open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Velebitska degenija

**Velebitska degenija** (*Degenia velebitica*), endemska biljka iz porodice Brassicaceae. Strogo zaštićena vrsta, simbol Velebita i Hrvatske, nalazi se na kovanici od 50 lipa. Najrjeđa biljka u Hrvatskoj.

## Rasprostranjenost

Izuzetno rijetka, endemska biljka, koja se pojavljuje na velebitskim planinskim točilima, ali i u pukotinama stijena. Dosad je pronađena samo na tri mjesta. Dva su na južnom Velebitu- Krug i Kuka plana ili Pavelić plana nad Šugarskom dulibom. Treće je nalazište na srednjem Velebitu- obronak Solin, kod Budakova brda. To su prirodna nalazišta, odakle je presađena i na neka druga mjesta poput Meterološke postaje Zavižan.

## Izgled

Velebitska degenija je nježna i skromna biljka, niska trajnica. Stabljika joj je visoka do 10 cm. Listovi su uski, kopljasti, ušiljena vrha, skupljeni u rozete i srebrnasto bijeli. Cvat je gronja. Cvjeta u mjesecu svibnju i lipnju. Ima lijepe žute cvjetove. Plodovi su sivkasti. Korijen je dug, uvlači se u pukotine stijena i pod kamenje točila. Uzgajana u kulturi, na krškoj kamenjari, nije dugoživuća i stalno se mora obnavljati. 

## Simbol

Velebitska degenija, hrvatski je simbol, nalazi se na kovanici od 50 lipa hrvatske nacionalne valute kao grafičko rješenje naličja kovanice. Na popisu je zaštićenih biljnih vrsta. Zaštitni je znak izuzetno bogate velebitske flore. Na Dan planeta Zemlje, 22. travnja, dodijeljuje se novinarska nagrada "Velebitska degenija" za najbolji autorski rad o zaštiti okoliša objavljen u protekloj godini u bilo kojem od medija to jest u tisku, na televiziji ili radiju.

## Prirodoslovci i velebitska degenija

Ime je dobila po mađarskom prirodoslovcu Árpádu von Degenu (1866. - 30. ožujka 1934.), koji je otkrio degeniju 17. srpnja 1907. Brzopleto je svrstao degeniju u rod Lesquerella, u kojem su američke rijetke biljne vrste, a konačno je August Edler von Hayek (14. prosinca 1871. - 11. lipnja 1928.), jedan od naboljih botaničara tog doba, degeniju svrstao u rod Degenia, u kojem je jedina vrsta.

## Izvori

## Vanjske veze
* Botanički vrt PMF-a u Zagrebu; Velebitska degenija
Kiseljak (Zvornik)

**Kiseljak** (Vitinički Kiseljak) je naseljeno mjesto i mjesna zajednica u opštini Zvornik, Republika Srpska, BiH.

## Geografija
Naselje leži na obroncima planine Majevice na nadmorskoj visini od 240 metara. Okruženo je šumovitim brežuljcima sa sjeverne, zapadne i južne strane, dok se na istočnoj strani "otvara" prema ravničarskom terenu koji se proteže sve do rijeke Drine.
 
Udaljen je 15 kilometara od Loznice, 24 od Zvornika i 45 od Bijeljine. Sa magistralnim putem Zvornik–Bijeljina spojen je krivudavim asfaltnim putem dužine 6 kilometara.
 
U gornjem dijelu naselja, na ušću malih rijeka Škrilje i Kosarlije, čija se izvorišta nalaze na ogranku planine Majevice, nastaje Jasenička rijeka koja se uliva sa lijeve strane u rijeku Drinu u blizini Banje Koviljače i sjevernog podnožja planine Gučevo. Na geografskim i geodetskim kartama kao i u velikom broju dokumenata ove rijeke su označene kao: potok Škrilje, potok Kosarlije i Jasenički potok.
 
Na zapadnoj strani naselja se nalazi međuentitetska granica prema Federaciji Bosne i Hercegovine (naselje Kovačevići u opštini Sapna) dok se sa istočne strane graniči sa mjesnom zajednicom Jasenica.
 
Vitinički Kiseljak se nalazi u najužem graničnom pojasu Republike Srpske prema Republici Srbiji. Širina ovog pojasa je oko 6,5 kilometara.

## Naziv
Kiseljak je dobio naziv po 9 prirodnih izvora kisele (mineralne) vode. Vjeruje se da je ova voda dobra za liječenje bolesti bubrega, očiju i srca.

## Kultura
U naselju se nalazi hram Srpske pravoslavne crkve posvećen Svetom velikomučeniku Georgiju. U narodu je poznat kao Đurđica. Crkvu je 1. avgusta 2004. osveštao episkop zvorničko-tuzlanski. Vasilije Kačavenda.

## Obrazovanje
U naselju se nalazi Osnovna škola „Vuk Stefanović Karadžić“, područno odjeljenje Kiseljak.

## Društvo
Ranije je postojao dom za nazbrinutu djecu, koji je sredinom 2011. pretvoren u Dom za stara lica „Kiseljak“. Naselje ima i Ambulantu Kiseljak, koja je ispostava Zdravstvenog centra iz Zvornika.

## Turizam
Kiseljak je u prošlosti bio banjsko lječilište. Naselje je tokom ljetnje sezone posjećivalo oko 6.000 do 7.000 gostiju, uglavnom iz Mačve i Semberije. Stanovništvo se tokom sezona bavilo izdavanjem smještaja za posjetioce.

## Privreda
Devedesetih godina 20. vijeka je započeta izgradnja fabrike za flaširanje prirodne mineralne vode, ali je zbog nedostatka sdestava zgrada ostala nedovršena.

## Stanovništvo
Prema procjenama iz 2011, naselje se sastoji od 120 domaćinstava sa između 450 do 500 stanovnika.

### Prezimena
Oko 80% stanovništva slavi Đurđevdan, a jedan dio porodica slavi i Jovanjdan, Nikoljdan, Avramijevdan, Arandjelovdan, Lazarevdan, Vasiljevdan i Mratinjdan.
* Stević, Srbi
*Savić, Srbi
* Petrović, Srbi
* Milićević, Srbi
* Simić, Srbi
* Spasojević, Srbi
* Nikolić, Srbi

## Povezano
* Opština Zvornik

## Reference

## Vanjske veze

* Vitinički Kiseljak
ŽNK Polet-Baranja Karanac

**ŽNK "Polet-Baranja" Karanac** (punim imenom Ženski nogometni klub "Polet-Baranja" Karanac) ženski je nogometni klub iz Karanca, naselja u općini Kneževi Vinogradi (Baranja).

## Historija
ŽNK "Polet-Baranja" osnovan je 1998. godine od strane par nogometnih entuzijasta u poslijeratnoj Baranji, a upisan u službeni Registar udruga Republike Hrvatske  u travnju 1999. godine, sa sjedištem u Ulici Nikole Tesle bb.

Klub se od svog osnutka natjecao u Prvoj hrvatskoj nogometnoj ligi za žene.

## Poveznice
* Hrvatski nogometni savez
Belluno (provincija)

**Provincija Belluno** (talijanski: *Provincia di Belluno*) je jedna od 110 talijanskih provincija, koja se nalazi na sjeveoistoku Italije u *[[Regije Italije|Regiji]] [[Veneto]]*.

Glavni grad provincije je istoimeni grad Belluno od 36 644 

Površina provincije iznosi 3 678 km², a broj stanovnika 213 851 (2008. godine).
## Geografija
*Provincija Belluno* prostire se po sjeveroistočnom dijelu države, uz granicu sa Austrijom. Provincija je karakteristična u Venetu kao jedina izrazito planinska i alpska. Po jugu se prostiru niži Dolomiti, a na sjeveru više Kanrijske Alpe. Sredinom provincije protiče rijeka Piave, čija je kotila gušće naseljena i privredno najvažnija u provinciji.

## Stanovništvo
Po poslednjim procenama iz 2008. godine u *Provinciji Belluno* živi više više od 210 000 stanovnika. Gustoća naseljenosti je mala, ispod 60 st/km². jedino gusto naseljeno područje je dolina Piave.

Pored većinskog italijanskog stanovništva u provinciji žive i Ladini.

## Općine i naselja
*Provincija Belluno* ima 69 komuna, najveća je Belluno, a druga po veličini je Feltre od 20 122 stanovnika. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Provincije Belluno
Against Our Will

**Against Our Will: Men, Women and Rape** je knjiga autorice Susan Brownmiller izdana 1975. godine. Knjiga, koja je uveliko djelovala na promjenu javnoga mijenja po pitanju silovanja promovira koncept kako žrtve silovanja ne mogu biti okrivljene za to što im se dogodilo. Brownmiller je silovanje opisala kao "svjestan proces zastrašivanja kojim svi muškarci drže sve žene u stanju straha". Ukratko, ona tvrdi kako silovanje nije zločin iz požude već zločin nasilja i moći.

U knjizi je autorica pokušala istražiti i tadašnji opći sustav vrijednosti prema kojemu su silovane žene svojim postupcima zaslužile silovanje, kao što je to objašnjavala Clinton Duffy i drugi. Vjerujući kako je silovanje način za održavanje kontrole i straha nad ženom, autorica je ovaj čin usporedila sa dominacijom bijeloga čovjeka nad Afroamerikancima. Knjiga je pozitivno utjecala i na promjene zakonodavstva po ovome pitanju kao što je ukidanje odredbe o potrebi tri svjedoka silovanja ili izuzeću silovanja u braku iz kaznenih procesa.
Ivana Žigon

**Ivana Žigon** (2. februar 1968., Beograd, Srbija, Jugoslavija) je srpska glumica. Kćerka je glumca i reditelja Steve Žigona i glumice Jelene Žigon.

## Uloge

|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1970.-te
|-
| 1976. || U banji jednog dana || 
|-
| 1977. || Jedan dan || 
|-
| 1978. || Ljubav u jedanaestoj || 
|-
| 1979. || Geršla || Dara
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1980.-te
|-
| 1987. || Lutalica || 
|-
| 1988. || Bruklin - Gusinje || 
|-
| 1989. || Poslednji krug u Monci || 
|-
| 1989. || Svet || Nada
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1990.-te
|-
| 1990. || Hajde da se volimo 3 || Lora 
|-
| 1991. || Holivud ili propast || 
|-
| 1993. || Raj || 
|-
| 1994. || Večita slavina || 
|-
| 1994. || Policajac sa Petlovog Brda 2 || Marina
|-
| 1995. || Oriđinali || Ruška
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 2000.-te
|-
| 2000. || L' Impero || 
|-
| 2004. || O štetnosti duvana || 
|}

## Vanjske veze
*
Petar Martinović

**Petar Martinović** (Cetinje, 1881 – Cetinje, 27. januar 1940.) je bio brigadir crnogorske vojske i kasnije, general jugoslovenske vojske.

Vojno učilište pohađa u Sofiji. Tokom Prvog balkanskog rata je komandant artiljerije Primorskog odreda.

U Prvom svjetskom ratu je načelnik štaba Sandžačke vojske, a prilikom povlačenja srpske i crnogorske vojske 1915. je dobio komandu nad Javorskim odredom. S njime u novembru vrši uspješne akcije zadržavanja dijelova austrougarskog 19. korpusa na Javoru i Mučnju. S time je umnogome olakšao povlačenje srpske 1. armije dolinom Ibra.

Komanduje zatim crnogorskom Sandžačkom divizijom, a potom prelazi na Krf gdje je primljen u srpsku vojsku. Pri proboju Solunskog fronta 1918. komandant je 1. puka Jugoslovenske divizije.

Odlikovan je Ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima (dvaput) i drugim odlikovanjima.

## Povezano
* Mitar Martinović
* Prvi svjetski rat

## Reference

## Literatura
* Vojna enciklopedija, Beograd, 1973., knjiga peta, strana 319.
Đura Mešterović

**Dr Đura "Đuro" Mešterović** (1908 – 1990), lekar, učesnik Španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe i general-pukovnik sanitetske službe JNA.

Mešterović je bio borac Internacionalnih brigada u Španiji od 1937. U narodnooslobodilačkoj borbi od 1941. Bio je upravnik partizanske bolnice na Žabljaku i u Foči, šef Hiruške ekipe 1. proleterske divizije i šef lekarske misije VŠ u Italiji.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem i dr.

## Literatura
* **Jugoslovenski savremenici - Ko je ko u Jugoslaviji**, Hronometar, Beograd 1970. godina. 
* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga peta), Beograd 1973. godina
Filozofski fakultet Univerziteta u Novom Sadu

**Filozofski fakultet Univerziteta u Novom Sadu** ima sedište u Novom Sadu i predstavlja jedan od najvećih fakulteta u Vojvodini. Obuhvata 17 odseka (18 katedri). Biblioteka sa oko 250 000 knjiga predstavlja drugu po veličini u Vojvodini. Dan fakulteta je 1. decembar.

## Istorijat
Filozofski fakultet je osnovan u junu 1954. posebnim zakonom Skupštine NR Srbije. Fakultet se od 1979. nalazi u namenski podignutoj zgradi po projektu arhitekte Aleksandra Stjepanovića.

Prvi dekan 1954-56 bio je Mladen Leskovac, u periodu 1977-79 dekan je bio Milorad Pavić.

## Odseci
* Odsek za srpski jezik i lingvistiku
* Odsek za srpsku književnost
* Odsek za komparativnu književnost
* Odsek za anglistiku
* Odsek za germanistiku
* Odsek za slavistiku
* Odsek za romanistiku
* Odsek za hungarologiju
* Odsek za slovakistiku
* Odsek za rumunistiku
* Odsek za rusinistiku
* Odsek za istoriju
* Odsek za pedagogiju
* Odsek za psihologiju
* Odsek za sociologiju
* Odsek za filozofiju
* Odsek za medijske studije

## Vanjske veze

* Sajt Filozofskog fakulteta
Ilija Milkić

**Ilija Milkić** (Zvezdan, 19. februara 1884. – Beograd, 11. februara 1968.), srpski i jugoslovenski komunistički aktivist i političar.

## Biografija

Rođen je 19. februara 1884. u Zvezdanu kraj Zaječara. Nakon završetka osnovne škole radio je kao trgovački pomoćnik. Vrlo rano se opredelio za radnički pokret i 1901. bio jedan od osnivača Udruženja trgovačkih pomoćnika u Beogradu. Kao funkcioner Udruženja trgovačkih pomoćnika učestvovao je u avgustu 1903. na osnivačkim kongresima Srpske socijaldemokratske stranke (SSDS) i Glavnog radničkog saveza (GRS). Do početka Prvoga svetskoga rata 1914. bio je učesnik svih kongresa SSDS-a i GRS-a. Jedan je od članova Kontrolne komisije Srpske socijaldemokratske stranke. Zajedno s D. Tucovićem i T. Kaclerovićem bio je delegat SSDP-a na Osmom kongresu Druge internacionale u avgustu 1910. u Kopenhagenu. Od 1910. do 1912. bio je odbornik SSDP-a u beogradskoj opštini.

Za Prvoga svetskog rata boravio je u Francuskoj i Švajcarskoj, gde je počeo da sarađuje s ruskim boljševicima. Nakon izbijanja Oktobarske revolucije bio je među istaknutijim jugoslovenskim pristašama boljševika. Sudelovao je u Ruskom građanskom ratu. Kada je 1919. stvorena Treća internacionala, Milkić je postao prvi predstavnik jugoslovenskih komunista u toj organizaciji.

Učestvovao je na Prvom, Drugom i Trećem kongresu Komunističke internacionale. Od 1920. član je Izvršnog komiteta Komunističke internacionale. Iz Moskve je 1921. otišao u Beč, postepeno se politički pasivizirao i 1924. posve povukao iz političkoga života. Umro je 11. februara 1968. u Beogradu, gde je sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Literatura

* Grulović, Nikola. *Jugosloveni u ratu i oktobarskoj revoluciji*. Beograd 1965.
* *[[Enciklopedija Jugoslavije]]*, knjiga osma. Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb 1971.
Orden Vuka Karadžića

**Orden Vuka Karadžića** je bilo odlikovanje Savezne Republike Jugoslavije i i Državne zajednice Srbije i Crne Gore u tri stepena.

Orden je ustanovljen 4. decembra 1998. godine donošenjem Zakona o odlikovanjima SRJ. Imao je tri stepena i dodeljivao se za: „*za zasluge u oblasti umetnosti, prosvete i kulture*“. 

Dodeljivao ga je predsednik Republike, a kasnije predsednik Državne zajednice SCG. 

### Izgled i trake odlikovanja
Simo Milošević

**Simo Milošević** (1896 — 1943), lekar, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i član Izvršnog odbora AVNOJ-a.

## Biografija

Rođen je 5. septembra 1896. godine u selu Kamenari u Boki kotorskoj. Kao mladić, krajem Prvog svetskog rata, pomagao je pobunu mornara u Boki kotorskoj. Doktorirao je 1926. godine, a potom je u Hamburgu i Parizu specijalizovao bakteriologiju. Kao lekar i profesor na Medicinskom fakultetu Beogradskog univertiteta, bio je privržen studentskom revolucionarnom pokretu, zbog čega je hapšen 1933. i 1939. godine. Intenzivno se bavio naučnim radom i napisao je oko 70 naučnih radova iz oblasti medicine, koji su objavljeni u zemlji i inostranstvu.

Učesnik je Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine, a član Komunističke partije Jugoslavije od 1942. godine. Najpre je radio pri Glavnom štabu NOP odreda Crne Gore, Boke i Sandžaka i rukovodio zdravstvenom službom na oslobođenoj teritoriji. Predsedavao je skupštinom crnogorskih i bokeljskih rodoljuba u manastiru Ostrogu, 8. februara 1942. godine. Bio je većnik Prvog zasedanja AVNOJ-a, održanog 26. novembra 1942. godine u Bihaću, na kome je izabran za člana Izvršnog odbora Antifašističkog vaća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ).

Za vreme Pete neprijateljske ofanzive, juna 1943. godine, bio je teško ranjen i prebačen u selo Vrbnicu. Tamo su ga, zajedno sa pesnikom Ivanom Goranom Kovačićem, četnici zarobili i ubili.

## Literatura
* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga peta), Beograd 1973. godina.
Mata Milošević

**Matija Miler - Mata Milošević** (25. decembar 1901, Beograd – 18. oktobar 1997, Beograd) je bio srpski pozorišni i filmski reditelj, glumac, pisac i pedagog.

Godine 1923. završio je glumačku školu pri Narodnom pozorištu u Beogradu. Bio je glumac i reditelj Narodnog pozorišta i Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu. Pedagoškim radom na Akademiji bavio se od 1948. kao nastavnik glume.

## Pozorišne predstave
Pored većeg broja recitala i radio-drama, režirao je predstave koje se i danas pamte:
* „Učene žene“, Molijera 
* „Jegor Buličov“, Maksima Gorkog, 
* „Romeo i Đulijeta“, Vilijama Šekspira 
* „Kralj Lir“, Vilijama Šekspira, 
* „Ožalošćena porodica“, Branislava Nišića, 
* „Na rubu pameti“, Miroslava Krleže,
* „Otkriće Ćosića“, (sa Predragom Bajčetićem),

## Filmovi
* 1923. Kačaci u Topčideru
* 1949. Priča o fabrici
* 1955. Lažni car Šćepan Mali
* 1956. Anikina vremena
* 1957. Zenica
* 1959. Pesnik i golubica
* 1959. Misteriozni Kamić
* 1959. Dnevnik Ane Frank (film)
* 1960. X-25 javlja
* 1963. Desant na Drvar (film)
* 1967. Koktel (film iz 1967)

## Nagrade
* Dobitnik nagrade vlade FNRJ, 
* 1960., 1962. i 1964. dobitnik Sterijine nagrade za režiju na Sterijinom pozorju
* Dobitnik nagrade „Branko Gavela“ 
* Dobitnik „Sedmojulske nagrade“ za životno delo.
* 1994. dobitnik „Dobričinog prstena“

## Zanimljivosti
* Od 20. februara 2000. godine Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu dobio je scenu koja nosi ime „Mate Miloševića“, ovog velikana srpske glume i režije. Inicijator otvaranja ove scene je bio reditelj i profesor na FDU Ljubomir Muci Draškić.

## Povezano
* Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu
* Spisak srpskih glumaca
* Spisak srpskih reditelja
* Susreti profesionalnih pozorišta Srbije Joakim Vujić
* Spisak sahranjenih u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu

## Vanjske veze
* 
* http://www.pozorje.org.rs/scena/scena104/19.htm
Čedomir Mirković

**Čedomir Mirković** (1944 - 2005) je bio srpski književnik i književni kritičar.

## Biografija
Mirković je diplomirao 1966. na Filološkom fakultetu u Beogradu. Počeo je karijeru kao član redakcije Književnih novina. Takođe je bio glavni urednik Školskog programa i Kulturno-obrazovnog programa Televizije Beograd. U periodu od 1994-2000 bio je direktor NIP „Prosveta“.

## Izvori

## Vanjske veze
Radenko Mišević

**Radenko Mišević** (Rogatica, 14. juli 1920 — Beograd, 15. 2. 1995) je bio srpski slikar.

## Život
U rodnoj Rogatici stekao je osnovno obrazovanje, a srednju tehničku školu, arhitektonski odsek, završio je u Sarajevu. Slikarstvo je završio u Beogradu u klasi profesora Mila Milunovića, od 1940. do 1946. godine. Specijalizovao se kod Ivana Tabakovića, Marka Čelebonovića i Nedeljka Gvozdenovića. U Sarajevo odlazi 1953. godine, po pozivu da radi Muzej Gavrila Principa, gde ostaje devet godina i radi kao urednik nedeljnika „7 dana“. Bio je profesor Akademije likovnih umetnosti u Beogradu (1964-1985) i Akademije likovnih umetnosti u Sarajevu (1972-1985). Školovao se i u ateljeu Andre Lota u Parizu. Jedno vrijeme je izučavao freske i mozaik u Italiji. U dva mandata je bio dekan beogradske Likovne akademije. Osnivač je Škole za dizajn u Beogradu. Redovno je izlagao na kolektivnim izložbama ULUS-a. Jedan je od osnivača grupe „Samostalni“ sa kojom je izlagao u Beogradu, Ljubljani i Mariboru. Bio je član grupa „Sarajevo 55“ i „Grupa 57“. Jedan je od osnivača Udruženja likovnih umjetnika Bosne i Hercegovine i u dva mandata bio je njegov predsednik.

Najveći deo svog života Radenko Mišević proveo je u Beogradu, na Senjaku. Bio je profesor Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu od 1964. do 1985. godine i Akademije likovnih umjetnosti u Sarajevu od 1972. do 1985. godine. Osnivač je Škole za dizajn u Beogradu, u kojoj je bio i profesor. Takođe je predavao i u Centru za likovnu kulturu u Beogradu. Za mesto profesora na Fakultetu likovnih umetnosti izabran je 1964. godine, gde je u zvanju profesora i penzionisan. Predavao je predmete Slikanje i crtanje i Teorija forme. U toku rada na fakultetu u dva mandata je biran za dekana, a 1979. godine je osnovao Galeriju FLU.

Pored slikarstva se bavio novinarstvom i pozorišnom i filmskom scenografijom. Režirao je kratkometražni film „Ova kuća bogata“ za koji je dobio međunarodno priznanje. Tokom života je priredio oko 40 samostalnih i preko 150 zajedničkih izložbi. Izlagao je u skoro svim značajnim galerijama SFRJ. Godine 1985. organizovana je njegova retrospektivna izložba u Umetničkom paviljonu „Cvijeta Zuzorić“, za koju je nagrađen Oktobarskom nagradom Beograda. Bio je autor knjiga za predmet Teorija forme koji je predavao na Fakultetu likovne umetnosti u Beogradu, autor knjige „Dani i godine“, a bavio se i dizajnom i ilustracijom knjiga.

Dela Radenka Miševića zastupljena su u zbirkama Narodnog muzeja u Beogradu, Muzeja savremene umetnosti u Beogradu, Muzeja grada Beograda i u mnogim drugim značajnim muzejima u Srbiji i zemljama bivše SFRJ, kao i u značajnim muzejima i galerijama u inostranstvu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom grobnju u Beogradu. Po njemu je nazvana likovna galerija u njegovoj rodnoj Rogatici.

## Izvori
* [Radio-televizija Srbije: Vremeplov (14. jul 2011)](http://www.rts.rs/page/stories/ci/story/124/%D0%94%D1%80%D1%83%D1%88%D1%82%D0%B2%D0%BE/924130/%D0%92%D1%80%D0%B5%D0%BC%D0%B5%D0%BF%D0%BB%D0%BE%D0%B2+(14.7.2011).html) 
* Politika: Čuvari napuštenih polja, 5. 4. 2008. 
* Radenko Mišević: Klasik jugoslovenskog slikarstva XX veka
Orden slobode

**Orden slobode** (; ) je bio najviše vojno odlikovanje u Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Dodeljivao se za izvanredne uspehe u rukovođenju i komandovanju vojnim jedinicama, a njime su bili odlikovani i strani državljani.

Ustanovljen je 9. juna 1945. godine, a do 1955. dodeljivalo ga je Predsedništvo AVNOJ-a, odnosno Prezidijum Narodne skupštine FNRJ, a posle Predsednik Republike. 

Predloge za odlikovanje Ordenom slobode donosili su Savezno izvršno veće, republička izvršna veća, savezni sekretar za spoljne poslove i savezni sekretar za narodnu odbranu.

Posle raspada SFRJ, Orden slobode je uvršten u odlikovanja Savezne Republike Jugoslavije, odnosno Državne zajednice Srbije i Crne Gore. 

## Nosioci ovog odlikovanja
*  **[[Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija|SFRJ]]**
** Josip Broz Tito, odlikovan 1947. godine. 
** Ivan Gošnjak, odlikovan 1951. godine.
** Koča Popović, odlikovan 1951. godine.
** Kosta Nađ, odlikovan 1973. godine.
*  **[[Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika|SSSR]]**
** Georgij Žukov, odlikovan 1956. godine.
** Leonid Brežnjev, odlikovan 1976. godine.
*  **[[Savezna Republika Jugoslavija|SRJ]]**
** Dragoljub Ojdanić, odlikovan 16. juna 1999. godine.
** Nebojša Pavković, odlikovan 16. juna 1999. godine.

## Literatura
* **[[Vojna enciklopedija]]**, Beograd 1975. godina
* **Opšta enciklopedija**, Jugoslovenski leksikografski zavod, Zagreb, 1980. godina
BSK

**BSK** može biti jedan od sportskih klubova:
* FK BSK Banja Luka, fudbalski klub u Banjoj Luci.
* FK BSK Bujanovac, fudbalski klub u Bujanovcu.
* FK BSK Borča, fudbalski klub u Borči.
* FK BSK Ledinci, fudbalski klub u Ledincima
* FK Beogradski Sport Klub, bivši fudbalski klub u Beogradu.
Bahrija Nuri Hadžić

**Bahrija Nuri Hadžić** (Sarajevo, 4. mart 1904. – Beograd, 24. oktobar 1993.), sopranistica.

Rano djetinjstvo provela je u Mostaru, odakle je njen otac, književnik Osman Nuri–Hadžić. Nakon završene osnovne škole, obrazuje se u katoličkom samostanu i posjećuje sate klavira i violine. Nakon selidbe u Beograd, Bahrija pohađa Srpsku muzičku školu, gdje nastavlja studij klavira. Istovremeno posječuje sate pjevanja u klasi prof. Ivanke Milojević, koja savjetuje Bahriju i njene roditelje da nastavi studij. 1923. godine, nakon položenog prijemnog ispita, nastavlja studij na Muzičkoj akademiji u Beču, u klasi prof. Lierhammera. 
Od 1928. do 1931. godine boravi u Bernu, gdje je otpjevala 23 premijere ili premijerne obnove, od kojih je jedna uloga Salome, koja je jedna od njenih najviših umjetničkih dometa i jedna od najboljih interpretacija Salome.

Istu ulogu pjevala je u Zürichu 1939. godine pod dirigentskom palicom samog kompozitora, Richarda Straussa, povodom njegovog 75. rođendana. Antologijska je i njena interpretacija Lulu, austrijskog kompozitora Albana Berga, koju je pjevala na svjetskoj premijeri također u Zürichu, 1937. godine.
Branislav Petrović

**Branislav Petrović** (7. april 1937 — 26. septembar 2002) je bio srpski pesnik i novinar.
## Biografija
Rođen je 1937. godine u selu Bjeluša koje sada pripada opštini Arilje. Gimnaziju je završio u Čačku. Studirao je na Pravnom fakultetu a diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu na odseku za jugoslovensku književnost i srpski jezik.

Radio kao novinar u „Borbi“, kolumnista u NIN-u, urednik u časopisu „Vidici“ i „Srpski književni glasnik“, urednik u Izdavačkom preduzeću „Prosveta“.

Izbor iz kolumni koje je objavljivao u NIN-u, objavio je u knjizi „Kvadratura kruga“.

Osvajao je više nagrada za svoju poeziju.

## Zbirke pesama
* Moć govora
* Gradilište
* O prokleta da si ulico Rige od Fere
* Predosećanje budućnosti
* Tragom prah
* Sve samlji
* Pesme
* Da vidiš čuda
* Žeževasion

## Nagrade
* Nagrada Branko Miljković
* Zmajeva nagrada
* Žička hrisovulja
* Disova nagrada za ukupno pesničko delo 
* Nagrada „Desanka Maksimović“.
Disova nagrada

**Disova nagrada** se dodeljuje pesniku za širi opus i izraziti pesnički rukopis, trajno utemeljen u savremenoj srpskoj književnosti. Nagradu od 1964. godine dodeljuje Gradska biblioteka "Vladislav Petković Dis" iz Čačka.

2006. u uži izbor su ušli sledeći pesnici: Slobodan Zubanović, Živorad Nedeljković, Vladimir Kopicl, Rajko Petrov Nogo, i Petar Cvetković. Nagradu je dobio Slobodan Zubanović.

U uži izbor za 2008. godinu ušli su pesnici Vladimir Kopicl, Saša Jelenković, Dragan Jovanović Danilov, Živorad Nedeljković i Nikola Vujčić. Za laureata je 10. marta 2008, na dan Disovog rođendana izabran Vladimir Kopicl, pesnik iz Novog Sada.

Dosadašnji dobitnici nagrade su:
* Vasko Popa (1964)
* Risto Tošović (1965)
* Veljko Petrović (1966)
* Desanka Maksimović (1967)
* Desimir Blagojević (1968)
* Aleksandar Vučo (1969)
* Vito Marković (1970)
* Oskar Davičo (1971)
* Dušan Matić (1972)
* Miloš Crnjanski (1973)
* Gustav Krklec (1974)
* Skender Kulenović (1975)
* Branko V. Radičević (1976)
* Dušan Kostić (1977)
* Blaže Koneski (1978)
* Stevan Raičković (1979)
* Jure Kaštelan (1980)
* Slavko Vukosavljević (1981)
* Izet Sarajlić (1982)
* Aleksandar Ristović (1983)
* Ciril Zlobec (1984)
* Borislav Radović (1985)
* Vesna Parun (1986)
* Radovan Pavlovski (1987)
* Ivan V. Lalić (1988)
* Ljubomir Simović (1989)
* Matija Bećković (1990)
* Tanasije Mladenović (1991)
* Alek Vukadinović (1992)
* Jovan Hristić (1993)
* Milutin Petrović (1994)
* Milovan Danojlić (1995)
* Miodrag Pavlović (1996)
* Dragan Kolundžija (1997)
* Božidar Timotijević (1998)
* Branislav Petrović (1999)
* Novica Tadić (2000)
* Milosav Tešić (2001)
* Miroslav Maksimović (2002)
* Duško Novaković (2003)
* Radmila Lazić (2004)
* Vojislav Karanović (2005)
* Slobodan Zubanović (2006)
* Milan Đorđević (2007)
* Vladimir Kopicl (2008)
* Nikola Vujčić (2009)
* Saša Jelenković (2010)
* Živorad Nedeljković (2011)
* Dragan Jovanović Danilov (2012)
* 50. jubilarno Disovo proleće – nije dodeljena nagrada (2013); Peter Handke kao prvi strani dobitnik osvojio Disovu plaketu
* Ana Ristović (2014)
* Saša Radojčić (2015)

## Izvori

## Vanjske veze
* Gradska biblioteka "Vladislav Petković Dis", Čačak
Nagrada Desanka Maksimović

**Pesnička nagrada "[[Desanka Maksimović]]"** je ustanovljena je 1994. godine, na godišnjicu njene smrti, a prvi dobitnik bio je Ljubomir Simović. Nagradu dodeljuje Zadužbina "Desanka Maksimović" u Brankovini, rodnom mestu pesnikinje.

Nagarada se uručuje za "sveukupan doprinos srpskom pesništvu".

Pesnik Alek Vukadinović je dobitnik nagrade za 2006. godinu. U obrazloženju žirija stoji da Vukadinović (1938) *"pripada porodici modernih i savremenih srpskih pesnika, koji su neprestano izloženi pritisku jezika, odnosno jezičkom čarovanju"*. Pre svečanosti u Brankovini, u Valjevu je, pred Spomenikom pesništvu na Desankinom vencu, upriličen recital njene poezije u izvođenju učenika valjevske Gimnazije, čiji je đak nekada bila i Desanka Maksimović.

Dosadašnji dobitnici nagrade su:
* 1994. - Ljubomir Simović
* 1995. - Stevan Raičković
* 1996. - Miodrag Pavlović
* 1997. - Tanasije Mladenović
* 1998. - Matija Bećković
* 1999. - Milovan Danojlić
* 2000. - Branislav Petrović
* 2001. - Borislav Radović
* 2002. - Slobodan Rakitić
* 2003. - Radmila Lazić
* 2004. - Milosav Tešić
* 2005. - Novica Tadić, odbio da primi nagradu
* 2006. - Alek Vukadinović
* 2007. - Slobodan Zubanović
* 2008. - Miroslav Maksimović
* 2009. - Rajko Petrov Nogo
* 2010. - Mirjana Stefanović
* 2011. - Duško Novaković
* 2012. - Vladimir Kopicl, za celokupno pesničko delo i doprinos srpskoj poeziji.
* 2013. - Milan Đorđević
* 2014. - Petar Pajić

## Reference
Lista ministara inostranih poslova Jugoslavije

Na ovoj strani se nalazi spisak svih ministara inostranih poslova Jugoslavije od njenog osnivanja 1. decembra 1918. pod imenom Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca pa sve do njenog potpunog prestanka postojanja u toj veličini 1992. i kasnije do 2006. kada je Državna zajednica Srbija i Crna Gora formalno razdvojena na Republiku Srbiju i Republiku Crnu Goru.

Sam naziv titule takođe je varirao, npr. u SFRJ bio je to „savezni sekretar za inostrane poslove“. Korišćeni su i nazivi „ministar inostranih dela“, „ministar spoljnih poslova“ kao i „šef diplomatije“.

## Povezano
* Spisak ministara Jugoslavije
* Spisak predsednika vlada Jugoslavije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Crne Gore
* Spisak ministara inostranih poslova Hrvatske
* Spisak ministara inostranih poslova Bosne i Hercegovine
* Spisak ministara inostranih poslova Slovenije
* Spisak ministara inostranih poslova Makedonije

## Vanjske veze
* Ministarstvo spoljnih poslova Srbije
* Ministri Jugoslavije
Dobrivoje Radosavljević

**Dobrivoje Radosavljević Bobi** (1915 — 1984), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFRJ i SR Srbije, junak socijalističkog rada i narodni heroj Jugoslavije. U periodu od septembra 1966. do februara 1968. godine obavljao je dužnost predsednika Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije.

## Biografija
Rođen je 28. 1. 1915. godine u Knjaževcu. Još kao gimnazijalac, u Zaječaru, pristupa radničkom pokretu. Na početku studija u Beogradu, 1933. godine postaje član Komunističke partije Jugoslavije, a iste godine i sekretar Univerzitetske ćelije SKOJ-a.

Godine 1934. ga je Sud za zaštitu države osudio na tri godine zatvora, koje izdržava u Sremskoj Mitrovačkom zatvoru. Po izlaku s robije, 1937. godine, postaje član PK SKOJ-a za Srbiju, a 1938. član Centralnog komiteta SKOJ-a. U prvoj polovini 1940. godine postavljen je za sekretara Okružnog komiteta KPJ za Zaječar.

Na početku oružanog ustanaka, jula 1941. godine, radio je kao instruktor Pokrajinskog komiteta KPJ za Srbiju, na organizovanju prvih partizanskih odreda u Timočkoj krajni, a sredinom 1942. godine odlazi za instruktora CK KPJ u Makedoniju, gde je ostao do kraja rata.

Početkom 1945. godine izabran je za sekretara Gradskog komiteta KPJ u Beogradu i člana Politbiroa PK KPJ za Srbiju (kasnije KP Srbije). U razdoblju od 1966. do 1968. godine bio je predsednik Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije i član Predsedništva CK SKJ.

Umro je u Beogradu 4. 4. 1984. godine. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine. Odlikovan je Ordenom narodnog heroja Jugoslavije, 1953. i Ordenom junaka socijalističkog rada, 1980. godine.

## Literatura
* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga sedma). Beograd 1974. godina.
* **[[Narodni heroji Jugoslavije (knjiga)|Narodni heroji Jugoslavije]]**. „Mladost“, Beograd 1975. godina.
Trajko Rajković

**Trajko Rajković** (Leskovac, 7. decembar 1937 – 27. maj 1970.) je bio jugoslovenski košarkaš.

U OKK Beograd došao je 1959. godine, kao student medicine. Uz Koraća i Gordića postao je glavna uzdanica kluba. Sa reprezentacijom je osvojio dve srebrne medalje na Evropskim prvenstvima (1965, 1969) i bronzanu 1963, srebrnu medalju na Olimpijskim igrama 1968., srebrnu medalju na Svetskim prvenstvima 1963. 1967. i zlatnu medalju na Svetskom prvenstvu 1970. Umro je nekoliko dana nakon završetka Svetskog prvenstva u Ljubljani zbog srčane mane.
Alenka Rančić

**Alenka Rančić** (1935 – 2005) je bila srpska glumica.

## Biografija
Rođena 17. februara 1935. godine u Kninu. Jedna je od prvih školovanih glumica u Jugoslaviji. Na početku karijere bila je član Narodnog pozorišta u Titogradu, a potom se posvetila radu na filmu, gde je ostvarila oko 30 uloga.

U filmu Božidara Rančića „Bela roda“ 1960. godine ostvarila je prvu glavnu ulogu, zajedno sa svojim suprugom Jovanom Rančićem, koji je bio poznati glumac, scenarista i reditelj. Sa svojim suprugom je kasnije sarađivala i kao glumica i kao umetnički saradnik na filmovima: „Dečak i violina“, „Poslednja trka“, „Mahovina na asvaltu“ i „Suncokreti“, gde je Alenka bila koscenarista.

Značajne uloge je ostvarila i u filmovima Živojina Pavlovića: „Kad budem mrtav i beo“, „Buđenje pacova“ i „Zaseda“.

Bila je prva žena direktor Filmskog festivala u Nišu. Umrla je 26. januara 2005. godine u Beogradu.

## Filmografija

|-
| 1961. || Parče plavog neba || 
|-
| 1962. || Prozvan je i V-3 || 
|-
| 1964. || Službeni položaj || 
|-
| 1965. || Lažnivka || 
|-
| 1966. || Do pobede i dalje || 
|-
| 1967. || Kad budem mrtav i beo || 
|-
| 1967. || Buđenje pacova || 
|-
| 1968. || Vuk sa Prokletija || 
|-
| 1969. || Zaseda || 
|-
| 1969. || Oseka || 
|-
| 1971. || Klopka za generala || Majka 
|-
| 1973. || Živeti od ljubavi || Ana 
|-
| 1974. || Nož || 
|-
| 1974. || SB zatvara krug || Vera
|-
| 1975. || Dečak i violina || 
|-
| 1975. || Đavolje merdevina (TV serija) || Rada
|-
| 1979. || Poslednja trka || Razredni starešina
|-
| 1979. || Nacionalna klasa || Cukon Emilija
|-
| 1980. || Tren (TV serija) || 
|-
| 1981. || Neka druga žena || 
|-
| 1981. || Lov u mutnom || 
|-
| 1982. || Živeti kao sav normalan svet || 
|-
| 1983. || Mahovina na asfaltu || Vera
|-
| 1984. || Otkos (TV serija) || Žena na stanici
|-
| 1984. || Banjica (TV serija) || 
|-
| 1986. || Svečana obaveza (TV) || Katica
|-
| 1988. || Suncokreti || 
|-
| 1995. || Nasleđe (TV) || 
|-
| 1995. || Treća sreća || 
|-
| 1996. || Gore dole || Medicinska sestra 
|}

## Vanjske veze
*
Aleksandar Popović (razvrstavanje)

**Aleksandar Popović** može biti:
* Aleksandar Popović (pisac), srpski dramski pisac
* Aleksandar Popović (političar), srpski političar, hemičar, potpredsednik DSS, atletski rekorder i reprezentativac Jugoslavije
* Saša Popović, pevač i direktor produkcijske kuće „Grand produkcija“
* Aleksandar Popović (fudbaler), srpski fudbaler
* Aleksandar Popović (istoričar) (1931), srpski istoričar, inostrani član SANU.
Vladimir Savčić Čobi

**Vladimir Savčić Čobi** (Niš, FNRJ, 6. jun 1948. — Beograd, Republika Srbija, 20. mart 2009.) je bio muzičar i glumac.

## Biografija

Otac, poreklom sa Sokoca, mu je bio vojno lice. Kao i sve porodice vojnih lica, i Savčići su se selili širom Jugoslavije, da bi na kraju došli u Sarajevo, gde Čobi započinje svoju muzičku karijeru.

Karijeru je započeo kao bubnjar, iako je prethodno svirao violinu i trombon. Godine 1967. je osnovao sarajevsku grupu "Vokins", pa zatim i grupu "Čobi i njegove sjenke", kada i dobija nadimak Čobi, po tada popularnoj svetskoj zvezdi, Čabiju Čekeru.

Godinu dana kasnije postaje član grupe "Pro Arte", da bi više od dve decenije važio za jednog od najpopularnijih jugoslovenskih pevača. Sa grupom "Pro Arte" osvaja mnoge festivalske i druge nagrade. Poznate pesme : "Nemoj draga plakati", "Lola", "Plačem", "Vratija se Barba iz Amerike"...

Po prestanku rada sa grupom "Pro Arte" nastavlja samostalnu karijeru u saradnji sa tada najpopularnijim autorima: Đorđem Novkovićem, Arsenom Dedićem, Kemalom Montenom i drugim.

Krajem 1980-ih i početkom 1990-ih godina, Čobijeva karijera se vezuje za brojna gostovanja po gradovima Amerike i Australije. Zbog nemira uzrokovanih raspadom Jugoslavije 1992, napušta Sarajevo i odlazi u Beograd.

1995 godine vraća se na jugoslovensku scenu kao glumac u poznatoj humorističkoj seriji "Složna braća", u kojoj dobija zapaženu ulogu Fikreta Halimića-Fike.

U svojoj bogatoj karijeri, sa grupom "Pro Arte" i samostalno ostvario je tiraž od oko osam miliona ploča, što ga svrstava među najpopularnije izvođače svih vremena na prostorima bivše Jugoslavije.

Savčić je priređivao i brojne humanitarne koncerate za decu, invalide i obolela lica, a bio je dobitnik "Estradne nagrade Srbije" i "Estradne nagrade Jugoslavije". Bio je dugogodišnji član Udruženja muzičara džez, zabavne i rok muzike Srbije.

Tokom 2002. godine je saznao da boluje od raka debelog creva. Nakon sedmogodišnje borbe sa opakom bolešću, umro je 20 marta 2009. godine u ranim jutarnjim satima u Kliničko-bolničkom centru u Beogradu.

Sahranjen je 23. marta 2009. u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

## Uloge

|-
| 1973. || Taj ludi srednji vek || 
|-
| 1995. || Složna braća || Fikret Fiko Halimić
|-
| 1998. || Stršljen || 
|-
| 2002. || Država mrtvih || Konferansije
|-
| 2003. || Siroti mali hrčki 2010 || stari načelnik
|}

## Vanjske veze

* 
* Preminuo Vladimir Savčić - Čobi („Blic“, 20. mart 2009.)
Ljubica Sokić

**Ljubica Cuca Sokić** (Bitolj, 9. decembar 1914 — Beograd, 8. januar 2009) je bila srpska slikarka i akademik SANU.

## Biografija
Rođena je kao kćerka Manojla Sokića (1887-1941), prvog vlasnika i glavnog urednika beogradskog lista „Pravda“ i njegove supruge Ruže, rođene Kuzmanović. Gimnaziju je pohađala u Beogradu, gde joj je profesor crtanja bila Zora Petrović. Slikanju su je učili profesori Beta Vukanović, Ljuba Ivanović i Ivan Radović. Ljubica Sokić je radila i izlagala u Parizu u godinama od 1936. do 1939. Po povratku iz Pariza, prvi put je samostalno izlagala svoje radove 1939. u beogradskom paviljonu Cvijeta Zuzorić. Jedan je od osnivača umetničke grupe „Desetoro“. Bila je profesor na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu od 1948. do 1972. Godine 1968. postala je dopisni član SANU, a od 1978. bila je redovni član. Pored slikarstva, bavila se ilustracijom dečjih knjiga i časopisa, kao i izradom skica za filmove.

Njeno slikarstvo se opisuje kao intimističko. U početku je slikala mrtve prirode, pejzaže, figure i portrete. Kasnije je težila ka uprošćavanju formi, geometrizaciji i umerenoj apstrakciji. Povremeno je koristila tehnike kolaža i eksperimentalnih materijala.

Umrla je 8. januara 2009. u Beogradu i sahranjena 13. januara na Novom groblju u Beogradu.

## Slikarska grupa „Desetoro“
Slikarska grupa „Desetoro“ je zajednički izlagala 1940. godine u Beogradu i Zagrebu. Grupu su sačinjavali: Danica Antić, Borivoj Grujić, Nikola Graovac, Dušan Vlajić, Milivoj Nikolajević, Jurica Ribar, Ljubica Sokić, Stojan Trumić, Aleksa Čelebonović i Bogdan Šuput. Iako po svom sastavu heterogena, grupa se sastojala od 2 žene i 8 muškaraca, bilo je tu akademskih slikara, sa fakultetskim obrazovanjem, ali i slikara po vokaciji, pripadali su raznim društvenim slojevima od radništva do buržoazije. Zajedničko ovoj grupi je bilo to što su svi bili slikari i đaci Jovana Bijelića. Neki od ovih umetnika su stradali u Drugom svetskom ratu, a oni koji su preživeli bili su značajni likovni stvaraoci u posleratnom periodu.

## Nagrade
* Nagrada "Boža Ilić" (2006.) - nagradu dodeljuje opština Prokuplje i Narodni muzej Toplice

## Reference

## Povezano
* Toma Rosandić,
* Ljuba Ivanović,
* Milo Milunović,
* Sreten Stojanović,
* Zora Petrović,
* Petar Lubarda,
* Ivan Tabaković,
* Marko Čelebonović,
* Nedeljko Gvozdenović,
* Đorđe Andrejević Kun,
* Stojan Ćelić,
* Mladen Srbinović,
* Radomir Reljić i
* Nikola Janković

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU 
* Kratka biografija i odabrana dela
* Paleta Ljubice Sokić, Milan Šarac, Večernje novosti. feljton, 8 nastavaka, 29. novembar - 6. decembar 2004.
* Ljubica Sokić - biografija 
* Ljubica Sokić slike 1962-1972
* „Politika“: „Umrla Ljubica Cuca Sokić“ (10. januar 2009)
Mladen Srbinović

**Mladen Srbinović** (Sušica kod Gostivara, 29. novembar 1925 — Beograd, 12. maj 2009) je bio srpski slikar, akademik SANU i profesor Univerziteta u Beogradu.

## Biografija
Mladen Srbinović rodio se 1925. godine u Sušici kod Gostivara. Osnovnu školu i gimnaziju pohađao je u Beogradu. Studirao je slikarstvo na Akademiji likovnih umetnosti od 1947 do 1951, a postdiplomske studije završio je 1953.godine. Za asistenta u Akademiji likovnih umetnosti bio je izabran 1953. kada je izabran i za člana ULUS-a. Penzionisan je u zvanju redovnog profesora Fakulteta likovnih umetnosti 1988. godine.
 
Prvi put je izlagao 1948. na Izložbi radova studenata Akademije likovnih umetnosti , a samostalno 1952 godine u Grafičkom kolektivu. Pored mnogih samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu, predstavljao je jugoslovensku umetnost na brojnim izložbama. Bio je član Grafičkog kolektiva i grupe Samostalni (od 1952), i jedan od osnivača i članova Decembarske grupe(1955). Izdao je dve grafičke mape (1953. i 1955.), inspirisane stihovima Lorke. Uporedo sa slikarstvom i grafikom od 1960. počeo je da radi mozaike i predloške za tapiserije koje su realizovane i izlagane.

Izradio je u mozaiu:
* zid u svečanoj sali Saveznog izvršnog veća (1962),
* dve zidne kompozicije u Muzeju revolucije BiH u Sarajevu(1966),
* dva ciklusa zidnih mozaika(1971.i 1988), i 17 podnih mozaika (1985), u svečanoj dvorani Skupštine opštine Kruševac,
* zidne mozaike u Medicinskom centru Gamzigrdske banje (1975),
* mozaičku kompoziciju u svečanoj sali fabrike Prvi maj u Pirotu( 1978, uništena u požaru 1992.),
* dva mozaika u zgradi Radio-televizije Beograd u Košutnjaku(1979),
* dva mozaike za crkvu Sv. Nikole u Rumi (1985),
* mozaik na pročelju Investbanke u Beogradu (1989) i
* mozaičke ikone za oltarsku pregradu u manastiru Žiči (1993). 
* Radio je i vitraže za Svečanu dvoranu Skupštine opštine Kruševac.
 
Izabran je 1981. godine za dopisnog, a 1988. za redovnog člana Srpske akademije nauke i umetnosti, a 1997. godine je izabran i za člana Makedonske akademije nauka i umetnosti .

## Priznanja
Dobitnik je mnogih jugoslovenskih i međunarodnih nagrada.
* Oktobarska nagrada Beograda 1958; 
* Premija za grafiku - Zagreb 1960; 
* Nagrada za slikarstvo na Memorijalu Nadežde Petrović u Čačku 1960; 
* Nagrada za slikarstvo na međunarodnom bijenalu u Sao Paolu, 1961; 
* 2. nagrada za slikarstvo na bijenalu u Aleksandriji, 
* Oktobarska nagrada Beograda, 1974, 
* 7-julska nagrada, 1984.

## Literatura
## Povezano
* Toma Rosandić,
* Ljuba Ivanović,
* Milo Milunović,
* Sreten Stojanović,
* Zora Petrović,
* Petar Lubarda,
* Ivan Tabaković,
* Marko Čelebonović,
* Nedeljko Gvozdenović,
* Ljubica Sokić,
* Đorđe Andrejević Kun,
* Stojan Ćelić,
* Radomir Reljić i
* Nikola Janković

## Reference

## Vanjske veze
* Srpska akademija nauka i umetnosti: Mladen Srbinović 
* Radio-televizija Srbije: Preminuo Mladen Srbinović, 12. maj 2009.
Makedonska akademija nauka i umetnosti

**Makedonska akademija nauka i umetnosti** (**MANU**; ), osnovana je 23. februara 1967. godine. Njen prvi predsednik bio je Blaže Koneski. Sadašnji predsednik je Georgi Stardelov.

Članovi MANU biraju se svake tri godine. Od svog osnivanja do danas, MANU je imala ukupno 154 člana. Od trenutna 74 člana, 41 je redovni član, a 33 imaju status spoljnih saradnika. MANU zasad ima četiri počasna člana, a to su Kole Čašule, Josip Broz Tito, Edvard Kardelj i Boris Evgenovič Paton.

## Naučni centri
Makedonska akademija ima i pet naučnih centara:
* Centar za genetsko inženjerstvo i biotehnologiju
* Centar za energetiku, informatiku i materijale
* Centar za područnu lingvistiku
* Centar za leksikografska istraživanja
* Centar za strateška istraživanja

## Naučni odeli
Unutar MANU funkcioniše pet odela:
* Odel za lingvističke i literaturne nauke
* Odel za socijalne nauke
* Odel za matematičke i tehnološke nauke
* Odel za biološke i medicinske nauke
* Odel za umetnost

## Predsednici MANU
* Blaže Koneski (1967—1975)
* Mihajlo Apostolski (1976—1983)
* Jordan Pop Jordanov (1984—1991)
* Ksente Bogoev (1992—1999)
* Đorđi Evremov (2000 — jun 2001)
* Mateja Matevski (jul 2001 — 2004)
* Cvetan Grozdanov (januar 2004 — 2008)
* Georgi Stardelov (od 2008)

## Međunarodna saradnja
MANU je član CEN (Mreža akademija centralne i istočne Evrope) i SEEA (Akademije jugoistočne Evrope).

## Publikacije
MANU je do sada objavila oko 1.690 naučnih radova sa svih polja nauka i umetnosti.

## Arhitektura zgrade
Zgrada MANU nalazi na lijevoj strani rijeke Vardar u blizini Sudske palate. Predstavlja jedan od najznačajnijih objekata izgrađenih u obnovi poslije zemljotresa 1963. god. Autor projekta je Boris Čipan (1918. - 2012.), jedan od najvećih makedonskih arhitekata i bivši redovni profesor Arhitektonskog fakulteta. Poznat je po velikom broju projektovanih objekata u zemlji, kao i po svom konzervatorskom radu.

Skoplje je 26. jula 1963. godine bilo pogođeno razornim zemljotresom koji je oduzeo živote više od 1.000 ljudi i uništio preko 65% zgrada u glavnom gradu. Zemljotres je bio prekretnica u razvoju grada. Ubrzo je započela obnova grada nakon čega  je izgrađen veliki broj objekata i spomenika u duhu moderne arhitekture, u stilu brutalizma

Prostorne karakteristike objekta i njegova drugostepena plastika se asocijativno povezuju sa tradicionalnom narodnom arhitekturom, a tome doprinose moderni tremovi, čardaci i izbrazdana naklonjena krovna površina. Objekat sadrži male i veliku konferencijsku salu, biblioteku i čitaonicu, skulptorski vrt itd. Zgrada je najviše nagrađivaniji objektu Čipana za koji je dobio i najprestižniju jugoslovensku nagradu za arhitekturu „Borba“ (1977.).

## Povezano
* Vojvođanska akademija nauka i umetnosti
* Evropska akademija nauka i umetnosti

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanična stranica MANU
Slavoljub Stefanović Ravasi

**Slavoljub Stefanović-Ravasi** (rođen **Stevanović**; Čačak, 29. jun 1927 – Beograd, 2. februar 1996) je srpski televizijski i pozorišni reditelj.

Po završetku režije na Akademiji umetnosti u Beogradu odlazi na Kosovo i Metohiju u Pokrajinsko narodno pozorište u Prištini, gde režira niz predstava u Srpskoj i Albanskoj drami. Njegova prva režija je bila predstava „Svi moji sinovi“ Artura Milera u Spskoj drami (premijera 16. oktobra 1952). Ubrzo će postaviti dela „Čovek koji nije postojao“ Josipa Lešića, „Bez trećeg“ Milana Begovića i „Tartifa“ Ž. B. Molijera. U Prištini će se oženiti i albanskom glumicom Meribane Šalja (1931 - 1956), sestrom Abdurahmana Šalje, koja će posle nekolko godina umreti u 25. godini života. U Beograd će se vratiti 1958. godine.

Kad Televizija Beograd pokrene televizijsku dramu, Ravasi će napisati scenario po Nušićevoj drami „Kirija“ i tako režirati prvu TV dramu na RTV Beogradu (1959). Potom će uslediti duodrama „Pukotina raja“ sa Olgom Spiridonović i Mihajlom Viktorovićem. Te godine režiraće i „Krizantemu“ Marijana Matkovića. U svom radnom veku Ravasi je režirao 84 televizijske drame i televizijske serije. Od serija poznate su: „Kod sudije za prekršaje“ u 13 epizoda (1966 – 1968), „Volite se ljudi“ u 6 epizoda (1967), Baksuz u 6 epizoda (1969), „Hronika palanačkog groblja“, po istoimenoj prozi Isidore Sekulić, u 4 epizode (1971). Poslednja TV režija bila mu je drama „Tesla“ Miloša Crnjanskog, u adaptaciji Vesne Jezerkić (1993). Uradio je i jednu epizodu „Ostavštine za budućnost“ o slikaru Mariju Maskareliju (1988). Režirao je TV drame Veljka Petrovića, Branimira Ćosića, Borislava Pekića, Danila Kiša, Mome Kapora, Ljubomira Simovića, Milana Kundere, Andreja Hinga, Mirka Kovača, Siniše Kovačevića i drugih savremenih pisaca.

Za Televiziju Skoplje režirao je drame: „Ludiot i kaluđerica“ (1968) i „Nešto temno i teško“ (1968).

Dogodilo se da je Slavoljub Stefanović Ravasi svoju poslednju pozorišnu režiju imao u prištinskom Narodnom pozorištu 21. oktobra 1994. godine; režirao je „Pokojnika“ Branislava Nušića. Nakon toga, bio je angažovan u Televiziji Priština na obuci mladih reditelja.

Ravasi je autor i tri scenarija:
 
* Kirija, po drami B. Nušića, 1959,
* Euridika, drama čiji je autor, režirao 1967,
* Koštana, po drami Bore Stankovića, koju je režirao 1976,

Otac je muzičarke, klavijaturistkinje beogradske rok grupe „Ekatarina Velika“ Margite Stefanović.

## Veze

* Pokrajinsko narodno pozorište

## Literatura
* Petar Volk: Pozorišni život u Srbiji 1944/1986, Beograd, 1990.
* Petar Volk: Između kraja i početka (Pozorišni život u Srbiji od 1986. do 2005. godine), Muzej pozorišne umetnosti Srbije Beograd, 2006.
* Ćemailj Sokolji: Pokrajinsko narodno pozorište u Prištini, rukopis,

## Vanjske veze

* 
* Narodno pozorište Priština do 1999.