open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cvijeta Job

**Cvijeta Job** (Beograd, 6. kolovoza 1924. – Zagreb, 18. lipnja 2013.) je bila hrvatska likovna umjetnica i jugoslovenska partizanka.

## Biografija

Rodila se 1924. godine u Beogradu. Član SKOJ-a postaje u petom razredu gimnazije u Splitu 1940. godine.

U svibnju 1942. godine odlazi u NOB. Isprva je u Agitpropu Pokrajinskog komiteta KPH za Dalmaciju, gdje crta priloge za »Dnevne vijesti«, »Dalmatinski partizan«, »Žena u borbi«, a radi i na opremi i naslovnoj strani »Slobodne Dalmacije«. Godine 1943. izabrana je za člana Oblasnog odbora USAOH-a za Dalmaciju. Nakon kapitulacije Italije, u Livnu je izabrana u redakciju »Omladinske borbe«, glasila CK SKOJ-a.

U vrijeme desanta na Drvar uspijeva se probiti kroz obruč i prebaciti na Vis. Izlagala je na izložbama umjetnika-partizana Hrvatske u NOB-i.

Diplomirala je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu 1951. godine.

## Izvor
Anticosti

**Anticosti** je najveće ostrvu u Kvebekuu, Kanada. Nalazi se u zalivu Sen Lorens, na rubu estuarija rijeke Sen Lorens. Sa površinom od 7.943 km², ostrvo ima dužinu od 222 km i maksimalnu širinu od 56 km.

Ostrvo Anticosti se može podijeliti na tri različite regije: dva nizinska područja, rijetko prelaze 150 metara nadmorske visine, u istočnoj i zapadnoj trećini ostrva, povezana duž obale; i centralnu visoravan sa nešto više od 300 m, blago nagnutu prema jugu. Najviši vrh se uzdiže do 306 m. Istočni kraj je ogromna močvara. Nekoliko rijeka probija se kroz duboke kanjone. 

Stijene izložene na ostrvu formiraju kontinuirani sedimentni sloj debljine više od 2.000 m. Ovo su najkompletniji slojevi u istočnoj Sjevernoj Americi ordovicijskog i silurskog perioda. Većim dijelom obale dominiraju strme krečnjačke litice.

Na ostrvu živi oko 200 stanovnika. U potpunosti govore francuski, a u prošlosti su za život zarađivali kao ribari, traperi, farmeri, drvosječe i čuvari svjetionika. Godine 1909. obrađivano je preko 800 hektara zemlje, ali više nije ostalo nijedne farme. Svjetionici su sada svi automatski.

Zbog više od 400 brodoloma kod njegovih obala, ostrvo Anticosti se ponekad naziva i "Grobljem zaliva".

## Svjetska baština
Ostrvo je repoznatljivo po izuzetnom fosilnom skupu koji predstavlja prvo globalno masovno izumiranje životinjskog svijeta na Zemlji. Smješten unutar zaštićenih područja, bez ikakve industrijske aktivnosti, lokalitet je obdaren izuzetno dobro očuvanom, bogatom i raznolikom fosilnom faunom. Ova antikostijska fauna predstavlja prvo masovno izumiranje životinjskog svijeta na globalnoj razini, prije 447 – 437 miliona godina, na kraju ordovicijskog perioda.

Vlada Kvebeka je 1974. godine otkupila ostrvo za 26.363.000 dolara i 2001. godine dio ostrva proglasila Nacionalnim parkom Anticosti. Prostire se na 572 km², plus dva ekološka rezervata: Pointe-Heath (19 km²) i Grand-Lac-Salé (24 km²).

Anticosti je 2023. god. upisan je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Kanadi kao treća baština u Kvebeku. Površina baštine je 182,40 km2

## Vanjske veze
* 

## Izvori
Haut-Ogooué

**Haut-Ogooué** prevedeno **Gornji-Ogove**) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je ime dobila po rijecii Ogooué koja izvire u Republici Kongo i protiče preko nje.

## Karakteristike

Provincija se nalazi na istoku zemlje, prostire se na površini od 36,547 km², u kojoj živi 250,799 stanovnika.

Haut-Ogooué se sastoji od šumovite visoravni, podzemlje je bogato je mineralima; zlatom, manganom i uranom. Pored 
Musaka (Francevilla) nalazi se prirodni nuklearni reaktor Oklo.

Provincija na sjeveru graniči sa Provincijom Ogooué-Ivindo, na sjeveroistoku, istoku, jugoistoku, jugu i jugoistoku sa 
Departmanima Republike Kongo; Cuvette-Ouest, Cuvette, 
Plateaux, Lékoumou i Niari i na zapadu sa 
Provincijom Ogooué-Lolo.

Administrativni centar provincije je grad Musaku (Franceville) koji ima 110,568 stan.

Provincija je administrativno podjeljena na 11 departmana;
* Djoué (Onga)
* Djouori-Agnili (Bongoville)
* Lékoni-Lékori (Akiéni)
* Lékoko (Bakoumba)
* Lemboumbi-Leyou (Moanda)
* Mpassa (Franceville)
* Plateaux (Lékoni)
* Sébé-Brikolo (Okondja)
* Ogooué-Létili Boumango)
* Lékabi-Léwolo (Ngouoni)
* Bayi-Brikolo (Aboumi)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province du Haut-Ogooué''
Slavko Marić

**Slavko Marić** je bio jugoslovenski slikar i partizan.

## Biografija

Rođen je u Derventi 1921. godine. Član je SKOJ-a od 1937. godine. 

U NOB odlazi 1942. godine. Radi u Agitpropu CK KPH za sjevernu Hrvatsku, a zatim rukovodi Agitpropom OK KPH Papučko-Krndijskog područja, pa Agitpropom Oblasnog komiteta SKOJ-a za Slavoniju. Od veljače 1944. godine radi u redakciji listova »Omladinski borac« i »Pionir«. 

Akademiju likovnih umjetnosti završio je u Zagrebu 1947. godine.

## Izvor
Vjekoslav Parać

**Vjekoslav Parać** (Solin, 2. veljače 1904. – Zagreb, 4. kolovoza 1986.), hrvatski slikar i partizan. Izrađivao je grafiku i nacrte za scenografiju. 

## Biografija

Rodio se 1904. godine u Splitu. Godine 1926., završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu kod Lj. Babić, zatim se u periodu 1929. – 1931. usavršavao u Parizu (kod A. Lhote), te učio fresko-slikarstvo na Akademiji u Rimu 1935. Isprva je slikao pod utjecajem impresionista (Kavana La Coupole, 1931), potom je, većinom u ulju, radio mrtve prirode, dalmatinske krajolike i motive iz života dalmatinskih težaka (Cipal na tanjuru, 1932; Mljekarice, 1934).

### Drugi svjetski rat

Nakon okupacije Splita pridružuje se pokretu otpora, a 1944. odlazi u partizane. Neko vrijeme se zadržava na području Dalmatinske zagore, a zatim odlazi na Hvar i Vis, gdje je bio referent za umjetničke spomenike pri Oblasnom NOO Dalmacije.

Izlagao je na ilegalnoj izložbi u Splitu 1943. godine i na izložbama umjetnika-partizana Hrvatske u NOB-i. 

### Posleratni period

Bio je profesor na zagrebačkoj Akademiji (1950. – 1972), te član JAZU od 1973. Primjeri njegove sklonosti monumentalnosti i epskom komponiranju zamjetna su na freskama s biblijskom tematikom u crkvama u Klisu i Solinu te na slikama i crtežima koji prikazuju hrvatsku pomorsku povijest.

Dobio je Nagradu »Vladimir Nazor« za životno djelo (1975).

## Izvori
Oton Postružnik

**Oton Postružnik** (Maribor, 26. ožujka 1900. – Zagreb, 21. siječnja 1978.) je bio hrvatski slikar i partizan.

## Biografija

Rođen je 1900. godine u Mariboru. Završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu 1924. godine i nastavio studije u Parizu i Rimu. Jedan je od osnivača likovne grupe Zemlja. Najveća inspiracija mu je priroda, a služi se apstraktnom formom. Bavio se keramikom.

Nakon okupacije Jugoslavije, zbog ilegalnog rada uhapšen je 1942. godine, a u NOB odlazi 1943. godine. Kao borac nalazio se na Korčuli, Hvaru i Visu, odakle je prebačen u koloniju slikara-partizana Hrvatske u Cozzanu, u Italiji. Godine 1944. vraća se u zemlju i radi u likovnoj grupi pri Kulturno-umjetničkom odjelu ZAVNOH-a u Topuskom.

Izlagao je na izložbama umjetnika-partizana Hrvatske u NOB-i. 

Nakon rata, radio je kao profesor Akademije likovnih umjetnosti u Zagrebu. Bio je član Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti.

Umro je 21. januara 1978. godine u Zagrebu.

## Izvori

## Vidi još
* Grupa Zemlja
* Likovna umjetnost u Narodnooslobodilačkoj borbi
Petar Šimaga

**Petar Šimaga Šumski** je bio hrvatski slikar i partizanski borac.

Rođen je u Odri 1912. godine. Završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu 1935. godine.

U NOB odlazi 1943. godine, te radi u likovnoj grupi Kulturno-umjetničkog odjela ZAVNOH-a. Radio je na ilustraciji prve Početnice ZAVNOH-a. Kao slikar terenac kreće se po Baniji, Lici, Kordunu i Bosni. Izlagao na mnogim izložbama umjetnika-partizana u NOB-i.

Umro je u Zagrebu 1961. godine.

## Izvori
Zdenko Venturini

**Zdenko Venturini** je bio hrvatski slikar i partizanski borac.

Rođen je u Bakru 1922. godine. 

Surađuje s NOP-om od 1941. godine, a u NOB odlazi 1943. godine. Radio je u tiskari Propodjela Okružnog NOO-a za Hrvatsko primorje. Izlagao je na izložbi crteža i fotografija u Delnicama 1944. godine. 

Završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu 1951. godine. Nakon toga postao profesor Pedagoške akademije u Zadru.

## Izvori
Ante Kostović

**Ante Kostović** je bio hrvatski kipar i učesnik NOB.

Rođen je u Velikom Drveniku. Završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu 1941. godine.

U NOB odlazi 1941. godine. Bio je član Kotarskog komiteta Trogira, a od 1943. zamjenik političkog komesara II. čete II. bataljona Mosorskog odreda.

U dalmatinskom zbjegu u El Shattu bio je politkomesar grupe umjetnika, a od veljače 1944. politkomesar kazališne grupe zbjega. Izlagao je na izložbama zbjega u Kairu i Aleksandriji.

## Izvori
Tehuacan-Cuicatlan

**Tehuacan-Cuicatlan** je rezervat biosfere i zaštićeno prirodno područje koje se nalazi u jugoistočnom Meksiku. Ime je dobio po dvije glavne lokacije: Cuicatlan i Tehuacan, a prostire se na 4.901 km2, raspoređenih između 21 opština u pokrajinama Puebla i Oaxaca. Područje je i prvobitno stanište Mezoamerike.

## Zaštićeno područje
Dolina Tehuacan-Cuicatlan se odlikuje s jednim od najviših nivoa biološke raznolikosti u Sjevernoj Americi. Nalazi se unutar polusušne zone, sa toplom polutropskom klimom i umjerenim kišama koje su rijetke ljeti. U visokim dijelovima planina uobičajeno je vidjeti da su planine prekrivene gustom maglom koja se rijetko kondenzira u obliku blage rosulje. Ovakvi uslovi omogućili su ljudsku adaptaciju ključnu za nastanak Mezoamerike, jedne od kolijevki svjetske civilizacije.

Od 36 biljnih zajednica, 15 različitih kseričnih grmljastih područja su ekskluzivna za ovu dolinu. Istovremeno u njoj se nalazi 70% svjetskih flornih porodica s preko 3.000 vrsta vaskularnih biljaka od kojih je 10% endemskih za dolinu. Također je globalni centar agrobiodiverziteta i diverzifikacije za brojne grupe biljaka, među kojima se ističu kaktusi, sa 28 rodova i 86 vrsta od kojih je 21 endemska. Velike "šume kaktusa" oblikuju neke pejzaže doline, čineći je jednim od najunikatnijih područja na svijetu.

## Svjetska baština
Dolina Tehuacán-Cuicatlán je važno arheološko nalazište, koje bilježi 12.000 godina ljudskog naseljavanja. Postoje drevni dokazi o pripitomljavanju biljaka, kao i najraniji poznati sistemi za navodnjavanje u Mezoamerici, sa nizom terasa, kanala, bunara, akvadukta i brana. 

Dolina Tehuacan-Cuicatlan, površine 1.452 km2 2023. god, upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Meksuku zbog biološke raznolikosti doline i njenog arheološkog značaja. 

## Vanjske veze
* 

## Izvori
Naselja protestantske moravske crkve

**Naselje protestantske moravske crkve** su skupina četiri kongregacijska naselja u četiri zemlje koje predstavljaju transnacionalni opseg i konzistentnost međunarodne moravske zajednice kao globalne mreže Moravske crkve: Christiansfeld (Danska), Herrnhut (Njemačka), Gracehill (Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Sjeverne Irske) i Betlehem (USA|Sjedinjene Američke Države).

Ova naselja su osnovana u skladu sa sveobuhvatnim principima planiranja koji su odražavali ideale Moravske crkve, izražene u njihovim planovima i demokratskoj organizaciji. Svaka arhitektonska cjelina svjedoči o viziji Moravske crkve o jedinstvenom, koherentnom urbanom dizajnu, inspirisanom konceptom "idealnog grada" koji je Crkva razvila tokom svoje formativne faze u 18. i početkom 19. vijeka.

## Svjetska baština
Karakteristične moravske građevine uključuju poseban tip Gemeinhausa (zgrade za kongregaciju), crkvu, horove, kao i obližnje Božje groblje (God’s Acre). Svako naselje ima svoj arhitektonski karakter zasnovan na originalnom moravskom crkvenom baroknom stilu, ali prilagođen lokalnim uslovima. Danas je u svakom sastavnom dijelu prisutna aktivna kongregacija čiji nastavak tradicija čini živo moravsko naslijeđe.

### Christiansfeld
Christiansfeld je naselje  osnovano 1773. godine u današnjoj opštini Kolding u Južnom Jutlandu, Danska. Izgrađen je kao kolonija Moravske crkve, slobodne luteranske kongregacije sa centrom u Herrnhutu u Saksoniji, Njemačka. Predstavlja najbolje očuvan primjer sjevernoevropskog kolonijalnog naselja izgrađenog oko centralnog crkvenog trga.

Naselje svjedoči o bratskim principima, koji su izraženi u gradskom uređenju, arhitekturi i zanatstvu, kao i u činjenici da se brojne građevine i danas koriste za svoje izvorne funkcije, a djelatnost i tradicija Moravske crkve se nastavljaju.

Danas je grad turistička atrakcija: staro gradsko jezgro, moravska crkva sa svojom svijetlom, jednostavnom i impresivnom salom, a posebno groblje privlače hiljade turista svake godine. Njegova dobro očuvana arhitektura je jedan od razloga što je naselje 2015. godine upisano na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine. 

Grad je poznat i po svojim kolačima od meda. Peku se po tajnom receptu iz 1783. Do 2008. godine kolači su se pekli u originalnoj pekari iz 18. vijeka, koja je potom renovirana zbog novih nacionalnih sanitarnih standarda, ali se i dalje koristi originalna receptura.

## Izvori
Admitansa

## Definicija i osnovni izraz
**Admitansa** (oznaka: **Y**) je kompleksna veličina u elektrotehnici koja opisuje sposobnost električnog kola da provodi izmjeničnu (AC) struju. Predstavlja **recipročnu vrijednost impedanse (Z)** i izražava se u **[[Simens (jedinica)|simensima]] (S)**. Admitansa se koristi u analizi kola kako bi se pojednostavio proračun paralelnih spojeva elemenata.

Admitansa se definiše kao:

*Y*=*Z*1​

gdje je:

* **Y** – admitansa (u simensima, S),
* **Z** – impedansa (u omima, Ω).

Kako je impedansa kompleksna veličina (**Z = R + jX**), admitansa takođe ima realni i imaginarni dio:

*Y*=*G*+*jB*

gdje je:

* **G** – **konduktansa** (realni dio, mjera provodnosti),
* **B** – **susceptansa** (imaginarni dio, mjera reaktivne provodnosti).

## Komponente admitanse

### 1. Konduktansa (G)
Konduktansa predstavlja realni dio admitanse i opisuje gubitke u kolu zbog otpora. Izračunava se kao:

*G*=Re(*Y*)=*R*2+*X*2*R*​

gdje je:

* **R** – otpor (rezistivni dio impedanse),
* **X** – reaktansa (induktivna ili kapacitivna).

### 2. Susceptansa (B)
Susceptansa je imaginarni dio admitanse i opisuje reaktivnu komponentu (kapacitivnu ili induktivnu):

*B*=Im(*Y*)=−*R*2+*X*2*X*​

Ovisno o prirodi reaktanse (**X**), susceptansa može biti:

* **Pozitivna** (**B > 0**) – kapacitivna susceptansa (dominantni kondenzatori),
* **Negativna** (**B < 0**) – induktivna susceptansa (dominantni kalemovi).

## Admitansa osnovnih elemenata

### 1. Otpornik (R)
Kod čistog otpora, admitansa je realna i jednaka konduktansi:

*YR*​=*R*1​=*G*

### 2. Kondenzator (C)
Kod idealnog kondenzatora (bez gubitaka), admitansa je čisto imaginarna:

*YC*​=*jωC*=*jBC*​

gdje je:

* **ω = 2πf** – kružna frekvencija,
* **B_C = ωC** – kapacitivna susceptansa.

### 3. Kalem (L)
Kod idealnog kalema, admitansa je također imaginarna, ali negativna:

*YL*​=*jωL*1​=−*jωL*1​=*jBL*​

gdje je:

* **B_L = -1/(ωL)** – induktivna susceptansa.

## Paralelni spoj elemenata i ekvivalentna admitansa
U paralelnom spoju, ukupna admitansa je **zbir pojedinačnih admitansi**:

*Y*uk​=*Y*1​+*Y*2​+*Y*3​+…

Primjer:

* Paralelno spojeni otpornik (**R**) i kondenzator (**C**) imaju admitansu:

*Y*=*R*1​+*jωC*

## Fazorski prikaz i primjena
Admitansa se može prikazati u fazorskom obliku:

*Y*=∣*Y*∣*ejϕY*​

gdje je:

* **|Y| = √(G² + B²)** – modul admitanse,
* **φ_Y = arctan(B/G)** – fazni pomak između struje i napona.

### Primjena u analizi kola

* **Kirchhoffovi zakoni za admitanse** – u paralelnim kolima, zbroj struja kroz admitanse odgovara ukupnoj struji.
* **Rezonantna kola** – kada je **B = 0**, kolo je u rezonanciji (nema reaktivne komponente).
Susceptansa

## Definicija i osnovni izraz
**Susceptansa** (oznaka: **B**) je imaginarna komponenta **admitanse (Y)** u elektrotehnici i predstavlja mjeru reaktivne provodnosti električnog kola. Dok konduktansa (**G**) opisuje gubitke zbog otpora, susceptansa opisuje sposobnost kola da privremeno pohranjuje energiju u električnom (**kapacitivna susceptansa**) ili magnetskom polju (**induktivna susceptansa**). Mjerna jedinica susceptanse je **simens (S)**, kao i kod admitanse.

Susceptansa se definiše kao imaginarni dio admitanse:

*Y*=*G*+*jB*

gdje je:

* **Y** – admitansa (S),
* **G** – konduktansa (realni dio, S),
* **B** – susceptansa (imaginarni dio, S).

Ukoliko je kolo čisto reaktivno (**bez gubitaka, R = 0**), admitansa postaje čisto imaginarna:

*Y*=*jB*

## Vrste susceptanse
Susceptansa može biti:

# **Kapacitivna susceptansa (B₉)** – pozitivna vrijednost, karakteristična za kondenzatore.
# **Induktivna susceptansa (Bₗ)** – negativna vrijednost, karakteristična za kalemove.

### 1. Kapacitivna susceptansa (B₉)
Kondenzator u izmjeničnom kolu stvara kapacitivnu susceptansu:

*BC*​=*ωC*

gdje je:

* **ω = 2πf** – kružna frekvencija (rad/s),
* **C** – kapacitet (F).

**Fizičko značenje:**

* Što je veći kapacitet (**C**) ili frekvencija (**f**), to je veća kapacitivna susceptansa.
* Kondenzator "propusti" više struje na višim frekvencijama.

### 2. Induktivna susceptansa (Bₗ)
Kalem u izmjeničnom kolu stvara induktivnu susceptansu:

*BL*​=−*ωL*1​

gdje je:

* **L** – induktivitet (H).

**Fizičko značenje:**

* Što je veći induktivitet (**L**) ili niža frekvencija (**f**), to je veća induktivna susceptansa (po apsolutnoj vrijednosti).
* Kalem "usporava" promjene struje i stvara negativnu fazu.

## Ukupna susceptansa u kolu
Ako kolo sadrži i kapacitivne i induktivne elemente, ukupna susceptansa je:

*B*=*BC*​+*BL*​=*ωC*−*ωL*1​

### Posebni slučajevi:

# **B > 0** – kolo je **kapacitivno** (dominira kondenzator).
# **B < 0** – kolo je **induktivno** (dominira kalem).
# **B = 0** – kolo je u **rezonanciji** (XL = XC).

## Fazorski prikaz i utjecaj na struju i napon
Susceptansa utječe na fazni pomak između struje i napona:

* **Kapacitivna susceptansa (B₉ > 0)** – struja **prethodi** naponu za **90°**.
* **Induktivna susceptansa (Bₗ < 0)** – struja **kasni** za naponom za **90°**.

Fazorski odnos:

*I*=*Y*⋅*V*=(*G*+*jB*)⋅*V*

## Primjena susceptanse u analizi kola

### 1. Paralelni RLC krug
Ukupna admitansa paralelnog RLC kruga:

*Y*=*R*1​+*j*(*ωC*−*ωL*1​)

Rezonantna frekvencija (**B = 0**):

*ω*0​=*LC*​1​

### 2. Kompenzacija reaktivne snage
U energetskim mrežama, susceptansa se koristi za:

* **Poboljšanje faktora snage** (dodavanjem kondenzatora za kompenzaciju induktivnosti).
* **Smanjenje gubitaka** u dalekovodima.
Ogooué-Maritime

**Ogooué-Maritime** (prevedeno **Primorski-Ogove**) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je ime dobila po rijecii Ogooué koja protiče i uvire u njoj.

## Karakteristike

Provincija se nalazi na zapadu zemlje, prostire se na površini od 22,890 km², u kojoj živi 157,562 stanovnika.

Duž zapada proteže se Gvinejski zaljev i Atlantik, na sjeveru graniči sa Provincijom Estuaire, na sjeveroistoku sa Provincijom Moyen-Ogooué, na istoku sa Provincijom Ngounié i na jugoistoku sa Provincijom Nyanga.

Privreda provincije bazira se na eksploataciji nafte i šumarstvu.

Administrativni centar provincije je grad Port-Gentil, koji ima 136,462 stan. On je drugi po veličini grad u zemlji i njena ekonomska prijestolnica.

Provincija je administrativno podjeljena na 3 departmana;
* Bendjé (Port-Gentil)
* Djouori-Agnili (Omboué)
* Lékoni-Lékori (Gamba)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province de l’Ogooué-Maritime''
Port-Gentil

**Port-Gentil** je grad od 136,462 stanovnika na zapadu Gabona, u Provinciji Ogooué-Maritime u kojoj je administrativni centar.

On je  ekonomska prijestolnica i drugi najveći grad u zemlji.

## Geografske karakteristike

Grad se prostire na otoku Mandji, u estuariju rijeke Ogooué, udaljen 144 km jugozapadno od glavnog grada Librevillea.
Sjeverno od grada nalazi se Rt Lopez najzapadnija točka Gabona.

## Historija

Prvi evropljani koji su došli do estuarija billi su portugalski moreplovci Lopes Gonçalves i Duardo Lopez, koj se između 1475.-1478. ušli u njega da bi snabdili vodom.

Francuski kontraadmiral Didelot sklopio je 1862. ugovor o protektoratu sa lokalnim poglavicom Denisom Rapontchombom. Francuzi su na osnovu tog ugovora 1873 dobili pravo na otok Mandji

Prvi francuski kolonisti počeli se naseljavati 1880. i podigli naselje **Cape Lopez**.
Cape Lopez je 1886. imao 18 koliba, carinu i 2 skladišta. 

Iako je sporo napredovao ipak je 1909.dobio status općine u tadašnjoj koloniji Moyen Congo.

Ime mu je promjenjeno u *Port-Gentil* - 1915., u čast, generalnog guvernera Francuske Ekvatorijalne Afrike *Emile Gentila*. 
Grad se počeo ubrzanije razvijati početkom 1930-ih kad je u njegovoj okolici pronađena nafta.

## Privreda
Port-Gentil je grad nafte i drvne industrije, koji donosi oko ¾ prihoda države
Većina gabonske nafte crpi se u okolici Port-Gentila, što u moru što na kopnu, a ona čini 80% izvoza, 50% BDP-a i 60% poreza. 

Proizvodnja nafte dosegla je vrhunac 1997. sa 18,5 miliona tona, a danas se kreće oko 12 miliona tona godišnje.

Prva i jedina gabonska rafinerija nafte *Sogara* u većinskom vlasništvu francuske kompanije Total, podignuta je 1967. u predgrađu Cap Lopez. Ona prerađuje oko  21,000 barela dnevno.
.Sve donedavno većinom su se izvozili trupci, ali je to zabranjeno pa se pretpostavlja da će drvna industrija od tog profitirati.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mairie de Port-Gentil''
Zvonko Agbaba

**Zvonimir Zvonko Agbaba** je bio hrvatski slikar, grafički dizajner, scenograf i učesnik NOB.

Rođen u Zagrebu 1919. godine. Završio Obrtnu školu u Zagrebu. Već kao omladinac uključuje se u napredna politička strujanja. Hapšen je i zatvaran. 1943. odlazi u partizane. Radi najprije na ilustraciji listova pri Agitpropu CK Hrvatske, a poslije djeluje kao scenograf Centralne kazališne družine ZAVNOH-a. Izlagao na izložbama umjetnika partizana održanim u toku NOB-e.

Nakon rata radio kao scensko-tehnički direktor Hrvatskog narodnog kazališta. Takođe je poznat po dizajnu plakata kojima se podstiče posleratna obnova zemlje.

## Izvori
Moyen-Ogooué

**Moyen-Ogooué** (prevedeno **Srednji-Ogove**) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je ime dobila po rijecii Ogooué koja protiče po njoj.

## Karakteristike

Provincija se nalazi u sredini zemlje, prostire se na površini od 18,535 km², u kojoj živi 69,287 stanovnika.

Provincija na sjeverozapadu graniči sa Provincijom Estuaire, na sjeveroistoku sa Provincijom Woleu-Ntem, na istoku sa Provincijom Ogooué-Ivindo, na jugoistoku sa Provincijom Ogooué-Lolo, na jugu sa
Provincijom Ngounié i na jugozapadu sa Provincijom Ogooué-Maritime.

Administrativni centar provincije je grad Lambaréné, koji ima 38,775 stan.

Provincija je administrativno podjeljena na 2 departmana;
* Abanga-Bigné (Ndjolé)
* Ogooué et des Lacs (Lambaréné)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province de l’Moyen-Ogooué''
Lambaréné

**Lambaréné** je grad od 38,775 stanovnika u centru Gabona, u Provinciji Moyen-Ogooué u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Lambaréné se nalazi u tropskoj kišnoj šumi duž rijeke Ogooué, udaljen 275 km jugoistočno od glavnog grada 
Librevillea.

## Historija

Nukleus današnjeg grada nastao je između 1820.- ]]1830]]. kad je Savorgnan de Brazza tražeći izvor Rijeke Ogooué, došao do mjesta gdje se ona račva na dva rukavca i podigao kolibu da trguje sa domorcima.

Prvi francuski kolonisti došli su 1874. i podigli svoje trgovine. 
Između 1870. - 1880. protestanti su podigli svoju misiju Andèndè, a katolici 1881. svoju sv.Franje Ksaverskog sa istoimenom crkvom.

U januaru 1883. komandant Teritorija Gabon, postavio je garnizon u tom naselju, koje je 1884. postalo administrativna jedinica Francuskog Konga pod imenom *Lambaréné*.

U protestansku misiju Andèndè 1913. stigao je 1913. pastor i liječnik Albert Schweitzer, koji je 1914. podigao bolnicu koja je grad učinila slavnim po čitavom svijetu.

Nakon Drugog svjetskog rata, pored firmi koje su se uglavnom bavile eksploatacijom šuma osnovane su i druge, što je dovelo do povećanja broja stanovnika, od 1,058 na oko 3,500 - 1955.

Dekretom iz augusta 1963. *Lambaréné* je postao općina.

Velika prekretnica u životu grada bila je izgradnja prvog mosta preko rijeke 1970-ih.
U povodu stogodišnjice dolaska Alberta Schweitzera, 2013. podignuta je nova univerzitetska bolnica.

## Privreda
Osamdesetih je osnovano nekoliko pogona drvne i prehrambene industrije, a početkom 21. vijeka  podignut je Centar za 
ribarstvo.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mairie de Lambaréné''
Ngounié (provincija)

**Ngounié** (čita se **Ngunje**) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je ime dobila po rijeci Ngounié koja protiče po njoj.

## Karakteristike

Provincija se nalazi na zemlje, prostire se na površini od 37,750 km², u kojoj živi 100,838 stanovnika.
Smješten na jugu Gabona, 

Njen reljef karakterizira Masiv Chaillu, velike šumske ravnice savane i jezera.

Provincija na sjeveru graniči sa Provincijom Moyen-Ogooué, na istoku sa Provincijom Ogooué-Lolo, na 
jugu sa Provincijom Niari, na zapadu sa Provincijom Ogooué-Maritime i na jugozapadu sa Provincijom Nyanga.

Administrativni centar provincije je grad Mouila, koji ima 36,061 stan.

Provincija je administrativno podjeljena na 9 departmana;
* Boumi-Louetsi (Mbigou)
* Dola (Ndendé)
* Douya-Onoye (Mouila)
* Louetsi-Bibaka (Malinga)
* Louetsi-Wano (Lébamba)
* Mougalaba (Guiétsou)
* Ndolou (Mandji)
* Ogoulou (Mimongo)
* Tsamba-Magotsi (Fougamou)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province de la Ngounié''
Mouila

**Mouila** je grad od 36,061 stanovnika na jugu Gabona, u Provinciji Ngounié u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Mouila se prostire duž rijeke Ngounié, udaljena stotinjak km od granice sa Republikom Kongo, i 431 km jugoistočno od glavnog grada Librevillea.

Kako se nalazi na trasi magistralne ceste N1 tranzitni je grad preko kog se odvija sav promet prema jugu.

## Historija

Mouila je osnovana 1904. za Francuskog Konga u tadašnjem vojnom okrugu.
Jedan kraći period 1939.- 1945. u njoj je bila smještena administracija Francuske Ekvatorijalne Afrike.

Od 1958. je sjedište biskupije kaja se prostire na teritoriju od 59,035 km².

Danas je trgovište poljoprivrednog kraja u kom se uzgajaju palme uljarice, kava i kakaovac.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mairie de Mouila''
Marija Bavec

**Marija Bavec** (1904–1985), rođena kao Lovšin, bila je jedina slovenska partizanska fotografkinja i supruga poznatog fotografa Vinka Baveca. Posebno su značajne njezine ratne fotografije partizanki i vlastite obitelji, koje se danas čuvaju u Muzeju novejše zgodovine u Ljubljani.

## Izvori
Hugo Fischer Ribarić

**Hugo Fischer Ribarić** (rođen 1908) bio je partizanski fotograf i jedan od utemeljitelja fotosekcije ZAVNOH-a. Živio je u Crikvenica iz koje je otišao u partizane noseći sa sobom fotografsku opremu iz radnje koju je vodio.

## Izvori
Živko Gattin

**Živko Gattin** (1923–2018) bio je jedini fotograf koji je za vrijeme drugog svetskog rata u Hrvatskoj snimao fotografije u boji. Jedan je od osnivača Slobodne Dalmacije, dalmatinske fotografske službe. Nakon rata kratko je bio šef Centra za fotodokumentaciju Odjela za štampu Sabora RH, a potom se posvetio agronomskoj karijeri.

## Izvori
Mahmud Konjhodžić

**Mahmud Konjhodžić** (1905–1979) bio je pravnik, novinar i partizanski fotograf. Rođen je u Ljubuški, Bosni i Hercegovini. Studirao je pravo u Beogradu i Zagrebu, gdje je diplomirao 1931. godine. Radio je kao dopisnik lista *[[Politika (novine)|Politika]]*. Početkom rata djelovao je kao ilegalac u Zagrebu, a potom kao novinar i fotograf u Propagandnom odjelu ZAVNOH-a, redakciji *[[Vjesnik]]a* i prvoj redakciji TANJUG-a. Autor je velikog broja reportaža i tekstova.

## Izvori
Rista Marjanović

**Risto Marjanović** (1885–1969) bio je ratni fotoreporter i začetnik srpske fotografske reportaže. Tokom Prvog svjetskog rata radio je kao ratni fotoreporter. Tokom Drugog svjetskog rata odbio je sarađivati sa srpskom kvislinškom vladom, a nemačkom okupacijom snimao je u tajnosti. Dokumentovao je oslobađanje Beograda 1945. godine.

## Izvori
Janez Milčinski

**Janez Milčinski** (1913–1993) bio je pravnik, liječnik i partizanski fotograf. Tokom Drugog svjetskog rata djelovao je kao liječnik i snimio velik broj umjetnički značajnih fotografija. Bio je jedan od utemeljitelja partizanske sanitetske službe. Radio je u partizanskoj bolnici i rađaonici u Spodnjem Hrastniku u Kočevskom Rogu, odakle potječu fotografije koje su sačuvane do danas.

## Izvori
Franjo Mosinger

**Franjo Mosinger** (1899–1956) bio je jedan od najvažnijih hrvatskih fotografa između dva svjetska rata. 

Studirao je arhitekturu u Beču, ali se 1918. godine vratio u Zagreb i preuzeo očev atelijer u Ilici − Prvi hrvatski fotografski artistički zavod. Kasnije premješta atelijer na Dolac, a 1935. godine otvara atelijer u Knez Mihajlovoj ulici u Beogradu. U formi fotografskog dnevnika opisuje svoj odlazak u partizane 11. maja 1943. pod imenom Slobodan Antunović. Djelovao je u agitpropu CK KPH i u Otočacu osnovao fotografsku sekciju. Godinu dana kasnije teško je ranjen i preko Visa prebačen u bolnicu u Bariju. Sve vrijeme izrađivao je političke karikature *Bolesnici sobe br. 22* i *Medicinari u Grumu*.

## Izvori
Vinko Bavec

**Vinko Bavec** (1899–1969) bio je trgovac i učesnik Prvog svjetskog rata. Smatra se jednim od najuspješnijih izdavača razglednica, a tokom Drugog svjetskog rata djelovao je kao partizanski fotograf.

## Izvori
Mladen Čaldarević

**Mladen Čaldarević** (1916–2010) bio je sociolog, pedagog i fotograf. 

Rođen je u Bijeljini. Studirao je pedagogiju, filozofiju, engleski jezik i psihologiju u Zagreb, a diplomirao je nakon rata u Beograd. Kao istaknuti lijevi intelektualac, ustaški progon izbjegao je tako što se 10. aprila 1941. pridružio partizanima u Jabukovcu pored Petrinja. Nakon specijalizacije iz sociologije predavao je na sveučilištima u Zagrebu, Beogradu i Sarajevu, te na američkim sveučilištima Columbia, Stanford i Berkeley. Fotografirao je tokom borbi na Sutjesci, a njegova zbirka fotografija nalazi se u Hrvatskom državnom arhivu.

## Izvori
Jože Petek

**Jože Petek** (1912–1945) bio je jedan od najtalentiranijih slovenskih fotografa i partizanski fotoreporter. Partizanskom pokretu pristupio je 1943. godine; snimao je pohod Četrnaeste divizije po Hrvatskoj i Štajerskoj, kada su nastale njegove fotografije izuzetne dokumentarne vrijednosti. Izdan je i ubijen u zasjedi 3. januara 1945. godine.

## Izvori
John Phillips

**John Phillips** (u srpskom **Džon Filips**, 13. novembar 1914, Bouïra, Alžir – 22. avgust 1996, Manhattan, New York City) bio je fotograf za Life magazine od 1930-ih do 1950-ih, poznat po svojim ratnim fotografijama.

John Phillips je opisan kao "pra-patrijarh foto-novinarstva, majstor objektiva i više jezika; elegantan, temperamentan i čelično efikasan, koji je na svoj nomadski način zabeležio sveže tragove istorije."

## Biografija

Francuz po rođenju, John Phillips je rođen u Alžiru, kao sin oca velškog emigranta i majke iz Sjedinjenih Američkih Država. Detinjstvo je proveo u arapskom svetu, da bi se porodica 1925. preselila u Francusku, prvo u Pariz, a zatim u Nicu.

Zaposlio se u Life 1936. godine, a prvi zadatak bio mu je izveštavanje sa otvaranja parlamenta od strane Edvarda VIII. Njegove fotografije su se našle u prvom broju časopisa (23. novembar 1936). 

### Drugi svetski rat

Izveštavao je sa mnogih frontova tokom Drugog svetskog rata. Poznat je po svojim fotografijama jugoslovenskih partizana i njihovog vođe Tita, što im je pomoglo da probiju medijsku blokadu:

Takođe je snimio poslednje fotografije Antoana de Sent-Egziperija 1944. godine. Sent-Egziperi mu je, nekoliko dana pre nestanka, poklonio rukopis "Pismo Amerikancu", koji je Phillips kasnije poklonio Francuskoj. 

### Posleratni period

Fotografisao je i četničkog vođu Dražu Mihailovića u junu 1946. tokom suđenja u Beogradu. 

Dokumentovao je uništavanje i pljačku Jevrejske četvrti tokom Bitke za Jerusalim u ratu u Palestini 1947–1949.. Phillips se prerušio u britanskog člana Arapske legije kako bi ušao u područje i izbegao cenzuru arapskih vlasti.

Gotovo je završio svoju autobiografiju kada je preminuo. Knjiga je posthumno objavljena od strane Scalo izdavača pod naslovom "Free Spirit in a Troubled World".

## Knjige
* "Odd World: a photo-reporter's story" (1959) Simon & Schuster, NY
* "Bled to the Gutter: a photo-reporter's story" (1960) Weidenfeld and Nicolson, London.
* "The Italians: face of a nation" (1965) Mcgraw-Hill, NY.
* *Jerusalem: A Will To Survive* (1976) Dial Press
* *Yugoslav Story* (1984), u Jugoslaviji objavljeno kao *Jugoslovenska priča*
* *It Happened in Our Lifetime* (1985) Little, Brown
* *Poet and Pilot Antoine de Saint-Exupery* (1994)  Scalo

## Izvori
Edi Šelhaus

**Edi Šelhaus** (1919–2011) bio je slovenski partizanski fotograf. Zbog fašističkog progona, njegova porodica seli se u Zagreb, gdje otac otvara fotografski atelijer, dok majka ostaje raditi u Škofji Loki. Poziv za mobilizaciju u njemačke jedinice dobio je 1943. godine, ali je umjesto toga otišao u partizane i priključio se Škofjeloškom odredu. U ljeto 1944. godine teško je ranjen. Dok je na partizanskom aerodromu Podzemelj čekao prijevoz za Bari, zapazio ga je agitpropovac Fran Brenk koji je tada, zajedno s Franjom Veselkom, organizovao slovensku partizansku fotografsku službu.

## Izvori

## Vanjske veze
* Edi Šelhaus, partizanski fotoreporter
Franjo Veselko

**Franjo Veselko** (rođen 1905) bio je partizanski fotograf i organizator fotografskih službi tokom Drugog svjetskog rata. Bio je član fotografske sekcije GŠS-a, a zatim šef fotosekcije SNOS-a. Zaslužan je za pronalazak nekoliko hiljada njemačkih fotografija u redakciji lista *Piccolo*, među kojima su se nalazile i snimke njemačkog desanta na Drvar.

## Izvori
Nande Vidmar

**Nande Vidmar** (1899–1981) bio je slovenski slikar, partizanski fotograf i član OF-a. Rođeni je brat slikara Draga Vidmara. Od 1941. godine bio je pripadnik OF-a, a 1942. postaje član KPJ. Tokom Drugog svjetskog rata snimao je pokrete partizanskih jedinica i sprovod partizanskog komandanta Franca Rozmana-Staneta. Bio je član fotografske sekcije SNOS-a i radio je akvarele.

## Izvori
Vito Globočnik

**Vito Globočnik** (27. maj 1920 – 6. avgust 1946) bio je slovenački slikar i grafičar.

Studirao je na Likovnoj akademiji u Zagrebu, ali nije završio studije usled izbijanja rata. Godine 1943. bio je interniran u Italiji. U septembru iste godine pridružio se NOB-u, gde se bavio likovnom propagandom. Njegovo značajnije delo iz partizanskog perioda je mapa linoreza *Herrnvolk*.

Bio je oženjen slikarkom Alenkom Gerlovič. Umro je 1946. godine.

## Izvori
Vlasto Kopač

**Vlastimil Vlasto Kopač** (3. juni 1913 – 27. april 2006) bio je slovenački arhitekt, grafički dizajner, ilustrator, konzervator, planinar, komunistički ilegalac u drugom svetskom ratu i preživeli logoraš nacističkog logora Dahau.

Nakon rata je u tzv. Dahavskom procesu osuđen na smrt, ali mu je kazna preinačena, a potpuno je rehabilitovan 1971. godine.

## Biografija

Rođen je u porodici akademskog slikara. Od oca je nasledio talenat za crtanje i oblikovanje. Godine 1934. upisao je studije arhitekture na Univerzitetu u Ljubljani, a od 1937. do 1940. radio je kao crtač kod Jožeta Plečnika. Zbog komunističke propagande osuđen je 1936. na četiri meseca zatvora, a od 1938. bio je član Komunističke partije Slovenije. Nastavio je rad kod Plečnika, crtajući projekte za groblja na Žalama i tržnicu. 

### Drugi svetski rat

Tokom okupacije Jugoslavije, bio je saradnik ilegalne Centralne tehnike u Ljubljani. U oktobru 1943. uhapsila ga je domobranska policija, a od januara 1944. bio je zatvorenik u koncentracionom logoru Dahau. Tamo je radio u knjigovezačkoj radionici i tajno crtao scene iz logora i portrete, sačuvavši oko 80 crteža. Tako je zabeležio mnoge ljude i događaja, dovoženje novih transporta logoraša, pokušaje bekstva, smrt logoraša, između ostalog i smrt pesnika Ivana Grahora.

### Posleratni period

Po završetku rata i oslobođenju logora, u junu 1945. vratio se u Sloveniju. Postao je prvi predsednik Planinarskog saveza Slovenije i autor prvih posleratnih planinarskih karata. Dizajnirao je i spomenik palim planinarima u Kamniškoj Bistrici.

U jesen 1947. ponovo je uhapšen, a u tzv. Dahavskom procesu 1948. osuđen na smrt, što je kasnije preinačeno u 20 godina zatvora sa prinudnim radom. Pušten je uslovno u aprilu 1952, a rehabilitovan tek 1971. godine.

Tokom 1950-ih godina ilustrovao je više turističkih plakata, kao i turističku mapu Jugoslavije iz 1954. godine. Potom se zaposlio u zavodu za zaštitu spomenika u Ljubljani i od 1963. do 1969. bio je direktor međuo­pštinskog zavoda za zaštitu spomenika. Učestvovao je u obnovi brojnih dvoraca, crkava i starih gradskih jezgara. Projektovao je i bele prizme na stazi sećanja oko Ljubljane. Čak i nakon penzionisanja, savetovao je pri obnovi Plečnikovih dela.

Bio je veliki ljubitelj Velike planine, gde je još 1934. iznajmio pastirsku kolibu. Nakon rata se zalagao za očuvanje njene izvornosti i projektovao je prepoznatljiva planinska staništa koja se i danas mogu videti. Uz uređeno stanište postavljena je i spomen-ploča.

## Nagrade i priznanja
* 1996 – Steletova nagrada za obnovu Plečnikove tržnice (kao deo tima)
* 1999 – Zlatni orden slobode Republike Slovenije

O njegovom životu i radu snimljen je dokumentarni film čije su autorke Janja Železnikar i Andreja Humar Gruden.

## Reference

## Vidi još
* Dahauski procesi (Slovenija)

## Spoljašnje veze
* Vlasto Kopač na leksikon.si
Alenka Gerlovič

**Alenka Gerlovič** (17. septembar 1919 – 9. decembar 2010) bila je slovenačka slikarka.

Rođena je u Ljubljani 1919. godine. Studirala je na Likovnoj akademiji u Zagrebu. Tokom Drugog svetskog rata pridružila se partizanima. Preminula je u Ljubljani 2010. godine.

Dobitnica je Levstikove nagrade 1968. godine za knjigu *Likovni pouk otrok* (Likovna nastava za decu).

Dobila je i Nagradu Prešernove fondacije 1981. godine za svoj umetnički opus.

## Izvori
Tone Kralj

**Tone Kralj** (23. avgust 1900 – 9. septembar 1975) bio je slovenački skulptor i slikar poznat i po svojim zidnim slikama i ilustracijama.

Kralj je rođen u Zagorici blizu Dobrepolje u Dolenjska 1900. godine. Studirao je skulptura u Pragu od 1920. do 1923. godine, a potom u Beču, Parizu i Veneciji. Neka od njegovih najpoznatijih dela su zidne slike u crkvama. Njegove ilustracije za delo Fran Levstika *[[Martin Krpan]]* iz 1954. godine spadaju među najprepoznatljivije ilustracije te priče. Dobio je Levstikova nagrada 1950. za ilustracije u *Pravljici o carjeviču Jeruslanu*. Umro je u Ljubljanau 1975. godine.

Godine 1972. dobio je Prešernova nagrada za životno delo.

## Reference
Nikola Martinoski

**Nikola Martinoski** (rođen kao **Nicolache Martin**; aromanski: Nicola Martinoschi, mk. Никола Мартиноски; 18. avgust 1903 – 7. februar 1973), ponekad pisano i **Martinovski**, bio je makedonski i jugoslovenski slikar aromunskog porekla. Smatra se osnivačem savremene makedonske umetnosti. Najpoznatiji je po slici *Majka sa detetom*, koju je započeo 1930-ih, a završio tek 1960-ih. Poznat je i kao "Doktor" zbog velikog broja poklonjenih slika savremenoj umetnosti.

## Biografija
Martinoski je rođen kao Nicolache Martin 1903. godine u aromunskoj porodici u Kruševo (; tada deo Osmanskog carstva). Već u mladosti pokazao je interesovanje za slikarstvo i pohađao radionice kod Dimitra Andonova-Papradinskog, ikonopisca iz Skoplja. Pre 1921. godine mnogo je putovao, a konačno se nastanio u Bukureštu, Rumunija, gde je pohađao Akademiju likovnih umetnosti (danas Nacionalni univerzitet umetnosti u Bukureštu), odakle je diplomirao 1927.

Martinoski je proveo dve godine (1927–1928) u Parizu na Académie de la Grande Chaumière, poznatoj po studentima poput Amedea Modiglijanija i Borisa Anrepa, kao i na Académie Ranson sa umetnicima kao što su poljski slikar Moise Kisling i Roger Bissiere, koji su mu bili mentori. Ovo je imalo veliki uticaj na njegov stil.

Po povratku u Skoplje, doneo je avangardne ideje i razvio specifičan ekspresionistički stil, baveći se uglavnom socijalnim temama. Prvu samostalnu izložbu imao je 1929. u Skoplju, a kasnije je izlagao i u Beogradu, Zagrebu i Parizu. Pored slikanja i crtanja, pravio je i velike murale. Osnovao je Umetničku galeriju u Skoplju (danas Nacionalna galerija Makedonije) i dobio brojne nagrade.

Martinoski je preminuo 7. februara 1973. u Skoplju, tada u Jugoslaviji. Poklonio je 62 slike Kruševu, gde se njegov dom sada koristi kao galerija sa izloženim delima.

## Slikarski stil
Mnoga dela Martinovskog bila su pod snažnim uticajem srednjovekovne fresko umetnosti i modernog pariškog slikarstva, ali su mu najjača dela portreti.

## Nasleđe
2003. Nacionalna galerija Makedonije organizovala je projekat „100 godina od rođenja Martinovskog“. Izložene su slike koje ranije nisu bile javno prikazane jer su bile u vlasništvu porodice.

## Reference

## Spoljni linkovi

*Biografija i galerija Nikole Martinovskog
France Mihelič

**France Mihelič** (27. april 1907 – 1. avgust 1998) bio je slovenački slikar i ilustrator, jedan od ključnih predstavnika slovenačke umetnosti druge polovine 20. veka, poznat po nadrealističkim figurativnim slikama i grafici.

Mihelič je rođen u Virmaše kraj Škofja Loka 1907. godine. Studirao je umetnost na Akademiji likovnih umetnosti u Zagrebu od 1927. do 1931. godine. Tri puta je dobio Prešernova nagrada: 1949. za slike *Kolona v snegu* i *Vaška ječa*, 1955. za grafički opus i 1965. za scensku i lutkarsku postavku predstave *Sinja ptica* (Plavi ptica) izvedene 1964. u Lutkarskom gledalištu u Ljubljani.

Dobitnik je i Levstikova nagrada za ilustracije četiri puta: 1949. za ilustracije knjige *Solzice* (Ljubičice) od Prežiha Voranca, 1951. za *Najdihojca* od Frana Levstika, 1952. za *Pestrna* (Dadilja) od Franca Bevka i 1956. za *Štirje letni časi* (Četiri godišnja doba) od Mire Mihelič.

Godine 1978. dobio je i Jakopičeva nagrada za životno delo u slikarstvu.

Bio je u braku sa književnicom i prevoditeljkom Mirom Mihelič.

## Reference
Drago Vidmar

**Drago Vidmar** (1901–1982) bio je slovenski slikar i partizanski fotograf. Studirao je u Zagrebu, a kasnije je živio u Parizu. Tokom Drugog svjetskog rata bavio se fotografijom, a 1944. godine postao je organizacijski sekretar Slovenskog narodnog kazališta.

## Izvori
Makokou

**Makokou** čita se *Makoki* je grad od 20,653 stanovnika na istoku Gabona, u Provinciji Ogooué-Ivindo u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Makokou se nalazi na ušću rijeke Liboumba u Ivindo, udaljen 540 km istočno od glavnog grada Librevillea.

## Historija
Makokou je osnovan 1912. kao garnizon zbog strateških razloga. 
Nakon adminitrativne reforme Francuske Ekvatorijalne Afrike 1958. postao je administrativni centar provincije.
Taj status je zadržao do danas. 

Makokou je siromašan grad u tropskoj džungli iako u njegovoj okolici ima željezne rude i šuma koje se ne iskorištavaju jer do njega nema željezničke pruge.

## Izvori

## Vanjske veze

* de Makokou''
Ivindo (rijeka)

**Ivindo** je rijeka u Gabonu, duga oko 500 km, najveća pritoka rijeke Ogooué.

## Hidrologija

Ivindo izvire na sjeveroistoku  Gabona u Provinciji Ogooué-Ivindo. Od izvora prvih desetak km teče prema sjeveru, zatim svija prema 
istoku i stotinjak km teče duž gabonsko- kamerunske granice. 
Nakon tog svija i teče prema jugozapadu do grada Makokoua gdje ima vodopade. 
Od Makokoua teče prema ušću u rijeku Ogooué dvadesetak km od uzvodno od gradića Boouéa.

Porječje rijeke površine  59,000 km², se najvećim dijelom prostire se po gabonskoj Provinciji Ogooué-Ivindo, a manjim i po Kamerunu i Republici Kongo.

Netaknute tropske kišne šume, kroz koje rijeka protiče su jedno od najbogatijih staništa ptica u čitavoj Africi
Istraživačka stanica Ipassa kod Makokoua, dokumentirala je 190 vrsta ptica.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ivindo River'' (na portalu Mapy)
Stane Lenardič

**Stane Lenardič Žan** (1918–2008) bio je slovenski fotograf, partizanski dopisnik i organizator filmske djelatnosti. Počeo je fotografirati već sa četrnaest godina. U partizanima je djelovao kao vojni dopisnik i fotograf, snimajući napade Šlandrove brigade hrabro i iz neposredne blizine. Kasnije je organizovao filmsku djelatnost i bio dopisnik TANJUG-a za Slovensko primorje.

## Izvori

## Vanjske veze
* Stane Lenardič - Žan
Vila Cvitković

**Vila Cvitković** nalazi se na uglu ulica Rizaha Štetića i Gabelina, u centralnom dijelu Sarajeva, Bosna i Hercegovina. Predstavlja istaknuto djelo poznatog jugoslavenskog arhitekte modernizma, Mate Bajlona. Izgrađena je 1932. godine za investitora Daneta Cvitkovića, u kojoj je živio istaknuti revolucionar i narodni heroj Miljenko Cvitković. Predstavlja urbanu vilu/gradska vila (na njemačkom *Stadtville*) izgrađenu u duhu modernizma i kao okosnicu srednjeevropske tradicije stanovanja, po uzoru na raumplan Adolfa Losa, čiji sljedbenik je bio Bajlon. 

Objekat je vertikalno podijeljen na dvije stambene jedinice za dvije porodice. Stan vlasnika se nalazi na prvom spratu kojem pripadaju i dvije sobe sa kupatilom i terasom na krovu objekta. Dodatni stambeni prostor predstavlja produžetak stana za mlađe članove porodice. Oba stambena prostora su projektovana otvorenim planom kao novom karakteristikom modernog stanovanja 20. vijeka. Proširena komunikacija polivalentne namjene daje dodatni kvalitet istaknut kroz centralni hol sa naglaskom na prijemni ulaz. Upotreba novih materijala i sistema gradnje omogućila je kreiranje forme i čistog volumena ravnih ploha bez dekoracije. Terasa na posljednjem spratu predstavlja praznu kocku armirano-betonskih ivica, koje ističu tektoniku arhitektonskog koncepta

## Literatura
* Alija Bejtić - Ulice i trgovi Sarajeva. Sarajevo: Muzej grada Sarajeva 1973. godine
* Nedžad Kurto - Sarajevo 1492-1992, Oko, Sarajevo.
* Predrag Milošević, ”Arhitekt Mate Baylon. Njegova arhitektura do početka Drugog svjetskog rata”, ARH – časopis za arhitekturu, urbanizam i oblikovanje, Arhitektura između umjetnosti i tržišta. (Sarajevo: ARH, 1991), 60-62
* Predrag Milošević -Arhitektura u kraljevini Jugoslaviji (Sarajevo 1918 -1941).
* Lejla Kahrović Handžić, Integralna metodologija vrednovanja arhitektonskog nasleđa 20. veka, studije slučaja urbanih vila prve polovine 20. veka u Sarajevu. Neobjavljena doktorska disertacija. (Beograd: Arhitektonski fakultet -Univerziteta u Beogradu, 2023), 143.
## Izvori
Ogooué-Lolo

**Ogooué-Lolo** (čita se **Ogove-Lolo**)  je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je ime dobila po rijecii Ogooué i njenoj pritoci Ivindo  koje je oplakuju.

## Karakteristike

Provincija se nalazi u sredini zemlje, prostire se na površini od 25,380 km², u kojoj živi 65,771 stanovnika.

Provincija na sjeveru graniči sa Provincijom Ogooué-Ivindo, na zapadu sa 
Provincijom Ngounié, na istoku sa Provincijom Haut-Ogooué i na jugu sa Departmanom Republike Kongo Niari).

Administrativni centar provincije je grad Koulamoutou, koji ima 25,651 stan.

Provincija je administrativno podjeljena na 4 departmana;
* Lolo-Bouenguidi (Koulamoutou)
* Mulundu (Lastoursville)
* Lombo-Bouenguidi (Pana)
* Offoué-Onoye (Iboundji)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province de l’Ogooué-Lolo''
Koulamoutou

**Koulamoutou** (čita se Kulamotu) je grad od 25,651 stanovnika u centru Gabona, u Provinciji Ogooué-Lolo u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Koulamoutou se nalazi u Masivu Chaillu, prostire se drž rijeke Bouenguidi koja na izlazu iz grada ima ušće rijeku u Lolo.
Od glavnog grada Librevillea je udaljen 594 km jugoistočno.

Osamdesetak km zapadno od grada nalazi se najviša planina Gabona *Iboundji* visoka 972 metara.

## Historija
Koulamoutou je osnovan 1909. u vrijeme dok je Gabon dio kolonije za Francuski Kongo.

Od 1949, je administrativni centar tadašnjeg Departmanai Adoumas, kad je i pored protesta stanovnika lLastoursvilla, administracija preseljena u Koulamoutou.

U maju  1953., kolonijalna administracija iz Brazzavilla promjenila je ime departmana u *Ogooué-Lolo*.

Katolička misija *Notre Dame de la Salette* djeluje u gradu od 1956..

## Privreda
Većina zaposlenih radi u državnoj upravi, svi ostali bave se poljoprivredom i šumarstvom-

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mairie de Koulamoutou''