open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alfonso XII od Španije

** Alfonso XII** (Madrid, 28. novembar 1857. - Madrid, 25. novembar 1885.) bio je španjolski kralj od 1874. do 1885. 
Njegova kratka vladavina nagovjestila je da bi Španjolska mogla postati stabilna ustavna monarhija.

## Biografija

Alfonso je rođen kao najstariji preživjeli sin kraljice Isabel II u braku sa njenim suprugom vojvodom od Cadiza Franciscom Borbónom, iako nije posve sigurno da je on i zaista bio otac. 
Školovan je na bečkom Theresianumu i Kraljevskoj vojnoj akademiji u engleskom Sandhurstu. 
Alfonso je živio sa majkom u egzilu nakon što je ona zbačena sa trona u revoluciji u septembru 1868.
Isabel II se odrekla svojih prava na tron u njegovu korist u junu 1870., ali je Alfonso proglašen španjolskim kraljem tek je četiri godine kasnije - 29. decembra 1874. U zemlju se vratio početkom januara sljedeće godine.

Veći dio vladavine Alfonsa - Španjolska je uživala u neuobičajenom spokoju. Ritam i model političkog života zemlje određivao je Antonio Cánovas del Castillo, Alfonsov premijer u dva mandata 1875. -1881. i 1884. - 1885. Dva najurgentija problema - završetak građanskog rata koji su započeli Karlisti, zahtjevajući da nasljednici španjolskog trona mogu biti samo po muškoj liniji i nacrt ustava - oboje su riješeni 1876. 
Uz to Sporazumom iz Zanjóna ponovno je vraćen mir na Kubu nakon Desetogodišnjeg rata.

Alfonso se u januaru 1878. oženio Marijom Mercedes, kćerkom vojvode od Montpensiera, koja je umrla je šest mjeseci kasnije. 
Sljedeće godine se oženio sa kćerkom nadvojvode Karla Ferdinanda iz Austrije, Mariom Christinom, sa kojom je imao dvije kćeri i sina, koji je kasnije bio kralj Alfonso XIII.

Iako je bio političkih neiskusan - Alfonso je pokazao velik prirodni talent i razumjevanje za tekuće probleme, kvalitete koje su obećavale da monarhija neće trpiti ako se ustav donešen 1876. u cijelosti provede. Dva neuspješna atentata na njega (oktobar 1878. i decembar 1879.) i pamflet vojske protiv režima 1883. bili su izdvojene epizode i nisu slika stvarnog stanja.
Jer se većina stanovnika pomirila sa restauriranom monarhijom, a sam Alfonso je bio prilično popularan, pa je njegova rana smrt od tuberkuloze bila je veliko razočaranje za one koji su se radovali španjolskoj ustavnoj monarhiji.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Alfonso XII, king of Spain''
El Bajad (pokrajina)

**El Bajad** (arapski: ولاية البيض, Wilāya El Bayadh) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

El Bajad se prostire na zapadu zemlje po planinskoj unutrašnjosti na površini od 78,870 km² u 
kojoj živi 228,624 stanovnika.

El Bajad graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Sajidom i Tijaretom, sa istoka sa Laguatom i Gardajom, sa jugoistoka sa Adrarom, sa jugozapada sa Bešarom, sa zapada sa Namamom i sa sjeverozapada sa Sidi Bel Abesom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 8 distrikta (daïrasa) i 22 općine (baladije).

Administrativni centar Pokrajine El Bajad je istoimeni grad El Bajad.

## Reference

## Vanjske veze
* Bajad_1104748.html ''El Bajad (Wilaya de El Bajad)'' (na portalu Mapnall)
Červeňany

**Červeňany** je naseljeno mjesto u okrugu Veljki Krtiš, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* Naselja u Okrugu Veljki Krtiš
El Bajad

**El Bajad** (arapski: البيض), El Bayadh) za Francuske kolonijalne uprave znan kao *Géryville*, je grad od 85,577 stanovnika na zapadu Alžira u Pokrajini El Bajad u kojoj je i administrativni centar.

## Geografija

El Bajad leži u planinama Saharskog Atlasa (*[[planinski masiv|Masiv]] Amour*) na nadmorskoj visini od 1376 metara.
Od Orana je udaljen 370 km jugoistočno, od Alžira 520 km jugozapadno i od Bešara 500 km sjeveroistočno.

## Historija

Okolica je grada poznata je po brojnim prahistorijskim petroglifima koji su otkriveni krajem 19. vijeka od francuskih arheologa (Henri Lhote).  

Kad su Francuzi 1843. zauzeli El Bajad, bio je selo sa ruševnim ksarom. Već 1852. osnovali su garnizon i počeli graditi utvrdu, a 1853. nazvali mjesto *Géryville*, po pukovniku Géryu koji ga je zauzeo. Géryville je 1962. postao općina i sjedište prefekture.

Između dva rata grad je bio poznat po Travi esparto koja se izvozila u Britaniju.

Jedan od najvažnijih spomenika Pokrajine El Bajad - *[[Ksar]] Arbouat* iz 17. vijeka, leži 110 km južno od centra grada.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ville El Bayadh''
Demokratsko šestoljeće

**Demokratsko šestoljeće** (), također poznato i kao **Revolucionarno šestoljeće** () označava period historije Španije od 1868. do 1874. godine, odnosno svrgavanja dinastije Bourbon u Septembarskoj revoluciji do njene restauracije šest godina kasnije. Smatra se jednim od najburnijih i najnestabilnijih perioda u španskoj historiji.

Period je počeo kada je masovna pobuna godine 1868. dovela do svrgavanja nepopularne kraljice Isabelle II, te formiranja Privremene vlade koju je činila koalicija tri stranke - Liberalne unije pod Franciscom Serranom, Napredne stranke pod Juanom Primom i Demokratske stranke. Iako se ispočetka razmišljalo u uvođenju republike, nedostatak podrške u Cortesu je doveo do kompromisnog rješenja, odnosno očuvanja ustavne monarhije, odnosno novog, progresivnog ustava s time da je odlučeno da se umjesto dinastije Bourbon na čelo države dovede pripadnik kraljevske kuće koji je morao biti liberal i koga je trebao izabrati Cortes. Planovi Privremene vlade da kao jednog od kandidata istaknu pruskog princa Leopolda su 1870. godine izazvali nezadovoljstvo francuskog cara Napoleona III i diplomatske krize, koja će eskalirati u Francusko-pruski rat. U međuvremenu je Cortes odustao od te kandidature i za novog kralja je izabran princ Amedeo iz italijanske dinastije Savoje, koji je prijestolje preuzeo 1871. godine. Novi kralj nije znao španski jezik i brzo je postao nepopularan, a ispostavilo se da nije u stanju međusobno posvađane anti-bourbonske frakcije, dok su u Cortesu sve više uticaja sticali radikali, socijalisti i republikanci. Amedeo je već nakon godinu dana abdicirao te je proglašena Prva španska republika. Novi se režim, pak, suočio sa reakcionarnim karlistima koji su iskoristili priliku i pokrenuli oružanu pobunu koja će eskalirati u Treći karlistički rat. Karlisti su u ratu imali dosta uspjeha i u jednom trenutku držali kontrolu nad polovicom zemlje; vlada u Madridu je sa vremenom postala sve više ovisna o vojsci, čiji su zapovjednici držali da pobjedu mogu odnijeti jedino uz podršku prognanih monarhista. Zbog toga je godine 1874. izvršen puč kojim je Republika svrgnuta, a nova vlada pozvala prijestonasljednika Alfonsa da pruzme prijestolje kao Alfonso XII. Ustavna monarhija je tako restauriana, a rat završio porazom karlista 1876. godine.
Treći karlistički rat

**Treći karlistički rat** () je bio oružani sukob koji se od 1872. do 1876. godine odigrao u Španiji između snaga centralne vlade na jednoj, i karlističkih pobunjenika na drugoj strani. Uzrok mu je bilo nastojanje pristaša Carlosa, pretendenta na špansko prijestolje da preuzmu vlast, odnosno ponovno uspostave apsolutnu monarhiju koja je prestala postojati sa smrću kralja Fernanda VII 1834. godine. Carlos je također nastojao iskoristio kaos i nestabilnost Demokratskog šestoljeća, odnosno vlade uspostavljene Septembarskom revolucijom 1868. godine koju su sve više razdirale frakcijske borbe između umjerenjaka i radikala, od kojih su potonji početkom 1873. godine uspjeli formirati Prvu špansku republiku. Karlisti su najjaču podršku imali u Kataloniji i Baskiji kojoj je Carlos u slučaju pobjede obećao ponovno uvođenje autonomije i elemenata državnosti ukinutih početkom 18. vijeka. Iako nisu uspjeli ugroziti Madrid, karlisti su do 1874. godine kontrolirali značajne dijelove zemlje, a njihovi uspjesi su vojsku učinili daleko moćnijom i uticajnom od republikanske vlade u Madridu. To je dovelo do puča kojim je republikanska vlada svrgnuta, a pučisti su natrag u Španiju pozvali dinastiju Bourbon, odnosno prijestonasljednika Alfonsa XII. Vladine snage su se tako ujedinile te su stvoreni uvjeti da se do početka 1876. karlisti vojnički poraze i protjeraju u egzil. Treći karlistički rat je usprkos toga imao značajan efekt na dalju historiju Španije, prije svega stvorivši podlogu za katalonski i baskijski nacionalizam.

Treći karlistički rat se ponekad naziva **Drugi karlistički rat**, s obzirom da se karlistička pobuna u Kataloniji od 1846. do 1849. po svojim razmjerama nije mogla usporediti sa Prvim i Trećim karlističkim ratom.

## Vanjske veze

*Information about the Third Carlist War
Aleš Pajovič

**Aleš Pajovič** (Celje, 6. siječnja 1979.) je umirovljeni slovenski rukometaš i aktualni izbornik rukometne reprezentacije Austrije. Tokom karijere je igrao na poziciji desnog vanjskog, a bio je poznat kao izrazito čvrst i grub obrambeni igrač. 

Pajovič je klupsku karijeru započeo 1997. godine u Celju, s kojim je dva puta bio slovenski prvak i osvojio je dva nacionalna kupa. Godine 2003. prelazi u Ciudad Real, u Ligi ASOBAL, s kojim je tri puta bio državni prvak, osvojio tri kupa i četiri liga kupa, jedan nacionalni kup te čak dvije Lige prvaka i jedan europski Superkup. Tokom 2007. godine je polusezonu proveo na posudbi u THW Kielu, kao zamjena za tada ozlijeđene Nikolu Karabatića i Filipa Jíchu, međutim vratio se u Madrid prije kraja kalendarske godine. U Celje se vratio 2009. godine. Tu je igrao do 2011. godine, s tim da je u drugom dijelu sezone 2010./2011. posuđen austrijskom klubu HC Shoppingcity Seiersberg, kako bi im pomogao u ulasku u prvu ligu. Od 2011. do 2015. igrao je u Njemačkoj, isprva u SC Magdeburgu, a onda u TuS N-Lübbecke. Tokom 2015. godine prelazi u HSG Graz, gdje je do 2018. godine bio trener-igrač, a onda još jednu sezonu samo trener. 

U ožujku 2019. godine imenovan je novim izbornikom rukometne reprezentacije Austrije. Prvo veliko natjecanje bio mu je EHF Euro 2020., gdje je jedan od tri domaćina bila i Austrija. U prvom krugu, Pajovičeva momčad je ostvarila sve tri pobjede i prošla u drugi krug natjecanja. 

Za reprezentaciju Slovenije nastupio je 181 puta te je postigao 697 golova; dugo je vremena bio najbolji strijelac u historiji reprezentacije, ali ga u siječnju 2016. prestigao Luka Žvižej. Nastupio je na Olimpijadi 2000. godine, kao i četiri godine kasnije, kada se Slovenija kvalificirala kao europski doprvak; te je godine Europsko prvenstvo održano u Sloveniji, a Slovenija je u finalnoj utakmici izgubila od Njemačke. Na Svjetsko prvenstvo 2007. godine nije išao zbog sukoba s izbornikom, međutim ponovo je bio član reprezentacije već na Europskom prvenstvu 2008. godine. Posljednje veliko natjecanje za reprezentaciju bilo mu je Europsko prvenstvo 2010. godine.

## Vanjske veze

* Aleš Pajovič: profil na eurohandball.com
Burbonska restauracija (Španija)

**Restauracija**  ili **Burbonska restauracija** () je izraz kojim se označava period historije Španije od 1874. do 1931. godine u kome je vladao režim ustavne parlamentarne monarhije pod kraljevima iz dinastije Bourbon. Započeo je krajem 1874. godine kada je general Arsenio Martínez Campos izvršio puč kojim je svrgnuta kratkotrajna Prva Španska Republika, a nakon koga je na prijestolje došao kralj Afonso XII, sin kraljice Isabelle II svrgnute u Septembarskoj revoluciji šest godina ranije. Novi režim, čiji je arhitekt bio konzervativni premijer Antonio Cánovas del Castillo, je kao glavni cilj imao uspostavu stabilnosti i u tu je svrhu uveden dvostranački sistem, *[[turnismo]]* u kome su se Konzervativna i Liberalna stranka trebala redovno izmjenjivati na vlasti uz unaprijed određene rezultate izbora. Nakon završetka Trećeg karlističkog rata 1876. na tlu same Španije nije bilo većih sukoba, ali su u kolonijama kao Kuba i Filipini izbili ratovi za nezavisnost, koji su 1898. kulminirali američkom intervencijom. Oslabljena i ponižena Španija se, uspkros manjih reformi i određenom ekonomskom napretku, nije uspjela dovoljno oporaviti da iskoristi svoju neutralnost u Prvom svjetskom ratu, a duboko akumulirano nezadovoljstvo među narodnim masama se odražavalo kroz podršku katalonskkom i baskijskom separatizmu, kao i radikalnoj ljevici. Godine 1923. je generalo Miguel Primo de Rivera izveo puč i uspostavio diktaturu koja je okončana 1930. godine. Njegovi nasljednici su godine 1931. mirno predali vlast radikalnim političarima koji su proglasili Drugu špansku republiku, a tada već potpuno omraženi kralj Alfonso XIII je otišao u egzil. Dinastija Bourbon se na vlast vratila tek 1974. godine kada je tadašnji diktator Francisco Franco kao svoga nasljednika na čelu države odredio princa Juana Carlosa.
Baka

**Baka** se može odnositi na:

* Baba, majka oca ili majke
* Baba, starija žena
* Baka (Dunajska Streda), naseljeno mesto u okrugu Dunajska Streda, Slovačka
Sidi Bel Abes (pokrajina)

**Sidi Bel Abes ** (arapski: ولاية سيدي بلعباس) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Sidi Bel Abes  se prostire na zapadu zemlje po planinama Masiva Tel Atlas na površini od 9,096 km² u kojoj živi 604,744 stanovnika.

Sidi Bel Abes  graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Ajn Temušentom, Oranom i Maskarom, sa zapada sa Tlemsenom, sa juga sa Namamom, sa jugoistoka sa El Bajadom i 
sa istoka sa Sajidom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 15 distrikta (daïrasa) i 52 općine (baladije).

Administrativni centar Pokrajine Sidi Bel Abes  je istoimeni grad Sidi Bel Abes.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Sidi Bel Abbès (Wilaya de Sidi Bel Abbès)'' (na portalu Mapnall)
Sidi Bel Abes

**Sidi Bel Abes** (arapski: سيدي بلعباس) je 8 po veličini grad sa svojih 210,146 stanovnika na sjeverozapadu Alžira u Pokrajini Sidi Bel Abes u kojoj je i administrativni centar.

## Geografija

Sidi Bel Abes leži u planinama Masiva Tel Atlas u kotlini Vadi Mekerra, na nadmorskoj visini od 470 metara.

On je raskršće važnih puteva jer leži u sredini između važnih gradova, od Orana je udaljen 80 km južno, a od Tlemcena 90 km.

## Historija

Prije dolaska Francuza na tom lokalitetu postojalo je malo arapsko selo nedaleko od važnog prijevoja sa turbetom marabuta (sveca) Bel Abassa po kom je dobio ime. 
Kao grad je formalno osnovan - 1843. za Francuske kolonijalne uprave i to kao odmaralište za francuske vojnike.
Od 1849. počinje njegova nagla urbanizacija doseljenjem velikog broja francuskih kolonista kao planskog naselja za poljoprivrednike.
Francuski kolonisti su krajem 19. vijeka podigli velik broj vinograda, po kojima je bio čuven.

Sidi Bel Abbès je svakako najpoznatiji po tom što je bio sjedište Legije stranaca, u čijim se kasarnama nekada nalazio muzej Legije. Kad je Alžir dobio nezavisnost 1962., sve francuske trupe i legionari su otišli iz grada, a Muzej legije je preseljen u Aubagne u Francuskoj.

Stari bedemi utvrde srušeni su tridesetih godina prošlog vijeka, a na njihovom terenu su podignuti široki bulevari i trgovi. 
Za razvoj grada bio je značajan gradonačelnik *René Justrabo*, francuski komunist izabran 1948. koji se prihvatio posla da ispravi sve kolonijalne nepravde i podigao puno vrijednih objekata u arapskom dijelu grada. Smjenjen je 1953. od specijalne komisije iz Orana.

Krajem 1950-ih planine oko grada bile su centar gerilske borbe FLN-a.

Od 2017. grad ima i tramvaj sa 22 stanice i prugom dugom 14. 5 kma.

Sidi Bel Abes je poznat po teatru SBA  i po botaničkom vrtu sa malim zoološkim vrtom.

## Privreda

U nekad močvarnoj okolici, danas se uzgajaju žitarice i grožđe.
Okolica je poznata i po stočarstvu (farme krava muzara).

Grad ima dvije velike tvornice, jednu poljoprivrednih mašina i alata i drugu koja proizvodi televizore, elektroničke komponente i solarne panele.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Sidi Bel-Abbès''
Deka

**Deka** se može odnositi na:

* Deda, otac oca ili majke
* Deda, stariji muškarac
* 
* , takođe pokrivač, prekrivač, ćebe, poplun
* , naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Alfajayucan
Nil Sinajski

**Nil Sinajski**, poznat i kao **Nil Postnik** (stariji) (umro 430) je bio egipatski hrišćanski monah, autor brojnih bogoslovskih dela.

## Biografija
Nil Sinajski je rođen u 4. veku u Carigradu. Tamo je dobio dobro vaspitanje i obrazovanje, izučio je svu knjižnu mudrost, i postao izvrstan orator. Bio je oženjen i imao je sina i ćerku. Zbog svog visokog porekla i ličnih vrlina Nil je postavljen za episkopa prestonice, Carigrada. Živeo je bogougodno u svakoj pobožnosti i vrlini.

Prema predanju, kada su odlučili da se zamonaše imovinu su razdelili ubogima i oslobodili svoje robove. Nilova supruga sa ćerkom ode u Egipat, i u jednom ženskom manastiru primi monaštvo. A Nil sa sinom Teodulom otputova na Sinajsku Goru, i nastani se u pustinji među svete oce, i podražavaše njihovo življenje, posteći, čineći podvig se, provodeći vreme u molitvi i bdenju. Tu življaše u pećini, koju iskopa svojim rukama. Glas o njemu brzo se raznese na sve strane, i mnoga lica svakoga zvanja i stanja stadoše mu se obraćati za pouke i molitvu.

Kada prepodobni ču za progonstvo svetog Jovana Zlatousta u zatočenje, on smelo i neustrašivo podiže iz dubokog pustinjskog molitvenog tihovanja svoj glas i odmah izobliči cara Arkadija napisavši mu poslanicu, u kojoj strogo osudi careve nepravde, učinjene velikom svetitelju i učitelju vaseljene.

U Sinajsku pustinju upadoše varvarii mnoge svete oce ubiše, a druge u ropstvo odvedoše. Zajedno sa drugima oni odvedoše i Nilova sina Teodula. No od varvara ga otkupi episkop grada Emese. Doznavši za to, Nil otputova u Emes, i tamo bi primljen od episkopa, koji ga rukopoloži za prezvitera. No Nil ne hte ostati tamo i ostade pri svojoj želji da se vrati na Sinaj. Vrativši se sa sinom u svoje obitalište na Sinaju, blaženi požive tu još mnogo godina. Umro je oko 430. godine, pošto se punih šezdeset godina podvizavao na Sinaju.

Pravoslavna crkva ga proslavlja 12. novembra (to je 25. novembar po novom kalendaru).

## Vanjske veze

* Pouke Nila Sinajskog
* Dobrotoljublje: Prepodobni Nil Sinajski
* Arhimandrit JUSTIN Popović, ŽITIJA SVETIH, 12. NOVEMBAR
La Parka (razvrstavanje)

**[[La Parka]]** (rođen 1965) meksički je profesionalni hrvač.

**La Parka** se može odnositi i na:
*La Parka II (1996–2020), meksički profesionalni hrvač

## Povezano
*La Parca ili Smrt
*Parka (razvrstavanje)
*La Parkita
Blida (pokrajina)

**Blida ** (arapski: ولاية البليدة) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Blida  se prostire na sjeveru zemlje po obrocima Tel Atlasa na površini od 1,696 km² u kojoj živi 1,002,937 stanovnika.

Blida graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Tipasom i Alžirom, sa jugozapada sa Ajn Deflom, sa juga sa Medejom, sa jugoistoka sa Bujrom i sa istoka sa Bumerdesom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 10 distrikta (daïrasa) i 25 općina (baladija).

Administrativni centar Pokrajine Blida  je istoimeni grad Blida.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Blida (Wilaya de Blida)'' (na portalu Mapnall)
Marabut

**Marabut** (od francuskog: marabout, od arapskog: مُرابِط, murābiṭ=onaj koji je regrutiran) orginalno u Sjevernoj Africi pripadnik muslimanske vjerske zajednice koji živi u ribatu (utvrđeni manastir), koji služi ne samo u religijskim nego i u vojničkim zadatcima.

## Karakteristike i historija

Muškarci koji su imali neko religijsko znanje, kao što su recitatori Kur'ana, prenositelji Hadisa, poznavaoci islamskog prava i asketi, živjeli su u ribatu, a obični svijet ih je cijenio i poštovao.

Kada se islam proširio po Zapadnoj Africi u 12. vijeku, njegovi propagatori postali su poznati kao *Al-Murabitun* (Almoravidi), a svaki misionar koji je organizirao grupu učenika postao je poznat kao - *Marabut*. U 14. vijeku, kada je Sufizam (misticizam) prožimao muslimanski religijski život - *Marabut* je u Magrebu postao termin za svakog propovjednika koji je agitirao za formiranje sufijskih bratstava u skladu sa *naredbom* (Tarikat) Abū Madjana.

Tako je riječ izgubila svaki trag od svog orginalnog doslovnog značenja - vojne obrane, a u Alžiru se riječ *Marabut* koristila za grobnicu, najčešće kupolastu, u kojoj je pokopan pobožni čovjek - svetac.

Tako da se danas koristi kao oznaka za sveca i pustinjaka i njihove grobnice često podignute u krugu zavija posvećenih njima.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Marabut''
Sokak

**Sokak** je turska riječ (od arapskog: زُقَاق‎ [*zuqāq*]) koja doslovno znači „ulica”.

Danas se pod tim terminom podrazumjeva uska, krivudava uličica po orijentalnim naseljima, najčešće popločena kaldrmom.

**Ćorsokak** je naziv za slijepu ulicu, a u prenesenom značenju se koristi da označi bezizlaznu situaciju.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Sokak''
Diadoh od Fotike

**Diadoh od Fotike**, takođe **Dijadoh Fotijski** ili **Diadoh Fotički** (oko 400 – 474) je bio hrišćanski bogoslov, episkop grada Fotika u Epiru iz V veka. Autor je brojnih teoloških i asketskih radova.

## Biografija
Kao episkop fotijski i epirski, jedan je od potpisnika pisma caru Lavu I (457–474) povodom smrti patrijarha Aleksandrijskog Proterija koga su ubili monofiziti 458. godine. Pominje ga, u svojim spisima, i patrijarh carigardski Fotije u svojoj „Biblioteci“ (gl. 231), kada govori o Sabornoj Poslanici Svetog Sofronija Jerusalimskog, u kojoj se i Dijadoh navodi kao veliki protivnik monofizitske jeresi i branitelj Halkidonskog sabora. Kao episkop radio je na organizovanju monaškog života, a kao podvižnik napisao brojne poučne spise u 100 glava. Posebno se istakao u borbi protiv monofizitske i mesalijanske jeresi.

## Bibliografija
Najpoznatija bogoslovska dela episkopa Dijadoha su: 
* »Slovo podvižnika« 
* »Slovo o Vaznesenju Gospoda našega Isusa Hrista«
* »Slovo protiv arijanaca«
* »Vizija Sv. Dijadoha«
* »Katihizis«.

Umro je oko 468. godine.

Pravoslavna crkva proslavlja prepodobnog Dijadoha Fotijskog 29. marta po julijanskom kalendaru.

## Izvori
Dolné Plachtince

**Dolné Plachtince** je naseljeno mjesto u okrugu Veljki Krtiš, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze

*  Dolné Plachtince
La Parka II

**Jesús Alfonso Huerta Escoboza** (4. januar 1966  11. januar 2020) bio je meksički   *[[Lucha libre|luchador]] [[maska za hrvanje|enmascarado]]*, ili maskirani profesionalni hrvač, poznatiji kao **La Parka** (ili **La Parka II** radi razlikovanja od originalnog La Parke). Radio je za meksičku profesionalnu hrvačku promociju AAA od sredine 1990-ih do 2019. Dana 11. januara 2020, Huerta je umro od komplikacija nakon lošeg poteza tokom meča u oktobru 2019.

Escoboza nije bio prvi hrvač koji je koristio ime u ringu „La Parka”; Adolfo Tapia je bio originalni La Parka ali nije imao ni ime ni lik. Krajem 1990-ih, Escoboza je prozvan *La Parkom mlađim*, a potom je 2003. postao „zvanični” La Parka, dok je Tapia primoran da prestane koristiti ime i umjesto toga postane poznat kao L.A. Park.

## Reference

## Vanjske veze
*AAA profil
La Parka

**Adolfo Margarito Tapia Ibarra** (rođen 14. novembra 1965) meksički je *[[Lucha libre|luchador]] enmascarado* (maskirani profesionalni hrvač), a trenutno nastupa za MLW i najpoznatiji je u svijetu kao **La Parka**, pogotovo zbog mnogo godina provedenih u američkoj WCW promociji. Radio je za svaku veliku i više manjih hrvačkih promocija u Meksiku, kao i u Japanu. Trostruki je svjetski šampion, a držao je titule IWC World Heavyweight, IWC World Hardcore i IWL World Heavyweight takmičenja istovremeno.

Tapia je primoran da promijeni svoje ime u ringu iz „La Parka” u „**L.A. Park**” (skraćenica za *La Auténtica Park*, „originalni Park”) početkom 2003. kada je vlasnik AAA-a Antonio Peña razmotrio njegove tvrdnje o pravima na lik La Parka, onemogućavajući ga da koristi to ime (koje koristi sada La Parka II).

U martu 2010, L.A. Park se vratio u AAA i počeo saradnju sa AAA-ovim La Parkom, suprotstavljajući mu se. Na događaju Triplemania XVIII, Park je pobijedio La Parku i stekao prava da ponovo postane poznat kao „La Parka”. Rezultat je kasnije odbačen.

Tapijin ujak je promijenio svoj lik u Super Parka nakon što je Tapia stekao svjetsku slavu. Nekoliko Tapijinih drugih rođaka su profesionalni hrvači, uključujući njegovog brata El Hijoa de Ciena Carasa, nećaka Voladora mlađeg i velikog nećaka Flyera.

## Reference

## Vanjske veze

*AAA profil
*WWE profil
*Twitter
Blida

**Blida** (arapski: البليدة‎, El Boulaïda) je 5 po veličini grad sa svojih 331,779 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Blida u kojoj je i administrativni centar.

## Geografija

Blida se nalazi 50 km jugozapadno od Alžira, na južnom rubu doline Mitidža, na mjestu gdje počinju obronci Masiva Tel Atlas. 
Udaljena svega 22 km od Sredozemnog mora, duž Vadi El Kabira tako da ima vode, za razliku od drugih alžirskih gradova.

## Historija
Po nekim hipotezama Blida je izgrađena na mjestu rimskog castelluma.

Današnju Blidu osnovale su 1553. maurske izbjeglice]] iz Andaluzije.

Postoji i druga verzija po lokalnoj usmenoj predaji marabut Sidi Ahmed El Kébir doselio se 1519. i nastanio kod vadiija koji odtad nosi njegovo ime. On je oko 1533. pozvao maurske izbjeglice iz Andaluzije da se tu nasele, za što je dobio i ferman od sultana.

Osmanlije su opasali mjesto bedemom dugim 1.609 metara i podigli 6 vrata kroz koja se moglo ući. Na jugozapadu mjesta podigli su citadelu za garnizon od 500 janjičara. 
Pored toga podigli su džamije, zavije i turbeta, to je bilo jezgro malog grada koji se zvao - **el Blidah** (mali grad). Jedna od džamija podignuta je nalogu Hajrudina Barbarose.

Veliki potres 1825. uništio velik dio grada, po nekim procjenama poginulo 3.000 ljudi. Nakon tog grad je preseljen na novu lokaciju dva km sjeverno od stare.

Francuska vojska zauzela je Blidu tek 1839. nakon brojnih neuspješnih pokušaja da je zauzme još od 1830. Odmah su izgradili velike kasarne, tako da je za Francuske kolonijalne uprave bila veliki garnizon.

Novu Blidu su Francuzi podigli prema suvremenom urbanizmu (ulice pod pravim kutom), 1843. podigli su dva naselja Joinville i Montpensier a 1845. i treće Dalmatie, pa je Blida 1848. postala općina.
Te iste godine izgrađena je i željeznička pruga Alžir-Blida.

Današnja Blida ima univerzitet Saad Dahlab osnovan 1977. koji je prve studente primio 1981.

Blida je još uvjek vojnički grad sa vojnim aerodromom (IATA: QLD, ICAO: DAAB) sa letovima prema Oranu, Alžiru, vojnički i Tindufu.

## Privreda

Blida je grad lake industrije i trgovine lokalnim poljoprivrednim proizvodima.
U okolici po plodnoj dolini Mitidža, uzgaja se pšenica, ječam, agrumi, duhan i masline, a po brežuljcima se nižu vinogradi.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Site officiel de la wilaya de Blida''
Kaldrma

**Kaldrma** (od turskog *kaldırım*, od grčke sintagme ϰαλός – "lijep" + δρόμος – "put") je način popločavanja ulica, trgova krupnim kamenjem, da budu prohodni i kad pada kiša.

Danas se pod tim terminom podrazumjeva isključivo turski – orijentalni način popločavanja ulica manjim oblim kamenčićima, iako tako popločenih ulica ima po čitavoj Evropi još od rimskih vremena, a Turci su to preuzeli od Bizanta.
Zbog tog su putevi od kaldrme bili česti od 15. do 18. vijeka u zemljama pod osmanskom vlašću na Balkanu.

## Karakteristike
Kaldrma se izvodi tako da se kameni komadi ili blokovi polažu na suhu pješčanu podlogu, a mogu se zaliti betonom, bitumenom ili položiti direktno u svježu betonsku podlogu.   
Kaldrma podnosi velika opterećenja, otporna je na trošenje, spriječava klizanje vozila, pa se i danas izvodi da se uspori promet ispred pješačkih prijelaza i raskršća.

## Historija

Već negdje oko 238. pne, Rimljani su koristili tone i tone kamenja za gradnju 50 000 milja puteva kojim su povezivali svaki dio Rimskog carstva i svi su vodili u Rim.

Ne samo da je ova velika mreža solidnih puteva bila jedan od ključeva rimske dominacije u Evropi, već su bile tako dobro izgrađene (koristeći kamen, pijesak i vapno) da dobar dio njih služi i danas svojoj svrsi.

Za ranog srednjeg vijeka putevi koje nisu preostali iz rimskog doba nisu bile ništa drugo do prljave blatne staze utabane konjima i kolima.
Ceste od kaldrme ponovno se grade na prijelazu 13. / 14. vijek, češće od 15. vijeka a njihovo zlatno doba bio je 19. vijek do pojave asfalta.

Cesta u Hrvatskoj Karlobag–Oštarije–Gospić građena početkom 19. vijek mjestimično je popločena kaldrmom.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Kaldrma''
Timo Kastening

**Timo Kastening** (Stadthagen, 25. lipnja 1995.) je njemački rukometaš i reprezentativac. Od 2013. godine je član Hannovera, gdje igra kao desni vanjski, s tim da može igrati i na poziciji desnog krila. Od 2021. godine igrat će za MT Melsungen. 

U ožujku 2019. godine debitirao je za njemačku reprezentaciju u utakmici protiv Švicarske. Debi na velikom natjecanju imao je 2020. godine, kada je bio dio kadra na Europskom prvenstvu 2020. godine.
Kay Smits

**Kay Kirsten Evert Smits** (Geleen, 31. ožujka 1997.) je nizozemski rukometaš i reprezentativac, koji igra na poziciji desnog vanjskog. Trenutno je član njemačkog kluba SC Magdeburg, a karijeru je započeo u drugoj momčadi nizozemskog kluba Limburg Lions, za čiju je seniorsku momčad debitirao 2014. godine. 

Za nizozemsku reprezentaciju debitirao je 2016. godine te je sudjelovao u debitantskom nastupu svoje reprezentacije na EHF Euru 2020. godine, što je bio prvi nastup Nizozemske na Europskom prvenstvu. U tri utakmice koliko ih je Nizozemska odigrala (jedna pobjeda i dva poraza), Smits je postigao ukupno 22 gola te je u sve tri utakmice bio najbolji strijelac svoje reprezentacije. 

Njegov otac, Gino Smits, bivši je rukometaš i aktualni rukometni trener. Brat Jorn također je rukometaš, a sestra Inger je 2019. godine s reprezentacijom postala svjetska prvakinja u rukometu.
Vivekananda

**Svami Vivekananda**  (; 12. januar 1863 – 4. jul 1902), rođen kao **Narendranat Data** (), bio je indijski hinduistički monah, glavni sledbenih indijskog mistika Ramakrišne iz 19. veka. On je bio ključna figura uvođenja indijske filozofije vedante i joge u Zapadni svet, a zaslužan je za podizanje međuverske svesti, čime je hinduizam doveo do statusa velike svetske religije tokom kasnog 19. veka. On je bio glavni pokretač u oživljavanju hinduizma u Indiji i doprineo je konceptu nacionalizma u kolonijalnoj Indiji. Vivekananda je osnovao organizaciju Ramakrišna mat i misiju Ramakrišna. On je verovatno najpoznatiji po svom govoru koji je započeo rečima - „Sestre i braćo Amerika ...”, u kojem je uveo hinduizam na Parlamentu svetskih religija u Čikagu 1893. godine.

Rođen u aristokratskoj Bengali Kajasta porodici iz Kolkate, Vivekananda je bio sklon duhovnosti. Na njega je uticao njegov guru, Ramakrišna, od koga je saznao da su sva živa bića otelotvorenje samog božanstva; prema tome, služenje Bogu moglo bi se ostvariti služenjem čovečanstvu. Nakon smrti Ramakrišne, Vivekananda je ekstenzivno obilazio Indijski potkontinent i stekao znanje iz prve ruke o životnim uslovima u Britanskoj Indiji. Kasnije je otputovao u Sjedinjene Države, predstavljajući Indiju na Parlamentu svetskih religija 1893. godine. Vivekananda je održao stotine javnih i privatnih propovedi i predavanja, šireći principe hinduističke filozofije u Sjedinjenim Državama, Engleskoj i Evropi. U Indiji se Vivekananda smatra patriotskim svetiteljem, a njegov rođendan slavi se kao Nacionalni dan mladih.

## Publikacije

; Objavljeno za vreme njegovog života
* *[[Sangeet Kalpataru]]* (1887, with Vaishnav Charan Basak)
* *[[Karma Yoga (book)|Karma Yoga]]* (1896)
* *[[Raja Yoga (book)|Raja Yoga]]* (1896 [1899 edition])
* *[[Vedanta Philosophy: An address before the Graduate Philosophical Society]]* (1896)
* *[[Lectures from Colombo to Almora]]* (1897)
* *[[Bartaman Bharat]]*  (March 1899), Udbodhan
* *[[My Master (book)|My Master]]* (1901), The Baker and Taylor Company, New York
* *Vedânta philosophy: lectures on &nbsp;Jnâna Yoga* (1902) Vedânta Society, New York 
*  *Jnana yoga* (1899)
; Objavljeno posthumno
Ovo je spisak izabranih Vivekanandinih knjiga koje su objavljene nakon njegove smrti (1902)
* *Addresses on Bhakti Yoga*
* *Bhakti Yoga*
* *The East and the West* (1909)
* *[[Inspired Talks]]* (1909)
* *Narada Bhakti Sutras&nbsp;– translation*
* *Para Bhakti or Supreme Devotion*
* *Practical Vedanta*
* *Speeches and writings of Swami Vivekananda; a comprehensive collection*
* *Complete Works*: a collection of his writings, lectures and discourses in a set of nine volumes (ninth volume will be published soon)
* Seeing beyond the circle (2005)

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Reference

## Vanjske veze

* [Works about Vivekananda](https://openlibrary.org/subjects/person:vivekananda_swami_(1863-1902)) via the Open Library
* Works by Vivekananda via the Open Library
* 
*  
* Biography at Belur Math's official website
* Complete Works of Vivekananda, Belur Math publication
Mitidža

**Mitidža** (arapski: متيجة‎) je ravnica na sjeveru Alžira koja se prostire na površini od 1400 km² po alžirskim pokrajinama Tipasi, Blidi i Alžiru.

## Karakteristike
Mitidža se proteže u dužinu od nekih 100 km, a široka je od 5 do 20 km. Zbijena je između masiva Tel Atlasa na jugu i lanca sahelskih brda na sjeveru. Jedino je na krajnjem istoku (kod grada Alžira) otvorena prema Sredozemnom moru u pojasu od nekih 30 km.

Potoci koji se spuštaju s Atlasa nanjeli su toliko aluvijalog materijala na sjeveru da je tlo postalo vodonepropusno. Lanac ne baš pretjerano visokih brda (najviše 268 metara) stvara barijeru vodotocima prema moru. Tek kod Alžira na dva mjesta vadiji su probili put do mora, zbog čega je ravnica prije melioracije bila često poplavljena i močvarna.

Mitidža je vrlo plodna i na njoj se uzgajaju agrumi, voće, povrće, grožđe, duhan i žitarice.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Plaine de Mitidja''
Horné Strháre

**Horné Plachtince** je naseljeno mjesto u okrugu Veljki Krtiš, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
*  Horné Strháre
Konstantin (pokrajina)

**Konstantin ** (arapski:قسنطينة) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Konstantin  se prostire na sjeveroistoku zemlje po unutrašnjosti Masiva Tel Atlas na površini od 2,187 km² u kojoj živi 938,475 stanovnika.

Konstantin graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Skikdom, sa sjeverozapada sa Džidželom, sa zapada sa Milom, sa juga sa Um el Buagijem i sa istoka sa Gelmom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 6 distrikta (daïrasa) i 12 općina (baladija).

Administrativni centar Pokrajine Konstantin  je istoimeni grad Constantine.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Constantine (Wilaya de Constantine)'' (na portalu Mapnall)
Josefa Iloilo

Ratu **Josefa Iloilovatu Uluivuda**,  (Vuda, 29. prosinca 1920. – Suva, 6. veljače 2011.) bio je fidžijski političar koji je od 2000. do 2009. godine, uz izuzetak međuperioda od 2006. do 2007. godine, služio kao treći predsjednik Fidžija.

Rodio se u selu Vuda, provincija Ba, na sjeverozapadnoj obali Fidžija. Porijeklom je stekao titulu *Tui Vuda*, što je bila nasljedna titula poglavice Vude koja se prenosila u njegovoj obitelji. Od 1939. do 1968. godine radio je kao učitelj, a kasnije kao državni službenik. Zaslužan je i za utemeljenje skautske službe na Fidžiju. Kasnije je uključio u politiku, isprva kao zastupnik u Predstavničkom domu, kasnije kao senator, predsjednik Senata i potpredsjednik Fidžija od 1999. do 2000. godine. Nakon državnog udara iz 2000. godine, Iloilo je 13. srpnja prisegnuo kao predsjednik Fidžija, nakon neustavne smjene Kamisesea Mare od 29. svibnja, tako da ustavni stručnjaci smatrao da je Iloilo postao predsjednik od tog datuma, što je kasnije afirmirano i u presudi fidžijskog suda, koja je potvrdila da je, unatoč neustavnosti Marine smjene, Iloilo zakonito vršio dužnost predsjednika u Marinom odsutstvu. Kao predsjednik, Iloilo je bio jedan od najzaslužnijih za smirivanje situacije na Fidžiju nakon puča.

Vlast je neometano obnašao sve do 5. prosinca 2006. godine, kada je komodor Frank Bainimarama izveo državni udar i preuzeo vlast u zemlji. Za razliku od ranijih pučeva, koji su bili motivirani nacionalizmom, ovaj je puč bio posljedica konstantnih sukoba na relaciji Vlada - Oružane snage, koje Iloilo nije uspio pomiriti tokom šest godina mandata. Međutim, Bainimarama je već 4. siječnja 2007. godine Iloilu vratio sve ovlasti, tako da je on nastavio s vršenjem predsjedničkih dužnosti. U svom prvom obraćanju javnosti nakon puča, Iloilo je podržao Bainimaramu te ga je sljedećeg dana imenovao premijerom.

Dvije godine kasnije, fidžijski je sud proglasio Bainimaramin puč iz 2006. godine neustavnim, kao i smjenu vlade premijera Laisenije Qarasea. Iloilo je reagirao tako što je smijenio sve suce Žalbenog suda i suspendirao Ustav, navodeći kako "vladina mašinerija mora nastaviti djelovati". Nakon suspenzije Ustava i vlade, Iloilo je ponovo imenovao Bainimaramu premijerom, izražavajući mu podršku u reformama i demokratizaciji zemlje. Dana 28. srpnja 2009. godine, nedugo nakon ustavne krize, Bainimarama je izvijestio javnost kako će se Iloilo povući s mjesta predsjednika 30. srpnja te otići u mirovinu. U trenutku umirovljenja, Iloilo je sa svojih 88 godina bio najstariji državni poglavar na svijetu.

Kao i mnogi Fidžijci, Iloilo je rijetko koristio svoje puno prezime te je u javnosti poznat po skraćenom imenu Josefa Iloilo. U kasnim godinama je obolio od Parkinsonove bolesti, što je bio povod pričama o njegovoj sposobnosti da upravlja državom dok je još bio predsjednik. Umro je 6. veljače 2011. u Suvi.

## Reference

## Vanjske veze
* photos during Independence Day
Rummel

**Rummel** (arapski: وادي الرمال) je rijeka zapravo - vadi, dug 250 km najznačajniji vodotok u alžirskoj Pokrajini Konstantin.

## Hidrologija
Rummel se formira od više manjih vodotoka u planinama Tel Atlasa. Nakon tog navodnjava ravnicu kod grada Constantine pa se u samom gradu probija nizom klisura, prema moru pod imenom Vadi *El-Kebir* (oued El-Kébir).

Za antike je bio zvan pod imenom **Ampsaga** (grčki: Ἀμψάγα) u to vrijeme je formirao je granicu između Rimskih provincija Mauretanije i Numidije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Oued Rummel''
Sétif

**Sétif** ili **Stif** (arapski: سطيف) je sa svojih 252,127 stanovnika 8 grad u Alžiru, na sjeveroistoku zemlje u Pokrajini Setif u kojoj je administrativni centar.

## Geografija
Setif leži na visoravni u Masivu Atlas, nedaleko od vadi Bousselama, na nadmorskoj visini od 1.096 metara.
Od administrativnog centra Alžira je udaljen 217 km jugoistočno a od Constantina 109 km zapadno.
## Historija
Antički **Sitifis** postao je važno mjesto kad je rimski car Nerva 97. osnovao u njemu koloniju za svoje legionare veterane.

Nakon tog je Sitifis postao prijestolnica Rimske provincije Mauretanije Sitifensis koja je formirana 297. To je nastavio biti i za bizantske vlasti. 

Grad je stagnirao sve do 1838. kad je zauzela Francuska vojska. 
Novi Sétif su Francuzi podigli prema suvremenom urbanizmu, široke ulice pod pravim kutom.

Za Francuske kolonijalne uprave -Sétif i njegova okolica bili su scena spontanog ustanka 1945., koji je rezultirao sa preko stotinu ubijenih Evropljana. Za odmazdu je prema alžirskim izvorima masakrirano između 6.000 do 8.000 muslimana.

U to vrijeme okolica Sétifa bilo je jako poznata po proizvodnji žitarica. Ta tradicija zadržana je i današnjem Alžiru pa je grad poznat po mlinarskoj i prehrambenoj industriji (tjestenina, Kus-kus).

## Znamenitosti i obrazovanje

Najveća znamenitost su ostaci velike bizantske utvrde nalaze se na sjeveru.

Arheološkim iskapanjima provedenim 1959. otkrivena je rimska nekropola nedaleko od centra grada.
Grad ima i Univerzitet osnovan 1978.

## Gradovi prijatelji

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Sétif Ville '' 
* ''Sétif, Algeria'' 
ville de Sétif
Mila (pokrajina)

**Mila ** (arapski:ولاية ميلة) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Mila  se prostire na sjeveru zemlje po brdima Masiva Tel Atlas na površini od 9,375 km² u kojoj živi 766,886 stanovnika.

Mila graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Džidželom i vrlo malim dijelom sa Skikdom, sa zapada sa Setifom, sa istoka sa Konstantinom i Um el Buagijem i sa juga sa Batnom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 13 distrikta (daïrasa) i 32 općina (baladija).

Administrativni centar Pokrajine Mila je istoimeni grad Mila.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Presentation de la Wilaya Mila'' (službene stranice) 
* ''Mila (Wilaya de Mila)'' (na portalu Mapnall)
Mila (Alžir)

**Mila** (arapski: ميلة) za antike znan kao **Milevum** (grčki: **Miraeon** / Μιραίον) je grad od 63,251 stanovnika na sjeveroistoku Alžira u Pokrajini Mila u kojoj je i administrativni centar.

## Geografija

Mila leži u brdima Atlasa udaljena 50 km od Constantina a 450 km od Alžira.

Milu zbog brojnih vadija odavnina zovu - prijestolnicom vode, danas je to još i više jer se od 2000. nedaleko od nje nalazi veliko Akumulaciono jezero Beni Haroun.

## Historija
Mila je jedan od najstarijih gradova Alžira, osnovana je istovremeno kad i prva numidijska kraljevsta, između 2 - 3. vijeka pne.. Nazvana je *Melou* po berberskoj kraljici, ali je tokom historije često mijenjala imena pa se zvala Milev (hiljadu izvora), Milium, Molium, Medius, Milah. 
Antički Milev zvali su *Kraljica žita i mlijeka*.
Za rimskih vremena Mila je bila jedna od četiri vojne baze koje su kontrolirale Cirtu.

Susjedna plemena opustošila su okolicu grada 260., a početkom 6. vijeka su i razorila grad. 
Bizantski general cara Justinijana - Solomon, iskoristio je krhotine grada za izgradnju citadele i bedema, da spriječi ponovne napade. 
Danas su ti bedemi oko medine dugi 1.200 metara najveća atrakcija grada.

Mila je vrlo rano prihvatila kršćanstvo i postala biskupija, njeni biskupi sudjelovali su na prvim sinodima sve do 674. kad su je zauzeli muslimani kao prvi važniji grad u Alžiru. 
Oni su razorili crkvu i na njenom mjestu podigli džamiju *Sidi Ghanem*.

## Znamenitosti
Džamija *Sidi Ghanem* je najstarija u Alžiru, druga u Sjevernoj Africi, nakon one u Tuniskom Kairuanu.

Stara medina proglašena je 1992. nacionalnom baštinom.
*[[Fontana]] - Ain Lebled* je stara više od 17 vijekova, izgrađena je vladavine cara Hadrijana i još uvjek služi svrsi.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Mila''
Setif (pokrajina)

**Setif ** (arapski:ولاية سطيف) je jedna od 58 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Setif  se prostire na sjeveroistoku zemlje po brdima Masiva Tel Atlas na površini od 6,504 km² u kojoj živi 1,489,979 stanovnika.

Setif graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Bedžajom i Džidželom, sa zapada sa Bordž Bu Areridžom, sa istoka sa Milom i sa juga sa Msilom i Batnom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 20 distrikta (daïrasa) i 60 općina (baladija).

Administrativni centar Pokrajine Setif je istoimeni grad Sétif.

Pokrajina je poznata po lokalitetu - Djémila koji je 1982. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Africi.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Wilaya Setif'' (službene stranice)  
* ''Sétif (Wilaya de Sétif)'' (na portalu Mapnall)
Beni Haroun

**Beni Haroun** (arapski: سد بني هارون) je ime za branu i akumulaciono jezero na sjeveru Alžira u Pokrajini Mila.

## Karakteristike
Jezero površine 2727 km² prostire se nedaleko od grada Mile. Smještena u srcu ogromnog hidrauličkog kompleksa, brana Béni Haroun ima kapacitet od 960 miliona m³, visoka je 118 i duga 714 metara. Najveća je i najvažnija brana u Alžiru. Betonska brana od milion i pol metara kubnih dovršena je 2000. godine.

Pumpna stanica snage 180 MW omogućuje snabdijevanje pitkom vodom šest alžirskih pokrajina: Mila, Džidžel, Konstantin, Um el Buagi, Batna i Henšela. Također, omogućuje navodnjavanje stotina hektara oranica u pokrajini Mili, pa čak i onih u okolnim pokrajinama.

U februaru 2012. akumulaciono jezero Béni Haroun doseglo je nivo popunjenosti od milijardu m³, čime je premašen teorijski kapacitet za 40 milion m³.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Beni Haroun''
Kosihovce

**Kosihovce** je naseljeno mjesto u okrugu Veljki Krtiš, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze

*  Kosihovce
Tisemsilt (pokrajina)

**Tisemsilt ** (arapski: تيسمسيلت) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Tisemsilt  se prostire na sjeveru zemlje po brdima Tel Atlasa na površini od 3,152 km² u kojoj živi 294,476 stanovnika.

Tisemsilt graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Ajn Deflom i Šlefom, sa zapada sa Relizanom, sa istoka sa Medejom i sa jugozapada sa Tijaretom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 8 distrikta (daïrasa) i 22 općine (baladija).

Administrativni centar Pokrajine Tisemsilt je istoimeni grad Tisemsilt.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Presentation de la Wilaya Tisemsilt'' (službene stranice)  
* ''Tissemsilt (Wilaya de Tissemsilt)'' (na portalu Mapnall)
Tisemsilt

**Tisemsilt** (arapski: تيسمسيلت) je grad od 66,084 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Tisemsilt u kojoj je administrativni centar.

## Geografija
Tisemsilt leži na jugu planinskog masiva Varsenis na visoravni Sersou na nadmorskoj visini od 849 metara.
Od glavnog grada Alžira je udaljen 245 km jugoistočno.

Okolica je plodan poljoprivredni kraj zahvaljujući akumulacionom jezeru *Colonel Bougara*, koje ima kapacitet od 13 miliona m³, a udaljeno je svega desetak km od centra grada.

## Historija

Mjesto je nastalo kao trgovište berberskih nomadskih stočara sa juga i onih sa masiva Varsenis pod imenom *Tisemine*, iako ima i teorija da se tada zvalo po berberskom **Ozina**.

Pred kraj osmanske vladavine za to trgovište ustalilo se ime Suk Tisemine.

Za Francuske kolonijalne uprave trgovištu je promjenjeno ime u - **Vialar**. Status općine dobio je 1924., pa je od 1928.-1931. podignuta gradska vijećnica.
Nakon proglašenja alžirske nezavisnosti gradu je vraćeno staro ime, a nakon administrativne reforme zemlje 1984. postao je administrativni centar novoformirane Pokrajine Tisemsilt.

Od 2008. grad ima i univerzitet - *Ahmed Ben Yahia*.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Tissemsilt''
Varsenis

**Varsenis** (arapski: الونشريس / El'Ouanchariss, berberski: *Warsnis*, što znači *Ničeg [[Visina|višeg]]*) je planinski masiv na sjeveru Alžira.

## Geografija
Najviši vrh masiva je Sidi Amar (1985 m), nedaleko Bordj Bounaama u pokrajini Tisemsilt, 67 km sjeverno od Tisemsilta. Masiv se proteže od rijeke Chelif na istoku i sjeveru do vadija Mine (Oued Mina) na zapadu i visoravni Sersou na jugu. Prostire se po alžirskim pokrajinama Medeja, Ajn Defla, Tisemsilt, Šlef, Relizan i Tijaret. Najviše planine su Achaoun (1850 m), Ras Elbrarit (1750 m, vrhovi Sidi Abdelkader i Sidi Amar), Tamedrara i Kef Siga. Varsenis se proteže od zapada prema istoku u dužinu od nekih dvjestotinjak kilometara, a širok je do sedamdesetak km. Vapnenačke planine masiva su geološki nastale u Periodu Jure. One su seizmički vrlo nestabilne, jer leže na liniji rasjeda posljedni veliki potres pogodio je taj kraj u oktobru 1980.

Planine masiva obrasle su šumama cedra, a kotline su pogodne za poljoprivredu, to se naročito odnosi na visoravan Sersou i dolinu kod grada Šlefa, koja je premrežena vadijima Deurdeur, Rouina, Tikzel, Sly, Rhiou... Na južnoj granici Varsenisa, po planinama Tel Atlasa, prostire se Nacionalni park Theniet El-Had površine od 3616 hektara. Većina stanovnika u masivu su berberskog porijekla.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ouarsenis'' 
* ''Massif de l'Ouarsenis''
Šlef (pokrajina)

**Šlef ** (arapski: ولاية الشلف) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.

## Geografija

Šlef  se prostire na sjeveru zemlje duž mediteranske obale i po planinama Tel Atlasa na površini od 4,795 km² u 
kojoj živi 1,002,088 stanovnika.

Šlef graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa sjevera sa Sredozemnim morem, sa zapada sa Mostaganemom i Relizanom, sa istoka sa Ajn Deflom i Tipasom i sa juga sa Tisemsiltom.

Pokrajina je administrativno podjeljena na 13 distrikta (daïrasa) i 36 općine (baladija).

Administrativni centar Pokrajine Šlef je istoimeni grad Šlef.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Presentation de la Wilaya Šlef'' 
* ''Chlef (Wilaya de Chlef)'' (na portalu Mapnall)