Shūji Terayama

, japanski avangardni pjesnik, dramatičar, pisac, filmski režiser i fotograf kojega kritika i pobornici smatraju jednim od najproduktivnijih i najprovokativnijih japanskih umjetnika. Terayama je danas najpoznatiji kao dramski pisac i režiser.

Rođen je 10. prosinca 1935. godine u Hirosakiju. Roditelji su mu bili Hachiro i Hatsu Terayama. Njegov otac je poginuo u rujnu 1945. godine u Indoneziji tokom Pacifičkog rata. Kada je imao devet godina, majka mu odlazi na Kyūshū kako bi radila u američkoj vojnoj bazi, dok Terayama odlazi živjeti s rodbinom u Misawu. Kao dijete, preživio je zračne napade na prefekturu Aomori u kojima je ubijeno više od 30,000 ljudi. Godine 1951. upisao je srednju školu u Aomoriju, a tri godine kasnije upisuje se na Univerzitet Waseda, na studij japanskog jezika i književnosti. Ipak, ubrzo odustaje od fakulteta zbog nefrotskog sindroma, a obrazovanje je stekao radeći po barovima u tokijskom Shinjukuu.

Ponukan vlastitim iskustvom, Terayama je u jednom od svojih eseja napisao kako više toga o životu može naučiti kroz boks i konjske utrke nego kroz naporno školovanje. Sukladno tomu, bio je jedna od glavnih ličnosti pokreta "Odbjeglih" u Japanu krajem 60-ih godina, što je posebno prikazano u njegovoj ekraniziranoj drami *[[Sho o suteyo machi e deyō]]* (japanski: *書を捨てよ、町へ出よう*).

Godine 1967. osnovao je kazališnu skupinu Tenjō Sajiki, čije ime potječe od japanskog prijevoda Carnéova filma *[[Les Enfants du paradis]]*, mada sam izraz zapravo znači "Stropna galerija" (fraza koja se odnosi na najjeftinija sjedala u nekom teatru). Trupa se posvetila avangardnom izričaju te je do svog raspada 1983. godine uprizorila cijelu seriju kontroverznih predstava u kojima je tematizirala važna socijalna pitanja i ikonoklastične perspektive. Među najpoznatije izvedbe spadaju drame ,  i , a izveli su i dramsku obradu priče  Osamua Dazaija. Suradnici Terayamine skupine bili su i umjetnici Aquirax Uno i Tadanori Yokoo, koji su dizajnirali mnoge reklamne plakate za trupu. U glazbenom dijelu, Terayama je surađivao s eksperimentalnim kompozitorom J. A. Seazerom te folk glazbenikom Kanom Mikamijem. Dramska spisateljica Rio Kishida također je bila dio trupe. Kishida je Terayamu smatrala mentorom, a zajedno su napisali drame ,  i . Kao dramski pisac, Tareyama je eksperimentirao s "gradskim dramama", zapravo fantastičnim satirama života u gradu.

Iste godine kad je osnovao i Tenjō Sajiki, Terayama je osnovao i eksperimentalno kino i galeriju *Universal Gravitation*, koje i danas postoji u Misawi, mada ne u svojoj originalnoj funkciji. U Misawi se danas nalazi i Memorijalna dvorana Terayama Shūji, koja komemorira Terayamin život i djelo. Godine 1976., bio je član žirija na 26. berlinskom filmskom festivalu. Osim filmom i teatrom, Tarayama je pisao poeziju, haiku i eseje, a za sobom je ostavio preko 200 literatnih uradaka i preko 20 kratkometražnih i dugometražnih filmova.

Bio je u braku s Kyōko Kujō, međutim par se razveo, iako su sve do Terayamine smrti ostali suradnici. Terayama je umro 4. svibnja 1983. u Tokiju od posljedice ciroze jetre. Njegova bivša supruga umrla je 30. travnja 2014.

## Izabrana djela

Kao što je navedeno u članku, Terayama je bio izrazito plodan autor s preko 200 književnih dijela i preko 20 filmova. Ovaj popis sadrži samo manji izbor:

* 
* 
* 
* 
** Radi se o Terayaminom posljednjem filmu, kojeg je osobno režirao, a scenarij je adaptacija romana *[[Cien años de soledad]]*, kojeg je napisao Gabriel García Márquez.
* 
* 

## Vanjske veze

*Shuji Terayama at the Internet Movie Database
* Experimental Image World 7 vols of films at U B U W E B
*An interview with Terayama's assistant director Henrikku Morisaki.
* Morita, Norimasa. Avant-garde, Pastiche, and Media Crossing: Films of Terayama Shūji (PDF) 
* Shūji Terayama's grave
* Terayama-related localities in Tokyo (in Japanese): -1- -2- -3-
* Essay on Emperor Tomato Ketchup 
* "Farewell to the Ark" brochure from the 1985 Cannes Film Festival
* Terayama retrospective at Tate Modern