open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arthur Edward Waite

**Arthur Edward Waite** (New York, 2. listopada 1857. - Kent, 19. ožujka 1942.), engleski okultist, mistik i okultni pisac američkog podrijetla. Bio je član ezoteričnog reda Zlatne zore, a poznat je kao autor brojnih djela o okultizmu, kao i sukreator popularnih *Rider-Waite* tarot karata.

## Biografija

Rodio se u Brooklynu, New York, u obitelji kapetana trgovačke mornarice Charlesa F. Waitea i Emme Lowell, kćeri bogatog engleskog trgovca. Poslije smrti oca 1858. godine, Waite se s majkom odselio u London.

Po završetku školovanja u *St. Charles's College* u Baywateru, Waite se zaposlio kao službenik, a u slobodno vrijeme pjesme i romantične romane. Godine 1886. napisao je i objavio prvo okultno djelo *The Mysteries of Magic, a Digest of the writings of Eliphas Levi*.

S vremenom se pridružio Teozofskom društvu, a potom je upoznao Samuela L. Mathersa te se u siječnju 1891. godine, zajedno sa suprugom Adom Lakeman, učlanio u red Zlatne zore. Nezadovoljan učenjem Zlatne zore i u sukobu s Mathersom, 1901. godine prešao je u masonski red.

## Bibliografija

* *The Mysteries of Magic* (1886.)
* *Handbook of Cartomancy* (1889.)
* *Devil-Worship in France* (1896.)
* *Louis Claude de Saint-Martin* (1901.)
* *Studies in Mysticism* (1906.)
* *The Book of Ceremonial Magic* (1911.)
* *The Holy Kabbalah* (1929.)
* *The Secret Tradition in Freemasonry* (1937.)

## Napomene

## Vanjske veze

* controverscial.com - Arthur Edward Waite
La Folie de docteur Tube

***La Folie du docteur Tube*** () je francuski kratki crno-bijeli nijemi film Abela Gancea. Radnja prikazuje kako naučnik konzumira tajanstveni bijeli prah, a nakon čega doživljava halucinacije. Ganceu je radnja predstavljala tek izgovor za eksperimentiranje s različitim zakrivljenim ogledalima u svrhu stvaranja novih vizualnih trikova. Ganceov matični studio Film d'Art je bio zgrožen s filmom i odbio ga je distribuirati. Danas se smatra jednim od najpoznatijih primjera eksperimentalnog filma.

## Reference

## Vanjske veze
*
Akademija umetnosti Univerziteta u Novom Sadu

**Akademija umetnosti Novi Sad** je visokoškolska ustanova sa sedištem u Novom Sadu i jedina je obrazovna ustanova namenjena savremenom umetničko-stvaralačkom obrazovanju u Vojvodini.

## Opšte informacije
Deluje u sastavu Univerziteta u Novom Sadu i organizaciono je razvrstana u tri departmana:
* Departman muzičkih umetnosti,
* Departman likovnih umetnosti,
* Departman dramskih umetnosti.

Na sva tri departmana realizuje se 26 studijskih programa osnovnih akademskih studija, 27 studijskih programa masterskih studija i jedan studijski program integrisanih studija.

## Istorijat
Akademija umetnosti je počela sa radom 1974. godine kao jedan od fakulteta Univerziteta u Novom Sadu. Odluku o osnivanju visokoškolske ustanove, koja će delovati u oblasti muzičke, likovnih i dramskih umetnosti, donela je Skupština AP Vojvodine 22. aprila. Akademija je vrlo brzo postala jedan od najuspešnijih fakulteta Univerziteta u Novom Sadu i razvila se u jednu od najznačajnijih univerzitetskih umetničkih institucija u SFRJ.
Njen prvi dekan bio je Ultimativni Djo, za vreme čijeg upravljanja je ova institucija imala najkvalitetniju katedru za muziku u bivšoj Jugoslaviji. Između ostalih sa akademijom je potpisan radni ugovor imao i Alfred Šnitke.

## Vanjske veze
* Sajt Akademije umetnosti u Novom Sadu
Der Golem (film, 1915)

***Der Golem*** je njemački crno-bijeli nijemi horor film snimljen 1915. u režiji Paula Wegenera i Heinricha Galeena. Radnja se temelji na jevrejskoj legendi o Golemu, ali je smještena u suvremeni Prag gdje jevrejski trgovac (čiji lik tumači Galeen) sticajem okolnosti pronađe veliku glinenu statuu koju potom oživi; kada glineni div (čiji lik tumači Wegener) otkrije da mu je ljubav prema trgovčevoj kćeri neuzvraćena, pretvara se u nezaustavljivog ubicu. Iako je imao problema sa cenzurom, *Der Golem* je doživio komercijalni uspjeh. Usprkos toga, danas je djelomično izgubljen.

## Literatura
* Christiane Mückenberger *Der Golem.* In: Günther Dahlke, Günther Karl (Hrsg.): *Deutsche Spielfilme von den Anfängen bis 1933. Ein Filmführer.* 2. Auflage, S. 26 f. Henschel Verlag, Berlin 1993, .

## Vanjske veze
* 
* 
* Filmfragment auf youtube.com

## Izvori
Inspiration (film, 1915)

***'Inspiration***' () je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Georgea Fostera Platta. Radnja prikazuje mladu djevojku iz provincije (čiji lik tumači Audrey Munson) koja dolazi u veliki grad i čija savršena figura postaje predmetom opsesije mladog umjetnika (čiji lik tumači Thomas A. Curran) koji je nastoji učiniti modelom za svoje aktove. Film je izazvao veliku senzaciju u javnosti zbog toga što se u njemu Munson, koja je već imala reputaciju jednog od najpopularnijih umjetničkih modela u SAD, u velikom broju scena pojavljuje gola. Cenzori su, međutim, oklijevali s time da film zabrane, a što historijski izvori tumače time da bi slijedom istih kriterija morali zabraniti mnoga poznata djela likovne umjetnosti. U mnogim izvorima se spominje kao prvi američki cjelovečernji ili *[[mainstream]]* film sa ženskom golotinjom, mada bi se takva čast mogla udijeliti kontroverznijem filmu *[[Hypocrites (film)|Hypocrites]]* snimljenom nekoliko mjeseci ranije. Danas se smatra izgubljenim.

## Vanjske veze
*
Hyaenodon

***Hyaenodon*** ("hijenozubi") je izumrli rod iz porodice hijenodontida, unutar skupine kreodonata. Ta porodica bila je endemična za sve kontinente osim Južne Amerike, Australije i Antarktika, a njeni predstavnici živjeli su prije između 42 i 15,9 miliona godina, što znači da su na Zemlji postojali nekih 26,1 miliona godina.

## Morfologija

Neke vrste roda *Hyaenodon* spadale su u najveće kopnene sisare mesojede svog vremena; neke druge bile su veličine kune. *Hyaenodon* je bio jedan od najkasnijih rodova porodice Hyaenodontidae i živio je od kasnog eocena do ranog miocena. Ostaci mnogih vrsta tog roda pronađeni su u Sjevernoj Americi, Evropi, Aziji i Africi (1993. su izdvojene 42 vrste).

Tipično za rane sisare mesojede, *Hyaenodon* je imao vrlo veliku lubanju, ali vrlo malen mozak. Lubanja mu je bila duga sa uskom njuškom - mnogo veća u odnosu na dužinu lubanje kod, na primjer, pasa. Vrat mu je bio kraći od lubanje, a tijelo je bilo dugo i snažno građeno i završavalo se dugim repom. Imao je po četiri prsta na stopalima. Unatoč svom nazivu, *Hyaenodon* nije bio u srodstvu sa hijenama.

Prosječna težina odrasle ili gotovo odrasle jedinke *H. horridus*, najveće sjevernoameričke vrste, procjenjuje se na 40&nbsp;kg, a moguće je i da je prelazila 60&nbsp;kg. *H. gigas*, najveća vrsta roda *Hyaenodon*, bila je mnogo veća, sa težinom od 500&nbsp;kg i dužinom od oko 3 metra. Za *H. crucians* iz Sjeverne Amerike (rani oligocen) se procjenjuje da je težio samo između 10 i 25&nbsp;kg. *H. microdon* i *H. mustelinus*, također iz Sjeverne Amerike (kasni eocen) bili su čak i manji, sa težinom od oko 5&nbsp;kg.

## Rasprostranjenost i vrste
U Sjevernoj Americi su u kasnom oligocenu posljednji *Hyaenodoni* nestali zajedno sa vrstama poput *H. brevirostris*. U Evropi su bili nestali još ranije u oligocenu. Iz miocenske Afrike poznate su tri vrste (*H. andrewsi*, *H. matthewi* i *H. pilgrimi*), ali ni jedna od njih nije dostizala dimenzije azijskih vrsta kao što su *H. gigas* i *H. weilini*.

## U popularnoj kulturi
* *Hyaenodon* se poavio u jednoj epizodi serije *[[Šetnja sa zvijerima]]*, u kojoj napadne Indricotheriuma i Chalicotheriuma. 
* U *[[Pellucidaru]]* (Edgar Rice Burroughs), drugoj knjizi iz serije koja se odvija u središtu Zemlje, David Innes usvoji jednog *Hyaenodona* kao kućnog ljubimca i nazove ga Raja. 
* U djelu *Zemlja koju je vrijeme zaboravilo* (*The Land That Time Forgot*), čiji je autor opet Burroughs, radnja se odvija na izmišljenom ostrvu Caprona, gdje Lys napadnu tri *Hyaenodona*, a u blizini je još jedan mrtav. 
* *Hyaenodoni*, koji se putem vremenske anomalije pojave u 6. epizodi 4. sezone serije *[[Primeval]]*, teroriziraju vjenčanje Jenny Lewis.
* U TV programu *[[Prehistoric Predators]] - Razor Jaws* prikazan je *Hyaenodon horridus* koji sa nekoliko ugriza za lubanju ubije *[[Dinictis]]a*. Radnja se odvija u današnjoj Sjevernoj Dakoti.

## Reference

* Haines, Tim & Chambers, Paul. (2006) The Complete Guide to Prehistoric Life. Canada: Firefly Books Ltd.
Hypocrites

***Hypocrites*** () je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Lois Weber. U filmu postoje dvije paralelne radnje - jedna smještena u srednji vijek, a druga u suvremeno doba - s time da glumci tumače ekvivalente vlastitih likova u oba. Courtenay Foote tako glumi asketskog srednjovjekovnog redovnika koga linčuje bijesna rulja nakon što se ispostavi da njegova statua "Istine" predstavlja golu ženu; njegov drugi lik je suvremeni pastor čija se pastva sastoji od vjernika čije licemjerje, pohlepu i požudu u seriji vinjeta razotkriva Gola Istina (čiji lik tumači Margaret Edwards). Iako je autorica Weber bila najviše motivirana nastojanjem da ukaže na hipokriziju u američkom društvu, film je izazvao najviše pažnje i kontroverzi zbog golotinje. Iako su ga cenzori uglavnom "propustili", u Ohiu je bio zabranjen, a u New Yorku prilikom prikazivanja izazivao nerede. Film ''Inspiration'', koji je također sadržavao golotinju, je s druge strane, nekoliko mjeseci kasnije distribuiran bez nekih većih problema. *Hypocrites* je sačuvan, iako su pojedine scene i kadrovi loše kvalitete zbog truljenja filmske vrpce.

## Vanjske veze
* 
*  ''Hypocrites'' (1915) - AFI na stranici American Film Institute
*  ''The Hypocrites'' (1915) - Silent Era
*  Kino.com
Vukotić

**Vukotić** može biti:
* Dušan Vukotić (1927, Bileća - 1998, Zagreb), redatelj iz Hrvatske, scenarist, animator, crtač i i karikaturist
* Janko Vukotić (1866, Čevo, Cetinje - 1927, Beograd), crnogorski vojskovođa, serdar
* Milena Vukotić
* (Radomir) "Rade" Vukotić (* 1951, Priština)
* Vukotići
Regeneration (film, 1915)

***Regeneration*** je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Raoula Walsha. Radnja se temelji na memoarima Owena Frawleya Kildarea, odnosno njihovoj kazališnoj adaptaciji, a protagonist je mladić po imenu Owen (čiji lik tumači Rockcliffe Fellowes), koji je nakon majčine smrti odrastao na ulicama i ogrezao u kriminalu sve dok ga dobronamjerna starija žena Marie *Mamie Rose* Deering (čiji lik tumači Anna Q. Nilsson) nije vratila na pravi put. *Regeneration* je sniman na lokacijama njujorškog Lower East Sidea te se često smatra prvim cjelovečernjim gangsterskim filmom. Usprkos dobrog komercijalnog uspjeha se dugo vremena smatrao izgubljenim sve dok nije pronađen 1970-ih.

## Vanjske veze
* 
* ''Regeneration'' at silentera.com
The Cheat (film, 1915)

***The Cheat*** () je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Cecilea B. DeMillea. Po žanru predstavlja kombinaciju trilera i melodrame, a protagonistica, čiji lik tumači Fannie Ward, je žena iz otmjenog društva koja, kako bi spasila financijski uništenog muža (čiji lik tumači Jack Dean), pristaje u zamjenu za novac spavati s pohotnim japanskim poduzetnikom (čiji lik tumači Sessue Hayakawa). Ward, koja se smatrala jednom od najvećih kazališnih zvijezda početkom 20. vijeka, *The Cheat* je predstavljao filmski debi; usprkos toga što je tada imala 44 godine, uvjerljivo je odigrala predmet požude. Još veću senzaciju je predstavljalo korištenje za tadašnje doba provokativne teme međurasnih seksualnih odnosa. Iako je Hayakawa tumačio negativca, i to u skladu s tada dominantnim rasističkim stereotipovima u SAD, svojim je nastupom privukao veliku pažnju i stekao status filmske zvijezde gotovo jednak svojim bijelim kolegama. *The Cheat* je, s druge strane, izazvao kontroverze i proteste japanskih Amerikanaca. Kada je, pak, 1918. godine, *The Cheat* ponovno distribuiran, SAD i Japan su se kao saveznici nalazili na strani Antante u prvom svjetskom ratu; da bi izbjegao političke komplikacije, Paramount Pictures je u međutitlovima glavni lik jednostavno "prekrstio" u burmanskog princa.

The Cheat je u SAD doživio dva remakea - nijemi iz 1923. godine sa Polom Negri i zvučni iz 1931. sa Tallulah Bankhead. U Francuskoj je 1937. snimljen remake *Forfaiture* gdje je Hayakawa ponovio ulogu negativca.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* The Cheat at Silentera.com
* DVD listings of The Cheat at silentera.com
*
Vilotić

**Vilotić** ():
* Milan Vilotić (* 1986), srpski nogometaš (en)
* Stevan "Ćele" Vilotić (* ?, [?]), jugoslavenski nogometni menadžer (Srbija, Hrvatska) (en)
Konzervansi

**Konzervansi** (konzervna sredstva) su sredstva koja se upotrebljavaju u prehrambenoj industriji (domaćinstvu, poljoprivredi itd.) da bi se onemogućile ili usporile promene na životnim namirnicama. Mogu se podeliti na:
:a) materije koje deluju protiv mikrobioloških uzročnika promena u namirnicama; deluju bakterio-statično, odnosno fungistatično, ili baktericidno, odnosno fungicidno, kao što su benzoeva kiselina, natrijum-benzoat, natrijum propionat; 
:b) materije koje sprečavaju hemijske promene na životnim namirnicama, kao što su oksidacija, hidroliza, esterifikacija, polimerizacija itd.;
:c) materije koje sprečavaju fizičke promene na namirnicama, kao što je razdvajanje pomoću emulzije; materije koje sprečavaju kristalizaciju (natrijum-alginat); sredstva protiv starenja hleba (citrakonska kiselina); sredstva za održavanje čvrstoće (u prvom redu voćnih plodova); sredstva za održavanje elastičnosti itd.;
:d) u posebnu grupu konzervansa mogu se ubrojiti sredstva za zaštitu bilja.

## Izvori
Ivan Turina

**Ivan Turina** (Zagreb, 3. listopada 1980. - Stockholm, 2. svibnja 2013.), bio je hrvatski nogometni vratar.
 
## Klupska karijera
Prijašnji klubovi: NK Dubrava, NK Croatia Sesvete, NK Dinamo Zagreb, NK Kamen Ingrad, NK Osijek, Skoda Xanthi, Lech Poznan i AIK Stockholm.

### Karijera u Dinamu
Započeo u Dinamovoj omladinskoj školi da bi početkom 2002. bio posuđen Kamen Ingradu. Bio je član svih mladih selekcija Hrvatske, od pionirske do mlade.

## Reprezentativna karijara
Imao je nastupe za Hrvatsku nogometnu reprezentaciju u dobnim uzrastima: do 17, do 19 i do 20. Svoj ​​jedini međunarodni nastup za Hrvatsku A nogometnu reprezentaciju ostvario je 1. veljače 2006. godine u prijateljskom susretu protiv Hong Konga na Carlsberg kupu 2006., a Hrvatska je pobijedila s 4:0.

## Smrt
Dne 2. svibnja 2013. godine Ivan Turina umro je u snu u svom stanu u Stockholmu, u Švedskoj.

## Izvori

## Vanjske veze
* Posljednji Ivanov intervju: U Stockholmu su me toliko zavoljeli
Benjamin Christensen

**Benjamin Christensen** (28. septembar 1879 – 2. april 1959) bio je danski glumac i režiser koji se smatra jednim od najznačajnijih i najuticajnih sineasta iz ere nijemog filma. Najpoznatiji je po horor-pseudokumentarnom filmu *[[Häxan]]*, koji je kasnijih decenija dobio kult status. 

## Vanjske veze
* 
* Essay by David Kendrick
* Film Reference Article
* Allmovie Bio
Jakov Protazanov

**Jakov Aleksandrovič Protazanov** (; 4. februar 1881 - 8. august 1945) bio je ruski i sovjetski filmski režiser, koji se smatra jednim od osnivača ruske kinematografije. Pažnju je na sebe privukao 1911. kratkim filmom *[[Odlazak velikog starca]]*, kao i kontroverzama koje je izazvao njegov prikaz nedavno umrlog Lava Tolstoja. Već dvije godine kasnije je snimio epsku melodramu ''Ključevi sreće'', koja se smatra komercijalno najuspješnijim filmom carske Rusije; kasnije su zapaženi bili i filmovi ''Pikova dama'' i ''Otac Sergije'' zahvaljujući kojima je Ivan Mozžuhin postao velika zvijezda. Kao i mnogi njegovi kolege je nakon oktobarske revolucije izbjegao na Krim kod Bijelih Rusa, a potom emigrirao u Francusku i Njemačku gdje je snimio nekoliko filmova. Nova ekonomska politika ga je, pak, potakla da se 1923. vrati u SSSR gdje je sljedeće godine snimio *[[Aelita (film, 1924)|Aelitu]]*, prvi sovjetski SF-film.

## Vanjske veze
* 
* English biography - Ian Christie in KinoKultura
* Малюкова Л. Протазанов: Великий «немой» // Новая газета. 14.12.2007 
* Федоров А. В. Яков Протазанов: искушение было опасным // Pro КИNO. 2003. N 3. C.18-19,31
* [[Jevgenij Margolit|Е. Я. Марголит] *Другой (к 130-летию со дня рождения Якова Протазанова)* // Синематека]
* Интервью родственников. Воспоминания о Дяде Яше // Газета СК Новости, 2011. № 12. С.17
Assunta Spina

**Assunta Spina** se može odnositi na:

* ''Assunta Spina'' (drama), autor: Salvatore Di Giacomo (1909), adaptacija istoimenog romana (1888)
* ''Assunta Spina'' (film, 1915), rež. Francesca Bertini i Gustavo Serena
* ''Assunta Spina'' (film, 1930), rež. Roberto Roberti
* ''Assunta Spina'' (film, 1948), rež. Mario Mattoli
* ''Assunta Spina'' (miniserija, 1992), TV-serija, rež. Sandro Bolchi
* ''Assunta Spina'' (miniserija, 2006), TV-serija, rež. Riccardo Milani
Assunta Spina (film, 1915)

***Assunta Spina***, također poznat i pod naslovom ***Sangue Napolitano***, je italijanski crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Gustava Serene. Temelji se na istoimenoj drami i romanu Salvatorea Di Giacomoa. Naslovni lik je mlada i lijepa napolitanska pralja (čiji lik tumači Francesca Bertini) udana za temperamentnog mesara (čiji lik tumači sam Serena). Radnja prati njen odnos sa nekoliko muškaraca koji će imati nasilne i tragične posljedice.

Bertini, koja je prije toga istu ulogu tumačila i na pozornici, doživjela je uspjeh i u filmskoj verziji, gdje je osim ispred kamere surađivala i na režiji. Kritičari i historičari filma joj pripisuju inzistiranje na novom, realističkom stilu glume koji se pokazao pogodnijim za novi medij od dotadašnjih kazališnih tehnika. Bertini je s ovim filmom postigla veliki uspjeh i postala prva ženska zvijezda italijanske kinematografije. Mnogi ovaj film često nazivaju i svojevrsnom pretečom kasnijeg italijanskog neorealizma.

*Assunta Spina* je još dva puta ekranizirana na filmu - 1930. i 1948. godine (kada je naslovnu ulogu tumačila Anna Magnani) - te dva puta u obliku televizijske miniserije (1992. i 2006.).
1916. na filmu

## Događaji
* 19. 12. – Samuel Goldfish (kasnije poznat kao Samuel Goldwyn) i Edgar Selwyn osnivaju kompaniju Goldwyn Pictures, koja će postati najpoznatiji nezavisni studio u SAD.

## Filmovi
* 19. april - ''Pikova dama''
* 5. septembar - *[[Intolerance (film)|Intolerance]]*
* 16. decembar - *[[Judex (filmska serija)|Judex]]*
* *[[The Battle of the Somme (film)|The Battle of the Somme]]*
* *[[Civilization (1916 film)|Civilization]]*
* *[[Where Are My Children?]]*
* *[[Vingarne]]*
* *[[20,000 Leagues Under the Sea (1916 film)|20,000 Leagues Under the Sea]]*
* *[[A Daughter of the Gods]]*
* *[[Cenere]]*

## Debiji
* Richard Barthelmess
* Adolphe Menjou
* Alla Nazimova
* Edward G. Robinson
* Conrad Veidt

## Rođenja

## Smrti

## Reference

## Vanjske veze
* 1916  na Internet Movie Database
Plaćenik (film)

***Plaćenik*** je naslov nekoliko igranih filmova:

* *[[Il Mercenario]]*, italijanski špageti-vestern iz 1968. godine, rež. Sergio Corbucci, ul. Franco Nero
* ''The Hitman'' (film, 1991), američki akcioni film iz 1991. godine, ul. Chuck Norris, rež. Aaron Norris
* *[[Man with a Gun]]*, američki akcioni film iz 1995. godine, rež. David Weyes, ul. Michael Madsen
* *[[Grosse Pointe Blank]]*, američka crna komedija iz 1997. godine, rež. George Armitage, ul. John Cusack, u Hrvatskoj distribuiran kao *Plaćenik*
* *[[Mercenary for Justice]]*, američko-južnoafrički film iz 2006. godine, ul. Steven Seagal
* *[[Aces 'N' Eights]]*, američki vestern TV-film iz 2008. godine, ul. Michael Biehn
* ''Hitman'' (film, 2007), francusko-američko-bugarski film iz 2007. godine, ul. Timothy Olyphant, adaptacija istoimene serije video igara
Agent 47

**Agent 47** (obično navođen kao *47* ili *Mr. 47*) je izmišljeni lik, odnosno protagonist serije video-igara ''Hitman''. Prikazan je klon, odnosno kao genetski modificirano ljudsko biće koje za život zarađuje kao vrhunski profesionalni ubica. Prvi put se pojavio u video-igri Hitman; Codename 47 koja je dobila još dva nastavka. Uz to je 2007. objavljen roman , a 2007. snimljen i igrani film ''Hitman'' s Timothyjem Olyphantom u glavnoj ulozi. Godine 2015. je snimljen reboot s Rupert Friendom u glavnoj ulozi.

## Vanjske veze
* Official ''Hitman'' website
Sava Barać

**Sava Dečanac** (svetovno *Đorđe Barać*; Gnježdane kod Novog Pazara, 19. septembar/1. oktobar 1831 – Čačak, 4/17. maj 1913) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.

## Život
Sava (svetovno *Đorđe Barać*) rođen je 1. oktobra 1831. godine u selu Gnježdane kod Novog Pazara, od roditelja Marte i Dimitrija. Osnovno obrazovanje dobio je u manastiru Dečanima, gde je i zamonašen na Božić 1854. godine.

Rukopoložen je od mitropolita raško-prizrenskog Melentija u čin đakona 2. marta 1855. godine u Deževu, a u čin jeromonaha 5. marta iste godine u Hramu Svetih apostola Petra i Pavla na utoki Deževe u Rašku. Po rukopoloženju postao je duhovnik dečanskog metoha u Pirotu, odakle ga je put 1861. odveo u Beogradsku bogosloviju.

Za vreme školovanja u Beogradu borio se na preprekama grada kada su ga Turci juna 1862. godine bombardovali sa Kalemegdana. Kada je završio bogosloviju, postao je učitelj u Peći. Željan nauke, s blagoslovom mitropolita srpskog Mihaila, upisao se u Kijevsku duhovnu akademiju, koju je završio sa stepenom kandidata bogoslovlja 1871. godine. Po povratku iz Rusije postavljen je u avgustu iste godine za rektora Bogoslovije u Prizrenu. Sa ovoga položaja otišao je 1. januara 1873. godine, kada je zbog turskih zuluma morao napustiti Prizren. Za vreme ratova 1876/78. godine bio je komandant deževsko-ibarskih ustanika, a kada je došlo do rata sa Bugarskom, komandant drugog dobrovoljačkog odreda.

Kada je nastupilo primirje, arhimandrit Sava učestvuje u radu Berlinskog kongresa 1878. godine. Po povratku Sava je na dužnosti administratora Eparhije vranjske, člana užičke, a potom niške konzistorije.

Posle odstupanja mitropolita Mihaila, bio mu je ponuđen i episkopski čin. Za episkopa žičkog posvećen je 3. jula 1889. godine. Kao eparhijski episkop ostavio je odlične izveštaje o
svojim kanonskim posetama i u istima dao dragocene podatke o manastirima i parohijskim hramovima. U episkopu Savi Srpska crkva je imala sjajnog crkveno-narodnog radnika koji je aktivno učestvovao u svemu onome što je bilo na korist tada porobljenom srpskom narodu na Kosovu, a potom i u oslobođenim krajevima. Episkop Sava se istakao i kao pisac, naročito arhipastirskih poslanica.

Umro je 17. maja 1913. godine u Čačku, a privremeno sahranjen u manastiru Žiči. Po svojoj izričitoj želji prenet je u Manastir Dečane na Vidovdan 1936. godine.

## Izvori
* Sava Vuković: Srpski jerarsi 

## Vanjske veze
* Zbirka knjiga Save Dečanca (Digitalna NBS) 
* Eparhija žička
Cecil B. DeMille

**Sesil B. Demil** (; 12. avgust 1881 — 21. januar 1959) je bio američki filmski reditelj i producent nemih i zvučnih filmova. Najpoznatiji je po svojim melodramama i raskošnim istorijskim spektaklima. Među njegovim najznačajnijim filmovima su „Kleopatra“ (1934), „Samson i Dalila“ (1949), „Najveća predstava na svetu“ (koji je 1952. dobio nagradu Američke filmske akademije za najbolji film) i „Deset zapovesti“ (1956, njegov poslednji i najuspešniji film).

Demil je započeo svoju karijeru 1900. kao glumac u jednoj pozorišnoj trupi na Brodveju. Ponekad je sarađivao sa svojim bratom Vilijamom koji je bio dramski pisac. Proslavio se 1913. kao producent „Neopreznih godina“ Lija Vilsona. Iste godine je počeo da režira neme filmove za studio „Paramaunt pikčrs“ (*Paramount Pictures*). Nekoliko svojih nemih filmova je kasnije snimio u zvučnoj verziji i sa izmenjenim scenarijom.

Često je angažovao iste glumce za svoje filmove poput Klodet Kolber, Glorije Svanson, Garija Kupera, Polet Godar i Čarltona Hestona, ali se i on sam pojavljivao u nekoliko filmova („Bulevar sumraka“ Bilija Vajldera iz 1950. je jedan od primera). Imao je reputaciju tiranina na filmskom setu, jer je prezirao glumce koji nisu spremni da rizikuju svoje živote prilikom snimanja opasnih scena.

Demil je 1902. oženio glumicu Konstans Adams sa kojom je bio u braku sve do smrti. Par je dobio jedno dete, kćerku Sesiliju, a usvojio je još troje dece. Na snimanju svog poslednjeg filma 1956. u Egiptu Demil je doživeo skoro fatalan srčani udar od koga se nikad nije u potpunosti oporavio.

Godine 1952. ustanovljena je nagrada za životno delo u koja nosi ime Sesila B. Demila, a čiji je on prvi dobitnik. Za svoj doprinos filmskoj industriji Demil je nagrađen zvezdom na Holivudskom bulevaru slavnih. Osvojio je nagradu Američke filmske akademije za životno delo, nagradu Irving Talberg kao i Zlatnog globusa za najboljeg reditelja.

## Filmografija

## Vanjske veze
* 
* Zvanična prezentacija
John Bunny

**John Bunny** (21. septembar 1863 - 26. april 1915) bio je američki glumac i komičar, poznat kao jedna od prvih komičarskih filmskih zvijezda. Na film je došao relativno kasno, poslije karijere u minstrel showovima i vodviljima, ali se brzo etablirao kao popularni protagonist kratkih filmskih komedija koristeći svoju gojaznost u komične efekte. Brzo je stekao takvu popularnost da mu je studio osigurao lice na 100.000 dolara. U intervjuima je iznosio oduševljenje novim medijem filma, navodeći kako je iz profesionalnih i tehničkih razloga superioran pozornici. Umro je iznenada od Brightove bolesti (zatajenje bubrega). Predstavljao je uzor kasnijim, poznatijim komičarima kao Fatty Arbuckle, a James Cagney je tvrdio da ga je upravo on potakao da se posveti glumi.

## Izvori

## Literatura
* *[[The First Male Stars: Men of the Silent Era]]* by David W. Menefee.
* Agnew, Frances. Motion Picture Acting. New York: Reliance Newspaper Syndicate, 1913.
* Hayes, Helen. *On Reflection*. New York: M. Evans and Company, Inc., 1968.
* Pratt, George C. *Spellbound in the Darkness*. New York: New York Graphic Society Ltd., 1966.
* Ramsaye, Terry. *A Million and One Nights*. New York: Simon and Schuster, 1926.
* Slide, Anthony. *John Bunny. The Silent Picture*. New York: Arno Press, 1977.
* Smith, Albert E. *Two Reels and a Crank*. New York: Doubleday & Company, Inc., 1952.
* Talmadge, Margaret L. *The Talmadge Sisters*. Philadelphia and London: J. B. Lippincott Company, 1924.
* Talmadge, Norma. "Close-Ups". *[[Saturday Evening Post]]*, March 12, 1926.
* "The John Bunny Show". *[[Variety]]*, March 19, 1915.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* John Bunny Site
* 
* Literature on John Bunny
Kornilije Stanković

**Kornilije Stanković** (Pančevo, 1820 – Kragujevac, 24. avgust 1889) je bio episkop žički 1883-1885.

## Biografija
Rođen je u Pančevu 1820. godine. Zamonašio se u Fruškoj gori gde je stekao monaško obrazovanje. U Sremu je bio sabrat u nekoliko manastira, potom je 1876. prešao u Kneževinu Srbiju gde je od 1876. do 1880. bio sabrat u Manastiru Ravanica. U čin igumana je unapređen 1880. godine i od 1. marta 1880. godine je bio starešina manastira Ravanice.

Kako je katedra užičkih episkopa upražnjena smrću Vikentija Krasojevića 15. marta 1882. godine, bilo je potrebno izabrati novog episkopa. Mitropolit beogradski Mihailo je ukazom kralja Milana Obrenovića 18. oktobra 1881. sklonjen sa svog položaja a mitropolijom je administrirao episkop negotinski (timočki) Mojsije Veresić. Izborom Teodosija za novog mitropolita u martu 1883. stvoreni su uslovi za izbor novog užičkog episkopa. Na ovo mesto je izabran Kornilije Stanković 6. aprila 1883. godine i posvećen 19. aprila 1883. Tokom njegovog upravljanja Eparhija užička je 26. juna 1884. godine promenila naziv u Eparhija žička, kako se zove i danas.

Eparhijom je upravljao nepune dve godine i onda umirovljen 1885. godine. Ostatak života proveo je u Kragujevcu. Posle abdikacije kralja Milana u februaru 1889. godine, kraljevsko namesništvo je donelo ukaz o vraćanju Mihaila na mesto mitropolita 18. maja 1889, tada je Teodosije podneo ostavku i penzionisan zajedno sa episkopima niškim Dimitrijem i žičkim Nikanorom.

Kornilije Stanković je umro 24. avgusta 1889. godine u Kragujevcu i sahranjen na varoškom groblju. Njegove posmrtne ostatke je episkop žički Vasilije preneo u manastir Žiču 29. novembra 1963. godine i sahranio ih u Paraklisu prepodobnog Save Osvećenog.

## Literatura
* Sava Vuković: „Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka“, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996. godine; tekst „Kornilije (Stanković) episkop žički 1883-1885“, strana 282.
Dorrit Weixler

**Dorrit Weixler** (27. mart 1892 - 30. novembar 1916) je bila njemačka glumica, poznata po tome što je u nastupima u nijemim komedijama postala prva ženska zvijezda u historiji njemačke kinematografije.

Karijeru je otpočela 1911. godine, a 1913. počela suradnju sa režiserom Franzom Hoferom i tvrtkom Luna Film. Radeći za njega je razvila lik tvrdoglave ali simpatične šiparice koja je imala običaj nositi mornarsku odjeću. U tim je filmovima često nastupala sa Ernstom Lubitschem i Brunom Kastnerom. U maju 1916. je, na vrhuncu popularnosti, prvi put uživo nastupala na pozornici pred publikom; tokom plesne točke je iznenada kolabirala. Tokom liječenja je razvila ovisnost o morfiju te nekoliko mjeseci kasnije izvršila samoubistvo vješanjem. 

Mlađa sestra Grette Weixler je 1920-ih također neko vrijeme nastupala kao filmska glumica.

## Filmografija

## Vanjske veze

* 
*
Cenere

***Cenere*** () je italijanski crno-bijeli nijemi film snimljen 1916. u režiji Feboa Marija, poznat kao jedino filmsko ostvarenje u kome je nastupila slavna glumica Eleonora Duse. Radnja se temelji na istoimenom romanu Grazije Deledde i smještena je na Sardiniju. Duse, koja je također napisala scenarij, tumači ulogu siromašne seljanke prisiljene predati svoje vanbračno dijete na skrb svom ljubavniku. Duse je pristala nastupiti u filmu nakon sedam godina pauze u nastupima u pozornici, te se nadala da će joj novi medij omogućiti da obnovi karijeru. S filmom, koji je četiri mjeseca sniman na autentičnim sardinijskim lokacijama, međutim, nije bila zadovoljna, te je tražila od svojih prijatelja da ga ne gledaju.

## Vanjske veze

* ''Cenere'' in the Internet Movie Database
Sherlock Holmes (drama)

***Sherlock Holmes*** je kazališni komad Arthura Conana Doylea i Williama Gillettea premijerno izveden 1899. godine. Predstavlja adaptaciju romana i pripovijetki o Sherlocku Holmesu, a radnja koristi motive iz pripovjetki i romana *[[A Scandal in Bohemia]]*, *[[The Final Problem]]* i *[[A Study in Scarlet]]*. Nastao je nakon što je američki kazališni impresario Charles Frohman uspio nagovoriti Doylea da adaptira vlastitu dramu te uvjeriti kako bi William Gillete bio idealan tumač naslovne uloge; Gilette je na kraju preradio originalni Doyleov tekst nakon što je Frohman zaključio da nije prikladan za izvođenje. Iako je predstavljala određeno odstupanje od dotadašnjeg holmesovskog kanona - Holmes se u drami zaljubi - Doyle se s tim izmjenama složio, a Gilleteovo tumačenje je u mnogo čemu uspostavilo današnji imidž Holmesa u popularnoj kulturi. Gilleteov lik se tako u drami pojavio sa deerstalker kapom i plaštom, odonso u odjeći pod kojom se dan-danas prepoznaje. Predstava je doživjela ogroman uspjeh, a nekoliko puta je ekranizirana, prvi put 1916. godine kada je Gillete ponovio svoju ulogu. Posljednja ekranizacija je predstavljala snimku kazališne predstave iz 1981. emitiranu na programu američke TV-stanice HBO.

## Izvori

## Vanjske veze
* The only known recording of William Gillette as Sherlock Holmes
* 
*
William Gillette

**William Hooker Gillette** (24. jul 1853 - 29. april 1937) bio je američki kazališni glumac, producent i dramski pisac, najpoznatiji po ulozi Sherlocka Holmesa u kazališnoj adaptaciji djela Arthura Conana Doylea, a zbog čijeg uticaja i na kasnije inkarnacije se ponekad naziva i svojevrsnim ko-autorom popularnog lika.

Gillette je odrastao u uglednoj porodici iz Connecticutta; otac mu je bio senator Francis Gillette, a majka vukla porijeklo puritanskog vođe Thomasa Hookera koji je osnovao grad Hartford. Njegova dva starija brata su umrla mladi - jedan od tuberkuloze, drugi u građanskom ratu. Otac mu se protivio glumačkoj karijeri, ali je na kraju pristao. Gillette se iskazao kao neobično talentirani i inovativni izvođač koji je nastojao u američki teatar unijeti realizam, kao i niz novih scenskih tehnika i trikova. Brzo stečena popularnost se prenijela preko Atlantika gdje je uspio razbiti predrasude tadašnje britanske javnosti prema "nerafiniranim" američkim glumcima. Zbog toga je bez mnogo poteškoća adaptirati Doyleov tekst, prvi put unijevši znamenitu frazu "Elementary, my dear Watson". Gilletteova popularnost se održala do duboke starosti. Holmesa je glumio u preko 1300 predstava, a honorare je, između ostalog, potrošio na velebni zamak Gillette Castle koji je nakon njegove smrti Connecticut proglasio svojim državnim parkom.

## Vanjske veze
* 
* William Gillette Introduction
* The Baker Street Journal – writings about Sherlock Holmes
* Gillette Castle State Park in East Haddam, Connecticut 
* 
* Gillette Castle Train Restored & Unveiled
* Portrait of William Gillette ; University of Washington, Sayre collection
* William Gillette  Portrait gallery; NY Public Library, Billy Rose collection
* William Gillette; PeriodPaper.com about 1910 
* Website for biographer Henry Zecher.
20,000 Leagues Under the Sea (film, 1916)

***20,000 Leagues Under the Sea*** () je američki crno-bijeli nijemi pustolovni SF-film snimljen 1916. u režiji Stuarta Patona. Temelji se na znamenitom istoimenom romanu Julesa Vernea kao i romanu *[[L'Île mystérieuse|Tajanstveni otok]]* istog autora. Radnja prikazuje francuskog znanstvenika koji zajedno sa svojom kćeri sudjeluje u potrazi za morsko čudovište, za koje se na kraju ispostavi da je podmornica kojom upravlja tajanstveni kapetan Nemo. Film je danas najpoznatiji kao prvi koji je koristio tehnike podvodne fotografije, razvijene od strane braće Williamson, koji su likom publici predstavljeni na početku filma. Te su scene snimane na Bahamima, odnosno istim lokacijama koje će biti korištene u mnogo poznatijoj Disneyejevoj verziji 38 godina kasnije. Suvremeni kritičari su, međutim, neskloni filmu zbog prevelikog odstupanja od Verneovog predloška, melodramatske glume i loših specijalnih efekata. Film je bio basnoslovno skup i za tada mladi Universal Studios je predstavljao komercijalni promašaj; nakon njega se u Hollywoodu godinama više nitko nije usudio ekranizirati Verneovo djelo.

## Vanjske veze

* 
*
Pikova dama (film, 1910)

***Pikova dama*** () je ruski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1910. u režiji Pjotra Čardjinjina. Temelji se na istoimenoj operi Pjotra Iljiča Čajkovskog, odnosno pripovjetci Aleksandra Puškina. Glavni lik je ruski carski oficir koji je od stare grofice uspio doznati tajnu dobitka na kartama koja će mu donijeti bogatstvo, ali na kraju, i ludilo.

## Vanjske veze
*
Grazia Deledda

**Gracija Deleda** (; 27. septembar 1871. Nuoro, Sardinija, Italija – 15. avgust 1936. Rim, Italija) je italijanska književnica. Dobitnica je Nobelove nagrade za književnost 1926. god.

## Biografija

Rodila se u imućnoj porodici, završila osnovnu školu, imala privatne učitelje a kasnije izučavala književnost na svoju ruku.

Roman *Nell'azzurro* izdat 1890. smatra se njenim prvim delom.

1900. udaje se za Palmiro Madesanija, funkcionera pri Ministarstvu Rata i seli se u Rim kada se posle objavljivanja nekoliko dela i kritika za nju zainteresovala.

1903. objavljuje roman „Elijas Protolu“ koji ju je potvrdio kao pisca.

Njeno stvaralaštvo duboko su cenili Luiđi Kapuana i Đovani Verga i još neki mlađi pisci kao Enriko Tovez, Pjetro Pankraci i Renato Sera.

## O njenim delima
Njen stvaralački opus počiva na ljubavi, bolu i smrti na kojima se bazira i osećaj grešnosti i neizbežnosti fatalizma.

Njena dela prožimaju uticaji pisaca verizma Đovani Verga ali ponekad i dekadentizma Gabrijela Danuncija.

U njenim romanima uvek su povezani i isprepletani mesta i ljudi, osećanja i okruženje.

## Izabrana dela
* *[[Fior di Sardegna]]* (1892)
* *[[Le vie del male]]* (1892)
* *[[Racconti sardi]]* (1895)
* *[[Anime oneste]]* (1895)
* *[[Elijas Portolu]]* (1903)
* *[[Cenere (book)|Cenere]]* (1904)
* *[[L'edera]]* (1912)
* *[[Canne al vento]]* (1913)
* *[[Marianna Sirca]]* (1915)
* *[[Majka (knjiga)|Majka]]* (1920)
* *[[La fuga in Egitto]]* (1925)
* *[[Il sigillo d'amore]]* (1926)
* *[[Cosima (novel)|Cosima]]* (1937) objavljen posthumno
* *[[Il cedro del Libano]]* (1939) objavljen posthumno

## Vanjske veze

* Njena dela ha Internetu
* Nobelova nagrada-biografija
* Engleska Vikipedija o njoj
Le avventure di Pinocchio

**Pustolovine Pinocchija** () je roman koga je napisao italijanski književnik Carlo Lorenzini, poznatiji pod pseudonimom Carlo Collodi.

Knjiga o Pinokiju se prvobitno zvala „Priča o lutku“  i izlazila je u nastavcima prvom Italijanskom dečjem časpisu „Žurnal za decu“, iako prvobitno nije bila namenjena deci. Danas je u svetu poznata i pod imenom „Pinokio“. 
Posle njegove smrti, osnovana je nacionalna fondacija koja je nosila njegovo ime i park posvećen Pinokiu.

Knjiga je prvobitno namenjena odraslima i imala samo prvih 15 glava današnje knjige. Kako se izdavaču nije svideo kraj, koji je po njegovom mišljenju bio surov, uspeva da nagovori Kolodija da ga promeni. Kolodi je, umesto da promeni kraj, nastavio da piše nove glave (od 16 do 36). zahvaljujući kojima od prvobitne zamisli da bude knjiga za odrasle, postaje knjiga za decu.

Crkva je iznela svoje neslaganje sa tekstom, tvrdeći da može da izazove pobunu. Prva skicirana verzija knjige pojavljuje se 1883. godine. 
Crteže je radio Enriko Macanti.
Po ovoj knjizi Volt Dizni je snimio 1940. čuveni crtani film „Pinokio“.

## Povezano
* Pinokio
* Pinocchio (1940)
* Carlo Collodi

## Vanjske veze

* www.liberliber.it/biblioteca 
* Pinokio-park
Charles Frohman

**Charles Frohman** (15. jul 1856 – 7. maj 1915) bio je američki kazališni impresario, poznat po postavljanju nekih od najpopularnijih kazališnih komada na prijelazu iz 19. u 20. vijek, odnosno kao mentor mnogih znamenitih glumaca. Rodio se kao najmlađi od tri brata Frohman; zajedno sa bratom Danielom i Gustaveom je stvorio sistem angažmana poznatih glumaca koji je 1896. prerastao u Theatrical Syndicate, de facto monopol na prestižne kazališne predstave na Istočnoj obali. Njegov talent za prepoznavanje talenta mu je omogućio da svoje operacije prenese i u Veliku Britaniju gdje je ostvario plodnu suradnju s književnikom J. M. Barriejem. Kada je 1915. za vrijeme prvog svjetskog rata putovao preko Atlantika za London, putnički brod RMS Lusitania je pogodio torpedo s njemačke podmornice *[[U-20]]*; Frohman je poginuo prilikom potapanja broda.

Frohman se pojavljuje kao lik u nekoliko biografskih filmova, uključujući *[[Finding Neverland]]* iz 2004. gdje ga je tumačio Dustin Hoffman.

## Literatura
* Denison, Chuck, and Duncan Schiedt. *The Great American Songbook*. Bandon, Oregon, Robert D. Reed Publishers, 2004. .
* Frohman, Daniel and Isaac Frederick Marcosson. *Charles Frohman, Manager and Man* (John Lane, The Bodley Head, 1916).
* McLean, Lorraine Arnal. *Dorothy Donnelly*. Jefferson, North Carolina, McFarlan, 1999. .
* Preston, Diana. *Lusitania, An Epic Tragedy* (Walker & Company, 2002).
* Skinner, Otis. *Footlights and Spotlights* (Blue Ribbon Books, 1924).
* Zecher, Henry. *William Gillette, America’s Sherlock Holmes* (Xlibris Corporation, 2011).

## Vanjske veze

* 
* Biography of Frohman at The Lusitania Resource
* Brief profile of Frohman
* Detailed profile of Frohman
* Production and cast lists for a number of London shows produced by Frohman
* Includes an anecdote about Frohman's last words and deeds on the Lusitania 
* Frohman and Edna May 
* Site dedicated to Charles Frohman
*
Šestodnevni rat

**Šestodnevni rat** (Hebrejski: , *Milhemet Sheshet Ha Yamim*; arapski: , *an-Naksah*, "Zastoj" ili , *Ḥarb 1967*, "Rat 1967"), također poznat kao **Junski rat**, **Arapsko-izraelski rat 1967.** ili **Treći arapsko-izraelski rat**, vodio se od 5. do 10. juna 1967. između Izraela s jedne i koalicije susjednih država koje su činili Egipat (tada poznat kao Ujedinjena Arapska Republika), Jordan i Sirija.

Do izbijanja sukoba je došlo tokom eskalacije napetosti između zaraćenih strana, koja je uključivala manje sukobe na izraelsko-sirijskog granici, egipatsku blokadu Tiranskog tjesnaca i egipatsku naredbu UN-ovim mirovnim snagama da se povuku sa demilitarizirane zone na Sinaju, uspostavljene nakon sueske krize. Rat je otpočeo iznenadnim masovnim napadom izraelske avijacije na egipatske aerodrome koji su doveli do gotovo potpunog uništenja egipatske avijacije; tako stvorena zračna nadmoć je omogućila Izraelcima da potpuno razbiju egipatsku vojsku na Sinajskom poluotoku i za samo nekoliko dana izbije na Sueski kanal. Izraelci su istovremeno napali i jordanska područja zapadno od rijeke Jordan, koje su osvojili zajedno sa Istočnim Jeruzalemom. U završnoj fazi su sirijske snage protjerane sa Golanske visoravni. Arapske zemlje, koje su ostale bez 70 % cjelokupnog naoružanja su prisiljene tražiti primirje, koje je uspostavljeno uz posredovanje UN.

Rezultat rata je bila okupacija Pojasa Gaze, Zapadne obale i Golanske visoravni koja dan-danas traje i koja je izvor stalnih napetosti i učestalih eskalacija arapsko-izraelskog sukoba.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Kako je 1967. godina definirala Bliski istok BBC News
* Rezolucija 242 UN-a
Palomar

**Palomar** je bio skvot (okupirani hotel) u gradu Las Palmas, na Kanarskim ostrvima, u Španiji.

Hotel je bio napušten preko 10 godina. Ovaj zapušteni hotel je zauzela omladina u novembru 2012. godine. Federacija anarhista Gran Kanarije je nakon zaposedanja hotela objavila da će to postati socijalni centar, "prostor za druženje, razmenu i učenje". Najavili su da će prostor biti upotrebljen za stanovanje porodica "čija je imovina u rukama banaka", za projekte koje promovišu besplatnost i kreativnost, za širenje informacija bez cenzure, za narodnu kuhinju i besplatnu radnju.

Socijalni centar Palomar je otvoren za javnost u nedelju 5. maja 2013. godine. Ubrzo nakon toga, 21. maja španska policija ga je zatvorila i iselila njegove stanare.

## Izvori

## Povezano
* Skvotiranje 
* Skvotiranje u Španiji
Sherlock Holmes (film, 1916)

***Sherlock Holmes*** je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1916. u režiji Arthura Bertheleta. Temelji se na istoimenoj kazališnoj predstavi Williama Gillette iz 1899. godine, koja je predstavljala adaptaciju romana i pripovijesti Arthura Conana Doylea o istoimenom detektivu. Gillette, slično kao i u kazališnoj predstavi, tumači naslovnu ulogu, a to mu je bila jedina filmska uloga u karijeri. Sve do 2014. godine se smatrao izgubljenim dok slučajno nije pronađena pogrešno evidentirana kopija u Francuskoj kinoteci.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* still portrait from the lost 1916 film ''Sherlock Holmes'' (*click and scroll to enlarge picture)
Vitovnica

**Vitovnica** je naselje u Srbiji u opštini Petrovac na Mlavi u Braničevskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 167 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 319 stanovnika).

## Demografija
U naselju Vitovnica živi 148 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 54,6 godina (52,0 kod muškaraca i 57,1 kod žena). U naselju ima 71 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,35.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze
* Internet prezentacija Vitovnice '''www.vitovnica.com''' 
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
Ivica Dragutinović

**Ivica Dragutinović**, nadimka **Drago** (Prijepolje, 13. novembra, 1975.) je bivši srpski fudbaler i reprezentativac, koji je igrao na poziciji štopera i levog beka. U reprezentaciji je debitovao 13. decembra 2000. protiv Grčke (1:1) u Ksantiju.
FK Polimlje

**FK Polimlje** je fudbalski klub iz Prijepolja, Srbija, i trenutno se takmiči u Zlatiborskoj okružnoj ligi, petom takmičarskom nivou srpskog fudbala. Klub je osnovan 1926. godine.

U sezoni 2011/12. klub je zauzeo poslednje mesto u Zoni Drina i tako ispao u niži rang.

## Poznati bivši igrači
*  Almir Gredić
*  Mihajlo Pjanović
*  Ivica Dragutinović
* 🇷🇸 Filip Samardžić

## Povezano
* Spisak fudbalskih klubova Srbije

## Reference

## Vanjske veze
* Profil Polimlja  na fudbalskazona.rs
* Rezultati na srbijasport.net
The Italian (film, 1915)

***The Italian*** () je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Reginalda Barkera. Po žanru je drama, a naslovni protagonist, čiji lik tumači George Beban, je siromašni venecijanski gondolijer koji, nastojeći skupiti dovoljno novca da osvoji voljenu djevojku, emigrira u SAD. Radnja prati njegove nedaće u siromašnoj njujorškoj četvrti Lower East Side koje će kulminirati s porodičnom tragedijom. Film je doživio veliki uspjeh, a Beban, odranije specijaliziran za uloge italijanskih likova u vodviljskim skečevima, je dobio brojne pohvale za svoju ozbiljnu dramsku ulogu te je neko vrijeme zbog nje uživao status filmske zvijezde. Usprkos komercijalnog i kritičkog uspjeha, *The Italian* se decenijama smatrao izgubljenim, sve dok nije slučajno pronađen 1987. godine, a kasnije naknadno restauriran. Današnji kritičari mu zamjeraju etničke stereotipove koje graniče s rasizmom, ali, s druge strane, navode kako je Barker vješto koristio inovacije kao što su pokretna kamera i krupni planovi; zbog njih se *The Italian* često navodi kao jedan od najvažnijih hollywoodskih filmova svog doba.

## Izvori

## Vanjske veze

*
Civilization (film)

***Civilization*** () je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1916. u režiji Reginalda Barkera, Thomasa H. Incea i Raymonda B. Westa. Po žanru predstavlja kombinaciju fantastike i ratnog spekatkla, a radnja je smještena u fiktivno i nekoć mirno evropsko kraljevstvo Wrepryd koje se našlo u razornom i krvavom ratu sa svojim susjedima. Protagonist, čiji lik tumači Howard C. Hickman, je zapovjednik podmornice koji je rađe uništi nego da izvrši naređenje o potapanju civilnog broda s nedužnim putnicima; pri tome pogiba ali završi u limbu odakle ga Isus Krist (čiji lik tumači George Fisher) šalje natrag na zemlju kako bi kralja (čiji lik tumači Herschell Mayall) upoznao sa svakodnevnim užasima rata i potakao da sklopi mir.

*Civilization* se danas shvaća prije svega kao alegorijski komentar na prvi svjetski rat, koji je tada još uvijek bio u toku, i zbog koga je javnost tada još uvijek neutralnih SAD bila duboko podijeljena oko toga treba li se u njega uključiti ili ne, pogotovo nakon kontroverznog potapanja putničkog broda *[[RMS Lusitania]]*. Producent Thomas Ince je, kao kršćanin i pacifist, smatrao da njegova domovina mora biti sačuvana od ratnih užasa i taj je stav izrazio kroz kontrast između krvavih scena na bojištu i pastoralnih scena napuštenih sela, modeliranih prema slikama Milleta. To je, pak, korespondiralo sa službenim stavom američkog predsjednika Woodrowa Wilsona čija je administracija Inceu za scene pomorskih bitki "posudila" nekoliko brodova američke ratne mornarice.

Usprkos poteškoća prilikom snimanja, te nekoliko nadosnimavanja nakon službene premijere, *Civilization* je doživio vrlo dobar uspjeh na kino-blagajnama. I kritike su uglavnom bile povoljne, mada je dio njih smatrao da korištenje Isusovog lika u filmu suvremenog sadržaja nije "ukusno" i vrijeđa dio vjernika među publikom. Demokratski nacionalni odbor ga je, pak, javno pohvalio kao film koji je Wilsonu omogućio tijesnu pobjedu na predsjedničkim izborima 1916. godine. Međutim, samo nekoliko mjeseci nakon toga su SAD ipak ušle u rat na strani Antante, te je *Civilization* "prigodno" zaboravljen. Kasniji kritičari su mu, pak, zamjerali didaktičnost, "suhoću" i nedostatak bilo kakve suptilnosti u nametanju svoje poruke publici.


Civilization still 1.jpg|
Civilization Still 2.jpg|


## Povezano
* *[[The Battle Cry of Peace]]*, film iz 1915. godine sa suprotnom političkom porukom

## Vanjske veze
* 
* ''Civilization'' at SilentEra
* Catalog record at the Museum of Modern Art