open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lista država po eksternom dugu

**Popis država po inozemnom dugu** daje pregled država s najvišim inozemnim dugom.

## Zemlje po vanjskom dugu

Dana 31. prosinca 2010. globalni inozemni dug iznosio je 60,28 bilijuna (2009. = 61,95). Dug eurozone iznosio je 14.569 milijarde SAD-dolara (2009. = 15.001).Inozemni dug u Sjedinjenim Američkim Državama iznosio je 14,456 bilijuna SAD-dolara (2009 = 13,768).

Na popisu se navode ukupni vanjski dugovi koje nefinancijski sektori narodnog gospodarstva, država, i financijski sektori duže vjerovnicima u inozemstvu.

Nefinancijski sektori su privatna kućanstava, privatne organizacije, nefinancijske korporacije i javni sektor. Financijski sektori su bankarski sektor (financijsko tržište, poslovno Bankarstvo, osiguravajuća društva i investicijska društva.

Podaci u tablici temelje se na izračunima Svjetske banke.

Popis navodi zemlje s najvišim inozemim dugom.

### Dug po osobi
Kao pokazatelj više smisla od ukupnog inozemnog duga (koji ovisi veličini i gospodarskoj snazi ​​zemlje) pokazatelji su koji stavljaju dug u odnosu s prihodima od izvoza na Bruto nacionalni dohodak ili na ukupno pučanstvo.

## Povezano
* Popis država po inozemnom dugu
* Popis država po javnom dugu u odnosu na BDP

## Izvori
Premijer Grčke

**Predsednik Vlade Grčke** () je šef vlade Grčke. Ustavom Grčke je predviđen i naziv Predsednik Vlade ().

Prdsednik Vlade se bira na mandat od četiri godine. Zvanična rezidencija predsednika vlade je zdanje Maksimos.

Prvi premijer (od 1833.) je bio Spiridon Trikupis. Trenutni predsednik vlade

## Spisak predsednika vlade
Spisak premijera Treće grčke republike, posle pada hunte, po mandatima.

## Vanjske veze
* Premijer Grčke
Eksterni dug

**Vanjski dug** ili **inozemni dug** zbroj je svih dugova neke države i pravnih osoba te države prema inozemnim vjerovnicima. 

*Inozemni se dug države često odnosi na posuđen novac od strane međunarodnih organizacija kao što su: Međunarodni monetarni fond i Svjetska banka. Kada država ima problema s otplatom svojeg duga, to negativno utječe na ekonomski razvoj, a u ekstremnim slučajevima, može doći i do bankrota, društvenih problema i nemira.
Države se odlučuju na vanjski dug, kako bi dobile svježi kapital za nove investicije ili kako bi otplatile prijašnji dug s kamatama ili popunile deficit u proračunu. Međutim, to postaje problem, kada se novac troši nenamjenski i neučinkovito.
*Inozemni se dug banaka unutar države često odnosi na posuđen novac kod drugih ili matičnih banaka u inozemstvu.
*Inozemni dug može se odnositi na zaduženje javnih trgovačkih društava u inozemstvu. 

## Vidi i:
* dug
* popis država po inozemnom dugu
Državni dug

**Državni dug** ili **javni dug** označava ukupni dug države prema vjerovnicima. Razlikuje se po tome da li je unutarnji kredit (u vlastitoj valuti) i inozemni dug (kredit u stranoj valuti).

## Dug zemalja na svijetu
Dug države broje *dužnički satovi*, dugovanja se odnose na ukupni dug države tj. vlade, ali ne i privatnog sektora. Dolje navedeni dužnički satovi objedinjuju vanjske i unutrašnje dugove navednih zemalja.

*Francuski javni dug
*Dug vlade SAD-a 
*Dug njemačke vlade  (na vrhu)

## Vanjske veze
Popis država i njihova zaduženost  (The World Factbook)
Kostas Karamanlis (mlađi)

**Kostas Aleksandru Karamanlis** () je bio predsednik Vlade Grčke od 10. marta 2004. do oktobra 2009. Rođen je 14. septembra 1956. godine u Atini. Na toj poziciji je nasledio Kostasa Simitisa a na poziciji premijera ga je zamenio Jorgos Papandreu. Karamanlis je bio vođa stranke „Nova demokratija“.

Diplomirao je na atinskom pravnom fakultetu 1979, da bi zatim studirao ekonomiju na privatnom koledžu Deri. Magistrirao je političke nauke i ekonomiju i doktorirao istoriju diplomatije na pravnom fakultetu Flečer, odnosno na univerzitetu Tafts u Americi, gde je studirao od 1980. do 1984. godine. 

Karamanlis se bavio pravom od 1984. do 1989. godine i predavao političke nauke, istoriju diplomatije i korporativno pravo na koledžu Deri od 1983. do 1985. 

## Literatura

* Biografija na jugoistočnom evropskom tajmsu
Bonjour Tristesse

***Bonjour Tristesse*** () je debitanski roman francuske književnice Françoise Sagan objavljen 1954. godine. Protagonistica je Cecile, 17-godišnja djevojka koja sa živi sa svojim bogatim ocem Raymondom, potpuno prilagođena njegovom plejbojevskom životnom stilu koji uključuje kratke veze sa nizom mladih žena koje se izmjenjuju u porodičnoj vili na Azurnoj obali. Radnja prikazuje kako se sve promijeni kada Raymonda posjeti Anne, 42-godišnja porodična prijateljica u koju se Raymond iskreno zaljubi i želi sklopiti brak, a što kod Cecile izaziva ljubomoru te spletke koje će dovesti do tragičnih posljedica. *Bonjour Tristesse* je prilikom objavljivanja izazvao senzaciju, velikim dijelom zbog toga što je autorica, poput protagonistice, bila tinejdžer, te je tako stekla reputaciju francuskog književnog vunderkinda.

Roman je 1958. u Hollywoodu adaptiran u istoimeni igrani film u režiji Otta Premingera.

1999. godine je ušao u izbor Le Mondeovih 100 knjiga vijeka.

## Izvori
Bernhard Schwarz

**Bernhard Wilhelm Schwarz** (Reinsdorf, 12. kolovoza 1844. - Wiesbaden, 8. veljače 1901.) je bio njemački svećenik i istraživač Afrike.

Godine 1876., Schwarz je postao župnik u Freiburgu, gdje je od 1880. godine, nakon svojih putovanja po Europi i Sjevernoj Africi, držao predavanja iz geografije na tamošnjoj *[[Bergakademie]]*.

Godine 1885., Schwarz pristaje biti na čelu ekspedicije koju organizira Ministarstvo vanjskih poslova (u kojoj su, osim njega, bila još četiri Nijemca i 35 domorodaca), a koja je krenula u istraživanje zaleđa Kameruna. Međutim, ekspedicija je nakon ulaska 300km u unutrašnjost zemlje bila prisiljena na povratak nakon susreta s domorocima. Cilj ekspedicije bio je osigurati pripajanje kamerunskog zaleđa istoimenoj njemačkoj koloniji. Tokom 1888. godine je vodio ekspediciju od Cape Towna do tadašnjeg Damaralanda s ciljem pronalaska zlata, a zalagao se i za njemačko-bursku suradnju.

U siječnju 1890., Schwarz je ponovo postao župnik, ovoga puta za župu Gefrees/Oberfranken, međutim umro je već 8. veljače 1901. u Wiesbadenu.

O njegovom putopisu kroz Crnu Goru od 21. travnja do 10. svibnja 1881. pisao je *[[Glas Crnogorca]]*.

## Reference
Saint Joan (drama)

***Saint Joan*** () je historijska drama irskog pisca Georgea Bernarda Shawa, premijerno prikazana na Broadwayu 1923. godine. U njoj se u šest scena prikazuje život francuske nacionalne heroine i mučenice Jean d'Arc (Ivana Orleanska), od trenutka kada počne primati vizije kako mora pomoći domovini u ratu protiv Engleza pa sve do njenog zarobljavanja, suđenja i pogubljenja.

Shawu je poticaj za pisanje drame dala nedavna odluka Rimokatoličke crkve, iste one institucije čiji su je predstavnici bili osudili na smrt, da je proglasi za sveticu. Shaw se tokom stvaranja drame detaljno proučavao historijske zapise o Ivani, kao i sudske spise, inzistirajući na što većoj autentičnosti. Shaw je zaključio da su svi učesnici tih događaja, uključujući tadašnje vlasti, djelovali u dobroj vjeri i u skladu sa sa svojim moralnim uvjerenjima, te je dramu u predgovoru opisao kao "tragediju bez negativaca". *Saint Joan* je tokom kasnijih decenija postala predmetom brojnih različitih tumačenja, iako se svi slažu da se smatra najozbiljnijim djelom u Shawovom opusu, i njegovom jedinom tragedijom.

Godine 1957. je snimljena istoimena filmska adaptacija u režiji Otta Premingera, gdje je naslovni lik tumačila Jean Seberg.

## Likovi

* Robert de Baudricourt
* Stjuard Roberta de Baudricourta
* Joan
* Bertrand de Poulengey
* Monseigneur de la Trémouille, Lord komornik 
* Duchess de la Trémouille
* Nadbiskup Rheimsa
* Gilles de Rais ("Plavobradi")
* Kapetan La Hire
* Peter Cauchon, biskup Beauvaisa
* Dauphin, Charles VII

* Richard de Beauchamp, earl od Warwicka
* Dunois, Kopile Orléansa
* Dunoisov paž
* John de Stogumber, engleski kapelan
* Canon John D'Estivet
* Canon de Courcelles
* Brat Martin Ladvenu
* Brat John Lemaître, inkvizitor
* Krvnik
* Engleski vojnik
* Džentlmen

## Izvori
;Bilješke

;Literatura
*Dailey, Jeff. "The Villains Always Wear Red"  Oscholar.com 2007  Accessed August 7, 2010
* 

## Vanjske veze
* 
* Full Text of the play
* Primary sources about Joan's male clothing in context
* Description of the physical Joan
* Discussion on Shaw's character and attitude to war
* Playing Joan interviews
Les Grandes Personnes (film, 1961)

***Les Grandes Personnes*** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. u režiji Jeana Valèrea. Protagonistica, čiji lik tumači Jean Seberg je mlada i naivna američka studentica koja se prilikom odmora u Francuskoj sprijatelji as Francuskinjom (čiji lik tumači Micheline Presle). Radnja prikazuje kako se njihov odnos zakomplicira nakon što se obje zaljube u beskrupuloznog zavodnika (čiji lik tumači Maurice Ronet).

## Vanjske veze
* 
*
Saint Joan (film)

***Saint Joan*** ( je britansko-američki historijski film snimljen 1957. u režiji Otta Premingera. Predstavlja adaptaciju istoimene drame irskog pisca Georgea Bernarda Shawa. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Jean Seberg, je francuska nacionalna heroina i mučenica Jean d'Arc. Radnja filma započinje scenom sna u kojoj se francuski kralj Charles VII (čiji lik tumači Richard Widmark) godine 1456. sanja kako ga posjećuje Ivana, te se kroz flashbackove podsjeća kako je ona vodila njegovu vojsku protiv Engleza u Stogodišnjem ratu.

*Saint Joan* je prije premijere izazvala veliki publicitet zbog Premingerove odluke da glumicu koja bi trebala tumačiti naslovni lik pronađe putem javnog natječaja, a na kome je pobijedila mlada i nepoznata Jean Seberg. Film je, međutim, neslavno propao i na kino-blagajnama i kod kritike, a kao razlog se najviše navodilo evidentno neiskustvo Sebergove, ali i scenaristička adaptacija Grahama Greenea koji je vlastito katoličanstvo pokušavao bez uspjeha pomiriti sa Shawovim kritičkim prikazom predstavnika Katoličke crkve. Usprkos fijaska, Preminger je Sebergovoj ponudio još jednu šansu, te je tako sljedeće godine tumačila glavnu ulogu u filmu *[[Dobar dan, tugo (film)|Dobar dan, tugo]]*.

## Uloge
* Richard Widmark ... Dauphin, Charles VII
* Jean Seberg ... Sv. Ivana Orleanska
* Richard Todd ... Dunois, Kopile Orleansa
* Anton Walbrook ... Cauchon - biskop Beauvaisa
* John Gielgud ... Earl od Warwicka
* Felix Aylmer ... Inkvizitor
* Archie Duncan ... Robert de Baudricourt
* Harry Andrews ... John de Stogumber
* Margot Grahame ... Duchesse de la Tremouille
* Barry Jones ... De Courcelles
* Francis de Wolff ... La Tremouille
* Finlay Currie ... Nadbiskup Rheimsa
* Victor Maddern ... Engleski vojnik
* Bernard Miles ... Glavni krvnik
* David Oxley ... 'Plavobradi',- Gilles de Rais
* Patrick Barr ... Kapetan La Hire

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
La Récréation

***La Récréation*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. godine u režiji Françoisa Moreuila i Fabiena Collina. Po žanru je drama, a glavni lik, koji tumači tadašnja Moreuilova supruga Jean Seberg je 17-godišnja Amerikanka koja pohađa francuski internat. Radnja prikazuje kako se zaljubi u amoralnog skulptora (koga tumači Christian Marquand), ali i svjedoči kako u prouzroči smrt prolaznika u prometnoj nesreći. *La Récréation* je Seberg snimala u trenutku kada je njen brak sa Moreuilom bio pred raspadom, te ga je kasnije opisala kao izuzetno traumatično iskustvo.

## Vanjske veze
*
Mick Blue

**Mick Blue** (rođen u Grazu kao Michael Omelko 9. septembra 1976.) je austrijski pornografski glumac i režiser. Karijeru je započeo 2000. godine, a prije toga je radio kao menadžer u građevinarskoj kompaniji. 

Od 2014. je u braku sa američkom porno-glumicom Anikkom Albrite. Sljedeće godine je osvojio nagradu AVN za muškog izvođača godine, dok je Albrite osvojila nagradu za najboljeg ženskog izvođača - to je bio prvi slučaj da supružnici istovremeno osvajaju tu nagradu.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Bonjour Tristesse (film)

***Bonjour Tristesse*** () je britansko-američki igrani film snimljen  u režiji Otta Premingera i premijerno prikazan početkom 1958. godine. Predstavlja adaptaciju popularnog istoimenog romana Françoise Sagan, za koju je scenario napisao Arthur Laurents. Protagonistica, čiji lik tumači Jean Seberg, je Cecile, razmažena kćer bogatog plejboja Raymonda (čiji lik tumači David Niven) kroz čiju vilu na Azurnoj obali prolazi niz mladih Raymondovih ljubavnica. Radnja prikazuje kako dolazak stare porodične prijateljice Anne (čiji lik tumači Deborah Kerr), a u koju se Raymond iskreno zaljubi i ponudi joj brak, izazove Cecileinu ljubomoru i spletke koje će dovesti do tragičnih posljedica.

Preminger je ulogu Cecile povjerio Jean Seberg usprkos katastrofalno loših iskustava u prethodnom filmu *[[Saint Joan (film)|Saint Joan]]*. Film se odlikovao neobičnim stilom, odnosno korištenjem crno-bijele fotografije u scenama sa početka i kraja, koji prikazuju dvoje protagonista nakon događaja u sredini, a koji su snimljeni u boji. *Bonjour Tristesse* noije imao uspjeha kod publike, a ni kod kritičara. Izuzetak je bila grupa francuskih kritičara koja će kasnije postati vezana uz Novi val, a među kojima se posebno isticao Jean-Luc Godard. On je bio posebno oduševljen sa Seberg, te ju je angažirao za svoj znameniti film *[[Do posljednjeg daha (film, 1960)|Do posljednjeg daha]]* u kome je lik Patricije bio modeliran prema liku Cecile u *Bonjour Tristesse*.

## Uloge
* Deborah Kerr ... Anne Larsen
* David Niven ... Raymond
* Jean Seberg ... Cécile
* Mylène Demongeot ... Elsa
* Geoffrey Horne ... Philippe
* Juliette Gréco ... Juliette Greco
* Walter Chiari ... Pablo
* Martita Hunt ... Philippe's Mother
* Roland Culver ... Mr. Lombard
* Jean Kent ... Mrs. Lombard
* David Oxley ... Jacques
* Elga Andersen ... Denise
* Jeremy Burnham ... Hubert
* Eveline Eyfel ... Sobarica

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
L'Amant de cinq jours

***L'Amant de Cinq Jours*** () je francusko-italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1961. godine u režiji Philippea de Broce. Protagonistica, čiji lik tumači Jean Seberg, je Claire,m Engleskinja koja živi u Parizu sa mužem, prezaposlenim državnim službenikom (čiji lik tumači François Périer) i dvoje djece. Radnja prikazuje kako je najbolja prijateljica, modna kreatorica, (čiji lik tumači Micheline Presle) upozna sa svojim ljubavnikom Antoineom (čiji lik tumači Jean-Pierre Cassel), kojoj ga preotme i sa kojim počinje vezu koja traje samo pet dana tjedno, dok se drugih dva posvećuje porodici.

## Uloge
* Jean Seberg ... Claire
* Micheline Presle ... Madeleine
* Jean-Pierre Cassel ... Antoine
* François Périer ... Georges
* Carlo Croccolo ... Marius
* Claude Mansard ... Une invité
* Albert Michel ... Blanchet
* Albert Mouton ... Halavoine
* Marcella Rovena ... Madame Chanut
* Sylvain ... Le maître (kao Jean Sylvain)
* Pierre Repp ... Pepere
* Gib Grossac ... Taxiste

## Reference

## Vanjske veze
*
Stjepan Kljuić

**Stjepan Kljuić** (Sarajevo, 19. 12. 1939.) je hrvatski i bosanskohercegovački novinar, političar, pisac  i ratni član Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine.

## Biografija
Studirao na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Od 1965. do 1971. radio kao novinar u Oslobođenju, a potom je iz Sarajeva dopisnik zagrebačkog Vjesnika. U periodu od 1990. do 1992. godine predsjednik HDZ-a BiH, a nakon odlaska iz te stranke osnivač i predsjednik Republikanske stranke BiH - Republikanci BiH. Kasnije prelazi u Socijaldemokratsku uniju. Živi i radi u Sarajevu.

## Djela
* *[[Asim Ferhatović|Ferhatović]] majstor driblinga*, (Sarajevo, 1964.) 
* *Želja za pobjedom* (romansirani životopis, 1971.)
* *Junaci iz Los Angelesa* (radiodrama, 1984.)
* *Cahrinomanuš* (televizijska drama, 1986.)
* Pripovijesti, putopisi, publicistički radovi - u periodici

## Izvori

## Vanjske veze
*Intervju 16.12. 2012.
Les Enfants de l'amour

***Les Enfants de l’amour*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1953. godine u režiji Léonidea Moguya. Po žanru je drama, a inspiriran je člankom Maryse Querlin iz 1931. godine posvećenim nevjenčanim majkama. Protagonist, koga glumi Jean-Claude Pascal je ljekar u bolnici specijaliziranoj za porađanje nevjenčanih majka, a radnja prikazuje njegove napore da svojim pacijenticama pomogne da se prilagode novom životu. U maloj ulozi 15-godišnje majke je nastupila Mylène Demongeot kojoj je to bio filmski debi.

## Uloge

## Izvori


## Vanjske veze
*
Christoffer od Danske

**Christoffer**  znan i kao **Christoffer Bavarski** i **Christoffer III** švedski **Kristofer** (-, 26. februar 1418. - Helsingborg, 
5. januar 1448.), bio je za vrijeme vrijeme Kalmarske unije danski kralj od 1439. do 1448, švedski kralj od 1441. do  1448. i norveški kralj od 1442. do 1448.

Christofferovu vladavinu označio je snažan pad kraljevskog autoriteta i moći, što je bio rezultat dominacije  sjevernonjemačkih hanzeatskih trgovačkih centara i porasta političke moći Državnih savjeta u Danskoj i 
Švedskoj.

## Biografija

Christopher je bio sin njemačkog grofa Johanna od Pfalz-Neumarkta, koji je postao kalmarski vladar, nakon što je njegov ujak Erik od Pomeranije srušen s trona u sva tri skandinavska kraljevstva Danskoj, Švedskoj i Norveškoj. To se desilo kad je danski Državni savjet podržao švedske plemiće koji se nisu slagali sa njegovom apsolutističkom politikom i to zbog rata kojeg je poveo Erik protiv Hanzeatske lige i Grofovije Holstein.

Stupanjem Christophera na tron zakratko je obnovljem mir i jedinstvo u Kalmarskoj uniji.

Iako je Christopher vrlo brzo i uspješno ugušio pobunu seljaka po sjevernom Jutlandu - 1441, pogriješio je što se spetljao sa gradovima Hanzeatske lige i obnovio im trgovačke privilegije koje su dotad uživali po 
Skandinaviji, i pored protesta i negodovanja danskih trgovaca. Kako su u to vrijeme i Danska i Švedska sve više podpadale pod uticaj i kontrolu svojih Državnih savjeta, a Norveška pod dansku dominaciju - tako je i  Christopher imao sve manje 
vladarske moći. Kad je 1448. umro, bez djece Kalmarska unija se raspala.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Christopher III'' na portalu Encyclopædia Britannica
Mylène Demongeot

**Mylène Demongeot**, pravim imenom **Marie-Hélène Demongeot** (29. septembar 1935 - ) je francuska filmska glumica, koja je uživala vrhunac popularnosti krajem 1950-ih i početkom 1960-ih. Najpoznatija je po ulozi Abigail Williams u historijskom filmu *[[Vještice iz Salema (1957.)|Vještice iz Salema]]*.

Od 1958. do 1968. je bila u braku sa fotografom Henrijem Costeom, a 1968. se udala za režisera Marca Simenona, sa kojim je živjela sve do njegove smrti 1989. godine.

## Filmografija

## Vanjske veze

*
*
*Mylène Demongeot na AlloCiné
*Mylène Demongeot  - Lični vebsajt
*Fotografije i podaci
Let No Man Write My Epitaph

***Let No Man Write My Epitaph*** () je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Philipa Leacocka. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Willarda Motleya, odnosno nastavak filma *[[Knock on Any Door]]* iz 1949. godine. Protagonist, čiji lik tumači James Darren, je Nick Romano, mladić čiji je otac bio pogubljen zbog ubistva policajca, i koji zajedno sa majkom (čiji lik tumači Shelley Winters) živi u stanu u siromašnoj četvrti Chicaga. Radnja prikazuje kako se njegovi susjedi i poznanici udružuju kako bi ga spriječili da se oda kriminalu i završi poput oca. *Let No Man Write My Epitaph* je sniman na autentičnim lokacijama u Chicagu, a kasnijim historičarima filma je postao zanimljiv i zbog neobične glumačke postave u kojoj se ističu Ella Fitzgerlad u ulozi pjevačice ovisne o heroinu, kao i Jean Seberg u jednoj od rijetkih hollywoodskih uloga u svojoj filmografiji.

## Vanjske veze
*
It's a Wonderful World (film, 1956)

***It's a Wonderful World*** () je britanski filmski mjuzikl snimljen 1956. u režiji Vala Guesta. Protagonisti, koje tumače Terence Morgan i George Cole su dva neuspjela londonska kompozitora koji dolaze na ideju da note zapise popularnih pjesama pišu obrnutim redoslijedom te rezultat javnosti predstave kao djelo nepoznatog avangardnog kompozitora. Radnja prikazuju kako potom angažiraju francusku pjevačicu (koju tumači Mylène Demongeot) da ih počne izvoditi, a što izazove oduševljenje među snobovskom kritikom.

## Uloge
*Terence Morgan - Ray Thompson
*George Cole - Ken Miller
*Kathleen Harrison - Miss Gilly
*Mylène Demongeot - Georgie
*James Hayter - Bert Fielding
*Harold Lang - Mervyn Wade
*Maurice Kaufmann -Paul Taylor
*Richard Wattis - Harold
*Reginald Beckwith - Menadžer
*Derek Blomfield - Aranžer

## Izvori


## Vanjske veze
*
Papa, maman, ma femme et moi

***Papa, maman, ma femme et moi***  je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1955. u režiji Jean-Paula Le Chanoisa. Predstavlja nastavak filma *[[Papa, maman, la bonne et moi]]* iz prethodne godine. U njemu Robert Lamoureux ponavlja ulogu mladog advokatskog pripravnika koji osim sa suprugom (čiji lik tumači Nicole Courcel) živi i sa roditeljima (koje tumači Gaby Morlay i Fernand Ledoux). Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada mu supruga rodi jedno, pa drugo dijete te, konačno, dvojke, te stan postaje nepodnošljivo skučen.

## Uloge
* Robert Lamoureux ... Robert Langlois, sin, advokat
* Gaby Morlay ... Gabrielle Langlois, majka
* Fernand Ledoux ... Fernand Langlois, otac
* Nicole Courcel ... Catherine Langlois, Robertova supruga
* Elina Labourdette ... Marguerite, cvjećarka
* Jean Tissier ... Mr. Petitot, bivši advokat, savjetnik za nekretnine
* Robert Rollis ... Léon "Alibi", Roberov prijatelj
* Renée Passeur ... dama koja posjećuje stan
* Marcel Perès ... agent za nekretnine
* Sophie Mallet ... domar
* Luc Andrieux ... radnik
* Louis de Funès ... Mr. Calomel, susjed porodice Langlois

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Papa, maman, ma femme et moi (1956)  at the *Films de France*
Visoka škola Mico

**Visoka škola Mico** () je institucija visokog obrazovanja u Kingstonu na karipskom ostrvu Jamajci. Institucija je osnovana 1836. za vrijeme britanske kolonijalne uprave na ostrvu kao učiteljska škola. Bila je to jedna od četiri učiteljske škole koje je britanska uprava otvorila i jedina koja je preživjela do današnjeg dana. Visoka škola Mico najstarija je učiteljska škola na Zapadnoj hemisferi. Od svojih početaka institucija je primala i muške i ženske studente i formalno nije bila povezana ni sa jednom vjerskom zajednicom.

## Reference

## Vanjske veze
* University of the West Indies
Kad dođe ljubav

***Kad dođe ljubav*** (; ) je francusko-jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji  Mauricea Clochea. Po žanru je mješavina drame i romantične komedije. Radnja prikazuje kako grupa djevojaka iz sirotišta odlazi na izlet u tadašnju Jugoslaviju, te kako se jedna od njih (čiji lik tumači Vera Talchi) zaljubi u lokalnog turističkog vodiča (čiji lik tumači Milan Milošević). Film je sniman na lokacijama na jadranskoj obali, uključujući okolicu Splita i Dubrovnik.

## Uloge
* Vera Talchi : Jany 
* Milan Milosevic : Dragan
* Mylène Demongeot : Micheline
* Metra Gabryelere : Maya
* Evelyne Ker : Zizi
* Régine Lovi : Cathy 
* Suzet Maïs : direktorica

## Vanjske veze
*
Futures Vedettes

***Futures Vedettes*** () je francuski crnoi-bijeli igrani film snimljen 1955. godine u režiji Marca Allégreta. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju romana Vicki Baum. Radnja je smještena u austrijski konzervatorij gdje se mlada učenica (čiji lik tumači Brigitte Bardot), kao i sve njene kolegice zaljubi u naočitog, ali oženjenog učitelja pjevanja (koga tumači Jean Marais).

## Uloge
* Jean Marais : Éric Walter
* Brigitte Bardot : Sophie
* Isabelle Pia : Élis (Élisa)
* Yves Robert : Clément
* Denise Noël : Marie Koukowska-Walter
* Mischa Auer (naveden kao Misha Auer) : Berger
* Lila Kedrova : la mère de Sophie
* Edmond Beauchamp : le père d’Élis
* Yvette Etiévant : la mère d’Élis
* Georges Reich : Dick
* Anne Colette : Marion
* Odile Rodin : Erika

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Futures vedettes (1955) at the *Films de France*
Papa, maman, la bonne et moi

***Papa, maman, la bonne et moi***  je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1954. u režiji Jean-Paula Le Chanorsa. Protagonist, koga tumači Robert Lamoreux je mladi advokatski pripravnik koji još uvijek živi u istom stanu s roditeljima (čije likove tumači Gaby Morlay i Fernand Ledoux). Radnja prikazuje kako se njegova djevojka (čiji lik tumači Nicole Courcel), bijesna zbog toga što je još uvijek ne želi oženiti javlja za oglas za sluškinju i počinje raditi u njihovom domu. Sljedeće godine je snimljen nastavak pod naslovom *[[Papa, maman, ma femme et moi]]*.

## Uloge
* Robert Lamoureux : Robert Langlois, sin, budući advokat
* Gaby Morlay : Gabrielle Langlois, majka
* Fernand Ledoux : Fernand Langlois, otac
* Nicole Courcel : Catherine Liseray, buduća supruga Roberta
* Madeleine Barbulée : Marie-Louise
* Louis de Funès : Mr Calomel, majstor iz susjedstva
* Yolande Laffon : Madeleine Sautopin, majčina prijateljica
* Robert Rollis : Léon « alibi »,  Robertov drug
* Sophie Sel : Mss Leconte, učenik
* Dominique Davray : mesar
* Françoise Hornez : Nicole, susjeda
* Judith Magre : German, zaposlenik u uredu Mr. Turpina
* Hubert Deschamps : gledatelj koji nije dobio obrok
* Léon Arvel : roditelj
* Claude Castaing

## Povezano
* Papa, maman, ma femme et moi - nastavak

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Papa, maman, la bonne et moi... (1954)  at the *Films de France*
Univerzitet Cinhua

**Univerzitet Cinhua** () je prestižni istraživački univerzitet u Pekinku u Narodnoj Republici Kini i dio *[[Liga C9|Lige C9]]* čiji su članovi devet najprestižnijih univerziteta u zemlji. Moto univerziteta je *Samodisciplina i društvena posvećenost*. Cinhua je jedna od najprestižnijih institucija visokog obrazovanja na cijelom azijskom kontinentu i jedna od najcitiranijih institucija globalno. Univerzitet je osnovan 1911. godine kao **Cinhua koledž**, naziv je već sljedeće 1912. promijenjen u **Škola Cinhua**, da bi 1928. godine bio usvojen naziv **Nacionalni Cinhua univerzitet**.

## Historija
Po završetku Bokserskog ustanka, američki državni sekretar (de facto ministar inostranih poslova) John Hay je sugerirao kako je iznos od 30 miliona američkih dolara koji je Kina platila SAD-u prevelik. Nakon dugotrajnih pregovora sa kineskim ambasadorom Liang Čengom, američki predsjednik Theodore Roosevelt uspio je 1909. godine uvjeriti Kongres da se kineski dug umanji za 10,8 miliona dolara, pod uslovom da se ta sredstva utroše za stipendiranje kineskih studenata na studiju u Sjedinjenim Američkim Državama. Cinhua koledž je osnovan tim sredstvima 29. aprila 1911. godine u bivšim kraljevskim baštama kao pripremna škola za buduće studente upućene u SAD. Predavače u naučnim disciplinama slala je kršćanska organizacija YMCA, a diplomirani učenici koledža automatski su slani na američke institucije. Godine 1925. koledž je osnovao visokoškolsko odjeljenje i započeo sinološka istraživanja.

## Izvori

## Vanjske veze

* Službena stranica
Operacija Ciklon

**Operacija Ciklona** (engleski *Operation Cyclone*) bila je kodno ime za američki program pomoći, financiranja i naoružanja afganistanskih mudžahedina koju je provodila CIA kako bi podržavala antikomunističku oporbu u afgansko-sovjetskom ratu od 1979. do 1989. Nakon sovjetske invazije, američki predsjednik Ronald Reagan je zauzeo strog stav prema SSSR-u, te financirao razne pokrete koji su spriječavali daljnji sovjetsko-komunistički ekspanzionizam. Operacija Ciklona je bila jedna od najdužih, najopsežnijih i najskupljih tajnih operacija u historiji; započela je sa skromnom američkom pomoći mudžahedinima od 20–30 milijuna $ 1980., te porasla do 630 milijuna $ 1987. Financiranje je nastavljeno i nakon 1989., pošto su se mudžahedini i dalje borili protiv komunističke vlade koju je vodio Muhamed Nadžibulah tijekom građanskog rata 1989.–1992.

Nakon pada Nadžibulaha 1992., prestala je i sovjetska financijska pomoć režimu u Kabulu, a iste godine CIA je prestala financirati i mudžahedine.

CIA je sveukupno uložila između tri i četiri milijarde $ u mudžahedine. Financiranje je 1980-ih praćeno i financiranjem drugih država, koje su imale svoje vlastite interese. Tako je Saudijska Arabija preferirala davati novac mudžahedinima koji su štovali islamski fundamentalizam, kao što su Gulbudin Hekmatijar i Džalaludin Hakani, dok su Amerikanci radije birali umjerenije mudžahedine, kao što su Ahmad-šah Masud.

Nakon završetka rata, a pogotovo nakon napada 11. septembra operacija Ciklona je postala predmet kritike zbog tvrdnji da su od američke tajne pomoći najviše koristi na kraju imali upravo radikalni islamski fundamentalisti, odnosno da je stvorila kadrove i infrastrukturu od koje će nastati talibani i al Qaeda, te druge organizacije koje će za svog glavnog neprijatelja imati SAD. Zbog toga se navodi kao jedan od najčešćih primjera *[[blowback]]a* u historiji obavještajnih operacija.

## Povezano
*Operacija Ljetne kiše (Afganistan)
## Izvori

## Vanjske veze
*RD Billard Operacija Ciklona  2010.
Milan Milošević (glumac)

**Milan Milošević** (Beograd, 4. novembar 1934 — 16. septembar 1970), bio je filmski glumac.

## Uloge

|-  style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1950.-te
|-
| 1955. || Krvavi put || Janko
|-
| 1957. || Kad dođe ljubav || 
|-
| 1957. || Naši se putovi razilaze || Goran Koren
|-
| 1959. || Vlak bez voznog reda || mladi Periša
|-  style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1960.-te
|-
| 1960. || Partizanske priče || 
|-
| 1960. || Kota 905 || Boško
|-
| 1962. || Kozara || Ivica
|-
| 1967. || Ni crno ni belo || 
|-
| 1967. || Dim || 
|-  style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1980.-te
|-
| 1983. || Kako sam sistematski uništen od idiota || bolesnik
|}

## Vanjske veze

*
Planine Catskill

**Planine Catskill**, područje u jugoistočnom dijelu države New York. 

## Geografija
Nalaze se oko 160 km sjeverno-sjeverozapadno od New Yorka i 65 km jugozapadno od Albanya, počinjući odmah zapadno od rijeke Hudson. Protežu se kroz veći dio ili cijelih pet okruga (Delaware, Chenango, Schoharie, Sullivan i Ulster). 

## Zaštita
Kao kulturološko i geografsko područje, Catskillsom se definiraju dijelovi koji obuhvaćaju ili su nalaze u blizini Catskill Parka, šumskog rezervata koji je zaštićen prema zakonima države New York.

## Izvori

## Vanjske veze
*The Catskill Archive – Historija planina Catskill
*The Catskill Mountain Foundation
*The Catskill Center
*Fotogalerija regije Catskill
Operacija Ljetne kiše (Afganistan)

**Operacija Ljetne kiše** (njemački *Operation Sommerregen*) bila je kodno ime za tajnu operaciju koju je provela zapadnonjemačka Savezna obavještajna služba Njemačke (BND) tijekom afgansko-sovjetskog rata. 2013. je otkriveno da se u događaje u Afganistanu uključila i BND koja je 1981. poslala agente u Pakistan koji su djelovali pod krinkom djelatnika humanitarne pomoći u "operaciji Ljetne kiše". Njemački agenti su potom otišli u Afganistan i kontaktirali mudžahedine, kojima bi bogato plaćali za svaki dio zaplijenjenog sovjetskog oružja, od oklopnih vozila do borbenih zrakoplova, kako bi ih potom transportirali u Njemačku i tamo pruočili.

Smatra se da su informacije o sovjetskoj vojnoj opremi iskorištene kako bi se podebljalo mudžahedinsko oružje specijalizirano za slabosti opreme Crvene armije.

## Povezano
*Operacija Ljetne kiše - izraelska vojna operacija ljeta 2006. protiv palestinskih militanata
## Izvori
Abelisauri

**Abelisauri** (**Abelisauria** ili **Abelisauroidea**) su bili filogenetska grupacija unutar Neotheropoda. Neki od poznatijih dinosaura iz te grupe su abelisauridi *[[Abelisaurus]]*, *[[Carnotaurus]]* i *[[Majungasaurus]]*.

Abelisauri su se tokom krede rasprostranili na južnoj hemisferi, ali se njihovom porijeklu može ući u trag sve barem do srednje jure, kada su imali globalniju rasprostranjenost (najstariji poznati ostaci abelisaura potiču iz australskih i južnoameričkih naslaga starosti oko 170 miliona godina). Do perioda krede, abelisauri su izumrli u Aziji i Sjevernoj Americi, moguće zbog natjecanja sa tiranosaurima. Međutim, napredni abelisauri porodice Abelisauridae preživjeli su na južnim kontinentima do kredsko-paleogenskog izumiranja prije 66 miliona godina.

## Klasifikacija
* **Natporodica Abelisauroidea**
** *[[Berberosaurus]]*
** *[[Betasuchus]]*
** *[[Eoabelisaurus]]*
** *[[Ozraptor]]*
** **Čvor Abelisauria**
*** **Porodica [[Noasauridae]]**
*** **Porodica [[Abelisauridae]]**

## Povezano
* Hronologija istraživanja ceratosaura

## Reference
Erik od Pomeranije

**Erik od Pomeranije**  znan i kao **Erik III** u Danskoj i Norveškoj i kao **Erik XIII** u Švedskoj 
(Pomeranija, oko 1381. - Rügenwalde / današnje Darłowo u Poljskoj, negdje u junu 1459.), bio je kralj Kalmarske unije od 1397. do 1439. u Danskoj i Švedskoj, a od 1397. do 1442. u Norveškoj.

Erika su autokratski način vladanja i ratovi po tuđini na kraju koštali gubitka trona u sva tri kraljevstva.

## Biografija

Erik je bio sin kneza Warcisława VII od Pomeranije i pra-nećak Margarete I kraljice Kalmarske unije tri ujedinjena skandinavska kraljevstva. Erika je kraljica Margaret usvojila - 1387. Ona mu je svojom vještom diplomacijom uspjela osigurati tron Kalmarske unije - 1397., kojom je i pored toga efikasno vladala sve do svoje smrti u 1412.

Erik je nakon njezine smrti vrlo brzo formirao snažan skandinavski baltički imperij, sa centrom u Danskoj. Uz podršku danske dijete - 1413. i njemačkog kralja Žigmunda 1424., pokrenuo je dva rata (1416. - 1422., 1426. - 1435) protiv Grofovije Holstein kako bi povratio kontrolu nad Schleswigom. Nakon tog se je Grofovija Holstein udružila 1426. sa sjevernonjemačkim trgovačkim gradovima Hanzeatske lige, čiji su trgovački interesi bili ugroženi Erikovom politikom favoriziranja danskih trgovaca i zanatlija.

Iako je Erik potpuno izgubio Schleswig na račun holsteinsko - hanzeatske koalicije - 1432. ipak je uspio poraziti hanzeatsku flotu i nametnuti prve takse za prolaz brodova po tjesnacima između Danske i Švedske.

Erikovo uporno favoriziranje Danaca, i nametnuti visoki porezi za financiranje ratova, izazvali su žestoko protivljenje po Norveškoj i Švedskoj, a i među danskim seljacima. Kad je hanzeatska blokada - 1434. zaustavila izvoz švedskog željeza i bakra, pobunili su se i švedski rudari. Vodeći švedski plemići iskoristili su to nezadovoljstvo i pridobili uz sebe i članove danskog Državnog savjeta - da od Erika zatraže reformu Kalmarske unije sa ustavnim oblicima vlasti.

Kada je to Erik odbio, srušen je s trona - 1439. u Danskoj i Švedskoj a 1442. i u Norveškoj, pa ga je naslijedio Christopher III Bavarski u sva tri kraljevstva unije.

On se nakon tog povukao u egzil na baltičkom otoku Gotland, odakle se neuspješno pokušao vratiti na ton - 1449., nakon tog je pobjegao u Pomeraniju gdje je i umro.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Erik VII'' na portalu Encyclopædia Britannica
Allen Drury

**Allen Stuart Drury** (2. septembar 1918 – 2. septembar 1998) bio je američki književnik i novinar, najpoznatiji po debitantskom romanu  *[[Advise and Consent]]* za koga je 1960. godine osvojio Pulitzerovu nagradu za fikciju, i za koga se često navodi da je stvorio moderni žanr političke fikcije.

Drury je inspiraciju za taj roman pronašao u vlastitim iskustvima dopisnika United Pressa u američkom Senatu od 1943. do 1945. godine, kada se temeljito upoznao s najmoćnijim ljudima i stekao insajdersko znanje o metodama rada i naličju političkog establishmenta. Za razliku od većine svojih kolega, Drury je bio konzervativni desničar i gorljivi antikomunist, duboko uvjeren kako američki liberali potkopavaju državu u Hladnom ratu, a što se itekako odrazilo na njegov opus. *Advise and Consent* je, međutim, usprkos toga, doživio izuzetan uspjeh i kod publike i kod kritike, te potakao zapaženu filmsku adaptaciju, ali i pisanje još nekoliko nastavaka. Drury je osim tih romana napisao nekoliko romana posvećenih Drevnom Egiptu, odnosno univerzitetskom životu.

## Bibliografija
;Romani

**[[Advise and Consent]]* (1959)
**[[A Shade of Difference]]* (1962)
**[[That Summer (roman, Drury)|That Summer]]* (1965)
**[[Capable of Honor]]* (1966)
**[[Preserve and Protect]]* (1968)
**[[The Throne of Saturn (roman)|The Throne of Saturn]]* (1971)
**[[Come Nineveh, Come Tyre]]* (1973)
**[[The Promise of Joy]]* (1975)
**[[A God Against the Gods]]* (1976)
**[[Anna Hastings]]* (1977)
**[[Return to Thebes]]* (1977)
**[[Mark Coffin, U.S.S.]]* (1979)
**[[The Hill of Summer]]* (1981)
**[[Decision (roman)|Decision]]* (1983)
**[[The Roads of Earth]]* (1984)
**[[Pentagon (novel)|Pentagon]]* (1986)
**[[Toward What Bright Glory?]]* (1990)
**[[Into What Far Harbor?]]* (1993)
**[[A Thing of State]]* (1995)
**[[Public Men]]* (1998)

;Publicistika

**[[A Senate Journal]]* (1963)
**[[A Very Strange Society]]* (1967)
**[[Courage and Hesitation]]* (1972)
*** (1980)

## Izvori

## Vanjske veze
*The Allen Drury papers at the Hoover Institution Archives.
* 
* 
* 
* 
* 
*List of Allen Drury works - FantasticFiction.co.uk
*
Heaven Shall Burn

**Heaven Shall Burn** je njemački melodični death/metalcore bend osnovan 1996. godine Saalfeldu. Do sada su objavili sedam studijskih albuma, te u svojim pjesmama često ističu poruke antirasizma, antifašizma te borbe za socijalnu pravdu.

## Biografija

Grupa je osnovana 1996. pod imenom Consence, no iduće godine mjenaju ime prema albumu *Heaven Shall Burn... When We Are Gathered* black metal sastava Marduk. O odabiru imena izjavili su da su ga odabrali jer im se činilo provokativnim, te da nije antireligiozno (u prijevodu znači "Nebo će gorjeti"), već da riječ nebo koriste kao metaforu za lažni raj koji ljudi stvaraju u umovima, te da takvo lažno "nebo" treba odbacit. Godine 2000. objavljuju svoj prvi studijski album *Asunder* za izdavačku kuću Lifeforce Records. Nakon objavljivanja drugog albuma *Whatever It May Take* 2002. kreću na europsku turneju, te nastupaju na poznatim njemačkim festivalima *[[With Full Force]]* i *[[Wacken Open Air]]*. Godine 2004. objavljuju album *Antigone*, a godinu kasnije snimaju split album sa sastavima Napalm Death i The Haunted, čiji su prihodi od prodaje donirani za pomoć žrtvama cunamija u Indijskom oceanu 2004. godine. Nakon albuma *Deaf to Our Prayers*, prvog nakon potpisa za izdavačku kuću Century Media, godine 2008. objavljuju album *Iconoclast (Part 1: The Final Resistance)* prvi iz Iconoclast trilogije. Drugi je album uživo *Bildersturm: Iconoclast II (The Visual Resistance)* a treći *Invictus (Iconoclast III)* iz 2010. Svoj sedmi, najnoviji studijski album Veto objavili su u travnju 2013. te na njemu, između ostalih, gostuje Hansi Kürsch, pjevač sastava Blind Guardian, na obradi njihove pjesme "Valhalla".

U travnju 2015. Heaven Shall Burn su postali službeni sponzor njemačkog nogometnog kluba FC Carl Zeiss Jena (trenutačno četvrtoligaša), kao dio svoje kampanje kojom potiču navijače da podrže svoje lokalne klubove, umjesto samo visokorangiranih.

## Članovi

;Sadašnja postava
*Marcus Bischoff - vokal (1996.-)
*Maik Weichert - gitara (1996.-)
*Eric Bischoff - bas gitara (1996.-)
*Alexander Dietz - gitara (2005.-)
*Christian Bass - bubnjevi (2013.-)

;Bivši članovi
*Patrick Schleitzer - gitara (1998.-2005.)
*Matthias Voigt - bubnjevi (1996.-2013.)

## Diskografija
;Studijski albumi
**Asunder* (2000.)
**Whatever It May Take* (2002.)
**Antigone* (2004.)
**Deaf to Our Prayers* (2006.)
**Iconoclast (Part 1: The Final Resistance)* (2008.)
**Invictus (Iconoclast III)* (2010.)
**Veto* (2013.)

## Reference

## Vanjske veze
*Službena stranica
Alger Hiss

**Alger Hiss** (11. novembar 1904 - 5. novembar 1996) bio je američki advokat i diplomat, poznat po tome što je 1945. predsjedao konferenciji u San Franciscu na kojoj su osnovani Ujedinjeni narodi, ali još više zbog toga što je nekoliko godina kasnije, na početku Hladnog rata pred kongresnim odborom raskrinkan kao prikriveni komunist i agent sovjetskih obavještajnih službi. Hiss je suđenje za špijunažu izbjegao zahvaljujući zastari, ali ne i za krivokletstvo, zbog koga je 1950. godine osuđen, te je nekoliko godina proveo u zatvoru. Do kraja je života opovrgavao optužbe o špijunaži, a sa njime se složio dio, prije svega liberalne i lijevo orijentirane američke javnosti, koji ga drži mučenikom i nedužnom žrtvom makartističkih progona.

Hissov lik, odnosno njegovo razotkrivanje pred kongresnim odborom, je američkom novinaru Allenu Druryju poslužilo kao inspiracija za zaplet njegovog znamenitog romana *[[Advise and Consent]]*.

## Vanjske veze

* The Alger Hiss Story FBI official site
* The Alger Hiss Case  CIA Official Site
* The Alger Hiss Story  Hosted by New York University 
* Algar Hiss Interview, 1970 British Pathé Online Archive
* John Beresford, "YouTube Videos About Hiss-Chambers Case", Historians of American Communism, H-Net, Feb. 26, 2014.
Whittaker Chambers

**Whittaker Chambers** (1. april 1901 – 9. jul 1961), rođen kao **Jay Vivian Chambers** također poznat i kao **David Whittaker Chambers**, bio je američki književnik i publicist, poznat po tome što je u mladosti bio član Komunističke partije i sovjetski špijun, prije nego što se odrekao komunističkih stavova i postao fanatični antikomunist. Široj javnosti je postao poznat na početku Hladnog rata i makartističkih progona, kada je svjedočio protiv svojih bivših drugova i poznanika, te bio krunski svjedok na suđenju bivšem diplomatu Algeru Hissu. Svoja je iskustva opisao u knjizi *Witness* iz 1952. godine koju je, mnogo godina kasnije, Ronald Reagan opisao kao ključnu za vlastitu konverziju u radikalnog antikomunista.

## Izvori

## Vanjske veze
*
*Whittaker Chambers  at C-SPAN's *[[American Writers: A Journey Through History]]*
* John Beresford, "YouTube Videos About Hiss-Chambers Case," Historians of American Communism, H-Net, Feb. 26, 2014. 
*Part One of ''Booknotes'' interview with Sam Tanenhaus on ''Whittaker Chambers: A Biography'', February 23, 1997. 
*Part Two of ''Booknotes'' interview with Tanenhaus on ''Whittaker Chambers: A Biography'', March 2, 1997. 
*Find A Grave
Lester C. Hunt

**Lester Callaway Hunt** (8. jul 1892 - 19. jun 1954) bio je američki zubar i demokratski političar koji je od 1943. do 1949. služio kao guverner Wyominga, te od 1949. do smrti kao predstavnik te države u federalnom Senatu. 

Hunt je načelno imao umjerene stavove, te se kao ekonomski konzervativac protivio Rooseveltovoj i Trumanovoj politici te nastojao spriječiti petljanje federalne vlasti u poslove države, dok je, sa druge strane, podržavao socijalne mjere. Nakon dolaska u Senat 1949. je došao u sukob sa republikanskim senatorom Josephom McCarthyjem i postao jednim od najžešćih kritičara njegove antikomunističke kampanje, te predložio zakon kojim bi se senatori lišili imuniteta od suđenja za klevetu te tako zaustavilo njegove, u pravilu nikad dokazane optužbe da su brojne javne ličnosti prikriveni komunisti.

24. juna 1953. je Huntov 24-godišnji sin Lester Jr. uhapšen u Washingtonu od strane prikrivrenoj policijskog agenta koji se lažno izdavao za mušku prostitutku. Za hapšenje su doznali republikanski senatori Styles Bridges i Herman Welker, koji su potom zaprijetili Huntu da će detalje cijelog slučaja, odnosno homoseksualnost njegovog sina, obznaniti ukoliko smjesta ne podnese ostavku. Hunt je ispočetka to odbio učiniti, te je njegov sin 7. oktobra osuđen i oglobljen za "nemoralni čin"; iako je vijest o suđenju objavljena u *[[Washington Post]]u*, ona nije doprla do njegovih glasača. Bridges i Welker su svejedno nastavili pritiskati Hunta, tražeći da ili odstupi ili obeća da se neće natjecati na izborima 1954. godine te zaprijetivši kako će Wyoming u suprotnom zasuti lecima koji govore o sinovom hapšenju. Hunt je usprkos toga prkosno odbijao popustiti pritisku, te je 15. aprila objavio kako će se natjecati za novi mandat. 8. juna 1954. godine je, međutim, nakon pregleda u mornaričkoj bolnici Bethesda objavio kako odustaje od kandidature zbog lošeg zdravlja. Jedanaest dana kasnije je izvršio samoubistvo hicem iz revolvera u glavu. Zamijenio ga je od republikanskog guvernera imenovani Edward D. Crippa koji je dovršio njegov mandat; na redovnim izborima je pak, pobijedio demokrat Joseph C. O'Mahoney.  

Pozadina samoubistva Lestera C. Hunta je brzo doprla do javnosti. Novinaru Allenu Druryju je, pak, Huntov lik i okolnosti njegove smrti poslužili kao inspiracija za jedan od zapleta njegovog znamenitog romana *[[Advise and Consent]]*.

## Literatura
*

## Vanjske veze
* "N.H. should reassess legacy of Senator Styles Bridges," ''Boston Globe'', December 29, 2012
Advise & Consent

***Advise & Consent*** () je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Otta Premingera. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju popularnog istoimenog romana Allena Druryja, koji je, pak, bio inspiriran stvarnim događajima vezanim uz vrh američke politike u prvim godinama Hladnog rata.

Radnja prikazuje kako američki predsjednik nastoji za novog državnog sekretara postaviti Roberta A. Leffingwella (čiji lik tumači Fonda), intelektualca koji zbog pomirljivih stavovima prema Sovjetima uživa podršku liberalne javnosti, ali potvrdu čijeg imenovanja nastoji spriječiti konzervativni južnjački senator Cooley (čiji lik tumači Charles Laughton), pri čemu obje strane počnu sve manje birati sredstva, uključujući otkrivanje "prljavog rublja" iz prošlosti kandidata i senatora.

Preminger je svojim novim filmom nastavio vlastiti trend razbijanja tabua i kršenja dotle neupitnih pravila u američkoj kinematografiji. Tako je u svoju glumačku postavu uveo dvojicu glumaca - Willa Geera i Burgessa Mereditha - koji su se prethodnih godina zbog ljevičarskih uvjerenja nalazili na hollywoodskoj crnoj listi, a jedan od likova koje tumače je, ironično, prikazan kao bivši komunist. Daleko više je u oči upalo dotada nezamislivo prikazivanje homoseksualnosti, odnosno njegovo korištenje kao jednog od podzapleta, pa je tako upravo *Advise and Consent* bio prvi hollywoodski mainstream film u kome je prikazan gej bar. Preminger je uglednoj i priličnoj raznovrsnoj glumačkoj ekipi (koja je uključivalala i smrtno bolesnog Laughtona kome će *Advise & Consent* biti posljednji film) htio dodati crnačkog vođu Martina Luthera Kinga i bivšeg potpredsjednika Richarda Nixona u cameo ulogama, ali su obojica odbila ponudu. Film na kraju nije dobio uspjeh kod kritičara, a što se najčešće tumači prilično kompliciranom radnjom.

## Uloge
* Henry Fonda ... Robert A. Leffingwell
* Charles Laughton ... Senator Seabright "Seab" Cooley iz Južne Karoline i privremeni predsjednik Senata
* Don Murray ... Senator Brigham "Brig" Anderson iz Utaha
* Walter Pidgeon ... Vođa senatske većine Robert "Bob" Munson iz Michigana
* Peter Lawford ... Senator Lafe Smith iz Rhode Islanda
* Gene Tierney ... Dolly Harrison
* Franchot Tone ... Predsjednik 
* Lew Ayres ... Potpredsjednik Harley Hudson i bivši guveener Delawarea
* Burgess Meredith ... Herbert Gelman
* Eddie Hodges ... Johnny Leffingwell
* Paul Ford ... Glavni senatski bič Stanley Danta iz Connecticuta
* George Grizzard ... Senator Frederick "Fred" Van Ackerman uz Wyominga
* Inga Swenson ... Ellen Anderson
* Edward Andrews ... Senator Orrin Knox iz Illinoisa
* Paul McGrath ... Hardiman Fletcher
* Will Geer ... Vođa senatske manjine Warren Strickland iz Idahoa
* Betty White ... Senator Bessie Adams iz Kansasa
* Malcolm Atterbury ... Senator Tom August iz Minnesote, predsjednik Odbora za vanjske odnose
* J. Edward McKinley ... Senator Powell Hanson iz Novog Meksika
* Bill Quinn ... Senator Paul Hendershot iz Indiane
* Tom Helmore ... Britanski ambasador

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Une manche et la belle

***Une manche et la belle*** () je francuski crno-bijheli kriminalistički film snimljen 1957. u režiji Henrija Verneuila. Predstavlja adaptaciju romana *The Sucker Punch* Jamesa Hadleya Chasea. Protagonist, koga tumači Henri Vidal, je mladi i beskrupulozni muškarac koji se oženi za staru i bogatu udovicu (koju tumači Isa Miranda). Radnja prikazuje kako započinje ljubavnu vezom sa njenom mladom i lijepom sekretaricom (koju tumači Mylène Demongeot) te  počne kovati plan da se riješi svoje supruge.

## Uloge
* Henri Vidal : Philippe Delaroche
* Mylène Demongeot : Éva Dollan
* Isa Miranda : Betty Farnwell
* Alfred Adam : l'inspecteur de police Malard
* Jean-Loup Philippe : Bob Farnwell
* Ky Duyen : le majordome
* Simone Bach : Sylvette Guibert
* Antonin Berval : le maire
* Jean Galland : le directeur de la banque
* André Roanne : le commissaire
* Sylvain Lévignac : le marin en maillot rayé

## Izvori

## Vanjske veze
*