Gradišćanskohrvatski jezik

**Gradišćanskohrvatski govor** je regionalna varijanta čakavskog dijalekta u okviru srpskohrvatskog jezika koja se govori u Austriji, Mađarskoj, Češkoj Republici i Slovačkoj. Gradišćanskohrvatski je priznat kao manjinski jezik u austrijskoj državi Burgenland (Gradišće), u kojoj je, prema zvaničnim podacima, 2001. njime govorilo 19.412 osoba. Mnogi od austrijskih govornika gradišćanskohrvatskog žive i u Beču i Gracu, zahvaljujući procesu urbanizacije, koji je naročito podstaknut lošom ekonomskom situacijom u velikim delovima Gradišća.

Manje hrvatske zajednice u zapadnoj Mađarskoj, jugozapadnoj Slovačkoj i južnoj Češkoj takođe se nazivaju Gradišćanskim Hrvatima. Oni pišu gradišćanskohrvatskim i kulturološki su usko povezani s austrijskim Hrvatim. Predstavnici Gradišćanskih Hrvata procenjuju da u ove tri zemlje ima ukupno oko 70.000 pripadnika ove etničke grupe.

## Varijeteti
* Štojski govor (štokavsko-čakavski), kojim govore Štoji u Pinkovcima (Güttenbachu), Stinatzu i Novoj Gori (Neubergu).
* Vlaški govor (štokavski), kojim govore Vlasi u Bandolu (Weiden bei Rechnitz), Sabari (Zuberbach), Starem Hodašu (Althodis), Čembi (Schandorf), Vincjetu (Dürnbach), Ključarevcu (Allersdorf) itd.
* Dolinski govor (čakavski), kojim govore Dolinci u okolini Dolnje Pulje (Unterpullendorf), Frakanave (Frankenau), Pernava (Kleinmutschen) itd.
* Poljanski govor (čakavski), kojim govore Poljanci u okolini Nežiderskog jezera.
* Hacki govor (čakavski), kojim govore Haci u okolini Nežiderskog jezera.
* Neki pripadnici hrvatske zajednice u okolini Nežiderskog jezera govore kajkavskim govorom.
* Grobski govor (kajkavski), kojim govore stanovnici naselja Hrvatskog Groba.

## Historija

Gradišćanskohrvatskim su govorili hrvatski prognanici koji su bežali iz Hrvatske tokom austrijsko-osmanskih ratova i naselili se u zapadnom delu tadašnje Ugarske, u oblasti u kojoj i danas žive. Među Gradišćanskim Hrvatima bilo je govornika sva tri narečja (štokavskog, čakavskog i kajkavskog), ali je najviše bilo čakavaca, koji su poticali sa severnog jadranskog primorja.

Govor Gradišćanskih Hrvata nije imao udela u oblikovanju današnjeg standarnog hrvatskog tokom 19. veka. Umesto toga, oni su izgradili svoj vlastiti pisani standard, koji se uglavnom temelji na lokalnom čakavskom govoru, a za pismo su uzeli hrvatsku latinsku abecedu.

Eventualna klasifikacija gradišćanskohrvatskog kao posebnog slavenskog mikrojezika još uvek je predmet rasprave. Gradišćanskohrvatski se dijalekti uglavnom smatraju izolovanim dijalektima hrvatskoga, odnosno srpskohrvatskoga jezika.

Gradišćanskohrvatski hrvatski i prekmurski slovenački (varijanta slovenačkog jezika koja se govori u Prekmurju i Mađarskoj) pretrpeli su međusobne uticaje. Prva dela na prekmurskom (npr. *[[Stara martjanska pesmarica]]*) stoje pod uticajem gradišćanskohrvatskog. Neki pisci prekmurskog bili su poreklom Gradišćanski Hrvati, npr. Jakob Sabar, a neki Prekmurci su bili istaknuti autori dela na gradišćanskohrvatskom, npr. Jožef Ficko.

## Pisani jezik

Pisani gradišćanskohrvatski uglavnom se temelji na čakavskom narečju s nekim uticajima drugih hrvatskih narečja. U upotrebi je ista latinska abeceda kao i u Hrvatskoj, s istim dijakritičkim znacima. Tokom vremena taj je jezik razvio svoj rečnik, koji se ponekad razlikuje od standardnog hrvatskog.

## Govorni jezik

Hrvati koji žive na jugu Gradišća govore uglavnom štokavskim, oni u centralnim delu kajkavskim, a oni na severu (prema Beču) čakavskim narečjem.

## Razlike u odnosu na standardni jezik
### Primeri reči

### [[Oče naš]] na slovenačkom, gradišćanskohrvatskom i standardnom hrvatskom

## Vanjske veze
* Centar Gradišćanskih Hrvatska u Beču
* Znanstveni institut Gradišćanskih Hrvata 
* Hrvatski kulturno-dokumentacijski centar u Eisenstadt/Željezno