open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Berkel

**Berkel** je rijeka u Njemačkoj i Nizozemskoj duga 115 km pritoka IJssela.

## Hidrologija i historija
Berkel izvire kod Billerbecka u Njemačkoj saveznoj državi Sjeverna Rajna-Vestfalija, oko 22 km zapadno od Münstera. 
Odatle teče prema zapadu nekih 70&nbsp;km, preko gradova; Coesfeld, Gescher, Stadtlohna i Vreden do Nizozemske, gdje nekoliko stotina metara formira nizozemsko - njemačku granicu.

Kroz Nizozemsku protiče preko gradova Eibergen, Borculo, Lochem do Zutphena gdje ima ušće u rukavac Rajne IJssel.

Tokom 20. vijeka korito rijeke je ispravljano, obzidavano, a po gradovima i natkrivano, tako da je 1970 bio jedna od zagađenijih rijeka, danas je situacija znatno bolja.

Porječje rijeke prostire se po površini od 792 km² po Njemačkoj saveznoj državi Sjeverna Rajna-Vestfalija i nizozemskoj provinciji Gelderland.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Die Berkel – ein Fluss „taucht“ wieder auf''
Borculo

**Borculo** je grad od 7,170 stanovnika na istoku Nizozemske u Provinciji Gelderland.

## Geografija

Borculo se prostire duž lijeve obale Rijeke Berkel, udaljen 61 km istočno od Arnhema.

## Historija

Borculova historija vezana je uz zamak koji su podignuli lokalni grofovi na istoimenom feudu na prelazu iz 11. u 12. vijek, uz koji je izraslo naselje.
Feud i naselje su 1360. postali domena Vojvodstva Gelre i vlasništvo porodice Van Bronckhorst. Ubrzo nakon tog Borculo je dobio gradska prava - 1375. godine.

Negdje oko 1760. zapušteni zamak se urušio, pa je pored njega podignuta ladanjska kuća.

Feud Borculo je zajedno sa ladanjskom kućom - 1777. kupio posljednji nizozemski stadtholder Willem V od Oranja.  
Zbog tog i današnji nizozemski kralj Willem-Alexander kao član Dinastije Oranje-Nassau nosi pored ostalih i titulu *Gospodar Borcula*.

Za vladavine Prvog Francuskog Carstva Napoleon je 1806. na tom imanju osnovao *[[Prvo Francusko Carstvo|Carsku]] [[ergela|ergelu]]*.
Ona je nakon Napoleonovog sloma postala vlasništvo Nizozemske države.

## Reference

## Vanjske veze

*''Borculo Bruist'' (turističke stranice)
Lochem

**Lochem** je općina od 34,069 stanovnika i grad od 12,160 stan. na istoku Nizozemske u Provinciji Gelderland.

Općina Lochem pored samog grada ima 11 naselja, to su; Almen, Barchem, Eefde, Epse, Exel, Gorssel, Harfsen, Joppe, Kring van Dorth, Laren i Zwiep.

## Geografija

Lochem se prostire duž Rijeke Berkel i Twentekanaala, udaljen 52 km sjeveroistočno od Arnhema.

## Historija

Lochem je dobio gradska prava poveljom od gelreskog grofa Otta II - 1233., ona se danas čuva u općinskom arhivu.

Lochem je vijekovima bio utvrđeni grad, pa mu se raspored ulica i kanala nije promjenio od srednjeg vijeka, kad je bio opasan bedemom i okružen sa dva kanala. Posljednja od troje gradskih vrata - Molen srušena su početkom 19. vijeka, nakon tog su 1842. pokretni mostovi zamjenjeni fiksim kamenim 
tako da od utvrde nema ništa, osim tragova u imenima ulica.

Najpoznatiji stanovnik Lochema je Jan Poorters, čuven po događaju iz Nizozemske revolucije 1590. kad su se španjolski vojnici htjeli uvući u grad, sličnim lukavstvom kao i Ahejci za Trojanskog rata - Trojanskim konjem.
Oni su do Lochema doplovili brodom iz Brede sa tovarom treseta, skriveni u snopovima slame. Iz luke su kolima vozili treset i slamu do gradskih vrata i propuštali u grad.

U to je vrijeme bio običaj da si stražari (i njihova rodbina) uzmu ponešto za svoje potrebe. To je učinio i Jan stražarev sin i grabivši slamu sa drugih kola primjetio da su ispod nje naouružani ljudi, pa je stao vikati *Izdaja, izdaja*, to je bilo dovoljno da se digne garnizon i spriječi provalu u grad.

U njegovu čast podignuta je skulptura pored nekadašnjeg istočnog bedema.
Osim priča Lochem nema puno ostavština iz srednjeg vijeka, jer ga je poharao strašan požar 1615. u kojem su gotovo sve zgrade u centru osim crkve *sv. Gudule* izgorjele.

## Reference

## Vanjske veze

*''Gemeente Lochem'' (službene stranice) 
Lochem Geschiedenis
Setovija

**Setovia** je bila ilirska tvrđava i naselje koja se u istorijskim izvorima spominje kao mjesto sukoba između Dalmata i rimske vojske koju je predvodio prvi rimski car Oktavijan 33. god. p.n.e.

Nalazila se na nepoznatoj lokaciji u današnjem Sinjskom polju. Neki rimski natpisi na kamenu pronađeni u blizini Vrlike i Kijeva upućuju na činjenicu da je Setovia bila u blizini.

Nakon što je pobijedio Pompeja 36. god na Siciliji, Oktavijan je naredne godine počeo svoju kampanju protiv Ilira. Najprije je savladao Japode i Panone, a zatim je 34 - 33 nastavio ratovati protiv Dalmata. Deset godina ranije Dalmati su nanijeli težak poraz Rimljanima predvođenih Vatiniusom, kojom prilikom su i preoteli pet znamenja Gabiniusove armije 48. god. p.n.e.

Oktavijanova armija je najprije došla do Promone gdje su Dalmati imali vojsku od 12.000 boraca, koju je predvodio Verzo. Poslije nekoliko borbi Promona je bila uzeta, a Verzo je poginuo. Dalmati su nastavili ratovanje pod vodstvom Testimosa, koristeći gerilsku taktiku, ali to nije spriječilo Oktavijana da zauzme  Sinodium i Andetrium. Nakon toga krenuo je sa armijom dolinom rijeke Cikole.

Testimos je sve svoje trupe koncentrisao u tvrđavu i naselje Setoviu. U bici kod Setovie, vjerovatno u klisuri Sutini, Oktavijan je bio ranjen i morao je napustiti ratište. Komandu je preuzeo Statilius Taurus, koji je organizovao zimsku blokadu i time eliminisao dio dalmatske vojske.

Početkom 33. god. Oktavijan se vratio kada su na kraju uporni i iscrpljeni branioci u Setoviji, zbog nedostatka hrane, bili prisiljeni da se predaju. Dalmati su vratili ratna znamenja, predali ratni plijen i 700 mladića kao taoce i pristali (primorani) platiti zaostali harač neplaćen od Cezarovog vremena.

Vidjevši šta se desilo Dalmatima ostala ilirska plemena do Save su se predala. Za tako krupne ratne i političke uspjehe senat je Oktavijanu 27. g. p.n.e. odobrio ilirski trijumf (*thriambon Illyrikon*), koji je održan istovremeno kad i trijumf posvećen pobjedi u Egiptu nad Markom Antonijem i Kleopatrom. Ni ovim Oktavijanovim doista velikim uspjesima još uvijek nije bila učvršćena i potpuno osigurana rimska vlast u Iliriji.  
## Reference
Geografska sredina Azije

Položaj **geografske sredine Azije** još nije određen, ali postoje dvije pouzdane i do sada prihvatljive hipoteze: Kyzyl (Tuva, Rusija) i Yungfen (Kina). Uglavnom središnja tačka kontinenta ovisi o poistovjećivanju granica Azije a glavne nesuglasice su o tome jesu li udaljeni otoci uključeni, tako da bi mogli predstaviti krajnje točke Azije, te o načinu izračuna konačnog rezultata. Takođe u projekciji koja se primjenjuje istrage nisu suglasne. Postoji nekoliko mjesta koja tvrde da su domaćini ovog hipotetskog centra.

Prvo službeno proglašenje sredine Azije dao je 1890-ih jedan nepoznati britanski putnik, tvrdeći da se nalazi u blizini posjeda Safjanov u Saldamu. U vrtu imanja se danas nalazi jedan spomenik koji obilježava tačku. Zatim 1910. pojavljuje se u Sankt Peterburgu tekst *Esej o Uriankhai Kraiju (mongolski bazen rijeke Yenisei)* u kojem inženjer hidrologije Vsevolod Rodičev pretpostavlja da se središte Azije nalazi u Kyzylu (Tuva). Jedno vrijeme je znak središta bio spomenik u obliku male krnje piramide postavljen u Kyzylu u blizini zgrade elektrane na obalama rijeke Ulug-Khema. U 1964. – za vrijeme Brežnjeva – je Republika Tuva obilježavala dvadesetogodišnjicu dobrovoljnog pristupanja Sovjetskom Savezu. Prema prijedlogu izvršnog odbora Gradskog vijeća Kyzyla, naručen je spomenik koji je izradio kipar Vasilij Dёmin uz pomoć arhitekata V. Bažina i V. Večinova. Djelo je dovršeno 1968. godine, nalazi se na lijevoj obali rijeke Jeniseja i sastavljeno je od betonskog obeliska od 12 metara u obliku globusa postavljenog na kvadratnom postolju od dva metra s trokutnim tornjem usmjerenim prema gore. Naziv djela je *Sredina Azije* (rus. Центр Азии) i njegov točan položaj je u Tos-Bulaku, na južnoj strani grada. Spomenik je 2014. obnovljen radom umjetnika D. Namdakova.

Stoga Kyzylski spomenik se nalazi 700 kilometara sjeverno-sjeveroistočno od spomenika u Ürümqiju, drugog kandidata za centar azijskog kontinenta.

Naime spomenik pod nazivom *Geografsko središte azijskog kontinenta* (kin. 亚洲大陆地理中心) se nalazi oko 20 km jugo-zapadno od Ürümqija (Xinjiang) u Kini i izboren je 1992. godine. Pretpostavka se temelji na istrazi koju je proveo ogranak Xinjianga od Kineske akademije nauka. Kineska akademija je izračunala geografsko središte 49 azijskih zemalja, uključujući otočne države poput Kipra i Japana i uračunajući – dakle odražavajući političku perspektivu Kine – Palestinu i Sikkim. Rezultat istrage je postavio geografsko središte svih tih zemalja u selu Yongxinu. Mjesto je bilo označeno drvenim stupom sa natpisom *Geografska sredina Azije* (亚洲地理中心). Selo koje se slučajno nalazilo na mjestu gdje je se odlučilo izgraditi spomenik je preseljeno, a novo selo je sada poznato kao *Srce Azije* (亚心). Spomenik je dovršen krajem 1990-ih i sastoji se od tornja od 22 metra u obliku slova A sa oznakom *Sredina Azije* koji predstavlja 48 zemalja Azije.

## Napomene

## Reference

## Bibliografija
Eibergen

**Eibergen** je grad od 9,385 stanovnika na istoku Nizozemske u Provinciji Gelderland.

## Geografija

Eibergen se nalazi pored granice sa Njemačkom duž lijeve obale Rijeke Berkel, udaljen 74 km istočno od Arnhema.

## Historija

Prvi put je dokumentiran kao feud (*Curtis Mallande*) -1188., to je ostao sve do početka 19. vijeka, kad je ukinut feudalizam.

U grad je izrastao kad je otvorena predionica pamuka - 1834. u kojoj je radilo više od 700 radnika.

## Reference

## Vanjske veze

*''Eibergen'' (turističke stranice)
Fakultet humanističkih nauka Karlovog univerziteta

**Fakultet humanističkih nauka Karlovog univerziteta** (*Fakulta humanitních studií Univerzity Karlovy, FHS UK*) fakultet je Karlovog univerziteta u Pragu, glavnom gradu Češke. Njegov glavni fokus jesu humanističke nauke i društvena i kulturna antropologija, uključujući etnomuzikologiju. Smješten u Libeňu, Prag 8, fakultet ima 240 članova fakulteta i oko 2.500 studenata.

## Galerija

File:Jinonice building.jpg|Stara zgrada
File:PXL 20210617 090002732.MP.jpg|Nova zgrada


## Odsjeci

## Reference

## Vanjske veze
* Službeni veb-sajt
Doesburg

**Doesburg** je općina od 11,036 stanovnika i grad od 6,885 stan. na istoku Nizozemske u Provinciji Gelderland.

## Geografija

Doesburg se prostire na ušću Oude IJssela u IJssel, udaljen dvadesetak km istočno od Arnhema.

## Historija

Doesburg se prvi put spominje u dokumentu koji je datiran između 1053.-1071. godine. U to vrijeme taj kraj se sastojao od močvara i pješčanih dina, od kojih su neke bile naseljene. Na to ukazuje i ime - *Doesburg*, koje je po lingvistima sintagma od; *dos, duis, doze*, što je bilo imena za močvaru obraslu grmljem (drvećem) i sufiksa *burg*, koji znači zamak ili naselje.

Smješten na ušću Oude IJssela u IJssel, brzo je izrastao u veliko naselje, tako da je 1237. dobio gradska prava. 
Grad se još više proširio 1343., nakon što je dobio dozvolu da to uradi od gelreskog vojvode Reinalda II. 
To je bilo potrebno jer su rijeke štetile gradu. Kao rezultat toga, kanali (današnje ulice Ooipoortstraat i Meipoortstraat) našli su se unutar bedema. Od tad Doesburg ima četvoro gradskih vrata; Veer (Saltpoort), Koepoort, Meipoort i Ooipoort.

Istovremeno je postao administrativni centar velikog okruga, pa je nakon Zutphena, Doesburg sve do 19. vijeka bio najveći grad u tom vojvodstvu.
To kao i članstvo u Hanzeatskom savezu (od 1447.) donijelo je prosperitet gradu.

Kriza je nastupila krajem 15. vijeka, jedan od uzroka bilo je zamuljivanje IJssela, to se bezuspješno pokušalo riješiti 1552. premještanjem korita. 
Puno veći problem bilo je ratno stanje prvih godina Nizozemske revolucije a nakon tog i francuska okupacija od 1672. do 1674. koja je dovela grad u još veću krizu.

Zbog tog je Doesburg iz prosperitetnog trgovačkog grada spao na maleno trgovište, u kom se dobar dio stanovnika bavio stočarstvom i ratarstvom. 
Jedino je kao utvrda imao neki značaj, tako da od 1607. do 1945. imao stalni garnizon unutar svojih bedema i živio kao pogranični grad. Službeno je bio utvrda sve do 1923.

Inženjerac Menno van Coehoorn izradio je 1701. planove za izgradnju snažne obrambene linije istočno od grada, koja je podignuta između 1702. - 1730. godine. 
U praksi su ti bedemi značili limitiranje prostora po kom se Doesburg mogao širiti, zbog tog se nije ni i industrijalizitrao. Prvi veći industrijski pogon Livnica željeza otvoren je tek 1893.

Zbog tog su sve do 1925. stambene zgrade gradile u ograničenom pojasu, tek nakon Drugog svjetskog rata počeli su se graditi kvartovi izvan tog pojasa. Nakon promjene općinskih granica 1974., kad je Beinum je postao dio Doesburga, grad se još više proširio.

Od kad je 1974. historijski centar proglašen kulturnim dobrom, grad se sve više profilira kao turistička destinacija.

## Reference

## Vanjske veze

*''Gemeente Doesburg'' (službene stranice)
Jan II od Avesnesa

**Jan II od Avesnesa** nizozemski: *Jan Van Avesnes* (oko 1247. - 11. septembar 1304.) bio grof od Hainauta (1280.-1304.) a nakon 
tog Holandije i Zeelanda (1299.-1304.).

Postao je poznat kao ujedinitelj Holandske i Hainautske grofovije i odlučni borac protiv flandrijske 
Dinastije Dampierre kojoj je spriječio širenje po svojim grofovijama.

## Biografija

Rođen je kao najstariji sin hainautskog grofa Jana i Alide, sestre holandskog grofa Willema II., 
Jan je 1280. postao hainautski grof sa vladarskim naslovom **Jan I**.

Kao dugogodišnji prijatelj francuskog kralja Philippa IV, Jan je utjecao na svog rođaka holandskog grofa 
Florisa V, da prekine svoje dugogodišnje prijateljske odnose sa engleskim kraljem Edwardom I i sklopi savez sa 
francuskim kraljem. 
Taj potez naišao je na žestok otpor nekoliko holandskih plemića, koji su uhvatili i ubili Florisa 27. juna 1296.

Jan je nakon tog imenovan holandskim stadtholderom i regentom Florisova 15-godišnjeg sina, nakon čije smrti je 1299. proglašen holandskim grofom kao **Jan II**.

Iako je narod prihvatio njegovu vlast, 1300. se morao odhrvati od aspiracija na isti položaj njemačkog kralja Albrechta I.
Nakon tog je odbio englesku invaziju i ugušio pobunu u Zeelandu 1301.

Od 1302. do 1304. se borio protiv nasrtaja Dinastije Dampierre na sjeverne krajeve Holandije i Zeelanda.

## Reference

## Vanjske veze

* ''John II count of Hainaut and Holland''
Doetinchem

**Doetinchem** je općina od 58,546 stanovnika i grad od 42,560 stan. na istoku Nizozemske u Provinciji Gelderland.

Općina se sastoji od grada Doetinchema i naselja Gaanderen i Wehl i niza zaselaka kao što su IJzevoorde i Langerak.

## Geografija

Doetinchem se prostire duž Rukavca IJssel, udaljen 30 km istočno od Arnhema.

## Historija

Doetinchem se prvi put spominje u dokumentu iz 838., kao naselje sa crkvom pod imenom *villa Deutinghem*.

Historijski centar grada svoj karakteristični eliptični tlocrt dobio je u 13. vijeku, kad su podignuti bedemi od cigle sa gradskim vratima, kulama i širokim jarkom sa vanjske strane.

Zbog tog je sve do sredine 19. vijeka Doetinchem je imao ograničen prostor za širenje. 
Sve rekonstrukcije i dogradnje odvijale su se uglavnom unutar tlocrta srednjovjekovnog grada.

Tek od kraja 19. vijeka grad i njegovo stanovništvo rastu, između ostalog i radi izgradnje boljih prometnih veza. Tokom 20. vijeka se puno kompanija naselilo uz Oude IJssel i željezničku prugu.

Krajem Drugog svjetskog rata bombardiranje je uništilo velik dio historijskog centra, pa je njegov današnji izgled snažno određen obnovom nakon rata. 
Novi stanbeni kvartovi izgrađeni su oko centra nakon rata, kako bi se zadovoljila rastuća potreba za stanovanjem, također određuju karakter grada.

### Gaaderen

Gaaderen se nalazi južno od Doetinchema. Nastao je kao zaselak Doetinchema nedaleko od samostana Betlehem, osnovanog 1180.

U to vrijeme taj kraj se uglavnom sastojao od močvara i brda okruženih rijekom i potocima, krajolikom su dominirala dva reda riječnih dina, čiji su se vrhovi uzdizali do 20-25 metar]]a iznad okolice. 
Pretpostavlja se da ime mjesta Gaanderen, potječe od riječi - *Gernere* koja je značila šiljasti ili strijeloliki niz brda.

Pronalazak željezne rude omogućio je razvoj metalurgije, tako da je još 1689. kod Bielheimerbeeka osnovana najstarija ljevaonica željeza u Nizozemskoj.

Izgradnja željezničke pruge i državne ceste krajem 19. vijeka, potaknula je širenje naselja prema jugu te je na pruzi nastao novi centar naselja - Nieuw Gaanderen. 
Danas su Oude (Stari) i Novi Gaanderen povezani ulicom Hoofdstraat.

### Wehl
Wehl se nalazi zapadno od Doetinchema.
Još je antičkih vremena na tom terenu postojalo najmanje pet naselja.   
Srednjovjekovni Wehl (Weel) je prvi put dokumentiran oko 1200. kao utvrđeno selo sa bedemom i opkopima.

Dugo je zadržao svoj pretežno ratarski karakter. Poboljšanje željezničkih veza 1920-ih, rezultiralo je skromnim ekonomskim i demografskim rastom, ali prava industrijalizacija nikada nije zaživjela.

Zapadno od Wehla leži selo Nieuw-Wehl, nastalo iz zaselka *Achterwehl*, koji se sastojao od nekoliko raštrkanih farmi i mlina. 
Narastao je nakon 1900., kad su izgrađena škola, crkva i župni dvor.

## Pobratimski gradovi

Doetinchem ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;
*  La Libertad, Nikaragva (od 1990.)
*  Pardubice, Češka (od 1992.)
*  Raesfeld, Njemačka (od 2005.)

## Reference

## Vanjske veze

*''Gemeente Doetinchem'' (službene stranice)
Jan I od Avesnesa

**Jan I od Avesnesa** nizozemski: *Jan van Avesnes* (1218. Houffalize - 24. decembar 1257., Valenciennes) bio je grof od Hainauta od 1246. do 1257.).

## Biografija

Rođen je kao najstariji sin Margarete od Konstantinopola i njenog prvog muža Bouchard od Avesnesa. Budući da su ga pape proglasile bastardom, isprva je bio isključen iz nasljeđivanja prava na grofovske tronove u Flandriji i Hainautu.

Nakon dugotrajnih svađa i borbi  sa majkom i svojom polubraćom Dampierrs iz majčinog drugog braka. 
Konačno je 1246. arbitražom francuskog kralja Louisa IX dobio pravo na Grofoviju Hainaut i titulu grofa.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Jan van Avesnes''
Wolderwijd

**Wolderwijd** je slatkovodno umjetno jezero u sredini Nizozemske na granici provincija Flevoland i Gelderland.

## Karakteristike
Jezero ima  površinu od 18 km² i duboko do 3 m.

Wolderwijd je nastao 1967. melioracijom južnog Flevolanda.
Zajedno sa povezanim jezerima; Drontermeer, Eemmeer, Gooimeer, Ketelmeer, Nijkerkernauw, Nuldernauw, Veluwemeer i Vossemeer formira pojas *Graničnih jezera* (Randmerena), koja trebaju osigurati da se tlo ne osuši i slegne.
Vode mu donosi i odnosi IJsselmeer lancem Graničnih jezera.

Jezero se koristi u rekreativne svrhe ima dvije marine, nekoliko plaža i tri otoka, na jugu ispred marine 
Zeewolde- Zegge, i na sjeveru Biezen i Knarland.

Na južnom kraju jezera leže gradovi Zeewolde (zapad) a preko puta  Harderwijk (istok).

Wolderwijd je zajedno sa 14 drugih jezera uvršten 2000. u Ramsarsku konvenciju.

## Reference
 
## Vanjske veze
 
* ''Wolderwijd''
Harderwijk

**Harderwijk** je općina od 48,857 stanovnika i grad od 42,560 stanovnika u sredini Nizozemske u Provinciji Gelderland.

## Geografija
Harderwijk se prostire duž Jezera Wolderwijd udaljen 64 km istočno od Amsterdama.
Preko puta nalazi se grad Zeewolde u Provinciji Flevoland.
## Historija

Harderwijk je nikao na Zuiderzeeu i zarana se okrenuo pomorstvu i trgovini tako da već 1252. spominje kao hanzeatski grad, koji je dobio gradska prava od Gelrenskog grofa 1231.

Zbog svog povoljnog položaja prema Deventeru, Elburgu, Hattemu, Kampenu i drugim gradovima duž Zuiderzeea, Sjevernog i Baltičkog mora, brzo se razvio u vodeći trgovački grad. U to vrijeme čak je imao vlastitu trgovačku ispostavu u švedskom Skanöru, poznatom po najvećim godišnjim sajmovima u čitavom Baltiku. Ta su i sajmovi u samom Harderwijku bili su vrlo uspješni.

Kako je Zuiderzee postajao sve plići, veliki brodovi sidrili su daleko od obale, pa se roba do dva gata prevozila čamcima, to su obavljali članovi ceha Schuitevaardersgilde.

Zuiderzee je pored blagostanja, donosio i puno nevolja jer je redovito plavio. Velika poplava iz 1916. dovela je do zakona o Zuiderzeeu, koji je postavio temelje za njegovu melioraciju, tako da je nakon izgradnje Brane Afsluitdijk 1932. postao Jezero IJsselmeer.

Odtad više nije luka, pa se okrenuo turizmu i ugostiteljstvu.
Početkom 21. vijeka izrađeni su planovi za uređenje rive sa otocima namjenjenim rekreaciji i stanovanju. Na jednom od njih već je smješten veliki akvarij sa delfinima, koji je atrakcija za turiste.

## Reference

## Vanjske veze

*''Gemeente Harderwijk'' (službene stranice)
Avesnes (dinastija)

**Avesnes** je bila porodična dinastija čiji su članovi vladali kao grofovi Hainautom, Holandijom i Zeelandom od 1299. do 1354. godine.

## Historija
Porodica Avesnes vuče porijeklo iz Avesnesa pored Maubeugea.
Prvi poznati član bio je Jacob grof od Avesnesa i Condea, koji je poginuo 1191. u Trećem križarskom ratu pored Arsufa u Palestini.

Njegov sin - Bouchard (oko 1170.-1244), školovao se za svećenika čak je i zaređen kao đakon, ali se 1212. oženio sa drugu kćer cara Latinskog Carstva Balduina VI - Margaretu od Konstantinopola.
Sa njom je izrodio troje djece nakon što je njegov brak proglasio ništavnim papa Inocent III - 1215.

Zbog tog je 1219. podpao je pod utjecaj svoje šogorice Johanne od Konstantinopola, grofice u Flandriji i Hainautu, koja mu je obećala pomoći ako ode u Rim i ishodi poništenje njezina braka. Dok je bio na putu njegova supruga se ponovno udala 1223., za Willema Dampierra. U tom braku rođeno je nekoliko djece, što je kasnije dovelo do borbi između Avesnesa i Dinastije Dampierre za nasljeđe na Flandriju i Hainaut.

Pravi osnivač te dinastije bio je Bouchardov sin Jan I (1218.-1257), kome je isprva bio osporavan grofovski tron na Hainaut i Flandriju jer je bastard. Nakon svađa i borbi sa majkom i polubraćom Dampierres arbitražom francuskog kralja Louisa IX dobio je 1246. pravo na Grofoviju Hainaut i titulu grofa.

Njegov sin Jan II (1247. - 1304. vladao je kao grof Hainautom od 1280. do 1304. a od 1299. do 1304. i Holandijom i Zeelandom.
Nasljedio ga je sin Willem III (1304. - 1337.), a njega njegov sin Willem IV (1337. - 1345.)

Posljedna grofica iz te dinastije bila je Margaretha (1345. - 1349.).

## Povezano
* Holandski grofovi

## Reference

## Vanjske veze

*''Family Tree''
Elburg

**Elburg** je općina od 23,740 stanovnika i grad od 11,630 stan. u sredini Nizozemske u Provinciji Gelderland.

## Geografija
Elburg se nalazi između Zwollea i Harderwijka. Prostire se duž obala jezera Veluwemeer i Drontenmeer, koja ga razdvajaju od Poldera Oostelijk Flevoland u Provinciji Flevoland.

Elburg je poznat po svom dobro očuvanoj srednjovjekovnoj utvrdi u kojoj se nalazi 600 spomenika i 8 muzeja, pa privlači brojne turiste.
## Historija

Historija Elburga seže do 796. kad je prvi put dokumentiran. 
Kako se nalazio na Zuiderzeeu zarana se bavio ribarstvom, pomorstvom i trgovinom pa je gradska prava dobio 1233.

Između 1392. i 1396. potpuno obnovljen i od tad historijski centar ima današnji oblik utvrde. Ona je projektirana na principu zlatnog reza, što je tada bilo rijetkost, tako da ima pravilni ortogonalni raspored ulica.

Još od 1367. Elburg je bio član Hanzeatskog saveza, koji kao udruženje postoji još i danas i okuplja gotovo 200 centralnoeropskih gradova.

Sve do 1932. bio je ribarska luka na Zuiderzeeu, tad je izgrađena Brana Afsluitdijk i stvoren IJsselmeer sa polderima, tako da se Elburg udaljen od mora pa je ribarstvo ustupilo mjesto drugim zanimanjima.

## Pobratimski gradovi

*  Haselünne, Njemačka

## Reference

## Vanjske veze

*''Gemeente Elburg'' (službene stranice)
Drontermeer

**Drontermeer** je jezero u sredini Nizozemske, koje se prostire između Kampena i Elburga.

To izduženo slatkovodno jezero razdvaja Polder Oostelijk Flevoland u Provinciji Flevoland od kopna u Provinciji Gelderland.
## Karakteristike

Jezero ima  površinu od 4,76 km² dugo je 10 km, široko od 200 m do 1&nbsp;km i duboko do 3 m.
Na jezeru postoje 3 otoka; Eekt, Abbert i Reve.

Drontermeer je nastao 1956. za melioracije istočnog Flevolanda.
Zajedno sa povezanim jezerima; Gooimeer, Eemmeer, Nijkerkernauw, Nuldernauw, Wolderwijd, Veluwemeer, Vossemeer i Ketelmeer, formira pojas *Graničnih jezera* (Randmeren), koja trebaju osigurati da se tlo ne osuši i slegne.

Vode mu donosi i odnosi Vossemeer preko Ketelmeera iz IJsselmeera.
Na samom jugoistočnom početku jezera kod spoja sa Jezerom Veluwemeer leži grad Elburg.

Drontermeer je zajedno sa 14 drugih jezera uvršten 2000. u Ramsarsku konvenciju kao važno stanište ugroženih vrsta bilja, riba i ptica.

## Reference
 
## Vanjske veze
 
* ''Drontermeer''
Nuldernauw

**Nuldernauw** je izuljeno usko slatkovodno umjetno jezero u sredini Nizozemske na granici provincija Flevoland i 
Gelderland.

## Karakteristike

Jezero ima površinu od 8 km² i duboko je 3 metra.
Prostire se između jezera Nijkerkernauw i Wolderwijd.

Nuldernauw je nastao 1967. za melioracije istočnog Flevolanda.
Zajedno sa povezanim jezerima; Gooimeer, Eemmeer, Veluwemeer, Nijkerkernauw, Wolderwijd, Drontermeer, Vossemeer i Ketelmeer, formira pojas 
*Graničnih jezera* (Randmeren), koja trebaju osigurati da se tlo ne osuši i slegne.

Jezero je dio rekreacijskog pojasa *Granična jezera*.

Nuldernauw je zajedno sa 14 drugih jezera uvršten 2000. u Ramsarsku konvenciju, kao stanište ugroženih vrsta bilja,

## Reference
 
## Vanjske veze
 
* ''Nuldernauw''
Komandant Sava

**Komandant Sava**, poznata i kao ***Što to huči Sutjeska***, je jugoslovenska partizanska pesma u kojoj je opevana herojska pogibija Save Kovačevića tokom proboja na Sutjesci 1943. Melodija je preuzeta iz sovjetske ***Pesme o [[Nikolaj Ščors|Ščorsu]]*** (Песня о Щорсе), koja je nastala prema ukrajinskom epskom folkloru.

Tekst pesme, na postojeću muziku, napisao je Savin saborac Puniša Perović, iz pete proleterske crnogorske brigade. Pesma je brzo ušla u usmenu predaju i postala narodna, sa više verzija teksta.

Pesma Komandant Sava ima veliki broj izbedbi i obrada. Poznatu verziju ove pesme snimila je jugoslovenska pevačica Nena Ivošević 1973. godine. Postoje mnoga horska izvođenja, kao i savremene obrade ukrajinskih umetnika.

## Tekst pesme


Skraja Bosne i mora, zna ga zemlja sva
svud se slavom pročuo Komandant Sava…

Vodio je brigade preko polja, gora,
razgonio je bande mrskih zlotvora…

Hej-haj, hej-haj Komandant Sava…

Huči, teče Sutjeska, pliva krv po njoj,
divizija Savina bije ljuti boj…

Tuđe horde proklete nadiru kroz noć,
juriš moji junaci, mi moramo proć’…

Hej-haj, hej-haj – mi moramo proć’…

Što to huči Sutjeska u taj pozni sat,
mrtav kraj nje ležaše slavni Komandant…

Hej-haj, hej-haj – slavni Komandant…


## Izvori

## Povezano
* Partizanske pesme
Hattem

**Hattem** je općina od 12,307 stanovnika i grad od 11,070 stan. u sredini Nizozemske u Provinciji Gelderland.

## Geografija
Hattem se prostire duž lijeve obale Kanala IJssel, točno prekoputa Zwollea.

## Historija
Hattem je dobio gradska prava od Gelrenskog grofa Reinouda I 1299. 
Od tada je gradsko vijeće moglo samo dijeliti pravdu i graditi bedeme.

Kako se nalazio nedaleko ušća IJssela u Zuiderzee zarana se okrenuo pomorstvu i trgovini pa se pretpostavlja da je postao i hanzeatski grad, iako za to nema puno dokaza u općinskim arhivima, osim 1306. i 1485.

Vojvoda Willem I od Gelra dozvolio je 1401. građanima koji žive unutar bedema da napasaju stoku i peku ciglu po livadama izvan grada. 
Isti je vojvoda početkom 15. vijeka dao podići svoj zamak, koji je imao tako debele zidove da su ga građani nazvali "Dikke Tinne" (Debeli parapet).
Zamak je srušen 1778. a cigla prodana.

Iako nikad nije postao značajan hanzeatski grad kao Deventeru ili Zwolle i on je prosperirao zahvaljujući trgovini, pa je gradska vijećnica otvorena 1533. podignuta zahvaljući tom.

Početak Francusko-nizozemski rat 1672. označio je kraj dobrih godina za Hattem, koji je odtad radikalno osiromašio.

## Reference

## Vanjske veze

*''Gemeente Hattem'' (službene stranice)
Bouchard od Avesnesa

**Bouchard od Avesnesa** (oko 1170.-1244.) bio je plemić iz Avesnesa, poznat kao prvi suprug Margarete od Konstatinopola.

## Biografija

Bouchard se kao drugi sin školovao za svećenika pa je i zaređen kao đakon. 
Jedno je vrijeme radio kao kanonik u crkvi sv.Petra u Laonu.  Nakon tog ga je 1202. francuski kralj Philippe II postavio za regenta u Grofoviji Hainaut da vlada i brine se o maloljetnim kćerima poginulog cara Latinskog Carstva Balduina VI; Johanni i Margareti.

Bouchard se 1212. oženio sa mlađom Margaretom od Konstantinopola, sa kom izrodio troje djece i to nakon što je njegov brak proglasio ništavnim papa Inocent III - 1215. jer je bio zaređen.

Zbog tog je 1219. podpao je pod utjecaj svoje šogorice Johanne od Konstantinopola, koja je kao starija već postala grofica u Flandriji i Hainautu. Ona mu je obećala pomoći ako ode u Rim i ishodi poništenje njezina braka. 
Dok je bio na putu njegova supruga se ponovno udala 1223., za Willema Dampierra. U tom je braku rodila petoro djece, što je kasnije dovelo do borbi između njegove djece (Dinastija Avesnes) i one iz Dinastije Dampierre za nasljeđe na Flandriju i Hainaut.

Bouchard je na povratku iz Rima umro 1244., ili je ubijen po nalogu svoje žene Margarete, ali za to nema nekih dokaza.

Njegov sin Jan I (1218.-1257), kome je isprva bio osporavan grofovski tron na Hainaut i Flandriju jer je bastard. 
Nakon desetogodišnjih borbi sa majkom i polubraćom Dampierres arbitražom francuskog kralja Louisa IX ipak je 1246. dobio pravo na Grofoviju Hainaut i titulu grofa.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Burchard IV van Avesnes''
Dampierre (dinastija)

**Dampierre** je bila porodična dinastija značajna u srednjem vijeku, čiji su članovi vladali kao flandrijski i namurski grofovi i markgrofovi.

## Historija
Porodica potječe iz mjesta Dampierre iz nekadašnje francuske regije Champagne-Ardenne u kom su od 11. vijeka vladali kao grofovi.

Prvi poznati član bio je *Gui Dampierre* vikont u Troyesu oko 1147.

Slavu je stekao i *Renard Dampierre* koji je u Četvrtom križarskom ratu zarobljen kod Latakije - 1203. i u zarobljeništvu u Alepu proveo 30 godina.

Porodica je ostavila najviše traga u Flandrijskoj grofoviji, kad se Willem II 1223. oženio sa Flandrijskom groficom Margaretom od Konstantinopola.

Kako je ona prije toga bila u braku sa Bouchardom od Avesnesa sa kojim je izrodila 3 djece, a u braku sa Willemom rodila 44, između polubraće izbio je dugotrajni sukob oko nasljednih prava na Flandrijsku i Hainautsku grofoviju.

Sukob sa Dinastijom Avesnes rješen je arbitražom odlukom francuskog kralja Louisa IX - 1246., da Hainautsku grofoviju dobije Bouchardov sin, a Flandrijsku Willemov sin Willem III.

Willem III nije dugo vladao jer je poginuo 1451. pa ga je nasljedio mlađi brat Guy od Dampierra koji je 1263. kupio titulu Namurskog grofa. Guyevi potomci iz prvog braka vladali su Flandrijskom grofovijom do 1384., a oni iz drugog Namurom do 1421.

I nakon tog su pojedini članovi te porodice imali značajne uloge po evropskim zemljama i orodili se sa drugim dinastijama.  
Tako je Henri du Val de Dampierre (1560.-1620.) bio austrijski general, a Auguste Marie Henri Picot de Dampierre (1756.-1793.), general Prve Francuske Republike.

## Reference

## Vanjske veze

*''Maison de Dampierre''
Willem II od Dampierra

**Willem II od Dampierra**, francuski: *Guillaume II de Dampierre* (oko 1200.-1231.) bio je grof od Dampierra, poznat kao drugi suprug Margarete od Konstatinopola.

## Biografija

Willem se 1223. oženio sa flandrijskom groficom Margaretom od Konstantinopola, koja je prije tog bila u braku sa Bouchardom od Avesnesa i rodila mu troje djece, od tog dva sina. Kako je i Willem dobio tri sina, među polubraćom izbio dugotrajni sukob oko nasljednih prava na Flandrijsku i Hainautsku grofoviju.

Sukob sa Dinastijom Avesnes rješen je arbitražom odlukom francuskog kralja Louisa IX - 1246., da Hainautsku grofoviju dobije Bouchardov sin, a Flandrijsku Willemov sin.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Willem II van Dampierre''
Houffalize

**Houffalize** (njemački: *Hohenfels*) je grad i općina od 5,029 stanovnika na istoku Belgije u valonskoj - Provinciji Luxembourg..

## Geografija
Grad se nalazi pored luksemburške granice u srcu Ardena na meandrima Istočne Ourthe, udaljen 17 km sjeveroistočno od Bastogna.
## Historija

Historija Houffaliza vezana je uz samostan sv. Katerine koji je osnovan u 13. vijeku, uz koji je niklo selo. 
Kao sjedište baronije ostao je mali, - 1766. imao je 648 stanovnika.

Za Ardenske ofanzive jedinice Wehrmachta ponovo su zauzele Houffalize 20. decembra 1944. Tako da je do januara 1945 bio na prvoj liniji fronta. Savezički avioni više puta su bombardirali grad, pri tom je srušeno 350 kuća i pobijeno 189 stanovnika.

S druge strane su i jedice Waffen-SS-a pobile iz osvete 250 ljudi, tako da Houffalize ima status belgijskog grada mučenika.

## Pobratimski grad

*  Schaerbeek, Belgija
Pored toga Houffalize je i član Udruženja Douzelage od 28 zbratimljenih gradova.
## Reference

## Vanjske veze

*''Ville de Houffalize'' (službene stranice)
Crkva svete Hildegarde (Kneževo)

**Crkva svete Hildegarde** je katolička crkva u Kneževu u Baranji (Hrvatska) koja pripada Župi iz Branjinog Vrha (Baranjski dekanat, Đakovačko-osječka nadbiskupija).

Nalazi se u centru naselja, u kutu između Graničarske i Osječke ulice, preko puta kneževačkog Dvorca. 
Izgrađena je 1806. godine, po nekim drugim izvorima 1855. godine.

## Ime
Crkva je posvećena svetoj Hildegardi, odn. Hildegard od Bingena ili Hildegard von Bingen (16. IX. 1098. – 17. IX. 1179). Ime Hildegard von Bingen uzdignuto je u rang sveca u XVI. vijeku bez formalnog procesa kanonizacije. Njezin spomen-dan je 17. septembar.

## Izvori i vanjske veze
Internacionalni aerodrom John F. Kennedy

**Internacionalni aerodrom John F. Kennedy** (engleski: *John F. Kennedy International Airport*) (IATA: **JFK**, ICAO: **KJFK**) zvan samo **JFK** ili **Njujorški Kenedi aerodrom** je najveći njujorški aerodrom koji se nalazi na jugoistoku Queensa, udaljen 24 km autoputom do Manhattana.

## Karakteristike
JFK se danas prostire na 1,620 hektara, na kom se nalazi 7 terminala i 48 km pisti.
Površina na kojoj se nalazi 6 centralnih terminala sa 131 izlaza, povećana je sa 265 hektara na 356 ha.

JFK je dekadama bio poznat kao glavni aerodrom Sjedinjenih Američkih Država, danas je samo 6 po prometu u Sjedinjenim Američkim Državama jer New York ima i aerodrome La Guardia i Newark Liberty.

Oko 80 Avio-kompanija leti sa JFK na oko 170 direktnih destinacija, na njemu radi oko 41,000 ljudi koji uprihode više od 52,7 milijardi dolara.

JFK se namjerava do 2050. transformirati u aerodrom koji može primiti do 100 miliona putnika.

Sistem lake željeznice - *AirTrain JFK*, otvoren 2003. povezuje JFK sa željeznicom na Long Islandu Njujorškim metroom i autobusima. Njime se 2019. koristilo 8,7 miliona putnika, povrh toga i oko 12,2 miliona putnika koji su se vozili samo do parkirlišta i terminala.

## Historija
Izgradnja novog internacionalnog aerodroma započela je 1942. u njujorškom Kvartu Queens na mjestu golf igrališta *Idlewild*.
Otvoren je 1947. pod imenom *Idlewild Airport*, a prvi komercijalni letovi počeli su 1948.

Aerodrom je 24. novembra 1963., prezvan u *Internacionalni aerodrom John F. Kennedy* u čast 35 Predsjednika SAD Johna Fitzgeralda Kennedya.

U februaru 1964. Beatlesi su prvi put stigli u Sjedinjene Američke Države i održali Pres-konferenciju na terminalu, ispred kojeg ih je dočekalo više hiljada tinejdžera.

Narednih dekada preko JFK-a je došla čitava plejada svjetskih državnika na Generalnu skupštinu Ujedinjenih naroda.
JFK je 2006. dočekao svog milijarditog putnika.

### Terminali
*Terminal 1 podignut 1998. koristi konzorcij avio-kompanija; Air France, Japan Airlines, Korean Air i Lufthansa.
*Terminal 2 koji koristi Delta Air Lines proširen je 2013. kad je Delta napustila Terminal 3
**Terminal 3 je srušen 2013., danas se koristi kao parkiralište za 15 aviona
*Terminal 4 otvoren u maju 2001.  površine 139,354 m² koriste zajednički sve avio-kompanije
*Terminal 5, otvoren 2008. koristi niskotarifna kompanija JetBlue
*Terminal 7 koristi British Airways 
*Terminal 8 otvoren 2007 koristi kompanija American Airlines, za tuzemne i internacionalne letove.

## Reference

## Vanjske veze

* ''John F. Kennedy International Airport''
Lê Đức Thọ

**Lê Đức Thọ**, rođen kao **Phan Đình Khải** (Nam Trực, 14. listopada 1911. – Hanoi, 13. listopada 1990.), vijetnamski revolucionar, genral, diplomat i političar. Godine 1973. postao je prvi Azijac kojemu je uručena Nobelova nagrada za mir, koju je trebao podijeliti s američkim državnim tajnikom Henryjem Kissingerom, ali ju je u konačnici odbio.

Rodio se 1911. godine u mjestu Nam Trực, u provinciji Nam Định na sjeveru Vijetnama, kao Phan Đình Khải. Godine 1928. pridružio se tajnoj antikolonijalnoj borbi protiv francuske uprave pod imenom Lê Đức Thọ, kao i njegov kolega Võ Nguyên Giáp, te je 1930. godine bio jedan od osnivača, zajedno s Hồ Chí Minhom, Komunističke parije Indokine u Hong Kongu. Kao i Phạm Văn Đồng te mnogi drugi Vijetnamci, Thọ je uhapšen i zatvoren od strane Francuza zbog subverzivnih djelatnosti protiv kolonijalne uprave. U mladosti je zbog svoje žestine dobio nadimak "Čekić". Držao je visoku funkciju u Việt Minhu, a od 1955. do 1986. godine bio je član Politbiroa Komunističke partije Vijetnama.

Zajedno s ostalim uhapšenim revolucionarima, šest je godina boravio u zatvoru Côn Đảo. Vlada na čelu s Narodnim frontom oslobodila ga je 1936. godine, samo da bi 1939. godine bio ponovo uhapšen i zatvoren, ovoga puta u drugom zatvoru, gdje je stupio u kontakt s nizom budućih čelnika komunističkog Vijetnama.

Nakon oslobođenja, godine 1945. postaje član Centralnog komiteta komunističke partije, a u narednom desetljeću i član Politbiroa. Tokom Prvog indokineskog rata bio je, zajedno s Lê Duẩnom, glavni odgovorni za organiziranje otpora na jugu Vijetnama.

Nakon 1968. godine, Lê Đức Thọ igrao je ključnu ulogu u vođenju pregovora s Washingtonom te je, pet godina kasnije, postao poznat diljem svijeta kao čovjek koji je s Henryjem Kissingerom potpisao američko-vijetnamski sporazum o prekidu vatre tokom Vijetnamskog rata. Za to mu je 1974. godine uručena Nobelova nagrada za mir, ali ju je odbio tvrdeći da pravi mir nije postignut te da Sjedinjene Države i Južni Vijetnam krše uvjete sporazuma. Također je bio zaslužan za organiziranje i vođenje opće ofenzive koja je 30. travnja 1975. godine rezultirala pobjedničkim ulaskom vojske Sjevernog Vijetnama (Việt Cộng) u Saigon. Na VI. kongresu Komunističke partije Vijetnama, koji se održao na jeden 1986. godine, smijenjen je s pozicije koju je držao u Politbirou te je imenovan posebnim savjetnikom Centralnog komiteta zajedno s Trường Chinhom i Phạm Văn Đồngom.

Do kraja života živio je u Hanoiju, gdje je umro 1990. godine, dan prije svog 80. rođendana; prema izvještajima bolovao je od raka od kojeg se nekoliko tjedana liječio i u Parizu.

## Reference

## Vanjske veze
* October 1968 Conversation between Le and Chinese Foreign Minister Chen Yi
* Foreign Relations of the United States, 1969–1976, vol. 42, ''Vietnam: The Kissinger-Le Duc Tho Negotiations''
Bezdanjača

**Bezdanjača je** je nepristupačna špilja kod Vrhovina u Lici, Hrvatska. Istovremeno je poznata i kao jedno od najvažnijih arheoloških nalazišta iz perioda kasnog srednjeg bronzanog doba. U pećini je nađeno ukupno 57 grobova u kojima je bilo sahranjeno dvije stotine osoba. Istraživanja je 1971. god. vodila Ružica Dreksler-Bižić.

Bezdanjača pripada skupini špilja sa nekropolama iz bronzanog doba sa sličnim nalazima: Pećina u Ličkom Lešćku, Jozgina pećina u Jozgovcu kod Gospića. To je vrijeme kada je stanovništvo iz perioda neolita, zajedno sa novopridošlim doseljenicima prispjelim tokom eneolita, počelo simbiozu u procesu etnogeneze koja će u željeznom dobu dovesti do stvaranja Ilira, u ovom slučaju naroda Japoda. 

U Bezdenjači su zastupljena dva vremenska horizonta:
* stariji sa nalazima iz srednjeg bronzanog doba
* mlađi sa nalazima iz mlađeg bronzanog doba

U špilji sa jamskim ulazom se nalaze skeletni grobovi s prilozima, čitave keramičke posude, posebna kultna mjesta - vatrišta sa spaljenim ostacima životinja. Pokojnici su bili samo položeni na pod špilje, ili u vrlo plitke jame. Apsolutni datumi, dobiveni metodom radioaktivnog ugljika kreću se od 1401. - 917. god p.n.e.

Alojz Benac smatra da je Bezdanjača bila središnje kultno mjesto jednog većeg područja, što znači da nije bila u funkciji samo jednog obližnjeg naselja. Činjenica da je u nekropoli svim pokojnicima poklonjena jednaka pažnja, gotovo jednak obred, ukazuje na mogućnost da se radi o određenom društvenom sloju šireg područja. Na osnovu pogrebnog obreda i samog izgleda špilje kao metafore podzemnog svijeta, predpostavlja se da su pokopane osobe na tom području vodile brigu o kultu i religijskim obredima ove bronzanodobne populacije - Protojapodima.

Kasnije, u mlađem bronzanom dobu, na ovim prostorima će se pojaviti populacija iz Panonske nizije, čije je stanovništvo bilo nosilac Kulture polja sa urnama. Iz tog razloga na japodskom teritoriju pojavljuju se dvije vrste grobova, skeletni i grobovi sa urnama. Ta biritualnost biti će karakteristika japodskih nekropola do kraja željeznog doba. Brojčani odnosi će se vremenom mijenjati a imati će i regionalni karakter.
## Reference
Jovan Stojsavljević

**Jovan Jovo Stojsavljević** (Beograd, 18. jul 1915 — Jajinci, kod Beograda, 17. oktobar 1941) bio je komunistički revolucionar i učesnik Narodnooslobodilačke borbe.

## Biografija
Rođen je 18. jula 1915. godine u Beogradu, a poreklom je iz mesta Zrmanja u Lici.

U Titelu je izučio limarski zanat, a potom se doselio se u Zemun i zaposlio u fabrici aviona „Ikarbus“. Kao mladi radnik pristupio je revolucionarnom radničkom pokretu i istako se u organizovanju štrajkova. Po zadatku Partije, prešao je u fabriku u Rakovicu.

Godine 1938. postao je član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Srbiju, a početkom 1939. godine, posle obnavljanja partijske organizacije u Zemunu, postavljen je za sekretara Rejonskog komiteta KPJ za Zemun.

Zbog revolucionarnog rada, više puta je bio privođen i proganjan. Godine 1939. je bio uhapšen i tada je policija kod njega našla dosta partijskog propagadnog materijala, među kom je bila - istorija SKP(b), govor Palmira Toljatija na Sedmom kongresu Kominterne, Osnovi lenjinizma i dr. U zatvoru je bio zadržan deset meseci, a maja do novembra 1940. godine je bio i u koncentracionom logoru u Bileći. Kada je izveden pred sud, pravdao se da je taj materijal dobio od jednog studenta i da nije znao da je ta literatura zabranjena. Sud ga je tada oslobodio.

Za člana Centralnog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije izabran je septembra 1940. godine, dok je još uvek bio u zatvoru. Godine 1941. neposredno pred početak Drugog svetskog rata u Jugoslaviji, pozvan je na odsluženje vojnog roka. Kapitulacija Jugoslovenske vojske, aprila 1941. zatekla ge je u Kninu. Odatle se prebacio u Zemun.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, boravio je najpre u Zemunu, gde je ponovo obavljao dužnost sekretara Rejonskog komiteta, a potom i u Beogradu. Aktivno je radio na pripremanju oružane borbe u okupiranom Beogradu - organizovao je udarne grupe, koje su izvršavale složene i opasne zadatke. Kao član Centralnog komiteta SKOJ-a, održavao je veze i sarađivao sa Pokrajinskim komitetom SKOJ-a za Vojvodinu.

Avgusta 1941. godine, uhapšen je Ratko Mitrović Šilja, takođe član CK SKOJ-a. On se pred Specijalnom policijom loše držao i izdao mnoge drugove, među kojima i Jovu. Uhapšen je 10. oktobra 1941. godine u Topčideru. Potom je prebačen u Banjički logor, a zatim posle nedelju dana steljan u Jajincima.

Jedna ulica u zemunskom naselju Nova Galenika, nosi njegovo ime.

## Reference

## Literatura
* *Srbija u Narodnooslobodilačkoj borbi - Beograd*. „Prosveta“, Beograd i „Nolit“, Beograd 1964. godina.
* Ljiljana Zorkić i Miroslav Turudić *Zemun - spomenici revolucije*. „Turistička štampa“, Beograd 1984. godina.
* *Ulice i trgovi Beograda*. Biblioteka grada Beograda, Beograd 2004. godine.
Albina, Surinam

**Albina** je grad i općina od 5,247 stanovnika na sjeveroistoku Surinama u Distriktu - Marowijne u kom je administrativni centar.

## Geografija

Albina se nalazi na granici sa Francuskom Gvajanom, na početku estuarija Rijeke Maroni (Marowijne) preko puta grada Saint-Laurent-du-Maroni, udaljena 144.29 km sjeveroistočno od Paramariba.

## Historija
 
Historija Albine počela je 1846. kad se August Kappler, bivši nizozemski podoficir naselio na lijevoj obali Rijeci Maroni, koja je je na tom mjestu bila široka 2,200 metara. To mjesto pored indijanskog sela A*brina* nazvao po svojoj vjerenici Albini. 
On se počeo baviti sječom i prodajom drva, koje je splavima otpremao do Atlantika, pa je uz njegovu kuću izrasla je mala kolonija drvosječa.

Drugo Francusko Carstvo osnovalo je 1857. s druge strane rijeke kažnjeničku koloniju iz koje je izrastao današnji Saint-Laurent-du-Maroni.
Surinamska kompanija za boksit izgradila je cestu do Moenga 1929., pa odtad Albina više nije bila toliko izolirana.

Za Velike ekonomske krize 1930-ih osnovan je Herminadorp, sa željem da se u njemu nasele nezaposleni iz Paramariba i bave poljoprivredom i ispiranjem zlata, ali je taj pokušaj propao.

Za Drugog svjetskog rata porasla je važnost Albine, jer se pretpostavljalo da bi Francuska Gvajana, kao dio kvislingške Višijevske Francuske mogla napasti rudnike boksita kod Moenga, zbog tog je u Albini instaliran stalni garnizon.
Kako od agresije nije bilo ništa veze sa Saint-Laurent-du-Maroni ostale su normalne.

Nakon rata Albina je oživila kad je 1945. regionalna administracija preseljena iz Moenga. Izgrađena je nova bolnica a u postojeću osnovnu podignuta je srednja škola.

Odtkad je 1960-ih izgrađena cesta od Moenga do Paramariba, povećao se broj posjetitelja pa su se počeli otvarati hotelčići, pansioni, dućani. 
Tako da je do 1986. Albina izrasla u naselje od nekih 2,000 stanovnika, sa vodovodom, strujom,telefonom, poštom, policijom i 
carinarnicom.

Građanski rat koji je počeo u julu 1986. bio katastrofalan za Surinam, a naročito za Albinu koja se našla u centru borbi. Brojne zgrade su spaljene, pa je većina stanovnika i administracija napustila Albinu. Bolnica je napuštena, škole zatvorene, nestalo je vode i struje, a cesta do Albine je postala gotovo neprohodna.

Danas se Albina oporavlja od te devastacije i nastoji profilirati kao turistička destinacija

## Pobratimski grad

*  Koksijde, Belgija
## Reference

## Vanjske veze

*''Albina'' (stranice o gradu)
Maroni (rijeka)

**Maroni** (francuski: *Maroni*, nizozemski: *Marowijne*) je granična rijeka između Francuske Gvajane i Surinama duga 611.75 km.

On je najveća rijeka u Surinamu.

## Hidrologija i historija

Maroni izvire u Gvajanskom štitu, nedaleko od brazilske granice. Od tamo teče prema sjeveru preko Amazonske prašume. 
U svom donjem dijelu formira granicu između Francuske Gvajane i Surinama.
Estuarij rijeke počinje kod gradova; Albina i Saint-Laurent-du-Maroni.

Iako većim dijelom nije plovna Maroni je i danas jedini put prema unutrašnjosti, njome se i danas manjim čamcima preveze više od 20, 000 ljudi i 10,000 tona robe.

Porječje Maronija prostire se po površini od 1,700  km², a prosječni godišnji protok na ušću je 36 m³/s. To je tropski kraj poznat po endemskoj malariji i epidemijama denga groznice.

## Historija

Rijeka je postala granica između tadašnjih kolonija Nizozemske i Francuske Gvajane, nakon sklapanja francusko-nizozemskog sporazuma u Utrechtu 1713. Ali je i nadalje ostala predmet spora pa je ona konačno definirana tek 1935., odtad je samo donji tok rijeke zvan *Litani* - granica.

Kako dobrim dijelom protiče kroz Amazonsku prašumu, ona je samo hipotetski granica, jer je lokalni indijanci, šverceri i krivolovci prelaze bez problema.

Procjenjuje se da je zlatne groznice između 6,000 do 10,000 ilegalnih kopača uglavnom iz Brazila, iskopalo oko 10 tona zlata na terenu velikom gotovo 7,5 milion hektara, i napravilo veliku ekološku štetu deforestacijom i pretjeranim korištenjem žive.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Maroni''