open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Banshun

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1949. u režiji Yasujiroa Ozua. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju novele Otac i kćer Kazuoa Hirotsua. Protagonist, koga tumači Ozuov stalni suradnik Chishu Ryu je sredovječni profesor i udovac koji živi sa svojom odraslom kćeri, koju tumači Setsuko Hara, te koji se sve više plaši da će mu kćer ostati usidjelica. Radnja prikazuje kako, u nastojanju da je potakne da počne tražiti muža, fingira vlastiti interes za druge žene, odnosno predstojeću ženidbu zbog koje bi se kćer morala iseliti iz kuće. *Kasno proljeće* je prvi Ozuov film u kome nastupa Hara, odnosno prvi dio "Noriko" trilogije, odnosno filmova u kojima je tumačila likove koji se zovu "Noriko". Nakon premijere je doživio veliki uspjeh i dobio niz uglednih nagrada, a reputacija mu je narasla i kod međunarodnih kritičara. Često se navodi kao prvi od Ozuovih filmova iz njegove posljednje i najzrelije faze, odnosno svojevrsni začetnik specifičnog japanskog žanra *[[shomin-geki]]* koji se bavio životima običnih ljudi.

*[[Sanma no aji]]*, Ozuov posljednji film iz 1962. godine, se često navodi kao svojevrsni remake *Kasnog proljeća*. Godine 2003. je Kon Ichikawa režirao redovni televizijski remake pod *Kćerino vjenčanje*.

## Uloge

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
Jesensko popodne

, u svijetu poznatiji pod engleskim naslovom ***An Autumn Afternoon*** () je japanski igrani film snimljen 1962. u režiji Yasujiroa Ozua, kome je predstavljao posljednje ostvarenje u filmografiji. Radnja se tematski oslanja na njegov raniji opus, prije svega na film *[[Kasno proljeće (film)|Kasno proljeće]]*. Ozuov stalni suradnik tumači glavnu ulogu, odnosno lik sredovječnog službenika i udovca koji živi sa odraslom kćeri (čiji lik tumači Shima Iwashita) i sinom (čiji lik tumači Keiji Sada). Radnja prikazuje kako sa vremenom zaključi da mu se kćer mora udati kako ne bi postala usidjelica.

## Uloge
*Chishu Ryu	 ... Shūhei Hirayama
*Shima Iwashita ... Michiko Hirayama
*Keiji Sada ... Kōichi Hirayama
*Mariko Okada ... Akiko Hirayama
*Teruo Yoshida ... Yutaka Miura
*Noriko Maki ... Fusako Taguchi
*Shin'ichirō Mikami ... Kazuo Hirayama
*Nobuo Nakamura ... Shūzō Kawai
*Kuniko Miyake ... Nobuko Kawai, njegova supruga
*Eijirō Tōno ... Seitarō Sakuma, "Tikva"
*Haruko Sugimura ... Tomoko Sakuma, njegova kćer
*Kyōko Kishida ... vlasnik bara "Kaoru"
*Ryūji Kita ... Shin Horie
*Michiyo Kan ... Tamako, njegova druga supruga
*Daisuke Katō ... Yoshitarō Sakamoto 
*Tsūzai Sugawara ... Sugai
*Masao Oda ... Watanabe
*Toyo Takahashi ... Konobarica u "Wakamatsuu"
*Shinobu Asaji ... Yōko Sasaki, Shūheijeva sekretarica
*Matsuko Shiga ... Žena u Kōichijevom i Akikinom stanu
*Fujio Suga ... Prvi pripiti mušterija u "Kaoruu"
*Zen'ichi Inagawa ... Drugi pripiti mušterija u "Kaoruu"

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Ostře sledované vlaky

**Strogo kontrolirani vlakovi** (češki *Ostře sledované vlaky*) čehoslovačka je filmska komedija iz 1966. koju je režirao i napisao Jiří Menzel na temelju istoimenog romana Bohumila Hrabala. Glavne uloge tumače Václav Neckář, Jitka Bendová, Josef Somr i Vlastimil Brodský. Odvija se oko mladog vježbenika koji ima problema sa ljubavi dok radi na jednom željezničkom kolodvoru. Film je jedan od najpoznatijih i komercijalno najuspješnijih čeških filmova svih vremena.

## Radnja

Negdje u Češkoj tijekom drugog svjetskog rata. Na jednom kolodvoru, šef kolodvora se više brine o uzgoju zečeva i golubova, dok je zaposlenik Hubička jedino zaokupljen ženama. Mladi Miloš Hrma novi je zaposlenik koji je postavljen na mjesto čuvara stanice. Vrlo je stidljiv te ga razgovor sa ženama dovode u neugodne situacije, zbog čega se divi hrabrosti Hubičke. Kada doživi još jedan neuspjeh sa Mašom, Hrma pokuša izvršiti samoubistvo te se prijavi u psihijatrijsku ustanovu. Doktor mu tamo preporuči da nađe neku drugu preokupaciju ili pak nađe iskusniju ženu. Erotski susret sa jednom ženom koja se bori u pokretu otpora ojača njegovo samopouzdanje u tolikoj mjeri da Hrma digne u zrak njemački vlak sa municijom, pri čemu pak i sam pogiba.

## Nagrade
*Strogo kontrolirani vlakovi* su dobili Oscar za najbolji strani film. Nominirani su i za nagrade Zlatni globus i BAFTA za strani film.

## Glavne uloge
* Václav Neckář - Miloš Hrma
* Vlastimil Brodský - Zednicek
* Jitka Bendová - Konduktor Máša
* Josef Somr - Hubička
* Libuše Havelková - supruga šefa kolodvora
* Vladimír Valenta - šef kolodvora
* Jitka Zelenohorská - Zdenička
* Naďa Urbánková - Viktoria Freie
* Jiří Menzel - Doktor Brabec

## Recenzije

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Criterion Collection - esej Richarda Schickela
Stipe Javor

**Stipe (Stjepan) Javor** (Brinje, 27. studenoga 1877. - Srijemska Mitrovica, 27. ožujka 1936.), bio je hrvatski radikalni nacionalistički političar i aktivist, poznat kao jedan od osnivača i istaknutih članova ustaškog pokreta u njegovom najranijem razdoblju.

## Biografija
Stjepan Javor rodio se u Brinju 27. studenoga 1877. godine. U rodnom mjestu završio je četiri razreda pučke škole. U to vrijeme, Hrvatskom je vladao ban Károly Khuen-Héderváry. U svojoj šesnaestoj godini otišao je raditi u inozemstvo na više mjesta u Austro-Ugarskoj, Srbiji i Njemačkoj. Uštedio je dosta novaca i vratio se u Hrvatsku. Otvorio je trgovinu vatrogasnom opremom i poslovao sa svim hrvatskim krajevima, uključivši i Bosnu i Hercegovinu. Tako postaje poznat i ugledan čovjek u hrvatskomu narodu, osobito u gradu Zagrebu. Stupio je u Hrvatsku stranku prava 1920. godine. Ubrzo je postao jedan od najaktivnijih ljudi stranke. Njemu je bila povjerena koordinacija rada pravaške omladine.

Nakon što je u beogradskoj Narodnoj skupštini 20. lipnja 1928. izvršen atentat od čijih je posljedica ubrzo umro Stjepan Radić te značajno radikalizirao hrvatske nacionaliste, posebno onia mlađih generacija. Tako je stvorena organizacija Hrvatski domobran, kao i Ustaški pokret, koji je trebao srušiti tadašnju Kraljevinu Jugoslaviju i uspostaviti nezavisnu hrvatsku državu oružanim putem. Dio osnivača - Branimir Jelić, Gustav Perčec i Ante Pavelić, te August Košutić i Juraj Krnjević te desetak hrvatskih sveučilištaraca i radnika je ubrzo nakon toga izbjegao u inozemstvo. Stjepan Javor ostao je u Zagreb i održavao komunikaciju s njima. Godine 1929., Javor se u Beču sastao s Pavelićem, da ga izvjesti o prilikama u Zagrebu.

Jugoslavenske vlasti uhitile su Stjepana Javora 31. listopada 1929. godine zajedno s Markom Hranilovićem i Matijom Soldinom, zbog organiziranja oružane borbe za osamostaljenje Hrvatske od Jugoslavije. U tamnici su ih krvnički mučili. Ušavši u sudnicu, na početku glavne rasprave, Javor je, na zaprepaštenje sudskoga vijeća, klicao Hrvatskoj, što su ostali optuženici prihvatili. Jedan od njegovih odvjetnika bio je Vladko Maček. Hranilović i Soldin osuđeni su na smrt vješanjem, a Stjepan Javor na 20 godina robije.

Robijao je u Lepoglavi i Srijemskoj Mitrovici. Štrajkao je glađu. Bio je zlostavljan u zatvoru. Umro je od upale pluća u Srijemskoj Mitrovici 27. ožujka 1936. godine.

Pokopan je na Mirogoju u arkadama. Na njegovom sprovodu bilo je oko 100.000 ljudi, te je došlo do nereda zbog kojih je tadašnja policija pucala. Nekoliko mladića je ranjeno, a jedan od njih, Dragutin Kraljić je umro od rana slijedeći dan. Za vrijeme NDH-a, po njemu se zvala današnja Praška ulica u Zagrebu.

## Izvori
Tokyo Godfathers

japanski je anime humorni dramski film iz 2003. koji je režirao Satoshi Kon a napisali Kon i Keiko Nobumoto. Radnja se odvija oko troje beskućnika koji pronađu jednu izgubljenu bebu na Božić, što ih dovodi u razne nezgode i pustolovine. Kritike su uglavnom bile pohvalne. Bio je to treći Konov dugometražni film, te je nastavio uspješnu karijeru u anime branši.

## Radnja

Tokio, Božić. Troje beskućnika - alkoholičar Gin, djevojka Hana i transvestit Miyuki - pronalaze napuštenu bebu u smeću. Njima se sažali nad bebom, daju joj ime Kiyoko te odluče pronaći njene roditelje. Malo po malo, pronalaze podatke o roditeljima bebe: jedan Yakuza zna vlasnika kluba u kojem je radila bebina majka, a taj se upravo sprema za svadbu. Na vjenčanju, mladoženja ima kaže da se bebina majka zove Sachiko te im daje njenu adresu, ali ga dijelom prekida metež nastao zbog atentatora koji želi upucati oca mladoženje.

Gin, Hana i Miyuki odlaze u klub u kojem je rqadila Sachiko, te krenu pronaći i njen dom. Hana padne u nesvijest te je prebačena u bolnicu, gdje Gin sreće svoju kćer koja tamo radi kao medicinska sestra. Hana i Miyuki pronalaze Sachiko koja upravo želi skočiti sa mosta. Objasni im da se njen suprug riješio bebe bez njenog znanja, a oni joj ju vrate. Gin pak pronalazi Sachikinog supruga, a ovaj mu kaže da je Kiyoko zapravo beba koju je Sachiko otela iz bolnice. Trio stoga juri za Sachiko. Nakon duge potjere, na vrhu zgrade pronalaze Sachiko koja objasni da je rodila mrtvo dijete te je stoga otela bebu iz bolnice. Sachiko i beba se spase od skoka sa zgrade. Hana, Miyuki i Gin odlaze u bolnicu. Gin slučajno dobiva u posjed dobitničku lutriju; Kiyokini pravi roditelji zamole trio da im budu kumovi a policijski inspektor se otkriva kao Miyukin otac.

## Glasovne uloge
* Tōru Emori - Gin
* Yoshiaki Umegaki - Hana
* Aya Okamoto - Miyuki
* Satomi Kōrogi - Kiyoko
* Shōzō Iizuka - Ōta
* Seizō Katō - Majka
* Hiroya Ishimaru - Yasuo
* Ryūji Saikachi - Starac
* Yūsaku Yara - Miyukin otac
* Kyōko Terase - Sachiko

## Kritike

## Izvori

## Vanjske veze
*
* 
* ''Tokyo Godfathers'' na Rotten Tomatoes
Harghita (okrug)

**Harghita** čita se **Hargita** (rumunjski: *Județul Harghita*, (mađarski: *Hargita megye*) je jedan od 
41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) na istoku Rumunjske u Transilvaniji.

## Geografija
Harghita graniči sa okruzima; Suceavom sa sjevera, Neamțom i Bacăom sa istoka, Braşovom i Covasnom sa juga i Mureşom sa zapada.

Teren Harghite prostire se po Istočnim Karpatima, tu leže planinski masivi Baraolt, Gurghiu i vulkanski Harghita u kom leže dvije 
depresije Ciuc i Gurge.

U Harghiti izviru dvije najznačajnije rijeke Transilvanije Moriš koji teče prema sjeverozapadu i Olt koji oplakuje jug. Administrativni centar je grad - Miercurea-Ciuc, ostala veća naselja su Odorheiu Secuiesc, Gheorgheni i Toplița.

U Harghiti ima puno termalnih izvora pored kojih su se razvila lječilišta; Borsec, Jigodin, Sâncrăieni i Tuşnad. Kod Tuşnada se nalazi jedino rumunjsko vulkansko jezero Sfânta Ana.

Harghita ima površinu od 6,639 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imala je 310,867 stanovnika, njihov nacionalni sastav bio je slijedeći:
*Mađari (Sekelji) - 85.21% (ili 257,707)
*Rumunji - 12.96% (ili 39,196)
*Romi - 4.05% (ili 5,326)
*ostali - 1.76% 
Tako da je Okrug Harghita prvi po broju Mađara, odmah do njega je susjedni Okrug Covasna.

Harghita je pretežno poljoprivredni kraj, u kom se stanovnici bave stočarstvom, ratarstvom i voćarstvom.

Harghita ima i nešto industrije u Sâncrăienu, Odorheiu Secuiescu i Sânsimionu se proizvode tekstil, prehrambeni proizvodi i obrađuje drvo. Strojevi se proizvode u Odorheiu Secuiescu i 
Vlahițasi, željezna ruda kopa se kod Lueta, a sol kod Praida.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga  
* ''Harghita'' na portalu Encyclopædia Britannica
Mihajlo Dejanović

**Mihajlo Dejanović** (Silaš, 1931. - Klisa (Osijek), 13. VII. 2016.), učitelj likovne kulture i pisac, autor romana "Zvona nad Branjinom" (2014). Živio je u Klisi kod Osijeka.

## Školovanje
Rođen je u siromašnoj nadničarskoj porodici i najstariji je sin Dragića i Milice Dejanović. U rodnom selu živio je do pred kraj trećeg razreda osnovne škole.

Stvaranjem ustaške Nezavisne Države Hrvatske 1941. godine, njegova porodica, kao i sve ostale dobrovoljačke porodice iz Silaša i okolnih sela, protjerana je u Srbiju. Nastanili su se u selu Glogovcu u Mačvi kod dobrog domaćina Dragića Vesića. Tu je proveo četiri ratne godine i završio osnovnu školu, a potom je u šabačkoj Gimnaziji privatno položio prvi razred niže gimnazije.

Godine 1945. vratio se u Silaš i nastavio školovanje. Poslije male mature u vukovarskoj Gimnaziji, školske godine 1951/1952. završio je i Učiteljsku školu u Osijeku.

## Učiteljevanje
Kao učitelj radio je u tri sela: u Branjini u Baranji (tri godine) i u Veri, a nakon šest godina prešao je u Centralnu osnovnu školu u Boboti. Položivši prijemni ispit, upisao se na Pedagošku akademiju u Osijeku, gdje je prvo diplomirao muzičku kulturu, a nešto kasnije i likovnu kulturu, koju je u školi cijelo vrijeme i predavao.

U penziju je otišao 1996. godine. Kako zbog astme nije bio sposoban za fizičke poslove, prihvatio se pisanja.

## KUD
Godine 1974. s bivšim učenicima (pjevačima i tamburašima) osnovao je u Boboti KUD "Đoko Patković". Nastupima na širem prostoru Jugoslavije pronijeli su ime sela Bobote.

## Pisanje
Prvo objavljeno djelo mu je "Priča o Iliji". U rukopisu je imao pet romana, tri zbirke priča i zbirku pjesama. Godine 2014. objavljen mu je roman "Zvona nad Branjinom" u izdanju njegovog sina dr. Radomira Dejanovića te pododbora Beli Manastir i Bobota SKD-a "Prosvjeta" (254 str.).

## Priznanja
"Za nesebičan doprinos u očuvanju kulture Srba" Veće srpske nacionalne manjina Vukovarsko-srijemske županije dodijelilo mu je 2009. godine zahvalnicu s ručnim satom.

## Izvori
* *"Slovo o piscu"*, u: Mihajlo Dejanović, *"Zvona nad Branjinom"*, Klisa, 2014, str. 251.
Alphonse Bertillon

**Alphonse Bertillon** (; 24. april 1853 – 13. februar 1914) bio je francuski policijski službenik i biometričar poznat kao pionir korištenja antropoloških tehnika antropometrije (kasnije poznatih i kao "bertijonaža") kao sistema identifikacije ljudi. Antropometrija se smatra prvim naučnim sistemom koji su policije koristile u svrhu identifikacije i stvaranja kartoteka kriminalaca, te se Bertillon zbog toga smatra jednim od pionira forenzike. Bertillonov je sistem, međutim, postao manje poznat od mnogo pouzdanijeg i šire primjenjivog sistema daktiloskopije ili otisaka prstiju.

Bertillon je također poznat i kao izumitelj policijske fotografije, odnosno snimanja kriminalaca iz nekoliko perspektiva u svrhu njihove identifikacije.

## Izvori

## Vanjske veze

*The Adventure of Criminalistics (Dobrodružství kriminalistiky)
*Criminocorpus: Alphonse Bertillon and the Identification of Persons 1880–1914 
*
*Example of Bertillon Measurements in practice 
*Instructions signalétiques by Alphonse Bertillon
*Ancestral Criminal Records – includes Bertillon cards.
Vivre sa vie

**Živjeti svoj život** () je francuski igrani film iz 1962. godine u režiji Žan-Lika Godara. Pripada ostvarenjima Novog talasa. Film sadrži dvanaest povezanih priča o glavnoj junakinji Nani.

## Radnja

Priča o Parižanki Nani koja sanja o tome da postane glumica na filmu. Njen posao prodavačice gramofonskih ploča ne donosi velike prihode, a želja da upozna ljude koji se bave filmom je dovodi do susreta sa sumnjivim ličnostima koje je iskorištavaju. Život je uči da odbaci snove i da ugrabi ono što može. Odaje se prostituciji...

## Nagrade
* Specijalna nagrada žirija, Venecija 1962.

## Uloge

## Reference

## Literatura
* *Novi talas - Portret jedne mladosti*, Antoan de Bek, Biblioteka LEXIS, Službeni glasnik, Beograd (2010) ISBN 978-86-519-0468

## Vanjske veze
* 
* 
* Critical essay on Vivre sa vie  
* Episodic essay on watching this film, with a selection of stills  
* Critical essay on the modern and postmodern aspects of ''Vivre sa vie''
Der träumende Mund (film, 1953)

***Der träumende Mund*** () je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1953. u režiji Josefa von Bakyja. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju komada *[[Mélo]]* francuskog pisca Henrija Bernsteina, odnosno remake istoimenog filma iz 1932. godine. Protagonistica, čiji lik tumači Maria Schell je žena koja postane rastrzana između odanosti mužu i njegovom najboljem prijatelju.

## Uloge
* Maria Schell ... Elisabeth
* O.W. Fischer ... Peter
* Philip Dorn ... Michael
* Marga Maasberg ... Marie
* Eva Portmann ... Christine
* Günther Jerschke ... Sekretär
* Erwin Linder ... Arzt

## Izvori


## Literatura
* Goble, Alan. *The Complete Index to Literary Sources in Film*. Walter de Gruyter, 1999.

## Vanjske veze
*
Tagebuch einer Verliebten

***Tagebuch einer Verliebten*** () je zapadnonjemačka crno-bijela filmska komedija snimljena 1953. u režiji Josefa von Bakyja. Predstavlja adaptaciju romana *Ich an mich* Dinah Nelken. Protagonistica, čiji lik tumači Maria Schell, je žena koja zajedno sa svojim mužem (koga tumači O. W. Fischer), živi u tirolskoj benzinskoj stanici. Radnja, kojoj okvir daje njen dnevnik, prikazuje kako zbog muževih preljubničkih afera odlazi u susjednu Italiju pronaći utjehu u naručju prijatelja (čiji lik tumači Franco Andrey).

## Vanjske veze
* 
* 
* Fünf Bilder aus dem Film bei Cinema.de
Cléo de 5 à 7

***Cléo de 5 à 7*** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Agnès Varda. Po žanru je drama, a naslovna protagonistica (čiji lik tumači Corinne Marchand), je popularna pjevačica Florence "Cléo" Victorie koja je upravo obavila ljekarske pretrage koje trebaju utvrditi boluje li od raka. Radnja se odvija u dva sata dok čeka rezultate, te vrijeme nastoji ubiti šetnjom po Parizu, razmišljanjima o vlastitoj smrtnosti te, suočena sa nezainteresiranošću okoline, bliskost pronađe jedino kod slučajnog prolaznika. Cléo de 5 à 7 predstavlja jedan od rijetkih igranih filmova sa radnjom u stvarnom vremenu, ali je pažnju kritike privukao kako time što je odražavao tada prilično uticajnu egzistencijalističku filozofiju, te feminističke stavove, odnosno reference na tada sve kontroverzniji rat u Alžiru. Danas se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja Novog vala.

## Uloge
* Corinne Marchand ... Cléo
* José Luis de Vilallonga ... Cléoin ljubavnik
* Loye Payen ... Irma
* Dominique Davray ... Angèle
* Serge Korber ... Maurice
* Dorothée Blanck ... Dorothée
* Raymond Cauchetier ... Raoul
* Michel Legrand ... Bob
* Antoine Bourseiller ... Antoine
* Robert Postec ... Doctor Valineau
* Jean Champion ... vlasnik kavane
* Jean-Pierre Taste ... konobar u kavani
* Renée Duchateau ... šeširdžija
* Lucienne Marchand ... taksist

## Izvori

## Vanjske veze
*
*Details from the Criterion Collection
Henri-Pierre Roché

**Henri Roché** poznat i kao **Pierre Roché** ili **Henri-Pierre Roché** (28. maj 1879 - 8. april 1959) bio je francuski novinar, publicist i trgovac umjetninama, poznat po promoviranju dadaističkog pokreta, ali najviše po tome što je u dobi od 74 godina napisao polu-autobiografski roman *[[Jules et Jim (roman)|Jules at Jim]]*, u kome se opisuje poliamorijska zajednica (*[[ménage à trois]]*) u kojoj dva muškarca dijele istu ženu.  Taj je film nekoliko godina kasnije poslužio kao predložak za znameniti istoimeni film u režiji Françoisa Truffauta, koji je također ekranizirao i njegov drugi roman *[[Deux Anglaises et le continent]]*.

## Izvori

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* Association Jules et Jim
L'eclisse

***L'eclisse*** () je italijansko-francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Michelangela Antonionija. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Monica Vitti je rimska prevoditeljica koja nakon svađe prekida zaruke sa starijim književnikom (čiji lik tumači Francisco Rabal) te se, vođena radoznalošću, zaputi na rimsku burzu gdje upozna mladog mešetara (čiji lik tumači Alain Delon) te, impresionirana njegovim energičnim načinom poslovanja i jednostavnošću karaktera, započinje ljubavnu vezu. Radnja prikazuje kako se sa vremenom ipak počnu stvarati razlike između dvoje ljubavnika, odnosno kako i ta veza propada. *L'eclisse* se, zbog teme otuđenosti u suvremenom društvu i miljea u kome se odvija radnja smatra završnim dijelom neslužbene trilogije koju su bili činili *[[L'avventura]]* i *[[La notte]]*. U njemu je Antonioni, pak, još više inzistirao na nekonvencionalnoj naraciji, a što se posebno iskazalo u završnoj sceni. Zbog toga je imao podijeljene kritike, ali je također dobio specijalnu nagradu žirija na Kanskom festivalu.

## Uloge
* Alain Delon ... Piero
* Monica Vitti ... Vittoria
* Francisco Rabal ... Riccardo
* Louis Seigner ... Ercoli
* Lilla Brignone ... Vittorijina majka
* Rosanna Rory ... Anita
* Mirella Ricciardi ... Marta

## Reference

;Literatura

* 
* 
* 

## Vanjske veze
* 
* 
* *[http://www.davidsaulrosenfeld.com/ Michelangelo Antonioni's L'Eclisse]* by David Saul Rosenfeld
*
Jules et Jim (roman)

***Jules et Jim*** () je roman francuskog novinara Henri-Pierrea Rochea objavljen 1953. godine. Naslovni protagonisti su Jim, francuski intelektualac koji se u godinama pred Prvi svjetski rat sprijatelji s njemačkim pjesnikom Jimom, te kako dva muškarca razviju strast prema ženi po imenu Kathe. Radnja prikazuje kako se ni Kathe ne može odlučiti između njih dvojice, pa se kao rješenje nametne poliamorijska zajednica (ménage à trois), ali kako taj odnos na kraju ipak završi tragično. *Jules et Jim* je nakon objavljivanja izazvao pažnju ne samo zbog tada neuobičajenih likova i radnje (iako je, zapravo, bio inspiriran autorovim iskustvima sa njemačkim književnikom Franzom Hesselom i njegovom suprugom Helen Grund), nego i zbog toga što je autoru predstavljao prvijenac napisan u dobi od 74 godina. Film je pročitao znameniti sineast François Truffaut te ga adaptirao u istoimeni film, koji se smatra najpoznatijim i najpopularnijim ostvarenjem njegove karijere.
Romain Rolland

**Romain Rolland** (Clamecy, 29. siječnja 1866. – Vézelay, 30. prosinca 1944.) je bio francuski pisac, dramatičar, esejist, povjesničar umjetnosti i mistik koji je 1915. godine dobio Nobelovu nagradu za književnost. Rolland je bio idealist duboko uvjeren u pacifizam, antifašizam, a većinu svoga rada posvetio je analizi umjetničkog genija.

Rolland je rođen 1866. u Clamecyju u bogatoj obitelji. U dobi od 14 godina odlazi na školovanje u Pariz, gdje pronalazi društvo u duhovnom kaosu. S 20 godina je upisao *[[École Normale Supérieure]]*, izgubio vjeru, otkrio djela Barucha de Spinoze i Lava Tolstoja i razvio strast prema glazbi. Studirao je povijest, a doktorirao povijest umjetnosti nakon što je dvije godine studirao na *[[École française de Rome]]* u Italiji. Književnu karijeru započinje kao dramski pisac, no njegove drame ne uspijevaju privući publiku. Svoje drame je sabrao u dva toma - *[[Les Tragédies de la foi]]* (1913.; sadrži djela *[[Saint-Louis (Rolland)|Saint-Louis]]*, *[[Aërt]]* i *[[Le Triomphe de la raison]]*) i *[[Le Théâtre de la révolution]]* (1904.; koja sadrži drame *[[Les Loups]]* i *[[Georges Danton]]*).

Godine 1912., nakon kratke profesorske karijere, Rolland daje ostavku kako bi se posvetio pisanju. Zajedno s Charlesom Péguyjem surađivao je u časopisu *[[Cahiers de la Quinzaine]]*, gdje je izvorno objavljivao svoje remek-djelo, *[[roman-fleuve]]* *[[Jean-Christophe]]* u deset tomova, koje je, zajedno s pacifističkim manifestom "Au-dessus de la mêlée", poslužio kao osnova za dodjeljivanje Nobela. Godine 1914. preselio se u Švicarsku, gdje je živio sve do 1937. godine, kada se vraća u rodnu zemlju.

Rolland je tokom života bio koncentriran na ono herojsko u čovjeku, što je iskazao kroz nekoliko biografskih tekstovima o velikanima ljudske povijesti. Prvu, *[[Vie de Beethoven]]* (1903.), postvetio je Ludwigu van Beethovenu, kojega je smatrao najvećim kompozitorom u historiji. Godine 1907., piše Michelangelovu biografiju naslova *[[Vie de Michel-Ange]]*, a četiri godine kasnije i Tolstojevu biografiju pod naslovom *[[La Vie de Tolstoï]]*.

Nakon što je 1919. napisao burlesknu fantaziju *[[Colas Breugnon]]*, započeo je rad na novom ciklusu romana, *[[L'âme enchantée]]*, u sedam tomova, u kojemu je razotkrio sve grozote političkog kadroviranja. Tokom 1920-ih godina se okrenuo azijskom misticizmu, posebice Indiji, želeći orijentalnu filozofiju interpretirati za Zapad. Jedno od djela iz tog perioda je i *[[Mahatma Gandhi]]*. Rolland je za sobom ostavio i seriju korespondencija s brojim intelektualcima svog doba poput Stefana Zweiga, Paula Claudela, Richarda Straussa, Hermanna Hessea (koji je Rollandu posvetio *[[Siddhartha (roman)|Siddharthu]]*) i Sigmunda Freuda, tokom koje je nastao pojam "oceanski osjećaj". Važno je spomenuti kako je Rolland, iako njegove drame za njegova života nisu bile uspješne, značajno doprinio razvoju modernog teatra kroz esej "Le Théâtre du peuple", u kojemu je zagovarao ideju "narodnog teatra".

Kada se 1937. vratio u Francusku, otišao je u Vézelay, kojega su 1940. godine okupirali Nijemci. Rolland se povukao u potpunu izolaciju te je umro 30. prosinca 1944. godine.
Jules et Jim

***Jules et Jim*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Françoisa Truffauta i premijerno prikazan 1962. godine, poznat kao jedno od najpopularnijih ostvarenja francuskog Novog vala, najboljih ostvarenja u Truffautovoj filmografiji i najuticajnijih ostvarenja svjetske kinematografije 1960-ih.

Predstavlja adaptaciju istoimenog poluautobiografskog romana Henri-Pierrea Rochea. Naslovni protagonisti, koje tumače Oskar Werner i Henri Serre su njemački i francuski književnik, koji su pred Prvi svjetski rat postali nerazdvojni prijatelji i koji se istovremeno zaljube u Catherine (čiji lik tumači Jeanne Moreau), slobodoumnu boemsku Parižanku koja predstavlja oličenje njihovih zajedničkih ideala o savršenoj ženi. Radnja prikazuje kako se među njima stvara ljubavni trokut kojeg nastoje riješiti kroz poliamorijski *[[ménage à trois]]*, ali koji će svejedno dovesti do tragičnog završetka.

Iako je *Jules et Jim* predstavljao jedno od tada rijetkih ostvarenja s prikazom poliamorijskog odnosa, daleko više pažnje je izazvalo zbog stila režije i naracije, u kome je Truffaut prilično vješto koristio gotovo sve tehnike i postupke koji predstavljaju zaštitni znak Novog vala. Publika je, usprkos svega, prigrlila film, a čemu su značajno doprinijeli kvalitetni glumci, a posebno Jeanne Moreau kojoj je Catherine jedna od najuspješnijih i najpopularnijih uloga u karijeri. Moreau se posebno istakla antologijskom scenom u kojoj pjeva pjesmu *Le Tourbillon de Vie* koja je postala veliki hit, a danas se smatra svojevrsnom neslužbenom himnom francuskog Novog vala. Kasnijih godina je film postao još popularniji, s obzirom da su likove i radnju prigrlile mlade buntovne generacije i sljedbenici kontrakulture, smatrajući ih oličenjem ideala slobodne ljubavi i odbacivanja malograđanske konzervativne tradicije.

*Jules et Jim* je tokom godina postao predmetom brojnih posveta, od kojih je možda najeskplicitnija  *[[Willie and Phil]]*, komedija američkog režisera Paula Mazurskog iz 1980. godine gdje se troje protagonista upoznaje gledajući upravo taj film.

## Uloge
* Jeanne Moreau ... Catherine
* Oskar Werner ... Jules
* Henri Serre ... Jim
* Vanna Urbino ... Gilberte, Jimova zaručnica
* Serge Rezvani (pod imenom Boris Bassiak) ... Albert, Catherinein bivši ljubavnik
* Marie Dubois ... Thérèse, Julesova bivša djevojka
* Sabine Haudepin ... Sabine, kćer Julesa i Catherine
* Kate Noëlle ... Birgitta
* Anny Nelsen ... Lucy
* Christiane Wagner ... Helga
* Jean-Louis Richard ... mušterija u kavani
* Michel Varesano ... mušterija u kavani
* Pierre Fabre ... pijanac u kavani
* Danielle Bassiak ... Albertova družica
* Bernard Largemains ... Merlin
* Elen Bober ... Mathilde
* Dominique Lacarrière ... žena
* Michel Subor ... narator (glas)

## Reference

## Vanjske veze
*
* "Jules and Jim" on New Wave Film.com
* Century of Film, Guardian Unlimited
* John Powers, Essay on ''Jules and Jim'' , Criterion Collection
* Review  by Roger Ebert
*
Mondo cane

***Mondo cane*** () je italijanski cjelovečernji dokumentarni film snimljen 1962. u režiji Gualtiera Jacopettija, Paola Cavare i Franca Prosperija, poznat kao začetnik žanra eksploatacijskih dokumentaraca koji su upravo prema njemu dobili ime mondo filmovi.

*Mondo cane* nema okvirni zaplet, temu ni čvrstu strukturu, te se svodi na seriju kratkih vinjeta koje prikazuju neobične i za tadašnju zapadnu ili "pristojnu" publiku šokantne prizore koje se tiču neobičnih običaja ili prakse vezanih uz smrt, seks ili okrutnost prema životinjama u različitim dijelovima svijeta. Sve te prizore, koji, između ostalog, uključuju i kargo kulta na Novoj Gvineji, ali i umjetnički performans avangardnog umjetnika Yvesa Kleina, prati polu-ironična naracija. Dio materijala je autentičan, a dio su autori stvorili kroz glumu i kreativne montažne i narativne manipulacije. *Mondo cane* je postigao veliki uspjeh, a naslovna muzička tema Riza Ortolanija, poznata pod nazivom ''More'' je postala veliki pop hit, posebno u verziji danskog muzičara Kaija Windinga.

## Izvori

## Vanjske veze
*
Brașov (okrug)

**Brașov** čita se **Brašov** (rumunjski: *Județul Brașov*, mađarski: *Brassó megye*, njemački: *Kreis Kronstadt*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) u centru 
Rumunjske u Transilvaniji.
## Geografija
Brașov graniči sa okruzima; Mureș i Harghita sa sjevera, Covasnom sa 
istoka, Argeșom, Dâmboviţom i Prahovom sa juga i Sibiom sa zapada.

Okrug Brașov prostire se po Istočnim Karpatima i Transilvanijskim Alpama, gradovi i sela leže po brojnim dolinama, rijeka Olt i njene pritoke najznačajniji je vodotok. 
Administrativni centar je grad - Brașov

Brașov ima površinu od 4,766 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 549217 stanovnika, od toga 453, 325 Rumunja, 39,661 Mađara, 18,519 Roma, a od nekad velike njemačke zajednice 
preostalo je 2,923 stanovnika.

## Privreda i atrakcije
Okrug Brașov na čelu sa gradom Brașovom i gradovima Săcele, Râșnov i Codlea, je jedan od najvećih industrijskih 
i kulturnih centara Rumunjske. U njemu se proizvode strojevi, metalni proizvodi, kemikalije i tekstil.
Tvornica u Zărnești se proizvodi papir i celulozu, a u Feldioari građevinski materijal. Na dosta lokaliteta se kopa željezna ruda.

Pitoreskna sela Hărman i Prejmer utvrđena su između 13. i 15. vijeka, a imaju i značajne crkve iz 13. vijeka. U Hărmanu se tkaju tepisi po uzoru na perzijske, a Prejmer je poznat po mrijestilištu pastrva i tvornici tekstila.

Pored Brașova na planini Postăvarul, visokoj 1.802 metara, nalazi se skijalište Poiana Brașov.

## Historija
Sasi u zauzeli i naselili taj kraj u 13. vijeku, Osmanlije u 15. vijeku, Austrijanci u 17. vijeku, 
a nakon njih tim krajem su upravljali Mađari do 1918.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga  
* ''Brașov'' na portalu Encyclopædia Britannica
Paul Accola

**Paul Accola** (Davos, Švajcarska, 20. februar 1967. – ) je bivši švajcarski alpski skijaš. Osvojio je veliki kristalni globus u sezoni 1991/92, i četiri medalje na Zimskim olimpijskim igrama i Svetskim prvenstvima.

Tokom karijere je ostvario sedam pobeda u Svetskom kupu, a 26 puta je bio plasiran među prva tri. Paul Akola je 2002. doživeo tešku povredu kolena. Prestao je da se takmiči u februaru 2005.

## Osvojeni kristalni globusi

## Pobede u Svetskom kupu

7 (2 u superveleslalomu, 1 u veleslalomu, 1 u slalomu i 3 u kombinaciji)

## Vanjske veze
* Ski-DB.com – Rezultati – Paul Akola
More (Theme from Mondo Cane)

***More***, također poznata i kao ***More (Theme from Mondo Cane)*** je glavna tema muzike, odnosno kompozicija koju su Riz Ortolani i Nino Oliviero napisali za italijanski dokumentarni film *[[Mondo cane]]* iz  1962. godine. Tema se, u nekoliko različitih varijacija, pojavljuje kao pratnja četiri segmenta filma, uključujući umjetnički performans Yvesa Kleina. Nakon što je film postigao izuzetan uspjeh, *More* je bila nominirana za Oscar za najbolju pjesmu. Postala je veliki pop hit i postala predmetom obrade brojnih izvođača. Najuspješnija je instrumentalna verzija danskog trombonista Kaija Windinga, ali je nekim verzijama dodan i tekst, te je 1964. svoju verziju snimio i Frank Sinatra za album *[[It Might as Well Be Swing]]*.
Ingemar Stenmark

**Jan Ingemar Stenmark** () je bivši švedski alpski skijaš. Smatra se jednim od najboljih švedskih sportista svih vremena kao i najboljim slalomašem i veleslalomašem ikada.

Stenmark je rođen u pokrajini Laponiji. Počeo je da skija kao petogodišnji dečak a prvi put je pobedio na nekom nacionalnom takmičenju kada je imao osam godina.

## Rekordi

Stenmark je rekorder po broju pobeda u Svetskom kupu, pobedio je na 86 trka, dok je sledeći na rang listi Herman Majer sa 54 pobede. Sve pobede je Stenmark ostvario u slalomu i veleslalomu. Retko se takmičio u spustu i kombinaciji a superveleslalom se pojavio kada je on bio pri kraju karijere.

Na Olimpijskim igrama u Sarajevu nije mogao da učestvuje jer je imao status profesionalca, pa samim tim nije branio zlatne medalje osvojene 1980. u Lejk Plesidu. Četiri godine kasnije mu je dozvoljeno da se takmiči na Olimpijskim igrama u Kalgariju.

## Ostalo

U periodu od 1976. do 1978, kada je bio pobednik Svetskog kupa, zajedno sa teniserom Bjernom Borgom postao je nacionalna ikona u Švedskoj. To nije promenjeno ni njegovim preseljenjem u Monako zbog nižih poreskih stopa. Preživeo je zemljotres u Indijskom okeanu 26. decembra 2004. tokom boravka u Tajlandu.

## Osvojeni kristalni globusi

## Pobede u Svetskom kupu

## Vanjske veze
Du bist die Richtige

***Du bist die Richtige*** () je austrijsko-zapadnonjemačka crno-bijela filmska komedija snimljena u režiji Ericha Engelsa i Josefa von Bakyja i premijerno prikazana početkom 1955. godine. Predstavlja adaptaciju teatarskog komada *The First Mrs. Fraser* britanskog pisca St. John Greer Ervinea. Protagonist, koga tumači Curd Jürgens, je uspješni kirurg koji radi mlađe žene (koju tumači Elma Karlowa) napušta suprugu (koju tumači Antje Weisberger) i djecu. Radnja prikazuje kako u novom braku postane nesretan te se odluči vratiti prvoj supruzi.

## Vanjske veze
* 
*
Stanko Andrijević

**Dr. Stanko Andrijević** (1841. - 1894.) bio je zagrebački gradonačelnik od 1876. do 1879., a po zanimanju doktor prava i odvjetnik. Po političkom uvjerenju, bio je pristaša Narodne stranke.

## Biografija
Srednjoškolsko obrazovanje stiče u Zagrebu, gdje završava i studij prava 1862. Doktorsku titulu stiče u Grazu 1873., a godinu dana poslije počinje karijera političara kada je izabran za zastupnika grada Zagreba. Godinu poslije (1875.) izabran je za zastupnika Zagreba u Hrvatskom saboru, a 30. 11. 1876. postaje zagrebački gradonačelnik.

U vrijeme njegova mandata izgrađen je i pušten u rad 1878. gradski vodovod. Izvršena je i nova numeracija kuća te imenovanje ulica (1878.). Izgrađene su i mnoge ulice: Primorska, Kolodvorska, Đorđićeva i Palmotićeva, te škola Milosrdnica (u Gundulićevoj) 1878. kao i zgrada Sudbenog stola na Zrinjevcu, 1878.

Mandat mu je trajao do 1879. kada je podnio ostavku i nastavio raditi odvjetnički posao. U čast njemu, ulica nedaleko od Jelenovca i bolnice u Vinogradskoj od 1929. nosi njegovo ime.

## Reference
Hotel Adlon

**Hotel Adlon Kempinski Berlin** je luksuzni hotel u njemačkom glavnom gradu Berlinu. Smještgen je na Unter den Lindenu, glavnom bulevaru u središnjem distriktu Mitte, na uglu trga Pariser Platz i nasuprot Brandenburškim vratima i Memorijalu ubijenim Jevrejima Evrope.

Legendarni originalni Hotel Adlon bio je jedan od najslavnijmih hotela Evrope. Bio je otvoren 1907. i uglavnom uništen u posljednjim danima Drugog svjetskog rata, iako je manje krilo nastavilo operirati sve do 1984. Trenutni hotel, otvoren 23. augusta 199. godine, je nova zgrada dizajnirana na način koji je inspiraciju pronašao u svom prethodniku.

## Vanjske veze

* Hotel Adlon Kempinski Berlin official website
* Percy Adlon's "The Glamorous of the Adlon Hotel, An homage to my own family"  
* "In der glanzvollen Welt des Hotel Adlon" – IMDb
* Information on Berlin Hotels - Hotel Adlon
* The Luftfaus rocket system outside Hotel Adlon - MilitaryImages.Net
Hotel Adlon (film)

***Hotel Adlon*** je zapadnonjemački crno-bijeli historijski film snimljen 1955. u režiji Josefa von Bakyja. Temelji se na istoimenoj knjizi memoara Hedde Adlon, supruge Louisa Adlona, berlinskog hotelijera koji je vodio znameniti Hotel Adlon. Radnja se sastoji od 12 vinjeta i prikazuje historiju hotela od njegovog otvaranja 1907. godine pod pokroviteljstvom cara Wilhelma II do njegovog uništenja za vrijeme bitke za Berlin na samom kraju Drugog svjetskog rata 1945. Protagonist filma, koga tumači Sebastian Fischer je sobar koji zajedno sa svojom suprugom tokom decenija svjedoči noćenju mnogih znamenitih gostiju.

## Vanjske veze
* 
* Hotel Adlon in filmportal.de
Bolesnik Europe

**Bolesnik Europe** je naziv za etiketiranje europske zemlje koja prolazi kroz teške probleme (ekonomske, političke, društvene u obliku reliogioznih ili nacionalnih tenzija i neslaganja) te je dugoročno neodrživa bez reformi i promjena. Prvo se se upotrijebila kako bi se opisalo Osmansko Carstvo u 19. stoljeću, koje je tada rapidno propadalo.

Termin se povremeno koristi i danas u modernoj Europi. Tijekom 1970-ih i 1980-ih, Ujedinjeno Kraljevstvo se navodilo kao novi "bolesnik Europe", dok se to 2010-ih povremeno navodi za Grčku i Bosnu i Hercegovinu.

## Povezano
*Istočno pitanje

## Vanjske veze
*Zašto je Grčka novi bolesnik Evrope BBC News
David and Lisa

***David and Lisa*** () je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Franka Perryja, kome je to predstavljao prvi film. Po žanru je drama, a temelji se na motivima romana *Jordi, Lisa and David* američkog psihijatra Theodorea Isaaca Rubina. Protagonist, koga tumači Keir Dullea, je adolescent koji boluje od niza duševnih poremećaja, uključujući hafefobiju (strah od dodira), i koga su zbog toga roditelji poslali u specijalnu školu za adolescente sa sličnim problemima. Radnja prikazuje kako tamo upoznaje djevojku (čiji lik tumači Janet Margolin) koja boluje od disocijativnog poremećaja ličnosti te se sa njom sprijatelji, stvorivši odnos koji će ih oboje odvesti na put izliječenja. *David and Lisa* je sniman u niskobudžetnoj nezavisnoj produkciji, ali je doživio izuzetnu gledanost, a što je omogućilo nastavak uspješne karijere ne samo za Perryja, nego i za njegovu tadašnju suprugu i kreativnu partnericu Eleanor Perry koja je napisala scenario. Film je bio odskočna daska i za mladu glumicu Janet Margolin koja će nastupiti u niz značajnih filmova 1960-ih i 1970-ih.

1967. je na temelju filma postavljena istoimena drama na pozornici, a 1998. je snimljen remake u obliku istoimenog TV-filma gdje su nastupili Lukas Haas i Brittany Murphy.

## Reference

## Vanjske veze
*
Prahova (okrug)

**Prahova** (rumunjski: *Județul Prahova*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) 
u historijskoj pokrajini Muntenia.
## Geografija
Prahova graniči sa okruzima; Braşov sa sjevera, Buzău sa istoka, Ilfov i Ialomiţa sa juga i Dâmboviţa sa zapada.

Okrug Prahova je brdoviti kraj u kom se prostiru šumoviti masivi Bucegi, Ciucaş i Buzău, dijelovi Istočnih Karpata. 
Administrativni centar je grad - Ploieşti

Prahova ima površinu od 4,716 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 762,886 stanovnika, od toga 712,886 Rumunja i 17,763 Roma, i neznatni broj ostalih manjina. Po broju stanovnika je treći najnaseljeniji rumunjski okrug.

## Privreda
Okrug Prahova na čelu sa gradom Ploieştiom je tradicionalni centar rumunjske naftne industrije. Tu se još krajem
19. vijeka (između 1890 - 1895), počela eksploatirati nafta kod Câmpine, a prva rafinerija nafte u Ploieştiju izgrađena je još 
1897., istina ona je razrušena za Drugog svjetskog rata, ali je odmah nakon rata obnovljena.

Ugljen se kopa kod Cepture, a sol kod Slănica još od 17. vijeka.

Tvornice u Valeji Călugăreasci proizvode kemikalije a u Floreştiju se proizvodi guma. U gradu Sinaia poznatom po svom manastiru i rezbarijama u drvu proizvodi se građevinski materijal i predmeti od metala.
 
Prahova je i poljoprivredni kraj u kom se uzgaja žito, grožđe, voće i stoka. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Prahova'' na portalu Encyclopædia Britannica
Sveta alijansa

**Sveta alijansa** je organizacija koju su osnovale države pobjednice u ratu protiv Napoleona. Osnova organizacije bila je borba protiv Napoleona i revolucije. Vodeću ulogu u Svetoj alijansi imale su Austrija, Rusija i Pruska.

## Tijek
Organizacija je osnovana 26. rujna 1814. zbog Napoleonovih ratova. Glavni osnivač je bio ruski car Aleksandar I. U alijansu  nije primljeno Osmansko Carstvo. Glavni vođe bili su austrijski kancelar Klemens Metternich i ruski car. 1815. su udruženim vojskama porazili Napoleona u Bitci kod Waterlooa. Kasnije su se savezu priključile sve tadašnje europske države osim Velike Britanije, Osmanskog Carstva i Papinske Države. Uključila se i Francuska u kojoj je restauriran stari poredak od prije Francuske revolucije. Nakon Napoleonovog poreza i Bečkog kongresa, osnovni cilj Svete alijanse je očuvanje starog konzervativnog društvenog poretka u Europi koji se temelji na feudalizmu i apsolutističkoj vlasti vladara, a protiv liberalnih ideja koje je Europom širio Napoleon.

## Raspad
Sveta alijansa se ubrzo raspala jer su događaji pokazali da su članice potpuno različite u politici. Prvi povod je bio pokret španjolskih kolonija u Latinskoj Americi za odcjepljenje. Kada je došlo do sukoba, Ujedinjeno Kraljevstvo je blokiralo pomoć alijanse. Drugi je bio ustanak Grka za osamostaljenje od Osmanskog Carstva. Godine 1830. organizacija se raspala.

## Povezano
* Aachenski kongres

## Vanjske veze
* Sveta Alijansa na Proleksis enciklopedija
Capesterre-Belle-Eau

**Capesterre-Lijepa-Voda** () je grad na ostrvu Gvadelup, francuskom prekomorskom departmanu u Malim Antilima. Nalazi se na jugoistok područja Bas Ter.

## Značajne osobe
* Dumanoir (1806 - 1865) francuski književnik, specijaliziran Vodvilj, za drame i operne librete
* Pavla Lacavé (1913-1976), političar i bivši gradonačelnik
* Henry Sidambarom (1863-1952), Mirovni sudac u kantonu Capesterre-u Belle-Eau i branitelj uzrok indijskih radnika
* Germain Saint-Ruf (1927 -1987), istraživač i povjesničar
* Sylviane Telchid (1941-) profesor francuskog i kreolski, branitelj uvođenja kreolski jezik u školskom kurikulumu

## Vanjske veze
Aleksandar Menšikov

**Aleksandar Sergejevič Menšikov** (ruski Алекса́ндр Серге́евич Ме́ншиков; 26. avgust 1787. – 2. maj 1867.) bio je ruski general i admiral i guverner Finske od 1831. do 1855. godine.

Aleksandarov istoimeni deda se istakao u Severnom ratu protiv Šveđana. Aleksandar Sergejevič je učestvovao u Napoleonovim ratovima. Godine 1812. i 1813. istakao se odvažnošću prilikom Napoleonovog pohoda na Rusiju. Nekoliko godina kasnije je postao carev bliski saradnik. Godine 1817. imenovan je general-kvartirmajstorom (načelnik štaba) Vrhovne komande. Zbog neslaganja sa Arakčejevim je pao u nemilost cara koji ga je razrešio svih dužnosti. Posle dolaska Nikole I na presto (1825. godina), Aleksandar je reaktiviran i dve godine kasnije postavljen za načelnika štaba ratne mornarice. U Rusko-turskom ratu je zauzeo tvrđavu Anapu. Član je državnog saveta od 1830. godine, a sledeće godine je postao guverner Finske. Učestvovao je i u krimskom ratu. Zbog poraza kod Aljme, Balaklave i Inkermana, smenjen je marta 1855. godine. Umro je 1867. godine.

## Vanjske veze
*Aleksandar Sergejevič Menšikov na Encyclopedia Britannica
George Hamilton-Gordon, 4. earl od Aberdeena

**George Hamilton-Gordon, 4. grof od Aberdeena** (Edinburgh, 28. siječnja 1784. - London, 14. prosinca 1860.), britanski diplomat i državnik

Od 1806. godine član je Doma lordova, torijevac. Godine 1812. postao je izvanredni veleposlanik u Beču, gdje je odigrao važnu ulogu pridobivši Austriju protiv Napoleona (ugovor u Töplitzu 1813.). Nakon toga ostaje u Europi kao britanski predstavnik u štabu savezničke koalicije; gdje je jedan od glavnih britanskih potpisnika Pariškog ugovora 1814. Kao Wellingtonov ministar vanjskih poslova, podupire njegovu politiku protiv grčkog oslobodilačkog pokreta. Godine 1834-35. postaje ministar kolonija, a od 1841-46. ponovno je ministar vanjskih poslova, te od 1852-55. ministar predsjednik. Držeći se politike neintervencije, izbjegavao je oružane sukobe. Kad je Velika Britanija ipak ušla u Krimski rat, nije ga vodio dovoljno odlučno te je morao odstupiti, nakon čega se povukao iz javnog života.

## Vanjske veze
*George Hamilton-Gordon na zvaničnom websiteu britanske vlade
Vittorio Emanuele II od Italije

**Vittorio Emanuele II** (Torino, Kraljevina Sardinija, 14. mart 1820. -   Rim, Kraljevina Italija, 9. januar 1878.), bio je 
sardinijski kralj od 1849. do 1861. i prvi kralj Ujedinjene Italije od 1861. do 1878.

## Biografija

Odrastao je na dvoru svoga oca - Carla Alberta u Torinu, gdje je primio konvencionalno religijsko - vojničko obrazovanje tipično za monarhe onog doba. 
Oženio se sa rođakinjom Mariom Adelheide Habsburg, kćerkom austrijskog nadvojvode. 
Nakon Revolucije 1848, kada je izbio rat sa Austrijom - Vittorio Emanuele je postavljen za komandanta 
divizije. U nesretnoj kampanji koja je uslijedila dokazao se kao hrabar vojnik, ali slab general.

Nakon očeve abdikacije, učvrstio je svoju poziciju utišavši lijeve republikance, ali mu je kompromiserska 
politika prema Austriji kojoj je pristao plaćati visoku odštetu, donijela značajnu sramotu u Italiji. U novembru 1852. je napravio značajan potez, kad je u vladu uključio sposobnog grofa Cavoura, čiji su ga iskusni manevri u narednih nekoliko godina, doveli do toga da postane kralj Italije.

U odlučujućim bitkama Austrijsko-sardinijskog rata kod Magente i Solferina, Vittorio Emanuele je lično zapovjedao pijemontskom vojskom, ali je nakon primirja potpisanog u Villafranci, uspio primiriti Cavoura, koji je htio nastaviti rat sam, bez Francuza kao saveznika. Sljedeće godine Vittorio Emanuele je potajno pomagao Garibaldiju u rušenju Kraljevine dviju Sicilija i zauzimanju njenih teritorija. Tad je osobno poveo pijemontsku vojsku preko Papinske Države, kako bi se povezao sa snagama Garibaldija, zbog čega ga je papa Pijo IX ekskomunicirao.

Nakon što je Cavour umro 1861., Vittorio Emanuele je dobio priliku da puno direktnije vlada, pa je i pored zastoja postigao dvije značajne pobjede; uspio je zauzeti Veneto nakon što se pridružio Bismarcku Francusko-pruskom ratu 1866., a nakon tog 1870. i zauzeti Rim nakon što se iz njeg povukla francuska vojska koja ga je štitila.  Okupacija Rima i njegovo proglašenje prijestolnicom Kraljevine Italije toliko je razljutilo papu Pija IX da je odbio sve pokušaje o pomirenju s Vittoriom, i nikad se nije sastao s njime. Ali je ipak nakon što je Vittorio Emanuele 1878. umro dopustio da se sahrani u Panteonu.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Victor Emmanuel II'' na portalu Encyclopædia Britannica
Robinson soll nicht sterben

**Robinson soll nicht sterben** () je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1957. u režiji Josefa von Bakyja. Predstavlja adaptaciju istoimene novele Friedricha Forstera. Protagonistica, čiji lik tumači Romy Schneider je služavka Daniel Defoea, engleskog pisca koji 1730-ih dolazi u probleme zbog njegovog romana *[[Robinson Crusoe]]*. Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu nakon što Defoev sin Tom (čiji lik tumači Horst Buccholz) ukrade rukopis romana.

Isti je tekst bio adaptiran za teatar, i u nekoliko navrata poslužio kao predložak za TV drame.

## Vanjske veze
* 
* ''Robinson soll nicht sterben'' bei Filmportal.de
Die Frühreifen

**Die Frühreifen** () je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1957. u režiji Josefa von Bakyja. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju romana *Wer glaubt schon an den Weihnachtsmann* Petera Helma i Klausa Blohmera. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Heidi Brühl, je 16-godišnja djevojka koja započinje ljubavnu vezu sa 18-godišnjim radnikom (čiji lik tumači Christian Doermer). Radnja prikazuje kako je negodovanje roditelja potiče da se priključi grupi vršnjaka koja se odaje sitnom kriminalu. Kritičari su film obično opisivali kao pokušaj da se napravi socijalno angažirani film o problemima "neprilagođene" omladine, nalik na slične filmove iz tadašnjeg Hollywooda.

## Vanjske veze
* 
*
The Executioners (roman, MacDonald)

***The Executioners*** () je roman američkog književnika Johna D. MacDonalda objavljen 1957. godine. Po žanru je triler, a protagonist je Sam Bowden, advokat koji je silovatelja po imenu Max Cady uhvatio *[[in flagranti]]*, o tome kasnije svjedočio na sudu, a zbog čega je Cady osuđen na dugogodišnji zatvor. Radnja prikazuje kako je Cady uvjetno pušten, ali ne prije nego što je razvio patološku mržnju prema Bowdenu, te ga počinje uhoditi, uznemiravati i prijetiti, a pri čemu sve veći objekt njegove požude postaje Bowdenova adolescentska kćer. The Executioners se isticao prilično mračnom radnjom i likovima, ali je danas poznatiji kao predložak za filmove koji su njegov sadržaj učinili još mračnijim - *[[Cape Fear (film, 1962)|Cape Fear]]* u režiji J. Lee Thompsona i njegov istoimeni remake u režiji Martina Scorseseja.