open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ondrašovce

**Ondrašovce** () je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Naselja okruga Prešov
Marna

**Marna** je rijeka u Francuskoj duga 525 km, desna pritoka rijeke Sene.
Ona je najveća pritoka Sene i najduža rijeka koja u cjelosti protiče u Francuskoj, kako stalno meandrira godišnje promjeni tok za 100 metara, pa se uzima i da ima 526 km.
## Hidrologija

Rijeka izvire na Visoravni Langres kod sela Balesmes-sur-Marne (Haute-Marne). Od tamo teče prema sjeverozapadu u širokoj dolini pokraj Chaumonta i Saint-Diziera. Zatim skreće na zapad, pa ponovno na sjeverozapad da obiđe Vitry-le-François i Châlons-sur-Marne. 
Nakon tog teče na zapad do Épernaya, a nizvodno protiče kroz brežuljkast vinogradarski kraj.

Protiče preko Château-Thierrya i meandrira preko oranica na kojima se uzgajaju žitarice, protiče kroz Meaux i zatim pravi veliki meandar  i uvire u rijeku Senu u istočnom predgrađu Pariza Charenton-le-Pont.

Marna je do Épernaya prirodna rijeka sa brojnim meandrima, od njega do ušća u Senu je kanalizirana. 
Radovi su počeli 1837. kako bi se omogućila plovidba do Pariške regije.

Najveće pritoke su; Fion, Somme-Soude, Petit Morin, Grand Morin, Saulx, Beuvronne, Ourcq, Thérouanne, Surmelin, Cubry.

Marna je zimi često plavila, naročito je bila velika poplava iz 1910. kad joj je vodostaj narastao za više od 4 metra.

Važni radovi na hidromelioraciji poduzeti su kod Saint-Diziera, gdje su potopljena tri sela i podignuto akumulacijsko jezero *Der-Chantecoq*, kojim je reguliran tok Marne i Seine.

U prošlosti su kod Vitry-le-Françoisa iskopana dva kanala, jedan prema rijeci Saôni, i drugi prema Rhôni, oba su danas u zapuštenom stanju. 
U dolini rijeke Marne vodile su se teške borbe u Prvom svjetskom ratu.

Porječje rijeke prostire se na površini od 13,000 km², po 6 departmana; Haute-Marne, Marne, Aisne, Seine-et-Marne, Seine-Saint-Denis i Val-de-Marne.
Prosječni protok na ušću je 105 m³/s.

## Reference

## Vanjske veze

* ''la Marne''
Vogelgrun

**Vogelgrun** je općina od 639 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

## Geografija
Vogelgrun se nalazi na posljednjoj dionici Velikog alzaškog kanala, na mjestu gdje se on spaja sa Rajnom, točno prekoputa njemačkog Breisacha, udaljen 18 jugoistočno od Colmara.

## Historija

Vogelgrun je nastao nakon izgradnje velike posljednje ustave između 1955. i 1959. godine. Ta ustava sa prevodnicama i hidroelektranom. 
snage 140 MW direktim je dalekovodom povezana sa nuklearnom elektranom kod Fessenheima, za slučaj incidenta.

## Reference

## Vanjske veze

*''Commune Vogelgrun'' (službene stranice)
L'Isle-sur-le-Doubs

**L'Isle-sur-le-Doubs** je općina od 2,865 stanovnika i aglomeracija 3,246 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Doubs.

## Geografija

L'Isle-sur-le-Doubs što prevedeno sa francuskog znači **[[Otok]] na [[Doubs]]u**, doista zaslužuje to ime, jer je niknuo na otoku, dugom 800, širokom 100 metara, kog okružuju dva rukavca rijeke Doubs.

## Historija

Taj su otok u 12. vijeku darovali redovnici cistercitske opatije Tri kralja, moćnoj grofovskoj porodici Neufchâtel.

Tako je historija mjesta od 12. do početka 16. vijeka bila povezana sa tom porodicom, koja je isprva podigla zamak, dva mosta i kapelicu, a nakon tog i bedeme oko svog gradića. On je početkom 14. vijek postao prijestolnica kastelanije koja se ispočetka sastojala od osam sela.
Rat Burgundskog Vojvodstva protiv alzaško-austrijsko-švicarske lige, imao je štetne posljedice za grad i zamak koji su potpuno uništeni 1475. 
Novi vlasnici grofovi od Ortembourga djelomično su obnovili zamak nakon 1525.
Ponovno je uništen u julu 1637. pa je spao na samo 175 stanovnika.

Isle je ostao feud do Francuske revolucije 1789., tad je prodan i zamak 1795. u kom su se smjestile kovačnice. Iz njih je u 19. vijeku niknula tvornica vijaka koja je utjecala na porast broja stanovnika. Ona je radila sve do 2009. odtad je broj stanovnika počeo ponovno opadati.

## Pobratimski grad

*  Wölfersheim, Njemačka od 2014.

## Reference

## Vanjske veze

*''L'Isle-sur-le-Doubs (službene stranice)''
Vitry-le-François

**Vitry-le-François** je općina od 11,376 stanovnika i aglomeracija 14,068 stanovnika na sjeveroistoku Francuske u Deparmanu Marne.

## Geografija

Vitry-le-François se prostire duž obale rijeke Marne, na početku kanala Marna-Rajna, udaljen 76 km jugoistočno od Reimsa.

## Historija

Historija tog grada počela je 1544. kad su trupe svetorimskog cara i španjolskog kralja Karla V razorile dotadašnju prijestolnicu i najveću fortifikaciju Perthoisa - Vitry-en-Perthois.

Zbog toga je francuski kralj François I odlučio sagraditi novi dobro utvrđeni grad, nekoliko kilometara dalje na obalama Marne. Tako je rođen Vitry-le-François.

Taj novi grad je 1545. projektirao talijanski arhitekt Girolamo Marini, po ortogonalnom planu.

Kako bi se omogućilo širenje grada 1896. srušeni su bedemi i zatrpani jarci.

Ponovno je gotovo do temelja (90%) razoren za Drugog svjetskog rata.

Centar grada je ponovno sagradio Maurice Clauzier koji je nastojao sačuvati njegovu morfologiju.

## Privreda

Najveći poslodavac je metalurška kompanija *Mannesmann Precision Tubes*, a uz nju su to i ArcelorMittal, Tricoflex i Nobel Plastiques.

Okolica grada je vinogradarski kraj poznat po šampanjcu, vinogradi sa chardonnayom se prostiru na 480 hektara.

## Pobratimski grad

*  Tauberbischofsheim, Njemačka od 1966.

## Reference

## Vanjske veze

*''Vitry-le-François (službene stranice)''
Marna-Rajna

**Kanal Marna-Rajna** (francuski: *Canal de la Marne au Rhin*) dug 305 km, ide od Vitry-le-Françoisa do  Strasbourga.
Kanal je dovršen 1855. kao vitalni plovni put između Pariza i Alzasa i Njemačke, prolazi kroz historijske gradove Bar-le-Duc, Toul i Nancy i završava odmah iza Evropskog parlamenta u Strasbourgu.

Sve do 1979. sa svojih 313 km, to je bio najduži kanal u Francuskoj, tad je sekcija od 23 km u kotlini Moselle zatvorena nakon završetka radova na jaružanjem Moselle između Frouarda i Neuves-Maisonsa.

## Karakteristike

Danas kanal od Vitry-le-Françoisa do luke u Strasbourgu na Rajni izgleda ovako;

* Zapadna sekcija duga 131 km od Vitry-le-Françoisa do Trousseya na Meusi
* Sekcija kanalizirane rijeke Moselle duga 25 km od ustave, kod Toula do Frouarda
* Istočna sekcija duga 149&nbsp;km, od Frouarda do Strasbourga

Na trasi kanala postoje dvije visinske prepreke to su brdo kod Mauvagesa (nadmorska visina 281 metara) između Marne i Meuse i brda Masiva Vosges (267 m) između Rijeke Meurthe i Rajne. Prva je savladana tunelom Mauvages, dugim 4,877 m, a druga sa dva 
tunela na istočnom kraju, Niderwiller (475 m) i Arzviller (2307 m). 
Četvrti tunel nalazi se u Fougu (867 m), njime je savladana vododjelnica između kotlina Meuse i Moselle.

Postojao je još jedan tunel dug 388 m kod Liverduna, na dionici koju danas obilazi kanalizirana Mosella.

Na kanalu ima ukupno 152 ustava, prevodnica i lift kod tunela Arzviller, otvoren 1969. Zapadna sekcija ima ih 97, - 70 se nalazi na dijelu prema Marni, a 27 prema Moselli. One su duge 38,70 i široke 5,13 metara, osim nove kod Toula, koja ima veće dimenzije; 40 x 6 m. Na Istočnoj sekciji ih danas ima samo 55 (umjesto 78 kao nekad).

Na kanalu mogu ploviti brodovi maksimalne širine 5,13 m, visine 3,60 m i gaza do 1,80 m.

## Historija

Kanal je građen paralelno sa željezničkom prugom od strane iste uprave, između 1839. - 1855.  U vrijeme njemačke okupacije Alzasa - 1871. iskopan je Istočni kanal (današnji Kanal Vogezi) južno od Nancyja kao spoj sa rijekom Saônom.
Kanal je produbljen dva puta, prvi put krajem 19. vijeka na 2,20 m (za gaz od 1,80 m), a nakon tog 1960-ih na 2,50 m (za gaz od 2,20 m), ali samo na dionici istočno od Nancyja.  
U isto je vrijeme prevodnica zapadno od Masiva Vogezi, zamjenjena dubljom, a prema Alzasu kod Arzvillera - ukošenim liftom koji savlađuje visinsku razliku od 44,55 m.

## Reference

## Vanjske veze

*''Information about the 313km long Canal de la Marne au Rhin'
Langres (visoravan)

**Visoravan Langres** (francuski: *Plateau de Langres* ili *Plateau de Langres-Châtillonnais*) je geografska regija na kraju Pariškog bazena (departmani Côte-d'Or i Haute-Marne). To je jugozapad gornjeg toka rijeke Marne.

## Karakteristike

Langres formira vododjelnicu između sjeveromorskog i mediteranskog sliva. Regija se sastoji od visoravni i vapnenačkih brda koji kulminiraju vrhom *Haut du Sec* visokim 516 metara. Regija je slabo naseljena zbog vrlo posnog tla.

## Reference

## Vanjske veze

*''Plateau de Langres''
Fessenheim

**Fessenheim** je općina od 2,267 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

## Geografija
Fessenheim se nalazi na Velikom alzaškom kanalu i Rajni, prekoputa njemačkog grada Hartheim-am-Rheina, udaljen 28 km sjeveroistočno od Mulhousea.

## Historija

Fessenheim je prvi put dokumentiran 762. kao dio većeg feuda.

Sve do 20. vijeka bio je obično selo (1910. imao je 667 stanovnika).
Rast Fessenheima povezan je sa iskapanjem Velikog alzaškog kanala i izgradnjom ustave sa prevodnicama i hidroelektranom 1956.

Nakon tog je 1967. odabran za gradnju nuklearne elektrane, koja je na startu imala 750 MW a 1970. dograđena je na 950 MW.

Tako se broj stanovnika 1975. popeo na 1,653, a 1990. na 2,005.

## Pobratimski gradovi

Fessenheim ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima; 
*  Schœlcher, Martinique od 1980.
*  Hartheim-am-Rhein, Njemačka od 1993.

## Reference

## Vanjske veze

*''Ville de Fessenheim'' (službene stranice)
Fonetika turskog jezika

**Fonetika turskog jezika** je ogranak turske gramatike koji proučava glasove i njihov izgovor u turskom jeziku.

U velikim crtama turski dijeli većinu zvukova sa europskim jezicima, što je prepoznatljivo i u njegovom alfabetu. Jedini značajan izuzetak je grafem **Ğ** koji se ne izgovara nego on samo produžava samoglasnik koji ga prethodi. Sa fonološke strane, suglasnici turskog standardnog jezika su:

Značajna fonološka osobina turskog jezika je harmonija samoglasnika, što je princip po kojem turske reči imaju isključivo zadnje samoglasnike (a, i, o, u) ili samo prednje (e, i, ö, ü). Naime turski ima dvodimenzionalni sistem samoglasnika, tako da po prvom stupnju samoglasnici mogu biti prednji ili zaobljen, a po drugom stupnju vokalne harmonije oni mogu biti jednostavni ili složeni. Stoga turski ima dvije klase samoglasnika, prednje i zadnje. Po «harmoniji samoglasnika» riječi ne smiju imati istovremeno prednje i stražnje samoglasnike.
Sintaksa turskog jezika

**Sintaksa turskog jezika** je ogranak turske gramatike koji proučava red riječi u rečenici, odnos između riječi, način sastavljanja rečenice, logične odnose između rečenica i njihovi mogući oblici izražaja.

Druga značajna osobina turskog jezika je način na koji sastavlja rečenice. Za rečenicu «ja sam sretan», na španjolskom i na njemačkom reći će se:
::*šp.* yo estoy feliz;
::*nj.* Ich bin zufrieden;
dok će na ruskom i na turskom nedostajati glagol «biti» (*kopula*):
::*rus.* я счастлив;
::*tur.* ben mutluyum.
Osnovna kopulativna rečenica na turskom se sastavlja ovako: subjekt + imenski predikativ (ili priloški predikativ), pa se imenskom predikativu dodaje nastavak kako bi on bio usklađen sa subjektom. Na primjer,
::ben doktorum (ja sam doktor);
::ben güzelim (ja sam lijep/lijepa);
::ben babayım (ja sam otac).
Da bi se sastavila negativna kopulativna rečenica, red je isti ali poslije imenskog predikativa ide riječ *değil* (tj. negacija «ne») kojoj se dodaje nastavak. Dakle:
::ben doktor değilim (ja nisam doktor);
::ben güzel değilim (ja nisam lijep/lijepa);
::ben baba değilim (ja nisam otac).
Za upitne rečenice važi isto pravilo, ali nastavak se dodaje rječju *mi*, na primjer:
::ben doktor muyum? (jesam li ja doktor?);
::ben güzel miyim? (jesam li ja lijep/lijepa?);
::ben baba mıyım? (jesam li ja otac?).
Kada je upitna rečenica negativa, dodaje se *değil* ispred *mi*:
::ben doktor değil miyim? (nisam li ja doktor?).
Naravno glasovne promjene u nastavnicima prate isključivo gore navedeni princip harmonije samoglasnika. Kada je riječ o strukturi rečenice (sintaksa), turski jezik prati red subjekt–objekt–glagol (SOV).

Osnovni logični veznici:
* i (sastavna kopulativna rečenica) – ve
* ili (rastavna) – veya
* i... i..., niti... niti... (korelativna) – hem... hem..., ne... ne...
* zato što (uzročna) – için
* tako da (posljedična) – diye
* radi, kako bi, da bi (namjerna) – için, amacıyla
* ako, ukoliko, ako... onda... (uslovna) – şartıyla, kadar; eve... su...; eğer o zaman...;
* iako, premda, mada (dopusna) – olsa bile, yine, fakat

## Fusnote

## Reference
Leksik turskog jezika

**Leksik turskog jezika** je ogranak turske gramatike koji proučava baštinu riječi turskog jezika.

Turski jezik pripada rodu turkijskih jezika centralne Azije i danas dijeli mnoge lako prepoznatljive osobine sa azerskim, kao što se vidi u sljedećim jednostavnim leksičnim primjerima:

Prema službenoj statistici Turskog jezičnog društva (TLA), od ukupnih 89.689 riječi turski ima 1.374 perzijskih posuđenica a 6.463 arapskih.

## Reference
Stećci u Zavali

**Stećci u Zavali** nalaze se na Arheološkom području Crkvina u Zavali, naselje Zavala, Bosna i Hercegovina. Arheološko područje je proglašeno za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.

Selo Zavala spominje se u istorijskim dokumentima tek 1372, 1436, i zajedno sa Vjetrenicom 1461. godine.
## Lokacija
Zavala se nalazi na jugozapadnom dijelu Popova polja. Tu je približni geografski centar Popova, smješten na najpogodnijem prirodnom putu koji spaja unutrašnjost Huma sa Primorjem. Obiluje, za razliku od drugih mjesta u Popovu,  živom pitkom vodom.

Lokalitet, koji se u literaturi pojavljuje pod raznim imenima “Petkovica”, “Crkvina”, “Crkvine” i “Crkvište”, nalazi se u glavnom dijelu Zavale, u naselju Vali, između brda Ostroga i Klisure. "Crkvina" je smještena na dvjema manjim glavicama usred sela. Lokalitet je prepolovljen gradnjom ceste u austrougarsko doba, tako da je smješten na raskrsnici puteva za Ravno, Trebinje i obližnji manastir. Zavala je udaljena od Jadranske obale 13&nbsp;km lako prohodnim usjekom (Valom).

## Historija
Zavala se nalazila u srednjovjekovnoj župi Popovo koja se spominje u Ljetopisu popa Dukljanina i  u darovnici kneza Miroslava, brata Stefana Nemanje, izdatoj crkvi svetog Petra u Limu s kraja XII vijeka. U kasnom srednjem vijeku župom Popovo naizmjenično su gospodarili Nikolići i Sankovići, kada je definitivno uzima pod svoju vlast Sandalj Hranić Kosača. Kosače su župom vladale sve do pada pod osmansku vlast.. U prvoj polovini XV vijeka na brdima iznad Zavale, na lokalitetu Klisura Kosače su podigle grad, koji se u istorijskom izvoru iz 1444. godine javlja pod imenom Popovski grad. To je ujedno bila jedina srednjovjekovna tvrđava na području Popova.

## Opis
Nekropola stećaka smještena je na dvjema manjim glavicama, podijeljenim gradnjom pomenute ceste za austrougarske vladavine. Tada je stradalo više spomenika.  Dio ih je ugrađen u cestu, a dio je upotrijebljen za branike pored ceste.

Ukupno je na njoj evidentirano 27 stećaka. Od toga je 9 sanduka i 18 ploča. Na južnoj glavici, tj. Crkvini, evidentiran je 21, a na sjevernoj 6 stećaka. Nekada je ovdje bilo više spomenika jer su na nekropoli bili razasuti fragmenti stećaka, a vidljivo je da su mnogi od njih i pomjerani. Većina ih je orijetisana sjeverozapad-jugoistok, dok ostali, oko istočnih zidova obje crkve, ukoliko nisu pomjerani, leže u pravcu sjever-jug. Stećci su dobro obrađeni sa 5 strana, dok im je donja strana, što se danas dobro vidi kod pomjerenih komada, ostala samo grubo odlomljena.

Jedan sanduk, dim: 2,35x1,5x0,4 m, je ukrašen. Na vodoravnoj strani ima borduru od kosih paralelnih crtica, unutar koje je pravougaoni štit sa mačem ispod njega.

Na padini sjeverno od puta za Slano, evidentirano je krajem pedesetih godina XX vijeka 6 stećaka. Uvidom na lokalitetu, početkom XXI vijeka, konstatirano je da je taj dio nekropole tokom vremena devastiran.

## Reference
Vosges (masiv)

**Vosges** (francuski: *Massif des Vosges*) je planinski masiv na istoku Francuske, koji se proteže zapadno od doline rijeke Rajne po departmanima; Haut-Rhin, Bas-Rhin i Vosges. 
## Karakteristike

Sastavljen je od stjenovitih kupolastih planina koje su najviše sjeverno od Belfortskog prolaza, a zatim se šire prema zapadu nekih 64 km prema kotlini Moselle i prema sjeveru preko 114 km paralelno sa Rajnom.

geološki su planine na jugu sastavljene od granita, a na sjeveru od crvenog pješčenjaka, koji se strmoglavo spuštaju u dolinu Rajne. Za razliku od tog padine na zapadu su blage, obrasle šumom. 
Na jugu visoki vrhovi Vosgesa, zvani baloni viši su od 1,200 metara, a kulminiraju Grand Ballonom (Ballon de Guebwiller) koji ima 1,424 metra.

Jugozapad Vosgesa je omiljen kod turista, jer se planine spuštaju do pitoresknih dolina i jezera, kao što su Gérardmer i Longemer. 
Na Sjevernim Vosgesima jugozapadno od Strasbourga, vrhovi dosežu 1008 metara na planini Le Donon, a zatim se spuštaju na manje od 600 metara iza prijevoja Saverne. Više planine su zimi prekrivene snijegom pa su i popularna skijališta.

U zaklonu najviših vrhova na jugoistoku, prostiru se alzaški vinogradi.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Vosges massif, France''
Frouard

**Frouard** je općina i grad od 6,584 stanovnika na sjeveroistoku Francuske u Deparmanu Meurthe-et-Moselle.

## Geografija

Frouard se nalazi nedaleko od ušća rijeke Meurthe u Mozellu, udaljen 10 km sjeverno od Nancya.
Grad se prostire duž lijeve obale Mozelle, a sa desne općina Pompey sa kojom je spojen sa dva mosta.

## Historija

Kako je izrastao na raskršću plovnih puteva i na granici između biskupije Toul, domena lorenskih vojvoda i biskupa od Metza, čitav srednji vijek imao je neobično burnu historiju, punu teških okršaja.
Prema legendi u to doba mjesto se zvalo *Usta pakla* (Gueule d'enfer) a i njegov baron imao epitet *Mesar iz pakla*.

Taj je period završio Tridesetogodišnjim ratom (1618. - 1648.), kad su Richelieove trupe zauzele i razorile stari zamak po naredbi kralja Louisa III. On je u njoj kao i u brojnim drugima vidio faktor nestabilnosti Francuskog kraljevstva.

Tad je nastupilo relativno mirno vrijeme sve do Francusko-pruskog rata 1870., kad je u Frouardu formiran korpus koji je otišao braniti Metz.

Frouard je sve do otvaranja čeličane Montataire 1857. bio selo, sa manje od 1,000 stanovnika, nakon tog nastavio je brzo rasti tako da je 1950. imao više od 6,000.

Za Prvog svjetskog rata Frouard se našao nekoliko desetaka kilometar]]a od fronta. To mu je donjelo brojnja bombardiranja, tad je na grad palo 821 granata [kalibra 240 [milimetar|mm.

I za Drugog svjetskog rata njemačka Luftwaffe bombardirala je grad 1940. a krajem rata 1944. i Saveznička avijacija.

Sve do 1980-ih Frouard je bio grad metalurgije, tad je 1983. zatvorena željezara Delattre Levivier, a nakon tog i Aciéries de Pompey 1986.

Danas je najveći poslodavac Sofidel France koji proizvodi toaletni papir i slične artikle.

## Pobratimski gradovi

Frouard ima ugovore o pobratimstvu sa gradovima;
*  Lohmar, Njemačka od 1974.
*  Eppendorf, Njemačka od 2001.

## Reference

## Vanjske veze

*''Ville de Frouard (službene stranice)''
Village-Neuf

**Village-Neuf** (njemački: *Neudorf*) prevedeno *Novo selo* je općina od 4,421 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

## Geografija
Village-Neuf se prostire pored Rajne, na mjestu gdje počinje Veliki alzaški kanal i most Palmrain koji povezuje južni dio Deparmana Haut-Rhin sa Baden-Badenom.
Nalazi se u srcu aglomeracije Tromeđa (*Trois Frontières*), 3 km od švicarskog Basela i manje od 10 km od njemačkog Lörracha.

Odličan geografski položaj dopunjen je blizinom glavnih prometnica (autoput A35 na francuskoj i A5 na njemačkoj strani), EuroAirport, Basel-Mulhouse-Freiburg u Saint-Louisu, željeznička pruga Basel-Strasbourg i luka Huningue na Rajni.

## Historija

Village-Neuf je nastao dekretom kralja Louisa XIV 1684., nakon Westfalskog mira i francuske aneksije Alzasa. Tim dekretom dozvoljeno je stanovnicima sela *Grand-Huningue*, da se nasele na teritoriju smještenom sjeverno od fortifikacije koju je izgradio Vauban, da se i fizički zaposjedne prostor između fortifikacije i grada Basela.

Novi stanovnici nastanili su se na bivšem otoku u Rajni, prvo krštenom kao *Bourg Neuf d'Aoust*, a nakon tog 1704. - *Village-Neuf*.

Sve do 1928. bio je selo u kom su se stanovnici uglavnom bavili povrtlarstvom, ono je zamrlo tek krajem 1960-ih.

Tad su počeli radovi na Velikog alzaškom kanalu izgradnom ustave na Rajni kod Village-Neufa. Ta ustava sa 5 zapornica od po 30 m, razdvaja vode Rajne na dva dijela, na novi i širi i dublji Alzaški kanal i staro uže i pliće korito Rajne.

Industrijski razvoj zahvatio je općinu 1970-ih, tako da industrija danas zapošljava oko 800 ljudi.

Village-Neuf je od 2017. član Aglomeracije Saint-Louis, koja okuplja 40 općina i mjesta po Alzasu. Ona se uglavnom bavi suradnjom u obrazovanju, sportu i turizmu.

## Pobratimski gradovi

Village-Neuf ima ugovore o pobratimstvu sa gradovima;
*  Lörrach, Njemačka
*  Geaune, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

*''Village-Neuf'' (službene stranice)
Huningue

**Huningue** (njemački: *Hüningen*) je grad i općina od 7,261 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

## Geografija
Huningue se nalazi u Alzasu, na francusko-švicarsko-njemačkoj tromeđi, on je jedini francuski grad na Rajni (bez kanala).

Prostire se duž lijeve (zapadne) obale Rajne, a na istočnoj je švicarski grad Basel.

## Historija

Huningue je prvi put dokumentiran 828. godine. Za srednjeg vijeka bio je selo na velikom feudu - *Colonge*, koji je pripadao Biskupiji Basel, koji je u nekom trenutku (ne zna se kojem) postao vlasništvo Habsburgovaca.

Westfalskim mirom Huningue je kao i sve habsburške domene u Alzasu, pripao Kraljevini Francuskoj. 
Kako se radilo o strateški važnom prijelazu preko Rajne, kralj Louis XIV je 1679. dao zadatak Vaubanu da podigne utvrdu. Ona je od samog starta bila trn u oku Baselu, jer je smatrao prijetnjom. Utvrda koja je punih 136 godina branila granicu, konačno je popustila 1815. nakon opsada; 1796.- 97. i 1813. pa je napuštena i razorena na zahtev Švicarske. 
Tad su nastupila loša vremena, jer su 1846. reducirana općinska prava, na račun konkurentskih Saint-Louisa i Village-Neufa pa je Huningue sve do 1876. životario kao skromno garnizonsko mjesto.

Krajem 19. vijeka počeo je industrijski razvoj, prve tvornice svile, satova i duhana bile su filijale švicarskih, osnovane da se izbjegnu visoke carine u Njemačkom Carstvu.
Tad je grad dobio vodovod, kanalizaciju, plin, struju i tramvaj.

Razvoj je zaustavljen Prvim svjetskim ratom, Velikom ekonomskom krizom i konačno Drugim svjetskim ratom za kojeg je 60% grada razoreno, pa mu je broj stanovnika spao na 2,900 umjesto 4,000 prije rata.

Nakon rata općina je osnovala u Bazelskoj ulici na gotovo 100 hektara, industrijsku zonu, u kojoj su se smjestili ponajviše pogoni kemijske industrije.
Južnoj zoni je dodana nova Sjeverna zona prema Village-Neufu, njom upravlja Aglomeracija Saint-Louis.

Huningue je od 2002. član Tronacionalne Aglomeracije Basel, u kojoj sudjeluju francuski, švicarski i njemački gradovi.

## Privreda
Današnji Huningue je manji industrijski centar u kom se proizvode; kemikalije, plastika i farmaceutika.
Od 2005. u njemu se nalazi Novartisov biotehnološki centar.

Za privredu grada važna je i luka kojom upravlja Privredna i industrijska komora Mulhousea.

## Pobratimski gradovi

Huningue ima ugovore o pobratimstvu sa gradovima;
*  Weil am Rhein, Njemačka od 1962.
*  Soustons, Francuska od 1979.

## Reference

## Vanjske veze

*''Ville de Huningue'' (službene stranice)
Hackerspace

***Hacklab***, ***hackerspace***, ***hackspace*** ili ***makerspace*** radni je prostor, često neprofitan, kojim upravlja zajednica i u kojem se osobe koje dijele zajedničke interese poput računarstva, strojne obrade, tehnologije, znanosti, digitalnih ili elektroničkih umjetnosti mogu sastajati, družiti i surađivati.

## Izvori
Podhorani (Prešov)

**Podhorani** () je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*  
* Naselja okruga Prešov
Ottmarsheim

**Ottmarsheim** je općina od 1,973 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

## Geografija
Ottmarsheim se nalazi na Velikom alzaškom kanalu i Rajni, prekoputa njemačkog grada Neuenburg am Rheina, udaljen 17 km istočno od Mulhousea.

## Historija
Historija Ottmarsheima povezana je sa benediktinskom opatijom, koju je početkom 11. vijeka osnovao grof Rudolf od Altenburga, uz koju je izraslo selo. 
Od nje je do danas preostala jedino romanička crkva *Petra i Pavla*. Ta osmerokutna građevina je kopija Dvorske kapele u Aachenu, iako je i ona doživjela brojne nedaće i požare (posljednji put 1991.) uvijek je obnavljana i dobro se drži.

Sve do 20. vijeka bio je obično selo, počeo je rasti nakon radova na Velikom alzaškom kanalu i izgradnje ustave sa prevodnicama i hidroelektranom, koji su trajali od 1948. do 1952.

## Reference

## Vanjske veze

*''Ottmarsheim'' (službene stranice)
Troussey

**Troussey** je selo i općina od 461 stanovnika na sjeveroistoku Francuske u Departmanu Meuse.

## Karakteristike

Troussey se prostire duž obale rijeke Meuse, udaljen 14 km sjeverozapadno od Toula.

Poznat je po akvaduktu na Kanalu Marna-Rajna koji premošćuje Meusu i kao kraj prve sekcije kanala.

Akvadukt je relativno novi podignut 1969. malo dalje od starog.

## Reference

## Vanjske veze

*''Village de Troussey''
Mauvages

**Mauvages** je selo i općina od 251 stanovnika na sjeveroistoku Francuske u Departmanu Meuse.

## Karakteristike

Mauvages se nalazi na Kanalu Marna-Rajna, udaljen 19 km jugozapadno od Commercyja.

Poznat je po tunelu na Kanalu Marna-Rajna koji je dug 4,877 metara, i po tom drugi u Francuskoj.

On je prokopan između 1841. - 1846., kako ima promjer od samo 5,30 m, na samom startu šlepove je vukao parobrod, kasnije elektromotorni brod.

Već nakon puštanja tunela u rad uočeni su problemi, jer je voda uzrokovala odrone, pa je obnovljen između 1907. - 1925., i ponovno između 1961.-1965. godine na dionici od 
750 m.

## Reference

## Vanjske veze

*''Village de Mauvages''
Liverdun

**Liverdun** je općina od 5,863 stanovnika na sjeveroistoku Francuske u Departmanu Meurthe-et-Moselle.

## Karakteristike

Liverdun se prostire duž lijeve (sjeverne) obale rijeke Moselle, udaljen 11 km sjeverozapadno od Nancyja.

Liverdun je vrlo staro  naselje čiji tragovi sežu do neolita, nastalo kao gradina na brdu iznad kotline Moselle, koja na tom mjestu pravi veliki luk.
I njegovo ime vjerojatno potječe od galskog - *dunum*=gradina. Pored Gala njome su se koristili Rimljani i Franci, čiji su ostatci iskopani.

Početkom 5. vijeka opsjedali su ga Vandali, ali ga nisu zauzeli.
Arnould jedan od oficira Karla Martela pokušao ga je zauzeti 730. godine.
Ruševnu utvrdu obnovio je krajem 12. vijeka Pierre de Brixey biskup od Toula, kako bi zaštitio biskupiju od lorenskih vojvoda i verdunskih biskupa.

Vremenom je taj dobro utvrđeni zamak postao rezidencija toulskih biskupa. To je potrajalo sve do 1467. kad ga je zauzela lorenska vojska i srušila ga kao i bedeme oko njega.

Francuski kralj Louis XIII obnovio je utvrdu početkom 17. vijeka, ali je ona izgubila značaj kao i samo mjesto.

Iskapanje Kanala Marna-Rajna (1838.-1842.) i izgradnja željezničke pruge 1852.) izvukli su Liverdun iz letargije, pa je od 915 stanovnika koliko je imao 1837. porastao na 2,000 1851.

Pokretanje željezare 1863. označilo je početak industrijalizacije. Razdoblje progresa potrajalo je do sredine 20. vijeka, tad je zatvoren kanal a nešto kasnije i željezara. Tako da je današnji Liverdun uspavani gradić podno svoje utvrde.

## Reference

## Vanjske veze

*''Liverdun (službene stranice)''
Andres Oper

**Andres Oper** (Tallinn, 7. studenog 1977.), bivši estonski nogometaš koji je igrao kao napadač. U svojoj karijeri igrao je za brojne klubove kao što su Lelle, Flora, Tervis Pärnu, AaB, Torpedo Moskva, Roda JC, Shanghai Shenhua, ADO Den Haag, AEK Larnaka i Nea Salamina. Također je nastupao i za estonsku reprezentaciju, za koju je u 134 nastupa upisao 38 golova i tako postao nacionalni rekorder po broju postignutih golova. Tri je puta (1999., 2002. i 2005.) bio Estonski nogometaš godine, a dva je puta (2001. i 2005.) dobio Srebrnu loptu za najbolji gol postignut u reprezentativnom dresu. 

Trenutno je pomoćni trene Levadije Tallinn.
Neuves-Maisons

**Neuves-Maisons** prevedeno - *Nove Kuće* je grad i općina od 6,633 stanovnika i aglomeracija od 17,734 stanovnika na istoku Francuske u Departmanu Meurthe-et-Moselle.

## Karakteristike

Neuves-Maisons se prostire duž obala rijeke Moselle, udaljen 10 km jugozapadno od Nancyja.

## Historija

Neuves-Maisons je nikao u 11. vijeku naseljavanjem prvih seljaka iz Chalignyja u ravnicu. U to vrijeme osnovan je i samostan, koji je egzistirao sve do Francuske revolucije.

Sve do kraja 19. vijeka ostao je selo u kom je živjelo 500 - 600 stanovnika. Otkriće željezne rude 1872. i otvaranje željezare 1874. dovelo je do rasta stanovništva (1901. -2,377) i širenja na teren susjednih naselja.

Taj je trend potrajao do 1968. kad je rudnik zatvoren, pa se to odrazilo i na željezaru koja je 1984. spala na 400 zaposlenih (od nekadašnjih 4,000).
Grad danas nastoji restrukturirati svoju industriju, a jedna od mjera bila je i osnivanje industrijske zone koja se prostire na više od 70 hektara.

## Pobratimski gradovi

Neuves-Maisons ima ugovore o pobratimstvu sa gradovima;
*  Póvoa de Lanhoso, Portugal od 1988.
*  Sansepolcro, Italija od 1997.

## Reference

## Vanjske veze

*''Mairie de Neuves-Maisons (službene stranice)''
Thoraise

**Thoraise** je općina od 348 stanovnika na istoku Francuske u Departmanu Doubs.

## Karakteristike

Thoraise se prostire duž desne obale rijeke Doubs i Kanala Rhône-Rajna udaljen 11 km jugozapadno od Besançona.

Poznat je po tunelu na Kanalu Rhône-Rajna dugom 185 metra, kojim se skraćuje plovidba po velikom doubsovom meandru.

## Historija

Thoraise je nikao uz zamak koji je u 13. vijeku podigla porodica Monferrand, feudalni gospodari toga kraja. Tako da je bio feud sve do Francuske revolucije.

## Reference

## Vanjske veze

*''Commune Thoraise (službene stranice)''
Vleuten-De Meern

**Vleuten-De Meern** je bila opština u holandskoj provinciji Utrecht. Bilo je napravljeno kad su De Meern, Haarzuilens, Veldhuizen, Vleuten i dio od Oudenrijn-a se ujedinili u 1954., i to je postojalo do 2001, kad je postalo dio Utrechta. Poštanski brojevi Vleuten-De Meern-a su od 3450 do 3455, uključujući 3546.
Saint-Louis, Haut-Rhin

**Saint-Louis** (njemački: *Sankt Ludwig*) je grad i općina od 22,413 stanovnika i aglomeracija od 41,294 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

## Geografija
Saint-Louis se nalazi u Alzasu, pored švicarske granice i grada Basela, nedaleko od Rajne 2 km jugozapadno od Huninguea.

## Historija

 
Saint-Louis je novo naselje koje je osnovano 1684 pod pokroviteljstvom francuskog kralja Louisa XIV, pa je po njemu i dobio ime, a po želji njegovih stanovnika i tri (kraljevska) ljiljana koji krase njegov grb.

Otprilike jedan vijek od osnivanja pa sve do Francuske revolucije, Saint-Louis je bio naselje u općini Village-Neuf. Kako se nalazio na cesti Mulhouse-Basel, životario je kao seoce sa carinarnicom, zatvorom, kapelom, poštom za konje i skladištima duhana.

U želji da se osamostali udružio se 1793. Michelfeldenom (današnjim kvartom), u novu općinu pod imenom *Bourglibre* (Slobodni grad). Nakon tog je 1827. postao župa, a od dolaska željeznice 1840. i punopravna samostalna općina 1847. godine.

Do 1866. iz sela se razvio u aktivan grad, u kom je živjelo preko 2,500 stanovnika, u to vrijeme najveći u Azasu.

Industrijski se razvio u periodu kad je Azasom vladalo Njemačko Carstvo (1870.-1914.)
Tad su osnivane prve štamparije, tvornice tekstila, cigara, prehrambenih, kemijskih i metalnih proizvoda.

Razvoj je zaustavljen Prvim i Drugim svjetskim ratom.
Saint-Louis je bio prvi grad u Azasu koji je oslobođen od njemačke okupacije 20. novembra 1944.

Posljeratni razvoj obilježila je teritorijalna ekspanzija, nakon koptiranja *Bourgfeldena* 1953. i još više *La-Chausséa* (Neuwega) 1958. na kom se još od 1946. nalazio aerodrom, koji je 1970. dograđen u današnji prekogranični EuroAirport, Basel-Mulhouse-Freiburg.

## Privreda
Danas je Saint-Louis industrijski centar čija poduzeća zapošljavaju nekih 16,000 ljudi, on je i naučni centar; Francusko-njemački istraživačkim institut (ISL), HOLO 3 (laboratorij za holografiju i njenu primjenu) i Piezotech (proizvodnja i razvoj polimera).

Grad je sjedište Aglomeracije Saint-Louis, koja okuplja 40 općina i mjesta po Alzasu i bavi suradnjom u obrazovanju, sportu i turizmu.

Saint-Louis je član Tronacionalne Aglomeracije Basel, u kojoj sudjeluju francuski, švicarski i njemački gradovi.

## Pobratimski gradovi

Saint-Louis ima ugovore o pobratimstvu sa gradovima;
*  Breisach am Rhein, Njemačka
*  Lectoure, Francuska
*  Peyrehorade, Francuska
*  Pimbo, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

*''Ville de Saint-Louis'' (službene stranice)
Stećak iz Gornje Međiđe

** Stećak iz Gornje Međiđe ** je srednjovjekovni usamljeni nadgrobni spomenik na teritoriji opštine Gradačac, Bosna i Hercegovina. Predstavlja izvanredno vrijedan primjerak jer se pretpostavlja da je na ovom lokalitetu postojao veći broj stećaka, ali se održao samo ovaj, vjerovatno zbog toga što je bio najmasivniji. 

Stećak potiče sa kraja XV, odnosno početka XVI stoljeća, kada su ove krajeve naseljavali hercegovački stočari, tada već u vrijeme osmanlijskog carstva. Prvi ga je naučno obradio Šefik Bešlagić, 1973. god.

## Opis
Stećak je od krečnjaka, oblika dobro klesanog sljemenaka, postavljenog na postolje u obliku posebne ploče. Na njegovim stranicama nema nikakvih reljefnih motiva. Natpis bosančicom uklesan je u više redova na njegovoj južnoj bočnoj strani od kojih je samo donekle čitljivo nekoliko riječi. 

Po osobinama slova i jezičkim terminima, ovaj natpis po ima mnogo sličnosti sa natpisima pronađenim na području Majevice. Sve te veze sa stećcima sa Majevice upućuju na zaključak da je stećak iz Gornje Međiđe djelo majevičkih majstora.

Neka slova natpisa su djelimično ili u potpunosti oštećena, a nedostaje i jedan dio natpisa. Po onome što se može pročitati stoji da tu:

*:leži Dragoslav, unuk, na svojoj plemenitoj (zemlji) i da su mu kam (bilig) podigli sinovi*

To što se u tekstu upotrebljava riječ *plemenitoj* jasno govori o tome da je pokopani Dragoslav pripadao ondašnjem povlaštenom društvenom sloju - društvu feudalaca, slično onima koji su sahranjeni u okolini Lopara, na području Majevice.
## Reference
Popovac (razvrstavanje)

**Popovac** može značiti:
## Toponimi
### Bosna i Hercegovina
* Popovac (Čelinac), naselje u Opštini Čelinac, Bosna i Hercegovina

### Hrvatska
* Popovac, naselje u Općini Popovac u  Baranji, Osječko-baranjska županija
* Općina Popovac u Baranji, Osječko-baranjska županija
* Ribnjak Popovac ili Popovački ribnjak, ribnjak u Baranji, južno od naselja Popovac, ispod Banske kose
* Popovac (Novska), naselje u Gradu Novskoj, Sisačko-moslavačka županija
* Popovac (Voćin), naselje u Općini Voćin, Virovitičko-podravska županija
* Donji Popovac, naselje u Gradu Slunju, Karlovačka županija
* Gornji Popovac, naselje u Gradu Slunju, Karlovačka županija
* Trnovitički Popovac, naselje u Gradu Garešnici, Bjelovarsko-bilogorska županija
* Popovac (jezero), umjetno jezero kod Trnovitičkog Popovca

### Srbija
* Popovac (Veliko Gradište), naselje u Opštini Veliko Gradište, Braničevski okrug, Srbija
* Popovac (Paraćin), naselje u Opštini Paraćin, Pomoravski okrug, Srbija
* Popovac (Niš), naselje u Opštini Crveni Krst, Niš, Srbija
* Veliki Popovac, naselje u Opštini Petrovac na Mlavi, Braničevski okrug, Srbija

### Kosovo
* Popovac, naselje u Opštini Đakovica, na Kosovu

## Prezime
Prezime Popovac postoji u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj i Srbiji:
* Ismet Popovac

## Povezano
* 
*
M'Daourouch

**M'daourouch** (Mdauruš) je općina u provinciji Souk Ahras (Alžir), koja zauzima mjesto berbersko-rimskog grada Madaurosa u Numidiji.

## Demografija
Prema popisu iz 2008. godine, M'daourouch ima 36.351 stanovnika, što mu daje 11 mjesta u PMA  (*Narodna općinska skupština*).

## Historija
M'daourouch je bio stari numidijski grad koji je pripojen gradu Masinisi na kraju drugog punskog rata nakon što je nekada pripadao masesilskom kraljevstvu Sifaks. Krajem prvog veka postao je rimska kolonija i bio je poznat po svojim školama.

Tu su rođeni Apulej, autor *Zlatnog magarca* i gramatičar Nonije Marcel i Maksima. Augustin od Hipona je tamo studirao; kroz pismo koje je kasnije uputio stanovnicima saznajemo da su mnogi još bili pagani.

*Madauros* je imao mnogo mučenika poznatih po epitafima; nekoliko je imenovano u Rimskom martirologiju 4. jula.

Njegova biskupija je uključena na listu titularnih stolica Katoličke crkve. Poznata su tri biskupa: Antigon, koji je prisustvovao saboru u Kartagini 349. godine; Placencije, na Vijeća u Kartagini iz 407. i Konferencija iz 411. godine ; i Pudencije, kojeg je vandalski kralj Hunerik poslao u izgnanstvo sa ostalim biskupima prisutnim na Sinodu 484. godine.

Ruševine *Madaurosa* se vide u blizini M'daouroucha. Odličan rimski mauzolej, ogromne terme, vizantijska tvrđava i rimska bazilika su vrijedni pažnje i opremili su nekoliko kršćanskih natpisa.

## Reference

## Vanjske veze

* 
* Catholic Encyclopedia article
Capella (krater)

**Kapela** je udarni krater od Mjeseca s prečnikom od 49&nbsp; koji leži sjeverno od Mare Nectaris, u neravnom području s mnogo malih udarnih kratera. Ime je dobio po rimskom astronomu Marcijanu Kapeli. Blago zadire u istočni rub kratera Isidorus, samo nešto manji po prečniku.

Zid Kapele je nizak, ali relativno debeo i nepravilan, sa velikim rtom koji se uvlači na jugoistočnu stranu. Krater prelazi duboka pukotina, *Vallis Capella*, koja prolazi direktno kroz Kapelu od sjevernog ruba kroz jugoistočnu stranu zida i proteže se na obje strane na zajedničkoj udaljenosti od 110 kilometara. Ova osobina označuje cijeli lanac kratera. U sredini kratera je široki okrugli vrh sa kraterletom na vrhu. Zapadna strana kratera je prošarana udarnim krhotinama, formirajući nakupine malih brežuljaka.

## Satelitski krateri
Po konvenciji, ove karakteristike se identifikuju na lunarnim kartama tako što se slovo stavlja na stranu srednje tačke kratera koja je najbliža Kapeli.

## Izvori
 

## Vanjske veze
* Lunarna fotografija dana, " Zemlja Manne ", 5. oktobar 2006., prikazuje regiju oko Kapele i pokazuje dolinu Kapele
Ploča župana Grda

Najstariji datirani stećak sa natpisom je nadgrobni spomenik trebinjskog župana Grda iz sredine XII vijeka. Istoričari ga povezuju sa županom Grdešom, kojeg vizantijski pisac Jovan Kinam spominje 1150. godine među uglednim plemićima na strani Rašana (Dalmatinaca, kako ih naziva Kinam) u bici na Tari protiv Vizantije. Car Manojlo I Komnin je porazio srpsko-ugarsku vojsku velikog župana Raške Uroša II (vladao oko 1145—1162) iz dinastije Vukanovića, a sam Grdeša je zajedno sa nepoznatim županom Vučinom uhvaćen i odveden u Serdik (Sofija), da bi bio oslobođen naredne godine.

Iste 1151. godine *iupanus Gerdessa* (župan Grda) spominje se kao jedan od svjedoka u povelji kojom trebinjski namjesnik i Urošev brat Desa daruje ostrvo Mljet samostanu Svete Marije u Apuliji.

Ploča je isklesana između 1151. i 1177. godine i pronađena je na groblju u Policama . Čuva se u Muzeju Hercegovine u Trebinju. 

:*В дни дни кнеза велиега Михоила вмрије жупан Грд требињски и в то љето зида јему раку брат жупан Радомир с синми јеговјеми и жена му. Твара моистр имнем Браја. Б(о)же ти дај здравие* 

Uklesani natpis je vrijedan za istoriju Trebinja, jer je prvi pomen imena grada u obliku koji i danas ima, kao potvrda da Trebinje nije mijenjalo ime od 12. vijeka. Prema natpisu majstora Braje, grdski župan je umro za vreme kneza Mihaila Velikog, koga istoričari poistovećuju sa Mihailom III, poslednjim dukljanskim vladarom iz dinastije Vojislavljevića, čiju je vladavinu okončao Stefan Nemanja oko 1186. godine.
## Filatelija
Pošte Srpske izdale su 05.09.2002. god. poštansku marku sa motivom:
* Nadgrobna ploča Župana Grda (XII vijek)
* Kataloški broj: SP 253
* Zupčanje: 13 3/4
* Nominalna vrijednost: 1,00 KM
* Tiraž: 20.000
## Reference
Senlis

**Senlis** je grad i općina od 14,760 stanovnika i aglomeracija od 15,668 stanovnika na sjeveru Francuske u Departmanu Oise.

## Geografija

Senlis se nalazi na rubu Île-de-France i Pikardije, udaljen pedesetak km sjeverno od Pariza i 25 km od Aerodroma Charles de Gaulle sa kojima je povezan autoputem A1.Grad se prostire se duž rijeke Nonette, između šuma kod Chantillyja i Ermenonvilla na raskršću važnih puteva.

Izvan starog centra koji je pod zaštitom i njegovih galo-rimskih i srednjovjekovnih bedem]]a, protežu se duž glavnih cesta predgrađa i zaseoci koji svjedoče o razvoju mjesta tokom 20 vijekova. Taj srednjovjekovni grad ugostio je brojne francuske historijske ličnosti
od Huga Capeta, Louisa IX, do maršala Focha, Ane Kijevske do slikarice Séraphine Louis.

## Historija

Senlis je osnovan u 1. vijeku za vladavine Rimskog cara Klaudija. Nakon raspada carstva se 486. pridružio franačkom kraljevstvu Klodviga I. Nakon tog je 981. postao domena Huga Capeta, koji je u njemu 987. izabran za 
Francuskog kralja. 
Od 10. do 12. vijeka monarsi su ondje podigli brojne sakralne građevine. Tako je kraljica Adélaïde od Akvitanije podigla kapelu sv. Frambourga, kralj Louis VI Opatiju Chaalis a Ana Kijevska samostan sv. Vincent
.

Krajem 16. vijeka za Hugenotskih ratova, Senlis se odupro napadima protestantske lige, pa ga je zbog lojalnosti kralj Henri IV obdario brojnim privilegijama.

Kako se tokom 17. i 18. vijeka ekonomski i politički centar zemlje pomakao u Pariz, a nakon tog u Versailles, Senlisu je opao značaj. 
Ali je je ostao popularno ladanje visokih funkcionera, koji su podigli vile i često boravili u njemu.

Francuska revolucija i nacionalizacija vjerskih objekata i pojedinih kraljevskih domena 1791. zadali su ozbiljan udarac gradu koji je bio podignut zahvaljujući kraljevskim i vjerskim privilegijama. I pored toga Senlis i njegova okolica ostali su privlačni umjetnicima i intelektualacima, poput Jean-Jacques Rousseaua, Gérard de Nervala, Alexandra Dumasa mlađeg, Alfreda de Vignya.

Na samom početku Prvog svjetskog rat 2. septembra 1914. Senlis je zapaljen, a njegov gradonačelnik pogubljen. Krajem rata 1918. maršal Foch postavio je svoj štab u Senlisu.

Izgradnja novog autoputa A1 (1971.) i Aerodroma Charles de Gaulle (1974.) doveli su brojne nove stanovnike i novi impuls razvoju grada.

## Pobratimski gradovi

Senlis ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima;
*  Langenfeld, Njemačka
*  Montale, Italija
*  Pečerski rajon, Ukrajina

## Reference

## Vanjske veze

*''Senlis (službene stranice)''
Martin Reim

**Martin Reim** (Tartu, 14. svibnja 1971.), bivši estonski nogometaš i reprezentativac koji trenutno djeluje kao nogometni trener. Reim je igrao kao centralni vezni igrač, a klubovi za koje je igrao tokom aktivne karijere bili su Lõvid, Sport Tallinn, Norma, Flora i KTP. Od 1992. do 1999. nastupao je i za estonsku reprezentaciju, čiji je rekorder po broju nastupa (157); od 2007. do prosinca 2009. godine bio je i igrač s najviše nastupa za neku europsku reprezentaciju, ali ga je tada pretekao Latvijac Vitālijs Astafjevs. Također je igrač s najviše reprezentativnih nastupa za neku reprezentaciju koji nikada nije igrao na velikom turniru. Nakon igračke karijere postao je trener te je vodio Floru, estonsku reprezentaciju i Levadiju. 

Reim je 1995. godine bio Estonski nogometaš godine, a čak je tri puta dobio Srebrnu loptu za najbolji gol postignut u reprezentativnom dresu (1995., 1997. i 1999.). Godine 2011. uručen mu je Red Bijele zvijezde za zasluge domovini.
Nonette (rijeka)

**Nonette** je rijeka na sjever u Francuske duga 40,2 km, lijeva pritoka rijeke Oise.

## Hidrologija

Rijeka izvire na terenu općine Nanteuil-le-Haudouin na nadmorskoj visini od 92 m. Od tamo teče prema zapadu preko Barona, Courteuila, Boresta, Senlisa i Chantillyja do ušća u Oisu na terenu općine Gouvieux na nadmorskoj visini od 18 m.

Porječje rijeke prostire se na površini od 338 km², po departmanu Oise, prosječni protok je 1,61 m³/s.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rivière La Nonette''
Jonas Lie

**Jonas Lie** može se odnositi na sljedeće osobe:

* Jonas Lie (1833–1908), norveški pisac, autor romana *Familien paa Gilje* (1883);
* Jonas Lie (1880–1940), norveški slikar, njegov otac je bio Sverre Lie, brat od Thomasine Lie (žena pisca Jonasa Lia); 1893. odselio je u New York, gdje je živio do kraja života;
* Jonas Lie (1885–1968), norveški atletičar, prvak u bacanju diska na Norveškom prvenstvu u atletici 1909. godine;
* Jonas Lie (1899–1945), sin Erika Lia i unuk gore navedenog pisca Jonasa Lia; antikomunist i u dobrim odnosima s Himmlerom, bio je ministar policije u drugoj vladi Vidkuna Quislinga;
Moj put u Ameriku

**Moj put u Ameriku** je knjiga poznatog dalmatinskog slikara, kipara i pisca Joke Kneževića, u kojoj je on opisao svoj put i boravak u Americi (Kanada, SAD), od kolovoza 1969. do kolovoza 1970. Tu je opsežnu putopisno-dnevničku prozu na 300 stranica izdao Čakavski sabor u Splitu, 1979. godine. 

Knežević se u Ameriku otputio sa suprugom Mladenkom kako bi od prodaje svojih slika namakao sredstva za izgradnju obiteljske kuće-galerije u Brguji nedaleko Omiša. Tada je autor imao 62. godine. U Ameriku je putovao brodom „Split“ dužine 145 metara. Plovidba na ruti Rijeka – Trst – Messina - Gibraltar – Bilbao – Montreal, trajala je od 7. do 26. kolovoza 1969. 

U svojim lapidarnim bilješkama primarno dnevničkoga karaktera Knežević opisuje događaje tijekom putovanja i boravka u Americi u kojoj je boravio u Montrealu, Torontu, Clevelendu, New Yorku, Pittsburghu u kojem je u crkvi sv. Nikole obnovio zidne slike Maksimilijana Vanke.

U New Yorku je posjetio The Metropolitan Museum of Art (u kojem ga se osobito dojmio Rembrandtov „Aristotel pred poprsjem Homerovim“), kao i The Frick Collection i MoMA.

Tijekom puta i boravka u Americi, mnogo je slikao te je priredio nekoliko formalnih i neformalnih izložbi svojih radova.

Premda „Moj put u Ameriku“ donosi pregršt crtica, anegdota i zanimljivih podataka, ipak to opsežno djelo - u kojem zapravo ima malo esejističkih promišljanja o likovnosti i o filozofiji života - općenito ne dosiže literarne kvalitete kakve je Knežević ostvario u svojim Malim razgovorima (1964.) i Mojim sjećanjima (1996.).

## Izvori
* Joko Knežević: Moj put u Ameriku, Split, 1979.
* Joko Knežević: Moja sjećanja, Zagreb, 1996.