open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hailsham

**Hailsham** je grad od 21,440 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

Hailsham je administrativni centar Distrikta Wealden.

## Geografija

Hailsham leži u unutrašnosti, udaljen  11 km sjeverno od Eastbourna i 18 km istočno od administrativnog centra grofovije Lewesa.

## Historija

Iako je dokumentiran kao feud u Domesday Booku još u 11. vijeku, o njegovoj ranoj historiji se malo zna.

Za srednjeg vijeka postao je trgovište za stoku, prvu povelju da može održavati sajam dobio je od kralja Henrya III.

Prvu tvornicu užadi otvorio je 1807. Thomas Burfield, nakon njega su i drugi otvorili slične pogone pa je Hailsham dobio nadimak - *Grad konopa*. Za vrijeme Drugog svjetskog rata u gradu su se proizvodili avioni Hurricane.

Proizvodnja užadi i danas je važna za privredu grada, pored nje važna je i proizvodnja cigala, iako je poljoprivreda uz trgovinu ipak najvažnija.

## Pobratimski gradovi

* Gournay-en-Bray, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

* Hailsham Town Council
Rother

**Rother** je distrikt od 92,908 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

## Geografija

Rother je svojim najvećim dijelom ruralni kraj, koji se prostire na krajnjem istoku Grofovije East Sussex. On potpuno okružuje (kao enklavu) Borough Hastings.

Proteže se duž obale Kanala La Manche u dužini od 37 km i obuhvaća drevne luke Winchelsea i Rye, kao i mjesto na kom se 1066. zbila Bitka kod Hastingsa.

Administrativni centar distikta je Bexhill-on-Sea, koji leži na obali La Mancha.

Distrikt je ime dobio po rijeci Rother koja izvire u Wealdu, zatim teče prema istoku duž dijela granice između East Sussexa i Kenta i uvire u Kanal La Manche kod Rya.

## Historija

Distikt Rother formiran je nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašnih
urbanih borougha Bexhill i  Rye sa ruralnim Distriktom Battle.

## Reference

## Vanjske veze

* Rother District Council
Bexhill-on-Sea

**Bexhill-on-Sea** kog njegovi stanovnici zovu pojednostvljeno samo **Bexhill** je grad od 43,478 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

Bexhill je administrativni centar Distrikta Rother.

## Geografija

Bexhill leži duž obale Kanala La Manche, udaljen osam km zapadno od Hastingsa.

## Historija

Bexhill je u morsko kupalište i ladanjski grad izrastao 1880-ih, nedaleko od starog sela u unutrašnjosti, koje leži na vrhu litice oko drevne parohijske crkve.

Najveća znamenitost grada je *Paviljon De la Warr*, podignut sredinom 1930-ih po projektu bauhausovskih  arhitekata Erich Mendelsohn i Serge Chermayeff.

Tokom ljeta se u gradu održava muzički festival.

## Reference

## Vanjske veze

* Discover Bexhill
Rye, East Sussex

**Rye** je stari lučki grad od 5,099 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

Rye administrativno podpada pod Distrikt Rother.

## Geografija

Rye leži na brdu iznad rijeke Rother, udaljen oko tri kilometra od Kanala La Manche.

## Historija

Rye je još za ranog srednjeg vijeka postao značajna luka, tako da je prvu povelju dobio 1289. Nakon tog je oko 1350 postao dio konfederacije Cinque Ports.

Kralj Edward III je utvrdio grad podigavši bedeme. Od tri orginalna gradska vrata iz 14. vijeka, preostala su samo jedna - Land, uz raniji toranj Ypres iz 12. vijeka. 
Od ostalih historijskih zgrada tu je gostionica Mermaid iz 1420.

Nakon 15. vijeka kad je pao promet u luci, Rye je počeo stagnirati, tako da se vrlo malo proširio izvan bedema.

Danas je turistički gradić koji privlači svojim uskim uličicama i kućama podizanim fahverkom. U gradu je tokom 18. vijeka, živio novelist Henry James, kuća u kojoj je živio danas je turistička atrakcija.

## Reference

## Vanjske veze

* Rye Harbour Nature Reserve
Oni su se borili za Domovinu

***Oni su se borili za Domovinu*** () je sovjetski ratni film snimljen u režiji Sergeja Bondarčuka i premijerno prikazan 1975. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog nedovršenog romana Mihaila Šolohova. Protagonisti su pripadnici voda Crvene armije koji u ljeto 1942. godine, za vrijeme velike njemačke ofanzive u Drugom svjetskom ratu dobivaju zadatak čuvati odstupnicu svojim drugovima koji se povlače.

Tokom snimanja filma je glumac Vasilij Šukšin, koji tumači glavnu ulogu, iznenada umro od srčanog udara, te su se neke od njegovih scena morale snimiti uz pomoć dublera i naknadne sinkronizacije. Iako je sadržaj filma bio u skladu sa službenim sovjetskim stavom o ratu i heroizmu pripadnika Crvene armije, dio kritičara je zapazio za tadašnju sovjetsku kinematografiju neobičan prikaz situacija u kojima Sovjeti trpe poraze i prisiljeni su se povlačiti, odnosno realističan prikaz likova. Film je prikazan na Kanskom festivalu, ali Bondarčuk nije uspio ponoviti uspjeh svojih ranijih spektakularnih filmova kao što je *[[Rat i mir (film, 1966)|Rat i mir]]*.

## Uloge
* Vasilij Šukšin ... Pjotr Lopahin
* Vjačeslav Tihonov ... Nikolaj Strelcov
* Sergei Bondarchuk ... Ivan Zvjagincev
* Georgij Burkov ... Aleksandra Kopitovskoj
* Julij Nikulin ... Njekrasov
* Ivan Lapikov ... Popriščenko
* Nikolaj Gubenko ... Poručnik
* Andrej Rostocki
* Nikolaj Volkov
* Nikolaj Štutko ... Lisičenko
* Jevgenij Samojlov
* Nona Mordjukova ... Natalija Stepanovna
* Lidija Fedosejeve-Šukšina ... Glaša
* Inokentij Smoktunovski ... Ljekar

## Reference

## Vanjske veze
*
Operacija Blau

**Plan Blau** (; doslovno: "Plavi slučaj") ili **Operacija Blau** je službeni naziv za plan i po njemu izvedenu veliku ofanzivu njemačkih i drugih osovinskih snaga na Istočnom frontu u ljeto 1942. godine, a koja je za cilj imala konačno poraziti SSSR i izbaciti ga iz Drugog svjetskog rata.

Ofanziva je predstavljala nastavak operacije Barbarossa kojom su prethodne godine njemačke snage zauzele najveći dio evropskih oblasti SSSR-a, ali nisu postigle svoj krajnji cilj uništenja sovjetske države i njenih oružanih snag koje su u zimu 1941/42. porazile Nijemce pred Moskvom i prisilili ih na djelomično povlačenje. Iako je Crvena armija bila znatno oslabljena, a pogotovo nakon katastrofalnog poraza u Drugoj bitci za Harkov u proljeće, niti njemačke snage više nisu bile u stanju izvesti istovremenu ofanzivu na cijeloj širini fronte, te su ofenzivu ograničile na njen južni dio. Glavni cilj ofanzive je bio Kavkaz sa za osovinske snage ključnim naftnim resursima, odnosno operativna osnovica za eventualno napredovanje prema Bliskom Istoku, Indiji ili preko Volge.

Njemačka je ofanziva ispočetka imala spektakularne uspjehe, a pogotovo se iskazao njen južni krak, koji je uspio prijeći rijeku Don i izbiti na sjeverne dijelove Kavkaza. Sovjeti su pretrpjeli teške gubitke, ali su, poučeni iskustvima Barbarosse, uglavnom izbjegli masovna opkoljavanja i sačuvali jezgro svojih snaga. Ključnim se trenutkom pokazao žestoki sovjetski otpor pri obrani industrijskog grada Staljingrad koji je sa vremenom, i zbog simboličnih i političkih razloga, gro njemačkih snaga vezao u iscrpljujućoj Staljingradskoj bitci. Brzo njemačko napredovanje je, sa druge strane, pokazalo i njemačke slabosti, prije svega u nedostatku ljudstva i materijalnih resursa, koga su sve više nadoknađivali slabije opremljene i obučene trupe osovinskih saveznika. Operacija Uran, uspješna sovjetska kontraofanziva izvedena krajem jeseni je označila kraj osovinske ofenzive, a nakon uništenja 6. armije u Staljingradu prisilila Nijemce sa povlačenje sa Kavkaza; dio osvojenih teritorija, kao što su grad Kursk i Kubanjska oblast, su zadržani sve do ljeta 1943. godine.

## Napomene

## Izvori

## Literatura
* 
* 
*
Tumuli u Gomiljanima

**Tumuli u Gomiljanima**  nalaze se u opštini Trebinje, Bosna i Hercegovina. Grupa spomenika – šest praistorijskih grobnih gomila (tumula) u Gomiljanima, proglašena je za nacionalni spomenik BiH.  Grobne gomile u selu Gomiljani nisu ispitivane, odnosno nisu vršeni istraživački i konzervatorsko restauratorski radovi. Tumuli su samo evidentirani, ali ne i arheološki istraženi te se stoga ne može izvršiti njihova tačna datacija nastanka. Na osnovi do sada vršenih arheoloških istraživanja na području Hercegovine može se zaključiti da gomile u Gomiljanima sadrže iste ili slične priloge iz vremena Glasinačke kulture.

Među stanovništvom ovoga kraja teško se prekidalo s praksom sahranjivanja u grobne gomile, tako da je i većina srednjovjekovnih nekropola nastajala na grobnim gomilama ili uz njih.

Tumuli zauzimaju prostor sa promjerom od 24 do 40 metara, visine do 6,5 metara, i površine 452 do 1252 metara. U dijelovima koji su niži i bliži zemlji gomile su obrasle travom, dok se oko nje nalazi nisko trnje, raslinje pa čak i veće drveće. Osim kamena koji je postavljan u kružnom toku na vrhu se ne primjećuju bilo koji drugi ostaci grobnice. Samo na jednom tumulu vidljivi su ostaci manjeg kamenog sanduka, čija je orijentacija jugoistok–sjeverozapad. Dimenzije sanduka su: 90 x 50 x 40 cm. 
## Literatura
* Đorđo Odavić,  Praistorijska nalazišta na području Trebinja (gomile i gradine), Tribunia 4, Trebinje 1978. 
* Ivo Bojanovski,  Rimska cesta Narona - Leusinium kao primjer saobraćajnog kontinuiteta. Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine, Godišnjak, knjiga X, Centar za balkanološka ispitivanja, knjiga 8., Sarajevo, 1973., 165. 
* Ivo Bojanovski, Bosna i Hercegovina u antičko doba. Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine, Djela, knjiga LXVI, Centar za balkanološka ispitivanja, knjiga 6., Sarajevo, 1988., 85.
## Reference
Wealden

**Wealden** je distrikt od 156,501 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

## Geografija

Administrativni centar distikta je Hailsham, koji leži gotovo u sredini nedaleko od obale La Mancha.

Ime je dobio po drevnoj šumi - Weald, kraju koji leži između vapnenačkih brda North i South Downs.

Wealden graniči na sjeveru sa Grofovijom Kent, a sa juga sa Kanalom La Manche, tu se nalazi enklava grada i distikta Eastbourne.

Distrikt Wealden je ruralni kraj, po pitoresknom sjeverozapadu znanom kao Ashdown, ima brojnih šuma i pašnjaka

U zamku Herstmonceux, na jugoistoku distikta (podignut oko 1440.) smješten je Britanski kraljevski opservatorij, koji je između 1948. i 1990. bio smješten u Greenwichu.

## Historija

Distikt Wealden formiran je nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašneg urbanog Distrikta Hailsham sa ruralnim Distriktom Uckfield.

## Reference

## Vanjske veze

* Wealden District Council
Xala

***Xala*** (wolof: *Nemoć* ili *Impotencija*) je senegalski igrani film snimljen 1975. godine u režiji Ousmanea Sembenea poznat kao jedno od najboljih i najznačajnijih ostvarenja u historiji afričke kinematografije.

Predstavlja adaptaciju Sembeneovog istoimenog romana, a po žanru je mješavina drame i crne komedije. Protagonist je El Hadji Abdoukader Beye, uspješni, bogati ali i korumpirani poslovni čovjek koji svoj društveni status nastoji dodatno potvrditi uzimanjem treće po redu supruge, ali koji se tokom prve bračne noći suoči sa time da uslijed iznenadne impotencije taj brak nije u stanju konzumirati. Radnja prikazuje kako postaje uvjeren da su ga zbog ljubomore otrovale prva ili druga supruga, ali i da svaki dan prolazi kraj pravih počinitelja  u obliku slugu, siromašnih radnika i prosjaka koje je bio opljačkao i unesrećio tokom svoje karijere.

*Xala* je prikazana na Moskovskom filmskom festivalu te je izazvala veliku pažnju kao autentični prikaz zbivanja u post-kolonijalnoj Africi iz same afričke perspektive. To se odnosilo kako na korupciju i druge patološke pojave novostvorenih političkih elita, tako i jaz između materijalizma, mode i običaja naslijeđenih od nekadašnjih zapadnih kolonijalista s jedne, i narodnih običaja, tradicije i morala sa druge strane.

## Vanjske veze
*
Wolofski jezik

**Wolof jezik** (ISO 639-3: wol), sjevernoatlantski jezik najvažniji u Senegalu, gdje se uglavnom govori u urbanim središtima kao jezik šire komunikacije, ujedno i službeni i nacionalni jezik senegala. Na području Mauritanije govori ga oko 12.000 ljudi (2006).

Pripada podskupini wolof ili fula wolof. Ima više dijalekata baol, cayor, dyolof (djolof, jolof), lebou (lebu) i jander. Nije isti kao i gambijski wolofski [wof].

## Izvori

## Vanjske veze

* Ethnologue (14th)
* Ethnologue (15th)
Attilas '74

***Attila '74: The Rape of Cyprus*** (; ) ili ili ***Attilas '74*** je ciparski dokumentarni film snimljen u režiji Michaela Cacoyannisa i premijerno prikazan 1975. godine. U njemu se prikazuje prethodne godine izvršena turska invazija Cipra i njene posljedice; film sadrži neke od rijetkih snimaka tih događaja, kao i intervju sa ciparskim predsjednikom Makariosom, te se u njemu žestoko osuđuje vlada SAD zbog odbijanja da se intervenira u zaštiti ciparskog teritorijalnog integriteta i prešutne podrške turskoj okupaciji.

## Vanjske veze
* 
* http://video.google.com/videoplay?docid=8259503203978535843#
Seljačka buna (film)

***Seljačka buna 1573.*** je jugoslavenski povijesni film snimljen 1975. u režiji Vatroslava Mimice. U njemu se prikazuje znameniti Hrvatsko-slovenski seljački ustanak 1573. godine, odnosno kako su se seljaci na sjeveru današnje Hrvatske i susjednim područjima današnje Slovenija, izmučeni iskorištavanjem i zlostavljanjem od strane lokalnih feudalaca poput okrutnog Franje Tahija (koga glumi Pavle Vuisić), odlučili oružjem svrgnuti njihovu vlast pod vodstvom karizmatičnog Matije Gupca (koga glumi Fabijan Šovagović). Nominalni protagonist je mladi seljak po imenu Petar, koga tumači Mimičin sin Sergio.

Iako se često pogrešno navodi kako je predložak poslužio istoimeni roman Augusta Šenoe, scenarij Vatroslava Mimice je daleko više inspiriran Krležinim *[[Balade Petrice Kerempuha|Baladama Petrice Kerempuha]]*, odnosno Mimičinim vlastitim marksističkim svjetonazorom, odnosno povijesnim tumačenjima u skladu s ideologijom tada vladajućeg Saveza komunista, koji je u Gupcu i njegovim ustanicima vidio svojevrsnu preteču i uzor za Tita i njegove partizane u Drugom svjetskom ratu. Film se, dijelom i zbog toga, snimao pune dvije godine, odnosno dobio proračun i materijalne resurse koje su inače mogli očekivati tek tvorci najspektakularnijih partizanskih filmova. Sa druge strane se inzistiralo na što je moguće većoj autentičnosti, pa se u filmu koristi kajkavski dijalekt, zbog koga je film morao biti titlovan prilikom prikazivanja u drugim dijelovima tadašnje Jugoslavije i Hrvatske.

*Seljačka buna* je zbog raskošne produkcije postigla relativno veliki uspjeh u kino-dvoranama, kao i nekoliko nagrada na Pulskom filmskom festivalu. Izuzetno je zapažena bio i glazbeni soundtrack Alfija Kabilja, koji je poslije izdan kao LP, odnosno postao prvo diskografsko izdanje originalnog filmskog soudntracka u Hrvatskoj.

Mimica je nakon kino-distribucije nadosnimio nekoliko scena, odnosno stvorio verziju filma u obliku četverodijelne televizijske miniserije pod naslovom ***Anno Domini 1573***, koja je sadržavala za tu svrhu posebno izdrađene ilustracije u stilu renesansnog umjetnika Pietera Breughela, odnosno naraciju u stilu Bertolta Brechta koja povlači dodatne paralele između ustanka i komunističkih revolucija u 20. stoljeću. Ta je verzija prvi put prikazana na programu tadašnje Televizijse Zagreb 1979. godine.

## Uloge

## Festivali
Film „Seljačka buna 1573.“ na Filmskom festivalu u Puli 1976. godine nagrađen je:
* Zlatna arena za kameru (Branko Blažina) 
* Muzika (Alfi Kabiljo)
* Diploma žirija za masku Berti Meglič 
* Diploma žirija za montažu
* Niš 1976 — Nagrada Narodnih novina Fabijanu Šovagoviću za kulturu govora.
* Kan 1976 — program petnaest dana autora.
* Sao Paulo 1977 — treća nagrada žirija.
* Lojze Rozman - Gašpar Alapić

## Reference

## Vanjske veze
*
*''Anno Domini 1573'' at English version of *HR film database*
Winchelsea

**Winchelsea** je stari lučki gradić od 504 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex, u Distriktu Rother.

Winchelsea koji je tokom historije bio značajna luka na La Manchu, danas je odličan primjer srednjovjekovnog urbanizma.

## Geografija

Winchelsea leži između Wealda i močvarnog tresetišta Romney, udaljen oko 3.2 km jugoistočno od Rya i 11 km sjeveroistočno od Hastingsa, nedaleko od Kanala La Manche.

## Historija

**Stari Winchelsea** (Old Winchelsea) bio je značajna luka i grad od 700 kuća, 50 gostionica i brojnih crkava. On je još od 12. vijeka bio dio konfederacije Cinque Ports. More ga je 1287. poplavilo i razorilo. Nakon tog je kralj Edward I  (vladao 1272.-1307.) dao podići N**ovi Winchelsea** na povišenom mjestu, po mrežnom planu sa crkvom sv. Thomasa Becketa u centru.

Močvare Romneya ograničile su prostor na kom se mogao graditi novi grad. On je unatoč tome prosperirao do 15. vijeka, kao luka sa dobrim ulazom na more, sve se to promjenilo tokom 16. vijeka, kad je ulaz zatrpan šljunkom i pijeskom, pa je luka postala neupotrebljiva. Nakon tog je Winchelsea stagnirao i postao malo selo.

Danas je naselje uz more *Winchelsea Beach*, koje je izraslo tokom 20. vijeka, veće sa svojih 858 stanovnika

## Znamenitosti

Winchelsea još uvijek ima odlično očuvana troje gradskih vrata.

## Reference

## Vanjske veze

* Winchelsea
Hove

**Hove** je nekadašnji ladanjski kupališni grad, a danas samo kvart od 72,335 stanovnikaUnitarne jedinice i grada Brighton and Hove na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

## Geografija

Hove leži na obali Kanala La Manche nešto zapadnije od Brightona sa kojim spojen u konurbaciju koja ima 285,276 stanovnika.

## Historija

Sve do Viktorijanskog doba zelena polja razdvajala su Hove od Brightona. Tad je počeo naglo rasti i gutati okolne parohije, prvo Aldrington 1894. a zatim 1928. Hangleton i West Blatchington, i nakraju i grad Portslade 1974.

Odlične cestovne i željezničke veze sa Londonom omogućile su eksplozivan rast Hovea tokom 19. vijeka.

Nakraju tog urbanističkog buma su se Brighton i Hove spojili 1997. u Unitarnu jedinicu Brighton and Hove, koja je 2001. dobila status grada.

## Reference

## Vanjske veze

* Hove History
Publicitet

**Publicitet** (od latinskog glagola *publicare* = učiniti javnim, objaviti) u prvom redu je pažnja koja se nekoj pojavi ili ličnosti pridaje u javnosti.

Publicitet u marketingu je jedan od alata koji se za razliku od propagande ne plaća, ali se njime također može 
stvoriti (ili zadržati) pozitivna slika o nečem ili nekom, kao i poduzeću, organizaciji i svim drugim stvarima i pojavama. Provodi se putem masovnih medija, knjiga, ali i svim drugim sredstvima i manifestacijama koje okupljaju više ljudi, od konferencija za štampu, političkih demonstracija, predavanja, seminara, sportskih, vjerskih, umjetničkih do medicinsko - zdravstvenih manifestacija.

Pa čak i putem sudova i policije jer je bolje da se čuje da su nekog osudili ili uhapsili, nego da se ništa ne objavi i ništa ne zna. Brojne pop zvijezde služe se tim trikom.

## Historija

Za publicitet su znali još u Antičkom Rimu, o tom svjedoče artefakti iskopani u Ostiji i Pompejima.

I tokom  srednjeg vijeka postajala je neka vrst publiciteta, iako vrlo skučena i skromna, preko glasnika. Njegova važnost počela je rasti nakon pojave štampe krajem 15. vijeka.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Publicitet''
Seaford, East Sussex

**Seaford** je ladanjski kupališni grad od 23,316 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex, u Distriktu Lewes.

## Geografija

Seaford leži duž obale La Mancha između Peacehavena i Eastbourna.

## Historija

Seaford je prvi put dokumentiran u 5. vijeku kao saksonsko naselje.

Zna se da je početkom 13. vijeka bio član komfederacije Cinque Ports, kao luka podređena (limb) Hastingsu. 
Na račun tog članstva mogao je od 1298. slati dva zastupnika u parlament, to pravo vrijedilo je do 1832., kad je ukinuto..

Povelju kojom je dobio status borougha, dobio je 1544. od kralja Henrya VIII. Odtad do 1883. gradom se upravljalo samostalno kao korporacijom, tad je tu dužnost preuzeo birani odbor, koji je 1894. zamjenjen vijećem a od 1974. zajedničkim Vijećem Distrikta Lewes.

## Pobratimski gradovi

* Bönningstedt, Njemačka

## Reference

## Vanjske veze

* Seaford Town Council
48. dodjela Oscara

**48. dodjela Oscara** je održana 29. marta 1976. u dvorani Dorothy Chandler Pavillion u Los Angelesu. Vodili su je Walter Matthau, Robert Shaw, George Segal, Goldie Hawn i Gene Kelly. Na njoj je losanđeleska Akademija odala priznanje najboljim filmskim ostvarenjima premijerno prikazanim u periodu od 1. januara do 31. decembra 1975. godine.

Kao i prethodne godine, i na dodjeli za 1975. godinu su dominirala ostvarenja Novog Hollywooda, filmskog pokreta koji se tada nalazio na vrhuncu. Među njih je spadao i pobjednik, drama *[[Let iznad kukavičjeg gnijezda]]*, koja je svojim antiestablishmentskim karakterom odgovarala duhu vremena, te koja je osim glavne i nagrade za režiju, donijela Oscara za najboljeg glumca Jacku Nicholsonu za nastup koji se smatra najboljim u njegovoj karijeri. Prema mišljenju kasnijih historičara, na toj je dodjela postojala izuzetno kvalitetna konkurencija, koja je uključivala i *[[Jaws|Ralje]]*, pustolovni horor film mladog Stevena Spielberga i prvi moderni hollywoodski blockbuster koji, usprkos izvrsne gledanosti, nije uspio dobiti najznačajnije nagrade.

48. dodjela Oscara se isticala i po razbijanju nekoliko rekorda za glumačke nominacije - 20-godišnja francuska glumica Isabelle Adjani je zahvaljujući nastupu u film *[[Priča o Adeli H.]]* postala najmlađa osoba nominirana za Oscar za najbolju glumicu (rekord koji će zadržati sve do 2004. i Keishe Castle-Hughes; istovremeno je George Burns za nastup u filmu *[[Sunshine Boys (film)|Sunčani momci]]* u dobi u 80 godina postao najstariji glumac nominiran za Oscara i držao rekord sve dok ga je nadmašila Jessica Tandy 1989. godine, odnosno Christopher Plummer 2013. među muškim kolegama.

Ceremonija je bila prva koju je na televiziji prenosila mreža ABC, koja će ih nastaviti redovno prenositi do današnjeg dana.

## Nagrade

Pobjednici su navedeni prvi i označeni **podebljanim slovima**.

### Počasni Oscar
* Mary Pickford

### Memorijalna nagrada Irving Thalberg
* Mervyn LeRoy

### Humanitarna nagrada Jean Hersholt
* Jules C. Stein

## Najavljivači i izvođači
Sljedeći izvođači, navedeni prema redoslijeud nastupa, su uručili nagrade ili izveli muzičke točke.

### Najavljivači

### Izvođači

## Broj nagrada i nominacija

Sljedeći filmovi su dobili višestruke nominacije:
**9 nominacija*: *One Flew Over the Cuckoo's Nest*
**7 nominacija': *Barry Lyndon*
**6 nominacija*: *Dog Day Afternoon*
**5 nominacija*: *Funny Lady*, *Nashville*
**4 nominacije*: *The Hindenburg*, *Jaws*, *The Man Who Would Be King*, *Shampoo*, *The Sunshine Boys*
**2 nominacije*: *Amarcord*, *Bite the Bullet*, *The Day of the Locust*, *Profumo di donna*, *Tommy*, *Wind and the Lion*


Sljedeći filmovi su dobili višestruke nagrade.
**5 pobjeda*: *One Flew Over the Cuckoo's Nest*
**4 pobjeda*: *Barry Lyndon*
**3 pobjede*: *Jaws''

## Reference

## Vanjske veze
* The 48th Annual Academy Awards Synopsis at IMDb
Phyllis (TV serija)

***Phyllis*** je američki televizijski sitkom koji se od 1975. do 1977. godine prikazivao na programu mreže CBS. Predstavljao je drugi po redu spin off TV-serije *[[Mary Tyler Moore (TV serija)|Mary Tyler Moore]]*. Protagonistica, koju tumači Cloris Leachman je Phyllis Lindstrom, koja je u originalnoj seriji bila snobovska supruga protagonističinog stanodavca. Radnja nove serije prikazuje kako se nakon smrti muža prisiljena sa kćeri vratiti u rodni San Francisco te zarađivati za život kao pomoćnica u fotografskom studiju. Serija čije su snimanje obilježile tragedije, uključujući ubistvo Barbare Colby, glumice koja je u prvoj epizodi tumačila šeficu Julie Erskine, je dobila relativno dobre kritike, a Leachman Zlatni globus za najbolji nastup u humorističkoj seriji. No, u drugoj sezoni je imala sve većih problema sa gledanošću, te je dalje snimanje obustavljeno.

## Izvori

## Vanjske veze

* 
*
Barbara Colby

**Barbara Colby** (2. jul 1939 – 24. jul 1975) bila je američka glumica, najpoznatija kao žrtva nerazjašnjenog ubistva.

Colby je karijeru započela u teatru rodnog New Yorka, a potom je uglavnom nastupala na televiziji. Godine 1975. je snimila tri prve epizode sitkoma *[[Phyllis (TV serija)|Phyllis]]* u kome je tumačila lik protagonističine šefice. U pauzi snimanja je zajedno sa kolegom Johnom Kiernanom otišla u glumačku radionicu u četvrti Venice u Los Angelesu. Kada su se vraćali do automobila, na parkiralištu su na njih nepoznati počinitelji ispalili hice iz vatrenog oružja; Colby je ubijena na mjestu, a teško ranjeni Kiernan, prije nego što će podlegnuti ozljedama, policiji opisao napad, navevši da su bila dva počinitelja, te da napadači nisu imali nikakvog povoda. Policija, koja je s obzirom na okolnosti isključila pljačku kao motiv, nikada nije pronašla počinitelje.

## Filmografija

## Izvori

## Vanjske veze
* "Actor, Actress Slain By California Gunmen", *Charleston (SC) News and Courier*, July 26, 1975, p4-A 
* 
* 
*
Kanski filmski festival 1975.

Dvadesetosmi po redu **[[Kanski filmski festival|Kanski festival]]** () se održavao u  Cannesu od 9. do 23. maja 1975. godine.

Na njemu je glavnu nagradu, koja je nakon duže vremena ponovno prozvana Zlatnom palmom, osvojio alžirski film *[[Chronicle of the Years of Fire|Chronique des Années de Braise]]*. Ponekad se navodi da je odluka žirija, kojim je predsjedala glumica Jeanne Moreau, bila jedna od najhrabrijih u historiji Festivala, ne samo zbog toga što se film bavio u Francuskoj tada još uvijek bolnom temom alžirske borbe za nezavisnost, nego i zbog toga što većina na Festivalu akreditiranih novinara uopće nije pogledala film.

Dan prije početka održavanja je policija u festivalskoj dvorani pronašla podmetnutu zapaljivu napravu; odgovornost za njeno postavljanje je preuzela organizacija pod imenom "Odbor narodne borbe protiv kvarenja naroda".

Jedan od direktora, Maurice Bossy, je na festivalu uveo nekoliko nenatjecateljskih sekcija pod naslovima *Les yeux fertiles*, *L'air du temps* e *Le passé composé*. koji će nakon nekoliko godina spojiti u današnji Izvjestan pogled.

## Nagrade
*Zlatna palma: *[[Chronicle of the Years of Fire|Chronique des Années de Braise]]*, rež. Mohammed Lakhdar-Hamina
*Grand Prix: *[[The Enigma of Kaspar Hauser|Jeder für sich und Gott gegen alle]]*, rež. Werner Herzog
*Nagrada za najboljeg režisera: 
**Costa Gavras za *[[Section spéciale]]*
**Michel Brault za *[[Les Ordres]]*
*Najbolji glumac: Vittorio Gassman u *[[Profumo di donna]]*
*Najbolja glumica: Valerie Perrine u *[[Lenny (film)|Lenny]]*  
*Tehnički Grand Prix: *[[A Touch of Zen|Xia nu]]* by King Hu 
*Palme d'Or za kratki film: *[[Lautrec (film)|Lautrec]]*, rež. Geoff Dunbar 
*Specijalna nagrada žirija za kratki film: *[[Daryu tebe zvezdu]]*, rež. Fyodor Khitruk

## Reference

## Vanjske veze
*1975 Cannes Film Festival 
*Cannes Film Festival 1975
*Cannes Film Festival:1975  at Internet Movie Database
Oktobarska kriza

**Oktobarska kriza** (, ) je naziv za događaje u kanadskoj provinciji Kvebek krajem 1970. godine, a koji su započeli eskalacijom terorističkih aktivnosti militantne kvebečke separatističke organizacije Fronta za oslobođenje Kvebeka (FLQ) te izazvali reakciju federalne vlade premijera Pierrea Trudeaua u obliku proglašenja višemjesečnog izvanrednog stanja. Započela je 5. oktobra kada su FLQ-ovi militanti oteli britanskog diplomata Jamesa Crossa; tri dana kasnije je otet Pierre Laporte, ministar rada u kvebečkoj provincijskoj vladi. Kvebečka vlada premijera Pierra Bourasse je 16. oktobra od Trudeaua zatražila da se primijeni Zakon o ratnim mjerama kojim je dozvoljeno korištenje vojske za policijske poslove i suspendirana dotadašnja građanska prava. 17. oktobra je Laporte ubijen; Cross je pušten 4. decembra nakon dogovora kojima je otmičarima dozvoljen azil na Kubi. Kanadska vojska i policija su do 28. decembra uspjele pohvatati preostale članove i vodtsvo FLQ, a izvanredno stanje je formalno okončano 5. januara 1971. Ti su događaji, a prije svega ekslacija nasilja, u kvebečkoj javnosti umanjili dotadašnje simpatije prema militantnom krilu kvebečkih separatista, koji će se otada za nezavisnost provincije nastaviti boriti isključivo političkim sredstvima. Trudeauova reakcija, iako efikasna, je kasnije postala predmetom kontroverzi oko njene opravdanosti, masovnosti i nepotrebnog kršenja ljudskih prava.

## Vanjske veze
* Livre en libre accès dans Les Classiques des sciences sociales .
* Documentaire ''Les événements d'octobre 1970''  sur le site de l'Office national du film du Canada
* Livre Pour en finir avec octobre de Francis Simard (1982), Montréal, Éditions Stanké.
* Tout le monde en parlait | La crise d’Octobre I : L’engrenage. http://ici.tou.tv/tout-le-monde-en-parlait/S05E15?autoplay=true  Reportage de Radio-Canada, 23 septembre 2010
* Tout le monde en parlait | La crise d’Octobre II : Le dénouement. http://ici.tou.tv/tout-le-monde-en-parlait/S05E16?autoplay=true  Reportage de Radio-Canada, 24 septembre 2010 
* La lecture du manifeste du FLQ fait par Gaétan Montreuil le 8 octobre 1970 à la télévision de Radio-Canada.
Les Ordres

***Les Ordres*** () je kanadski crno-bijeli igrani film snimljen na francuskom jeziku 1974. godine u režiji Michela Braulta. Prikazuje stvarne događaje koji su se nekoliko godina ranije dogodili u Kvebeku za vrijeme Oktobarske krize, kada je federalna vlada nakon eskalacije terorističkih aktivnosti kvebečkih separatista uvela izvanredno stanje, suspendirala građanska prava i na stotine običnih građana pritvorila bez sudskog naloga i ikakvog objašnjenja. Radnja prati sudbine nekoliko tih građana te se temelji na njihovim svjedočanstvima, kombinirajući dokumentarne iskaze sa igranim rekonstrukcijama u stilu dokudrame. *Les Ordres* je izazvao veliku pažnju u kanadskoj, ali i međunarodnoj javnosti, te osvojio glavnu nacionalnu filmsku nagradu Genie, a na Kanskom festivalu i nagradu za režiju.

## Uloge
* Jean Lapointe : Clermont Boudreau
* Hélène Loiselle : Marie Boudreau
* Guy Provost : Dr. Jean-Marie Beauchemin
* Claude Gauthier : Richard Lavoie
* Louise Forestier : Claudette Dusseault
* Sophie Clément : Ginette Lavoie
* Gilbert Comtois : un policier
* Michel Forget : un policier
* J. Léo Gagnon : l'épicier
* Roger Garand : M. Martineau
* Amulette Garneau : Madame Thibeault
* Louise Latraverse : Claire Beauchemin
* Jean-Pierre Légaré : un policier
* Jean-Pierre Matte : un garde
* Louise Pratte : Louise Boudreau
* Martine Pratte :  Martine Boudreau
* Monique Pratte : Monique Boudreau
* Esther Auger : Esther
* Claire Richard : Madame Vézina
* José Rettino : le contremaitre
* Guy Bélanger : le directeur de la prison
* Jean-Maurice Gélinas : Maurice
* Serges Destrempes : Gardien Chef

## Reference

## Vanjske veze
*Canada’s Ten Best film surveys 
*Canadian Film Encyclopedia 
*
Peacehaven

**Peacehaven** je ladanjski grad od 19,424 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex, u Distriktu Lewes.

## Geografija

Peacehaven leži duž obale La Mancha iznad klifova South Downsa, udaljen 9.7 km istočno od Brightona sa kojim spojen u konurbaciju koja ima čak 492,020 stanovnika.

## Historija

Peacehaven (prevedeno *Luka mira*) je novi grad nastao tek nakon 1921. kao rezultat poduzetničke inicijative poduzetnika Charlesa Williama Nevilla, povratnika iz Kanade.

On se 1915. vozio prema Brightonu i vidio velik teren, bez ijednog objekta i odmah dogovorio kupnju 243 hektara. Nakon tog je osmislio dobru reklamnu kampanju koja mu je donijela velik publicitet. Prvo je u svim većim novinama 1916. objavio nagradni natječaj za ime tog novog naselja, obečavši prvonagrađenom nagradu od 100 £, a ostaloj pedesetorici finalista parcele u vrijednosti od 50 £. Pobijedilo je ime - *New Anzac-on-Sea*, ali je zbog promjena u zakonu, Neville to 1917. promjenio u Peacehaven.

Kako je Neville stalno mijenjao pravila natjecanja, došlo je trogodišnjeg sudovanja između njega i Daily Expressa. Ono mu nije naškodilo, jer je donijelo velik publicitet njegovom projektu, u kom su se prve kuće počele graditi 1921.

Autor Miodrag Kojadinović napisao je kratku priču o svom traganju za pradjedom, srpsko-britanskim državljaninom koji je u Peacehavenu živio tridesetak godina, a koja se igra s konceptom "luke mira" ("*peacehaven*" tj "*haven of peace*"), i koja je dobila nagradu za priče na jevrejske teme iz država nasljednica bivše Jugoslavije 2011. godine u Opatiji i objavljena je na srpskom i mađarskom u Novom Sadu.

## Pobratimski gradovi

* Épinay-sous-Sénart, Francuska
* Herzogenaurach, Njemačka

## Reference

## Vanjske veze

* Peacehaven Town Council
Hove (razvrstavanje)

**Hove** se može odnositi na;
* Hove, kvart Unitarne jedinice i grada Brighton and Hove na jugoistoku Engleske
* Hove, Belgija, općina u Belgiji
* Hove, Južna Australija, predgrađe Adelaida
Stevan Pilipović

**Stevan Pilipovic** (Novi Sad, 1950 -) je srpski matematičar i informatičar. Od 1987. predaje matematiku na Departmanu Matematike i informatike Novosadskog univerziteta, a od 2009. je član Srpske akademije nauka i umetnosti.

## Bibliografija
*Pilipović, S., Stanković, B., Takači, A., Asymptotic of Generalized Functions and the Stieltjes Transformation of Distributions, Teubner Texte zur Mathematik, Band 116, 1990.
*Nedeljkov, M., Pilipović, S., Scarpalezos, D., Linear Theory of Colombeau's Generalized Functions, Addison Wesley, Longman, 1998.
*Carmichael, R., Kaminski, A., Pilipović, S., Boundary Values and Convolution in Ultradistribution Spaces, ISAAC Series on Analysis Applications and Computations, Vol. 1, World Scientific, 2007.
*Pilipović, S., Stanković, B., Vindas, J.,Asymptotic behavior of generalized functions. Series on Analysis, Applications and Computation, 5. World Scientific Publishing Co. Pte. Ltd., Hackensack, NJ, 2012.
*Atanacković, T. M., Pilipović, S., Stanković, B., Zorica, D.,Fractional Calculus with Applica-tions in Mechanics: Vibrations and Diffusion Processes, ISTE - Wiley, 2014, London.
*Atanacković, T. M., Pilipović, S., Stanković, B., Zorica, Fractional Calculus with Applica-tions in Mechanics: Wave Propagation, Impact and Variational Principles, ISTE - Wiley, 2014, London.
St Helens (borough)

**Saint Helens** je metropolitanski borough od 177,612 stanovnika na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.

## Geografija

Saint Helens leži u industrijskom pojasu između Liverpoola i Manchestera, koji je nekad pripadao Grofoviji Lancashire.

Ime je dobio po najvećem gradu i administrativnom centru - Saint Helensu, ostali veći gradovi su; Sutton, St Helens, Earlestown, Rainhill, Eccleston i Newton-le-Willows, a tu su još i sela Clock Face, Haydock, Billinge i Rainford.

Ugljen se iskapa od 16. vijeka, a velike količine kvarcnog pijeska omogućile su da se 1773. pokrene industrija stakla. Te dvije grane dugo su dominirale industrijom borougha, ali se on danas sve više diverzificira.

## Historija

Metropolitanski borough St Helens formiran je nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašneg Borougha St Helens sa urbanim distriktima Haydock, Newton-le-Willows i Rainford uz dijelove urbanih distrikta Billinge-and-Winstanley i Ashton-in-Makerfield uz dio ruralnog distrikta Whiston, koji su svi do tada administrativno pripadali Grofoviji Lancashire

## Reference

## Vanjske veze

* St.Helens Council
Tomahawk (projektil)

**Tomahawk** ( ili ) je dalekomentni, svevremenski podzvučni krstareći projektil. Prozvan pod istoimenom oružju američkih Indijanaca, prvi put ga je proizvela američka korporacija McDonnell Douglas 1970-ih, ispočetka kao dalekometno oružje sa niskim letom, koja bi se lansiralo sa kopna. Nekoliko puta je usavršen, te ga je nakon korporacijskih promjena preuzelo poduzeće Raytheon. Neke od Tomahawka su također proizvodili General Dynamics (danas Boeing Defense, Space & Security).

Tomahawk se danas nalazi u naoružanju američke i britanske Ratne mornarice. Koristi se oružje koje se, zbog svoje preciznosti i mininimanlnog riska od vlastitih gubitaka, koristi za napade na ciljeve za koje se pretpostavlja da će biti branjeni od branjenih od zračnih napada kao što su strategijske vojne baze i skladišta, odnosno ciljeve koji zahtijevaju maksimalnu preciznost. Američke snage su Tomahawke prvi put, i to sa velikim uspjehom koristili u Prvom zaljevskom ratu 1991. godine. Potom su korišteni 1995. godine u operaciji Namjerna sila kojom su američke snage napale ciljeve bosanskih Srba u ratu u BiH i 1999. godine prilikom bombardiranja tadašnje SRJ. Korištene su 2001. u američkoj invaziji na Afganistan i 2003. invaziji Iraka, kao i 2011. u operaciji Odyssey Dawn u Libiji kojom su američke i britanske snage pomagale ustanak protiv Moamera Gadafija. Projektili Tomahawk su također korišteni i u manjim operacijama – 1998. prilikom kontroverznog uništenja tvornice lijekova u Sudanu (za koje se sumnjalo da pripada al-Kaidi, te protiv logora za obuku radikalnih salafističkih grupa u Somaliji, Jemenu i Siriji. Godine 2017. su njima napadnuta baza sirijske ratne avijacije tokom američke intervencije u Sirijskom građanskom ratu.

## Reference

## Vanjske veze

*  Raytheon Official site for the Tomahawk missile 
*  CSIS Missile Threat - Tomahawk Cruise Missile
25. berlinski filmski festival

**Berlinski međunarodni filmski festival 1975.** () je bilo dvadesetpeto po redu izdanje Berlinskog filmskog festivala (Berlinale), koje se održalo od 27. juna do 8. jula 1975. godine u tadašnjem Zapadnom Berlinu.

Održan u jeku detanta i Istočne politike, kojom je tadašnja Zapadna Njemačka nastojala poboljšati odnose sa Istočnom bloku, te su prvi put, nakon nepunih četvrt vijeka bojkota, na njemu sudjelovale njegove zemlje, uključujući i Istočnu Njemačku sa filmom *[[Jakob der Lügner|Jakob lažljivac]]*. Među tim filmovima se našla i *[[Adoption (film)|Usvajanje]]*, drama mađarske redateljice Marthe Meszaros koja je osvojila Zlatni medvjed.

## Nagrade
Žiri je dodijelio sljedeće nagrade:
* Zlatni medvjed: *[[Adoption (film)|Adoption]]*, rež. Márta Mészáros
* Srebrni medvjed - specijalna nagrada žirija:
** *[[The Common Man (film)|Dupont Lajoie]]*, rež. Yves Boisset
** *[[Overlord (film)|Overlord]]*, rež. Stuart Cooper
* Srebrni medvjed za najbolju režiju: Sergej Solovjov za *[[One Hundred Days After Childhood|Sto dnej posle djetstva]]*
* Srebrni medvjed za najbolju glumicu: Kinuyo Tanaka u *[[Sandakan No. 8|Sandakan hachibanshokan bohkyo]]*
* Srebrni medvjed za najboljeg glumca: Vlastimil Brodský u *[[Jacob the Liar (1975 film)|Jakob der Lügner]]*
* Srebrni medvjed za posebni umjetnički doprinos: Woody Allen za *[[Love and Death]]*
*Nagrada FIPRESCI
***[[Far from Home (1975 film)|Far from Home]]*, rež. Sohrab Shahid-Saless

## Reference

## Vanjske veze
*25th Berlin International Film Festival 1975
*1975 Berlin International Film Festival 
*Berlin International Film Festival:1975 at Internet Movie Database
U tuđini

***U tuđini*** (; ) je iransko-zapadnonjemački igrani film snimljen 1975. godine u režiji Sohraba Shahid-Salessa. Po žanru je drama, a radnja prikazuje svakodnevni život turskih gastarabajtera u tadašnjoj Zapadnoj Njemačkoj, odnosno kako su istovremeno odvojeni od porodica i njemačkog društva. Film je premijerno prikazan Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Nagradu FIPRESCI.

## Uloge
* Parviz Sayyad ... Husseyin
* Cihan Anasai ... Student
* Muhammet Temizkan ... Kasim
* Hüsamettin Kaya ... Osman
* Imran Kaya ... Osmans Frau
* Sakibe Kaya ... Osmans Tochter
* Wurdu Püsküllü
* Ursula Kessler ... Alte Frau
* Renate Derr ... Frau im Park
* Stanislaus Solotar ... Arbeiter in der Kantine
* Heinz Bernard ... Arbeiter in der U-Bahn
* Yagizer Aybas
* Ilona Breuer
* Elvira Hentschel
* Ute Bokelmann ... Hannelore

## Reference

## Vanjske veze
*
Sergej Solovjov (režiser)

**Sergej Aleksandrovič Solovjov** () (25. august 1970 - 2021) je ruski i bivši sovjetski filmski režiser i scenarist, najpoznatiji po tome što je u doba glasnosti i perestrojke 1980-ih promovirao ruski rock u filmovima među kojima se najviše ističu 'Asa* 1987. i *Crna ruža - amblem tuge, crvena ruža - amblem ljunavi* 1989. godine. Međunarodnoj javnosti je postao poznat 1975. osvojivši na [[25. Berlinale|Berlinskom festivalu]] 1975. godine [[Srebrni medvjed za režiju]] za film *Sto dana poslije djetinjstva*.

==Izabrana filmografija==
* *The stationmaster* (Станционный смотритель, 1972)
* *One Hundred Days After Childhood* (Сто дней после детства, 1974)
* *Wild Pigeon* (Чужая белая и рябой, 1986)
* *Assa* (Асса, 1987)
* *Black Rose Is an Emblem of Sorrow, Red Rose Is an Emblem of Love* (Чёрная роза — эмблема печали, красная роза — эмблема любви, 1989)
* *Dom pod zvyozdnim nebom* (Дом под звёздным небом, 1991)
* *Tender Age* (Нежный возраст, 2000)
* *2-Assa-2* (Асса-2, 2008) 
* *Anna Karenina'' (Анна Каренина, 2009)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Solovyov at Kino-teatr.ru (in Russian)
Newhaven, East Sussex

**Newhaven** nekad znan kao **Meeching** je lučki grad od 13,590 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex, u Distriktu Lewes.

Danas je poznat kao trajektna luka za Francusku.  
## Geografija

Newhaven leži u dolini rijeke Ouse koju je ona probila kroz South Downs na svom toku do ušća u La Manche.

## Historija

Najstarije saksonsko naselje - *Meeching* izraslo je na obalama rijeke Ouse, ispod brda, na kom su iskopane fortifikacije iz 4. vijeka pne. 
 
Nakon Osvajanja Engleske 1066., - Normani su negdje oko 1120. podigli crkvu sv. Mihaela, od te orginalne građevine ostali su sačuvani normanski zvonik, neobična polukružna apsida i svetište.

Tokom srednjeg vijeka Rijeka Ouse toliko je meandrirala da je pomakla ušće do Seaforda, jednog od gradova komfederacije Cinque Ports. Katastrofalna oluja 1579. blokirala je ušće pa se rijeka razlila između Meechinga i Seaforda i pretvorila cijeli kraj u močvaru do Lewesa. Na kraju je situacija postala tako loša da je rijeka probila novi put do mora. To novo ušće postalo je poznato kao *New Haven* (Nova luka). Staro naselje *Meeching* vremenom je napušteno i palo u zaborav.

Nakon izgradnje dokova na istočnoj i zapadnoj strane luke, što je izvedeno od 1630. nadalje. Newhaven je postao jedna od samo dvije potpuno sigurne luke između Otoka Wight i Dovera. Luka je prosperirala na izvozu hrastova iz Wealda i uvozu vina i rakija iz kontinenta. Kao kuriozum treba navesti uvoz blokova leda iz Baltika, za lokalne mesare koji se čuvao po špiljama kamenoloma. Na vrhuncu tog razdoblja progresa Newhaven, je imao brodogradilište i dvije pivovare koje su radile do kraja 19. vijeka, uz to bio je i uspješna ribarska luka.

Sve do 1784. grad nije imao mosta preko Ousa, tad je podignut prvi koji je izdržao do1866., kad je zamijenjen  pokretnim željeznim, a i taj je  1974. zamjenjen novim pokretanim elektromotorom.

Južna željeznica iz Londona za Brighton došla je do Newhavena 1847. tad je proradila i trajektna linija za francuski Dieppe.

Za Prvog svjetskog rata Newhaven je bio glavna luka za transport municije i ostalog materijala u Francusku. Brodovi su preplovili kanal nekih 17.000 puta i prevezli šest milijuna tona materijala.

Iz newhavenske luke je 19. augustaa 1942. isplovio desant kanadskih vojnika prema francuskom Dieppeu, koji je doživio nesretnu sudbinu, jer su ih trupe Wehrmachta dočekale spremne, pa je od 4000 vojnika, 907 ubijeno, a ostali su ranjeni i zarobljeni. 
Manje je poznato da je za vrijeme Drugog svjetskog rata u Newhavenu bio tajni obavještajni centar, ukopan u brdo Heighton, nedaleko od centra.

U drugoj polovici 20. vijeka luka Newhavena, zajedno sa drugim britanskim lukama doživjela je velik pad prometa.

## Pobratimski gradovi

* Chapelle-Saint-Mesmin, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

* Newhaven Town Council
Sergej Solovjov (razvrstavanje)

**Sergej Solovjov** ( može biti:

*Sergej Solovjov (historičar), ruski historičar (1820-1879)
*Sergej Solovjov (režiser), ruski filmski režiser (1944-2021)
Sto dana poslije djetinjstva

***Sto dana poslije djetinjstva*** () je sovjetski igrani film snimljen 1975. u režiji Sergeja Solovjova. Po žanru je drama, a radnja se događa u pionirskom logoru gdje grupa dječaka i djevojčica provodi ljetni raspust te, potaknuta izvođenjem amaterske predstave Ljermontovljeve *[[Maskerada (drama)|Maskerade]]*, suočava sa svojim prvim ljubavnim iskustvima.   

Film je premijerno prikazan na Berlinskom filmskom festivalu, gdje je postigao veliki uspjeh, a Solovjov osvojio Srebrni medvjed za najbolju režiju. Neki od članova glumačke ekipe, a posebno Tatjana Drubič, su kasnije postale zvijezde sovjetske kinematografije. Usprkos toga, Solovjov se mnogo kasnije žalio da zbog nepopustljivosti tadašnje sovjetske cenzure film ne izgleda onako kako ga je originalno bio zamislio.

## Uloge
* Boris Tokarev - Mitja Lopuhin
* Tatjana Drubič - Lena Jergolina
* Irina Mališeva - Sonja Zagremuhina
* Jurij Agilin - Gljeb Lunjev
* Sergej Šakurov - Serjoža
* Andrej Zvjagin - Lebedev
* Sergej Hljebnikov - Radist
* Nina Menjšikova - Ksenija
* Jirij Sorkin - Furikov
* Tatjana Jurinova - Zalikova
* Arina Alejnikova - Ljekar

## Izvori
Vlastimil Brodský

**Vlastimil Brodský** (15. decembar 1920 – 20. april 2002) bio je češki glumac, poznat po izuzetnoj dugoj i plodnoj karijeri, koja je donijela niz zapaženih nastupa i veliki ugled u domovini, ali i inozemstvu. Međunarodnoj publici je vjerojatno najpoznatiji po ulozi kralja u popularnoj dječjoj TV-seriji *[[Arabela (TV serija)|Arabela]]*, ali je svoje najprestižnije priznanje osvojio 1975. godine naslovnom ulogom u filmskoj drami *[[Jakob der Lügner (film)|Jakob Lažljivac]]*.

## Izabrana filmografija

## Reference

## Vanjske veze
*
Jakob der Lügner (film)

***Jakob der Lügner*** () je istočnonjemačko-čehoslovački igrani film snimljen 1974. godine u režiji Franka Beyera. Predstavlja adaptaciju istoimenim romanom Jureka Beckera inspiriranim stvarnim događajima u Lođskom getu za vrijeme Drugog svjetskog rata. Radnja se događa u jednoj istočnoevropskoj zemlji čije su jevrejske stanovnike njemački okupatori natjerali u geta, te izložili brutalnom zlostavljanju i stalnom odvođenju u logore smrti. Protagonist, koga tumači Vlastimil Brodský, je jedan od njegovih stanovnika koji svojim susjedima tvrdi da posjeduje ilegalnu radio stanicu te im donosi fantastične vijesti o savezničkim pobjedama i skorom dolasku osloboditelja, te im tako daje nadu i diže moral.

Projekt je originalno nastao kao Beckerov filmski scenarij, odobren i predviđen za produkciju u Beyerovoj režiji 1965. godine; do nje, međutim, nije došlo jer je u međuvremenu Beyer pao u nemilost vladajuće Jedinstvene socijalističke partije Njemačke, kao i problema sa tadašnjim poljskim vlastima, koje su zbog osjetljivosti teme odbile dati dozvolu za snimanje na svojoj teritoriji. Becker je umjesto toga scenarij preradio u roman, koji je objavljen 1969. godine te postigao veliki uspjeh i svom autoru donio mnoge prestižne nagrade. Becker je iskoristio zanimanje zapadnonjemačke TV-mreže ZDF za eventualnu ekranizaciju da istočnonjemačke vlasti konačno uvjeri da se film treba snimiti. Na kraju je film snimljen u koprodukciji sa Čehoslovačkom, gdje je geto "glumio" grad Most, predviđen za rušenje, ali još uvijek jedan od rijetkih sa netaknutom arhitekturom iz predratnog doba. 

Film je svoju premijeru imao u crno-bijeloj verziji na programu istočnonjemačkog državnog TV-kanala DFF, dok je verzija u boji premijerno prikazana u kino-dvoranama na proljeće. U ljeto je postao prvi istočnonjemački film prikazan na festivalu u tadašnjem Zapadnom Berlinu, gdje je Vlastimir Brodsky osvojio Srebrni medvjed za najboljeg glumca. Film je izvezen u niz zemalja, i dobio je brojne pohvale. Među zapadnim kritičarima se često navodilo da je *Jakob der Lügner* gotovo u potpunosti lišen komunističke propagandne, a među današnjim kritičarima se navodi kao jedno od rijetkih istočnonjemačkih ostvarenja koje se može nazvati filmom o Holokaustu u modernom smislu riječi.

Godine 1999. je snimljen hollywoodski remake *[[Jacob the Liar]]* sa Robinom Williamsom u glavnoj ulozi.

## Uloga
* Vlastimil Brodský – Jakob Heym (njem. sinkronizacija: Norbert Christian)
* Erwin Geschonneck – Kowalski
* Henry Hübchen – Mischa
* Blanche Kommerell – Rosa Frankfurter
* Armin Mueller-Stahl – Roman Schtamm
* Peter Sturm – Leonard Schmidt
* Dezső Garas – Herr Frankfurter (njem. sinkronizacija: Wolfgang Dehler)
* Margit Bara – Josefa Litwin (njem. sinkronizacija: Gerda-Luise Thiele)
* Reimar J. Baur – Herschel Schtamm
* Zsuzsa Gordon – Frau Frankfurter (njem. sinkronizacija: Ruth Kommerell)
* Friedrich Richter – Dr. Kirschbaum
* Manuela Simon – Lina
* Hermann Beyer – Dežurni oficir

* Klaus Brasch – Josef Neidorf
* Jürgen Hilbrecht – Schwoch

## Vanjske veze
*