Genij (rimska religija)

**Genij** () bio je, u rimskoj religiji, personifikacija duše stvari, osnovni princip života jednog čoveka ili jedne ljudske zajedinice, ono najspiritualnije i najmoralnije u bogovima, ljudima i stvarima. Genij se ranije definisao kao moć stvaranja, a zatim kao "ukupnost karakteristika sjedinjenih u jednom stvorenom biću".

## Priroda genija
Prema shvatanju drevnih Rimljana, racionalne moći i sposobnosti svake osobe pripisivane su njegovom duhu, tj. geniju. Svaka osoba imala je svog genija, pa i svako mesto (*[[genius loci]]*), a jednako i važni objekti u prirodi, npr. vulkani. Mnoge stvari takođe su imale svog genija, i što su te stvari bile značajnije, to se više njihov genij približavao božanskoj prirodi: genij pozorišta, vinograda, svetkovina uticali su na posećenost predstava, prinos grožđa i uspeh svetkovina. Za Rimljanina je bilo izuzetno važno da umilostivi odgovarajuće genije pre no što preduzme neke važne korake u životu.

## Pojedini geniji

Premda se genijem moglo nazvati svako božanstvo, većina viših i državnih genija imali su svoja dobro poznata imena. Opštim terminom "geniji" nazivali su se obično manje poznati ili nepoznati ljudi i mesta, sve do najmanjih ćelija društva i zajednica, porodica i njihovih pojedinih domaćinstava. Kuće, vrata, kapije, ulice, kvartovi, tribe ― svaka od ovih zajednica mogla je imati vlastitog genija. Hijerarhija rimskih bogova, kao i grčkih, bila je uspostavljena po uzoru na ljudsku porodicu. Tu su bili otac, Jupiter ("otac bogova i ljudi"), koji je, u jednom patrijarhalnom društvu, istovremeno bio i vrhovno božanstvo, te majka, *[[Junona (mitologija)|Junona]]*, kraljica bogova. Ove najviše zajednice dalje su se razlagale na "genije" za svaku pojedinačnu porodicu; premda je genij bio shvaćen kao isključivo muški princip i žene nisu imale genija, kasnije se razvilo shvatanje da žene imaju "juno" ili "Junonu" *(iuno)*, tj. jedan apstraktni pojam izveden iz Junoninog imena. Tako na mestu nepostojećeg genija ženske osobe stoji jedna "juno" kao ženska domaća reproduktivna moć, dok paralelnu mušku funckiju predstavlja genij, kome u hijerarhiji rimskih bogova odgovara Jupiter. Junona je imala različite epitete pod kojima je poštovana, npr. *Iugalis* (= zaštitnica braka), *Matronalis* (= zaštitnica udatih žena), *Pronuba* (= zaštitnica nevesti), *Virginalis* (= zaštitnica devičanstva). 

Geniji su često smatrani duhovima zaštitnicima pa se od njih zazivala pomoć i zaštita. Na primer, za zaštitu novorođenčadi zazivalo se nekoliko božanstava rođenja i odgoja dece: *Cuba* ("koja leže da spava"), *Cunina* ("zaštitnica kolevke") i *Rumina* ("zaštitnica dojenja"). Smatralo se da dete dolazi u opasnost ako ti geniji ne izvrše dobro svoje funkcije.

Stotine porodičnih žrtvenika (lararija) otkriveno je u Pompejima i oni su se obično nalazili uz atrij, kuhinju ili vrt, gde je dim od žrtava paljenica izlazio kroz otvor na krovu. Lararij *(lararium)* razlikovao se od jednog drugog kućnog svetilišta, koje se zvalo *penus* ("unutar") i na kome su poštovani penati, bogovi koji su povezani s kućnim ostavama i koji su takođe štitili porodicu. U svakom larariju nalazi se oivičena slika na kojoj je predstavljen isti motiv: dve periferalne figure (Lari) stoje uz jednu središnju figuru (porodičnog genija) ili uz dve figure (genija i Junonu), koji mogu ali i ne moraju biti pored nekog žrtvenika. U prvom planu predstavljena je zmija (ili dve zmije) koja kroz livadu puzi prema geniju. U Kampaniji i Kalabriji očuvao se drevni običaj da se u kući za sreću drži zmija, koja je ovde bila povezana s genijem. Na jednoj drugoj freski (u Casa del Centenario) motiv zmije u livadi nalazi se ispod predstave Vezuva i s tekstom *Agathodaimon* ("dobar demon"), gde *daimon* najverovatnije predstavlja grčki ekvivalent latinskom "geniju".

## Historijski pregled

### Poreklo

Etimološki, imenica *genius* povezana je s glagolom *gigno, gignere, genui* ("roditi") i imenicom *gens* ("rod"), a potiče od indoevropskog korena *gen- ("stvarati"). To je unutrašnja priroda neke stvari ili vrste stvari ili događaja koji deluju s pretpostavljenim jedinstvom. 

Filozofski gledano, Rimljane nije zbunjivao paradoks po kome je nešto pojedinačno istovremeno bilo i mnoštveno; kao i sve drugo što im je bilo čudnovato, i to su pripisivali neobjašnjivoj misteriji božanskoga. Tako su se različiti događaji mogli pripisati istim i različitim božanstvima, a pojedinac je mogao biti i istovetan svom geniju i različit od njega. Osoba i genij nisu bili različiti entiteti, kao kasniji anđeli čuvari, ali Avgustov genij *(Genius Augustu)* ipak nije bio baš ni sasvim isto što i "Avgust" *(Augustus)*. Sledstveno ovom konceptu, lepota nekog mesta, čvrstina zakletve ili neka sposobnost određene osobe smatrani su svojstvenim samom predmetu, pojavi ili osobi i istovremeno su se pripisivali geniju određenog predmeta itd. Odatle potiču sva savremena značenja termina izvedenih od latinske reči *genius*. 

### Doba rimskog kraljevstva
Iz vremena rimskog kraljevstva nema nikakvih pisanih izvora, no kasniji pisci spominju "genija" kad pričaju o o tom razdoblju. Na primer, za vreme kralja Servija Tulija trojica vraće Horacija *(Horatii)* borila su se protiv trojice braće Kurijacija *(Curiatii)* iz Albe Longe da bi se tom borbom prsa u prsa odlučio ishod rata između ta dva grada. U toj borbi trojica Kurijacija su bila ranjena, a dvojica Horacija su pogunuli. Preživeli Horacije, Publije, okrenuo se kao da namerava pobeći. Kurijaciji su krenuli za njim, no razdvojili su se jer su ih mučile rane koje su zadobili. To je omogućilo Publiju da ih jednog po jednog savlada i ubije. Kad se Publije vratio s pobedničkim plenom, njegova sestra, koja je bila obećana jednom od trojice Kurijacija, bacila se u žalost i stala se tući u grudi i koriti Publija. On ju je pogubio, nakon čega mu je suđeno za ubistvo; na suđenju je oslobođen optužbe, no kralj mu je naredio da mora poštovati "juno" svoje sestre i porodični genij Kurijacija *(genius Curiatii)*.
 
### Razdoblje republike
Sam termin "genij" prvi put se u (sačuvanoj) rimskoj literaturi pojavljuje u Plautovoj komediji *[[Zarobljenici (Plaut)|Zarobljenici]]*, u kojoj jedan lik u šali kaže kako je otac jednog drugog lika tako škrt da koristi jeftino samijsko posuđe za prinošenje žrtvi svom vlastitom geniju kako genij ne bi pao u iskušenje da ukrade posuđe. U tom odlomku genij očito nije identičan s osobom, jer bi bilo apsurdno opljačkati samoga sebe, no, s druge strane, genij je jednako pohlepan kao i osoba, pa bi zaključak bio: "kakva osoba, takav i genij".

Aluzije na genij mogu se pronaći i u pričama koje govore o mnogo starijem vremenu; na primer, kad na samom početku rimske republike Horacije Koklit brani Sublicijski most od etrurske navale, nakon što je porušio most on se moli Tibru da ga održi na površini dok dopliva na obalu: *Tiberine pater te, sancte, precor...* ("sveti oče tiberski, molim ti se..."). Tu se zapravo Koklit obraća ne samoj reci, nego njenom geniju. Premda se reč "genij" ne pojavljuje u ovom odlomku, u kasnijoj literaturi razjašnjava se da se misli upravo na to.

Horacije ovako opisuje genij:

:... Genij ... koji s nama se rađa,
:s nama i mre, to smrtno božanstvo u smrtniku svakom,
nestalna lika, u nekom crn, u nekome beo.

### Carski period

Kad je Oktavijan Avgust odneo odlučujuću pobedu u bici kod Akcija i uspostavio principat, rimski senat naredio je da se na svakoj gozbi izliva vino u slavu Oktavijanova genija. Zapravo, Avgust je upotrebio kult genija oca porodice *([[pater familias]])*, koji je bio jedan od stubova porodičnih odnosa i osnoda između patrona i klijenata, pa je Avgustov genij *(genius Augusti)* uskoro postao jedan od važnih elemanata u rimskom carskom kultu.

Kao što je trebalo umilostiviti genij imperatora, tj. zapovednika cele rimske vojske, tako je trebalo umilostiviti i genije svih jedinica pod njegovom komandom. Vojske u provincijama proširilae su ideju državnog genija; na primer, u rimskoj Britaniji pronađeni su žrtvenici posvećeni Romi *(Roma)*, večnom Rimu *(Roma aeterna)*, Britaniji *(Britannia)*, kao i svakoj legiji, kohorti, vojnom krilu i centuriji u Britaniji, kao i pretoriju svakog vojnog utvrđenja, pa čak i veksilaciji. Votivni natpisi posvećeni geniju nisu bili ograničeni na vojsku. Brojni natpisi iz Cisalpijske Galije u doba carstva posvećeni su genijima različitih osoba od ugleda; osim carevog genija *(genius principis)* spominju se geniji patronâ oslobođenikâ, robovlasnika, zaštitnika pojedinih udruženja, dobročiniteljâ, zvaničnikâ, čitavih selâ, drugih božanstava, prijatelja i rođaka. Ponekad je spomen genija povezan s nekom drugom reči, npr. u sintagmi "geniju i časti" ili, u nekoliko slučaja, "geniju i Junoni".

Stotine posvetnih, zavetnih i nadgrobnih natpisa, sačuvanih iz carskog perioda i otkrivenih po celoj teritoriji Carstva, svedoče o procvatu poštovanja genija kao dela zvaničnog carskog kulta. Uobičajeni izrazi zapisivani su kao skraćenice: GPR = *genio populi Romani* ("geniju rimskog naroda"); GHL = *genio huius loci* ("geniju ovog mesta"); GDN = *genio domini nostri* ("geniju našega hgospodara") itd. Nakon konačne pobede hrišćanstva, Teodosije I je 392. godine stavio van zakona poštovanje Genija, Lares i Penata. Međutim, koncept genija ostao je prisutan u likovnoj umetnosti i u govoru, premda pod drugim nazivima ili s nekim drugim modifikacijama.

## Prikazi u rimskoj umetnosti

### Novčići
Genij jedne zajednice često je motiv koji je urezan na antičkim novčićima: na jednom denariju iz Hispanije (76–75. pne.) nalazi se poprsje i natpis *GPR* (*genius populi Romani* = "genij rimskog naroda") na prednjoj strani; na jednom zlatniku iz Siska u Hrvatskoj (270–275) predstavljen je *GENIUS ILLVR* (*genius exercitus Illyriciani* = "genije ilirske vojske") na naličiju; na jednom zlatniku iz Rima (134–138) prikazan je neki mladić kako drži rog izobilja i pateru (posudu za izlivanje tečne žrtve) s natpisom *GENIOPR* (*genio populi Romani* = "geniju rimskog naroda") na naličju.

## Prikazi u kasnije doba

## Reference

## Dodatna literatura
* 
* 

## Vanjske veze

* 
* 
*