open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kamendin

**Kamendin** je prigradsko naselje koje se nalazi u Zemun Polju, u beogradskoj opštini Zemun. Izgrađeno je 1990-ih godina. Nalazi se u severozapadnom delu Zemuna, pored auto-puta E-75 (Beograd - Novi Sad).

## Lokacija

Naselje se nalazi između auto-puta E-75 i železničke pruge (Beograd-Novi Sad).
Nalazi se u severnom delu Zemun Polja, na samom ulazu u naselje. Ograničeno je ulicama „Bertranda Rasela“ na zapadu, „Jurija Rakitina“ na istoku, „Tomice Popovića“ na jugu i auto-putem za Novi Sad na severu. Naselje je osmišljeno kao istočni krak Zemun Polja i kao buduća veza sa urbanim naseljima Batajnica i Zemun.

## Karakteristike

U Kamendinu se nalaze prevashodno male zgrade, kao i tri veća stambena objekta od kojih su neki naseljeni izbeglicama i raseljenim romskim stanovništvom. U naselju se nalazi i Zdravstvena stanica „Kamendin“, kao i mnogobrojni maloprodajni objekti. Kamendin važi za jedno od Beogradskih naselja sa najbržim rastom stanovnika.
Kamendin je dobro povezan gradskim prevozom. Kroz naselje prolaze tri linije GSP-a i to: 704 (Zemun Polje - Zeleni Venac), 707 (Zemun Polje - Mala Pruga - Zeleni Venac) i 708 (Zemun Polje - Novi Beograd /Blok 70A/). U noćnom prevozu angažovana je linija 704 (Zemun Polje - Nova Galenika - Zeleni Venac - Trg Republike).

Sa zapadne strane Zemun Polja, tokom 2009. godine, podignuto je naselje Kamendin 2 u kome se nalazi nekoliko stambenih objekata naseljenih prevashodno socijalno ugroženim stanovništvom i raseljenim Romima.

## Reference
Goveđi Brod

**Goveđi Brod** je prigradsko naselje u Beogradu, koje se nalazi na teritoriji opštine Zemun.

## Lokacija
Goveđi Brod je severozapadni produžetak užeg jezgra urbanog Zemuna, koji se nalazi na desnoj obali Dunava. Zauzima površinu približno između Dunava i puta koji povezuje Zemun i Batajnicu (Batajnički drum). Jedino urbano naselje koje se graniči sa Goveđim Brodom je Nova Galenika. Naselje se dalje proteže
severozapadno ka Zemun Polju i južno prema naselju Gornji Grad.

## Karakteristike
Goveđi Brod je skoro u potpunosti nestambeni prostor. Neki od većih objekata koji se nalaze u naselju u vlasništvu su Rudarskog instituta i Veterinarskog zavoda. U naselju se takođe nalazi veliki broj skladišta, kao i dve fabrike koje se nalaze na samoj obali Dunava. To su fabrika šljunka „Anikom“ i fabrika za preradu ribe „DIA“.
Međutim, u javnosti najpoznatija karakteristika ovog naselja je da je to bivše neformalno naselje u kome boravi romsko stanovništvo. Poznato je po tome što ima jedne od najgorih uslova za življenje u Beogradu (potpuni nedostatak tekuće vode, struje, kanalizacije itd). Naselje je uglavnom naseljeno romskim izbeglicama sa Kosova i Metohije, koji su naseljeni uz samo korito Dunava i naselje redovno biva poplavljeno svakog proleća sa porastom vodostaja reke. 
Kao posledica svog položaja, Goveđi Brod je bukvalno zbrisan tokom velike poplave 2006. godine. U februaru 2007, romske porodice preselile su se u novoizgrađene kuće u naselju Plavi Horizonti u Zemunu. Međutim, neki od starih stanovnika naselja vratili su se u svoje poplavljene kuće i obnovili ih, zadrživši kuće koje su im prethodno dodeljene.
Plavi Horizonti

.

**Plavi Horizonti** je prigradsko naselje u Beogradu, koje se nalazi u opštini Zemun. Jedno je od najnovijih beogradskih naselja, uz naselje Altina.

## Lokacija

Plavi Horizonti se nalaze u zapadnom delu Zemuna i protežu se duž pruge Beograd—Novi Sad. Graniči se sa naseljem Altina na severu i proteže se dalje u pravcu naselja Vojni Put II i Kolonija Zmaj na jugoistoku i naselja Zemun Polje na severozapadu.

## Karakteristike

Do kasnih 1990-ih godina, ovo je bila nenaseljena oblast porkivena livadama. Nakon izbijanja rata u Jugoslaviji 1991, a naročito nakon akcije Oluja hrvatkse vojske 1995. koja je proterala 320.000 Srba iz Hrvatske u Srbiju, mnoge izbeglice naselile su ovo područje, što je rezultiralo stvaranjem nekoliko novih naselja (Altina, Plavi Horizonti, Grmovac, Busije). Altina i Plavi Horizonti su izrasli u prava naselja, spojivši se sa zapadnim delom Zemuna. Po proceni opštine Zemun, u ova dva naselja trenutno živi oko 20.000 stanovnika.

Nakon 2000. godine, započeto je ubranističko uređivanje naselja. Skoro sve ulice su asfaltirane, ali i dalje ostaju mnogi nerešeni problemi prevashodno vezani za komunalnu infrastrukturu.
Naselje je povezano gradskim prevozom i kroz njega saobraćaju аutobusi 708 (Zemun Polje - Plavi Horizonti - Novi Beograd /Blok 70A/) i 709 (Zemun Polje - Plavi Horizonti - Zemun /Novi grad/).
Ugrinovci (Zemun)

**Ugrinovci** su naselje u Srbiji u opštini Zemun u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 7199 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 4104 stanovnika).
Ugrinovački atar zahvata površinu od preko 6.000 hektara.

## Historija
Ugrinovci se prvi put kao zaseok pominju 1702. a kao selo 1713. godine. Crkva Sv. Georgija sagrađena je pre 1756, kada se prvi put pominje. Prva škola otvorena je 1761.

Godine 1756. selo je imalo 80 domova, 1766. godine 110, 1774. godine 135, 1791. godine 133 doma sa 1.359 stanovnika, 1810. godine 142 doma a 1808. godine 1.305 stanovnika.

Stanovništvo se uglavnom bavilo lovom i ribolovom, a stočarstvom gde je zemljište dozvoljavalo. Intenzivno se počelo baviti poljoprivredom tek posle 1931. godine, kada je završeno odvodnjavanje i melioracija zemljišta. Pre toga selo je bilo stalno ugroženo od poplava i prizemnih voda.

## Demografija
U naselju Ugrinovci živi 5640 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,3 godina (36,6 kod muškaraca i 38,0 kod žena). U naselju ima 2102 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,42.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Reference

## Povezano
* Spisak naseljenih mesta u Srbiji
* Opština Zemun
* Srem

## Vanjske veze
* http://www.ugrinovci.rs/ - najnovije vesti, velika baza firmi, oglasi za posao i mali oglasi Ugrinovci
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* Satelitski snimak
Altina

**Altina** je urbano beogradsko naselje u opštini Zemun u Beogradu.

## Lokacija
Altina se nalazi u severozapadnom delu uže teritorije Beograda. Graniči se sa naseljima Nova Galenika na severu, Zemun Bačka na istoku, Vojni Put i Plavi Horizonti na jugu, dok se na zapadu proteže u pravcu Zemun Polja. Severna i istočna granica Altine obeležena je oštrim lakat krivinama auto-puta Beograd-Novi Sad i Dobanovačkog puta, zajedno sa Ugrinovačkim i Pazovačkim putem koji prolaze kroz samo naselje.Blizu Zemuna.
## Naziv imena
Reč „Altina“ u prevodu znači „zlatan turski novac“. U doba Rimljana, na području današnje Altine, bila je „poštanska“ stanica između Sirmijuma i Singidunuma, o čemu svedoče brojni zapisi.

## Karakteristike o Altini
Naselje je na blagom uzvišenju sremske ravnice i u blizini reke Dunav. Formiranje naselja započeto je ranih devedesetih godina prošlog veka. Nakon 2000, započeto je urbanističko uređivanje naselja, asfaltirane su ulice i kroz naselje su puštene tri linije gradskog prevoza, 81 i 81L, koje saobraćaju do Novog Beograda (Paviljoni) i linija 707, koja saobraća novom trasom do Zelenog venca. Altina je jedno od najmlađih beogradskih naselja koje i dalje raste i razvija se u lepo, mirno i moderno naselje. 
Jedna od karakteristika naselja je da ulice nose nazive po našim i inostranim znamenitim ličnostima, kao što su: Vladika Nikolaj Velimirović, Migel de Servantes, Džesi Ovens, Pavle Vujisić, Mija Aleksić, Danilo Bata Stojković, Ernest Hemingvej, Abebe Bikila, Dijego Rivera ...
Novoizgrađena Osnovna škola „Sava Šumanović“ počela je sa radom školske godine 2009/2010, u izgradnji je Dom zdravlja a u blizini se nalazi i crkva Svetog đakona Avakuma i učenika Pajsija. Altina takođe poseduje i železničku stanicu na kojoj saobraća BG voz.
When a Man Loves a Woman (pjesma)

"**When a Man Loves a Woman**" je pjesma koju je 1966. snimio američki soul pjevač Percy Sledge, a koja je poznata kao prva soul pjesma koja je došla na vrh liste singlica Billboard Hot 100. Iako se kao njeni autori navode Calvin Lewis i Andrew Wright - koji su svirali bas gitaru i klavijature - stvarni autor pjesme je sam Sledge. Prije nego što je snimljena u studiju Norala u Sheffieldu u američkoj državi Alabama, nije imala ni naslov ni tekst; njega je tokom samog snimanja improvizirao sam Sledge, koristeći kao inspiraciju nedavni prekid sa svojom djevojkom.

Pjesma se smatra jednom od najpoznatijih hitova američkog southern soula, odnosno zabavne muzike 1960-ih, a njen uspjeh se ponovio 1987. godine kada ju je kompanija Levi's Jeans iskoristila kao podlogu svoje televizijske reklame. Kasniju je obradio niz poznatih izvođača kao što su Marvin Gaye, Jerry Butler, Art Garfunkel, Luba i Karen Dalton. Godine 1991. je izuzetno uspješnu verziju snimio Michael Bolton, a iste godine je country verziju snimila Barbara Mandrell.

## Reference

## Vanjske veze
* Percy Sledge article on The Standard Report 
* "When a Man Loves a Woman" in Rolling Stone's 500 Greatest Songs
When a Man Loves a Man (razvrstavanje)

**When a Man Loves a Woman** se može odnositi na:

* "When a Man Loves a Woman" (pjesma), koju je izvodio Percy Sledge, a obradio Michael Bolton
* "When a Man Loves a Woman" (Jody Watley), pjesma Jody Watley
* ''When a Man Loves a Woman'' (film), američki ljubavni film iz 1994. godine; ul. Andy García i Meg Ryan
* "When a Man Loves a Woman" (''Hercules: The Legendary Journeys''), epizoda TV-serije *Hercules: The Legendary Journeys*
Reach Out I'll Be There

**"Reach Out I'll Be There"** (također poznata i kao **"Reach Out (I'll Be There)"**) je pjesma koju je 1966. vokalni kvartet *[[Four Tops]]* snimio kao singlicu u izdanju diskografske kuće Motown Records. Pjesma, koju je napisao znameniti tim Holand-Dozier-Holand, postigla je veliki uspjeh te došla na vrh top-liste singlica u SAD i Britaniji. Smatra se jednom od najboljih primjera *Motown zvuka* i jednom od najprepoznatljivijih pop-pjesama 1960-ih.

Tekst pjesme je 2003. inspirirao film ''I'll Be There'' u kome glavnu ulogu tumači Charlotte Church.
Four Tops

**Four Tops** je američki vokalni kvartet, čiji je repertoar uključivao doo-wop, jazz, soul, R&B, disco, hard rock i evergrine. Osnovan je u Detroitu pod imenom **The Four Aims**, od strane Levija Stubbsa (rođaka Jackieja Wilsona i brata Joea Stubbsa iz grupe The Falcons), te Abdula "Dukea" Fakira, Renaldoa "Obieja" Bensona i Lawrence Paytona , a zajedno su nastupali preko četiri decenije, od 1953. do 1997.

Smatraju se jednim od izvođača koji su stvorili Motown zvuk 1960-ih, zajedno sa *[[The Miracles]]*, *[[The Marvelettes]]*, *[[Martha and the Vandellas]]*, *[[The Temptations]]* i *[[The Supremes]]*. Među njima su se *Four Tops* isticali po tome što im je glavni pjevač Stubbs bio bariton u vrijeme kads je kod drugih bendova glavni pjevač bio tenor. Imali su plodnu suradnju sa kompozitorsko-producentskim timom Holland-Dozier-Holland, kome su izveli dva hita na vrhu liste Billboard Hot 100: "I Can't Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)" i "Reach Out I'll Be There". Nakon što su Holland-Dozier-Holland napustili Motown 1967. godine, Four Tops su surađivali s nizom producenata, prije svega sa Frankom Wilsonom. Kada je Motown napustio Detroit 1972. godine i preselio se u Los Angeles,, **Tops** su ostali i radili za ABC Records, stvarajući hitove do kasnih 1970-ih. Od 1980-ih su *Four Tops* snimali za Motown, Casablanca Records i Arista Records. Danas, sa izizetkom *[[Indestructible (Four Tops album)|Indestructible]]* (koji drži Sony Music Entertainment), prava na njihov cijeli katalog iza 1963. drži Universal Music Group .

Promjenu u sastavu je izazvala smrt Lawrencea Paytona 20. juna 1997. Bend je ispočetka nastavio kao trio pod imenom *The Tops*, prije nego što je Theo Peoples (bivši član The Temptations) postao novi četvrti član. Peoples je konačno postao glavni pjevač nakon što je Stubbsa pogodio moždani udar 2000. godine, a njegovo mjesto preuzeo Ronnie McNeir. 1. jula 2005. je Benson umro od raka pluća a zamijenio ga je Paytonov sin Roquel Payton. Levi Stubbs je umro 17. oktobra 2008. Fakir, McNeir, Payton i Harold "Spike" Bonhart, koji je zamijenio Peoplesa 2011, još uvijek nastupaju kao *Four Tops*. Fakir je danas jedini preživjeli član iz originalnog sastava.

## Izvori

## Vanjske veze
* Vocal Group Hall of Fame page on the Four Tops 
* Levi Stubbs/The Four Tops interview by Pete Lewis, 'Blues & Soul' October 1992 (republished November 2008)
* History of Rock article
* 
* 
* Four Tops, The Ed Sullivan Show
* Ronnie McNeir 2012 Interview at Soulinterviews.com.
Question Mark & the Mysterians

**Question Mark and the Mysterians** (navođeni i kao **? and the Mysterians** na omotima ploča) su američki rock and roll bend osnovan u Bay Cityju (Michigan), godine 1962. Grupa je najpoznatija po pjesmi "96 Tears", koja je 1966. došla na prvo mjesto top-liste Billboard Hot 100 i postala jednim od klasika garažnog roka. *Question Mark and the Mysterians* se u nekim izvorima navode i kao prvi punk rock, a ponekad i kao prvi latino rock bend koji je imao uspjeha u SAD. Ime je dobio po japanskom filmu *[[The Mysterians|Misterijanci]]* iz 1957. u kome vanzemaljci sa uništene planete Mysteroid dolaze osvojiti Zemlju. Frontmen benda je bio poznat pod umjetničkim imenom **?**. Podaci u Kongresnoj biblioteci navode da mu je pravo ime Rudy Martinez.

## Izvori

## Vanjske veze
* Official site
* Official site  at My Space
* ? (Question Mark) & The Mysterians: MYSTICISM (in Spanish & English, 2005 ABKCO CD details, Fun Sons, Semi Colons, Mad Rapper)
* Biography & discography (in French)
* Discography at Soulful Kinda Music
* Biography at Classic Bands
* Biography  at Norton Records
96 Tears

"**96 Tears**" je rock and roll pjesma koju je godine 1966. kao singlicu snimio bend Question Mark & the Mysterians (također poznat kao "? and the Mysterians"). Uspjela je doći na prvo mjesto američke top-liste Billboard Hot 100 te se smatra velikim garage rock hitom, i razlogom zbog čega se *Mysterians* u nekim izvorima nazivaju prvim američkim punk rock bendom. Često se navodi kao jedna od najuticajnijih pjesama u razvoju moderne rock muzike.

## Izvori
The Association

**The Association** je američki pop bend iz Kalifornije specijaliziran za folk rock ili soft rock, a koji je 1960-ih imao niz hitova na vrhu ''Billboardovih'' listi. Poznati su i kao bend koji je imao čast biti prvi izvođač na Monterey Pop Festivalu 1967. 

## Vanjske veze
* Official Website of The Association
* 'The Association' Vocal Group Hall of Fame Page 
* Cite from Fred Bronson, ''The Billboard Book of Number One Hits'', Billboard, 1988
* Liner notes for ''Birthday'' by Richie Unterberger
* Official Website of Jim Yester 
* Special Radio Show tribute to Curt Boettcher
Blowup

***Blowup*** (također poznat i kao ***Blow Up*** i ***Blow-Up***) je italijansko-britanski igrani film snimljen 1966. u režiji Michelangela Antonionija. Scenario, temeljen na priči argentinskog književnika Julija Cortazara *Las babas del diablo* i inspiriran životom britanskog fotografa Davida Baileya, je napisao Tonino Guerra. Po žanru predstavlja kombinaciju drame i trilera, a protagonist, čiji lik tumači David Hemmings, je elitni modni fotograf. Radnja prati jedan dan njegovog života, kada prilikom rutinskog snimanja u parku postaje uvjeren da je slučajno snimio ubistvo.

Antonioniju je *Blowup* predstavljao prvi film na engleskom jeziku, a osim njegovog za tadašnje standarde nekonvencionalnog "umjetničkog" stila ga je karakterizirao i nastojanje da se što vjernije prikaže život tadašnjeg Londona, koji je tada prolazio kroz značajne kulturne promjene poznate kao *[[Swinging Sixties|svingajuće šezdesete]]*. Zbog toga se u filmu u cameo ulogama pojavljuju neke od važnih ličnosti tadašnje londonske scene, kao manekenka Veruschka i znameniti rock-bend *[[The Yardbirds]]*.

Naturalistički prikaz života modnih fotografa, uključujući golotinju njegovih modela, je, pak kršio tadašnji tri decenije star Produkcijski kodeks koji je vodeće hollywoodske studije obavezivao da filmove "čiste" od svih problematičnih sadržaja. MGM je zabranu zaobišao distribuirajući film u SAD preko paravanske kompanije Premier Pictures; zahvaljujući tome je dobio publiku, pogotovo mlađu sklonu kontrakulturi koja je tada bila na vrhuncu, te zaradio oko 20 miliona US$. Taj je komercijalni uspjeh potakao druge hollywoodske studije da odbace Kodeks te ga 1968. zamijene s današnjim sistemom MPAA rejtinga.

*Blowup* je osvojio Zlatnu palmu na Kanskom filmskom festivalu. Kasnije je imao značajni uticaj na tadašnje filmaše. Coppoli je poslužio kao jedna od inspiracija za znameniti film ''Prisluškivanje'', a 1981. je Brian de Palma snimio njegov svojevrsni triler-remake u obliku filma *[[Blow Out]]* (Pucanj nije brisan). Godine 1977. je jedan od njegovih motiva iskorišten i u Brooksovoj parodiji *[[High Anxiety|Visoka napetost]]*. Antologijska scena Veruschkine foto-seanse je, pak, parodirana/kopirana u filmovima *[[Austin Powers: International Man of Mystery]]* (1997) i nastavku *[[Austin Powers: The Spy Who Shagged Me]]* (1999).

## Izvori
### Napomene

### Literatura
* Brunette, Peter (2005). DVD Audio Commentary (Iconic Films).
* Hemmings, David (2004). *Blow-Up… and Other Exaggerations &ndash; The Autobiography of David Hemmings*. Robson Books (London). .

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* Where Did They Film That? — film entry
* Peter Bowles on making of ''Blow-Up''
* ''Blowup Then & Now'' website
The Lovin' Spoonful

**The Lovin' Spoonful** je američki pop rock bend koji je uživao veliku popularnost sredinom 1960-ih. Nastao je od grupe njujorških boemskih folk muzičara koji su 1965. po uzoru na Boba Dylana odlučili postati "električni" i prigrliti rock. Među njihovim pjesmama, koje su nazvali "muzika za dobro raspoloženje", najveći hit je bio *[[Summer in the City]]* iz 1966. godine. Iste je godine, međutim, njihov kanadski gitarist Zal Yanovsky uhapšen i optužen za posjedovanje marihuane. Nastojeći izbjeći zatvorsku kaznu i deportaciju, pristao je odati svog dilera. Njihovi kolege su, međutim, taj čin shvatili kao izdaju, a *The Lovin' Spoonful* su izgubili imidž kontrakulturnih buntovnika. Zbog svega toga se bend raspao 1969. godine. Bend pod starim imenom, ali novim članovima nastupa od 1991.

## Vanjske veze
* The Lovin' Spoonful official site
* The Lovin' Spoonful at Legacy Recordings 
* 
* Classic Bands web site interview with John Sebastian. Accessed January 13, 2009.
* The Magic's In The Music: A Lovin' Spoonful Fansite
Forum mladih SDF-a

**Forum mladih SDF-a** je autonomna neformalna grupa mladih koja je organizirana uz podršku i u oviru nevladine ogranizacije Srpski demokratski forum iz Zagreba, Hrvatska. Forum madih SDF-a osnovan je 21. decembra 2011. u povodu obilježavanja 20. godišnjice osnutka Srpskog demokratskog foruma. Cilj je grupe da kroz organiziranje druženja, učenja i kroz aktivno sudjelovanje članovi doprinose jačanju civilnog društva. Forum mladih SDF-a osnovala je nekolicina bivših učenika Srpske pravoslavne opće gimnazije u Zagrebu.

## Aktivnosti

Sa prvim projektnim aktivnostima Forum mladih je započeo 2012 godine. Iste je godine sudjelovao i u inicijativi za oslobađanje turske aktivistice Basak Suhin Duman kojoj je odobren azil u Hrvatskoj. Forum madih SDF-a se priključio i Međunarodnom studentskom pokretu potpisujući Međunarodnu zajedničku izjavu u kojoj se potpisnici protive povećanoj komercijalizaciji javnog obrazovanja. 12.09.2012. Fourm je postao član Koalicije za REKOM. Grupa je iste godine postala i članica Global Youth Action Networka, mreže omladinskih organizacija sa sjedištem u New Yorku i organizacijama članicama iz 180 država svijeta. U junu 2013. Forum mladih SDF-a pružio je podršku organizatorima manifestacije Zagreb Pride pozivajući svoje članove i simpatizere da se pridruže povorci ponosa. U oktobru 2013. grupa je sa Vijećem mladih finske opštine Muurame (Jyväskylä) provela projekt pod nazivom “Focus on us!” financiranog od strane Europske unije.

## Partnerske organizacije i institucije
* Driving Change Youth Initiative, Kampala, Uganda
* Muuramen Nuorisovaltuusto Myrsky, Muurame, Finska

## Povezano
* 

## Vanjske veze
* Forum mladih SDF-a
* Forum mladih SDF-a (Facebook)

## Izvori
Judenfrei

**Judenfrei** (slobodno od Židova) bio je nacistički izraz za područje očišćeno od Židova u vrijeme Holokausta.

*Judenfrei* je značilo oslobađanje nekog područja od Židova, dok je izraz *Judenrein* (doslovce "čist od Židova") također bio u uporabi. Da bi neko područje dobilo status *Judenfrei* morao se očistiti svaki trag židovske krvi.

## Područja proglašena Judenfrei
Ustanove, sela, gradovi i regije proglašeni su *Judenfrei* nakon etničkoga čišćenja Židova.

* Gelnhausen, Njemačka – proglašen *Judenfrei* 1. studenog 1938. u promidžbenim novinama *Kinzigwacht*, nakon što je zatvorena sinagoga i deportirani svi Židovi iz grada.
* Luksemburg – proglašen *Judenfrei* u tisku 17. listopada 1941.
* Estonija – prosinca 1941.. Proglašena *Judenfrei* na Konferenciji u Wannseeu 20. siječnja 1942.
* Srbija/Beograd – kolovoza 1942.
* Beč – proglašen *Judenfrei* od strane Aloisa Brunnera 9. listopada 1942.
* Berlin – 19. svibnja 1943.
* Hrvatska - proglašena *Judenfrei* od Siegfrieda Kaschea 18. travnja 1944.

## Izvori

## Povezano
* Holokaust
* Jevreji u Narodnooslobodilačkoj borbi
Complete & Unbelievable: The Otis Redding Dictionary of Soul

***Complete & Unbelievable: The Otis Redding Dictionary of Soul*** je peti album koji je izdao američki soul pjevač Otis Redding i posljednji solo studijski album izdan prije njegove smrti. Uspjeh albuma *[[Otis Blue]]* i koncerta u Whisky a Go Go je doveo do porasta popularnosti u SAD. Album se sastoji od svije strane: na prvoj su coveri tuđih pjesama, a na drugoj strani originalni materijal, koji je najvećim dijelom napisao sam n by Redding.

*The Otis Redding Dictionary of Soul* je 15. oktobra 1966. izdala diskografska kuća. Na njemu su se nalazila dvije singlice ""Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song)" i "Try a Little Tenderness". *[[Rolling Stone]]* je godine 2003. proglasio 251. na listi 500 najvećih albuma svih vremena.

## Popis pjesama
Na osnovu podataka sa Allmusic.

## Izvori

## Literatura
* 
* 
* 
* 
*
Otis Redding

**Otis Ray Redding, Jr.** (, 9. rujna 1941. - , 10. prosinca 1967.), američki pjevač soula i skladatelj.

Rođen je u malom gradiću Dawsonu,država Georgia.U 5. godini s obitelji seli u Macon, također Georgia.
Počinje pjevati u zboru baptističke crkve, a kao tinejdžer postaje lokalna zvijezda nakon što je pobijedio 15 tjedana zaredom na tradicionalnom natjecanju talenata subotom ujutro u kazalištu Douglass.

Počinje karijeru 1960. godine kao dio osoblja Johnnya Jenkinsa. Na jednom snimanju Johnnyeve grupe, ostalo je još vremena, pa je Otis s njegovim bendom snimio pjesmu "*These Arms of Mine*". Kasnije je nizao hitove kao što su "Mr. Pitiful", "Respect"(kojeg je kasnije obradila kraljica Soula Aretha Franklin), "I Can't Get No Satisfaction"(tekst su napisali Mick Jagger i Keith Richards iz Rolling Stonesa), i "I Can't Turn You Loose"(ulazna pjesma benda The Blues Brothers).

Bio je sjajan glazbenik, a iako mu karijera traje od 1960. do 1967., snimio je osam albuma, a još šest je posthumno izdao Atlantic Records.
The Doors su ga obožavali, a i popularna kultura ga je opjevala.

Otis Redding umro je u 26. godini kada se njegov zrakoplov srušio u jezero Monona blizu Madisona , Wisconsin.
Pokopan je na svom ranču 37 kilometara sjeverno od Macona.

Uveden je u Skladateljsku kuću slavnih, dobio je poštansku marku, Grammy za životno djelo(posthumno), u Maconu mu je podignut spomenik.
Hanibal Dundović

**Hanibal Dundović** (Zagreb, 15. decembra 1926. - Zagreb, 16. august, 2012.) bio je hrvatski filmski radnik i scenarist, pokretač i dugogodišnji voditelj Filmskog kluba u RANS-u Moša Pijade (Zagreb) po čemu će ostati najviše upamćen.

## Biografija
*Hanibal Dundović* proveo je djetinstvo u Beogradu, iz kog se preselio u Zagreb pred početak Drugoga svjetskog rata. Nakon gimnazije i fakulteta koje je završio u Zagrebu, jedno vrijeme radio je kao ataše za kulturu u Damasku (Sirija).
Još kao mladić zainteresirao za film, tako da je još 1963. bio jedan od pokretača (uz Mihovila Pansinija i druge) i najvjernijih suradnika GEFF-a (Genre Experimental Film Festival). Od 1965. vodi Filmski klub u tadašnjem Radničkom sveučilištu Moša Pijade u Zagrebu, sve do početka 1980-ih, kad je kino dvorana pretvorena u scenu teatra KPGT. Nakon tog je od 1983. pa sve do umirovljenja 1991., radio kao umjetnički rukovodilac ansambla Lada.
Njegov slavni Filmski klub bio je klub zatvorenog tipa, koji je mogao prikazivati i filmove koji nisu prošli cenzuru i nisu nikad distribuirani po se ondašnjoj Jugoslaviji pa je postao kultno mjesto ondašnjih filmofila u Zagrebu.
Pred kraj života počeo je intenzivnije pisati objavljujući poneki esej u Hrvatskom filmskom ljetopisu i roman *Dečki, fajerunt*.
## Filmografija
### Scenariji
* *Juraj Dalmatinac* (1977.)
### Knjige
* *Dečki, fajerunt sjećanja*, Tonimir, Varaždinske toplice 1999., Isbn: 953-6338-46-7

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Odlazak čovjeka koji nam je doveo Costu Gavrasa, Volkera Schlöndorffa, Grassa...'' na portalu Jutarnji list
Centar za kulturnu djelatnost omladine, Zagreb

**Centar za kulturnu djelatnost omladine, Zagreb** punim imenom Centar za kulturnu djelatnost Saveza socijalističke omladine Zagreba, (akronim **CKD** bila je specijalizirana ustanova Saveza socijalističke omladine Hrvatske iz Zagreba koja se bavila izdavaštvom, kazalištem, filmom, novinarstvom, politikom, filozofijom, književnošću, poezijom, glazbom, plesom, zabavom, likovnom umjetnošću - zapravo svime što je tada interesiralo mlade. CKD je djelovao od 1970-ih do 1990-ih.

## Historija CKD-a
CKD je osnovan 1967. u Zagrebu, odmah je razvio vrlo razgranatu djelatnost, osnovao je dva danas kultna omladinska kluba; Lapidarij i Kulušić. Pokrenuo galerijsku djelatnost: Galerija Nova, pokrenuo izdavanje novina i časopisa; Polet (ponovno pokrenut 1967.), Pop Express (od 1969.), Pitanja, Quorum. CKD se brinuo o kulturnoj aktivnosti na tadašnjoj Omladinskoj radnoj akciji Sava, organizirao je koncerte, nastupe teatarskih družina, filmske projekcije. CKD je pokrenuo vlastitu novinarsku školu (iz koje su izašli mnogi danas poznati novinari), predavači su bili tada vodeći hrvatski novinari: Veselko Tenžera, Sead Saračević, Igor Mandić, Krešimir Fijačko, D.V. Colić, prof. Pavao Novosel i drugi.

CKD je pokrenuo i živu teatarsku aktivnost, pomagao je osnivanje “Histriona”, “Kugla glumišta”, Teatra “More”, “Zagrebačkog plesnog ansambla”, “Teatra klasike”, “KPGT-a”. CKD je kao producent davao pravni temelj tim grupama, vodio im gostovanja i financijsko poslovanje. Pokrenuo je festival “Dani mladog teatra” iz kojeg je nastao današnji - “Eurokaz”.

CKD je razvio i vrlo živu izdavačku djelatnost, izdavao je knjige od teorijskih rasprava do beletristike i poezije i stripa.

CKD je djelovao do 1990-ih, kad je temeljno rekonstruiran (zapravo ugašen) pa je nastavio sa radom pod imenom AGM, ali je ubrzo bitno reducirao svoju djelatnost, od januara 2007. AGM je samo jedna od podružnica u sastavu Zagrebačkog holdinga. 

## Izvori

## Vanjske veze
* Stranice AGM-a, nasljednika nekadašnjeg CKD-a
* Publicistika CKD-a na portalu Open Library
Muzej 4. juli

**Muzej „4. juli“** je bio muzej, koji je od 1950. do 2003. godine postojao u Beogradu. Nalazio se u Bulevaru kneza Aleksandra Karađorđevića br. 10/a u kući Vladislava Ribnikara, u kojoj su članovi Politbiroa Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije, 4. jula 1941. godine, održali sednicu na kojoj su doneli odluku o podizanju ustanka naroda Jugoslavije protiv okupatora. Ovaj dan se kasnije proslavljao kao Dan borca.

## Kuća-muzej

Kuću je 1934. godine sagradio Vladislav Ribnikar. Pre izbijanja Drugog svetskog rata u dvorištu je iskopano sklonište, a sama zgrada pripremljena je za ilegalni rad. U njoj su se, u prvim godinama rata, krili ilegalci i neko vreme je tu štampan Bilten Vrhovnog štaba NOV i POJ. Između ostalih, u njoj su živeli: Edvard Kardelj, Vladimir Dedijer i Ivo Lola Ribar, a na spratu je bila soba u kojoj je boravio Josip Broz Tito. Nakon odlaska Vladislava i Jare Ribnikar u partizane, 1943. godine, kuća je konfiskovana i u nju su se uselili nemački oficiri.

Po oslobođenju zemlje, Vladislav Ribnikar je kuću, koju su Nemci ostavili praznu i demoliranu, poklonio Komunističkoj partiji Jugoslavije, sa željom da u njoj formira muzej. Muzej je otovren 1. maja 1950. godine i nalazio se u sastavu Muzeja grada Beograda. Godine 1982. uključen je u sastav Memorijalnog centra „Josip Broz Tito“, a po njegovom ukidanju 1996. godine, uključen je u sastav Muzeja istorije Jugoslavije. Muzej je zatvoren za posetioce 2000. godine, a aprila 2003. godine je kuća vraćena porodici Ribnikar.

Fond Ribnikar je maja 2003. godine, doneo odluku da u kuća formira muzej lista „Politike“ i srpske štampe. Tada je odlučeno da se kuća renovira kako bi se stvorili uslovi za stvaranje stalne postavke, ali ono još uvek nije počelo.

Kuća je obeležena spomen-pločom, a 17. maja 1965. godine je proglašena za Spomenik kulture od izuzetnog značaja. Ispred zgrade je postavljen spomenik „Poziv na ustanak“, rad vajara Vojina Bakića.

## Literatura
* Vladimir Dedijer „**Dnevnik**“ (drugo sažeto izdanje). „Jugoslovenska knjiga“, Beograd 1951. godina.
* Darinka Lekić „**Beograd grad za sva vremena**“. „Nauka“, Beograd 1995. godina.

## Vanjske veze
Dan ustanka naroda Crne Gore

**Dan ustanka naroda Crne Gore** je bio državni praznik u Socijalističkoj Republici Crnoj Gori, koji se proslavljao 13. jula. Ovaj praznik danas se proslavlja, ali kao Dan državnosti Crne Gore, jer je 13. jula 1878. godine na Berlinskom kongresu priznata nezavisnost Knjaževine Crne Gore. 

Dan ustanka, obeležavao je godišnjicu početka „Trinaestojulskog ustanka“, kada su gerilski odredi Crne Gore, napali i razoružali italijanske posade u Virpazaru, Čevu i drugim mestima. Narednog dana oružane akcije prerasle su u opštenarodni ustanak u kojem su uništene ili razoružane italijanske posade i oslobođena skoro čitava teritorija Crne Gore, osim gradova - Podgorice, Cetinja, Nikšića, Pljevalja i većih mesta u Crnogorskom primorju. 

## Literatura

* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga druga), Beograd 1971. godina
KPGT

**KPGT** (akronim od **Kazalište, Pozorište, Gledalište, Teatar**) je ime nekadašnje vanistitucionalne teatarske družine sa sjedištem u Zagrebu., koja je djelovala po cijeloj Jugoslaviji.

## Historija teatra KPGT
KPGT je osnovan u jesen 1977. pod pokroviteljstvom Centra za kulturnu djelatnost omladine -CKD iz Zagreba kao takozvana umjetnička radna zajednica za predstavu *Oslobođenje Skopja*, osnivači su bili grupa tadašnjih prominentnih teatarskih umjetnika; Ljubiša Ristić, redatelj iz Beograda, Nada Kokotović, koreograf i redatelj iz Zagreba, Rade Šerbedžija, glumac iz Zagreba i Dušan Jovanović, dramski pisac i redatelj iz Ljubljane.

Prva predstava kojom se KPGT predstavio publici, bila je već spomenuta - *Oslobođenje Skopja* autora Dušana Jovanovića u režiji Ljubiša Ristića, sa Radom Šerbedžijom i Inge Appelt u glavnim ulogama. Premijerno je izvedena na Gornjem Gradu u Zagrebu, u junu 1978. Zadnji put je igrana u Lenjingradu, u junu 1991. Predstava je izvedena 800 puta, od čega 36 puta na turneji u Australiji, 78 puta na turneji po Americi i preko 30 puta u raznim gradovima Evrope i Meksika. Ta predstava bila je s jedne strane dočekana kao veliki kazališni novum i pozitivni eksperiment zbogmuzike sastava Leb i sol, glumaca naturšćika (zagrebački advokat Vladimir Rubčić), no neki su imali i velike ograde od toga, zbog njezinog prekomjernog bratstva i jedinstva (malo srpski, malo hrvatski, malo makedonski, malo slovenski, malo albanski...). U svakom slučaju predstava je podigla dosta prašine, i pokupala brojne nagrade (pet nagrada na Sterijinom pozorju 

KPGT je nakon toga podigao i dosta prašine svojom drugom predstavom Karamazovi, Dušana Jovanovića - u kojoj se kao tema pojavio logor za informbirovce Goli otok. Vremenom kako se bližio raspad Jugoslavije, interes za KPGT projekt je opadao, a i sami osnivači tog kazališta počeli su se razilaziti. Nada Kokotović je početkom 1991. emigrirala u Njemačku, Rade Šerbedžija nešto kasnije u Englesku, Ljubiša Ristić bacio se u političke vode i bio desna ruka Mirjane Marković Milošević u tadašnjoj novoosnovanoj partiji Jul. U svakom slučaju 1990-ih se KPGT kao i njegov formalni pokrovitelj CKD-a Zagreb raspao.

Projekt KPGT je nastavljen 1990-ih-, u krnjem obliku u Subotici, na kraju je završio u Beogradu, ali i tu se postupno gasio,- da bi jedno vrijeme egzistirao kao disko klub, u novije vrijeme KPGT opet djeluje kao teatar.

## Poznatije predstave KPGT-a
* Dušan Jovanović: *Olobođenje Skopja*
* Dušan Jovanović: *Karamazovi*
* Shakespeare: *Richard III.*
* Sofoklo: *Kralj Edip*
* Shakespeare: *Tit Andronik*

## Umjetnici koji su radili s KPGT-om
* Dušan Jovanović 
* Rade Šerbedžija 
* Ljubiša Ristić 
* Ingeborg Appelt (u predstavama; Kralj Edip i Tit Andronik )
* Radko Polič 
* Antonija Ćutić
* Miodrag Krivokapić
* Aleksandar Cvjetković 
* Filip Gajić

## Bibliografija
* Jill Dolan: Linking Art and Politics: KPGT, the Zagreb Theatre Company (Yugoslavia)
* Dragan Klaic: Exile and Return of Writers from East-Central Europe, Neubauer, John; Török, Borbála Zsuzsanna, Berlin, New York (Walter de Gruyter) 2009, 

## Izvori

## Vanjske veze
* Portal obnovljenog teatra KPGT iz Beograda
Bitka za Šabac 1941.

**Bitka za Šabac** je bila zajednička četničko-partizanska borba protiv nemačkih okupatora za oslobođenje Šapca tokom ustanka u Srbiji 1941. godine.

Bitka se završila porazom ustanika, nakon angažovanja 342. divizije Vermahta iz Francuske. Mačvanski partizanski odred je posle neuspele opsade Šapca spao na polovinu boraca.

Nastup 342. divizije u borbama za Šabac označio je početak velike nemačke ofanzive na ustaničku teritoriju.

## Dogovor partizana i četnika

Pre bitke, Nebojša Jerković, komandant Mačvanskog partizanskog odreda, došao je kod kapetana Dragoslava Račića, komandanta Cerskog korpusa, radi dogovora o napadu na Šabac:

Draža Mihailović je kasnije na sastanku sa Nemcima objašnjavao da napad nije izvršen po njegovom naređenju: "*Napad na Šabac je delo neposlušnih elemenata*."

## Ustaničke borbe
 
Borbe za Šabac vođene su od 22. septembra do 24. septembra 1941. godine. 24. septembra po podne opkoljenim Nemcima je došla u pomoć 342. nemačka pešadijska divizija, koja razbija ustanički obruč.

Pri dolasku ovih trapa besnele su u Šapcu i oko njega žestoke borbe. Štab II bataljona 750. IR javio je da su Šabac 23. septembra 1941. sa svih strana napali s nekih 1.000 ljudi, borbene grupe već su prodrle u grad i držale jednu fabriku zaposednutu, takođe i električnu centralu. U toku desetočasovne ulične borbe gde je nemačka strana koristila i tenk, napadači su se povukli iz grada. Još iste večeri bataljon 342. divizije ušao je u Šabac.

## Nemački zločini
 
Nemački bataljon je od generala Bemea dobio nalog da narednog dana prepadom uhapsi sve muškarce grada dobi između 14 i 70 godina. Sve stanovnike (i žene), koji su učestvovali u uličnim borbama u Šapcu, treba odmah streljati, isto tako i sve muškarce u čijim stanovima je pronađeno oružje ili municija ili su pokušali da beže. Pohapšeni muškarci da se prebace na hrvatsku teritoriju u koncentracioni logor koji ima da podigne divizija severno od Save. Istovremeno, inženjerski bataljon 342. ID počeo je severno od Šapca izgradnju koncentracionog logora na hrvatskom tlu.

Kada je posle tri dana akcija završena, Hinghoferove trupe su uhapsile 4.459 muških civila. Nemci su posle bitke za Šabac u znak odmazde izvršili ratni zločin prema civilnom stanovništvom, streljavši oko 1.000 građana Šapca i Mačve.

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 

## Izvori

## Povezano
* Krvavi marš
* Operacija Mačva
Logor za ratne zarobljenike

**Logor za ratne zarobljenike** ili, kraće, **zarobljenički logor**, je naziv za ustanovu, odnosno lokalitet predviđen za smještaj ratnih zarobljenika ili osoba koje je tokom rata ili oružanog sukoba zarobila jedna od zaraćenih strana i priznala im taj status u skladu sa međunarodnim ratnim pravom. Valja ga razlikovati od koncentracionog logora koji je predviđen za smještaj interniranih civila, odnosno zatvora u koje se smještaju osobe koje vlasti smatraju "običnim" kriminalcima ili teroristima.

Djelovanje zarobljeničkih logora regulira Treća ženevska konvencija, donesena 1929. i novelirana 1949. godine.

## Vanjske veze

* WWW Guide to Civil War Prisons  by Richard Jensen, professor emeritus of history, U of Illinois (revised 4-9-2004)
Alois Mock

**Alojz Mok** (nem. **Alois Mock** [ˈaːlɔɪ̯s mɔk]; Euratsfeld, 10. juna 1934. – Beč, 1. juna 2017.), austrijski političar i član hrišćansko-konzervativne austrijske narodne stranke (ÖVP), poznat po tome što je služio kao ministar spoljnih poslova od 1987. do 1995. te igrao važnu ulogu u događajima kao što su kraj te priključenje Austrije Evropskoj uniji. Na prostoru bivše Jugoslavije je poznat po ulozi u njenom raspadu, odnosno kao jedan od najvatrenijih pobornika brzog priznanja nezavisnosti Slovenije, Hrvatske i BiH. 

## Biografija

Rođen je u Euracfeldu (*Euratsfeld*) u južnom delu Austrije. Završio je Pravni fakultet u Beču, a nakon toga i međunarodno pravo u Bolonji i Briselu. U Beču, postao je član Rimokatoličkog studentskog udruženja "*K.A.V. Norica Wien*".

Od 1961. do 1966. godine, Alojz Mok je bio savetnik kancelara Jozefa Klausa za "*OECD*" u Parizu. 1966. godine, Alojz je postao sekretar kabineta Klausa i od 1969. do 1970. godine je bio najmlađi ministar za obrazovanje u austrijskoj istoriji.

Posle parlamentarnih izbora u Austriji 1971. godine, kada je Socijal-demokratska partija Austrije (SPÖ) osvojila većinu, Alojz je postao član parlamenta i gradonačelnik Euracfelda. Od 1971. do 1978. godine, Alojz je bio vođa ÖAAB, najvažnije grupacije ÖVP. Od 1978. do 1987. godine, bio je vođa parlamentarne partije i od 1979. godine zvaničnik federalne partije.

1979. godine, Mok je postao predsednik Evropske Demokratske Unije. Nakon izbora 1986. godine, od 1987. do 1989. godine, Alojz je bio austrijski vice-kancelar vlade Franca Vranickija (*Franz Vranitzky*). Bio je na poziciji ministra spoljašnjih poslova od 1987. do 1995. godine i pomogao je Austriji da uđe u Evropsku uniju. Postao je jedan od najpopularnijih političara u Austriji.

Jula 1989. godine, presekao je žicu "*Gvozdene Zavese*" između Austrije i tada komunističke Mađarske, zajedno sa svojim mađarskim kolegom Đulom Hornom.

Za vreme raspada SFRJ je dao snažnu podršku Nemačkoj i njenom ministru spoljnih poslova Genšeru, u odluci da se brzo priznaju Slovenija i Hrvatska, a što je na kraju početkom 1992. prihvatila i tadašnja Evropska ekonomska zajednica. Zbog toga uživa veliku popularnost u Sloveniji i Hrvatskoj, a na Braču mu je zajedno sa Genscherom i Ivanom Pavlom II podignut spomenik.

1999. godine je otišao u penziju zbog Parkinsonove bolesti.

## Vanjske veze

* The Global Panel Foundation
Arthur Conley

**Arthur Lee Conley** (*Artur Konli*) (4. januar 1946 – 17. novembar 2003) bio je američki soul pjevač, najpoznatiji po hitu "Sweet Soul Music" iz 1967. godine. Karijeru je započeo u Baltimoreu, a 1970-ih se preselio u Englesku, a potom u Nizozemsku, gdje je radio kao muzički producent.

## Izvori

* Otis Redding's biography contains history of Jotis Records 
* Answers.com article on Arthur Conley
* Arthur Conley Dies

## Vanjske veze
* Memorijalni website  
* Arthur Conley Sweet Soul Music Home Page w/ CD Liner Notes, Discography and Latest Releases 
* Yoni's Home of Soul Music page on Conley, w/ info about unreleased tracks  
* Find-A-Grave profile for Arthur Conley
Sweet Soul Music

**Sweet Soul Music** je soul pjesma koju je kao singlicu snimio Arthur Conley 1967. Napisali su je Conley i Otis Redding, na temelju "Yeah Man", pjesme koju je prije tri godine preminuli Sam Cooke imao na posthumnom albumu *[[Shake (Sam Cooke album)|Shake]]*; početni riff se temelji na partituri Elmera Bernsteina za film *[[The Magnificent Seven]]* iz 1960. Tekst pjesme slavi soul muziku i spominje pjesme čiji su izvođači bili Lou Rawls, Sam and Dave i Redding, a James Brown je naveden kao "kralj". Pjesma je postigla veliki uspjeh i došla na drugo mjesto američke top-liste singlica.

## Reference

## Vanjske veze
*
(Sittin' On) The Dock of the Bay

**"(Sittin' On) The Dock of the Bay"** je soul pjesma koju su 1967. zajedno napisali američki pjevač Otis Redding i gitarist Steve Cropper, a Redding je potom snimio kao singlicu nekoliko dana prije smrti. Njegov izdavač se ispočetka protivio snimanju, smatrajući da melankolični tekst o gledanju brodova u luci San Francisca i "gubljenju vremena" neće privući publiku. Singlica je izdana početkom 1968. godine, nedugo nakon Reddingove pogibije u zrakopolovnoj nesreći. *Dock of the Bay* je došao na prvo mjesto američke top-liste singlice, a kasnije je proglašen jednom od najvažnijih i najuspješnijih pjesama u historiji američke zabavne muzike. Obradili su je mnogi poznati izvođači, među kojima su Waylon Jennings i Willie Nelson.

## Izvori

* 
* 
*
Duško Tošić

**Duško "Dule" Tošić** (rođen 19. januara 1985. u Zrenjaninu) je srpski fudbaler koji trenutno nastupa za turski FK Bešiktaš..

## Karijera
Nakon što je prošao sve mlađe kategorije Proletera iz Zrenjanina, 2002. godine prelazi u OFK Beograd. U OFK Beograd ostaje do januara 2006. kada prelazi u francuski Sošo.

U avgustu 2007. postaje član Verdera iz Bremena, i u prvoj sezoni je povremeno nastupao za prvi tim Verdera. U avgustu 2008. Tošić je odlučio da igra za reprezentaciju Srbije na Olimpijskim igrama 2008. i pored protivljenja trenera Tomasa Šafa, od tada je veoma retko dobijao šansu da zaigra.

U januaru 2010. klub iz Bremena je želeo da pošalje srpskog internacionalca u „Cvajtu“, ali je on u kontroverznoj završnici prelaznog roka pronašao bolje rešenje. Nije se pojavio kada su Verder i Duizburg želeli da završe posao, raskinuo je ugovor sa Verderom i dogovorio se sa engleskim Portsmutom. Odrekao se 1.2 miliona evra kako bi kao slobodan igrač mogao da potpiše ugovor sa Portsmutom, ali ni tu nije imao sreće jer nije mogao da se registruje pošto je klub otišao u stečaj zbog loše finansijske situacije. Rešenje je bila pozajmica Kvins park rendžersu, klubu iz Druge lige Engleske.

7. jula 2010. prelazi u Crvenu zvezdu, sa kojom potpisuje ugovor na tri godine. U prvoj sezoni 2010/11. je odigrao 25 ligaških utakmica i postigao 1 gol. 31. avgusta 2011. odlazi na pozajmicu u španski Betis, ali pošto nije imao veću minutažu vratio se u Crvenu zvezdu već tokom zimske pauze 2012. U Zvezdi je odigrao još jednu polusezonu, kada je osvojio i Kup Srbije, pre nego što je na leto 2012. potpisao za turski Genčerbirligi.

## Reprezentacija
Sa reprezentacijom Srbije do 21. godine osvojio drugo mesto na U-21 Evropskom prvenstvu 2007. u Holandiji.

Za seniorsku reprezentaciju Srbije je debitovao 15. novembra 2006. u prijateljskoj utakmici protiv Norveške. U dresu reprezentacije je odigrao ukupno 18 mečeva i postigao 1 gol.

## Privatni život
Odrastao je u selu Orlovat. U junu 2008. oženio se pevačicom Jelenom Karleušom. Smatra se jednim od najbogatijih srpskih fudbalera, jer je u Kini po sezoni zaradjivao neverovatnih 30 milipna evra.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvaničan sajt  - duskotosic.com
* Profil na sajtu fudbalske reprezentacije Srbije
* Statistika fudbalera na utakmica.rs
Slobodna teritorija

**Slobodna teritorija** se može odnositi na:

* Slobodne teritorije u Narodnooslobodilačkom ratu
* Slobodni Teritorij Trsta
Društvena promena

**Društvene promene** kao sociološki pojam označavaju izmene u društvenoj strukturi. One obuhvataju izmene koje se odnose na društvene ustanove, društveno ponašanje i društvene odnose. Društvene promene su uvek prisutne u društvenom životu, ali su u moderno doba postale veoma intenzivne.

Poreklo moderne sociologije se može pratiti kroz pokušaje da se razumeju dramatične promene koje su potresale moderni svet i promovisale nove oblike društvenog poretka. Prema rečima Entonija Gidensa, sociologiju su iznedrile društvene promene koje je pokrenula industrijalizacija na Zapadu.

## Izvori
Škrtac

**Škrtac** može značiti:

* škrtac, čovjek ogrezao u škrtosti.
* ''Škrtac'' (Molière), komedija francuskog pisca Molièrea
Zagreb (razarač)

**Razarač Zagreb**, bio je razarač u sastavu Jugoslavenske kraljevske ratne mornarice. Jedan od najmodernijih brodova u floti, u vrijeme izbijanja Aprilskog rata 1941. godine.

## Historija
Nakon uvođenja u flotu velikog Razarača Dubrovnik izgrađenog u Glasgowu ranih 1930-ih, Kraljevina Jugoslavija je naručila u Francuskoj jednu seriju razarača, manje veličine - takozvane Razarače klase Beograd. Njih je projektiralo francusko brodogradilište - *Siege Social Ateliers et Chanties de la Loire* iz Nantesa.

Po ugovoru je prvi razarač Beograd, izgrađen u Francuskoj, a slijedeće dva Ljubljana i Zagreb su izgrađena u splitskom brodogradilištu Jadranska brodogradilišta A.D.  Glavno naoružanje 4 topa od 120&nbsp;mm, isporučila je čehoslovačka firma Škoda, a 4 protuavionska topa kalibra 40&nbsp;mm međusobno razdvojena švedska firma Bofors pored tog brod je imao i 6 torpednih cijevi od 550&nbsp;mm.

Pogonski dio isporučile su britanske kompanije; kotlove Yarrow Shipbuilders, a turbine Parsons Marine Steam Turbine Company.

Razarač *Zagreb* nikad nije sudjelovao u borbi, kao ni ostatak jugoslavenske flote stacionirane u Boki kotorskoj. Kad je 17. aprila 1941. zaprijetila opasnost da padne u ruke Kraljevini Italiji, razarač su kod Tivta potopili mladi oficiri Sergej Mašera i Milan Spasić, koji su tom prilikom izgubili život.

Kao uspomena na razarač *Zagreb* danas postoje dva modela, po jedan u Tehničkom muzeju u Zagrebu i Vojnom muzeju u Beogradu.

## Izvori

## Vanjske veze
* Kako je razarač Zagreb potopljen
* "Vreme", digitalna.nb.rs: 27. mart 1938, str. 7 i 31. mart 1938, str. 4 (ćirilica)
Sofija Perić Nešić

**Sofija Perić Nešić** (Tomaševac, 14. mart 1906 – Beograd, 15. jun 1986) je bila jugoslovenska i srpska pozorišna, filmska i televizijska glumica.

## Filmografija

|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1940-te
|-
| 1948. || Sofka || 
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1950-te
|-
| 1956. || Potraga || 
|-
| 1957. || Mali čovek || 
|-
| 1958. || Gospođa ministarka || 
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1960-te
|-
| 1960. || Drug predsednik centarfor || Javorka
|-
| 1959 - 1960. || Servisna stanica || 
|-
| 1961. || Izbiračica || 
|-
| 1968. || Maksim našeg doba || 
|-
| 1969. || Zaobilazni Arčibald || 
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1970-te
|-
| 1970. || Lepa parada || baba
|-
| 1970. || Ljubav na seoski način || Ljupče
|-
| 1971. || S vanglom u svet || 
|-
| 1973. || San Dr Mišića || baba
|-
| 1973. || Filip na konju || baba
|-
| 1977. || Babino unuče (TV serija) || mršava alapača
|}

## Vanjske veze
*
4. krajiška udarna brigada

**Četvrta krajiška brigada** formirana je od bataljona „Gavrilo Princip“, „Starac Vujadin" i „Budućnost“, i Omladinske čete Petog krajiškog NOP odreda 9. septembra 1942. u Tičevu kod Bosanskog Grahova.

Za komandanta Brigade postavljen je Milutin Morača, za političkog komesara Nikola Kotle, za zamenika komandanta Cvetko Cvijo Oraščić (poginuo 1943. u istočnoj Bosni), za zamenika političkog komesara Milan Trninić, za obaveštajnog oficira brigade Niko Đurić, a za intendanta brigade Ilija Miljević. Početkom oktobra za načelnika štaba postavljen je Vaso Jovanović, koji je, krajem istog meseca, povučen u Prvu proletersku brigadu, a na njegovo mesto postavljen je Mesud Hotić.

Brigada je bila pod komandom Operativnog štaba za Bosansku Krajinu od 9. septembra do 9. novembra 1942. Pri formiranju Pete krajiške divizije 9. novembra 1942. brigada je ušla u njen sastav, u kojem je ostala do kraja rata.

Septembra 1943, prilikom preformiranja Prvog bosanskog korpusa u Treći i Peti korpus NOVJ, dotadašnji komandant brigade Milutin Morača imenovan je za komandanta Pete krajiške divizije, a za komandanta Četvrte krajiške brigade imenovan je Rade Zorić, do tada zamenik komandanta brigade.

Četvrta krajiška brigada odlikovana je Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Ordenom partizanske zvezde sa zlatnim vencem i Ordenom bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem.

## Literatura
* Rade Zorić: ČETVRTA KRAJIŠKA NOU BRIGADA, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1980.
* Milutin Morača: RATNI DNEVNIK, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1962.