open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
En lektion i kärlek

***En lektion i kärlek*** () je švedska crno-bijela filmska komedija snimljena 1954. godine u režiji Ingmara Bergmana. Protagonisti - koje tumače Gunnar Björnstrand i Eva Dahlbeck - su ginekolog i njegova supruga, čiji je brak nakon petnaest godina došao u krizu nakon što je muž imao aferu sa pacijenticu, a žena sa muževim najboljim prijateljem. Radnja prikazuje kako se razdvojeni supružnici sticajem okolnosti sreću na putu do svojih ljubavnika, a što im daje priliku da preispitaju svoj odnos. *En lektion i kärlek* se smatra važnim u Bergmanovoj karijeri, ne samo zbog toga što je prvi put počeo eksperimentirati sa komedijom umjesto drame, nego i zato što je uspio vratiti naklonost kritičara izgubljenu nizom promašaja u prethodnim godinama.

## Uloge
* Eva Dahlbeck – Marianne Erneman
* Gunnar Björnstrand – David Erneman
* Yvonne Lombard – Susanne Verin
* Harriet Andersson – Nix
* Åke Grönberg – Carl-Adam
* Olof Winnerstrand – Profesor Henrik Erneman
* Renée Björling – Svea Erneman
* John Elfström – Sam
* Birgitte Reimer – Lise
* Dagmar Ebbesen – Bolničarka Lisa
* Sigge Fürst – Vikar

## Vanjske veze
*
*
King Richard and the Crusaders

***King Richard and the Crusaders*** () je američki historijski film snimljen 1954. u režiji Davida Butlera. Temelji se na romanu *[[The Talisman (roman, Scott)|The Talisman]]* škotskog pisca Waltera Scotta. Radnja je smještena godine 1191. u Palestinu za vrijeme Trećeg križarskog rata i prikazuje kako križari na čelu sa engleskim kraljem Richardom (koga tumači George Sanders) nastoje preoteti Jeruzalem od muslimana na čelu sa Saladinom (koga tumači Rex Harrison), a pri čemu Richardu daleko veći problem od neprijatelja predstavljaju spletke u vlastitom taboru. Protagonist filma, koga tumači Laurence Harvey, je mladi škotski vitez koji se priključio pohodu, te koji se zaljubi u englesku plemkinju koja se našla u Richardovoj pratnji.

*King Richard* je bio jedan od prvih filmova studija Warner Bros. snimljenih u tehnici Cinemascope, koja je publici u kino-dvoranama pružala widescreen sliku, te se smatrala najpogodnijom upravo za raskošne historijske spektakle. Usprkos visokog budžeta i atraktivne glumačke ekipe, film je doživio komercijalni neuspjeh, a što su kritičari kasnije tumačili robovanjem klišejima i lošom režijom  Davida Butlera, čija su prava specijalnost bili mjuzikli. Godine 1978. ga je američki kritičar Michael Medved uvrstio u svoj izbor Pedeset najgorih filmova svih vremena.

## Uloge
*Rex Harrison ... Emir Hderim Sultan Saladin
*Virginia Mayo ... Lady Edith Plantagenet
*George Sanders ... Kralj Richard Lavlje Srcve
*Laurence Harvey ... Sir Kenneth od Huntingtona
*Robert Douglas ... Sir Giles Amaury
*Michael Pate ... Conrad, markiz od Montferrata
*Paula Raymond ... Kraljica Berengaria
*Lester Matthews ... Nadbiskup Tira / Narator
*Anthony Eustrel ... Baron De Vaux
*Henry Corden ... Kralj Filip od Francuske
*Wilton Graff ... Vojvoda Leopold od Austrije
*Nejla Ates ... Maurska plesačica
*Nick Cravat ... Nectobanus

## Reference

## Vanjske veze
*
Jean Bruller

**Jean Bruller** (26. februar 1902 - 10. jun 1991), poznatiji pod pseudonimom **Vercors**, je bio francuski književnik i ilustrator, poznat kao autor fantastičnih i historijskih romana. Prije Drugog svjetskog rata se bavio ilustracijama, a spisateljsku karijeru je započeo kao pripadnik pokreta otpora, gdje je osnovao ilegalnu izdavačku kuću Les Éditions de Minuit i pod pseudonimom objavio svoj prvi roman *[[Le Silence de la mer]]*. 1960. godine je bio među potpisnicima Manifesta 121 kojim se od tadašnje francuske vlade tražilo da prekine rat u Alžiru.

## Vanjske veze
* Site de l’Association des Amis de Vercors (Biographie; Bibliographie; divers)
* ''Vercors par lui-même'', sur le site des Éditions de Minuit
* ''Le Nord'', publié dans ''Le Sable du temps'', essai, Emile Paul, 1945
* http://vercorsecrivain.pagesperso-orange.fr/course13.html : Bibliographie détaillée sur un site personnel consacré à Vercors/Jean Bruller
Le Silence de la mer

***Le Silence de la mer*** () je roman francuskog književnika Vercorsa objavljen 1942. godine. Radnja se događa u Francuskoj pod (tada aktualnom) njemačkom okupacijom i prikazuje kako okupacijske vlasti prisiljavaju starca i njegovu nećaku da u svojoj kući pruže smještaj njemačkom oficiru, kapetanu Werneru von Ebrennacu; ukućani svoj otpor prema nezvanom gostu izražavaju tako što sa njim odbijaju svaki razgovor, čak i kada se ispostavi da je on u prošlosti bio kompozitor, te da iskreno cijeni francuski narod, jezik i kulturu.

*Le Silence de la mer* je Vercors napisao ljeti 1941. godine, djelomično inspiriran vlastitim iskustvima, te ga objavio početkom sljedeće godine kao publikaciju Éditions de Minuit, koju je nedugo prije toga bio osnovao kao dio pokreta otpora. Roman se brzo proširio u tim krugovima, a s vremenom dopro i do Charlesa De Gaullea u Londonu, koji je naredio da se izda i distribuira među pripadnicima slobodnih francuskih snaga. *Le Silence de la Mer* je kasnije ušao u izbor Le Mondeovih 100 knjiga vijeka.

Nakon rata je godine 1949. Jean-Pierre Melville, također veteran pokreta otpora, ekranizirao *Le Silence de la mer* pod istim naslovom kao svoj prvi film. Godine 1981. je u Britaniji BBC snimio vlastitu verziju, a godine 2004. je snimljen i francusko-belgijski TV-film.
Gycklarnas afton

***Gycklarnas afton*** () je švedski crno-bijeli film snimljen 1953. u režiji Ingmara Bergmana. Po žanru je drama, a radnja prikazuje članove putujućeg cirkusa na čelu sa ostarjelim vlasnikom (koga glumi Åke Grönberg), a koji se suočavaju s nizom poniženja, razočaranja i međusobnih odmazdi.  *Gycklarnas afton* je dobio pohvale prije svega zbog izvrsne glume, odnosno načina na koji je Bergman uspio od svojih glumaca stvoriti nekoliko upečatljivih scena. Zbog toga se često navodi kao jedno od boljih ostvarenja u Bergmanovoj karijeri, a britanski časopis *[[Empire (magazin)|Empire]]* ga je uveo u svoj popis 500 najboljih filmova svih vremena.

## Uloge
* Åke Grönberg ... Albert Johansson
* Harriet Andersson ... Anne
* Hasse Ekman ... Frans
* Anders Ek ... Frost
* Gudrun Brost ... Alma
* Annika Tretow ... Agda
* Erik Strandmark ... Jens
* Gunnar Björnstrand ... G. Sjuberg
* Curt Löwgren ... Blom

## Vanjske veze
* 
* 
*
The Bridges at Toko-ri (roman)

***The Bridges at Toko-ri*** () je pripovjetka (kratki roman) američkog pisca Jamesa A. Michenera objavljen 1953. godine. Radnja je inspirirana s nekoliko stvarnih događaja koji su se zbili u Korejskom ratu, a koga je autor bio pratio kao ratni dopisnik na nosačima aviona američke ratne mornarice. Protagonisti su mornarički piloti koji dobiju zadatak uništiti strateški važan, ali izuzetno branjen most u Sjevernoj Koreji. *The Bridges of Toko-ri*, koji, između ostalog, sadrži i opise prvih helikopterskih spašavanja oborenih pilota u historiji ratovanja, je kasnije među američkim veteranima rata dobio pohvale zbog autentičnosti prikaza njihove ratne svakodnevnice. Roman je sljedeće godine adapatiran u istoimeni film sa Williamom Holdenom u glavnoj ulozi.

## Izvori
Premijer Francuske

**Premijer Francuske** (francuski: *Premier ministre français*) je, u kontekstu Pete Republike, šef vlade i predsjednik Vijeća ministara u Francuskoj. Tokom Treće i Četvrte Republike, službena titula premijera bila je **Predsjednik Vijeća ministara** (francuski: *Président du Conseil des Ministres*) koje se uglavnom skraćeno nazivala **Predsjednik Vijeća** (francuski: *Président du Conseil*).

Premijer je odgovoran za sastav svoje vlade, a prijedloge ministara šalje Predsjedniku Republike. Dekreti i odluke premijera, kao i cijele egzekutive, podložni su kontroli od strane sudbene vlasti. Premijera izabire Predsjednik Republike. Predsjednik može birati koga želi. Iako se premijeri uglavnom izabiru iz redova zastupnika Narodne skupštine, to nije zakonska obveza tako da Predsjednik može izabrati i osobu koja nije izabrana na neku javnu dužnost, ali ima potrebno iskustvo na određenim poljima.

Iako premijera bira predsjednik, Narodna skupština ima ovlast prisiliti premijera na ostavku, što u praksi znači da izbor premijera mora reflektirati odnos snaga u Narodnoj skupštini. Iz istog je razloga moguća kohabitacija, situacija u kojoj su premijer i predsjednik iz međusobno oponiranih političkih stranaka.

Premijeri su dužni zastupati i braniti politiku svojih ministara te donositi odluke vezane uz proračun. Važnost i doseg tih odluka ovisi, pak, o tome kojim strankama pripadaju premijer i predsjednik. U praksi, premijer je (osim u slučaju kohabitacije) uglavom podređen predsjedniku. Aktualni premijer je Sébastien Lecornu.

## Dužnosti i ovlašetnja

Francuski ustav u nekoliko članaka regulira dužnosti i ovlasti premijera:

*Zadužen je za vođenje Vlade (članak 21.)
*Vlada je zadužena za vođenje nacionalne politike (članak 20.)
*Za provođenje odluka obvezan je dobiti potporu Narodne skupštine, ili mora dati ostavku (članak 49.)
*Zakon koji još uvijek nije promulgiran može dati na ocjenu Ustavnom savjetu  (članak 61.)
*Suodlučuje, zajedno s Predsjednikom i predsjednicima parlamentarnih domova, o raspuštanju Narodne skupštine (članak 12.)

## Zanimljivosti i rekordi

*Prva i zasad jedina žena premijerka je Édith Cresson, koja je bila Mitterandova premijerka od 1991. do 1992. godine.
*Jedina osoba koja je, za Pete Republike, bila premijer u dva navrata jest Jacques Chirac, koji je premijer bio od 1974. do 1976. i od 1986. do 1988. godine.
*Najmlađi imenovani premijer je Laurent Fabius, koji je 17. srpnja 1984. imao 37 godina.
*Najstariji imenovani premijer je Pierre Bérégovoy, koji je 2. travnja 1992. imao 66 godina.
*Premijer s najdužim mandatom je Georges Pompidou, čiji je mandat trajao od 1962. do 1968., ukupno 6 godina, 2 mjeseca i 26 dana.
*Premijer s najkraćim mandatom je Édith Cresson, čiji je mandat od 1991. do 1992. trajao samo 10 mjeseci i 18 dana.

## Reference

## Vanjske veze
*
Suddenly (film)

**Suddenly** ( ) je američki crno-bijeli filmski triler snimljen 1954. u režiji Lewisa Allena. Radnja filma se odigarava u fiktivnom kalifornijskom gradiću pred planirani posjet američkog predsjednika, a u koji dolazi grupa neznanaca (čijeg vođu tumači Frank Sinatra) za koju se ispostavi da na predsjednika namjerava izvršiti atentat snajperskom puškom, i koja zbog toga na prevaru ulazi u jedan stan odakle ima najbolji pogled na buduću metu. Nominalni protagonist, čiji lik tumači Sterling Hayden, je lokalni šerif koji se sticajem okolnostima našao među taocima u stanu, te koji nastoji spriječiti atentatore u njihovom naumu.

*Suddenly* je nakon premijere dobio dobre kritike, a posebno Sinatra koji je tumačio za njegovu karijeru atipičnu ulogu negativca. Godine 1959. je književnik Richard Condon, djelomično inspiriran filmom, napisao roman *[[The Manchurian Candidate (roman)|Mandžurijski kandidat]]*, koji također sadrži motiv snajperskog atentata i koji je 1962. godine ekraniziran kao znameniti film gdje je također nastupio Sinatra. Oba filma su se, međutim, prestala prikazivati nakon atentata na predsjednika Kennedyja, a neslužbena zabrana, koja je potrajala decenijama, se tumačila pijetetom prema ubijenom predsjedniku i nastojanjem da se izbjegnu traume kod gledatelja.

Godine 2013. je u Kanadi snimljen istoimeni remake u režiji Uwea Bolla.

## Uloge

* Frank Sinatra ... John Baron
* Sterling Hayden ... Šerif Tod Shaw
* James Gleason  ... Peter "Pop" Benson
* Nancy Gates ... Ellen Benson
* Kim Charney ... Peter Benson III (Pidge)
* Paul Frees ... Benny Conklin, Baronov suradnik (također glas TV-najavljivača)
* Christopher Dark ... Bart Wheeler
* Willis Bouchey ... Dan Carney, glavni agent Tajne službe
* Paul Wexler ... Šerifov zamjenik Slim Adams
* James O'Hara ... Jud Kelly
* Kem Dibbs ... Wilson
* Clark Howat ... Haggerty
* Charles Smith ... Bebop
* Dan White ... Dežurni policajac Burg

## Izvori

### Napomene

### Literatura

* Selby, Spencer. *Dark City: The Film Noir*. Jefferson, North Carolina: McFarland Publishing, 1984. .
* Silver, Alain, and Elizabeth Ward, eds.  *Film Noir: An Encyclopedic Reference to the American Style.* Woodstock, New York: The Overlook Press, 3rd edition, 1992. .

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 
*
Krivulja

**Krivulja** ili **kriva** je neprekidna linija, ili točnije rečeno, jednodimenzionalni skup točaka.
Ravninska krivulja je krivulja kojoj su sve točke u jednoj ravnini, npr. kružnica, elipsa, hiperbola, parabola, spirala, kardioda, astroida, cikloida, Gaussova krivulja, Arhimedova spirala.
Prostorna krivulja je krivulja u prostoru, npr. loksodroma.
Bungee skokovi

**Bungee skokovi** (engl.: *bungee* odn. *bungy* „pojas“, „uže“ i *(to) jump* „skakati“) označava vrstu ekstremnih športova, kod kojeg se skače uglavnom naglavce iz visoke zgrade u dubinu. Slijedi slobodni pad kojeg zaustavlja uže od gume za koje je svezan skakač na platformi za skakanje.

Duljina gumenog užeta se određuje i prilagođava prema tjelesnoj težini skakača. Zbog elastičnosti užeta osoba koja skoči nekoliko puta oscilira prema gore i dolje. Kao platforme za skok rabe se primjerice mostovi ili tornjevi visoke zgrade ili posebno postavljene dizalice. 

Većina skakača navodi kao razlog za skokove primjerice posebno uzbuđenje ili zbog prevladavanja straha (uglavnom straha od visine).

## Historija
Podrijetlo tog ekstremnog športa seže od starosjedioca na otocima Pentecôte.

## Nesreće
* 13. 5. 2000.: 22-godišnjak pri skoku sa žičare u Stechelbergu (Švicarska) izgubilo život, zbog greške u pripremi konopca.
* 21. 6. 2003.: 31-godišnjak je poginuo pri skoku s TV tornja u Dortmundu jer je konopac puknuo. 
* 10. 8. 2004.: Na proslavi u Daunu 14-godišnja djevojka ispala iz bungee-kugle i poginula.

## Povezano
* Vanuatski bungee skokovi

## Izvori

## Vanjske veze

*  Popis bungee skakališta , *www.bungee-experience.com*
Pol-e Dohtar (Kizil-Uzun)

**Pol-e Dohtar** (, dosl. Kćerin most, poznat i kao **Pol-e Kizil-Uzun** ili **Pol-e Kaflan-Kuh**) je srednjovjekovni most u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Smješten je oko 12 km jugoistočno od grada Mijane i premošćuje rijeku Kizil-Uzun. Građevina se datira u timuridski period i zahvaljujući natpisu s temelja poznato je da je izgrađena između 1475. i 1484. godine. Timuridski stil očituje se u piramidalno oblikovanim potpornjima s oktogonalnom bazom što je tipologija brojnih građevina tog perioda. Most je zbog povezivanja sjevernih krajeva Irana imao izuzetnu historijsku stratešku važnost o čemu svjedoči i utvrda Kala-je Dohtar iz safavidskog perioda koja je izgrađena samo zbog zaštite mosta. Ukupna duljina mosta je oko 120 m, visina nad rijekom 20 m, širina 10 m, a raspon triju šiljastih lukova kreće se do približno 25 m. Pol-e Dohtar specifičan je po proporcionalno nižim lukovima u odnosu na ranija islamska razdoblja, što je trend koji će se nastaviti kroz safavidski i rani kadžarski period. Centralni dio mosta srušen je 11. 12. 1946. tokom Iranske krize odnosno borbi iranske vojske protiv prosovjetskih pobunjenika, od čega nije operativan. U neposrednoj blizini ostataka mosta u 20. vijeku izgrađena je cesta 26 i željeznička pruga Teheran – Tabriz. U januaru 1932. Pol-e Dohtar je uvršten u registar iranske kulturne baštine (br. 87).

## Galerija

Datoteka:Kizil Hauzen Bridge by Bruyn.jpg|Skica C. de Bruijna iz 1705.
Datoteka:Bridge Kizil Hauzen by Eugène Flandin.jpg|Crtež E. Flandina iz 1840.
Datoteka:Pol Dokhtar.jpg|Tri luka
Datoteka:Pol-e Dokhtar or Bridge of the Daughter in Iran.jpg|Most izbliza
Datoteka:Pol Dokhtar near Zanjan.jpg|Most izdaleka


## Povezano
* Popis iranskih mostova

## Literatura
*  
*  
*  
;Ostali projekti
Pol-e Dohtar (razvrstavanje)

**Pol-e Dohtar** (, dosl. Kćerin most) se može odnositi na:
* **[[Pol-e Dohtar|Pol-e Dohtar (grad)]]**, grad u iranskoj pokrajini Luristan
* **[[Poldohtarski okrug|Pol-e Dohtar (okrug)]]**, okrug u iranskoj pokrajini Luristan
* **[[Pol-e Dohtar (Kaškan)]]**, most na rijeci Kaškan u iranskoj pokrajini Luristan
* **[[Pol-e Dohtar (Kizil-Uzun)]]**, most na rijeci Kizil-Uzun u iranskoj pokrajini Istočni Azarbajdžan
* **[[Pol-e Dohtar (Mordak)]]**, most na rijeci Mordak u iranskoj pokrajini Istočni Azarbajdžan
* **[[Pol-e Dohtar (Marun)]]**, most na rijeci Marun u iranskoj pokrajini Kuhgiluje i Bojer-Ahmad
* **[[Stranica Pol-e Dohtar|Pol-e Dohtar (stanica)]]**, željeznička stanica u iranskoj pokrajini Istočni Azarbajdžan
Pol-e Dohtar (Kaškan)

**Pol-e Dohtar** (, dosl. Kćerin most) je drevni most u pokrajini Luristan na zapadu Irana. Smješten je oko 300 m sjeverno od istoimenog grada Pol-e Dohtara i premošćuje rijeku Kaškan (pritoka Karhe). Građevina se datira u sasanidski period odnosno u vrijeme vladavine Šapura I (), a pretpostavlja se da je nazvan u čast njegove kćeri ili zbog simbolike djevičanske čistoće. Most se nalazio na ruti Kraljevske ceste i povezivao je starovjekovne iranske metropole Istahr i Bišapur s gradovima u centralnoj i sjevernoj Mezopotamiji kao što su Ktezifont, Arbela, Hatra, Nisibis i Edesa. Pol-e Dohtar specifičan je po kolosalnim dimenzijama – ukupna duljina mu je 270 m, visina nad rijekom 30 m, širina 12 m, a raspon osam lukova od 10 m kod rubnih do 30 m kod centralnih. Jedine usporedive građevine u rimskom svijetu bili su Pont du Gard, Alkantarski i Eurimedonski most. Od osam izvornih raspona očuvani su krajnji sjeverni i južni luk, te ostaci pet centralnih pilona. Most je više puta saniran kroz srednji i novi vijek, a od 20. vijeka kroz njegov južni luk prolazi suvremena cesta 37. Godine 2008. Pol-e Dohtar je zajedno s drevnim mostovima Kalhore i Gavmišan prijavljen za UNESCO-vu listu Svjetske baštine.

## Galerija

Datoteka:Pol e Dokhtar.JPG|Panorama s juga
Datoteka:Poledokhtar2.jpg|Ostaci sjevernih pilona
Datoteka:Poledokhar1.jpg|Očuvani sjeverni lukovi
Datoteka:Poledokhtar3.jpg|Ruševine centralnih pilona


## Veze
* Popis iranskih mostova

## Vanjske veze
*  Lendering, Jona (1.4.2013.) ''Pol-e Dokhtar'' , Amsterdam: Livius, pristupljeno 7. 8. 2014.
*  IRIB (5.6.2012.) ''Pol-e Dokhtar connecting Istakhr, Bishapur'', Tehran: Islamic Republic of Iran Broadcasting, pristupljeno 7. 8. 2014.
*  UNESCO (5.2.2008.) ''The Collection of Historical Bridges'', Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, pristupljeno 7. 8. 2014.
;Ostali projekti
Les Enfants terribles (film)

***Les Enfants terribles*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Jean-Pierrea Melvillea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Jeana Cocteaua, koji je zajedno sa Melvilleom surađivao na scenariju. Radnja prikazuje neobični odnos brata i sestre - koje tumače Edouard Dermit i  Nicole Stéphane - a koje zakomplicira bratova ljubav prema sestrinoj najboljoj prijateljici (koju tumači Renee Cosima). Les Enfants terribles je nastao nakon što je Cocteau pogledao Melvilleov niskobudžetni prvijenac Le Silence de la mer i njime bio dovoljno impresioniran da ga Melvillea angažira za njegovu ekranizaciju. Suradnja dvojice sineasta je rezultirala ostvarenjem koje se smatra najneobičnijim u Melvilleovoj filmografiji. Zbog implicitnih, ali za tadašnje standarde prilično "problematičnih" motiva incesta i homoseksualnosti u filmu, *Les Enfants terribles* je u mnogim zemljama bio predmet cenzure i zabrana, te je prikazan tek godinama i decenijama kasnije. Zbog toga je jedno od manje poznatih ostvarenja obojice sineasta.

## Vanjske veze
*
Liliomfi

***Liliomfi*** je mađarska filmska komedija snimljena 1954. u režiji Károlyja Makka. Radnja je smještena u 19. vijek i prikazuje trupu putujućih glumaca. Protagonisti, koje tumače Iván Darvas  i Marianne Krencsey - su glumac i glumica koji se zaljube, ali čijoj sreći na put staju spletke članova glumačke porodice. *Liliomfi* je poznat kao jedan od prvih mađarskih filmova u boji, a godine 1955. je prikazan u službenoj konkurenciji Kanskog filmskog festivala.

## Cast
* Iván Darvas - Liliomfi
* Marianne Krencsey - Mariska
* Margit Dajka - Camilla
* Samu Balázs - Szilvay professzor
* Éva Ruttkai - Erzsi
* Imre Soós - Gyuri
* Sándor Pécsi - Szellemfi
* Sándor Tompa - Kányai
* Vera Szemere - Zengőbércziné
* Dezső Garas - Ifjú Schnaps
* Gábor Rajnay -Pejachevich gróf

## Reference

## Vanjske veze
*
They Who Dare

***They Who Dare*** () je britanski ratni film snimljen 1954. u režiji Lewisa Milestonea. Radnja, djelomično inspiriran stvarnim događajima, je smještena na grčki otok Rodos u vrijeme Drugog svjetskog rata i prikazuje malu grupu britanskih mornaričkih specijalaca koja nastoji dići u zrak aerodrome sa kojih osovinski avioni prijete savezničkim snagam u Egiptu. Film, djelomično sniman na Cipru, a velikim dijelom u londonskim studijima, doživio je neuspjeh, a što se najčešće tumači lošim scenarijem i sepcijalnim efektima. Usprkos toga je poslužio kao model za brojne slične, i daleko uspješnije akcione filmove na temu Drugog svjetskog rata u sljedećih nekoliko decenija, a među kojima se najviše ističu radnjom prilično slični *[[Guns of Navarone (film)|Topovi Navarone]]*. Avio-entuzijastima je, pak, poznat kao jedan od rijetkih igranih filmova u kojima se mogu vidjeti italijanski bombarderi Savoia-Marchetti SM.79.

## Uloge (redoslijed prema špici)
*Kay Callard - pjevačica u noćnom klubu
*William Russell - Por. Poole
*Dirk Bogarde - Por. Graham
*Harold Siddons - Por. Stevens R.N.
*Eric Pohlmann - Kapetan Papadapoulos
*Akim Tamiroff - Kapetan George Jedan
*Gérard Oury - Kapetan George Dva
*Lisa Gastoni - Djevojka Georgea Dva
*Sam Kydd - Marine Boyd
*Peter Burton - Marine Barrett
*David Peel - Nar. Evans
*Denholm Elliott - Nar. Corcoran
*Michael Mellinger - Toplis
*Alec Mango - Patroklis
*Anthea Leigh - Marika
*Eileen Way - Grkinja
*George Sandford - Statist (van špice)

## Izvor

## Vanjske veze
*
Miyamoto Musashi

(oko 1584 — 1645) je bio japanski mačevalac poznat po svojim dvobojima i osobitom stilu. Osnivač je Niten iči-riju stila mačevanja i autor je  o strategiji, taktici i filozofiji, koja se izučava i dan danas.

## Život

Šinmen Takezo je rođen u selu Mijamoto, u provinciji Mimasaka, oko 1584. godine. Promena njegovog pravog imena u ime Mijamoto Musaši pogrešno se vezuje za istoimenu provinciju Musaši, jugozapadno od Tokija. U to vreme reforma jezika tek je bila u razvoju i svako iole pismen mogao je da čita i kineski i japanski, pa su neki ideogrami imali različita značenja, u zavisnosti od toga kako se čitaju. Kada je Takezo doživeo svoj duhovni preobražaj, sa takvom promenom u svojoj ličnosti odlučio je da promeni i svoje ime. Ideogram kojim se pisalo „Takezo“ drugačije se mogao pročitati i kao „Musaši“ pa tako nije morao da menja način pisanja svog imena, a Mijamoto je dodao imenu, prema selu iz kog potiče. Musašijevi preci su bili od moćnog klana Harima, sa najjužnijeg japanskog ostrva Kjušu. Sa sedam godina, Musašija usvaja ujak sveštenik, jer ga je otac ili napustio ili umro, a i majka mu je umrla pre toga. Musaši je već u 13. godini imao svoj prvi dvoboj iz koga je izašao kao pobednik.
Još od najmlađih dana je postao čuven po svojoj veštini mačevanja. Otprilike nakon 16. godine napušta dom i odaje se lutanju Japanom, živeći izvan društva, ne češćljajući kosu, odričući se žena, posvećen jedino (samo)ostvarenju na putu mača. Nakon velike bitke kod Sekigahare 1600. godine, u kojoj se borio na poraženoj strani, Musaši odlazi u prestonicu, Kjoto. Godine 1605. odlazi na jug prestonice, u hram Hozoin, učeći tehnike borbe kopljem i mudrosti zena. Nastavljajući da luta zemljom, bori se u provincijama Iga, Izumo i Edu (današnji Tokio). Oko 30. godine života odlučuje da više ne učestvuje u dvobojima. Do tada je učestvovao u preko šezdeset dvoboja, iz kojih je izašao kao pobednik. Nakon toga se priključuje Tokugava vojsci.

Na svojim putovanjima sreće dečaka Iorija, koga usvaja kao sina i sa njim odlazi da živi u mesto Ogura, na ostvu Kjušu. Nakon šest godina provedenih u Oguri, gospodar Hosokava ga poziva kao gosta u zamak Kumamoto. Tu ostaje nekoliko godina, a vreme uglavnom provodi u slikanju. 1643. godine se povlači u osamu i piše svoje čuveno delo Knjiga pet prstenova (*Go rin no šo*), samo nekoliko nedelja pre smrti, u maju 1645. godine. Knjiga pet prstenova se završava poglavljem Praznine, u kome kaže:

Musaši je govorio da treba učiti puteve svih zanimanja. On sam, pored toga što je jedan od najvećih japanskih mačevalaca, bio je poznat i kao vrstan slikar, pesnik i skulptor. Njegova škola mačevalaštva se zvala Niten, ili Dva neba, a Musaši se često prikazuje sa ukrštenim mačevima iznad glave.

## Reference

## Vanjske veze

* Mijamoto Musaši
Eiji Yoshikawa

bio je japanski književnik, najpoznatiji kao autor popularnih historijskih romana. Od njih se najuspješnijim smatra *[[Musashi (roman)|Musashi]]*, posvećen znamenitom istoimenom samuraju, a koji je ekraniziran u popularnu seriju filmova sa Toshirom Mifuneom u glavnoj ulozi.

## Život

Rođen je kao Jošikava Hidecugu u prefekturi Kanagava, današnjem dijelu Jokohame. Zbog propasti očeva obrta, morao je otići iz osnovne škole i početi raditi s 11 godina. Kad je navršio osamnaestu godinu, preselio se u Tokio. Pridružuje se pjesničkom društvu i počinje pisati haiku pjesme pod pseudonimom Kiđiro.

Na Zapadu je postao poznat kroz svoje romane "*Musaši*" i "*Taiko*".

U romanu Taiko, Jošikawa opisuje epohu japanskog ujedinjenja, koje se završava u bitki kod Sekigehare, djelo događanja na početku knjige "Musaši". U potonjem djelu govori o poznatome mačevaocu Mijamotu Musašiju.

Jošikava je jedan od najčitanijih pisaca Japana.

## Vanjske veze
*Website kuće i muzeja Yoshikawe Eijija
Predsjednik Francuske

**Predsjednik Francuske Republike** (francuski: *Président de la République française*) je šef izvršne vlasti u Petoj Republici. Iako Predsjednik danas uživa velike ovlasti, kroz povijest su one, kao i njegov odnos s drugim granama vlasti, varirale ovisno o tekstu ustava koji je bio na snazi. 

Predsjednik Francuske je *[[ex officio]]* koprinc Andore, nositelj najviših titula *[[Légion d'honneur]]* i *[[Ordre national du Mérite]]* te honorarni protokanon bazilike sv. Ivana Lateranskog u Rimu. 

Institut predsjednika u Francusku je prvi put uveden 1848. godine, kada je Louis Bonaparte tokom četiri godine obnašao tu dužnost. Institucija je ponovo ukinuta 1852. godine kada se Louis Bonaparte nakon državnog udara proglasio carem, a ponovo je vraćena 1871. godine i potvrđena u ustavu iz 1875. godine. Od Treće Republike, institut predsjednika je konstanta (uz prekide tokom njemačke okupacije i Privremene vlade), mada su njegove ovlasti i moći varirale. Današnje ovlasti, koje su izrazito naglašene u odnosu na druge grane vlasti, regulirane su Ustavom iz 1958. godine, a koji je donesen na inicijativu Charlesa de Gaullea. 

Od 14. svibnja 2017., aktualni predsjednik je Emmanuel Macron.
Musashi (roman)

je roman japanskog književnika Eijija Yoshikawe, originalno objavljen godine 1935. u nastavcima u novinama *[[Asahi Shimbun]]*. Naslovni protagonist je znameniti japanski samuraj, mačevalac i književnik Miyamoto Musashi, a radnja prati njegov život od  bitke kod Sekigahare do znamenitog dvoboja sa suparničkim samurajem Sasakijem Kojirom. Musashi je usprkos epske dužine postao najpopularnija od svih Yoshikawinih knjiga, a 1950-ih je poslužio kao predložak za Samurajsku trilogiju igranih filmova gdje je naslovni lik tumačio Toshiro Mifune. Po istom romanu je napravljena i manga pod naslovom *[[Vagabond (manga)|Vagabond]]*.
Elizejska palača

**Elizejska palača** (francuski: *Palais de l'Élysée*) je službena rezidencija predsjednika Francuske, gdje se nalazi njegov ured te mjesto sastanka Vijeća ministara. Palača se nalazi u blizini pariškog *[[Champs-Élysées]]*, a ime je dobila po Elizejskim poljanama iz grčke mitologije. 

Važni strani gosti dočekuju se u obližnjem Hôtel de Marignyju. Palača ima svoje vrtove, u kojima su se do 2010. godine održavale zabave povodom Dana Bastille. Tadašnji predsjednik, Nicolas Sarkozy, odlučio je prekinuti tu tradiciju zbog loše gospodarske situacije u zemlji. Aktualni stanovnik palače je François Hollande.
Touchez pas au grisbi

***Touchez pas au grisbi*** () je francusko-italijanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1954. godine u režiji Jacquesa Beckera koji se često navodi kao jedno od najznačajnijih i najuticajnijih ostvarenja gangsterskog žanra. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Alberta Simonina. Protagonist, koga tumači Jean Gabin, je ostarjeli kriminalac koji se nakon posljednje pljačke namjerava skrasiti i započeti miran život, ali ga u tome spriječi vođa suparničke bande (koga tumači Lino Ventura), koji u nastojanju da dobije plijen, otima njegovog prijatelja (koga tumači René Dary). *Touchez pas au grisbi* se odlikovao izuzetnim realizmom, odnosno prikazom kriminalnog svijeta u kome policija i represivni aparat ne igraju gotovo nikakvu ulogu, a kriminalci međusobne sporove rješavaju oslanjajući se isključivo na vlastitu savjest i nepisana pravila. Prikazan je na venecijanskoj Mostri i u velikoj mjeri je pomogao Gabinu da se nakon dugo vremena ponovno nametne kao velika filmska zvijezda.

## Vanjske veze

* 
* 
* Criterion Collection essay by Philip Kemp
* Criterion Collection essay by Geoffrey O'Brien
* ''Grisbi'' movie review at The New York Times Last accessed: July 3, 2014.
Attila (film, 1954)

***Atila, bič Božji*** (; ) je italijansko-francuski historijski film snimljen 1954. godine u režiji Pietra Franciscija. Radnja se događa oko godine 450. kada Huni na čelu sa svojim vođom Atilom (čiji lik tumači Anthony Quinn) dolaze na granice Zapadnog Rimskog Carstva sa ciljem da ga osvoje. *Atila* je sniman istovremeno sa hollywoodskim filmom *[[Sign of the Pagan]]* gdje je lik Atile tumačio Jack Palance. Američki glumac Anthony Quinn ga je, pak, snimao u Italiji u pauzama snimanja daleko poznatijeg i uspješnijeg filma *[[La strada]]*. Nekoliko godina kasnije je sa velikim uspjehom prikazan u SAD, a što je omogućilo da Sophia Loren, koja u filmu tumači rimsku princezu Honoriju postane međunarodna zvijezda.
 
## Uloge

* Anthony Quinn		: Attila
* Sophia Loren		: Honoria
* Henri Vidal		: Aetius
* Irene Papas		: Grune
* Ettore Manni		: Bleda
* Christian Marquand	: Ezio
*Claude Laydu: Valentiniano Caesar
*Colette Règis: Galla Placidia
*Guido Celano:  Tribe Chieftan 
*Marco Guglielmi: Kadis
*Eduardo Ciannelli: Onegesius, Atilin savjetnik
*Carlo Hintermann: Tribe Chieftan 
*Mimmo Palmara: Lottatore
*Mario Feliciani: Ippolito

## References

## Vanjske veze
*
Pol-e Dohtar (Marun)

**Pol-e Dohtar** (, dosl. Kćerin most) je most u pokrajini Kuhgiluje i Bojer-Ahmad na jugozapadu Irana. Smješten je južno od naselja Kale-je Dohtar i premošćuje rijeku Marun. Funkcija mosta je povezvanje sjevernih planinskih naselja i gradića Dišmoka s cestom Patave – Dehdašt koja se proteže uz lijevu (južnu) obalu navedene rijeke. Pol-e Dohtar je gredni most s ukupnom duljinom od približno 65 m odnosno širinom od 8 m.

## Veze
* Popis iranskih mostova
Miyamoto Musashi (film, 1954)

(u međunarodnoj distribuciji ***Samurai I: Musashi Miyamoto***) je japanski historijski film snimljen 1954. u režiji Hiroshija Inagakija. Predstavlja adaptaciju popularnog romana *[[Musashi (roman)|Musashi]]* Eijija Yoshikawe. Naslovni protagonist, koga tumači Toshiro Mifune, je znameniti samuraj Miyamoto Musashi. Radnja prikazuje njegovu mladost, odnosno počinje s njegovim nastojanjima da stekne ratničku slavu, ali koji će biti prekinuti kada se ispostavi da je u bitci kod Sekigahare izabrao gubitničku stranu, i nakon koje nastoje kao pojedinac usavršiti svoju mačevalačku vještinu. *Miyamoto Musashi* je postigao veliki uspjeh ne samo u Japanu, nego i u SAD, gdje je prikazana verzija sa nadosnimljenom naracijom Williama Holdena, koja je trebala pomoći praćenje radnje publici neupućenoj u japansku historiju i kulturu. Ona je, između ostalog, sljedeće godine osvojila tada počasni Oscar za najbolji strani film. U samom Japanu su sljedećih godina snimljena još dva nastavka koja čine Samurajsku trilogiju.

## Uloge
* Toshiro Mifune ... Miyamoto Musashi alias Takezo
* Rentarō Mikuni ... Honiden Matahachi
* Kuroemon Onoe ... svećenik Takuan (Takuan Sōhō)
* Kaoru Yachigusa ... Otsu
* Mariko Okada ... Akemi
* Mitsuko Mito ... Oko
* Eiko Miyoshi ... Osugi, Matahachijeva majka
* Akihiko Hirata ... Seijuro Yoshioka
* Kusuo Abe ... Temma Tsujikaze
* Eitarō Ozawa ... Terumasa Ikeda
* Akira Tani ... Kawarano-Gonroku
* Seijiro Onda ... glavni službenik
* Fumito Matsuo ... niži službenik 1
* Masanobu Ôkubo ... niži službenik 2
* Jiro Kumagai ... seljak 1
* Akira Sera ... seljak 2
* Yasuhisa Tsutsumi ... seljak 1
* Yutaka Sada ... vojnik 1
* Shigeo Kato ... vojnik 2
* Junichirō Mukai ... vojnik 3
* Kiyoshi Kamoda ... veslajući ratnik 1
* Michio Sakurai ... veslajući ratnik 2
* Kyoro Sakurai ... veslajući ratnik 3
* Masao Masuda ... drvodjelja
* Daisuke Katō
* Kanta Kisaragi
* Yoshio Kosugi
* Sōjin Kamiyama
* William Holden ... naracija u američkoj verziji (van špice)

## Vanjske veze
*
* Criterion Collection essay by Bruce Eder
*  http://www.jmdb.ne.jp/1954/cd002800.htm
Bitka kod Sekigahare

**Bitka kod Sekigahare** bila je presudna bitka održana u Japanu 21. listopada 1600. (prema modernom kalendaru, a 15. rujna prema starom kineskom kalendaru), kojom je Tokugava Iejasu osigurao šogunat. Iako su Iejasuu trebale još tri godine da osigura vlast u odnosu na klan Tojotomi i mjesne vladare (*[[daimyo]]*), Sekigahara se općenito smatra neslužbenim početkom šogunata Tokugava, zadnjeg šogunata koji je vladao Japanom.

Tamo gdje je danas naselje Sekigahara, u prefekturi Gifu, Tokugavina se vojska sukobila s vojskom Išide Micunarija, koji je bio odan Hidejoriju, sinu i nasljedniku Tojotomija Hidejošija. Ishod bitke je presudio Išidin vojskovođa Kobajakava Hidejaki, koji je usred borbe izdao svoje saveznike. Iako je isprva Kobajakava samo stajao sa strane i nije sudjelovao u bitki, Tokugava je zapovjedio svojim vojnicima da otvore vatru na Kobajakavine snage, nakon čega se Kobajakava počeo boriti na Tokugavinoj strani. To je dovelo do Tokugavine pobjede i završetka sukoba unutar Vijeća pet regenata.

## Vanjske veze
;Sestrinski projekti
Most Brooklyn

**Most Brooklyn** () je most u gradu New Yorku koji premošćuje rijeku East River odnosno povezuje Brooklyn i Manhattan. Glavni projektant mosta bio je John Augustus Roebling, porijeklom Nijemac. Most ima ukupnu duljinu od 1825 m, najveći raspon od 486,3 m, širinu od 26 m, te otvorenu visinu od 41 m (za brodove). Nosivi piloni oblikovani su u neogotičkom stilu, visoki su 84,3 m i izgrađeni od vapnenačkog i granitnog kamena, a gredna konstrukcija je rešetkastog tipa i izrađena je od čelika. Kablovi koji je pridržavaju nadovezuju se i na pilone i glavne kablove zbog čega se most klasificira pod hibridni ovješeno-viseći tip. Most Brooklyn svečano je otvoren 24. 5. 1883. i ubrzo je postao jedan od gradskih simbola New Yorka. Do 1944. njime je prometovala i nadzemna željeznica, a do 1950. i gradski tramvaji. Prema podacima iz 2008. most dnevno pređe 123.781 motornih vozila.

## Literatura

*  
*  
*  
*  
*  
*  
*
Vsevolod Kočetov

**Vsevolod Anisimovič Kočetov** (, 4. februar 1912 - 4. novembar 1973) bio je ruski i sovjetski pisac, poznat kao jedan od najistaknutijih predstavnika socijalističkog realizma. Popularnost je stekao romanima objavljenim nakon Drugog svjetskog rata, a zahvaljujući čijem je "ortodoksnom" sadržaju postao jedan od vodećih režimskih pisaca. Njegov posljednji roman *[[Što to želiš?]]* iz 1969. godine je, pak, zbog svog napada na "dekadentni Zapad" i sovjetske intelektualce koji se zalažu za njegove ideje postao predmetom otvorenih kritika među dijelom sovjetskih pisaca kao i brojnih parodija u disidentskim samizdatima. S druge strane, Kočetov je tokom svoje karijere izgradio reputaciju velikodušnog čovjeka, koji je na financijski i drugi način pomagao svojim kolegama u nevolji, uključujući i neke svoje kritičare. Izvršio je samoubistvo lovačkom puškom nakon što mu je dijagnosticiran rak.

## Vanjske veze
* Текст романа «Чего же ты хочешь?» 
* Сборник статей «Эстафета поколений», изданный посмертно
* Далёкий от эстетики ортодокс: Всеволод Кочетов
* Всеволод Кочетов как предтеча концептуализма
Boljšaja semja

***Velika porodica*** () je sovjetski igrani film snimljen 1954. u režiji Josifa Hejfica. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju romana *Žurbini* Vsevoloda Kočetova. Protagonisti su članovi nekoliko generacija porodice brodograđevnih radnika koji se tokom godina suočavaju sa promjenama tehnologije i uz njima vezanog načina žovota. Velika porodica je 1955. godine prikazana na Kanskom festivalu gdje je kompletna glumačka postava podijelila nagrade za najboljeg glumca i najbolju glumicu.

## Uloga
* Sergej Lukjanov - Matvej Žurbin
* Boris Andrejev - Ilja Matvejevič Žurbin
* Vera Kuznjecova - Agafja Karpovna Žurbina
* Aleksej Batalov - Aleksej Žurbin
* Sergej Kurilov - Viktor Žurbin
* Vadim Medvjedev - Anton Žurbin
* Boris Bitjukov - Kostja Žurbin
* Ija Arepina - Tanja Žurbina
* Klara Lučko - Lida Žurbina
* Kekaterina Savinova - Dunjaša Žurbina
* Pavel Kadočnikov - Skobeljev
* Jelena Dobronravova - Katja Travnikova
* Nikolaj Gricenko - Direktor kluba
* Nikolaj Sergejev - Basmanov

## Vanjske veze
*
*
Désirée (film)

***Désirée*** je američki historijski film snimljen 1954. u režiji Henryja Kostera. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Annemarie Selinko. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Jean Simmons je Désirée Clary, kćer francuskog trgovca svilom koja 1794. godine upoznaje mladog revolucionarnog oficira Napoleona Bonapartu (čiji lik tumači Marlon Brando) kojemu će postati prva velika ljubav. Radnja pokazuje kako će se vjenčati za Napoleonovog maršala Bernadottea (čiji lik tumači Michael Rennie) koji tokom Napoleonskih ratova postaje postaje švedski kralj i ljuti Napoleonov protivnik. *Désirée* je predstavljao ambiciozni projekt za studio 20th Century Fox, u koga je uložen veliki novac kao i primijenjena nedavno uvedena tehnologija Cinemascope za prikaz widescreen slike u kino-dvoranama. Kritičari su, međutim, bili neskloni filmu, zamjerajući mu "drvenu" i nespretnu režiju. Brando je, pak, kasnije tvrdio da je ulogu Napoleona prihvatio isključivo radi novca te da ga inače nije zanimala. Uspkros toga, *Désirée* je na kino-blagajnama imala daleko veći uspjeh od njegovog mnogo poznatijeg i hvaljenijeg filma *[[On the Waterfront]]*.

## Uloge
* Marlon Brando  - Napoleon Bonaparte
* Jean Simmons  - Désirée Clary
* Merle Oberon  - Joséphine de Beauharnais
* Michael Rennie  - Jean-Baptiste Bernadotte
* Cameron Mitchell  - Joseph Bonaparte
* Elizabeth Sellars  - Julie Clary
* Charlotte Austin  - Paulette
* Cathleen Nesbitt  - Mme. Bonaparte 
* Evelyn Varden  - Marie
* Isobel Elsom  - Madame Clary
* Alan Napier  - Despereaux
* Nicholas Koster  - Oscar
* Richard Deacon  - Etienne
* Edith Evanson  - Kraljica Hedwig
* Carolyn Jones  - Mme. Tallien
* Sam Gilman  - Fouché
* Larry Craine  - Louis Bonaparte
* Judy Lester  - Caroline Bonaparte
* Louis Borel  - Baron Morner
* Peter Bourne  - Count Brahe 
* Dorothy Neumann  - Kraljica Sofia 
* John Hoyt  - Talleyrand
* Violet Rensing - Marie Louise od Austrije

## Povezano
*''Maria Walewska'' (film) 
**[[Le Destin fabuleux de Désirée Clary]]*

## Izvori

## Vanjske veze

* Désirée Clary
* The story of Desiree (ger.)
*
Le Destin fabuleux de Désirée Clary

***Le Destin fabuleux de Désirée Clary*** () je francuski crno-bijeli biografsko-historijski film snimljen 1942. u režiji Sache Guitryja. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Gaby Morlay, je mlada kćer trgovca svilom koja na kraju 18. vijeka postaje prva velika ljubav mladog oficira Napoleona Bonaparte (koga glumi sam Guitry), ali na kraju u metežu Napoleonskih ratova završi kao supruga njegovog maršala Bernadottea (koga glumi Jacques Varennes), odnosno švedska kraljica. Snimljen za vrijeme njemačke okupacije u Drugom svjetskom ratu, *Le Destin fabuleux* je poslije rata Guitryju poslužio kao model za još nekoliko biografsko-historijskih filmova o ličnostima iz doba Revolucije i Napoleonskih ratova.

## Povezano
*''Désirée'' (film)

## Vanjske veze
*
Svetozar Ćorović

**Svetozar Ćorović** (Mostar, 29. maj 1875 – Mostar, 17. april 1919) je bio bosanskohercegovački pisac srpske nacionalnosti.

## Biografija

Svetozar Ćorović rodio se 28. maja 1875. godine u Mostaru, gdje je završio osnovnu i trgovačku školu. Od 1887. godine objavljivao je radove u mnogim listovima i časopisima: Golub, Neven, Bosanska vila, Luča, Otadžbina i Brankovo kolo. Bio je aktivan član mostarskog društva „Gusle“. Ogledao se i u drugim književno-kulturnim aktivnostima: urednik kalendara Neretljanin (1894, 1895), pokretač i urednik (prva tri godišta) časopisa Zora (1896–1901), član redakcije i saradnik opozicionog lista Narod (1907). Za vrijeme aneksione krize 1908. izbjegao je u Italiju. U Bosanski sabor za poslanika je bio izabran 1910.. Po izbijanju rata 1914. je uhapšen, odveden u taoce, potom mobilisan i kao vojnik poslan u Mađarsku. Teško bolestan vratio se u Mostar 1917. godine.

Svetozar Ćorović umro je u Mostaru 17. aprila 1919. godine. Umro je od bolesti koju je dobio u austrijskim logorima i internacijama, u kojima je proveo prve tri godine Prvog svjetskog rata.

## Dela
Pisao je mnogo: objavio je desetak knjiga pripovjedaka, skoro isto toliko romana i nekoliko drama. Od pojedinačnih djela izdvajaju se romani „Majčina sultanija” (1906) s neobičnim likom palanačke kačiperke u središtu, „Stojan Mutikaša” (1907), gjde je ispričana istorija čovjeka koji od siromašna seoskog dječaka postaje velik trgovac, zelenaš i poganac, i „Jarani” (1911), u kojima je prikazan muslimanski živalj Hercegovine u nemirna vremena uoči prestanka turske vlasti. Ćorović je vješt pripovjedač, piše lako i brzo, njegovo je pripovjedanje jednostavno i prirodno, kompozicija kako u kratkim tako i u dužim formama spretna, motivi dobro odabrani, radnja sigurno vođena.

Njegova najpoznatija djela su: „Ženidba Pere Karantana” (1905), „Majčina sultanija” (1906), „Stojan Mutikaša (1907), „U ćelijama” (1908), „U mraku” (1909), „Jarani” (1911), „Zulumćar” (1913), „Kao vihor” (1918); pripovijetke („Bogojavljenska noć”, „Prijatelji”, „Pod pećinama”, „Na vodi”, „Na Vaskrs”) i najzad nekoliko pozorišnih komada: dvije šaljive igre „Poremećen plan” i „Izdaje stan pod kiriju” (1899) i aktovke „On”, „Adembeg”, „Ptice u kavezu” i „Povratak”..

## Nagrada Svetozar Ćorović

Nagrada „Svetozar Ćorović” se dodjeljuje u Srbiji i Republici Srpskoj, dok se u Republici Srpskoj tradicionalno održavaju „Ćorovićevi susreti pisaca“.

## Vanjske veze
* Svetozar Ćorović, roman „Među svojima“
Kuća na obali

***Kuća na obali*** () je jugoslavensko-austrijsko-zapadnonjemački igrani film snimljen u režiji Boška Kosanovića i premijerno prikazan 1954. godine, poznat kao prva značajnija poratna koprodukcija jugoslavenske sa zapadnim kinematografijama. Po žanru je drama čija je radnja smještena na istočnu obalu Jadrana prije Drugog svjetskog rata, te prikazuje kako majka (koju glumi Sybille Schmitz) želi kćer (koju tumači Nadja Regin) bogato udati za ljekara (koga glumi Rene Deltgen), ali sve to poremeti švercer (koga glumi Bert Sotlar) koji zavede obje žene. Snimanje filma se odvijalo u okolici Dubrovnika, te je bilo obilježeno brojnim problemima vezanim uz kreativen sporove režisera i glumaca, "problematične" ljubavne scene koje su bile na rubu tadašnjih cenzorskih standarda. Usprkos svega, film je dovršen zahvaljujući blagoslovu jugoslavenskog političara Cvijetina Mijatovića, te je s uspjehom prikazan u Zapadnoj Njemačkoj i Jugoslaviji, iako je u potonjoj imao uglavnom loše kritike. *Kuća na obali* je, danas, međutim, gotovo potpuno zaboravljen film te se u nekim njemačkim izvorima navodi da je izgubljen. Usprkos toga, Kosanović i Bosna Film su sljedećih godina nastavili suradnju sa zapadnonjemačkim i austrijskim filmskim kućama.

## Uloge

## Vanjske veze
*
*Zaboravljeni scenariji Meše Selimovića
*Umetnička žica oficira Ozne
1. alpska divizija Taurinense

**1. alpska "torinska" divizija** sa sjedištem u Torinu je bila vojska Kraljevine Italije od ujedinjenja Italije 1861. godine do osnivanja Republike Italije 1946. godine.

## Historija
Divizija je formirana 10. septembra 1935. godine, zasnovana na 3. i 4. alpskom puku i 1. artiljerijskom puku. Neka odjeljenja su privremeno objedinjena u alpsku diviziju "Pusterija" iz dolomitske Pustriške doline. Divizija je učestvovala u različitim operacijama u Etiopiji (1935-36).

## Naziv i Formiranje
Naziv "torinska" potiče od rimskog naziva grada Torino (Augusta Taurinorum) i većine vojnika okolne doline u sastavu formirane divizije. Kroz reorganizaciju postojećeg 1. glavnokomandujućeg štaba u Torinu 10. septembra 1935, ulaskom 1. alpskog artiljerijskog puka, komandni i vojni kadar obuhvata vojnike dolomitske Pustriške doline, i iz oblasti Južnog Tirola.

## Operacije u Etiopiji 1935
Kada je Italija odlučila da napadne Etiopiju 1935. godine, priključena je 5. alpska divizija Pusterija, i dvije specijalizovane artiljerijske baterije planinske pješadije i poslate u Eritreju. Priključene jedinice vratile su se u Torino posle povratka "Divizije Pusterija" u Italiju 1937. godine.

## Operacije u Francuskoj 1940
Operacije u Zapadnim Alpima počinju 10. juna 1940. na frontu u sektoru u južnog masiva Glarnskih Alpa. 24. juna 1940. u borbama u Francuskoj, zauzima Bur Sen Moris. Nakon predaje Francuske garnizon je ostao u Bur Sen Morisu do januara 1942.

## Operacije u Jugoslaviji
U januaru 1942. godine, 9. istočna armija zauzima dio Balkana sa 4 armijska korpusa. Divizije Parma, Peruđa, Brener Areco i Firenca zauzimaju Albaniju, divizije Marki i Mesina sa 28. brigadom zauzimaju primorje u Dalmaciji, a 1. alpska divizija, divizije Venecija, Ferara i Emilija, određene za Crnu Goru, Hercegovinu i sektor Skadar-Kosovo, po dolasku u Dubrovnik, fokusiraju se u Mostaru.

U januaru 1943. godine vojska Kraljevine Italije ima ukupno oko 900.000 ljudi između Balkana i Francuske. 230.000 u Provansi i na Korzici, 300.000 u Jugoslaviji, 300.000 u Albaniji i Grčkoj i 53.000 u Egejskom moru, pod komandom generala Ezija Rosija sa mjestom štaba u Tirani. 1. alpska "torinska" divizija od 15. aprila do 31. maja učestvuje u anti-partizanskim operacijama u Hercegovini.

## Dolazak u Crnu Goru
U avgustu 1942. pod komandom generala Lorenca Vivalda divizija je upućena u Crnu Goru.

## Reference
* Karlo Palumbo - Predaja ili borba, Tom 1, Situacija italijanskih trupa u inostranstvu
* Raznovrsna Hrvatska
Francuski parlament

**Francuski parlament** (francuski: *Parlement français*) je dvodomno zakonodavno tijelo Francuske Republike, koje se sastoji od Senata i Narodne skupštine. Kako je parlament sastavljen od dva međusobno odvojena doma, oni svoje zakonodavne dužnosti obavljaju na dvije različite lokacije u Parizu - dok Senat svoja zasjedanja ima u *[[Palais Luxembourg]]*, sjedište Narodne skupštine je *[[Palais Bourbon]]*.

Svaki dom ima svoje posebne ovlasti i pravila postupanja. Ipak, zastupnici obaju domova mogu se sastati na zajedničkoj sjednici, znanoj kao Francuski Kongres, a koji zasjeda u Versaillesu, kako bi mijenjali Ustav.

## Organizacija i ovlasti

Ovlasti i organizacija Francuskog parlamenta varirale su tokom godina francuske povijesti. Danas, parlament se sastaje jednom godišnje, a zasjedanje traje ukupno 9 mjeseci, s tim da Predsjednik ima pravo sazvati izvanrednu sjednicu. U odnosu na ulogu parlamenta u Četvrtoj Republici, ista je uvelike ograničena i smanjena 1958. godine, kada je pod de Gaulleovim presudnim utjecajem donesen novi ustav koji je uvelike osnažio ulogu Predsjednika, a umanjio onu parlamenta. Ipak, parlament danas zadržava ovlast da izglasa povjerenje Vladi. Zastupnici parlamenta uživaju parlamentarni imunitet.

## Povijesni pregled

Institut parlamenta u Francusku je prvi put uveden Ustavom iz 1791. godine i predviđao je jednodomnu Narodnu skupštinu kao parlamentarni organ. Tokom godina, sastav i organizacija parlamenta doživljavale su drastične promjene, a sljedeća tablica donosi pregled istih:

## Vanjske veze
*  
* Site of the CHPP (Comité d'histoire parlementaire et politique) and of  ''Parlement(s), Revue d'histoire politique''