Blagoje Jovović

**Blagoje Jovović** (Kosić kod Danilovgrada, 24. januara 1922. — Rosario, 2. juna 1999.) bio je pripadnik četničkog ravnogorskog pokreta, okupatorski suradnik i izvršilac atentata na ustaškog vođu Anta Pavelića 1957. godine u Argentini.

## Biografija

Rođen je u crnogorskom selu Kosiću 24. januara 1922. od oca Jova i majke Raduše (devojačko Delibašić). Otac mu je tijekom Prvog svetskog rata bio komita i četovođa, a tokom Drugog svetskog rata lokalni vođa i borac, koga su ubili komunisti 1944. Blagoje je imao dva brata Dimitrija i Veljka i dvije sestre Vjeru i Anu. U Danilovgradu je završio osnovnu školu i četiri razreda srednje škole. U Bileći završio je Školu za rezervne pješadijske oficire. 

U martu 1941. dobio je prekomandu iz Bileće u Strmicu, gdje je bio na službi u 49. pešadijskom puku, Bregalničke divizijske oblasti u sastavu Treće armijske oblasti. Sredinom marta samoinicijativno je, dok se čekalo odobrenje od komande, likvidirao dvojicu njemačkih vojnika koji su vršili izviđanje na teritoriji Kraljevine Jugoslavije. Za ovu akciju odlikovan je medaljom za hrabrost. Aprilski rat ga je zatekao na granici Kraljevine Jugoslavije i Grčke. Poslije kratkog ratovanja uputio se u selo Kosić. Jula 1941. priključio se narodnom ustanku protiv fašističke Italije i sila Osovine. Posle toga prešao je u četnike, kod pukovnika Baja Stanišića, koji mu je prije rata bio pretpostavljeni u školi za podoficire u Bileći. Godine 1942. komunisti su bili protjerani iz Crne Gore. Godine 1943. bio je premješten u štab pomorskog oficira i novog komandanta Bjelopavlićke vojno-četničke brigade, kapetana Jakova Jovovića, i postavljen za vodnika u štapskoj četi. Marta i aprila 1943. godine učestvovao je u operaciji »Weiss« (bitka na Neretvi) na strani okupatorsko-kvislinških snaga u Hercegovini u borbi protiv snaga NOVJ. Septembra 1944. godine nalazio se u sastavu delegacije koja je bila određena da krene u Italiju na pregovore sa Englezima. Za predsednika misije je određen Dušan Vlahović, a za potpredsednika Jakov Jovović. Putovali su malim brodom koji se zvao "Tender" od Kotora do Taranta u Italiji. Kada su pristali, sačekao ih je američki kapetan i odveo ih u njihov klub. Posle par dana stupili su u pregovore sa Englezima, koji su ih obavestili da se saveznička politika promenila u korist Tita i partizana.

Blagoje je u Italiji boravio u raznim izbegličkim logorima. Radio je jedno vreme u Tajnoj obaveštajnoj službi i tom prilikom upoznao Randolpha Churchilla. Za vrijeme rada u Tajnoj obaveštajnoj službi upoznao je Jevreje koji su ga obavestili da je Ante Pavelić u Italiji i da ga krije Katolička crkva u jednom manastiru. Tada je Blagoje prvi put došao na ideju da pronađe Pavelića i da ga likvidira. Od strane jevrejske zajednice u Intelligence serviceu Jovović je, potom, dobio i informaciju da je Pavelića prebacila u Argentinu katolička crkva svojim kanalima i da ga njeni pripadnici kriju i brinu o njegovoj bezbednosti.

Septembra 1947. Jovović je isplovio iz Genove i krenuo za Buenos Aires u desetogodišnju potragu za Pavelićem. U Argentini je radio razne poslove, bio je kamenorezac, konobar, mornar, hotelijer i trgovac. Stvorio je znatan kapital i postao industrijalac. Pored toga, Jovović je bio utemeljivač i dobrotvor crkvene opštine "Sveti Sava", jedan od osnivača Udruženja boraca "Draža Mihailović" i član uprave društva "Njegoš".

Zahvaljujući jednom bivšem italijanskom generalu, Pavelić je otkriven početkom 1957. godine. Podaci nisu sadržali informaciju o pravom identitetu Anta Pavelića, već gde se nalazio i kuda se kretao. Planom ubistva rukovodio je Jakov Jovović, a dobrovoljno se prijavio njegov rođak Blagoje. Kasnije im se pridružio Milo Krivokapić. Odluka je donesena da se atentat izvrši 9. aprila 1957. godine, odnosno, dan uoči proslave dana osnivanja NDH. U predviđeno vreme Blagoje Jovović i Krivokapić su se uputili u mjesto Palomar, gdje je Pavelić duže vreme živio. Tog dana, Pavelić je pošao sa ženom i ćerkom, pa su odlučili da atentat izvrše narednog dana. U srijedu, 10. aprila u 9 sati uveče, po izlasku iz omnibusa Pavelić je posumnjao u svog prvog pratioca i okrenuo se i u pravcu Blagoja ispalio nekoliko metaka. Jovović je potrčao za Pavelićem i ispalio pet metaka u njegovom pravcu. Dva metka su pogodila Pavelića.

Odmah nakon pucnjave, Jovović je pobegao u jednom, a Krivokapić u drugom pravcu i sakrio se kod svojih prijatelja, očekujući reakcije argentinskih vlasti, koje su odmah intervenisale. Argentinski žandarmi su ispitivali Pavelića nakon atentata. Zadobijene rane od atentata Paveliću nikad se nisu zacijelile, pošto je bolovao od šećerne bolesti. Čak ni zrna nisu odstranjena rizičnim hirurškim zahvatom. Umro je u rano jutro 28. decembra 1959. u 71. godini u Madridu, od posljedica atentata.

Njegova kći Višnja Pavelić tvrdi kako joj je otac preminuo prirodnom smrću, a ne od posljedica ranjavanja od prije dvije godine. Ona također smatra da četnici i suradnici UDBA-e, nisu imali interesa ubiti njenog oca jer su ga jugoslavenski komunisti željeli dovesti u Jugoslaviju na sud. Po Višnji Pavelić, organizatori i počinitelji napada na ustaškog poglavnika su iz suparničkih katoličko-svećeničkih i ustaško-emigrantskih krugova.

Poslije 55 godina Jovović je 1999. godine posetio prvi put SR Jugoslaviju, Crnu Goru od 1944. godine. Doputovao je iz Argentine i posjetio manastir Ostrog, susreo se sa mitropolitom Amfilohijem Radovićem i tom prilikom je rekao da je on čovek koji je ubio Antu Pavelića. Poslije toga šira javnost je saznala pravi identitet čoveka koji je pucao na Pavelića 1957. godine u Lomas de Palomaru, Buenos Ajresu. 

Umro 2. juna 1999. godine u Rosariju, Argentini, samo nekoliko meseci poslije posjete u Crnoj Gori.

## Reference