmetanje"). Misli i ideje o kojima se raspravljalo te koje su uobličene i rafinirane u tom periodu su značajno uticale i dan-danas utiču na životne stilove i društvenu svijest mnogih istočnoazijskih zemalja. Intelektualno društvo tog doba su karakterizirali putujući učenjaci, koji su često od strane suparničkih i zaraćenih vlastodržaca angažirani kako bi davali savjete o najboljim metodama vođenja države, odnosno rata i diplomacije. Period je došao do svog kraja kada je država Qin pokorila sve ostale, ujedinila Kinu pod prvom carskom dinastijom te nastojala političko jedinstvo upotpuniti ideološkim kroz brutalnu čistku svih slobodoumnih učenjaka.

## Vanjske veze
* Classics of the hundred schools (kineski i engleski)
* 先秦諸子‧要覽子藉 Many fragmentary and newly discovered texts of the hundred schools of thought.(Chinese) 
* Hundred Schools of Thought , ChinaCulture
* Zhou dynasty literature, thought, and philosophy, ChinaKnowledge
Chelsea TV

**Chelsea TV** je bio britanski sportski pretplatnički televizijski kanal, posvećen fanovima engleskog prvoligaškog fudbalskog kluba Chelsea F.C. Kanal je s emitiranjem započeo u augustu 2001. u okviru paketa Sky Digital. Ugašen je 2019. godine.

## Vanjske veze
* Official site 
* 
* Chelsea TV - UK TV Listings and Schedules
George Walter

**Sir George Herbert Walter** KNH (1928 &ndash; 4. mart 2008) bio je antigvansko-barbudski političar, poznat po tome što je osnovao ljevičarsku stranku Napredni laburistički pokret te bio premijer Antigve i Barbude od 14. februara 1971. do 1. februara 1976.

Političku karijeru je započeo u sindikatu Antigua Trade and Labour Union (ATLU) i Antigvanskoj laburističkoj partiji. Godine 1968. se kao radikalni ljevičar razišao s tadašnjim stranačkim i sindikalnim vođom, odnosno premijerom Vereom Birdom, te osnovao suparnički sindikat AWU i novu političku stranku Napredni laburistički pokret. S njome je 1971. dobio izbore, zalažući se za nezavisnost Antigve i Barbude od Ujedinjenog Kraljevstva. Bird i ALP, koji su se zalagali za postepeno sticanje nezavisnosti, su se godine 1976. vratili na vlast. Walter je nedugo nakon toga uhapšen pod optužbom za navodnu korupciju, ali je pušten nakon uspješne žalbe Žalbenom sudu Zapadne Indije.

## Izvori
Lester Bird

**Lester Bryant Bird** (New York, 21. februar 1938 - ) je antigvansko-barbudanski političar koji je od 1994. do 2004. bio premijer Antigve i Barbude. Prije ulaska u politiku je bio poznat kao sportaš, ali i kao sin popularnog sindikalnog vođe i premijera Verea Birda. Kada mu je otac poražen na izborima 1971. godine, Lester Bird je postao predsjednikom njegove Antigvanske laburističke partije (ALP). Na tom je mjestu ostao do 1993. godine, a sljedeće godine, nakon očeve ostavke, postao i sam premijer. Nakon toga je dva puta pobijedio na izborima - 1994. i 1999. godine - od čega je potonja pobjeda bila obilježena optužbama za izborne nepravilnosti. U martu 2004. je na izborima ALP poražena od Ujedinjene progresivne partije (UPP) čiji je vođa Baldwin Spencer postao novi premijer.

## Reference