open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Australijska antarktička teritorija

**Australijska antarktička teritorija** (engleski: *Australian Antarctic Territory*, akronim: **AAT**) je vanjski australski teritoriji na Antarktici.
## Geografija
*Australijska antarktička teritorija* ima ukupnu površinu od 5 950 000 km² i niti jednog stalnog stanovnika, osim povremenih istraživača po naučnim bazama čiji se broj kreće oko 1 000.

*Australijska antarktička teritorija* je fizički podjeljena na dva dijela; veći **Zapadni sektor** koji ima 5 950 000 km². On se prostire između 45 ° i 136° geografske dužine i **Istočnog sektora** između 142° - 160° geografske dužine, koji je manji, ima svega 0.90 km². Između ta dva sektora prostire se jezičac francuske Adeline zemlje.

Najviši vrh *Argus Dome* visok 4 093 m nalazi se u *Zapadnom sektoru*, u *Istočnog sektora* je najviša *Planina McClintock* (3 492 m). 
## Historija
Velika Britanija anektirala je Viktorijinu zemlju 9. januara 1841., a nakon tog i Enderbijevu zemlju tokom 1930., ali je već 1933. sva svoja prava prenijela na Australiju, predavši joj prostor između 45° i 160° geografske dužine.

Spor oko Adeline zemlje sa Francuskom rješen je 1938. tako da je ona postala Francuska. Svoju prvu istraživačku stanicu - *Mawson* Australija je osnovala 13. februara 1954. na Enderbijevoj zemlji. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Australian Antarctic Territory'' na portalu Australian Government
1102.

Godina **1102.** (**[[Rimski brojevi|MCII]]**) bila je redovna godina koja počinje u srijedu po julijanskom kalendaru.

## Događaji
* 5. 5. &ndash; Almoravidi pod Jusuf ibn Tašfinom zauzimaju Valenciju čime prestaje postojati kratkotrajna kneževina koju je bio osnovao El Cid. Grad kasnije ponovno zauzima Alfonso VI od Kastilje, ali ga prisiljen napustiti.
* 4. 6. ndash; Bolesław III postaje kralj Poljske.
* Sklopljena **[[Pacta conventa (Hrvatska)|Pacta Conventa]]**, navodni sporazum kojim su se hrvatski plemići obavezali priznati mađarskog kralja Kolomana za kralja, a on zauzvrat prihvatio državnopravnu zasebnost Hrvatske; time formalno otpočinje hrvatsko-mađarska personalna unija (koja će trajati do 1918). 
* Henry I od Engleske zauzima zamak Arundel.
* U njemačkom Baden-Badenu podignut zamak Hohbaden.
* Katolička crkva održala Koncil u Londonu, na kome je formalno zabranjena sodomija i prodaja kršćanskih robova u ne-kršćanske zemlje.
* Križari osvajaju Cezareju.
* Križari kod Askelona odbijaju veliki fatimidski napad na Jeruzalem, a nakon čega se grad Askelon predaje poslije trogodišnje opsade.
* Dagobert od Pise svrgnut s mjesta latinskog patrijarha Jeruzalema (i kasnije vraćen na isto mjesto).
* Raymond IV of Toulousea počinje opsadu grada Tripoli i uzima nominalnu titulu grofa Tripolija.
* Raymond IV od Toulousea je zatvoren od strane Tankreda, regenta Kneževine Antiohije.
* Mlečani uspostavljaju veliko trgovište u Sidonu.
* Kralj Henry I od Engleske naređuje da se otvori grobnica njegovog prethodnika Edwarda Ispovjednika; prema navodima kronika, tijelo kralja umrlog prije nepune četiri decenije je potpuno sačuvano.

## Rođenja

* 7. 2. &ndash; Matilda, kćer engleskog kralja Henryja I (u. 1167)
* 25. 10. &ndash; Willem Clito, grof Flandrije (u. 1128)

## Smrti

* 19. 2. &ndash; Etienne, grof Bloisa
* Ana Dalasena, bizantski regent (r. 1025)
* Kralj Vladislav I Herman od Poljske (r. 1040)
* Albert, antipapa u Rimu.

## Izvori
Grofovija Tripoli

**Grofovija Tripoli** je bila križarska država na Levantu, sa sjedištem u današnjem gradu Tripoli i teritorijom koja odgovara polovici današnjeg sjevernog Libanona i dijelovima zapadne Sirije. Predstavlja posljednju od križarskih država, koja je nastala nakon osvajanja grada 1109. godine, pri čemu ju je držao Bertrand od Toulousea, ispočetka vazal kralja Balduina I od Jeruzalema. U 13. vijeku je Tripoli postao vazal Kneževina Antiohije. Sredinom 13. vijeka je Bohemond VI pod uticajem tasta Hetouma I od Kilikijske Armenije dao vazalsku zakletvu Mongolskom Carstvu i pomagao mongolskim vojnim pohodima. U znako odmazde je mamelučki sultan Qalawun krajem 13. vijeka napao Tripoli i Antiohiju s ciljem da ih likvidira. Grofovija Tripoli je prestala postojati nakon pada Tripolija 1289.

## Vazalstva
Ova je kneževina bila jako slaba te se uvijek priklanjala nekom moćnijem. Godine 1109. postala je vazal južnog susjeda i najveće križarske države, Kraljevine Jeruzalem Jeruzalemsko kraljevstvo. Ono je u bitci kod Hatina 1187. definitivno izgudio moć. Trupe vladara Egipta Egipat Saladina su ušle u Jeruzalem. Sjedište te sad beznačajne države premješto je u Akru. Sedam godina prije ovog događaja Kneževina Antiohija se oslobodila Bizanta i tako postala najmoćnija križarska država jer Saladin nikada nije ušao u Antiohiju. Tako je mala državica postala vazal Antiohije (1187.). Vazalstvo je trajalo gotovo cijelo stoljeće. Onda su Mongoli ušli u Bagdad te su grofovija Tripoli i Kneževina Antiohija postale vazali moćnom carstvu. Mameluci su osvojili 1268. Antiohiju, a pred sam kraj stoljeća (1289.) i Tripoli je doživio istu sudbinu. Uskoro su Mameluci osvojili Akru 1291. poslijednju križarsku tvrđavu na levantu.

## Reference

*
Lofty (masiv)

**Lofty** (engleski: **Mount Lofty Ranges**) je planinski masiv u Južnoj Australiji istočno od grada Adelaide.

## Geografija
Masiv Lofty je zapravo niz brda i planina koje se proteže nekih 320 u dužinu, od naselja Crystal Brook na istoku do Rta Jervis na Poluotoku Fleurieu na zapadu. Masiv je prosječno širok od 24 do 32 km, fizički je podjeljen Dolinom Barossa na dva dijela, sjeverni i južni sektor. 

Južni sektor je viši sa najvišim vrhom Planinom Bryan od 932 m, vrhovi Sjevernog sektora uglavnom su niži od 610 m, najviši dio tog sektora je Planina Lofty visoka 727 m. Većina rijeka ovoga dijela Australije izvire sa brda tog masiva; Onkaparinga, Gawler, Light i Torrens i teče do svojih ušća u Zaljev Sv. Vincenta. 

Južni sektor tog masiva zove se Flinders, po pomorcu Matthew Flindersu, koji je prvi vidio to gorje sa Otoka Kangaroo 1802. Masiv Lofty je izuzetno važan za Adelaide zbog voćnjaka i farmi krava po njegovim obroncima, ali i kao izvor pitke vode i velika rekreaciona zona, iako su već neka predgrađa dospjela do obronaka masiva. Zbog tog je jedan dio masiva proglašen Nacionalnim parkom Belair (Belair National Park) da se zaštiti od daljnje urbanizacije.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mount Lofty Ranges'' na portalu Encyclopædia Britannica
Genelia D'Souza

**Genelia D'Souza** (5. august 1987) je indijska filmska glumica, manekenka i TV-voditeljica. Nastupala je u južnoindijskim i bollywoodskim filmovima. Nakon što je zapažena u reklamama za parker penkale zajedno sa Amitabhom Bachchanom, počela je glumačku karijeru u filmu *[[Tujhe Meri Kasam]]*. Iste godine je imala zapaženu ulogu u filmu *[[Boys (2003 film)|Boys]]*, a u periodu 2003-2005. postala jedna od zvijezda telugu kinematografije.

Genelia je svoju prvu nagradu Filmfare dobila 2006. za nastupu u telugu ljubavnom filmu *[[Bommarillu (2006 film)|Bommarillu]]*, koji je donio i priznanje od strane publike. Godine 2008. je kritika pohvalila njen nastup u *[[Santosh Subramaniam]]*, tamilskom remakeu filma *Bommarillu*, te u bollywoodskom filmu *[[Jaane Tu... Ya Jaane Na]]*. Genelia se zbog tih nastupa smatra jednom od glavnih glumica južnoindijske kinematografije. Osim bavljenja glumom, Genelia je vodila TV-emisiju *[[Big Switch]]*, a trenutno služi kao ambasador brendova Fanta, Virgin Mobile India, Fastrack, LG Mobiles, Garnier Light, Margo i Perk u Indiji.

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
* Genelia D'Souza  at Yahoo! Movies
Akshay Kumar

**Akshay Kumar** (rođen kao **Rajiv Hari Om Bhatia** 9. septembra 1967) je indijski filmski glumac, producent i majstor borilačkih vještina koji je nastupio u preko sto hindi filmova. Nekoliko puta je nominiran za nagrade Filmfare, a osvojio ih je dva puta. Na početku glumačke karijere 1990-ih je uglavnom nastupao u akcionim filmovima i postao poznat prije svega po "seriji filmova ''Khiladi''", među kojima su *[[Khiladi]]* (1992), *[[Main Khiladi Tu Anari]]* (1994), *[[Sabse Bada Khiladi]]* (1995), *[[Khiladiyon Ka Khiladi]]* (1996), *[[Mr. and Mrs. Khiladi]]* (1997), *[[International Khiladi]]* (1999), *[[Khiladi 420]]* (2000) i *[[Khiladi 786]]* (2012), te drugim akcionim filmovima kao što su *[[Waqt Hamara Hai]]* (1993), *[[Mohra]]* (1994), *[[Elaan (1994 film)|Elaan]]* (1994), *[[Suhaag (1994 film)|Suhaag]]* (1994), *[[Sapoot]]* (1996), *[[Angaaray (1998 film)|Angaaray]]* (1998), *[[Keemat – They Are Back]]* (1998) i *[[Sangharsh (1999 film)|Sangharsh]]* (1999).

Kasnije je imao zapažene nastupe u dramskim, romantičnim i komičnim ulogama. Među ljubavnim filmovima su mu najpoznatiji *[[Yeh Dillagi]]* (1994), *[[Dhadkan]]* (2000) i *[[Namastey London]]* (2007), a među dramskim filmovima ** (2005) i *[[Patiala House]]* (2011). Hvaljene su i njegove uloge u filmskim komedijama *[[Hera Pheri (2000 film)|Hera Pheri]]* (2000), *[[Mujhse Shaadi Karogi]]* (2004), *[[Garam Masala (2005 film)|Garam Masala]]* (2005), *[[Bhool Bhulaiyaa]]* (2007) i *[[Singh Is Kinng]]* (2008). Vrhunac uspjeha je imao 2007. sa četiri uzastupna komercijalna hita. U periodu od 2009. do 2011. je nizao neuspjehe, ali se vratio sa hitovima *[[Housefull 2]]* (2012) i *[[Rowdy Rathore]]* (2012), od kojih su oba zaradila . Na taj način se nametnuo kao jedan od vodećih glumaca hindi kinematografije.

Osim kao glumac, Kumar je radio i kao kaskader; sklonost opasnim kaskadama za potrebe svojih filmova, mu je donijela titulu "indijskog Jackie Chana". Godine 2008. je debitirao na televiziji kao voditelj emisije *[[Fear Factor&nbsp;– Khatron Ke Khiladi]]*. Godine 2009. Kumar je osnovao produkcijsku kompaniju Hari Om Entertainment. Godine 2008. University of Windsor mu je dao počasni doktorat prava u znak priznanja za doprinos indijskoj kinematografiji. Iste godine mu je vlada Indije dala odlikovanje Padma Shri. Godine 2011. je dobio azijske filmske nagrade za filmska dostignuća.

## Izvori

## Vanjske veze

*
Bazilika Saint-Remi

**Opatijska crkva Saint-Remi** je crkva u Reimsu (Francuska), osnovana u 6. stoljeću, u kojoj se od 1099. godine  nalaze relikvije sv. Remija (umro 553.). Sveti Remi je bio biskup Reimsa koji je pokrstio Clovisa, prvog kršćanskog franačkog kralja za Božić 496. godine, nakon njegove pobjede nad Alemanima u bitci kod Tolbiaca.

Sadašnja bazilika je bila opatijska crkva koju je posvetio papa Lav IX. 1049. godine. Njeni najstariji dijelovi su romanički brod i transept iz 11. stoljeća, dok je fasada južnog transepta najnovija.

## Historija

Tajanstveni korijeni velike opatije u Reimsu nalaze se u malenoj kapeli iz 4. stoljeća posvećenoj sv. Kristoforu. Opatija je procvala zahvaljujući nabavci relikvija sv. Remija 553. godine, nakon čega su opatiji uslijedile brojne donacije. Do 9. stoljeća opatija je posjedovala oko 700 posjeda i vjerojatno je bila najbogatija u Francuskoj. Relikvije su najprije čuvali lokalni svećenici koje su zamijenili benediktinci, a od 780. do 945. godine čuvao ih je Reimski nadbiskup. U ovoj opatiji je Karlo Veliki primio papu Lava III..

Godine 1005., opat Aviard je započeo obnovu crkve sv. Remija koja je neprekinuto trajala dvadeset godina dok se nije urušio svod, vjerojatno zbaog nedostatka vanjske potpore. Opat Theodoric je podigao današnju veličanstvenu baziliku koju je posvetio papa Lav IX. 1049. godine dajući joj brojne priviliegije. Opatijska knjižnica i škola su bile na tako dobrom glasu da je papa Aleksandar III. naisao opatu Petru pohvalu koja je i danas očuvana.

U njoj su sahranjeni nekoliko reimskih nadbiskupa i prinčevi: Carloman, brat Karla Velikog, Henri d'Orléans (umro 1653.); i kraljevi: Lotar I. i Luj IV., kralj Francuske.

Od ostalih važnih opata, podrijetlom iz viših plemićkih obitelji, možemo istaknuti nekolicinu: Henri de Lorraine (162.2-1641.), koji je povezao opatiju u kongregaciju sv. Maura; Jacques-Nicolas Colbert (1665.), kasnije Rouenski nadbiskup; Charles Maurice Le Tellier (1680.-1710.); i Joseph de Rochechouart, kojeg je 1745. godine postavio kralj.

Za vrijeme francuske revolucije opljačkani su brojni vrijedni predmeti iz crkve, ali su preživjeli vitraji iz 12. stoljeća.

Opatijska crkva Saint-Remi, zajedno s obližnjom katedralom Notre-Dame u Reimsu i Palačom Tau, je dodana na UNESCO-v popis svjetske baštine 1991. godine, i to kao kulturni spomenik I., II. i VI. kategorije . 

## Reference

## Vanjske veze

* Panofotografije na Patrimonium-mundi.org 
* Welcome to Reims
Palača Tau

**Palača Tau** (francuski: *Palais du Tau*) u Reimsu, Francuska, je bila palača reimskih nadbiskupa i povezana je s francuskim kraljevima, čija je krunidba održavana u obližnjoj katedrali Notre-Dame u Reimsu.

## Historija

Karolinška palača je izgrađena na mjestu starije palače iz 6. ili 7. stoljeća, koja je opet izgrađena preko starije velike galo-rimske vile. Palača je od tog doba služila kao rezidencija francuskih kraljeva prilikom njihove krunidbe u obližnjoj katedrali Notre-Dame. Kraljevi su tu odjevani prije ceremonije i svečanog mimohoda do katedrale. Također je kralj nakon krunidbe tu održavao kraljevski banket. Prvi zabilježeni kraljevski banket održan je 990., a posljednji 1825. godine. Prvi službeni spomen palače potječe iz 1131. godine, pri čemu se spominje njen neobičan tlocrt koji podsjeća na slovo Τ (*[[tau]]*, na grčkom). Većina ranijih građevina je nestala i najstariji dio je kapela iz 1207. godine.

Palače je obnovljena između 1498. i 1509. godine u gotičkom stilu, te je kasnije, od 1671. do 1710. godine, preuređena u današnji barokni izgled. Barokni izgled je zasluga dvaju arhitekata (Jules Hardouin-Mansart i Robert de Cotte). Dana 19. rujna 1914. godine, palača je stradala u požaru i nije obnovljena do kraja Drugog svjetskog rata.

Od 1972. godine u palaču se smjestio kraljevski muzej (*Musée de l'Œuvre*) u kojemu su izložene skulpture i tapiserije iz katedrale, zajedno s relikvijama i drugim predmetima koji su povezani s krunidbom francuskih kraljeva,

Palača Tau je zajedno s katedralom Notre-Dame i bivšom opatijom Saint-Remi upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi 1991. godine. Danas privalči oko 100,000 posjetitelja svake godine.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice palače Tau
* Palača Tau kao Svjetska baština 
* Reims  – turističke stranice
Canal du Midi

**Canal du Midi** (okcitanski: *Canal de las Doas Marsa*, što znači "Kanal dva mora") je 360&nbsp;km dug kanal u južnoj Francuskoj (francuski: *le Midi*). Kanal ide od grada Toulousea do mediteranske luke Sète koja je osnovana da služi kao istočni kraj kanala. Od Toulousea spaja se s rijekom Garonne i tako čini *Canal des Deux Mers* čime se spaja Atlantik sa Sredozemnim morem (Étang de Thau).

Čini ga oko 328 objekata (brave, akvedukti, mostovi, tuneli i sl.) i jedan je od najznačajnijih podviga građevinarstva modernog doba. Izgrađen je između 1667. i 1694. god., i utro je put za industrijsku revoluciju južne Francuske. Skrb koju je njegov tvorac, Pierre-Paul Riquet, poduzeo u dizajnu i načinu na koji su se građevine stopile s okolicom učinio je ovo tehničko dostignuće umjetničkim djelom. Zbog toga je 1996. god. upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.


file:Canal du midi toulouse.jpg|Canal du Midi u blizini Toulousea
file:Beziers pont canal.jpg|Most preko Canala du Midi u Béziersu
file:TunnelduMalpas.jpg|Prvi svjetski tunel kanala kod Malpasa
file:Canal du Midi 02.jpg|Canal du Midi 2006.


## Vanjske vehze

* Canal du Midi, službene stranice (fr.)
Kinematografija

**Kinematografija** je izraz koji u najširem smislu obuhvaća cjelokupnu djelatnost proizvodnje filmova, što uključuje pred-produkciju, snimanje, montažu, prikazivanje, distribuciju te čuvanje i arhiviranje. U užem smislu se pod time može podrazumijevati sama djelatnost, za koju se ponekad koristi izraz **filmska [[umjetnost]]**. Obično taj izraz obuhvaća i pojedince i organizacije koje se bave profesionalno bave filmom, odnosno infrastrukturu kao što su filmski studiji, kinoteke i sl. Tada se često koristi izraz **filmska industrija**.

Kinematografija se može dijeliti po više kriterija. Jedna od najjednostavnijih podjela kinematografije je prema ciljanoj publici, odnosno svrsi izrade filmova, gdje postoji komercijalna, umjetnička i politička kinematografija.

Mnogo je češća podjela kinematografija po državama ili širim oblastima gdje se proizvode filmovi, pa se tako govori o američkoj, francuskoj, italijanskoj, njemačkoj, ruskoj, japanskoj ili evropskoj, arapskoj i latinoameričkoj kinematografiji. 

Unutar jedne države može postojati više zasebnih kinematografija, za što je primjer indijska kinematografija koja se sastoji od Bollywooda (filmovi na hindiju), telugu, tamilske, malayam i kannada kinematografije. Osim po jeziku i etničkom kriteriju, zasebne kinematografije se mogu razviti i na temelju pripadnosti publike specifičnim društvenim grupama (za što kao primjer služi gay kinematografija), ali i načinu proizvodnje filmova, pa tako postoji nezavisna kinematografija.

## Veze
* Televizijska industrija
* Industrija zabave
Vasilij Gončarov

**Vasilij Mihajlovič Gončarov** (; 1861 - Moskva, 23. august 1915) bio je ruski poduzetnik i sineast koji je djelovao početkom 20. vijeka, poznat kao tvorac prvog ruskog cjelovečernjeg filma i koji se zbog toga naziva jednim od očeva ruske kinematografije.

## Literatura
* *Ханжонков А. А.* Первый русский кинорежиссёр // Кино и время. Вып. I. – М., 1960
* *Михайлов В. П.* Рассказы о кинематографе старой Москвы. – М., 2003

## Vanjske veze

* 
* Валентина Рогова. «Сантименты коммерции» – Статья о В. М. Гончарове («Литературная Россия», 18.07.2008)
Rukometna reprezentacija Saudijske Arabije

**Rukometna reprezentacija Saudijske Arabije** predstavlja Saudijsku Arabiju na međunarodnim rukometnim natjecanjima.

Saudijska Arabija bila je pionir rukometa u arapskom svijetu te je svojom rukometnom "politikom" bila uzor mnogim susjednim zemljama poput Irana, Katara i Bahreina. Klubovi u Saudijskom Arabiji su redovito unajmljivali strane trenere i igrače, mahom iz Europe, kako bi poboljšali kvalitetu rukometa u zemlji. IHF-u se pridružuju 1974. godine, a prvi nastup na međunardnom natjecanju imaju na kontinentalnom prvenstvu 1977. godine.

Na prvenstvima Azije, tri su puta bili trećeplasirani (2002., 2008., 2012.), što im je ujedno i najbolji plasman. Godine 2012. bili su i domaćini prvenstva. Na svjetskim prvanstvima se pojavljuju 1997. u Japanu, a najbolji plasman im je 19. mjesto, što su postigli 2003. i 2013. godine.

Aktualni izbornik je olimpijski pobjednik Nenad Kljaić, bivši trener RK Zagreba.

## Nastupi na međunarodnim natjecanjima

### IHF Svjetsko prvenstvo

### Azijsko prvenstvo

## Aktualna momčad
Izbornik:  Nenad Kljaić

## Vanjske veze
Ante Tomić

**Ante Tomić** (Split, 22. aprila 1970.) je hrvatski književnik i novinar.

## Život
Osnovnu školu završio je u selu Proložcu pored Imotskog gde je i živeo do svoje četrnaeste godine. Nakon toga je bio pitomac vojne srednje škole JNA u Zagrebu. Završio je studij filozofije i sociologije na Filozofskom fakultetu u Zadru.

Kao pisac prvi put objavljuje u časopisu *Torpedo*, u kojem je kasnije bio član uredništva. Prvu zbirku priča *Zaboravio sam gdje sam parkirao* objavljuje 1997., a njeno prošireno izdanje 2001. Njegov roman prvenac *Što je muškarac bez brkova* izlazi 2000. Roman je postigao veliki uspeh. Do sada je imao sedam izdanja. Godine 2001. objavljuje knjigu feljtona *Smotra folklora*. Zajedno s Ivicom Ivaniševićem napisao je dramu *Krovna udruga*. U adaptaciji Aide Bukvić zagrebački je HNK prikazao uprizorio roman *Što je muškarac bez brkova*. Predstava je na Marulićevim danima 2002. godine osvojila nagradu za najbolju predstavu u celini. Godine 2003. izdaje roman *Ništa nas ne smije iznenaditi*, potom 2004. knjigu feljtona *Klasa optimist*, a 2005. roman *Ljubav, struja voda i telefon*.

Tomić radi kao novinar za Jutarnji list. Dobitnik je nagrade Hrvatskog novinarskog društva za najbolju reportažu (1996.) i kolumnu (2005). Od 2023. sa beogradskim novinarom Dragoljubom Petrovićem u dnevnom listu Danas uređuje kolumnu *Jesi li video ovo?* u kojoj, kroz pisma koja pišu jedan drugom, obrađuju aktualne teme u Srbiji, Hrvatskoj, regionu, svijetu...

## Dela
* *Zaboravio sam gdje sam parkirao*, zbirka priča, 1997.
* *Što je muškarac bez brkova*, roman, Zagreb, 2000.  
* *Smotra folklora*, knjiga feljtona, Zagreb, 2001. 
* *Ništa nas ne smije iznenaditi*, roman, 2003.
* *Veliki šoping*, priče, 2004.
* *Klasa optimist*, knjiga feljtona, Zagreb, 2004. 
* *Ljubav, struja voda i telefon*, roman, 2005.
* *Građanin pokorni*, Zagreb, 2006. 
* *Dečko koji obećava*, kolumne, Jutarnji list, Zagreb 2009.
* *Čudo u Poskokovoj Dragi*, roman,2009. 
* *Nisam pametan*, kolumne, 2010.
* *Punoglavci*, roman, 2011.
* *Luk i voda*, kolumne, 2014.
* *Veličanstveni Poskokovi*, roman, 2015.
* *Pogledaj što je mačka donijela*, priče, 2020.
**Đuro Hodalica* (ilustracije Tomislav Trojanac), basna za djecu, 2020.
**Nada*, roman. 2024

### Filmovi i TV
Tomić je koscenarist filma *Posljednja volja* (zajedno s Ivicom Ivaniševićem), te TV serije *[[Novo doba (TV serija)|Novo doba]]* (zajedno s Renatom Baretićem i Ivicom Ivaniševićem).

Godine 2005. Hrvoje Hribar je prema njegovom prvom romanu snimio film *Što je muškarac bez brkova*, 2006. Reditelj Rajko Grlić je prema Tomićevoj knjizi *Ništa nas ne smije iznenaditi* snimio film *[[Karaula (film)|Karaula]],* a 2016. godine je snimio film *[[Ustav Republike Hrvatske (film)|Ustav Republike Hrvatske]]* po Tomićevom scenariju.

## Izvori


## Vanjske veze
*
Crkva Svetoga Proroka Ilije u Marićkoj

**Crkva [[Ilija|Svetog Proroka Ilije]]** u Marićkoj je srpska pravoslavna crkva, Eparhije banjalučke smeštena 20. kilometara od Prijedora u BiH (entitet Republika Srpska) i najpoznatija je crkva brvnara u Republici Srpskoj.

U naselju se nalazi hrast lužnjak star preko 598 godina i visok 33 metra. Hrast je vlasništvo crkve Svetog proroka Ilije, i nalazi se uz samu crkvu. Crkva Svetoga Proroka Ilije u Marićkoj podignuta je 1870. godine a obnovljena i osvećena 2003. godine. Bogosluženja u crkvi se vrše svake nedjelje i praznika. Slava crkve: Ilindan 1.i 2. avgust kada se održava (Veliki Narodni Crkveni Sabor).

## Reference


Datoteka:NKD543 Црква св. Илије, Марићка3.jpg|
Datoteka:NKD543 Црква св. Илије, Марићка6.jpg|
Datoteka:NKD543 Црква св. Илије, Марићка2.jpg|
Datoteka:NKD543 Црква св. Илије, Марићка1.jpg|
Datoteka:NKD543 Црква св. Илије, Марићка4.jpg|
Datoteka:NKD543 Црква св. Илије, Марићка.jpg|
Exeter koledž, Oksford

**Exeter koledž** (, ) je jedan od sastavnih koledža koji zajedno čine Univerzitet u Oksfordu. Koledž je osnovan 1314 godine.

## Kampus

Image:Exeter College Chapel, Oxford - Stained Glass - Oct 2006.jpg
Image:Fellows' Garden panorama.jpg
Image:Exeter College as viewed on Broad Street.jpg


## Vanjske veze
* Exeter koledž
Green Templeton koledž, Oksford

**Green Templeton koledž** () je jedan od sastavnih koledža koji zajedno čine Univerzitet u Oksfordu. Koledž je najmlađi od svih koledža na univerzitetu i osnovan je 2008 godine. Koledž je nastao spajanjem bivših Green koledža i Templeton koledža.

## Kampus

Image:Observer's House GTC Oxford 01.JPG
Image:Lankester Quad GTC Oxford 02.JPG
Image:Gardens GTC Oxford 01.JPG
Image:Green Templeton College.jpg


## Vanjske veze
* Green Templeton koledž
Coritiba Foot Ball Club

**Coritiba Foot Ball Club** je brazilski nogometni klub iz Curitibe. Redovito se natječe u Seriji A. Coritiba je osnovan 1909. godine. Domaće utakmice igra na stadionu Couto Pereira.

Najveći suparnici su mu Atlético-PR i Paraná. Jedan je od najuspješnijih klubova u Brazilu.

## Sportski uspjesi
* **Prva liga Brazila**
:: 1985
* **Paraná kup** (*Campeonato Paranaense*):
:: 1916, 1927, 1931, 1933, 1935, 1939, 1941, 1942, 1946, 1947, 1951, 1952, 1954, 1956, 1957, 1959, 1960, 1968, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1978, 1979, 1986, 1989, 1999, 2003, 2004, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2017
* **Torneio Início**:
:: 1920, 1921, 1930, 1932, 1939, 1941, 1942, 1951, 1952, 1957

## Vanjske veze

* Coritiba Foot Ball Club
Fleurieu (poluotok)

**Fleurieu** (engleski: *Fleurieue Peninsula*) je veliki poluotok na južnoj obali Australije u državi Južnoj Australiji, koji duboko ulazi u Južni ocean južno od grada Adelaidea.

## Geografija
Poluotok Fleurieu ima oblik trokuta, sa zapada mu je granica zaljev sv. Vincenta, a s istoka najveća australska rijeka Murray. Njegove obale duge su 250 km, preko puta poluotoka odnosno rta Jervis leži otok Kangaroo.

Od najužnijeg kraja poluotoka, rta Jervis, uzdiže se masiv Lofty koji se nastavlja prema zapadu sve do Adelaidea i dalje na zapad, nekih 300 km. Blagi brežuljci tog masiva odlični su za vinograde pa je poluotok Fleurieu poznat u Australiji po dobrim vinima.

Poluotok Fleurieu prvi su istražili britanski pomorac Matthew Flinders i francuski pomorac Nicholas Baudin 1802. godine, koji je poluotok nazvao po tada čuvenom istraživaču i ministru kraljevske mornarice Charlesu Pierru Claretu, grofu od Fleurieua.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Fleurieu Peninsula'' službene stranice regije
Kangaroo (otok)

**Kangaroo** (engleski: *Kangaroo Island*) prevedeno **Otok [[Klokani|klokana]]** je treći po veličini otok u Australiji nakon Tasmanije i Melvillea.

## Geografija
*Otok Kangaroo* se nalazi na ulazu u Zaljev Sv. Vincenta u državi Južna Australija 130 km jugozapadno od grada Adelaide u Južnom oceanu.  
Geološki on pripada Masivu Lofty koji se nakon tjesnaca preko Poluotoka Fleurieu nastavlja po australijskom kopnu 300 km u duljinu, jedino što je niži - najviši vrh mu ima 280 m. Otok ima oblik kvadrata dimenzija 145 x 55 km i površinu od 4 350 km² na kojoj živi 4 259 stanovnika. 
## Historija
Do *Otoka Kangaroo* prvi je doplovio britanski pomorac Matthew Flinders - 1802. on ga je i nazvao * Kangaroo* zbog velikog broja klokana koje je tamo zatekao.   
Nakon tog otok su posjećivali kitolovci i lovci na tuljane. Prvo privremeno naselje na otoku osnovano je u Zaljevu Nepean 1836. koji je i najbolja prirodna luka na otoku. 

## Privreda
Uz pomoć umjetnog gnojiva, inače posno tlo otoka na zapadu, može dati nešto zobi. i ječma, i pašu za goveda i ovce. Otok ima i značajne količine gipsa, koji se eksploatira.

Ipak je turizam danas glavna otočka privredna grana, nešto zbog ribolova, ali ponajviše zbog *[[Nacionalni park|Nacionalnog parka]] Flinders Chase* koji je osnovan 1919. na površini od 738 km², on je pun šumovitih brežuljaka, strmih morskih litica i brojnih divljih pješčanih plaža. Na južnoj obali otoka nalazi se *Rezervat prirode* namjenjen tuljanima koji u njega rado navraćaju. 

Do otoka je moguće doći trajektom sa Poluotoka Fleurieu do glavnog otočkog naselja Kingscote, koji ima i mali aerodrom.  

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Kangaroo Island'' na portalu South Australian Tourism Commission 
* ''Kangaroo Island'' na portalu Encyclopædia Britannica
Universidade Federal de Minas Gerais

**Universidade Federal de Minas Gerais** (akr. UFMG) je univerzitet u gradu Belo Horizonteu u brazilskoj saveznoj državi Minas Gerais. 

Univerzitet je osnovan 1927. godine i danas ga pohađa oko 46.000 studenata.

## Vanjske veze

* UFMG (portugalski jezik)
Universidade Federal da Bahia

**Universidade Federal da Bahia** (UFBA) je univerzitet u gradu Salvadoru u brazilskoj saveznoj državi Bahia. 

Univerzitet je osnovan 1946. godine i danas ga pohađa oko 27.500 studenata.

## Vanjske veze

* UFBA  (portugalski jezik)
Universidade Estadual de Feira de Santana

**Universidade Estadual de Feira de Santana** je javni univerzitet u gradu Feira de Santani u brazilskoj saveznoj državi Bahia. 

Univerzitet je osnovan 1976. godine i danas ga pohađa oko 7600 studenata.

## Vanjske veze

* UEFS  (portugalski jezik)
Raduša (planina)

**Raduša** je planina u Bosni i Hercegovini.

Nalazi se između Vukovskog polja i doline rijeke Vrbas, a najviši vrh planine je Idovac na 1956 metara nadmorske visine.

Granice planine Raduše čine Vukovsko polje na sjeverozapadu, Zahum prolaz (1224 m) i južno Rama bazen sa velikim veštačkim jezerom, planina Stožer (1758 m) na sjeverozapadu i prevoj Makljen (1123 m) na istoku. Prevoj Makljen je veza između doline rijeke Vrbas i doline rijeke Neretve.

## Reference
Matthew Flinders

**Matthew Flinders** (Donington 16. mart 1774. - London, 19. jul 1814.), bio je britanski mornarički oficir, jedan od prvih istraživača Australije koji je iscrtao njene južne obale.

## Biografija
Sudbina *Matthew Flindersa* bila je vrlo nalik sudbini Robinsona Crusoea, samo što na njega nije uticao prijatelj koji ga je navabio na more, već upravo knjiga Daniela Defoea koju je pročitao sa 15 godina, pa je umjesto da postane liječnik kao što su to željeli njegov otac i djed, postao mornar -
1789.

Za Australiju je prvi put otplovio 1795. tad je oplovio njenu jugoistočnu obalu i detaljno iscrtao njenu kartu, na toj plovidbi oplovio je i otok Tasmaniju. Na svoju drugu plovidbu prema Australiji krenuo je 1801. ovaj put kao kapetan jedrenjaka *Investigator*, na tom putovanju oplovio je čitavu južnu obalu Australije od Rta Leeuwin do tjesnaca Bass kod Tasmanije. Nakon tog je 22. jula 1802. zaplovio iz Sydneya duž istočne obale Australije prema sjeveru i potpuno oplovio Australiju, na kraju se u polaznu luku vratio 9. juna 1803.

Nakon tih uspješnih putovanja krenuo je natrag prema Engleskoj ali se zbog nevremena morao skloniti na otok Mauricijus tadašnji *Île de France* kojim su upravljali Francuzi, koji su ga internirali i nisu mu dopustili daljnju plovidbu sve do 1810. kad se konačno vratio u Englesku.

Nešto prije svoje smrti uspio je napisati svoju jedinu knjigu - *Voyage to Terra Australis*. 
### Izvori

### Vanjske veze
* Matthew Flinders na portalu Encyclopædia Britannica
Miroslav Lazanski

**Miroslav Lazanski** (Karlovac, FNRJ, 18. septembra1950) je novinar i vojnopolitički komentator.

## Život
Rođen je u Karlovcu, od oca Slovenca i majke Srpkinje. Otac je bio oficir Kraljevine Jugoslavije. Kao potporučnik zarobljen je u Grčkoj, četiri godine je bio u logoru u Nemačkoj. Posle rata, bio je oficir u JNA.

U Karlovcu završio osnovnu školu, Trebinju srednju a u Zagrebu je završio pravni fakultet. Vojni rok služio 1977. godine u Bitolju u 41. pešadijskoj diviziji JNA.

Njegova tetka Biljana Plavšić je pravomoćno osuđena ratna zločinica i bivša predsednica Republike Srpske.

## Karijera
Kao novinar Miroslav Lazanski je pisao za zagrebačke listove *[[Polet]]*, *[[Vjesnik (novine)|Vjesnik]]*, *[[Danas (Zagreb)|Danas]]* i *[[Start]]*. U februaru 1991. je prešao u Beograd i počeo da piše za dnevni list ''Politika''. Osim toga, pisao je i za listove *[[Politika ekspres]]*, *[[NIN]]*, *[[Večernje novosti]]*, zagrebački "Start", *[[Katimerini]]*, *[[Diamond weekly]]* i *[[Securitarian]]*. Napisao je deset knjiga i autor je desetak televizijskih serijala.

Izveštavao je iz ratova u Avganistanu, Bejrutu, Čečeniji, Zairu, Libanu, iz iračko-iranskog sukoba, tokom operacije Pustinjska oluja, za vreme rata u Bosni i Hercegovini, Sloveniji, Kosovu, Libiji itd.

Intervjuisao je, između ostalog, komandante NATO snaga generala Bernarda Rodžersa () (oktobra 1982) i generala Džona Galvina () (1990). Takođe je intervjuisao maršala Sovjetskog Saveza Sergeja Ahromejeva () (1982), komandanta Varšavskog pakta Viktora Kulikova () (1986), ministra odbrane Sovjetskog Saveza maršala Dmitrija Jazova () (1988), komandanta sovjetske ratne mornarice i tridesetak drugih ministara odbrane i načelnika generalštaba različitih armija širom sveta.

Kolumnista je dnevnih novina Politika gde mahom piše o vojnim i političkim temama.

## Knjige
* *Jutarnja patrola* (2000)
* *Uvek postoji sutra : roman o obaveštajno-špijunskim igrama oko Jugoslavije i Republike Srpske, i kraju jedne epohe* (2000)
* *Bin Laden protiv Amerike* (2001)
* *Istina o Srpskoj* (2001)
* *Komandosi* (2002)
* *Borbeni avioni* (2002)
* *Hitler je pobedio* (2003)
* *Vreme izdaje* (2008)

## Nagrade
* Gran pri "Zlatna Nika", za seriju repotaža iz Libije 2011, 16. Interfer, Međunarodni festival reportaže u Apatinu, 
* Odlikovan je Medaljom za vojničke zasluge. .

## Reference

## Vanjske veze
* Miroslav Lazanski - kolumne u „Politici“ , pristup 2. jul 2010.
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais

**Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais** je brazilski javni univerzitet s glavnim kampusom u gradu Belo Horizonteu u saveznoj državi Minas Gerais. 

Univerzitet je osnovan 1910. godine i danas ga pohađa oko 15.000 studenata.

## Vanjske veze

* CEFET-MG (portugalski jezik)
Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca

**Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca** (**CEFET-RJ**) je univerzitet u gradu Rio de Janeiru u Brazilu. 

Univerzitet je osnovan 1917. godine i danas ga pohađa oko 10.000 studenata.

## Vanjske veze

* CEFET-RJ  (portugalski jezik)
Provins

**Provins** je francusko mjesto u istoimenoj općini (komuna) koje broji 11,667 stanovnika (1999.), dok 12,814 živi u provinsu i širok okolici. Ovaj grad srednjovjekovnih *Champagne sajmova* je dospio na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi 2001. godine.

Provins je danas značajan po uzgoju ruža i proizvoda od ruža, osobito ružin džem, ružin med i slatkiši od ruža. 

## Uprava

Prefektura Provins se nalazi u jugoistočnom dijelu francuske pokrajine (*département*) Seine-et-Marne i u njoj je upravno sjedište (arrondissement d’Provins) i kantona Provins, iako Provins nije najveći grad (to je Montereau-Fault-Yonne). Upravno sjedište ima ukupno 7 kantona, 125 općina i 112,020 stanovnika, dok provinški kanton ima 15 općina i 20,996 stanovnika.

## Historija

Provins je za vrijeme Grofovije Champagne bio mjesto održavanja Champagne sajma koji je ključan za razvoj europske srednjovjekovne ekonomije. Ovaj sajam se održavao svake godine u francuskim pokrajinama Champagne i Brie u srednjem vijeku, a sastojao se u razmjeni tekstila, kože, krzna i začina. Važan je bio za razvoj europske ekonomije jer je na vrhuncu, u 13. stoljeću, prvi povezivao tekstilnu proizvodnju Nizozemske i Flandrije s talijanskim bojadisaonama i izvozim centrima, prije svega Genovom. Dakle, prvo povezivanje sjevera i juga Europe trgovačkom razmjenom.

## Demografija

## Znamenitosti

Provins je nadaleko poznat po svojim srednjovjekovnim fortifikacijama, kao što su Tour César (*Cezarov toranj*) i dobro očuvane gradske zidine.

Crkva Svetog Quiriace (Collegiate) se također nalazi u gradu, a carica Galla Placidia joj je priskrbila vrijedne relikvije Svetog Jude, a kasnije je Henrik I. Šampanjski u Provins donio i svečevu glavu iz Jeruzalema i dao sagraditi crkvu u tu čast. Iako započeta u 12. stoljeću, zbog financijskih poteškoća grofova Champagnea, kupola je završena tek u 17. stoljeću. Po njoj su stare obitelji u gornjem gradu Provinsa nazivane "djecom kupole"


Datoteka:Provins Tour Cesar.jpg|*Cezarov toranj*
Datoteka:Fête médiévale de Provins en 2007.JPG|*Gradske zidine*
Datoteka:Collegiale Saint-Quiriace Provins.jpg|*Crkva sv. Quiriace*
Datoteka:Saint-Quiriace church Provins.JPG|*Unutrašnjost crkve*


## Značajne osobe

Provins je mjesto rođenja:
* Guyot de Provins (12. stoljeće), koji je u svom djelu “La Bible” prvi put spomenuo kompas.
* Marie Jules César Savigny (177-7–1851-), zoologinja
* Dominique Ané, poznatija kao Dominique A (rođena 1968.), kantautorica

## Prijateljski gradovi

*  Bendorf, Njemačka
*  Pingyao, Kina

## Napomene

## Vanjske veze

* Stranice gradske općine 
* http://www.provins-medieval.com/  Srednjovjekovni Prosvins 
* Fotografije Provinsa  
* Provins na stranicama francuskog ministarstva kulture
Auguste Perret

**Auguste Perret** (12. veljače 1874., Ixelles, Belgija - 25. veljače 1954., Pariz, Francuska) je bio francuski arhitekt i urbanist koji se smatra prvim majstorom konstrukcija od armiranog betona

## Život i djelo

Perret je od 1891. do 1901. studirao na Likovnoj akademiji (*École des Beaux-Arts*) u Parizu, gdje je diplomirao arhitekturu u klasi Juliena Guadeta. Uz studiranje, Perret je radio u očevoj građevinskoj tvrtci od 1894. godine. Tu je od 1900. god. započeo praviti konstrukcije od armiranog betona, u čemu mu se kasnije pridružuju pioniri moderne arhitekture, Le Corbusier (1908.-1909.), René Iche i Patroklos Karantinos.

Od 1903.-04. vodio je izgradnju zgrade u ulici Franklin br. 25. (Pariz), u kojoj je imao apartman u potkrovlju. God. 1905., zajedno s braćom Gustaveom i Claudeom, osnovao je tvrtku „Braća Perret” (*Perret frères*) koja je, između ostalog, izgradila Kazalište Champs-Élysées (1911.-13.) od armiranog betona s fasadom od mramora. God. 1922.-23., u suradnji s bratom Gustaveom, izgradio je Gospinu crkvu u Raincyju (*[[Notre-Dame du Raincy]]*) koja se smatra jednom od prvih djela moderne arhitekture 20. stoljeća. Od 1931.-32. god., Perret je upravljao izgradnjom pomorskog ureda u Parizu.

Od 1940. god. Perret je počeo predavati na Likovnoj akademiji. Od 1945.-54. god. Perret je bio glavni urbanist, zaslužan za obnovu Le Havrea. Za izgradnju je koristio pijesak i opeke iz ruševina grada koji je stradao u Drugom svjetskom ratu, koji su bili odvajani po boji. S timom od 60 arhitekata dizajnirao je bulevare i osovinu dugih ulica s redom kuća od betona s jasnim i jednostavnim ukrasima i nizom kolonada. Od građevina se ističu 107 m visok oktogonalni toranj Crkve sv. Josipa (*Eglise Saint-Joseph du Havre*, 1951.) koji izgleda poput svjetionika, dok njegovih 12.700 šarenih vitraja osvjetljava unutrašnjost crkve.

God. 1952. izgradio je i Toranj Perret u Amiensu koji se smatra prvim neboderom u Francuskoj.

Kako je bio jedan od prvih zagovaratelja gradnje od armiranog betona, što je postalo temeljem moderne arhietkture, Internacionalno udruženje arhitekata (*Union Internationale des Architectes, *UIA) je svoju nagradu za nove tehnologije nazvalo po njemu, „Nagrada Auguste Perret”.

Književna djela:
* *Französische Architektur- und Städtebauausstellung, 1948/1949*, Greiser, Rastatt 1948.
* *Contribution à une theorie de l'architecture*, Choice, Pariz, 1952., 


file:Theatre-des-champs-elysees-.jpg|Kazalište Champs-Élysées, 1913.
file:Le Raincy-F-PAR-044.jpg|Gospina crkva u Raincyju (*[[Notre-Dame du Raincy]]*), 1923.
file:LeHavre.jpg|Gradsko središte Le Havrea
file:Le Havre-76-St Joseph-la nuit-A02.JPG|Crkva sv. Josipa u Le Havreu, 1951.
file:AmiensTourPerret.jpg|Toranj Perret (Amiens), 1948.-54.


## Izvori

* Christian Freigang, *Auguste Perret*, Deutscher Kunstverlag, München 2003., 
* *Perret in France and Algeria* , dokumentarac, redatelj Heinz Emigholz (Njemačka 2012.)

## Vanjske veze
* Auguste Perret na archINFOM
Put svetog Jakova

**Put za Santiago** (španjolski: *Camino de Santiago*) je ruta koju prelaze hodočasnici iz Španjolske i cijele Europe koji vodi u Santiago de Compostelu, grad u kojem se nalaze moći svetog apostola Jakova. Zbog toga se naziva još i **Putem Svetog Jakova**. Tijekom cijelog Srednjeg vijeka, Santiago de Compostela je bilo vrlo popularno hodočasničko odredište, te je na ovoj trasi izgrađeno oko 1.800 građevina, vjerskih, ali i svjetovnih, od velikog povijesnog značaja. Put je odigrao temeljnu ulogu u poticanju kulturne razmjene između Iberijskog poluotoka i ostatka Europe u srednjem vijeku. On ostaje svjedočanstvo snage kršćanske vjere među ljudima svih društvenih slojeva iz cijele Europe. Kasnije je zanimanje za ovo hodočašće oslabilo, ali u današnje vrijeme ponovo mu se vraća popularnost. Postoji nekoliko verzija Puta Svetog Jakova, ali klasična verzija je francuski put Svetog Jakova. 

Vijeće Europe mu je 1987. god. dodijelilo titulu "Glavne ulice Europe". UNESCO je 1993. god. proglasio španjolski i francuski dio puta za Santiago UNESCO-vom svjetskom kulturnom baštinom. 


Datoteka:Pilgrims.jpg|Put svetog Jakova između Ciruena i St. Domingo de la Calzada
Datoteka:Spain Santiago de Compostela - Cathedral.jpg|Katedrala svetog Jakova u Santiago de Composteli
Datoteka:Vieira Camino de Santiago.jpg|Hodočasnički atributi
Datoteka:Burgos pilgrim.jpg|Spomenik hodočasnicima u Burgosu
Datoteka:Camino de Santiago route marker on the Cantabrian coast.JPG|Putokaz za hodočasnike u Kantabriji


## Vanjske veze

* Službena stranica katedrale u Santiago de Composteli
* www.infocamino.com 
* Put Svetog Jakova (Jakobsweg) (njem.)
Saint-Émilion

**Saint-Émilion** (okcitanski: *Sent Milion*) je općina u departmanu Gironde u Akvitaniji u jugozapadnoj Francuskoj. Nalazi se 35&nbsp;km sjeveroistočno od Bordeauxa, između mjesta Libourne i Castillon-la-Bataille.

Saint-Émilion je, uz Medoc, Graves i Pomerol, jedno od glavnih područja uzgoja crnog vina Bordeaux. Osnovne sorte grožđa koje se uzgajaju su Merlot i Cabernet Franc, s relativno malim količinama Cabernet Sauvignon.

## Historija

Rimljani su u ovom području sadili vinograde, koji su prerasli u Saint-Émilion već u 2. stoljeću. U 4. stoljeću, latinski pjesnik Ausonius pohvalio je njihov obilan plod vinove loze.
Grad je dobio ime po redovniku Émilionu, putujućem ispovjedniku, koji se naselio u Pustinji uklesanoj u stijeni u 8. stoljeću. Redovnici koji su ga slijedili pokrenuli su komercijalnu proizvodnju vina na ovom području.

## Znamenitosti

Povijest Saint-Émiliona seže u prapovijest i prepun je povijesnih spomenika, s fascinantnim romaničkim crkvama i ruševinama koji se protežu duž strmih i uskih ulica. God. 1999. vinogradsko područje Saint-Émiliona upisano je na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi.

Vinogradarstvo su na ovaj plodni dio regije Akvitanije uveli Rimljani, a zahuktalo se u srednjem vijeku. Područje Saint-Émiliona je iskoristilo svoj položaj na hodočašnićkom putu u Santiago de Compostela (Put Svetog Jakova) i od 11. stoljeća nadalje tu je izgrađeno mnogo crkava, samostana i hospicija.

Za vrijeme engleske vladavine u 12. stoljeću dodijeljen mu je poseban status "jurisdikcije". To je izuzetan krajolik koji se u potpunosti posvetio vinogradarstvu, s mnogo povijesnih spomenika u njegovim gradovima i selima.


file:St-emilion 27-01-2008.jpg|Pogled na Saint-Emilion
file:Portail église monolithe.jpg|Gradska crkva isklesana napola iz monolitne stijene
file:Saint_emilion014.jpg|Pogled s crkve
file:Cloitre cordeliers st emilion01.JPG|Klaustar konvikta


## Vanjske veze

* Saint-Émilion službene turističke stranice
Raduša

**Raduša** može biti:

* Raduša (Ub), naseljeno mesto u opštini Ub, Republika Srbija
* Raduša (Užice), naseljeno mesto u opštini Užice, Republika Srbija
* Raduša (Tutin), naseljeno mesto u opštini Tutin, Republika Srbija
* Raduša (Tešanj), naseljeno mesto u opštini Tešanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH
* Raduša (Makedonija), naseljeno mesto u opštini Saraj, Republika Makedonija

ili

* Raduša (planina), planina na prostoru opština Gornji Vakuf-Uskoplje, Prozor i Kupres
** Operacija Raduša ili Raduša 72, akcija jugoslovenskih službi bezbednosti protiv Bugojanske grupe 1972.
Raduša (Tešanj)

**Raduša** je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Tešanj koje pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Prema popisu stanovništva iz 1991. u naselju je živjelo 2.729 stanovnika.

## Geografija
Raduša je naselje jugozapadno od Tešnja. Jedna je od najvećih mjesnih zajednica u opštini Tešanj.

Raduša je smještena ispod obranaka Husara, te između Trešnja, Sejmenpolja, Jevadžija i Džimić Planja.

## Stanovništvo

## Napomene

## Reference


## Izvori
* Knjiga: „Nacionalni sastav stanovništva - Rezultati za Republiku po opštinama i naseljenim mjestima 1991.“, statistički bilten br. 234, Izdanje Državnog zavoda za statistiku Republike Bosne i Hercegovine, Sarajevo.
* internet - izvor, „Popis po mjesnim zajednicama" - http://www.fzs.ba/Podaci/nacion%20po%20mjesnim.pdf
Raduša (Ub)

**Raduša** je naselje u Srbiji u opštini Ub u Kolubarskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 297 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 370 stanovnika).

## Demografija
U naselju Raduša živi 235 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,2 godina (43,9 kod muškaraca i 44,6 kod žena). U naselju ima 92 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,23.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Nedjeljom u dva

***Nedjeljom u dva*** (ponekad ***Nedjeljom u 2*** ili ***NU2***) je hrvatska talk show TV-emisija koja se od 2000. emitira na programu HRT1. Ime je dobila po tome što se redovno emitira nedjeljom u 14 sati. Traje 60 minuta i vodi je Aleksandar Stanković. U njoj su gostovali najpoznatiji hrvatski političari i javne ličnosti. U ranijim izdanjima su gostima emisije gledatelji mogli postavljati pitanja, a postojala je i anketa kojom su se oni mogli izjašnjavati o određenom pitanju vezanom uz gosta. Danas se interakcija sa publikom svodi na sadržaj SMS-ova poslanih za vrijeme emitiranja. Prije samog razgovora s gostom se emitira kratka reportaža koja opisuje njegovu biografiju, a emisija je također sadržavala i kratki satirički prilog koji je do smrti vodio splitski novinar Milorad Bibić Mosor.

Veliku popularnost je stekla zbog toga što je Stanković u njoj prema gostima često znao preuzeti neprijateljski pristup (pa je tako npr. tadašnji premijer Ivo Sanader odgovarao na pitanje o glasinama o vlastitoj homoseksualnosti). Isti je pristup, pak, izazivao i brojne kontroverze, vezane uz prikazivanje za popodnevni termin neprimjerenog materijala - video-snimke ubijanja u Srebrenici, scene pokolja iz filma *[[Okupacija u 26 slika]]* i egzibicionistički nastup grupe *[[Let 3]]*.
Aleksandar Stanković (voditelj)

**Aleksandar Stanković** (Bačka Topola, 8. april 1970.), hrvatski radijski i televizijski voditelj. Osnovnu školu pohađao u Karlovcu, srednju školu u Zagrebu. Diplomirao 1995. na Pravnom fakultetu u Zagrebu. Nakon studija zaposlio se 1996. na Hrvatskom radiju u informativno-političkoj redakciji. Prvi je urednik i voditelj radijske emisije *[[Poligraf (emisija)|Poligraf]]* (1998–99), potom urednik unutarnjopolitičke redakcije. Prelaskom 2000. na Hrvatsku televiziju postao urednik i voditelj emisije *[[Nedjeljom u dva]]*. U serijama *[[Bitange i princeze]]* i *[[Dobre namjere]]* nastupio kao cameo-glumac tumačeći »poznatog ćelavca«. Autor je dokumentarnih filmova *Moje želje moji snovi* (2004) i *Tata ide u pan* (2005) te putopisnih serijala *Vjetar u kosi* (2014, 2015, 2016). Objavio zbirke poezije *Jutra pobijeđenih* (2001), *Igor Mandić na mjesecu* (2010) i *Uglavnom su me voljele starije gospođe* (2011) te knjigu *Sto faca i Aca* (2013), o emisiji *Nedjeljom u dva*. Dobitnik godišnje nagrade HRT-a za 1999. (za emisiju *Poligraf*) te HND-ovih nagrada »Marija Jurić Zagorka« za 2000. (za najbolji talk show) i »Novinar godine« za 2009.

## Povezano

* *[[Nedjeljom u dva]]*

## Vanjske veze

* Članci vezani uz Aleksandra Stankovića na T portalu
* Članci vezani uz Aleksandra Stankovića na portalu index.hr
* Intervju  u *[[Nacional]]u*, 27. XI. 2006.
* Otvoreno pismo  Jadranki Kosor, 10. III. 2011.