open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aleksandra Ivošev

**Aleksandra Ivošev** (Novi Sad 17. mart 1974.) je srpska sportistkinja i bivša reprezentativka Srbije u streljaštvu. Najpoznatija je po osvojenim medaljama na Olimpijskim igrama u Atlanti. 

## Karijera

Tri puta je bila učesnica Olimpijskih igara. 1992 je nastupala kao nezavisni učesnik, jer je SR Jugoslavija bila pod sanckijama. Naredna dva puta je nastupala za SR Jugoslaviju i osvojila je dve medalje. Na Letnjim olimpijskim igrama 1996. u Atlanti, osvojila je zlatnu medalju u disciplini vazdušna puška 50m trostav i bronzanu u disciplini vazdušna puška.

Prvi je osvajač zlatne medalje za SR Jugoslaviju, odnosno Srbiju i Crnu Goru na Olimpijskim igrama.

## Priznanja

Dnevni sportski list "Sport“ dodelio joj je „Zlatnu značku“ za najuspešnijeg sportistu Savezne Republike Jugoslavije 1996. godine.

Olimpijski komitet SR Jugoslavije ju je proglasio za najbolju sportskinju 1996. godine.

## Reference
Shades of Deep Purple

**Shades of Deep Purple** prvijenac je britanskog hard rock sastava Deep Purple, koji izlazi u srpnju 1968. godine, a objavljuje ga diskografska kuća 'Parlophone' (Tetragrammaton u SAD-u).

Album dolazi na #24 'Billboardove' Top ljestvice Pop albuma. *Cover* skaldba "Hush", koju izvodi Billya Joea Royal, a napisao ju je Joe South, zauzima #4 na američkoj Top ljestvici singlova.

U vrijeme održavanja njihovih prvih koncerata, skladba "Mandrake Root", postaje njihova redovna i prepoznatljiva izvedba, gdje se solo na gitari i klavijaturama svira po petnaest minuta. Slične instrumentalne izvedbe, kasnije su imali i na koncertnoj verziji skladbe "Space Truckin'". Koncertne verzije skladbi "Space Truckin'" i "Mandrake Root", mogu se čuti na uživo albumu iz 1972. *Made in Japan*. Nešto više od dvije minute na početku skladbe "Prelude: Happiness", je direktni prijevod prvog smjera *Scheherazade*.

## Popis pjesama
# "And the Address" (Ritchie Blackmore, Jon Lord) – 4:38
# "Hush]" (Joe South) – 4:24
# "One More Rainy Day" (Rod Evans, Lord)  – 3:40
# a) "Prelude: Happiness" (Evans, Blackmore, Nick Simper, Lord, Ian Paice, Nikolay Rimsky-Korsakov )  b) "I'm So Glad" (Skip James) – 7:19
# "Mandrake Root" (Evans, Blackmore, Lord) – 6:09
# "Help!" (John Lennon, Paul McCartney) – 6:01
# "Love Help Me" (Evans, Blackmore) – 3:49
# "Hey Joe" (Billy Roberts) – 7:33

##### Bonus pjesme na CD izdanju iz 2000.
# "Shadows" (Evans, Blackmore, Simper, Lord, Paice) – 3:38
# "Love Help Me" (instrumentalna verzija) (Evans, Blackmore) – 3:29
# "Help!]" (John Lennon/Paul McCartney) (alternativna snimka) - 5:23
# "Hey Joe" (Roberts) (BBC Top Gear session) – 4:05
# "Hush" (South) (uživo na SAD TV-u) – 3:53

## Izvođači
* Rod Evans - prvi vokal
* Ritchie Blackmore - gitara
* Nick Simper - bas, prateći vokali
* Jon Lord - orgulje, klavijature, prateći vokali
* Ian Paice - bubnjevi

### Produkcija
* Producent - Derek Lawrence
* Projekcija - Barry Ainsworth
* Bonus skladbe snimljene 1968. & 1969.
* Digitalni remastered - Peter Mew u 'Abbey Road' studiju, London
* Posebne zahvale - Bobby, Chris, Dave i Ravel

## Izvori



## Vanjske veze
* Allmusic.com - Shades of Deep Purple - Deep Purple
Osman Hadžić

**Osman Hadžić** (rođen 9. septembra, 1966. u Cazinu, Bosna i Hercegovina) je popularni bosanskohercegovački folk pjevač.

## Diskografija
* Lažu oči zelene (1989)
* Nikad više Snježana (1991)
* Za njom plaču crne oči (1993)
* Obriši suze baksuze (1994)
* Nije čudo što te volim ludo (1997)
* Ostarit ćemo (2000)
* Prezime (2002)
* Zbog ljubavi (2005)
* I ovako i onako (2007)
* Ponovo se volimo (2011)
Tony Iommi

**Frank Anthony "Tony" Iommi** (19. veljače 1948., Birmingham) je britanski gitarist i skladatelj, najpoznatiji kao suosnivač i prvi gitarist heavy metal grupe Black Sabbath, čiji je jedini stalni član od osnutka do danas. Iommi, koji je sin talijanskih useljenika, gitaru je počeo svirati u pubertetskoj dobi. Nakon što je sa 17 godina izgubio vrške dva prsta desne ruke u nesreći u tvornici, uspio je nastaviti svirati.

Iommi je općenito priznat kao jedan od najvažnijih i najutjecajnijih rock gitarista. Prema glazbenom kritičaru Gregu Pratu, "Iommi je jedan od samo dva gitarista (drugi je Jimmy Page iz Led Zeppelina) koji si mogu pripisati zasluge za mamutske riffove heavy metala."

## Izvori

## Vanjske veze
* Službena stranica 
;Ostali projekti
Ahna Capri

**Ahna Capri** (rođena kao Anna Marie Nanasi; 6. jul 1944 - 19. oktobar 2010) bila je američka glumica rodom iz Mađarske, najpoznatija po ulozi Tanie, sekretarice glavnog negativca u znamenitom borilačkom filmu *[[Enter the Dragon|U zmajevom gnijezdu]]*. Karijeru, koju je počela kao dijete, je prekinula 1970-ih. Poginula je u prometnoj nesreći.

## Izabrana filmografija
**[[Kisses for My President]]* (1964)
**[[The Girls on the Beach]]* (1965)
**[[One of Our Spies Is Missing]]* (1966)
*** (1969)
**[[Darker than Amber (film)|Darker than Amber]]* (1970)
**[[The Brotherhood of Satan]]* (1971)
**[[Piranha (1972 film)|Piranha, Piranha]]* (1972)
**[[Payday (1972 film)|Payday]]* (1973)
**[[Enter the Dragon]]* (1973)
**The Specialist* (1975)
**[[The Bingo Long Traveling All-Stars & Motor Kings]]* (1976)

## Reference

## Vanjske veze
*
*Official Site
Pilatus und Andere

***Pilatus und andere - Ein Film für Karfreitag*** () je zapadnonjemački igrani film snimljen 1972. godine u režiji Andrzej Wajda. Predstavlja adaptaciju romana *[[Majstor i Margarita]]* ruskog pisca Mihaila Bulgakova, sa time da je u njemu korišten samo segment koji se bavi rekonstrukcijom novozavjetnih zbivanja u Palestini, odnosno unutrašnjih dilema Poncija Pilata (koga tumači Jan Kreczmar) vezanih uz suđenje i pogubljenje Isusa (koga tumači Wojciech Pszoniak). Wajda je duže vremena planirao snimiti film temeljen na Bibliji, a na kraju se odlučio za adaptaciju Bulgakovljevog romana. U njemu je odlučio biblijska zbivanja prikazati u kontekstu suvremenog svijeta, pa tako Križni put tumače ulice Frankfurta, a lik apostola Matije (koga tumači Daniel Olbrychski) je televizijski reporter koji izvještava sa Golgote.

Bulgakovljev roman je iste godine ekraniziran pod naslovom *[[Majstor i Margarita (film, 1972)|Majstor i Margarita]]* u italijansko-jugoslavenskoj koprodukciji i u režiji Aleksandra Petrovića.

## Uloge

*Wojciech Pszoniak ... Yeshua Ha-Nozri
*Jan Kreczmar ... Pontius Pilate
*Daniel Olbrychski ... Levi Matvei
*Andrzej Lapicki ... Aphranius
*Marek Perepeczko ... Marcus
*Jerzy Zelnik ... Judah of Kiriaf
*Vladek Sheybal ... Caiaphas
*Andrzej Wajda ... reporter

## Vanjske veze
*
Sedmi metak

***Sedmi metak*** (; ) je sovjetski akcijsko-pustolovni film snimljen u režiji uzbekistanskog sineasta Alija Hamrajeva, poznat kao jedno od najpopularnijih i najuspješnijih ostvarenja *[[ostern]]* žanra. Protagonist, koga tumači Sujmenkul Čokmorov, je Maksumov, zapovjednik male milicijske jedinice u sovjetskoj Centralnoj Aziji početkom 1920-ih, koji na povratku u stanicu otkriva da su svi njegovi potčinjeni dezertirali, odnosno pridružili se bandi basmača, antisovjetskih muslimanskih pobunjenika koje vodi Hajrula (čiji lik tumači Hamza Umarov). Radnja prikazuje kako Maksumov odlučuje svoje ljude pridobiti natrag na sovjetsku stranu tako što ih ode sam tražiti, a pri čemu mu je život stalno u opasnosti. *Sedmi metak* je nakon premijere postigao veliki komercijalni uspjeh, a strani kritičari su ustvrdili kako je riječ o prvom sovjetskom ostvarenju koje je napravljeno pod uticajem italijanskih špageti vesterna.

## Vanjske veze
* «Седьмая пуля» на сайте «Кино-театр»
*
Sujmenkul Čokmorov

**Sujmenkul Čokmorov** (; ; 9. novembar 1939 &ndash; 26. septembar 1992) bio je kirgistanski glumac najpoznatiji po ulogama u sovjetskim akcijskim i *[[ostern]]* filmovima 1970-ih.

## Djelomična filmografija
**Karaš Karalaš* ("Pucnjava u prijevoju Karaš") (1968)
**[[Džamilja (film)|Džamilja]]* (1968) 
**[[Izvanredni komesar (film)|Izvanredni komesar]]* (1970) 
**[[Sedmi metak]]* (1972)
**Ja sam Tijen Šan* (1972)
**[[The Ferocious One|Bijesni]]* (1974)
**[[The Red Apple (film)|Crvena jabuka]]* (1975)
*''Dersu Uzala'' (1975)
**[[Pirati 20. vijeka]]* (1979)

## Reference

## Vanjske veze
*
Way of the Dragon

***Way of the Dragon*** (), u Jugoslaviji prikazan pod naslovom ***Na zmajevom putu***, je hongkonški borilački film snimljen 1972. godine u režiji Brucea Leeja, kome je to bilo jedino režijsko ostvarenje, odnosno treći film u kome je nastupio u glavnoj ulozi. U njemu tumači lik Tang Lunga, usamljenog majstora borilačkih vještina koji iz Hong Konga dolazi u Rim kako bi pomogao svom ujaku i njegovoj kćerci (čiji lik tumači Nora Miao), odnosno zaštitio ih od lokalnih mafijaša koji žele na silu preuzeti njihov kineski restoran. *Way of the Dragon* je postao poznat po antologijskoj sceni završnog obračuna u kome se protagonistu suprotstavlja američki karate majstor čiji lik tumači tada nepoznati Chuck Norris, kome je to bila jedna od rijetkih uloga negativca.

*Way of the Dragon* je doživio veliki uspjeh, a njegova reputacija je dodatno narastao nakon Leejeve smrti. Godine 1978. je snimljen *[[brucespolitation]]* nastavak pod naslovom *[[Way of the Dragon 2]]* gdje je naslovnu ulogu tumačio Bruce Le.

## Uloge
* Bruce Lee ... Tang Lung
* Nora Miao ... Chen Ching-hua
* Paul Wei ... Ho
* Wang Chung-hsin ... Ujak Wang
* Tony Liu ... Tony
* Unicorn Chan ... Jimmy
* Chuck Norris ... Colt
* Malisa Longo ... Italijanska ljepotica
* Robert Wall ... Fred (Bob)
* Hwang In-Shik ... Japanski majstor borilačkih vještina
* Chin Ti ... Quen
* Wu Ngan ... Konobar
* Robert Chan ... Robert
* Tommy Chen ... Thomas
* John T. Benn  ... Mafijaški bos
* Riccardo Billi ... Bank Manager
* Anders Nelsson ... Thug
* Jim James ... Gost u restoranu
* John Derbyshire se nakratko pojavljuje u filmu kao jedan od mafijaških gorila.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* ''猛龍過江'' at the Hong Kong Movie DataBase
* 
* Bruce Lee: Way of the Dragon  – slideshow by *[[Life (magazine)|Life]]* magazine
America's Cup

**Amarica's Cup** je jedna od najpoznatijih i najcjenjenijih jedriličarskih regata. Historijska godina je 1851. kada je 170-tonski škuner *America*, član New York Yacht Cluba, bio pozvan na sudjelovanje u Nacional Cupu kojeg je dodjeljivala engleska kraljica. Iako je prejedrila Atlantik, *Americi* nije dozvoljeno da sudjeluje na Nacional Cupu jer je on bio predviđen samo za nacionalne jedrilice. Engleski domaćin je zbog toga organizirao posebnu regatu oko otoka Wight u kojoj je "America" pobijedila 17 engleskih jedrilica, te tako daje ime najstarijem međunarodnom sportskom trofeju America's Cup. Ova je regata danas mjerilo najvećih sportskih dostignuća u jedrenju. Za pobjedu na toj regati potrebno je okupiti vrhunski jedriličarski tim, ali i pozamašna financijska sredstva potrebna za izgradnju skupih i tehnički najmodernijih jedrilica za takmičenje.

## Dimenzije

## Rezultati
Pobjednik America’s-Cup-a je debelim slovima označen.

## Vanjske veze

* America's Cup
Laser (jedrenje)

**Klasa laser** je popularna mala jedrilica koja se koristi za sportska takmičenja i rekreaciju. Njom mogu da upravljaju jedan ili, rjeđe, dva pilota. Jedrilicu klase laser je dizajnirao Bruce Kirby 1970. godine, s naglaskom na jednostavnosti i performansama.

Jedrenje u jedrilicama ovog tipa zahtjeva visok nivo kondicije i spretnosti. Takmičari stalno mijenjaju položaj tako da koriste i povoljan i kontra-vjetar.

Klasa laser je olimpijska disciplina od Olimpijskih igara 1996. godine. Do 2004. ova disciplina je bila otvorena za oba spola, a od 2008. u njoj se takmiče samo muškarci.

Najbolji takmičar u ovoj klasi svih vremena je Robert Scheidt iz Brazila. Pobijedio je osam puta na svjetskim prvenstvima i osvojio dvije zlatne i jednu srebrnu olimpijsku medalju.

Jedrilice istog tipa, ali sa nešto manjim jedrima, su klase laser radijal i laser 4,7.

## Vanjske veze

* Međunarodno udruženje jedriličara klase laser
* Udruženje jedriličara klase laser u Ujedinjenom Kraljevstvu
* Severnoameričko udruženje jedriličara klase laser
* Argentinsko udruženje jedriličara klase laser
John Derbyshire

**John Derbyshire** (3. jun 1945 -) je američki književnik, novinar, publicist i politički komentator rodom iz Engleske, poznat po svojoj desničarskoj i konzervativnoj orijentaciji. Pažnju je 1996. godine privukao romanom *[[Seeing Calvin Coolidge in a Dream]]*, a 2004. godine dobio niz pohvala za knjigu *[[Prime Obsession]]* kojom je publici nastojao popularizirati, odnosno učiniti pristupačnim neke od temeljnih koncepata matematike. Bio je dugogodišnji suradnik američkog konzervativnog časopisa *[[National Review]]*, ali je iz njega 2012. godine odbačen nakon članka u kome su njegovi stavovi o Afroamerikancima bili protumačeni kao rasistički.

## Izvori

## Vanjske veze
* John Derbyshire's home page, with archive of web and print articles
* Derbyshire's weekly podcast "Radio Derb" 
* Archive of Derbyshire articles for "National Review"
* Derbyshire's opinion of his Wikipedia biography
* 

### Intervjui
* Radio Free Indiana: Interview with John Derbyshire  on The Voice of Reason Broadcast Network
*
Spinaker

**Spinaker** je vrsta velikog jedra od laganog materijala, obično najlona, koja se koristi u jedrilicama za sportsko jedrenje. Spinaker je naročito koristan kada jedrilica plovi uz vjetar. Kada je razvijen, spinaker poprima oblik velikog polubalona.

Spinakeri mogu biti simetrični i asimetrični. Simetrični su bolji kada jedrilica plovi s vjetrom u leđa, dok su u ostalim okolnostima pogodniji asimetrični – jednostavniji, stabilniji i bolji za manevriranje. Jedrilice mogu da imaju i nekoliko spinakera.

Upravljanje spinakerom je osjetljiva vještina. Bitno je ne dopustiti da se on „ispuše“, jer to može dovesti do nestabilnosti jedrilice i prevrtanja.
Tornado (jedrenje)

**Klasa tornado** je od 1976. olimpijska disciplina u jedrenju. Jedrilica tipa tornado je katamaran i ujedno najbrža klasa od olimpijskih disciplina u jedrenju. Dizajnirali su je 1967. Rodney March, Terry Pierce i Reg White, sa svrhom da postane katamaran za olimpijska takmičenja.

Ova jedrilica je 2000. unaprijeđena dodavanjem spinakera i uvećavanjem površine jedara. Jedrilica obično plovi tako da je jedan od dva trupa u zraku, a dva pilota balansiraju jedrilicu vlastitim tijelom i kontrolom jedara. Rotirajući jarbol pomaže pri kontroli jedrilice i daje dodatnu aerodinamičnost jedru.

Jedrilica klase tornado može dostići brzinu od 30 čvorova niz vjetar i 18 čvorova uz vjetar.

## Vanjske veze

* Specifikacije jedrilica klase tornado
* Međunarodno udruženje jedriličara klase tornado
* Historija klase tornado
Leteći Holandez (jedrenje)

**Klasa leteći Holandez** je veoma brza laka jedrilica sa 3 jedra (glavno jedro, đenova jedro i spinaker) za dvije osobe. Od 1960. do 1992. takmičenje u ovoj klasi je bilo na programu Olimpijskih igara.

Prvi primjerak jedrilice ove klase su 1951. u Nizozemskoj izradili Conrad Gülcher i Uus Van Essen. Leteći Holandez je otvorena klasa, što znači da je dozvoljeno modificirati ovu jedrilicu, osim njenih osnovnih dimenzija. Ta mogućnost je uzrokovala da je ovo danas jedna od najskupljih jedrilica, posebno otkad se njeni dijelovi izrađuju od fiberglasa.

## Vanjske veze

* Međunarodna klasa leteći Holandez 
* Njemačko udruženje jedriličara klase leteći Holandez
* Kalifornijsko udruženje jedriličara klase leteći Holandez
Američki indijanski pokret

**Američki indijanski pokret** (; skr. **AIM**) je organizacija koja se bori za ljudska i građanska prava, odnosno nastoji promovirati ekonomske i političke interese indijanskog (domorodačkog) stanovništva u Sjevernoj Americi (SAD i Kanada). Osnovana je u julu 1968. godine u Minneapolisu, pri čemu je ispočetka uzor za njegove aktivnosti bio pokret za građanska prava američkih Crnaca. AIM je, pak, vrlo brzo postao blizak sa militantnom afroameričkom organizacijom Crne pantere, odnosno dio Koalicije duge kojom je počela dominirati radikalna ljevica. AIM se i sam počeo isticati spektakularnim protestnim akcijama, kao što je okupacija Alcatraza 1969. godine, a protestna akcija u Wounded Kneeju 1973. je prerasla u oružani incident, odnosno višemjesečni sukob sa federalnim vlastima. U službenim spisima i u literaturi se AIM ponekad naziva "ekstremističkom" organizacijom, a neki od njenih vođa i istaknutih članova su bili osuđeni za ubistva i druge zločine. Usprkos toga, AIM uživa simpatije u  dijelu američke javnosti, prije svega među hollywoodskim celebrityjima, koji su njihovoj djelatnosti i ciljevima pružali logističku, financijsku i propagandnu podršku.

## Vanjske veze

* AIM Grand Governing Council homepage
Kanski filmski festival 1972.

Dvadesetpeti po redu **[[Kanski filmski festival|Kanski festival]]** () se održavao u  Cannesu od 4. do 19. maja 1972. godine.

Glavnu nagradu su podijelila dva italijanska filma u kojima je glavne uloge tumačio Gian Maria Volonte - *[[Slučaj Mattei]]* u režiji Francesca Rosija i *[[Radnička klasa ide u raj]]* Elija Petrija. Posebnu nagradu žirija je osvojio *[[Solaris (film, 1972)|Solaris]]*, sovjetski SF film u režiji Andreja Tarkovskog.

## Nagrade
*Grand Prix du Festival International du Film: 
***[[The Working Class Goes to Heaven|La classe operaia va in paradiso]]*, rež. Elio Petri
***[[The Mattei Affair|Il Caso Mattei]]*, rež. Francesco Rosi
*Velika nagrada:  *[[Solaris (1972 film)|Solaris]]*, rež. Andrej Tarkovski 
*Nagrada žirija: *[[Slaughterhouse-Five (film)|Slaughterhouse-Five]]*, rež. George Roy Hill
*Najbolji glumac: Jean Yanneu *[[We Won't Grow Old Together|Nous ne vieillirons pas ensemble]]*
*Najbolja glumica: Susannah York u *[[Images (film)|Images]]*
*Najbolji režiser: Miklós Jancsó za *[[Red Psalm|Még kér a nép]]*
*Posebno priznanje: Gian Maria Volontè za  *[[The Working Class Goes to Heaven|La classe operaia va in paradiso]]* i *[[The Mattei Affair|Il caso Mattei]]*
*Tehnička Velika nagrada:
***[[Roma (1972 film)|Roma]]*, rež. Federico Fellini
***[[Zikkaron]]*, rež. Laurent Coderre
*Zlatna palma za kratki film: *[[Le Fusil à lunette]]*, rež. Jean Chapot
*Nagrada žirija - najbolji kratki film: *[[Operation X-70]]*, rež. Raoul Servais
*Nagrada FIPRESCI: 
***[[Avoir 20 ans dans les Aurès]]*, rež. René Vautier
***[[Solaris (1972 film)|Solaris]]*, rež. Andrej Tarkovski

## Reference

## Vanjske veze
*1972 Cannes Film Festival 
*Cannes Film Festival 1972
*Cannes Film Festival:1972  at Internet Movie Database
Fin (jedrenje)

**Klasa fin** je olimpijska disciplina u jedrenju. Osmislio ju je švedski dizajner kanua Rickard Sarby 1949. za Olimpijske igre 1952. u Helsinkiju. Od ovih igara, klasa fin je bila na programu svih olimpijada do sada.

Oblik i dimenzije same jedrilice nisu mijenjane od njene prvobitne verzije, ali se od kasnih 1960-ih za izradu jarbola koristi aluminij umjesto drveta. U najnovije vrijeme, za jarbole se upotrebljavaju karbonska vlakna, a za jedra se koristi kevlar.

## Vanjske veze

* Međunarodno udruženje fin jedriličara
* Sjevernoamerička klasa fin 
* Klasa fin – Njemačka
* Klasa fin – Argentina 
* Klasa fin – Češka
Klasa 49

**Klasa 49** je mala jedrilica za dva jedriličara koja se koristi za sportska takmičenja i rekreaciju. Jedrilicu klase 49 je osmislio Australijanac Julian Bethwaite 1995. godine. Jedrilica je dobila ime po svojoj dužini (4,995 metara). Korištenjem asimetričnog spinakera postignute su veće brzine i jednostavnije upravljanje.

Jedriličarska klasa 49 je prvi put bila na programu Ljetnjih olimpijskih igara 2000. i od tada je postajala sve popularnija. Ova olimpijska klasa je otvorena za takmičare oba spola.

## Vanjske veze

* Međunarodno udruženje jedriličara klase 49
Images (film)

***Images*** (), u Jugoslaviji prikazan pod naslovom ***Priviđenja***, je britansko-američki triler film snimljen 1972. godine u režiji Roberta Altmana. Altman je scenario napisao koristeći motive *In Search of Unicorn*, knjige za djecu engleske spisateljice i glumice Susannah York, koja se također pojavljuje u glavnoj ulozi. U filmu ona tumači lik bogate domaćice i uspješne autorice dječjih knjiga koja se odjednom suočava sa nizom zastrašujućih i zbunjujućih događaja za koje ne zna da li su stvarnost ili proizvod njene bolesne mašte. Radnja prikazuje kako je suprug (čiji lik tumači René Auberjonois) odluči preseliti na seosko imanje, ali gdje se njeno stanje dodatno pogorša. *Images* je prikazan na Kanskom festivalu gdje je publika njime uglavnom bila zbunjena, čemu je dosta doprinijela i ambivalentna završnica. Usprkos tome, York je dobila izuzetne pohvale, a na kraju i nagradu za svoju ulogu, te je kasnije tvrdila da joj je upravo taj nastup najdraži u karijeri. *Images* nakon toga nije imao pretjerano velikog uspjeha među kritičarima, te se smatra jednim od opskurnijih naslova u Altmanovoj karijeri.

## Uloge
* Susannah York ... Cathryn
* Rene Auberjonois ... Hugh
* Marcel Bozzuffi ... Rene
* Hugh Millais ... Marcel
* Cathryn Harrison ... Susannah

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Chicago Sun Times'' Review of "Images"  by Roger Ebert
* [''New York Times'' Review of "Images"](http://movies2.nytimes.com/mem/movies/review.html?_r=1&title1=Images%20(Movie)&title2=&reviewer=HOWARD%20THOMPSON&pdate=19721009&v_id=&oref=slogin) by Howard Thompson
Straziami ma di baci saziami

***Straziami ma di baci saziami*** () je italijansko-francuska filmska komedija snimljena 1968. godine u režiji Dina Risija. Protagonisti, koje tumače Nino Manfredi i Pamela Tiffin, su siromašni provincijski brijač Marino i njegova djevojka Marisa, koji se žele vjenčati, ali ih u tome stalno spriječavaju financijske nevolje, neprijateljstvo rodbine i susjeda i druge okolnosti. Radnja prikazuje kako zbog toga nekoliko puta pokušavaju samoubistvo, ali u tome nikako ne uspiju, te ih sudbina razdvaja, ali i spaja na bizarne načine. Risi je melodramatski zaplet namjerno začinio brojnim elementima tadašnje popularne kulture i kiča, ali su kritičari u njemu pronašli i svojevrsni homage popularnim fotoromanima (*fotoromanzi*) koji su tokom 20. vijeka predstavljali svojevrsnu preteču kasnijih televizijskih sapunicama i telenovelama.

## Uloge
*Nino Manfredi: Balestrini Marino
*Pamela Tiffin: Di Giovanni Marisa
*Ugo Tognazzi: Umberto Ciceri
*Moira Orfei: Adelaide
*Gigi Ballista: Inženjer
*Livio Lorenzon: Artemio Di Giovanni
*Pietro Tordi: Stric Arduino
*Samson Burke: Scortichini Guido
*Checco Durante: Vlasnik agencije za zapošljavanje

## Vanjske veze
*
Pamela Tiffin

**Pamela Tiffin** (13. oktobar 1942 - 2.decembar 2020) je bivša američka glumica, koja je na samom početku karijere početkom 1960-ih izazvala pažnju nastupima u nekoliko hollywoodskih komedija i mjuzikala, prije nego što se preselila u Evropu gdje je snimala eksploatacijske filmove. Karijeru je prekinula kako bi se posvetila porodici, odnosno dvoje djece koje ima sa svojim drugim mužem, italijanskim filmskim producentom Edmondom Danonom.

## Djelomična filmografija
* *[[One, Two, Three]]* (1961)
* *[[Summer and Smoke (film)|Summer and Smoke]]* (1961)
* *[[State Fair (1962 film)|State Fair]]* (1962)
* *[[Come Fly with Me (film)|Come Fly with Me]]* (1963)
* *[[The Pleasure Seekers]]* (1964)
* *[[The Lively Set]]* (1964)
* *[[For Those Who Think Young (film)|For Those Who Think Young]]* (1964)
* *[[The Hallelujah Trail]]* (1965)
* *[[The Man, the Woman and the Money]]* (1965)
* *[[Harper (film)|Harper]]* (1966)
* *[[The Almost Perfect Crime]]* (1966)
* *[[Torture Me But Kill Me with Kisses]]* (1968)
* *[[The Protagonists]]* (1968)
* *[[The Archangel]]* (1969)
* *[[Viva Max!]]* (1969)
* *[[Gang War (1971 film)|Gang War]]* (1971)
* *[[The Fifth Cord]]* (1971)
* *[[The Blonde in the Blue Movie]]* (1971)
* *[[Deaf Smith & Johnny Ears]]* (1973)

## Izvori

## Vanjske veze
*
Lino Capolicchio

**Lino Capolicchio** (Merano, 21. august 1943) je italijanski glumac, koji je postao poznat ulogama u prestižnim italijanskim igranim filmovima 1970-ih. U Italiji je poznat po i sinkronizaciju filmova, pri čemu se posebno ističe njegov rad na posuđivanju glasa Boa Hazarda u popularnoj američkoj seriji *[[The Dukes of Hazard]]*.. Također se bavio i scenarijom i režijom.

## Filmografija
 
* 1967 *[[The Taming of the Shrew (1967 film)|The Taming of the Shrew]]* 
* 1968 *[[Escalation (film)|Escalation]]* 
* 1969 *Vergogna schifosi*
* 1969 *[[Metti una sera a cena]]* 
* 1969 *[[Il giovane normale]]*
* 1970 *[[Le tue mani sul mio corpo]]*
* 1970 *[[The Garden of the Finzi-Continis (film)|The Garden of the Finzi-Continis]]*  
* 1971 *[[Un apprezzato professionista di sicuro avvenire]]*
* 1971 *Mio padre Monsignore*
* 1972 *For Love One Dies*
* 1972 *Body of Love*
* 1973 *[[Amore e ginnastica]]*
* 1974 *Di mamma non ce n'è una sola*
* 1974 *[[Last Days of Mussolini]]*
* 1975 *[[The Last Day of School Before Christmas]]*
* 1976 *[[La legge violenta della squadra anticrimine|Cross Shot]]*
* 1976 *Càlamo*  
* 1976 *[[The House with Laughing Windows]]*
* 1978 *[[The Bloodstained Shadow]]*
* 1979 *Le strelle nel fosso*
* 1981 *[[Lion of the Desert]]*
* 1982 *Canto d'amore*
* 1985 *[[The Three of Us]]*
* 1988 *[[Ultimo minuto|The Last Minute]]*  
* 1992 *Il giardino dei ciliegi*
* 1992 *[[Fratelli e sorelle]]* 
* 1993 *[[Fiorile]]* 
* 1995 *[[Pugili]]* (scenarist i režiser)
* 1997 *[[Porzûs|Porzus]]*
* 1997 *[[Traveling Companion]]*
* 1999 *Il tempo dell'amore* 
* 2001 *An Impossible Crime*
* 2001 *L'accertamento*
* 2002 *Il diario di Matilde Manzoni* (scenarist i režiser)
* 2009 *Aller-retour*
* 2010 *[[A Second Childhood]]*

## Reference

## Vanjske veze

* 
* Lino Capolicchio at Allmovie
* Lino Capolicchio  at Fandango
Il giovane normale

***Il giovane normale*** () je italijanska filmska komedija snimljena 1969. godine u režiji Dina Risija. Predstavlja adaptaciju istoimene knjige Umberta Simonette. Protagonist, koga tumači Lino Capolicchio, je mladić iz Milana koji odluči provesti godišnji odmor u Tunisu te kreće na jug Italije autostopom. Radnja prikazuje kako pri tome upozna američki bračni par i njihovog prijatelja, koji imaju neuobičajeno slobodne stavove prema seksu, a pri čemu mu se počne sviđati mlada Amerikanka (čiji lik tumači Janet Agren).

## Uloge
* Lino Capolicchio: Giordano 
* Janet Agren: Diana 
* Eugene Walter: Nelson 
* Jeff Morrow: Professor Sid 
* Umberto D'Orsi: Un automobilista 
* Claudio Trionfi: Mariolino 
* Pippo Franco: Claudio 
* Dana Ghia: La professoressa 
* Gino Santercole: Giorgio

## Vanjske veze
*
Avoir 20 ans dans les Aurès

***Avoir 20 ans dans les Aurès*** () je francuski igrani film snimljen 1972. godine u režiji Renéa Vautiera. Po žanru je mješavina ratnog filma i politički angažirane drame. Protagonisti su grupa bretonskih mladića koji godine 1961. služe vojni rok te ih pošalju u Alžir gdje se vodi rat za nezavisnost. Radnja prikazuje kako su oni uglavnom pacifisti i nezainteresirani za nasilje, ali i kako ih zapovjednik jedinice (koga tumači Philippe Léotard) tokom obuke pretvara u mašine za ubijanje te kako će samo jedan od njih propitivati svoje postupke nakon što zarobe alžirskog pobunjenika.

Vautier je bio poznat kao žestoki kritičar francuskog kolonijalizma, a tema filma je bila aktualna s obzirom na sličnosti francuskih iskustava u Alžiru sa tadašnjim američkim iskustvima u Vijetnamu. Film je prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio nagradu FIPRESCi. Kasniji kritičari su mu zamjerali na lošoj glumi, odnosno nastojanju da se nedostatak budžeta prikrije pseudodokumentarnim stilom. Usprkos toga, *Avoir 20 ans des les Aurès* je dobio pohvale kao jedan od prvih od francuskih filmova koji je dotakao ne samo tabu-temu tada još traumatičnog alžirskog rata, nego i zločina koje je francuska vojska tada počinila nad Alžircima.

## Uloge
* Philippe Léotard ... Poručnik Perrin  
* Alexandre Arcady ... Noël  
* Hamid Djellouli ... Youssef  
* Jacques Canselier ... Coco   
* Jean-Michel Ribes ... Le curé  
* Alain Scoff ... Lomic, vojnik
* Jean-Jacques Moreau ... Jacques  
* Michel Elias ... Robert, nastavnik
* Yves Branellec ... Youenn
* Philippe Brizard ... La Marie 
* Charles Trétout ... Charles 
* Pierre Vautier ... Pierrick
* Alain Vautier ... Lanick
* Bernard Ramel ... Nanard

## Reference

## Vanjske veze
*
Nous ne vieillirons pas ensemble

***Nous ne vieillirons pas ensemble*** () je francusko-italijanski igrani film snimljen 1972. godine u režiji Mauricea Pialata. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Jean Yanne je sredovječni sineast koji, iako, oženjen, već duže vrijeme održava vezu sa mladom ljubavnicom (čiji lik tumači Marlène Jobert). Radnja prikazuje kako se njihov odnos počne raspadati uslijed posla i dugotrajne razdvojenosti. *Nous ne viellirons pas ensemble* je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje je Jean Yanne dobio nagradu za najboljeg glumca.

## Uloge
* Marlène Jobert : Catherine
* Jean Yanne : Jean
* Macha Méril : Françoise
* Christine Fabrega : La mère de Catherine
* Jacques Galland : Le père de Catherine
* Muse Dalbray : La grand-mère de Catherine
* Patricia Piérangeli : Annie
* Maurice Risch : Michel
* Harry Max : Le père de Jean
* Jean-Pierre Rassam : Un guitariste dans le restaurant

## Vanjske veze
* 
*
22. berlinski filmski festival

**Berlinski međunarodni filmski festival 1972.** () je bilo dvadesetdrugo po redu izdanje Berlinskog filmskog festivala (Berlinale), koje se održalo od 23. juna do 4. jula 1972. godine u tadašnjem Zapadnom Berlinu.

Zlatni medvjed je osvojio *[[I raconti di Canterbury (film)|Canterburyjske priče]]*, omnibus-film srednjovjekovne tematike italijanskog sineasta Pier Paola Pasoliniju. Tadašnju Jugoslaviju je u programu predstavljao film *[[Tragovi crne devojke]]* Zdravka Randića.

## Nagrade
Žiri je dodijelio sljedeće nagrade:
* Zlatni medvjed: *[[The Canterbury Tales (film)|I racconti di Canterbury]]*, rež. Pier Paolo Pasolini
* Srebrni medvjed za najboljeg režisera: Jean-Pierre Blanc za *[[The Old Maid (1972 film)|La Vieille Fille]]*
* Srebrni medvjed za najbolju glumicu: Elizabeth Taylor u *[[Hammersmith Is Out]]*
* Srebrni medvjed za najboljeg glumca: Alberto Sordi u *[[In Prison Awaiting Trial|Detenuto in attesa di giudizio]]*
* Srebrni medvjed za izuzetno pojedinačno ostvarenje: Peter Ustinov u *[[Hammersmith Is Out]]*
* Izvanredna nagrada žirija Srebrni medjevd: *[[The Hospital]]*, rež. Arthur Hiller

## Reference

## Vanjske veze
* Berlin International Film Festival 1972
*1972 Berlin International Film Festival 
*Berlin International Film Festival:1972 at Internet Movie Database
Hammersmith Is Out

***Hammersmith Is Out*** () je američki igrani film snimljen 1972. godine u režiji Petera Ustinova. Po žanru je kombinacija drame i crne komedije, a kao inspiracija je poslužila legenda o Faustu. Naslovni lik, koga tumači Richard Burton, je psihopatski kriminalac smješten u teksašku duševnu bolnicu odakle pokušava pobjeći nagovarajući osoblje i druge zatvorenike da ga oslobode u zamjenu za razne usluge. Radnja prikazuje kako se jedan od bolničara (koga tumači Beau Bridges) zaljubi u lokalnu konobaricu (čiji lik tumači Elizabeth Taylor) te odluči osloboditi Hammersmitha koji mu potom ubistvima, pljačkama i drugim zločinima stvara bogatstvo, slavu i moć.

*Hammersmith Is Out* je bio pretposljednji film u kome su Burton i Taylor, koji su tada bili u braku, nastupili zajedno. Financije za film je pružio John Cornelius Crean, osnivač i vlasnik Fleetwood Enterprises, tvrtke za proizvodnju kampera i montažnih kuća, a kome je to bio prvi i jedini film. Burtonov nastup je kasnijih decenija izazvao veliku pažnju kod dijela kritičara koji vjeruju da je upravo on inspirirao njegovog zemljaka Anthonyja Hopkinsa za njegov nastup u znamenitom trileru *[[Silence of the Lambs (film)|Kad jaganjci utihnu]]*, gdje tumači sličan lik manipulativnog psihopatskog zatvorenika Hannibala Lectora. Film je, usprkos zvjezdane postave, nakon premijere doživio komercijalni debakl, mada će na Berlinskom festivalu režiseru Ustinovu i Taylor donijeti Srebrne medvjede. *Hammersmith Is Out* se nakon toga prilično rijetko prikazivao i postao je toliko opskuran da se među filmofilima stvorila urbana legenda prema kojoj je Burton navodno bio toliko bijesan i osramoćen zbog loše kvalitete filma, da je dao otkupiti i uništiti sve kopije.

## Uloge
* Elizabeth Taylor	 ... 	Jimmie Jean Jackson
* Richard Burton	... 	Hammersmith
* Peter Ustinov	... 	Ljekar
* Beau Bridges	... 	Billy Breedlove
* Leon Ames	... 	Gen. Sam Pembroke
* Leon Askin	... 	Dr. Krodt
* Anthony Holland	... 	Oldham
* George Raft	... 	Guido Scartucci
* John Schuck       ...     Henry Joe

## Reference

## Vanjske veze
*
Private Angelo (film)

***Private Angelo*** () je britanski crno-bijela ratna filmska komedija snimljena 1949. godine u režiji Michaela Andersona i Petera Ustinova. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Erica Linklatera. Naslovni protagonist, koga tumači Ustinov, je italijanski aristokrat koji je za vrijeme Drugog svjetskog rata regrutiran u italijansku vojsku, iako mu, prema vlastitom priznanju, nedostaje "dar hrabrosti". Radnja prikazuje njegove stalne pokušaje da se udalji od fronte, ali kako se na nju stalno vraća, a što će kulminirati pred kapitulaciju. Film je bio dijelom sniman u Italiji, u selu Trequanda u provinciji Siena; kostime je, pak, dizajnirala Ustinovljeva majka Nadia Benois.

## Uloge
* Peter Ustinov - Redov Angelo
* Godfrey Tearle - Grof Piccologrando
* Maria Denis - Lucrezia
* Marjorie Rhodes - Countess
* James Robertson Justice - Feste
* Moyna Macgill - Marchesa Dolce
* Robin Bailey - Simon Telfer
* Harry Locke - Kaplar Trivet
* Bill Shine - Pukovnik Michael
* John Harvey - Kaplar McCunn
* Diana Graves - Lucia

## Reference

## Literatura
*Nicol, Christopher (2012) "Eric Linklater's Private Angelo and The Dark of Summer". Glasgow: ASLS 

## Vanjske veze
*
Noi donne siamo fatte così

***Noi donne siamo fatte così*** () je italijanska omnibus filmska komedija snimljena 1971. godine u režiji Dina Risija. Sastoji od dvanaest humorističkih skečeva u kojima protagonistice tumači Monica Vitti.

## Uloge
* Monica Vitti: la suonatrice di piatti, Zoe, Annunziata, Teresa, Alberta, Eliana, Katherine, Erika, Palmira, Agata, Laura, Fulvia 
* Carlo Giuffré: Ferdinando, marito di Alberta 
* Enrico Maria Salerno: Ivano, compagno di viaggio di Zoe 
* Ettore Manni: suonatore, compagno di Teresa  
* Greta Vayan 
* Renzo Marignano 
* Clara Colosimo

## Vanjske veze
*
*Scheda di Yahoo! Cinema
Vedo nudo

***Vedo nudo*** () je italijanska omnibus filmska komedija snimljena 1969. godine u režiji Dina Risija. Sastoji se od sedam humorističkih skečeva u kojima protagoniste tumači Nino Manfredi, a koje za temu imaju seks, uključujući neke njene neobične oblike kao što su fetišizam i transvestizizam. Završna epizoda, koja također nosi naslov *Vedo nudo*, je najeksplicitnija od svih, odnosno prikazuje kako je protagonist, direktor modnog poduzeća, u stanju sve žene koje sretne vidjeti gole, a što je Risiju pružilo priliku da iskoristi kolaps tadašnjih cenzorskih standarda kako bi u film ubacio što više erotskih sadržaja. *Vedo nudo* je i za Risija, i za tadšanju italijansku kinematografiju općenito, predstavljao odraz trenda kojim se tada popularni stil *[[commedia all'italiana]]* počeo kombinirati sa seks komedijama, odnosno stvarao specifično italijanski hibird poznat kao *[[sexy commedia all'italiana]]*. Manfredi je za svoju ulogu dobio David di Donatello za najboljeg glumca, ali mu je to bila posljednja suradnja sa Risijem.

Tokom sljedeće dvije decenije je Risi režirao dva "neslužbena" nastavka pod naslovima *[[Sessomatto]]* i *[[Sesso e volentieri]]*.

## Uloge
*Nino Manfredi: Cacopardo / Angelo Perfili / Ercole / voajer / telefonist / Maurizio / Nanni
*Sylva Koscina: Diva
*Enrico Maria Salerno: Carlo Alberto Rinaldo
*Nerina Montagnani: Stari farmer
*Véronique Vendell: Manuela
*Daniela Giordano: Luisa
*Umberto D'Orsi: Federico
*Luca Sportelli: collega pugliese di Ercole

## Povezano
**[[The Immoral Mr. Teas]]*

## Vanjske veze
*
In nome del popolo italiano

***In nome del popolo italiano*** () je italijanska filmska komedija snimljena 1971. godine u režiji Dina Risija. Protagonist, koga tumači Ugo Tognazzi, je istražni sudac koji postane uvjeren kako je moćni i naizgled "nedodirljivi" građevninski poduzetnik (čiji lik tumači Vittorio Gassman) skrivio ubistvo elitne prostitutke (čiji lik tumači Ely Galleani). Radnja prikazuje njegove napore da ga smjesti u zatvor, kao i poduzetnikove napore da to izbjegne, pri čemu obojica ne biraju sredstva, izazivajući apsurdne i kaotične posljedice. *In nome del popolo italiano*, koji je na satiričan podjednako podbadao korumpiranu poduzetničku elitu, ali i fašistoidnu birokraciju tadašnje italijanske Prve republike, se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja u Risijevoj karijeri, odnosno klasikom pokreta *[[commedia all'italiana]]*

## Uloge
* Ugo Tognazzi: Sudac Mariano Bonifazi
* Vittorio Gassman: Lorenzo Santenocito
* Yvonne Furneaux: Lavinia Santenocito
* Ely Galleani: Silvana Lazzorini
* Pietro Tordi: Profesor Rivaroli
* Simonetta Stefanelli: Giugi Santenocito
* Franco Angrisano: Colombo
* Renato Baldini: Računovođa Cerioni
* Checco Durante: Pieronti, arhivar

## Vanjske veze
*
Detenuto in attesa di giudizio

***Detenuto in attesa di giudizio*** () je italijanski igrani film snimljen 1971. godine u režiji Nannija Loya. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Alberto Sordi, je nekadašnji ekonomski emigrant koji se iz Švedske, u kojoj se oženio i zasnovao porodicu, vraća u rodnu Italiju ali kako pri prijelazu granice bude uhapšen pod nejasnom optužbom za ubistvo iz nehata. Radnja prikazuje kako tada počinje njegovo premještanje iz zatvora u zatvor, pri čemu trpi svakojaka zlostavljanja, ali nikako ne uspijeva vlasti uvjeriti u svoju nedužnost ili čak ishoditi suđenje. Nanny Loy je inspiraciju za film pronašao u televizijskim reportažama o stanju u tadašnjim italijanskim zatvorima, a scenario je tadašnji italijanski pravosudni sistem prikazao kao kafkijansku noćnu moru u kojoj mogu stradati potpuno nedužni ljudi. Sordiju je to bila jedna od rijetkih ozbiljnih dramskih uloga, a za nju je na berlinskom festivalu 1972. godine osvojio Srebrni medvjed za najboljeg glumca.

## Uloge
* Alberto Sordi ... Giuseppe Di Noi
* Elga Andersen ... Ingrid
* Andrea Aureli ... Guardia
* Lino Banfi ... Direttore del carcere di Sagunto
* Antonio Casagrande ... Giudice
* Mario Pisu ... Psichiatra
* Michele Gammino ... Don Paolo
* Tano Cimarosa ... Un secondino
* Gianni Bonagura ... Avv. Sallustio Giordana (as Gianfelice Bonagura)
* Nino Formicola
* Silvio Spaccesi ... Maresciallo
* Nazzareno Natale ... Saverio
* Giovanni Pallavicino

## Vanjske veze
*
Terézváros

**Terézváros**  je popularno ime za  VI okrug mađarskog glavnog grada - Budimpešte. On se službeno  zove **VI. Okrug Budimpešte** (mađarski: *Budapest VI. kerülete*). Taj okrug je 2015. imao 38,757 stanovnika, koji su živjeli na površini od 2.38 km².

## Karakteristike i historija

Terézváros leži na lijevoj peštanskoj obali Dunava, nešto istočnije od strogog centra Budimpešte i ulice Váci.

Terézváros se počeo formirati u 18. vijeku, kad stanovnici tadašnje Pešte okružene bedemima više nisu imali gdje graditi kuće, pa su ih počeli graditi izvan zidina.
Svoje ime koje doslovno znači *Terezin grad* dobio je 1777. u čast carice 
Marije Theresie, koja je grad posjetila 26 godina ranije - 1751.

Okrug Terézváros službeno je osnovan tek 1873., danas je uz susjedni Erzsébetváros najgušće naseljeni dio Budimpešte.

Okrug je poznat po aveniji Andrássy i noćnom životu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Terézváros Önkormányzat''
Ely Galleani

**Ely Galleani'', također poznata i po pseudonimima **Ely de Galleani**, **Elly De Galeani**, **Edy Gall** ili **Justine Gall*' (24. april 1953 - ) je bivša [[italija]]nska glumica, koja je nakratko nastupala na filmovima [[1970-e na filmu|1970-ih]]. Sa filma se povukla nakon udaje za režisera [[Carlo Vanzina|Carla Vanzinu]]. Danas vodi [[blog]] uglavnom namijenjen svojim nekadašnjim fanovima.

==Filmografija==
**5 bambole per la luna d'agosto*, rež. [[Mario Bava]] ([[1970]])
**Una lucertola con la pelle di donna*, rež. [[Lucio Fulci]] ([[1971]])
**Il prete sposato*, rež. [[Marco Vicario]] (1971)
**Roma bene*, rež. [[Carlo Lizzani]] (1971)
**In nome del popolo italiano*, rež. [[Dino Risi]] (1971)
**Jus primae noctis*, rež. [[Pasquale Festa Campanile]] ([[1972]])
**La polizia incrimina, la legge assolve*, rež. [[Enzo G. Castellari]] ([[1973]])
**Senza ragione*, rež. [[Silvio Narizzano]] (1973)
**Baba Yaga*, rež. [[Corrado Farina]] (1973)
**Sedici anni*, rež. [[Tiziano Longo]] (1973)
**Il sorriso del grande tentatore*, rež. [[Damiano Damiani]] ([[1974]])
**La prova d'amore*, rež. Tiziano Longo (1974)
**Ritratto di donna velata*, rež. [[Flaminio Bollini]] - film tv ([[1975]])
**Mark il poliziotto spara per primo*, rež. [[Stelvio Massi]] (1975)
**La dottoressa sotto il lenzuolo* ([[1976]]) 
**...E la notte si tinse di sangue* (1976)
**Emanuelle nera - Orient Reportage* (1976)
**Il genio* (*Le grand escogriffe*), rež. [[Claude Pinoteau]] (1976)
**Una donna chiamata Apache* (1976)
**Eva nera* (1976)
**Operazione Kappa: sparate a vista* ([[1977]])
**Nero veneziano* ([[1978]])
**La via della prostituzione* (1978)
**I grossi bestioni*, rež. [[Jean-Marie Pallardy]] (1978)
**Cugine mie*, rež. [[Marcello Avallone]] (1978)
**Sam et Sally* (1978, televisione, episodio *Le collier*)
**Le déchaînement pervers de Manuela'' (1983)

## Vanjske veze
* 
* 
*
Thomas Fearnley

**Tomas Fernli** (27. decembar 1802 – 16. januar 1842. godine) je bio norveški slikar, učenik Johan Kristijan Dala i vodeći predstavnik norveškog romantičarskog nacionalizma u slikarstvu.

## Porodica i obrazovanje

Tomas Fernli je rođen u Frederikshaldu (danas Halden), u okrugu Østfold, Norveška kao sin trgovca Tomas Fernlija (1768-1834) i Maren Sofi Paus (1782-1838). Fernlijev deda, trgovac Tomas Fernli (1729-1798) je 1753. godine emigrirao iz Engleske u Norvešku. Godine 1840. se oženio Seslijom Andresen (1817-1888) koja je bila ćerka njegove mecene, bankara Nikolaja Andresena, koji je osnovao Andresen banku, jednu od najvećih komercijalnih banaka u Norveškoj svih vremena. Njegovi potomci su osnivači Muzeja moderne umetnosti Astrup Fernli 1993. godine. 
## Karijera

Studirao je Norveškoj nacionalnoj akademiji za zanatstvo i umetničku industriju (1819-1821), Umetničkoj akademiji u Kopenhagenu (1821-1823), kao i na Umetničkoj akademiji u Stokholmu (1823–27).

Radio je nekoliko slika za kraljevsku porodicu. Jedna od njih je bila za Oskara, Prestolonaslednika Norveške i Švedske u jesen 1823. Na studijskom putovanju u Norveškoj (1824-1826) je upoznao Johan Kristijana Dala kod koga kasnije odlazi u Drezden da uči.

Dosta je putovao, naročito tokom 1830ih. Boravio je i slikao u Minhenu, Parizu, Londonu, Veneciji, Siciliji, mestima blizu Napulja (Amalfi, Sorento, Kapri), kao i po malim mestima u Švajcarskoj. 

Najviše je radio skice kao i velike formate pejsaža koji odišu monumentalnošću moćne i divlje, a opet romantične prirode. U Nacionalnoj galeriji u Oslu se nalaze 54 njegova dela. 

## Smrt

Fernli je dobio tifus i umro u januaru 1842. godine sa samo 39 godina. Sahranjen je u Minhenu, da bi njegov sin kasnije prebacio njegove posmrtne ostatke na groblje u Oslu.  

## Odabrana dela

File:Thomas Fearnley - Coast scene, possibly Capri.jpg|*Coast scene, possibly Capri*
File:ThomasFearnleyFjellandskap.jpg|*Fjellandskap med fossestryk* 
File:ThomasFearnleyGrottaDeMadre.jpg|*Grotta De Madre*
File:ThomasFearnleyTilBalestrand.jpg|*Til Balestrand*

File:Thomas Fearnley - Landskap med vandringsmann - Google Art Project.jpg|*Landskape with vanderer*  (1839)
File:ThomasFearnleyMunchen.jpg|*Muchen nach dem Gewitter*  (1831)
File:Thomas Fearnley - A Terrace in Amalfi in Moonlight - Google Art Project.jpg|A Terrace in Amalfi in Moonlight
File:Thomas Fearnley - Old Birch Tree at the Sognefjord - Google Art Project.jpg|Old Birch Tree at the Sognefjord


## Reference
Ahmed el-Bedevi

**Ahmed el Bedevi** (, ; Fes, 1119. – Tanta, 1276) bio je osnivač sufijskog reda bedevi (bedevija). Bio je u srodstvu sa znamenutim dervišom Ahmedom Rifaijem. 

## Vanjske veze
* Pilgrimage/Carnival photos by BBC 
*  Kratki egipatski dokumentarni film
* Kratka biografija
La Vieille Fille (film)

***La Vielle Fille*** () je francusko-italijanska filmska komedija snimljena u režiji Jean-Pierrea Blanca, kome je to bio cjelovečernji debi, i premijerno prikazana početkom 1972. godine. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Annie Girardot, je žena koja žudi za ljubavlju, ali koja je zbog svoje stidljivosti ostala stara cura. Radnja prikazuje kako za vrijeme godišnjeg odmora sticajem okolnosti upozna muškarca (čiji lik tumači Philippe Noiret) kome se pokvario automobil i koji je prisiljen odsjesti u njenom hotelu.

Kada je film dovršen, producentima se nije dopao i odlučili su da ga uopće ne prikažu; tek je neočekivani komercijalni neuspjeh mnogo poznatijeg Truffautovog filma *[[Les Deux Anglaises et le Continent]]* stvorio "rupu" u kino-rasporedu koji je ispunila *La Vielle Fille*. Film je, također suprotno očekivanjima, postao veliki komercijalni hit, a dio kritike ga je pozdravio kao satirični prikaz francuskog društva u doba godišnjih odmora. Još je veći uspjeh imao na berlinskom filmskom festivalu gdje je Blanc dobio Srebrni medvjed za najbolju režiju. Girardot i Noiret su prepoznati kao uspješan filmski tandem, te ih je Philippe De Broca tokom sljedećih godina iskoristio u nekoliko svojih hvaljenih komedija.

## Uloge
* Annie Girardot - Muriel Bouchon
* Philippe Noiret - Gabriel Marcassus
* Marthe Keller - Vicka
* Edith Scob - Edith, Monodova supruga
* Catherine Samie - Clotilde
* Maria Schneider - Mome
* Lorenza Guerrieri - Punaisa
* Albert Simono - Daniel (kao Simono)
* Claudine Assera - La servante
* Jean-Pierre Darras - Sacha
* Michael Lonsdale - Monod (kao Michel Lonsdale)

## Izvori

## Vanjske veze
*
I racconti di Canterbury

***Canterburyjske priče*** (; ) je italijansko-francusko-britanski omnibus film snimljen 1972. godine u režiji Pier Paola Pasolinija. Predstavlja adaptaciju istoimenog epa engleskog srednjovjekovnog pisca Geoffreya Chaucera, a po svojoj strukturi i stilu je prilično sličan Pasolinijevom ranijem filmu *[[Decameron (film)|Dacameron]]* (koji se temelji na istoimenom Bocacciovom predlošku koji je bio inspirirao Chaucera). Okvirna radnja se događa u Engleskoj u 14. vijeku i prikazuje grupu hodočasnika na putu za svetište u Canterburyju, a među kojima se nalazi i sam Chaucer (koga tumači Pasolini), te koji pričaju osam priča satiričkog, fantastičnog, grotesknog ili vrckavog sadržaja. *Canterburyjske priče* su premijerno prikazane na Berlinskom festivalu gdje su osvojile Zlatni medvjed. Zajedno sa *Decameronom* i *[[Il fiore del Mille e una notte|Cvijetom 1001 noći]]* iz 1974. godine čine Pasolinijevu trilogiju života.

## Uloge

* Hugh Griffith ... Sir January
* Laura Betti ... Žena iz Batha
* Ninetto Davoli ... Perkin
* Franco Citti ... Vrag
* Josephine Chaplin ... May
* Alan Webb ... Starac
* Pier Paolo Pasolini ... Geoffrey Chaucer
* Jenny Runacre ... Alison

* Tom Baker ... Jenkin
* Robin Askwith ... Rufus
* Michael Balfour ... John Tesar
* Vernon Dobtcheff ... Franklin
* Derek Deadman ... The Pardoner
* Adrian Street ... Borac
* Nicholas Smith ... Friar

## Vanjske veze

*
33. venecijanski filmski festival

**33. izdanje [[Venecijanski filmski festival|Međunarodne smotre filmske umjetnosti u Veneciji]]** () je bio filmski festival održan u Veneciji od 21. augusta do 3. septembra 1972. godine.

U skladu sa odlukom donesenom nekoliko godina prije, organizatori nisu dodjeljivali službene nagrade, a što je praksa koja se nastavila do 1980. godine. Nakon ovog festivala je, uslijed financijskih i drugih problema, došlo do dvogodišnje pauze, te je sljedeći - 34. festival održan tek 1975. godine.

## Nagrade
*Srebrni lav
**Najbolji prvi film - *My Childhood* by Bill Douglas
*Zlatni lav za karijeru:
****[[Charlie Chaplin]]**, **[[Anatolij Golovnja]]** i **[[Billy Wilder]]** 
*Nagrada FIPRESCI
***[[The Cruel Sea (1972 film)|Okrutno more]]* (Khalid Al Siddiq) 
***[[Seemabaddha]]* (Satyajit Ray)
*Nagrada Pasinetti
**Najbolji strani film - *[[A Clockwork Orange (film)|A Clockwork Orange]]* (Stanley Kubrick)

## Reference

## Vanjske veze
* 1972 Venice Film Festival at IMDB