open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Juan I od Kastilje

**Juan I od Kastilje** (Épila, 20. august 1358. - Alcalá de Henares, 9. oktobar 1390.) bio je monarh Kraljevine Kastilje od 1379.do svoje smrti 1390.

## Biografija

Rođen je kao sin kralja Enriquea II osnivača Dinastije Trastámara.

Na početku svoje vladavine Juan se morao boriti protiv Johna od Genta koji je tvrdio da kastiljski tron pripada njemu na osnovu nasljednih prava preko njegove supruge Constanze Kastiljske, koja je bila kći Pedra I Kastiljskog.
Sukob sa Johnom je konačno prekinut 1387. kad je dogovorio brak svog sina Enriqua sa Johnovom kćerkom Catherinom.

Juan je bio i u sukobu sa Portugalom, tradicionalnim engleskim saveznicima koji su podržavali Johna od Genta. Sukob sa Portugalom rješio je tako da se 1382. oženio sa Beatriz, kćerkom portugalskog kralja Fernanda I..

Kad mu je 1383]]. umro tast - Juan se polakomio za portugalskim tronom, za što je mislio da ima pravo jer mu je žena bila jedino Fernandovo dijete. Nade su mu se izjalovile jer ga Portugalci nisu htjeli, pa su pružili žestok otpor, nakraju je potpuno poražen u Bitci kod Aljubarrote 14. augusta 1385.

Pet godina kasnije *Juan I* je poginuo pri padu sa konja u Alcali, dok je jahao na ceremonijalnoj manifestaciji u arapskom stilu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Juan I de Castilla''
Stari grad Kamengrad

**Stari grad Kamengrad**  je srednjovjekovno utvrđenje na području današnje opštine Sanski Most, Bosna i Hercegovina. U raznim stranim izvorima Kamengrad se navodi različito: Kamengrad, Camengrad, Kamingrad, Kamergraid, Camengrae. Dolazi također i pod mađarskim imenom Kewar, Kywwar i Chivar. U turskim izvorima piše se uvijek Kamengrad. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj 1. aprila 2008. godine donijela je  odluku da se tvrđava, proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.

## Lokacija
Stari grad se nalazi iznad današnjeg sela Donji Kamengrad, na nadmorskoj visini 417 m, oko 9&nbsp;km od Sanskog Mosta.
## Historija
Župa Sana prvi put se spominje u istorijskim izvorima 1256. godine, kada se u ispravi stonobeogradskog kaptola navodi Aleksandar “comes de Zana”, a uz njega i Mojsije “comes de Vrbas”. Župan Vrbasa i Sane 1280. godine je Ivan od Gisinga, ali je već 1285. godine Radoslav Babonjić “gospodar Glaža, Vrbasa I Sane”. Župe Sana i Vrbanja javljaju se u periodu između 1280. i 1283. godine u dubrovačkim izvorima 18, odnosno 12 puta kao područja iz kojih potječu robovi koji se prodaju u Dubrovniku, što govori da je stanovništvo navedenih župa u velikoj mjeri bilo nepokršteno.

Srednjovjekovni grad se prvi put pominje 3. maja 1374. godine  u kupoprodajnom ugovoru između lokalnih velikaša. Ta isprava u prijevodu glasi: 
:*Kaptol crkve [[Zagreb]]ačke potvrđuje da su pred njim Juraj sin Tomin, Jakša sin Petrov i Dragoš sin Radosavljev iz starog Vrsušja neki komad svog posjeda Zagradje kraj grada (castrum) zvanoga Kamengrad prodali Ivanu, Nikoli, Babonigu I Stefanu, sinovima Dujma Blagajskog….za deset maraca kraljevskih dinara.*

Grad je sazidan 1346. godine, a pao je 1463. godine. Osmanlije su opsjedale Kamengrad punih jedanaest godina i osvojili su tek onda kada je sa svojom vojskom na bojište došao sultan Fatih. Tada je u njegovo ime podignuta Fatihova Musala.

## Opis
Grad se sastoji iz dva dijela.
 
Prostor Gornjeg grada je lociran na vrhu kamene litice i u narodu se naziva “Kaja” grad. Ima dužinu od oko 100 m i širinu oko 25 metara. Na zapadnoj strani nalazi se kula polukružne osnove. Na jugoistočnoj strani nalazi se poligonalna branič kula koja je vidljiva iz doline. U ovoj kuli izveden je otvor širine 50 i visine 80&nbsp;cm završen formom polukružnog segmentnog luka.

Prostora Donjeg grada – podgrađe - je smješten u podnožju litice, a u narodu naziva se Palankom. Sastoji se od sistema bedema unutar kojih je smješteno nekoliko prostorija (tri veće i nekoliko manjih).
## Literatura
* Jelena Mrgić-Radojčić, Donji Kraji, Krajina srednjovekovne Bosne, Beograd,2002.
* Tihomir Glavaš, Kamengrad, Arheološki leksikon Bosne i Hercegovine, Tom II, Zemaljski muzej Bosne i Hercegovine, Sarajevo 1988, 147.
## Reference
El mismo amor, la misma lluvia

***El mismo amor, la misma lluvia*** () je argentinsko-američka filmska komedija snimljena 1999. godine u režiji Juana Josea Campanelle. Protagonist, čiji lik tumači Ricardo Darin, je književnik koji slučajno upozna mladu konobaricu (čiji lik tumači Soledad Villamil), a radnja prikazuje njihov ljubavni odnos kroz nekoliko godina. *El mismo amor, la misma lluvia* je osvojio argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
*Ricardo Darín ... **Jorge Pellegrini**
*Soledad Villamil ... **Laura Ramallo**
*Ulises Dumont ... **Márquez**
*Eduardo Blanco ... **Roberto**
*Alfonso de Grazia ... **Mastronardi**
*Alicia Zanca ... **Sonia**
*Graciela Tenembaum ... **Marita**
*Magela Zanotta ... **Mauge**
*Mariana Richaudeau ... **Leticia**
*Rodrigo De la Serna ... **Micky**
*Melina González ... **Pepa**
*Alejandro Buzzoni ... **Sebastián**
*David Masajnik ... **Manlio Caldosini**
*Celina Zambón ... **Carola**
*Inés Baum ... **Directora de la redacción**
*Ramiro Vayo ... **Asistente del teatro**
*Jorge Nolasco ... **Actor de Teatro**
*Hernán Alix ... **Actor de Teatro**

## Vanjske veze
*
Crkva sv. Petra i Pavla u Tešnju

**Crkva svetog Petra i Pavla u Tešnju** katolička je crkva u Vrhbosanskoj nadbiskupiji, opština Tešanj, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 1. do 3. februara 2016. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za  nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović i Ljiljana Ševo (predsjedavajuća).

## Lokacija
Nalazi se na lokalitetu Zvečaj, u podgrađu tešanjskog starog grada, udaljena oko 200 metara istočno od centralne gradske zone.

## Historija
Za vrijeme boravka u BiH (1884–1921), na osnovi sačuvane arhivske građe u Nadbiskupskom arhivu u Sarajevu, arhitekta Josip Vancaš je projektirao, gradio ili dograđivao oko 70 crkava u duhu historicizma, primjenjujući široku lepezu stilova: neogotiku, neorenesansu, neoromaniku, neobarok ili kombinaciju ovih stilova. Godine 1910. projektovao je i crkvu sv. Petra i Pavla u Tešnju.

Djelomično obnovljena je 1973. godine, a u periodu 1998–2002. godine je izvršena njena detaljna obnova.

## Opis
Crkva je jednobrodna, i predstavlja eklektičko ostvarenje u kombinaciji neoromaničkog i neogotičkog duha, gabaritnih tlocrtnih mjera oko 20,60 × 8,60 metara.

Ulazna fasada naglašena je tornjem osnove oko 4 × 4m i visine tornja do završnog profiliranog vijenca 13 metara. U dispozicionom smislu toranj polovinom svoga plašta je izbačen u odnosu na ravan ulazne (sjeverne) fasade. Krov tornja, na čijem vrhu je postavljen metalni križ visine oko 2,70 metara, ima oblik jednostavne četvorostrane piramide izvedene sa zalomljenjenjem i proširenjem krovnih ploha u donjoj zoni piramide. Ovaj zvonik je stilski najbliži Vancaševim zvonicima sarajevske Katedrale.

Iznad ulaznog portala nalazi se detalj kao fasadni ukras u formi reljefa, dimenzija 40 cm širine, koji simbolizira oko Božije. Oko, bez uobičajenog prikaza zraka, smješteno je unutar trougla, što je uobičajen ikonografski prikaz i predstavljeno je izraženom plavom i crnom bojom na krajevima. Oko prikazano na ovaj način simbol je Božje sveprisutnosti i svevidljivosti.

## Reference

## Literatura
* Mirza Hasan Ćeman, Urbana antropologija Tešnja: 1461–1878, Tešanj: Centar za kulturu, 2006, str. 35–42.
* Jela Božić, Arhitekt Josip pl. Vancaš; Značaj i doprinos arhitekturi Sarajeva u periodu Austrougarske uprave : Doktorska disertacija / Univerzitet u Sarajevu, Arhitektonski fakultet, 1989, str. 35–36.

## Vanjske veze

* Župa Jelah
* HIFA i porodica Ahmetlić renovirali katoličku crkvu u centru Tešnja
Valentín

***Valentín*** je argentinsko-francusko-italijansko-nizozemsko-španski igrani film snimljen 2002. godine u režiji Alejandra Agrestija. Po žanru je mješavina drame i komedije. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Rodrigo Noya, je 8-godišnji dječak koji krajem 1960-ih živi sa bakom i sanja o tome da postane astronaut. Radnja koja pokazuje kako sticajem okolnosti počne poboljšavati život ljudi oko sebe. *Valentín* je 2003. godine osvojio argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
* Rodrigo Noya ... Valentín
* Carmen Maura ... Baka
* Julieta Cardinali ... Leticia
* Jean Pierre Noher ... Stric Chiche
* Mex Urtizberea ... Rufo, učitelj klavira
* Lorenzo Quinteros ... barmen
* Alejandro Agresti ... Otac
* Carlos Roffé ... Dr. Galaburri

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* ''Valentín'' at the cinenacional.com 
* ''Valentín'' English dialogue
* ''Valentín'' review at CINEstrenos by Alejandro del Pino 
*
Roma (film, 2004)

***Roma*** je argentinsko-španski igrani film snimljen 2004. godine u režiji Adolfa Aristaraina. Po žanru je drama, a radnja prikazuje kako mladi novinar (čiji lik tumači Juan Diego Botto) dolazi intervjuirati 60-godišnjeg uglednog književnika (čiji lik tumači José Sacristán), te kako se on počne prisjećati svoje boemske mladosti u Buenos Airesu 1960-ih i 1970-ih. Roma je osvojila argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
* Susú Pecoraro ... Roma Di Toro
* Juan Diego Botto ... Manuel Cueto/Joaquín Góñez (mladi)
* José Sacristán ... Joaquín Góñez (u dobi od 60 godina)
* Marcela Kloosterboer ... Reneé
* Maximiliano Ghione ... Guido
* Gustavo Garzón ... padre de Joaquín Góñez
* Marina Glezer ... Alicia
* Jean Pierre Noher ... Pando
* Vando Villamil ... Áteo di Toro
* Marcos Woinski ... Afinador
* Agustín Garvie ... Joaquín Góñez (niño)
* Carla Crespo ... Betty
* Marcos Mundstock ... Gustavo Smirnoff
* Raúl Rizzo ... Doctor Cassano
* Alberto Jiménez ... Editor (mladi)
* Ángel Facio ... Editor (padre)
* María Galiana ... Portera
* Maxi Zago ... Simón
* Diego Topa ... Figueroa
* Tony Lestingi ... Tío Juan
* Héctor Malamud ... Kaminsky
* Cecilia Labourt ... Dora
* Gabriel Fernández ... Maestro
* Elena Gowland ... Miss Gleesson
* Daniel Dibiase ... Servicio 1
* Diego Topa ... Bautista

## Vanjske veze
* 
* ''Roma'' at the cinenacional.com 
* ''Roma''  review at *[[La Nación (Buenos Aires)|La Nación]]* by Diego Batlle 
*
El aura

***El Aura*** () je argentinsko-francusko-španski igrani film snimljen 2005. godine u režiji Fabiana Bielinskog. Po žanru je triler, a protagonist, koga tumači Ricardo Darin, je skromni i samozatajni taksidermist koga muči epilepsija, ali također posjeduje fotografsko pamćenje i sanjari o tome da počini savršen zločin. Radnja prikazuje kako u lovu slučajno ubije čovjeka za koga se ispostavi da je profesionalni kriminalac, a što mu daje poticaj i priliku da svoje snove pretvori u stvarnost te počinje planirati veliku pljačku. *El aura* je osvojila argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
* Ricardo Darín ... Esteban Espinosa, takisdermist
* Dolores Fonzi ... Diana Dietrich
* Pablo Cedrón ... Sosa
* Nahuel Pérez Biscayart ... Julio
* Jorge D'Elía ... Urien
* Alejandro Awada ... Sontag
* Rafael Castejón ... Vega
* Manuel Rodal ... Carlos Dietrich
* Walter Reyno ... Montero

## Izvori

## Vanjske veze
*
*
*
*
*
*
*''The Aura''  at The Numbers
Crónica de una fuga

***Crónica de una fuga*** () je argentinski igrani film snimljen 2006. godine u režiji Israela Adriana Caetana. Temelji se na stvarnim događajima koji su se zbili krajem 1977. godine i početkom 1978. godine za vrijeme desničarske vojne diktature, odnosno strahovlade poznate kao Prljavi rat. Radnja prikazuje kako Claudio Tamburrini (čiji lik tumači Rodrigo de la Serna, golman nižerazrednog fudbalskog kluba iz Buenos Airesa bude iznenada uhapšen i doveden u zloglasni tajni pritvorski centar Mansión Seré gdje ga izlažu strahovitom mučenju i pokušavaju natjerati da prizna da je ljevičarski militant. Radnja prikazuje kako dozna kako su ga, također pod mučenjem, lažno prokazali stvarni militanti, ali i kako se, nakon što shvati da nitko od njih iz zatvora neće izaći živ, sa njima udruži kako bi poduzeo očajnički bijeg. *Cronica de una fuga* je osvojila argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
* Rodrigo de la Serna ... Claudio Tamburrini
* Pablo Echarri ... Huguito
* Nazareno Casero ... Guillermo Fernández
* Daniel Valenzuela ... *El Alemán* ("Nijemac")
* Lautaro Delgado ... *El Gallego* ("Galicijac")
* Matías Marmorato ... *El Vasco* ("Bask")
* Martín Urruty ... *El Tano* ("Italijan")
* Diego Alons ... Lucas
* Leonardo Bargiga ... Capitán Almagro
* Micaela Vázquez ... Tamburrinijeva sestra

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Crónica de una fuga''  at the cinenacional.com 
* ''Crónica de una fuga''  review at *[[La Nación (Buenos Aires)|La Nación]]* by Fernando López 
* ''Crónica de una fuga'' review at *LeerCine* by  Santiago García 
* ''Crónica de una fuga'' trailer at YouTube
Mansión Seré

***Mansión Seré*** je naziv za kompleks zgrada u zapadnom predgrađu Buenos Airesa, originalno sagrađen krajem 19. vijeka, kao veleposjednička kuća, a koji je za vrijeme desničarske vojne diktature od 1976. do 1978. godine služio kao tajni pritvorski centar argentinskog zrakoplovstva te u kojem su počinjena brojna mučenja i likvidacije stvarnih ili prokazanih protivnika režima. 

Ime je dobila po Jeanu Sèreu, francuskom baskijskom imigrantu koji ju je sagradio u drugoj polovici 19. vijeka. Godine 1949. je prodana Buenos Airesu, da bi godine 1966. bila prepuštena Argentinskom ratnom zrakoplovstvu. Nakon puča 1976. godine je prenamijenjena u tajni pritvorski centar. U novembru 1977. je u njega bio sproveden Claudio Tamburrini, golman nižerazrednog fudbalskog kluba, pod optužbom da podržava ljevičarske militante. Tamburrini je zajedno sa nekoliko zatvorenika odatle uspio pobjeći te o svojim stradanjima upoznao međunarodnu javnost. Režim je zbog toga centar zatvorio, a potom potpuno srušio zgradu kako bi sakrio tragove svojih zločina.

Dana se na mjestu centra nalazi Sportski centar Gorki Grana.  

## Vanjske veze
* Casa de la Memoria y la Vida  
* Quinta Seré  at desaparecidos.org
Enrique II od Kastilje

**Enrique II od Kastilje** ( -, 1333. / 1334. - Burgos, 29. maj 1379.) bio je prvi monarh iz Dinastije Trastámara koji je zasjeo na tron Kraljevine Kastilje - 1369. i vladao kao kralj do svoje smrti 1379.

Enrique je sve do 1269. bio poznat pod imenom *Enrique [[knez]] od Trastámare* (dio Galicije), kasnije su ga zvali; *Enrique Bratoubojica* ali i *Onaj darežljivi* (španjolski: *El de las Mercedes*). Ostao je zapamćen kao osnivač Dinastije Trastámara koja je egzistirala do 1504.

## Biografija

Enrique je rođen kao vanbračni sin kralja Alfonsa XI i njegove ljubavnice Leonor Guzman.
Kao zreli čovjek se pobunio protiv svog mlađeg polubrata, legalnog prijestolonasljednika Pedra I (zvanog **Okrutni**), pa je 1366. uz pomoć Francuza provalio u Kastilju svrgnuo ga s trona, i u Burgosu se okrunio za kastilijanskog kralja.

Svrgnuti Pedro I potražio je pomoć kod Engleza, pa je uz pomoć snaga Edwarda Crnog Princa potukao Enriqua u bitci kod Nájera 3. aprila 1367. i vratio se na tron. Enrique se vratio sa jačim francuskim snagama i zarobio Pedra, kog je nakon tog ubio 23. marta 1369.

Dok su u Galiciji podržavali njegovo pravo na kastiljski tron, to nije bio slučaj u Portugalu, pa se zbog tog morao boriti protiv svojih osporavatelja. Isto tako ratovao je i sa Englezom Johnom od Genta, koji se oženio Pedrovom kćerkom Constanzom i osporavao mu pravo na krunu.

Enrique je uz pomoć svojih pristaša slomio otpor svih svojih protivnika. Svoje simpatizere nagrađivao je po uzoru na razvijeniji francuski feudalizam darivanjem nasljednih titula; knez, markiz ... uz odgovarajuće feude, pa je tako stvorio povlaštenu klasu. Upravo zbog tog su ga nazvali - El de las Mercedes (Onaj darežljivi).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Enrique II de Castilla''
Nož (razvrstavanje)

**Nož** može biti:
*Nož, ručni alat
*''Nož'' (film iz 1967), jugoslovenski film iz 1967.
*''Nož'' (kratki film), jugoslovenski film iz 1974.
*''Nož'' (film iz 1999), jugoslovenski film iz 1999.

## Povezano
*Kukri (nož), zakrivljen nož
*Nož za sečenje papira
*Gama nož, medicinski uređaj
*Sika (nož), dugački bodež
*Švajcarski vojnički nož
*Nož za picu
Univerzitet u Parmi

**Univerzitet u Parmi** (, ) javni je univerzitet u Parmi u talijanskoj regiji Emilia-Romagna. Sa istorijom od X vijeka Univerzitet u Parmi spada među najstarije u svijetu. Institucija je osnovana 962. godine kraljevskim dekretom koji je izdao Oton Veliki. Pravni i medicinski fakulteti osnovani su još u XIII vijeku. Gian Galeazzo Visconti zatvorio je školu 1322. godine, a univerzitet je otvoren 1412. odlukom markiza Niccole III d'Esta. Inocent IV, Giovannino Guareschi, Fausto Cercignani, Cesare Zavattini neki su od uglednih studenata i profesora univerziteta.

## Povezano
* Lista univerziteta u Italiji
* Rimokatolička biskupija Parma

## Izvori

## Vanjske veze

*  Službena stranica
Univerzitet u Trstu

**Univerzitet u Trstu** (, , , ) javni je istraživačko-intenzivni univerzitet u Trstu u italijanskoj regiji Furlanija-Julijska krajina. Institucija je osnovana 1924. godine, a danas je podeljena na 10 fakulteta na kojima oko 1000 održava studijske programe za oko 15.000 studenata. Institucija je osnovana tek nakon što je Kraljevina Italija zauzela grad posle I svetskog rata jer se pre toga Austro-Ugarska protivila osnivanju italijanskog univerziteta u gradu.

Trst je sedište i mnogih drugih naučno-istraživačkih centara kao što su Međunarodna škola naprednih studija, Međunarodni centar za teorijsku fiziku, Nacionalni oceanografski institut, Međunarodni centar za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju, Nacionalni institut za nuklearnu fiziku i drugih sa kojima univerzitet ima razvijene razne oblike institucionalne saradnje.

Godine 2014. *Times Higher Education World University Rankings* rangirao je Univerzitet u Trstu kao drugi najbolji univerzitet u Italiji. Claudio Magris, Gaetano Fichera i Margherita Hack neki su od najuglednijih profesora koji su radili na ovome univerzitetu. Slovenačko-italijanski istoričar Jože Pirjevec bivši je student Univerziteta u Trstu.

## Rektori

* 1924-1926: Alberto Asquini
* 1926-1930: Giulio Morpurgo
* 1930-1939: Manlio Udina
* 1940-1942: Giannino Ferrari dalle Spade
* 1942-1944: Mario Enrico Viora
* 1944-1945: Giorgio Roletto
* 1945-1946: Salvatore Satta
* 1946-1952: Angelo Ermanno Cammarata
* 1952-1958: Rodolfo Ambrosino
* 1958-1972: Agostino Origone
* 1972-1981: Giampaolo de Ferra
* 1981-1990: Paolo Fusaroli
* 1990-1997: Giacomo Borruso
* 1997-2003: Lucio Delcaro
* 2003-2006: Domenico Romeo
* 2006-2013: Francesco Peroni
* 2013-2013: Sergio Paoletti
* 2013-2019: Maurizio Fermeglia
* od 2019: Roberto Di Lenarda

## Povezano
* Lista univerziteta u Italiji

## Izvori

## Vanjske veze

*  Službena stranica
José María Aznar

**José María Aznar** (rođen 25. februara 1953) španski je političar koji je u periodu od 1996. do 2004. bio španski premijer. U tome je periodu vodio i Narodnu partiju, vodeću partiju desnoga centra u zemlji.

Anzar je završio studije prava na Complutensijanskom univerzitetu u Madridu gde je postao član falangističke studentske grupe. Po završetku studija našao je posao u javnom sektoru. Postao je član desničarske Narodne alijanse koja je 1989. postala Narodna partija desnog centra. U periodu od 1987. do 1989. Anzar je predsedao skupštinom zajednice Kastilje i Leona, a od 1989. do 1996. predvodio je opoziciju na nacionalnom nivou. 1995. preživeo je pokušaj atentata od strane baskijske separatističke terorističke organizacije ETA.

Na izborima 1996. Narodna je partija pobedila, ali nije uspela da osvoji apsolutnu većinu što ju je prisililo da podršku traži od baskijskih, katalonskih i kanarskih regionalističkih partija. Aznar je proglašen premijerom 4. maja 1996. godine započinjući svoj prvi mandat obeležen politikama liberalizacije tržišta, slabljenja regulacije ekonomije, rezovi državne potrošnje, ispunjavanje uslova za članstvo u eurozoni i neuspeli pokušaj pregovora sa teroristima iz ETA-e.

Narodna partija odnela je pobedu i na izborima 2000. godine, ovaj put sa apsolutnom većinom od 183 poslanika (od 350) što joj je omogućilo da samostalno formira vlast. Drugi je mandat obeležen snažnim približavanjem u odnosima sa Sjedinjenim Američkim Državama i administracijom republikanskog predsednika Georga W. Busha. Anzarova je vlada podržala invaziju na Avganistan i invaziju na Irak. Odlučila je i da se pridruži u invaziji na Irak bez obzira na to što se toj odluci protivilo čak 91% građana.

Izbori za 2004. raspisani su za 14. maj, a 11. maja dogodili su se napadi u Madridu 2004. u kojima su stradale 192 osobe. Vlada je, bez obzira na sve veći broj dokaza, odgovornost pokušavala da pripiše baskijskim separatistima. Taj se pokušaj pokazao veoma neuspešnim i doveo do javne ljutnje i uverenja da vlasti ne govore istinu. To je uverenje dovelo do naglog pada u podršci Narodnoj partiji i pobedi opozicione Španske socijalističke radničke partije koju je vodio José Luis Rodríguez Zapatero.

Nakon izbora Anzar je prešao u privatni sektor, a do 2016. zadržao je mesto počasnog predsednika Narodne partije.

## Vanjske veze
Pedro I od Kastilje

**Pedro I od Kastilje** (Burgos, 30. august 1334. - Montiel, 23. mart 1369.) poznat i pod imenima *Pedro Okrutni* (španjolski: Pedro el Cruel) i *Pedro Pravedni* (Pedro el Justiciero) 
bio je monarh Kraljevine Kastilje od 1350. sve svoje smrti 1369.
Pedra su njegovi onovremeni neprijatelji optuživali za monstruoznu okrutnost, ali su ga kasniji pisci rehabilitirali i smatrali samo za revnosnog izvršitelja pravde.

## Biografija

Pedro je imao samo 15 godina kad je naslijedio svog oca Alfonsa XI, pa je francuski kralj Jean II u tom vidio sjajnu priliku da Kastilju pridobije za savez protiv Kraljevine Engleske u Stogodišnjem ratu. Savez je sklopljen 1352., na osnovi njega se Pedro 1353. morao oženiti sa Blanche, kćerkom burbonskog kneza Pierra. Pedru je to teško palo, jer je bio strasno zaljubljen u prekrasnu Maríju od Padille, koja je ne samo što mu je bila ljubavnica, već najvjerojatnije i zakonita supruga sve do 1361. kad je umrla. Zbog tog je napustio Blanche odmah nakon vjenčanja, ali je tim potezom razorio dogovoreno francusko-kastilijansko savezništvo.

Pedro se i na vlastitom dvoru morao suočiti sa brojnim neprijateljima, među inima i od vlastite vanbračne polubraće , na čelu s Enriqueom Trastamara (budući Enrique II). On je da bi dobio podršku za svoje aspiracije na kastiljski tron, proglasio sebe braniteljem plemićkih prava i privilegija protiv rastuće moći krune. Nakon što je poveo nekoliko pobuna koje je Pedro energično ugušio, tako da nakon njih Enrique nije postao nimalo popularniji, zaključio je da mu je najbolje pobjeći u Francusku, što je i uradio 1356. i uz francusku pomoć probati srušiti svog polubrata.

Između 1356. - 1366. Pedro je bio u ogorčenom ratu sa Krunom Aragona, čiji je kralj Pedro IV podržavao Enriquea II. 
Tokom tog rata Pedro je izvojevao brojne pobjede protiv Aragona, tako da simpatizeri Dinastije Trastámara nisu uspjeli potkopati lojalnost stanovnika Kastilje prema njemu. Zbog tog su 1365. francuski kralj Charles V, papa Urban V. i sam Pedro IV kako bi spasili Aragon od poraza, angažirali francuske najamnike na čelu sa Bertrand du Guesclinom, da odu u Španjolsku i svrgnu s trona Pedra i instaliraju Enriquea II, što su oni i napravili.

Svrgnuti Pedro pobjegao u Gaskonju (Akvitaniju) i zatražio pomoć od Engleza, savez je sklopljen 22. juna 1362. Nakon tog je 3. aprila 1367. Edward Crni Princ sa svojom vojskom u bitci kod Nájera teško porazio snage Enriquea II, pa se Pedro vratio na tron i nastavio vladati. 
Zbog tog je Charles V dao Enriqueu daleko više vojnika za invaziju na Kastilju.

Uslijedio je dugi građanski rat, na kraju je Pedro poražen u bitci kod Montiela i pogubljen po nalogu vlastitog polubrata.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Pedro I de Castilla''
Nájera

**Nájera** je grad od 4,402 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske u Autonomnoj pokrajini La Rioja.

Taj danas mali gradić nekoć je bio prijestolnica Kraljevine Navara i sjedište biskupije, danas je značajan jedino kao jedna od hodočasničih stanica na putu za Santiago de Compostelu.

## Geografija
Nájera leži u Iberijskom gorju u dolini rijeke Najerilla, udaljena tridesetak km jugozapadno od svog administrativnog centra Logroña.

## Historija
Dolina Najerille naseljena je još od prahistorije, kad su Rimljani zauzeli La Rioju zatekli su keltibersko naselje uklesano u stijeni. Rimljani su svoj grad *Tritium Magallum*, podigli 2 km dalje od današnjeg centra.

Kad su Mauri zauzeli La Rioju novoizraslo naselje su nazvali "Náxara" (grad između stijena), a rijeku *Náxarilla*. Za maurske vlasti sagrađen je zamak Mota na vrhu brda koje dominira dolinom rijeke Najerilla, on je kasnije postao strateška točka na granici između Kršćana i Muslimana.
Najera je početkom 10. vijeka postala mjesto stalnih borbi između Maura i Kršćana.
 
Kralj Pamplone Sancho I je 923. zajedno sa leónskim kraljem Ordonjom II zauzeo Nájeru i gotovo cijelu La Rioju i anektirao je u svoju Kraljevinu Navaru.

Kad je kordobski kalif Abd ar-Rahman III 924. razorio Pamplonu, njegov sin García Sánchez I je nakon što mu je slijedeće godine umro otac preselio svoju prijestolnicu u Nájeru, pa se odtad njegovo kraljevstvo nazivalo *Nájera-Pamplona*.

Nájera je za vladavine Sancha III od Navare (1004.-1035.) bila na svom vrhuncu. U to vrijeme Kraljevina Navara prostirala se po dobrom dijelu sjeverne trećine Iberijskog poluotoka, od Katalonije do Kantabrije, pa je Nájera kao njezina prijestolnica uživala sve prednosti tog statusa. Uz sve to postala je jedan od ključnih gradova na hodočasničkom Francuskom putu Svetog Jakova za Santiago de Compostelu.

Nakon bitke kod Atapuerca u septembru 1054. između dva brata Garcíe Sáncheza III od Navare i Fernanda I od Leona i Kastilje u kojoj je pobjedio Fernando, Kraljevina Navara je prestala postojati, pa je opala važnost Nájere.

Grad je bilo poprište bratoubilačke borbe između Pedra I od Kastilje i Enriquea II od Kastilje 3. aprila 1367. u kojoj je pobjedio Pedro uz pomoć engleskih snaga Edwarda Crnog Princa.
Nájera je status grada dobila 1438. poveljom od kastiljskog kralja Juan II, nakon tog ga je 1454. kralj Enrique IV nazvao "vrlo plemenitim i vrlo odanim".

Nájera se 1520. pridružila zajedničkom ustanku protiv politike cara Carlosa I. Pobunjenici su uspjeli zauzeli zamak, ali su pokleknuli pred trupama Antonija Manriquea de Lare.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ajuntament de Nájera''  ,
Najerilla

**Najerilla** je rijeka na sjeverozapadu Španjolske, pritoka rijeke Ebro duga 72,4 km.
Najerilla je sa svojim slivom od 1.105 km² najveći i najznačajniji vodotok Regije La Rioja.

## Hidrografija
Najerilla se formira od nekoliko vodotoka na nadmorskoj visini od 1.640 metara u Iberijskom gorju, preciznije između masiva Demanda i Urbión u Provinciji Burgos. Ti vodotoci izviru iz glacijalnih jezera od kojih su najznačajnija Laguna Negra i Laguna Larga koji leže na 2.000 metara nadmorske visine.

Od izvora gdje se zove **Neila** teče prema sjeverozapadu kroz usku kotlinu do vapnenačke barijere kod gradića Anguiana. Nakon nje se kotlina rijeke značajno širi sve do ušća na terenu općine Torremontalbo, na nadmorskoj visini od 405 metara.

Na svom toku Najerilla prikuplja brojne male pritoke od kojih se ističu; Neila, Urbión, Brieva i Yalde kao desne, i Tobías, Cárdenas i Tuerto kao lijeve.

## Reference

## Vanjske veze

* ''El valle del Najerilla''
Montiel

**Montiel** je općina od 1,330 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja-La Mancha (Provincija Ciudad Real).

## Geografija

*Montiel* leži u dolini rijeke Jabalón, udaljen 120 km istočno od svog administrativnog centra Ciudad Reala.

## Historija

Montiel je izrastao za Antike, kao keltibersko naselje, koje su preuzeli Rimljani.

Grad je bilo poprište bratoubilačke borbe za Stogodišnjeg rata između Pedra I od Kastilje i Enriquea II od Kastilje u kojoj je pobijedio Enrique II. On je nakon bitke naredio da se njegov polubrat pogubi dekapitacijom.

O toj bitci pisao je i Migel de Servantes u svom remek djelu Don Quijote, a samo mjesto naveo je pod imenom *Campo de Montiel*.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Montiel''
Anguiano

**Anguiano** je selo od 509 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske u Autonomnoj pokrajini La Rioja.

## Geografija

*Anguiano* leži u Iberijskom gorju u dolini rijeke Najerilla, udaljen četrdesetak km jugozapadno od svog administrativnog centra 
Logroña.

U Španjolskoj je poznat po jelu od graha *Caparrones*, koji se servira sa lokalnim kobasicama.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Danzadores de Anguiano''
Blacula

***Blacula*** je američki horor film snimljen 1972. godine u režiji Williama Craina. Protagonist, čiji lik tumači William Marshall je afrički princ koji u 18. vijeku odlazi u Transilvaniju kako bi od grofa Drakule (čiji lik tumači Charles Macaulay dobio pomoć u nastojanju da zaustavi transatlantsku trgovinu robljem, ali umjesto toga bude pretvoren u vampira. Radnja prikazuje kako se njegov lijes 1972. godine otvori u Los Angelesu, a nakon čega se on probudi i počne se hraniti krvlju ljudi oko sebe. Nastao u B-produkciji, odnosno kao dio nastojanja studija American International Pictures da iskoristi popularnost blaxploitation trendova u tadašnjem Hollywoodu, *Blacula* je bio odbačen od strane kritike, a dio mu danas zamjera homofobne motive u pojedinim scenama. Usprkos toga, postigao je komercijalni uspjeh, te je sljedeće godine snimljen nastavak pod naslovom *[[Scream Blacula Scream]]*.

## Uloge
*William Marshall ... Prince Mamuwalde / Blacula 
*Denise Nicholas ... Michelle Williams
*Vonetta McGee ... Tina Williams / Luva 
*Gordon Pinsent ... Por. Jack Peters 
*Thalmus Rasulala ... Dr. Gordon Thomas 
*Emily Yancy ... Nancy 
*Lance Taylor Sr. ... Swenson 
*Logan Field ... Narednik Barnes
*Ted Harris ... Bobby McCoy 
*Rick Metzler ... Billy Schaffer 
*Ketty Lester ... Juanita Jones / Djevojka u taksiju
*Charles Macaulay ... Grof Dracula 
*Ji-Tu Cumbuka ... Skillet 
*Elisha Cook, Jr. ... Sam
*Eric Brotherson ... Agent za nekretnine
*The Hues Corporation ... sami sebe
*Rick Hochman ... Mladi Hoch

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* Official Trailer #1 on YouTube
William Marshall (glumac)

**William Horace Marshall** (19. august 1924 – 11. jun 2003) je bio američki glumac i pjevač, najpoznatiji po ulozi crnog vampira Blacule u istoimenom horor-filmu. Marshall, koji se isticao izuzetnom visinom i dubokim glasom, je karijeru započeo u teatru, a što je uključivalo nastup u premijernoj postavi popularnom mjuziklu *[[Carmen Jones (mjuzikl)|Carmen Jones]]*, a imao je i niz zapaženih karakternih uloga.

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 
* In Loving Memory Of William-Marshall 

*  Via CBS News.
Bluebeard (film, 1972)

***Bluebeard*** () je italijansko-francusko-zapadnonjemački triler film snimljen na engleskom jeziku 1972. godine u režiji Edwarda Dmytrika. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Richard Burton, je austrijski aristokrat koji 1920-ih uživa reputaciju velikog zavodnika, ali čije su sve supruge i ljubavnice tajanstveno nestale. Radnja prikazuje kako njegova najnovija supruga (čiji lik tumači Raquel Welch), otkriva njihovu sudbinu i pokušava preživjeti. *Bluebeard* je izuzetno loše prošao kod kritike, koja je posebno napala Burtonovu lošu glumu.

## Uloge
* Richard Burton ... Baron von Sepper
* Raquel Welch ... Magdalena
* Virna Lisi ... Elga
* Joey Heatherton ... Anne
* Nathalie Delon ... Erika
* Marilù Tolo ...  Brigitte
* Karin Schubert ...  Greta
* Agostina Belli ...  Caroline
* Sybil Danning ... Prostitutka
* Jean Lefebvre  ... Gretin otac
 
## Izvori

## Vanjske veze

*
*
The Ruling Class (film)

***The Ruling Class*** () je britanska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Petera Medaka. Predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Petera Barnesa. Protagonist, čiji lik tumači Peter O'Toole je mladi aristokrat koji nakon očeve smrti naslijedi njegovo imanje i mjesto u Domu lordova, ali se potom ispostavi kako boluje od paranoidne šizofrenije te da je umislio da je Isus Krist. Radnja prikazuje kako ga se  rodbina i poznanici raznim spletkama pokušavaju riješiti, a što će na kraju dovesti do krvoprolića. *The Ruling Class* je bio pokopan od strane kritike, iako je dio hvalio O'Tooleov glumački nastup.

## Uloge

* Peter O'Toole – Jack Gurney, 14. earl od Gurneya
* Coral Browne – Lady Claire
* William Mervyn – Sir Charles
* James Villiers – Dinsdale, sin Sir Charlesa i Lady Claire
* Arthur Lowe – Tucker
* Alastair Sim – Biskup Lampton
* Carolyn Seymour – Grace
* Michael Bryant – Dr. Herder
* Graham Crowden – Dr. Truscott
* Harry Andrews – Ralph Gurney, 13. earl od Gurneya
* Hugh Owens – Čestitar
* Hugh Burden – Matthew Peake
* Henry Woolf, Griffith Davies, Oliver McGreevy – Pacijenti
* Kay Walsh – Mrs. Piggott-Jones
* Patsy Byrne – Mrs. Treadwell
* Nigel Green – McKyle
* Cyril Appleton, Leslie Schofield – McKyleovi pomoćnici
* Joan Cooper – Bolničarka Brice
* Declan Mulholland – Lovokradica
* James Grout – Inspektor Brockett
* James Hazeldine – Fraser
* Ronald Adam, Julian D'Albie, Llewellyn Rees – Lordovi
* Kenneth Benda – Lord kancelar

## Vanjske veze
*
*
* A Grade One, Galilee Miracle from yoism.org, with a film clip in which the O'Toole character claims that he is Jesus Christ and presents a "miracle"
*''The Ruling Class'' an essay by Ian Christie at the Criterion Collection
Sybil Danning

**Sybil Danning** (rođena kao Sybille Johanna Danninger; 24. maj 1952 -) je austrijska glumica, najpoznatija po nastupima u B-filmovima 1970-ih i 1980-ih.

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
*
Marilù Tolo

**Marilù Tolo** (16. januar 1944 -) je italijanska glumica, koja je uglavnom nastupala u filmovima 1960-ih i 1970-ih.

## Reference

## Vanjske veze
*
...e poi lo chiamarono il Magnifico

***...e poi lo chiamarono il Magnifico*** (), u međunarodnoj distribuciji poznat pod engleskim naslovom ***Man of the East*** () je italijansko-francuska vestern filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Enza Barbonija. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Terence Hill je sin engleskog aristokrata koji u potrazi za pustolovinama odlazi na Divlji Zapad.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Vladajuća klasa (razvrstavanje)

**[[Vladajuća klasa]]** označava pojedince ili grupe koji imaju monopol na vlast u nekom društvu. Također može označavati:

*''The Ruling Class'' (drama), satirična drama engleskog pisca Petera Barnesa iz 1968. godine
**''The Ruling Class'' (film), njena ekranizacija iz 1972. godine.
Jabalón

**Jabalón** je rijeka u centru Španjolske duga 161 km, najveća lijeva pritoka rijeke Guadiane.

## Karakteristike
Jabalón izvire kod lokaliteta Los Ojos na terenu općine Montiel. Od izvora teče prema sjeverozapadu do ušća u Guadianu na terenu općine Corral de Calatrava. Ime rijeke dolazi od arapskog *Jabal* što znači planina. Sliv rijeke velik 1.557 km², a proteže se preko provincije Ciudad Real.

Na rijeci je podignuto nekoliko akumulacijskih jezera, a dva najveća (La Cabezuela i La Vega del Jabalón) izgrađena su 1992. godine. Za potrebe Cabezuele podignuta je brana visoka 29 m i duga 698 m Tako je između općina Valdepeñas i Torre de Juan Abad formirano jezero veliko 565 hektara na nadmorskoj visini od 763 ma
Dok je za potrebe *Vege del Jabalón* podignuta brana visoka 26 m, duga 529 m. Na taj način je formirano jezero veliko 629 hektara, između općina Calzada de Calatrava i Granátula de Calatrava, koje leži na nadmorskoj visini od 639 m.

## Reference

## Vanjske veze

* ''El Río Jabalón''
Corral de Calatrava

**Corral de Calatrava** je općina od 1,129 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja-La Mancha (Provincija Ciudad Real).

## Geografija

*Corral de Calatrava* leži nedaleko od ušća rijeke Jabalón u Guadianu, udaljen dvadesetak km jugozapadno od svog administrativnog centra Ciudad Reala.

## Historija

Mjesto je izraslo još za Antike, za maurske vladavine zvalo se *Dar Albacar* što je značilo katun ili krdo krava.
Današnje ime *Corral de Calatrava* dobio je tokom 13 14. vijeka, što je prijevod njegovog arapskog imena a znači katun (koral, obor za čuvanje krava), kod mjesta 
Calatrava.

Sve do 1822. Corral de Calatrava bio je spojen sa selom Caracuel de Calatrava, tad je postao samostalna općina.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Corral de Calatrava''
Branimir Bunjac

**Branimir Bunjac** (6. ožujka 1972 - ) je hrvatski populistički političar koji je od 2016. do 2019. bio zastupnik Hrvatskog sabora izabran kao član stranke Živi zid. Bunjac je po struci povjesničar, te je napisao nekoliko radova posvećenih povijesti Međimurja.

## Vanjske veze
* Službena Facebook stranica
* Branimir Bunjac , prilozi na ''Hrvatskom povijesnom portalu''
* Branimir Bunjac: *[https://hrcak.srce.hr/150635 *Prilozi za poznavanje razvoja telegramske i telefonske službe u Međimurju do 1946. godine*], *Radovi Zavoda za znanstveni rad Varaždin* 26/2015., [[Hrčak (portal)|Hrčak]]
* Branimir Bunjac: [https://hrcak.srce.hr/76400 *Mjesta stradanja Roma u Međimurju u Drugom svjetskom ratu*], [[Radovi Zavoda za hrvatsku povijest|*Radovi*]] 1/2011., [[Hrčak (portal)|Hrčak]]
* Branimir Bunjac, [[Marijeta Stevanović]], [[Ivona Vegh]]: [https://hrcak.srce.hr/117055 *Gramatike »međimurskoga« jezika iz 1942. godine*], [[Filologija (časopis)|*Filologija'']] 61/2014., Hrčak
Mislav Kolakušić

**Mislav Kolakušić** (15. rujna 1969 -) je hrvatski pravnik i političar, koji je  2019. na čelu vlastite nezavisne kandidatske liste izabran za člana Europskog parlamenta. Kolakušić, koji se od 2011. nalazio na mjestu suca Trgovačkog suda u Zagrebu, postao je poznat po žestokoj kritici zakonodavstva donesenog za vrijeme posljednjih nekoliko vlada, a prije svega onog koje se ticalo ovrha, za koje je tvrdio da favorizira velika i politički povezana poduzeća i pojedince na račun običnih građana. Kolakušićev uspjeh na europskim izborima se smatra velikim iznenađenjem, s obzirom da ga nije predvidjela nijedna predizborna anketa niti ozbiljniji politički analitičar; naknadne analize su to tumačile njegovim populističkim podilaženjem najsiromašnijim slojevima, kao i autoritarnoj politici koju je najavio u slučaja dolaska na vlast, a za koju se zalaže veliki dio glasača.
Juan II od Kastilje

**Juan II od Kastilje** (Toro, 6. mart 1405. - Valladolid, 21. jul 1454.) bio je monarh Kraljevine Kastilje od 1406. do svoje smrti 1454.

Juan nije imao smisao za politiku a ni za dvorske intrige, zbog tog se oslanjao na svog prijatelja Álvara de Luna, kog je uzdigao u položaj glavnog policajca. S druge strane bio je čovjek rafinirana ukusa i mecena pjesnika.

## Biografija

Juan je naslijedio svoga oca Enriquea III, kao dijete ne napunivši ni dvije godine, pa su umjesto njega zajednički vladali regenti njegova majka, Catherine od Lancastera i njegov stric Fernando koji je nešto kasnije - 1412. postao aragonski kralj.

Juan je preuzeo vlast 1419., ali je vrlo brzo vladarske poslove prepustio svom prijatelju Luni, koji se svim silama trudio protiv utjecaja Fernandovih sinova u Kastilji. Zbog tog su izbili frakcijski sukobi među plemstvom, to konfuzno stanje Luna je koristio za bogaćenje sebe i svojih pristalica.

Juan je 1430. poveo svoju vojsku u rekonkvistu protiv Maura iz Granade i porazio ih 1431. u Bitci kod Higuerela. Nakon tog je u Segoviji dao uhapsiti svoga sina (budućeg kralja Enrique IV od Kastilje) što je dovelo do novog vala dinastičkih borbi, na što su on i Luna žestoko reagirali i pobijedili disidente u Bitci kod Olmeda 1445.

Kad je Juan postao udovac Luna ga je 1447. nagovorio da se oženi sa Isabel od Portugala, koja mu uskoro okrenula leđa. 
Juanov odnos prema Luni (kom je dotad beskrajno vjerovao) se promjenio, kad se Luna našao umješan u neko ubojstvo, tako da nije imao kud već je bio primoran 1453. da ga uhapsi i smakne. Odtad su za Juana nastupili crni dani jer se pokazao nesposobnim da sam vlada.

Ono što je bilo dobro za Juanove vladavine su kultura i obrazovanje, koje su doživjele preporod, pa se to reflektiralo i na dvorske krugove i plemstvo. 
Zna se da je bio mecena pjesnika Juana de Mena, i brojnih drugih pisaca.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Juan II de Castilla''
Enrique III od Kastilje

**Enrique III od Kastilje** (Burgos, 4. oktobar 1379. - Toledo, 25. januar 1406.) poznat i pod imenom **Enrique Patnik** (španjolski: Enrique el Doliente) koje je dobio zbog bolešljivosti, bio je monarh Kraljevine Kastilje od 1350. do svoje smrti 1369.

Za svoje vladavine ljubomorno je čuvao Kraljevske prerogative kontrolirajući rad *Kraljevskog savjeta*, *Audiencie* (vrhovni sud) i *Corregidoresa* (magistrata).
Na početku njegove vladavine, kad je još bio dijete, izbili su nemiri usmjereni protiv Židova u Sevilli i drugim gradovima koji su rezutirali njihovim masovnim konvertitsvom.

## Biografija

Rođen je kao prvorođeni sin kralja Juana, pa je dobio titulu Princ od Asturije, koju su u to vrijeme dobijali infanti. Ženidbom sa Caterinom od Kastilje, unukom 
Pedra I od Kastilje, okončao je dinastičke svađe i učvrstio položaj Dinastije Trastámara.

Enrique je zasjeo na tron kao dječak od 11 godina, pa su umjesto njega vladali regenti, to je bilo vrijeme kad su započeli progoni i maltretiranja Židova potaknuti fanatičnim govorima sa crkvenih propovjedaonica. Vlast je preuzeo u svoje ruke kad je navršio 14 godina, odmah je preuzeo kontrolu nad kraljevskim savjetom i dvorom i zaveo red. Smanjio je utjecaj *Cortesa* (parlamenta) izistirajući na tom da svi zakoni moraju biti pravno valjani. Nastavio je rat sa Portugalom (1396.-98.) pa je nakraju postigao povoljno primirje, kako zbog bolešljivost nije mogao voditi svoju vojsku, postavio je svog mlađeg brata Ferdinanda za komandanta kampanje protiv Granade.

Poslao je emisare na Timurov dvor koji je u to vrijeme vladao Centralnom Azijom i Perzijom, i ovlastio Jean de Béthencourta da zauzme i kolonizira Kanarske otoke.

Enrique III je umro mlad, ostavivši svog sina nasljednika Juana, kao bebu sa nepune dvije godine, tako da su i umjesto njega u prvo vrijeme vladali regenti, što je on precizirao u svom testamentu, dodjelivši te položaje svojoj ženi i bratu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Enrique III de Castilla''
Olmedo, Valladolid

**Olmedo** je grad i općina od 3,654 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja i Leon (Provincija Valladolid).

## Geografija

*Olmedo* leži u dolini rijeke Eresma, udaljen četrdesetak km južno od svog administrativnog centra Valladolida.

On svoje ime duguje velikim šumama brestova (španjolski: *Olmo*) koje su nekad postojale u tom kraju.

## Historija
On je bio jedno od prvih naselja koje je Alfonso VI preoteo od Maura prije 1085., i dao ga ponovno naseliti 1093.

U Olmedu se 1353. Pedro I od Kastilje sastao sa svojom ljubljenom Marijom od Padille, nakon što se definitivno razišao sa suprugom Blanche Burbonskom. Tad se njena prevrtljiva kći Constanza odrekla prava na kastiljsku krunu pa je zauzvrat dobila Olmedu i još nekoliko drugih mjesta.

Kod Olmeda su se dogodile dvije značajne bitke, prva 1445. kad se zahvaljujući disidentima otrgnuo od vlasti Juana II od Kastilje i prešao na stranu Krune Aragone. Juan II krenuo je sa vojskom na Olmedu i porazio Aragonce koji su iste noći napustili Olmedu.

Druga bitka dogodila se 20. augusta 1467. između snaga kralja Enriquea IV od Kastilje i njegova polubrata Alfonsa de la Cerda koji mu je osporavao pravo na kastilijanski tron. Bitka je završila bez jasnog pobjednika, iako su obje strane tvrdile da su pobjedile.

## Pobratimski gradovi

*  Olmedo, Italija

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Olmedo''
Cancel My Reservation

***Cancel My Reservation*** () je američka filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Paula Bogarta. Predstavlja adaptaciju romana *[[The Broken Gun]]* Louisa L'Amoura. Protagonist, koga tumači Bob Hope, je TV-voditelj koji prilikom odmora u Arizoni bude pogrešno optužen za ubistvo. Film nije doživio uspjeh kod kritike i publike, a zbog čega je Hope zaključio da je prestar da bi više mogao tumačiti glavne uloge, te svoju karijeru otada ograničio na kratke cameo nastupe.

## Uloge
* Bob Hope ... Dan Bartlett
* Eva Marie Saint ... Sheila Bartlett
* Ralph Bellamy ... John Ed
* Forrest Tucker ... Reese
* Anne Archer ... Crazy Hollister
* Keenan Wynn ... Šerif 'Houndtooth' Riley
* Chief Dan George ... 'Old Bear'
* Pat Morita ... Yamamoto
* Tracy Bogart ... Tinejdžerka
* Betty Ann Carr ... Mary Little Cloud
* Henry Darrow ... Joe Little Cloud
* Doodles Weaver ... Cactus (zamjenik šerifa)

### nanevedeni cameo nastupi
* Johnny Carson ... sam sebe
* Bing Crosby ... sam sebe
* John Wayne ... sam sebe
* Flip Wilson ... sam sebe

## Vanjske veze
*
XXY (film)

***XXY*** je argentinsko-špansko-francuski igrani film snimljen 2007. godine u režiji Lucije Puenzo. Protagonist, koga tumači Inés Efron, je 15-godišnja djevojčica koja je interseksualac i kod koje su počela razvijati muška obilježja. Radnja prikazuje kako se sa time nose on/a i njeni roditelji. Film je imao dobre kritike i osvojio argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
* Ricardo Darín ... Néstor Kraken
* Valeria Bertuccelli ... Suli Kraken
* Inés Efron ... Alex Kraken
* Germán Palacios ... Ramiro
* Martín Piroyansky ... Álvaro
* Carolina Peleritti ... Erika
* Guillermo Angelelli ... Juan
* César Troncoso ... Washington
* Jean Pierre Reguerraz ... Esteban
* Ailín Salas ... Roberta
* Luciano Martín Nóbile ... Vando
* Lucas Escariz ... Saul

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
* Information about XXY and Klinefelter Syndrome
Aniceto

***Aniceto*** je argentinski filmski mjuzikl snimljen 2008. godine u režiji Leonarda Favija. Predstavlja adaptaciju priče *[[El cenizo]]* Zuhair Jury, odnosno remake filma *[[El romance del Aniceto y la Francisca]]* koga je Favio bio režirao 1967. godine. Protagonist, čiji lik tumači Hernan Piquin, je muškarac u argentinskoj provinciji koji se bavi borbom pijetlova, i koji se nađe razapet između ljubavi prema dvije različite žene. Faviju je to bio posljednji film, a nagrađen je nacionalnom filmskom nagradom.

## Uloge
* Hernán Piquín ... El Aniceto
* Natalia Pelayo ... La Francisca
* Alejandra Baldoni ... La Lucía
* Jorge Torres ... Gallero
* Luis Mazzeo ... Mozo
* Matías García ... Niño
* Floria Bloise ... Patrona (Voz en off)
* Marcelo Guaita ... Locutor auto
* Leonardo Favio ... naracija

## Vanjske veze
* Sitio Oficial Archivado del original el 22-12-2008, en Wayback Machine
* 
* ''Aniceto''  en Cine Nacional
* "Un día, Favio volvió", ''Diario Clarín'', 8 de abril de 2008.