open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Džafer Deva

**Džafer Deva** (; 21. 2. 1904. — 25. 5. 1978) je bio predsednik opštine Kosovska Mitrovica u okupiranoj Kraljevini Jugoslaviji tokom Drugog svetskog rata, jedan od fašističkih kolaboracionista na Kosovu i Metohiji, jedan od osnivača Druge prizrenske lige i 21. SS divizije Skenderbeg, poznate po učešću u holokaustu nad Jevrejima na teritoriji Kosova i Metohije, i ministar unutrašnjih poslova u vladi Albanije u periodu od oktobra 1943. do juna 1944.

Kada su sile osovine zauzele Kraljevinu Jugoslaviju u aprilu 1941. godine, Dževa je formirao opštinsku upravu u Kosovskoj Mitrovici u kojoj je zaposlio isključivo Albance i Turke.
Iako je Deva bio zastupnik albansko-nemačke saradnje, Nemci su bili veoma nezadovoljni činjenicom da je Deva oslobađao zarobljene komuniste i zauzvrat uzimao novac. Krajem Drugog svetskog rata Deva je evakuisan iz Albanije a ministar spoljnih poslova Trećeg Rajha mu je pomogao da se nastani u Austriji. Kasnije se preselio u Egipat i na kraju u SAD gde je umro 1978.

## Reference
Teresa Wright

**Teresa Wright** (27. listopada 1918. - 6. ožujka 2005.), američka filmska, televizijska i kazališna glumica, dobitnica Oscara za najbolju sporednu glumicu (1942. godine).

## Biografija
Rođena je kao **Muriel Teresa Wright** u New Yorku. Odrasla je u Maplewoodu, država New Jersey, gdje je počela glumiti u kazalištu. Vratila se u New York i nastavila nastupati na Broadwayju, sve do 1941. godine, kada ju je otkrio hollywoodski producent Samuel Goldwyn.

Goldwyn je Wrightovoj dao ulogu kćeri Bette Davis u filmu *[[Male lisice]]* (*The Little Foxes*), kao i ugovor na pet godina. Sjajan nastup Terese Wright nije prošao nezamijećeno: Akademija joj je, za njenu debitantsku ulogu, dodijelila nominaciju za Oscara za najbolju sporednu glumicu (te je godine Oscara osvojila Mary Astor). Sljedeće je godine ponovo bila nominirana, i to za najbolju glumicu (*[[Ponos Yankeeja]]*) i za najbolju sporednu glumicu (*[[Gđa. Miniver]]*), te je dobila potonju nagradu. Do danas je Teresa Wright jedina glumica koja je nominirana za Oscara za svoja prva tri filma.

Sljedeće, 1943. godine, Wright je nastupila u Hitchcockovoj *[[Sjena sumnje|Sjeni sumnje]]* (*The Shadow of a Doubt*). Nakon još nekoliko zapaženih uloga tijekom 1940-ih i 1950-ih, kao što su *[[The Best Years of Our Lives|Najbolje godine naših života]]* (*The Best Years of Our Lives*, 1946.) i *[[The Men (film)|Ljudi]]* (*The Men*, 1950.), njena karijera je krenula silaznom putanjom, nakon svađe s Goldwynom i raskidom ugovora s njegovim studijem. Ukupno je tijekom karijere, u rasponu od 56 godina, ostvarila 39 filmskih i TV uloga, jako malo u usporedbi s drugim glumicama njene generacije. Razlog je dijelom i u tome što se Wright vratila kazalištu. Posljednja joj je uloga bila 1997. godine u filmu *[[The Rainmaker]]* Francisa Forda Coppole, snimljenom prema romanu Johna Grishama.

Teresa Wright je umrla 2005. od srčanog udara u 87. godini života.

## Vanjske veze
*
Ethel Barrymore

**Ethel Barrymore** (15. kolovoza 1879. - 18. lipnja 1959.), američka kazališna, filmska i televizijska glumica, dobitnica Oscara za najbolju sporednu glumicu (1944. godine).

## Biografija
Rođena je kao **Ethel Mae Blythe** u Philadelphiji. Roditelji su joj bili glumci Maurice Barrymore i Georgiana Drew, a braća, također glumci, John Barrymore (djed Drew Barrymore) i Lionel Barrymore. Ethel, koja kao da je samim podrijetlom bila predodređena da postane glumica, prvu je ulogu imala s 15 godina na Broadwayju. Slijedile su brojne kazališne uloge, kojima je postigla slavu i priznanja. Danas se smatra najboljom kazališnom glumicom svoje generacije.

Ethel Barrymore je poznata i po tome što je 1900. godine odbila prosidbu Winstona Churchilla, koji je bio očaran mladom glumicom. Devet godina kasnije, udala se za Russella Colta, s kojim je imala troje djece. Razveli su se 1923. godine.

Ethel je prvu filmsku ulogu imala 1914. godine, a 1940-ih je preselila u Hollywood. Ukupno je tijekom karijere imala četrdesetak filmskih i TV uloga. Za ulogu u filmu *[[Ništa osim osamljenog srca (1944)|Ništa osim osamljenog srca]]* (*None but the Lonely Heart*, 1944.) dobila je Oscara za najbolju sporednu glumicu.

Ethel Barrymore je umrla 1959. godine u svom domu u Los Angelesu.

## Vanjske veze

*
3 Godfathers

***3 kuma*** (eng. *3 Godfathers*) je vestern iz 1948. kojeg je režirao John Ford. Scenarij za film su napisali Frank S. Nugent i Laurence Stallings, i to po priči istoimenog romana koji je napisao Peter Kyne. Ford je već jednom prethodno bio adaptirao tu priču za film pod imenom **Obilježeni ljudi** (*eng. Marked Man*). Film Obilježeni ljudi je snimljen 1919. godine i to kao nijemi film. Upravo ta originalna nijema Fordova adaptacija se danas smatra izgubljenom.

## Radnja

Tri lopova, Robert (John Wayne), William (Harry Carey Jr.) i Pete (Pedro Armendáriz) pljačkaju banku u Arizoni, nakon koje bježe od potjere koju predvodi šerif Buck Sweet (Ward Bond). Tijekom svog bijega oni nailaze na napuštenu ženu (Mildred Natwick) u konjskim kolima, koja se nalazi pred porodom. Uz pomoć poznate trojke ona se uspjeva poroditi, nakon čega ih ona, prije svoje smrti, tjera na obećanje da će se brinuti o njenom djetetu. Zbog činjenice da je jedan od njih ranjen, kao i one da sada imaju dijete na svojim rukama, trojac s djetetom odlazi u New Jerusalem.

## Glavne uloge

* **[[John Wayne]]** kao Robert Marmaduke Hightower
* **[[Harry Carey Jr.]]** kao William Kearney "The Abilene Kid"
* **[[Pedro Armendáriz]]** kao Pedro "Pete" Fuerte
* **[[Mildred Natwick]]** kao majka
* **[[Ward Bond]]** kao Perley "Buck" Sweet
* **Mae Marsh** kao 	gospođa Sweet
* **Jane Darwell** kao gospođica Florie
* **Guy Kibbee** kao sudac

## Vanjske veze
*
Manastir Ostrog

**Manastir Ostrog** je manastir Srpske pravoslavne crkve smješten uz skoro vertikalnu liticu, visoko na planini Ostroška greda u Crnoj Gori. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom. Pripada Crnogorsko-primorskoj mitropoliji Srpske pravoslavne crkve.

Nalazi se nadomak Nikšića i smješten je u okomitoj stijeni, sa koje se pruža pogled na ravnicu Bjelopavlića. Osnovao ga je hercegovački mitropolit Vasilije u 17. vijeku. Rođen 1610., a umro 1671.godine. On je tu i sahranjen i proglašen svecem čudotvorcem nakon smrti. Tijelo mu počiva u ćivotu u pećinskoj crkvi. Sam manastir je obnovljen 1923-1926. godine, poslije požara, kojeg su bile pošteđene pećinske crkvice. One predstavljaju glavnu spomeničku vrijednost.

Crkva Sv. Vavedenja (u donjem manastirskom nivou) je zadužbina Vasilija Ostroškog kao i Crkva svetog Krsta. Crkva svetog Vavedenja je oslikana freskama krajem 17. vijeka. Crkva Sv. Krsta se nalazi u gornjem manastirskom nivou i nju je živopisao majstor Radul prilagođavajući freske prirodnom obliku stijena. Oko crkve su konaci i zajedno čine objekat skladno sjedinjenim sa prirodnim ambijentom. Manastir Ostrog spada među najposjećenije na Balkanu. U njega dolaze vjernici svih religija iz svih krajeva svijeta.

## Vanjske veze
Dorothy Malone

**Dorothy Malone** (30. siječnja 1925.), američka filmska i televizijska glumica, dobitnica Oscara za najbolju sporednu glumicu (1956. godine). 

## Biografija
Rođena je kao **Dorothy Eloise Maloney** u Chicagu. Nakon što se obitelj preselila u Dallas, Dorothy se počela baviti glumom u školskim predstavama, te je radila kao model. Debitirala je na filmu 1943. godine, nakon što ju je primijetio agent studija RKO i ponudio joj ugovor. Prva značajnija uloga došla je 1946. u filmu *[[Duboki san (1946)|Duboki san]]*.

Nakon niza manjih uloga, 1955. je nastupila uz Jerryja Lewisa, Deana Martina i Shirley MacLaine u komediji *[[Umjetnici i modeli (1955)|Umjetnici i modeli]]*, a 1956. je dobila Oscara za najbolju sporednu žensku ulogu za film Douglasa Sirka *[[Zapisano na vjetru]]*, u kojem je glumila uz Rocka Hudsona i Lauren Bacall. Slijedili su filmovi *Too Much, Too Soon*, *[[Čovjek s tisuću lica]]* (s Jamesom Cagneyjem), *[[Potamnjeli anđeli]]* i drugi.

Najveću joj je popularnost ipak donijela uloga Constance MacKenzie u ABC-jevoj TV seriji "Gradić Peyton". Malone je u seriji nastupala od 1964. do 1968.

Posljednju je ulogu zabilježila 1992. godine u filmu *[[Basic Instinct|Sirove strasti]]*.

## Vanjske veze
*
Sezona kiselih krastavaca

**Sezona kiselih krastavaca** je metaforički, ali isto tako u pravilu pežorativni izraz, kojim se opisuje uređivačka politika informativnih medija tokom ljeta, a koju karakterizira inzistiranje na praćenju tema i događaja koje su daleko trivijalnije, odnosu daleko više žutila u odnosu na ostatak godine. Period pod kojim se podrazumijeva sezona kiselih krastavaca je u pravilu sezona godišnjih odmora, kada u mnogim zemljama i sredinama prestaje redovna politička, ekonomska i kulturna aktivnost, odnosno više nema "ozbiljnih" tema koje bi mogle privlačiti čitatelje. Mediji tu prazinu nastoje ispuniti senzacionalističkim i "kreativnim" tretmanom posve banalnih i nevažnih događaja i ličnosti.

## Povezano

* Ljeto morskog psa
Huliganstvo

**Huliganstvo** je termin koji opisuje ponašanje koje krši pravila društvenih normi, bontona, zakona i opće destruktivno ponašanje.

Sam termin huliganstva dolazi po irskom prezimenu *Hooligan* (sricano i *Houlihan*) a pojavio se u Velikoj Britaniji krajem 19. stoljeća a opisuje devijantno ponašanje i način življenja uličnih bandi i pojedinaca koji su ih sačinjavali. Također danas taj termin je općeprihvaćen i opisuje ponašanje kod pojedinaca ili skupine ljudi koji svojim destruktivnim ponašanjem ne uklapaju u društvene norme i zakone te vandaliziraju svoju okolinu.

Takva vrsta ponašanja pripisuje se obično navijačkim skupinama iz različitih športova najčešće ekipnih kao što su nogomet, ragbi, košarka, rukomet,...

## Zakonska regulativa
Zakoni koje krše huligani su opći zakoni te je njihovo kršenje vezano za:

1. vrijeđanje po raznim diskriminacijskim osnovama pojedinaca ili skupina ljudi,

2. fizički napadi sa nanošenjem lakših, težih ili čak smrtnih posljedica,

3. uništavanje javne i privatne imovine,

4. uznemiravanje javnog reda i mira,

5. ugrožavanje opće sigurnosti (pirotehnika),

6. zlouporaba zabranjenih sredstava (alkoholna pića, narkotici, pirotehnika),

7. ometanje odvijanja športskih i drugih društvenih događanja.

Različite države su različito okarakterizirale i zakonski regulirale huligansko ponašanje pa tako postoje različite kazne za takvo ponašanje u obliku:

1. društveno korisnog rada,

2. novčanih kazni,

3. zatvorskih kazni u trajanju od nekoliko dana do čak nekoliko godina,

4. ograničenja kretanja za vrijeme odvijanja određenih društvenih događanja,

5. izgon i progon za strane državljane,

## Izvori

## Vanjske veze
* World Wide Words: Hooligan
Ljeto morskog psa

**Ljeto morskog psa** () je izraz kojim se tradicionalno opisuje način na koji su vodeći američki mediji u ljeto 2001. pratili napade morskih pasa na kupače i surfere na američkim obalama, odnosno u javnosti stvorili pogrešan dojam o povećanoj i neobičnoj učestalosti tog fenomena. Povod za početak praćenja bio je napad morskog psa na 8-godišnjeg dječaka Jessieja Arbogasta koji se 4. jula 2001. zbio u plićaku plaže na otoku Santa Rosa u blizini Pensacole na Floridi; bizarni i dramatični detalji tog događaja, koji je koincidirao s napadom na američkog turista na Bahamima koji je pri tome izgubio nogu, potakao je vodeće američke novine i TV-kuće da posvete enormni prostor napadima morskih pasa na ljude, odnosno prijetnji koji su predstavljali za kupače. U tome su se posebno isticale TV-kuće koje su iz helikoptera prikazivale stotine morskih pasa koji plivaju tik do plaža prepunih s kupačima. 30. jula 2001. je časopis *[[Time (magazin)|Time]]* izdao na naslovnoj stranici objavio da je ljeto 2001. "ljeto morskog psa". Praćenje napada morskih pasa se nastavilo, pa je imalo i političke posljedice, s obzirom da je u Floridi donesen zakon kojim je zabranjeno hranjenje morskih pasa u prirodi. Priče o morskim psima su došle u drugi plan američkih medija tek nakon terorističkih napada na New York i Washington početkom septembra.

Kasnije statističke analize, odnosno podaci International Shark Attack Filea su pokazali da je u cijelom svijetu godine 2001. zabilježeno ukupno 76 napada morskih pasa na ljude, a od čega 5 sa smrtnim ishodom; godinu dana ranije je bilo 85 napada i 12 sa smrtnim ishodom. Istraživački novinar John Stossell je u svojoj knjizi *Give Me a Break* opsesiju američkih medija morskim psima u ljeto 2001. godine objasnio nedostatkom atraktivnih vijesti u odnosu na ranija ljeta. Ljeto morskog psa se danas često navodi kao jedan od najzloglasnijih primjera medijskog cirkusa u suvremenom svijetu.

## Povezano
* Sezona kiselih krastavaca
* Medijski cirkus
Bogomoljački pokret

**Bogomoljački pokret** (zvanično **Narodna hrišćanska zajednica**) je bilo udruženje vernika Srpske pravoslavne crkve koje je delovalo od 1920. do Drugog svetskog rata. Formalno je osnovano 1920, u nastojanju da zaustavi opadanje interesovanja za veru, širenje Adventističke crkve i uspon komunizma. Svoje korene je imalo u neformalnim bogomoljačkim grupama koje su nastale u Vojvodini sredinom 19. veka, a potom se 1870-ih proširile po jugoistoku Srbije, kao i među srpskim vojnicima u Prvom svetskom ratu. 

Za bogomoljački pokret je bio zadužen episkop Nikolaj Velimirović. Nikada u SPC nije postojala puna saglasnost ni sa Nikolajevim naporima da stvori poznati bogomoljački pokret kojem se dobar deo u SPC protivio.

Pokret je bio naročito aktivan 1920-ih godina. Bogomoljački pokret se u svojim publikacijama žustro protivio "jeresi adventizma" i pozivao na zabranu Adventističke crkve, jer ona negativno utiče na "verska i nacionalna osećanja Srba". U delatnosti adventista prepoznavala se zavera: o njoj se pisalo kao o "*plodu jevrejomasonstva u hrišćanstvu*".

Velimirovićev bogomoljački pokret je u svojim publikacijama objavljivao antisemitske tekstove, uključujući delove Protokola sionskih mudraca. Episkop Velimirović se 1930-ih godina sve više približio antisemitizmu, nacionalizmu i izrazitom anti-komunizmu. Velimirović je propagirao odbacivanje "svih stranih običaja i površnih zapadnih tradicija", uključujući demokratiju, jednakost, individualizam, religioznu toleranciju i druge vrednosti humanizma i prosvećenosti.

Kasnije je bogomoljački pokret bio »baza« iz koje su se regrutovale pristalice Zbora Dimitrija Ljotića čiji je ideolog Velimirović bio.

## Izvori

## Vanjske veze
* BOGOMOLJCI - HRIŠĆANSKA SRBIJA
601.

__NOTOC__
Godina **601.** (**[[rimske brojke|DCI]]**) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 601. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji
* Papa Grgur I Veliki u Englesku kao ispomoć Augustinu od Canterburyja šalje misionare Melita, Justa i Honorija - koji će svi kasnije postati nadbiskupi Canterburyja - te Paulina, koji će kasnije postati nadbiskup Yorka.
* Objavljen Qieyun, rječnik kineskih slova u stihu.
* Bizantski vojskovođa Petar nanosi poraz Avarima.
* Liuva II nasljeđuje svog brata Reccareda na vizigotskom prijestolju.

## Rođenja
* Sigebert II od Austrazije i Burgundije
* Hongren, patrijarh zen budista u Kini za vrijeme dinastije Tang (u. 674)
* Ma Zhou, kineski kancelar dinastije Tang (u. 648)
* Carica Zhangsun

## Smrti
* Sveti David, svetac zaštitnik Walesa
* Reccared, kralj Vizigota

## Reference
Nadbiskup Yorka

**Nadbiskup Yorka** () je visoko rangirani svećenik Crkve Engleske, koji je subordiniran jedino nadbiskupu Canterburyja. Predstavlja dijeceznog biskupa Biskupije York, odnosno metropolita provincije York koja obuhvaća sjevernu Englesku (sjeverno od rijeke Trent) kao i Otok Man. Nadbiskup je *ex officio* član Doma lordova i posjeduje titulu *[[primas]]a Engleske* (nadbiskup Canterburyja posjeduje titulu *primasa cijele Engleske*.)

Njegovo sjedište je katedrala York Minster u središtu Yorka, a službena rezidencija palata Bishopthorpe u selu Bishopthorpe nedaleko od Yorka. Od 5. oktobra 2005. John Sentamu je na mestu nadbiskupa Yorka.

## Popis nadbiskupa
### Od saksonskih do normanskih vremena

### Od normanskog osvajanja do Reformacije

### Od Reformacije do naših dana

## Izvori

## Vanjske veze
* Official Website
* "Archbishop talks Britishness and forgiveness"
Aleksej I Trapezuntski

**Aleksije I Veliki Komnin** () je bio trapezuntski car od 1204. do 1222. iz dinastije Velikih Komnina. Bio je unuk poslednjeg vizantijskog cara iz dinastije Komnina Andronika I Komnina. Posle propasti dinastije, njegova majka, gruzijska princeza Rusudan, sestra carice Tamare, odvela je Aleksija i drugog sina Davida sobom na istok. Nakon pada Carigrada 1204., Andronikovi unuci su zauzeli crnomorsku obalu Male Azije uz gruzijsku pomoć i osnovali Trapezuntsko carstvo.
Paulin od Yorka

**Paulin** (; ? - 10. oktobar 644) bio je rimski kršćanski misionar i prvi biskup Yorka. Bio je član gregorijanske misije koju je papa Grgur Veliki poslao 601. da pokrsti tada paganske Anglosaksonce. Paulin je došao u Britaniju oko 604. a o njegovim aktivnostima u sljedeće dvije decenije ima malo podataka.

Godine 625. je Paulin posvećen za biskupa u Kentu. Tada je pratio Aethelburh, sestru kralja Eadbalda u Nortumbriju gdje se udala za kralja Edwina, te uspio njenog muža preobratiti na kršćanstvo. Paulin je nakon toga sagradio brojne crkve i preobratio niz Edwinovih podanika, ukljućujući buduću sveticu Hildu od Whitbyja. Nakon Edwinove smrti 633. su na vlast ponovno došli pagani, te je Paulin bio prisiljen zajedno sa Aethelburh bježati na jug, ostavivši Ivana Đakona da nastavi misionarski rad. Paulin se vratio u Kent, gdje je postavljen za biskupa Rochestera.

## Vanjske veze
* Prosopography of Anglo-Saxon England entry for Paulinus
Michelle Rodriguez

**Mayte Michelle Rodriguez** (San Antonio, Texas, 12. srpnja 1978.), američka glumica. Najpoznatija je po uzlogama u holivudskim filmovima *[[Brzi i žestoki (2001)|Brzi i žestoki]], *S.W.A.T.*, *Avatar*, *Machete* i *Invazija svijeta: Bitka Los Angeles*, te kao *Ana Lucia Cortez* i u [[SF]] seriji *Izgubljeni''.

Rođena je u Bexar County u Teksasu odakle se 1986. godine odselila s obitelji u Dominikansku Republiku. Dvije godine kasnije, obitelj se preselila u Portoriko, a 1989. vratili su se u SAD i naselili u Jersey Cityju u New Jerseyu.

## Filmografija

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice  
* Michelle Rodriguez na Internet Movie Databaseu 
*
24 (sezona 1)

**Sezona Jedan** (Season One) TV-serije *[[24 (TV serija)|24]]*, poznata i kao **Dan Jedan** (*Day One*) se sastoji od 24 epizode koje su originalno emitirane na programu američke TV-mreže Fox od 6. novembra 2001. do 21. maja 2002. Radnja sezone započinje u ponoć na dan održavanja preliminarnih izbora za predsjednika SAD u Kaliforniji.

Radnja prve sezone započinje točno u ponoć, na dan kalifornijskih predsjedničkih predizbora. Antiteroristička postrojba (CTU) u kojoj je zaposlen agent Bauer dobija dojavu da će tijekom dana biti izvršen atentat na predsjedničkog kandidata, senatora Davida Palmera (Dennis Haysbert), a već do kraja prvog sata (Pilot epizode) Bauerova kćerka Kim (Elisha Cuthbert) bit će oteta. Bauer će se tijekom dana moći osloniti samo na šačicu ljudi koji ga okružuju. U prvom redu tu je njegova žena, Teri Bauer (Leslie Hope) koja će sama odlučiti otići u potragu za nestalom kćerkom; zatim troje bliskih kolega iz Agencije: bivša ljubavnica Nina Meyers (Sarah Clarke), kolega Tony Almeida (Carlos Bernard) koji se trenutno viđa s Ninom i Bauerov šef George Mason (Xander Berkeley); nadalje tu je i sam predsjednički kandidat Palmer s kojim će Bauer upravo tog dana započeti veliki poslovno-privatni odnos koji će se bazirati na uzajamnom poštovanju, ali koji će se tijekom tog dana suočiti s vlastitim demonima iz prošlosti i činjenicom da njegova žena, Sherry Palmer (Penny Johnson Jerald) previše gura nos gdje joj nije mjesto. Pred agentom Bauerom, kako će i sam reći, najteži je dan njegova života koji će završiti na jedini mogući način: neočekivanim otkrićem i velikom tragedijom.

## Likovi

### Glavna glumačka postava
* Kiefer Sutherland kao Jack Bauer (24 epizode)
* Leslie Hope kao Teri Bauer (24 epizode)
* Sarah Clarke kao Nina Myers (24 epizode)
* Elisha Cuthbert kao Kim Bauer (24 epizode)
* Dennis Haysbert kao Senator David Palmer (24 epizode)

### Posebne gostujuće zvijezde
* Carlos Bernard kao Tony Almeida (23 epizode)
* Penny Johnson Jerald kao Sherry Palmer (22 epizode)
* Richard Burgi kao Kevin Carroll (11 epizoda)
* Dennis Hopper kao Victor Drazen (5 epizoda)
* Lou Diamond Phillips kao Mark DeSalvo (2 epizode)

### Povremeni
* Daniel Bess kao Rick Allen (18 epizoda)
* Željko Ivanek kao Andre Drazen (15 epizoda)
* Xander Berkeley kao George Mason (12 epizoda)
* Michael Massee kao Ira Gaines (12 epizoda)
* Vicellous Shannon kao Keith Palmer (12 epizoda)
* Jude Ciccolella kao Mike Novick (11 epizoda)
* Karina Arroyave kao Jamey Farrell (10 epizoda)
* Zach Grenier kao Carl Webb (9 epizoda)
* Glenn Morshower kao Aaron Pierce (9 epizoda)
* Eric Balfour kao Milo Pressman (8 epizoda)
* Tanya Wright kao Patty Brooks (8 epizoda)
* Misha Collins kao Alexis Drazen (7 epizoda)
* Jacqui Maxwell kao Janet York (6 epizoda)
* Matthew Carey kao Dan Mounts (6 epizoda)
* Tamara Tunie kao Alberta Green (6 epizoda)
* Kara Zediker kao Elizabeth Nash (4 epizoda)
* Mia Kirshner kao Mandy (3 epizoda)
* Paul Schulze kao Ryan Chappelle (3 epizoda)
* Michael O'Neill kao Richard Walsh (2 epizode)

## Vanjske veze
* 

## Reference
Teodulija

**Teodulija** (gr. *teodul* - sluga božji) je teološko-politički pojam kojim je Nikolaj Velimirović opisivao željeni odnos crkve i države po uzoru na Vizantiju. Odnos između crkve i države u Vizantiji se tradicionalno naziva simfonija.

Velimirović je učenje o teoduliji izložio u delu "*Srpski narod kao teodul*", dokazujući da je »srpski narod sluga Božji«. On se zalagao za uspostavljanje jedne vrste pravoslavne teokratije, koju naziva "teodulija", kao načina uređenja društva, što podrazumeva "saglasje Crkve i Države u služenju Boga". Politički sistem teodulije karakteriše u prvom redu vladarevo služenje Bogu. On pravi razliku između srednjevekovne zapadne teokratije i vizantijske teodulije, što poredi sa razlikom između „nametnutog gospodara i svojevoljnog sluge“ (Vladika Nikolaj, 1996: 35).

Centralno mesto Velimirovićevog koncepta je jedinstvo crkve i države. Velimirović je smatrao da je odvajanje crkve od države nesreća i "bolesno stanje":

Velimirović smatra da se srpsko društvo temelji na načelima »hrišćanskog kolektivizma, solidarizma, domaćinstva, starešinstva i pravoslavnog morala i etike«. Za njega je osnovni problem Francuska revolucija koja je navodno poremetila »prirodni red« u društvu i unela haos individualizma, demokratije i pluralizma. Tako po učenju Velimirovića demokratija »razara organsko, svetosavsko narodno biće« jer je narod »organska saborna celina«.

Velimirović se u formulisanju koncepta teodulije oslanja na idealizovanje srpskog srednjevekovlja. On srednjevekovne srpske vladare opisuje kao uzorne sluge božje na koje su se podanici ugledali (Vladika Nikolaj, 1996: 35).

Na međunarodnom polju, Velimirović je zagovarao "teoduliju jednovernih naroda", odnosno Savez pravoslavnih naroda Balkana s naslonom na pravoslavnu Rusiju, čiji bi cilj bio služenje Hristu. Verovao je da bi "Carstvo balkanskih naroda sa carstvom svete Rusije" predstavljalo ostvarenje hiljadugodišnjeg carstva mira na zemlji, o kojem je govorio sveti Jovan Evangelista.

## Izvori

## Povezano
* Nikolaj Velimirović
* Svetosavski nacionalizam
* Teokratija
* Simfonija (teologija)

## Vanjske veze
* ВЛАДИКА НИКОЛАЈ, СРПСКИ НАРОД КАО ТЕОДУЛ 
* ТЕОДУЛСКА МОНАРХИЈА И КАКО ЈЕ ВАСПОСТАВИТИ
Laurencije od Canterburyja

**Laurencije** (,  ; ? - 2. februar 619) bio je drugi po redu nadbiskup Canterburyja koji je stolovao od 604. do 619. Bio je član Gregorijanske misije, poslane od strane pape Grgura Velikog s ciljem da se pokrste tada paganski Anglosaksonci u Britaniji. Točan datum njegovog dolaska u Britaniju je predmet rasprave među historičarima; međutim nije sporno da ga je posvetio njegov prethodnik na mjestu nadbiskupa, Augustin od Canterburyja. Stolovanje su mu obilježili sukobi sa lokalnim britskim svećenstvom koje je prakticiralo keltsko kršćanstvo, ali najveću krizu je predstavljala smrt kralja Ethelberta od Kenta nakon koje se njegov nasljednik Eadbald od Kenta odrekao kršćanstva 616. i vratio paganskoj vjeri. Međutim, ubrzo nakon toga je uspio nagovoriti Eadbalda da se ponovno pokrsti. Nakon smrti 619. je proglašen za sveca.

## Reference

## Vanjske veze
* Laurence of Canterbury
Melit

**Melit** (, ? - 24. april 624) bio je prvi biskup Londona pod saksonskom vlašću, treći nadbiskup Canterburyja i član Gregorijanske misije koju je papa Grgur Veliki godine 601. poslao u današnju Englesku kako bi pokrstila tada paganske Anglosaksonce. U Britaniju je došao kako bi pomogao naporima Augustina od Canterburyja a godine 604. je posvećen kao biskup Londona. Melit je poznat kao primatelj znamenitog papinog pisma poznatog kao *[[Epistola ad Mellitum]]* koje citira historičar Beda Uvaženi, a u kome se savjetuje postepeno pokrštavanje Anglosaksonaca koji bi trebali zadržati što je moguće više svojih rituala i običaja. Godine 610. je Melit putovao u Italiju i prisustvovao crkvenom sinodu, ali se odatle vratio u Englesku sa papinim pismima za misionare.

Nakon smrti svog porkovitelja, kralja Saeberhta od Essexa, Melit je protjeran iz Londona od strane njegovih paganskih nasljednika na prijestolju Essexa. Godine 616. je umro njegov drugi, daleko važniji pokrovitelj, kršćanski kralj Ethelbert od Kenta, a nakon čega su također na vlast došli pagani, pa se Melit morao skloniti u Galiju. Međutim, već sljedeće godine se Etelbertov nasljednik Eadbald ponovno pokrstio, pa se Melit vratio u Britaniju. Kada je 619. umro nadbiskup Laurencije od Canterburyja, Melit je preuzeo njegovo mjesto; u London se nije vratio, jer su tamošnji stanovnici i plemstvo ostali pagani. Na mjestu kenterberijskog nadbiskupa je, po predaji, čudesno spasio katedralu i grad Canterbury od požara. Nakon smrti 624. se slavio kao svetac.

## Reference

## Vanjske veze

* Mellitus 
* ''Epistola ad Mellitum'' English translation at libertyfund.org
Honorije od Canterburyja

**Honorije** (, ? - 30. septembar 653) bio je peti po redu nadbiskup Canterburyja, odnosno član Gregorijanske misije koja je, po nalogu pape Grgura Velikog došla u Britaniju kako bi pokrstila tada paganske Anglosaksonce. Honorije je najvjerojatnije bio član druge grupe koja je oko 601. iz Italije došla u tadašnju Kraljevinu Kent pomoći prvoj grupi misionara pod Augustinom. Honorije je između 627. i 631. postao nadbiskupom nakon što ga je u Lincolnshireu rukopoložio Paulin, biskup Yorka. Honorije je nakon toga poslao pismo papi Honoriju I tražeći da se York uzdigne na nadbiskupiju kako bi u slučaju smrti nadbiskupi Canterburyja i Yorka mogli imenovati zamjene. Papa se sa time složio. Honorije se na mjestu nadbiskupa nalazio gotovo dvije decenije, i njegovo stolovanje su obilježili napori da pokrsti Kraljevinu Istočnih Angla, pri čemu se istakao burgundski misionar po imenu Feliks. Honorije je također imenovao Ithamara za biskupa Rochestera, koji je postao prvi anglosaksonski biskup. Kada je Honorije umro 30. septembra 653. bio je posljednji živući član Gregorijanske misije.

## Vanjske veze
* Entry for Honorius  at Prosopography of Anglo Saxon England project
Qieyun

**Qieyun** () je kineski rječnik rima, objavljen godine 601. u Kini pod vlašću dinastije Sui. Naslov *Qieyun* doslovno znači "rezanje rima" te se odnosi na kinesku sistem izgovaranja pisane riječi *[[fanqie|fănqiè]]* (反切; "rezanje unatrag"), te se može grubo prevesti kao "Izgovaranje rima."

Glavni urednik rječnika je bio Lù Făyán (陸法言; Lu Fa-yen; 581-618), a predgovor rječnika opisuje kako je knjiga nastala nakon rasprava koje je vodio sa osmoricom svojih prijatelja u svojoj kući u Cháng'ānu, tadašnjoj prijestolnici. Među tim prijateljima se nalazio i znameniti učenjak Yan Zhitui. Svrha rječnika je pronaći što precizniji način izgovara teksta.

Lingvisti se danas spore oko toga da li on predstavlja vjerodostojni prikaz izgovora srednjeg kineskog jezika; dio smatra da je riječ o tadašnjem čanganskom dijalektu, dio da je riječ o dijasistemu, a dio da je riječ svojevrsnom lingvističkom kompromisu između dijalekata sjeverne i južne Kine koje su tek 589. ponovno ujedinjene u jednu političku cjelinu. U svakom slučaju, Qieuyun se smatra vrijednim izvorom za historiju kineskog jezika, a za vrijeme dinastije Tang se smatrao izvorom od autoriteta na osnovu koga su se stvarali kasniji rječnici.

## Literatura
* Baxter, William H. 1992. *A Handbook of Old Chinese Phonology*. Berlin: Mouton de Gruyter. 
* Norman, Jerry. 1988. *Chinese*. New York: Cambridge University Press. 

## Vanjske veze
* Principal Versions of the ''Qieyun'' , Marjorie Chan's webpage version of Baxter's (1992: 39) table
* Cite for looking up characters in Middle Chinese
Liuva II

**Lijuva II**, mladi Rekaredov sin, bio je vizigotski kralj u Hispaniji između 601. i 603. godine. Nasledio je Rekareda na prestolu kad je imao samo 18 godina.

U proleće 602, Vizigot Viterih, jedan od konspiratora u zaveri Sune iz Meride koji je hteo da ponovo uspostavi arijanstvo (589), postao je omandant vojske koja je trebalo da protera Vizantince sa Iberijskog poluostrva (vidi: Spanija). Viterih se okružio ljudima od poverenja i u proleće 603. godine, umesto da krene protiv Vizantinaca, Viterih je iskoristio vojsku pod svojom komandom, napao kraljevsku palatu i smenio Lijuvu II. Najverovatnije je da je imao podršku jednog dela plemstva, protivnika Leovigildove dinastije. Viterih je odsekao desnu ruku mladom kralju (što ga je po vizigotskim zakonima onemogućavalo da vlada), a zatim ga i osudio na smrt i pogubio u leto 603. godine.
Carica Zhangsun

**Carica Zhangsun** (長孫皇后, osobno ime nepoznato, 601 – 28. jul 636), formalno **Carica Wendeshunsheng** (文德順聖皇后, doslovno "uljudna, kreposna, mirna i sveta carica") ili, skraćeno **Carica Wende** (文德皇后), bila je carica kineske dinastije Tang, odnosno supruga cara Taizonga i majka cara Gaozong. Bila je porijeklom Xianbei i dobro obrazovana.

## Reference
## Reference

### Literatura
* "Women in power from 500-700" at Guide2womenleaders.com
* *[[Knjiga Tanga]]*, vol. 51 http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/tan07.htm .
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vol. 76 http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ntan13.htm .
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 191, 192, 194.

|- style="text-align: center;"

|-

|-

|-

|-
Ma Zhou

**Ma Zhou** (馬周) (601–648), kurtoazno ime **Binwang** (賓王), bio je kineski kancelar za vrijeme vladavine cara Taizonga iz dinastije Tang. Bio je porijeklom iz običnog naroda i karijeru započeo kao nižerangirani službenik; njegove peticije pretpostavljenima su impresionirale generala Chang Hea (常何), koji je Changa uzeo u službu, a potom preporučio caru.

## Reference

* *[[Knjiga Tanga]]*, vol. 74.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/tan09.htm 
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vol. 98.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ntan14.htm 
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 193, 194, 195, 197, 198.
Sigebert II

**Sigebert II** (601 - 613) bio je franački (merovinški) kralj Burgundije i Austrazije. Bio je izvanbračni sin kralja Teuderika II, a prijestolje je preuzeo nakon očeve smrti 613. godine. U stvarnosti je vlast imala njegova prabaka Brunhilda. Njegov uspon na prijestolje je izazvao nezadovoljstvo majordoma Warnachara II i Radoa koji su se priključili njegovom rođaku i Brunhildinom smrtnom neprijatelju Klotaru II od Neustrije. Sigebert i njegova prabaka su izdani i od vojske koja je prešla na Klotarovu stranu, a potom zarobljeni. Klotar je dao račetvoriti Brunhildu, a potom pogubiti Sigeberta i njegovog brata Korboa. To mu je omogućilo da ujedini franačku državu.

## Izvori
Just od Canterburyja

**Just** (; 10. novembar 627/631) bio je četvrti po redu nadbiskup Canterburyja. U današnju Englesku je došao iz Italije kao član Gregorijanske misije, poslan od strane pape Grgura Velikog kako bi pokrstio tada paganske Anglosaksonce. U Engleskoj je došao najvjerojatnije u drugoj grupi misionara oko 601. Godine 604. je postao prvi biskup Rochestera, a godine 614. je zabilježeno njegovo sudjelovanje na crkvenom sinodu u Parizu.

Nakon što je godine 616. umro kršćanski kralj Æthelberht od Kenta, Just je zbog njegovih paganskih nasljednika morao bježati u Galiju. Već sljedeće godine se, pak, Etelbertov sin Eadbald ponovno pokrstio, što je Justu omogućilo povratak na biskupsku stolicu. Godine 624. je postao nadbiskup Canteburyja. Na tom je mjestu nadzirao slanje misionara na sjever u Nortumbriju. Zna se njegov dan smrti - 10. novembar - ali ne i godina, koja bi mogla biti svaka u periodu od 627. do 631. Nakon smrti je štovan kao svetac, te mu je podignuto svetište u opatiji sv. Augustina u Canterburyju.

## Izvori

## Vanjske veze

* Justus entry
Cezaropapizam

**Cezaropapizam** označava primat državne vlasti nad crkvenom. Termin cezaropapizam (*Cäseropapismus*) je skovao Max Weber. Odnos između crkve i države u Vizantiji se tradicionalno naziva **simfonija**.

Ovakvo uređenje je postojalo u Vizantiji, gde je poglavar svetovne vlasti (car) faktički bio poglavar crkve (papa): on je imenovao crkvenog poglavara, carigradskog patrijarha. Carevi su se često mešali u dogmatske sporove, regulišući dogmu i rituale ediktima i zakonima. Takva situacija je postojala u Istočnom rimskom carstvu iz vremena prvih vaseljenskih sabora (počevši od borbe protiv arijanstva), tokom kojih su crkvena lica apelovala na cara u rešavanju dogmatskih, obrednih i crkvenih pitanja. Konačno, takva odredba je bila sadržana u Kodeksu i Novelama cara Justinijana, koji je rekao da je „izvor sveg bogatstva crkve velikodušnost cara“.

Ovaj tip odnosa je našao svoju pravnu formulaciju u **simfoniji**, koja je prvi put bila formulisana u 6. veku u šestoj Justinijanovoj noveli. Justinijanovo učenje o "simfoniji" je poznavao i sveti Sava koji u Zakonopravilu prevodi najvažnija mesta tog vizantijskog učenja koje je sledio kao model.

Vizantijski model "simfonije" se danas često potencira u pravoslavnim krugovima, kao željeni odnos crkve i države. Međutim, ponekad se čuju i drugačiji glasovi iz SPC povodom pokušaja da se napravi božija država po vizantijskom uzoru:

## Izvori

## Povezano
* Teokratija
* Teodulija
* Dajte caru carevo

## Vanjske veze
* Mirko Đorđević, Muke sa simfonijom (republika.co.rs)
* Bojan Vićentić, Odnos Crkve i države u Vizantiji (pravoslavlje.spc.rs)
* Branka Mihajlović, Srbija: Simfonija Crkve i države (slobodnaevropa.org)
* Iva Klisić, Simfonija crkve i vojske  (e-balkan.net)
Hongren

**Hongren** se može odnositi na:
* Daman Hongren (601- 674), kineski budistički učenjak, patrijarh škole Zena
* Hong Ren (1610-1664), kineski slikar
Niko ne sme da vas bije!

**"Niko ne sme da vas bije!"** kolokvijalni je naziv za incident koji se dogodio u Kosovu Polju 24. aprila 1987. za vreme sastanka predstavnika kosovskih Srba sa delegacijom Saveza komunista Srbije na čelu sa Slobodanom Miloševićem, a koji se tradicionalno smatra početkom Miloševićevog uspona na vlast te početkom antibirokratske revolucije i procesa koji će dovesti do raspada SFRJ.

## Incident
Ime je dobio po rečima koje je Milošević izgovorio prilikom kraćeg fizičkog sukoba do koga je došlo između mase okupljenih Srba i pokrajinske milicije, čiji su kadar tada pretežno činili Albanci. Taj događaj i reči zabeležile su televizijske kamere i zahvaljujući toj snimci Milošević se od relativno nepoznatog i bezličnog komunističkog kadra odmah transformirao u narodnog tribuna i neslužbenog srpskog nacionalističkog vođu.

Često se navodi da su lokalni srpski aktivisti parkirali kamione pune kamenica u blizini mesta održavanja skupa. Jedan od vođa kosovskih Srba Miroslav Šolević kasnije je priznao da su nekoliko dana pre skupa, u blizini mesta održavanja, pripremljene kamenice kako bi se u određenom trenutku upotrebile ako bude potrebno, da su neredi i sukobi s pokrajinskom policijom namerno izazvani, i da te noći nije bilo policajca koji nije dobio batine. No, njegov saradnik Kosta Bulatović to je pred Haškim sudom kasnije poricao.

## Posljedice

Kosovski Srbi, pripadnici srpskog pokreta otpora, zahtevali su uvođenje vanrednog stanja i ukidanje autonomije Kosova.

Povodom njihovih zahteva nastao je raskol između Miloševića i njegovog dotadašnjeg prijatelja i pokrovitelja Ivana Stambolića, a koji će biti završen Stambolićevim uklanjanjem s funkcije na Osmoj sednici CK SKS nekoliko meseci kasnije.

## Reference

## Povezano
* Srpsko-albanski sukob
* Savremena istorija Kosova
* Demonstracije na Kosovu 1981.
* Osma sednica CK SKS
* Antibirokratska revolucija
* Govor na Gazimestanu

## Vanjske veze
* Deset godina od dolaska Slobodana Milosevića na Kosovo
* Niko ne sme da vas bije  (iz BBC serijala "Smrt Jugoslavije")
Reuters

**Rojters** () je novinska agencija sa sedištem u Londonu. Od ujedinjenja sa kanadskom grupom Tomson (Thomson Corporation) u 2008. agencija se zove Tomson Rojters (Thomson Reuters Corporation). Rojters je 2007. imao oko 17.500 radnika u 94 zemalja, broj mušterija se procenjuje na više od 300.000 širom sveta.

Novinska agencija Rojters osnovana je 1850. godine u Ahenu u Nemačkoj, gde je Paul Julius Rojter (Paul Julius Reuter) golubovima slao akcionarske vesti između Ahena i Brisela. Nakon uvođenja telegrafa Rojter ubrzo počinje da ih koristi. Godinu dana kasnije  seli se za London, gde po drugi put osniva svoju agenciju. U početku Rojter prenosi privredne vesti i berzanske kurseve, što je i danas glavno težište rada agencije.

## Vanjske veze

* Reuters
Nikola Koljević

**Nikola Koljević** je srpski političar iz Bosne i Hercegovine, rođen je 1936. godine u Banjaluci u uglednoj trgovačkoj porodici. Univerzitetski profesor, prevodilac i esejista. Važio je za jednog od najcjenjenijih šekspirologa u bivšoj SFRJ. Na prvim višestranačkim izborima 1990. godine izabran je za srpskog člana Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine. U aprilu 1992. godine napustio je Predsjedništvo i za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini bio je potpredsjednik Republike Srpske. Nosilac je najvišeg odlikovanja RS - ordena Republike sa lentom. Obavljao je dužnost prorektora Univerziteta u Istočnom Sarajevu. 16. 1., 1997 godine na Palama pucao je sebi u glavu i umro u bolnici u Beogradu.

## Djela
* Teorijski osnovi nove kritike - 1967 monografska publikacija
* O uporednom i sporednom - 1977 monografska publikacija
* Ikonoborci i ikonobranitelji - 1978 monografska publikacija
* Šekspir, tragičar - 1981 monografska publikacija
* Pesnik iza pesme - 1984 monografska publikacija
* "Tajna" poznog Dučića: interpretacija - 1985 zbornik
* "Lament nad Beogradom" Miloša Crnjanskog - 1986 monografska publikacija
* Klasici srpskog pesništva - 1987 monografska publikacija
* Otadžbinske teme - 1995 monografska publikacija
* Andrićevo remek-delo - 1995 monografska publikacija
* Od Platona do Dejtona: (zapisi o državi našim povodom) - 1996 monografska publikacija
* Stvaranje Republike srpske - dnevnik 1993-1995 - 2008 dnevnik
Corriere della Sera

**Corriere della Sera** (u prevodu *Večernje vesti*) su italijanske dnevne novine, koje su osnovane 5. marta 1876. Štampaju se u Milanu. Smatraju se jednim od najcenjenijih novina u Italiji, a i najprodavanije su.

## Vanjske veze

* www.corriere.it 
* video.corriere.it 
* www.corriere.it/english/
Koncentracijski logor Jadovno

**Logor Jadovno** bio je koncentracijski logor u dolini Velebita, zapadno od Gospića, kojeg su 1941. vodile ustaše tijekom NDH. Služio je kao mjesto za istrebljenje "nepoželjnih osoba". Broj žrtava je nepoznat, iako neki navode između 30.000 i 40.000 ljudi, uglavnom Srba, Roma, Židova i Hrvata. U njemu je ubijeno i mnogo komunista iz Zagreba: jedna od žrtava bio je i Milan Bakić Baja, komunist srpskog podrijetla. Političar Vladimir Malančec također je bio u Jadovnom i jedva preživio.

Logor je djelovao od 11. travnja do 25. kolovoza 1941. godine po nalogu Eugena Dide Kvaternika. Logorski sustav sačinjavali su 'Žuta kuća', odnosno tadašnji geriht – zatvor u Gospiću, logor na Velebitu i logor Slano na otoku Pagu. U logoru, koji je izradilo nekoliko stotina mladih Židova iz Zagreba, završili su brojni konvoji koji su vlakovima stizali iz cijele Hrvatske i dalje pješice na Velebit. Samo su rijetki preživjeli dolazak u Gospić i na Velebit. Cijela priča okončana je potkraj kolovoza 1941. godine kada su talijanske snage okupirale i Drugu zonu, dakle teritorij u dalmatinskom zaleđu i Lici u kojem je do tada NDH imala civilnu i vojnu vlast. Ustaške postrojbe morale su se povući sa svih lokacija na kojima je djelovao spomenuti logorski sustav. Bio je to jedan od tragičnih događaja vladavine mržnje tijekom brutalne diktature ustaša na tim područjima.

## Komemoracije
1991. dogodilo se rušenje spomenika u Čačića docu. Od tada se odvijaju komemoracije u znak sjećanja kako bi se odala počast stradalim ljudima. “Danom sjećanja” proglašen je 24. lipnja, jer se smatra da je tog dana 1941. godine “tvornica smrti” s obje strane mitske planine dobila svoje konačne dimenzije.

16. lipnja 2009., hrvatski predsjednik Stjepan Mesić sudjelovao je na komemoraciji žrtvama logora Jadovno zajedno sa četristotinjak uzvanika te ponovio da se na te žrtve ne smije zaboraviti. Predsjednica SAABRH Vesna Čulinović Konstantinović rekla je da Jadovno jedan od najstrašnijih ustaških logora u kojemu je, u samo nekoliko mjeseci, poubijano nekoliko desetaka tisuća nevinih ljudi.

26. lipnja 2010., novi hrvatski predsjednik Ivo Josipović također je prisustvovao komemoraciji žrtvama. U komemoraciji su sudjelovali i Mirko Mećava, Ognjen Kraus te Milorad Pupovac. Josipović je simbolično položio svijeću na mjesto nekadašnjeg logora te održao govor:
"*U tim je logorima ubijeno između 30 i 40 tisuća ljudi, a hrvatski antifašizam i partizanska borba temelj su hrvatske državnosti. Suvremeni nastavak te borbe bio je pravedan i obrambeni [[Domovinski rat]] što je dovelo do uspostave samostalne i demokratske Hrvatske...Inzistiram da se zaboravljeni spomenici zločina obnove*."

## Poveznice
* Ustaški koncentracijski logori

## Reference
Vensov plan

U novembru 1991, specijalni predstavnik generalnog sekretara Ujedinjenih nacija Sajrus Vens predložio je plan kojim bi Krajina bila demilitarizovana (oružje pohranjeno u skladišta po sistemu „dvostrukog ključa“) i koju bi potom štitile mirovne snage Ujedinjenih nacija („plavi šlemovi“) koje bi bile raspoređene na čitavoj njenoj teritoriji dok bi se vodili politički razgovori a na srpskim područjima inače očuvan status kvo. 

Milan Babić se snažno usprotivio ovom planu i SAO Krajina je 19. decembra 1991, datuma kada je nemački ministar inostranih poslova Hans-Ditrih Genšer objavio da će Nemačka priznati nezavisnost Hrvatske, preimenovana u Republiku Srpsku Krajinu, kojoj su se u februaru 1992. pridružile i srpske oblasti iz istočne Hrvatske. Babić je od Srpske skupštine Krajine tražio da odbaci Vensov plan, ali neuspešno, jer je plan podržavao Milošević, koga su kasnije zapadne sile proglašavale za „faktora mira i stabilnosti na Balkanu“. Milošević je smatrao da su srpski ciljevi u Hrvatskoj ostvareni i želeo da povuče JNA pred dolazeći rat u Bosni i Hercegovini. Babić je gurnut u stranu, a Milošević ga je zamenio Goranom Hadžićem iz istočne Slavonije, koji je generalno viđen za njemu daleko poslušniju figuru. 

Mirovni razgovori koji su vođeni po usvajanju Vensovog plana nisu dali rezultate, a haška presuda Babiću tvrdi kako nesrpskim izbeglicama ne samo da nije dozvoljavan povratak već se uništavanjem njihovih sela, kulturnih i istorijskih znamenja činilo sve kako do njega nikada ne bi došlo. Babić je svedočio kako je ova politika sprovođena preko srpske tajne policije iz Beograda kojom je upravljao Milošević, za kojeg je takođe tvrdio da je u potpunosti upravljao krajiškom administracijom i oružanim snagama; Milošević je ove navode negirao, tvrdeći da ih je Babić izmislio „u strahu“.
Dragiša Pavlović

**Dragiša Pavlović** (Kragujevac, 5. oktobar 1943 - Beograd, 9. septembar 1996) bio je srpski i jugoslovenski komunistički političar, poznat pre svega kao jedna od prvih ličnosti koja se javno suprotstavila Slobodanu Miloševiću i pokušala sprečiti njegov uspon na vlast.

Pavlović je, kao i Milošević, pripadao mlađoj generaciji rukovodećih članova Saveza komunista Srbije (SKS) i bio je blizak saradnik tadašnjeg vođe srpskih komunista Ivana Stambolića. Godine 1986. je izabran za predsednika Gradskog komiteta SKS za Beograd, odnosno na čelo najjače od svih partijskih organizacija.

Međutim, nakon što je 24. aprila Milošević kao tadašnji predsednik CK SKS prilikom susreta sa kosovskim Srbima u Kosovom Polju prilikom znamenitog incidenta održao govor koji je protumačen kao radikalno odstupanje od dotadašnje službene političke platforme, podrška srpskom nacionalizmu, Pavlović je postao jedan od njegovih najoštrijih kritičara.

11. septembra 1987. je održao konferenciju za štampu na kojoj je rekao:

Te su reči Pavlovića učinile glavnom metom srpskih nacionalista, odnosno Miloševićevih pristaša koji su u to vreme već bili stekli značajni uticaj u državnim medijima. 23. i 24. septembra je održana znamenita Osma sednica CK SKS na kojoj je Pavlović smenjen, a nekoliko meseci kasnije je na ostavku primoran i Stambolić.

Pavlović je nekoliko godina kasnije napisao knjigu *Olako obećana brzina*.

## Izvori
602.

__NOTOC__
Godina **602.** (**[[Rimski brojevi|DCII]]**) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. Oznaka 602. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina. 

## Događaji

* Slaveni prvi put prodiru na područje današnje Istre i Venecije.
* Nakon što su perzijske trupe zauzele Al-Hiru, sjedište arapske kršćanske dinastije Lahmida, Sasanidsko Carstvo pod svojom kontrolom drži cjelokupni Arapski poluotok.
* ljeto - Mavrikijevi balkanski pohodi: Bizantska vojska pod Petrom tuče Slavene prelazi Dunav.
* jesen -Mavrikije naređuje Petru da sa vojskom prezimi na lijevoj strani Dunava; Petrove trupe na to dižu pobunu.
* sredina novembra - Mavrikije, doznavši za pobunu, imenuje svog sina Teodosija za cara; pobunjeni vojnici za cara proglašavaju Foku.
* 22.11. - u Konstantinopolu izbija ustanak
* 23.11. - Mavrikije bježi iz Konstantinopola u susjedni Halkedon; Foka u Konstantinopolu preuzima prijestolje
* 27.11. - Mavrikije zajedno sa sinom ubijen u Halkedonu
* kraj godine - Čuvši za Mavrikijevu smrt, perzijski kralj Hozroje II objavljuje da će osvetiti svog dobročinitelja te započinje rat koji će biti najduži i najkrvaviji od svih bizantsko-perzijskih ratova.

## Rođenja
* Li Chunfeng, kineski matematičar, astronom i učenjak
* Liu Rengui, kancelar dinastije Tang
* Xuanzang, znameniti kineski budistički redovnik
* Teodor iz Tarza, nadbiskup Canterburyja (u. 690)
* Zhiyan, drugi patrijarh kineske budističke škole Huayan 
* Muavija, osnivač Omejidske dinastije kalifa (približni datum)

## Smrti
* Carica Dugu Qieluo (r. 544)
* 27. 11. &ndash; Mavrikije, bizantski car (r. 539)
* Teodosije, Mavrikijev najstariji sin i ko-car

## Reference
Teodosije (sin Mavrikija)

**Teodosije** (, 4. august 583/585 – iza 27. novembra 602) bio je najstariji sin bizantskog cara Mavrikija i njegov nominalni suvladar od 590. do smaknuća prilikom vojničke pobune u novembru 602. Zajedno sa svojim tastom Germanom je za vrijeme pobune nakratko figurirao kao jedan od kandidata za Mavrikijevog nasljednika, ali su se pobunjeni vojnici na kraju ipak odlučili za Foku. Mavrikije ga je neposredno pred svrgavanje poslao na istok kako bi zatražio pomoć od Sasanidske Perzije, ali su ga uhvatili Fokine pristaše i ubili samo nekoliko dana nakon oca. Nakon smrti su se pojavile glasine o tome da je preživio i njih je, između ostalog, koristio perzijski kralj Hozroje II kao povod za pokretanje velikog rata protiv Bizanta. 

## Reference

## Izvori

* 
* 
* 
*