open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Korejska socijaldemokratska partija

**Korejska Socijaldemokratska partija** (Skraćeno: **KSDP**) je politička stranka u Demokratskoj Narodnoj Republici Koreji, ona je u savezu sa vladajućom Radničkom partijom Koreje. U početku je bila umerena socijaldemokratska stranka, formirana je 3. novembra 1945. godine od strane srednjih i malih preduzetnika, trgovaca, akademske populacije, sitne buržoazije, seljaka i hrišćana sa ciljem da uspostavi demokratsko društvo u Koreji.

Ideološka teorija stranke drži se nacionalne socijaldemokratije koja je prilagođena nacionalnim interesima Koreje i istorijskim uslovima kao i nacionalne karakteristike njen osnovni politički moto je nezavisnost, suverenitet, demokratija, mir i odbrana ljudskih prava.

Partijska ideologija je prilagođena tokom godina u korist saveza sa Radničkom partijom Koreje. Do januara 1981. godine, stranka se zvala *Demokratska stranka Koreje*. Ona je deo Demokratskog front za ponovno ujedinjenje otadžbine, ona čini koaliciju sa Čondističkom Čongu partijom i Radničkom partijom Koreje kojom dominira komunistička Džuče ideologija i vojna politika.

Trenutno na čelu stranke nalazi se Kim Pjong Sik, koji je predsednik Centralnog komiteta Korejske Socijaldemokratske partije  i potpredsednik kupoprodajnog ministarstva Demokratske Narodne Republike Koreje od izbora 2009. godine koji su održani u Demokratskoj Narodnoj Republici Koreji.

Mnoge zapadne države načelu sa Sjedinjenim Američkim Državama optužuje ovu stranku da je Vlada Severne Koreje koristi kao piona ili oruđe za povezivanje sa zapadnim kapitalističkim državama kao deo Demokratskog front za ponovno ujedinjenje otadžbine na izboru državnih vođa iz Radničke partije Koreje i članova parlamenta. Ovu tvrdnju Korejska socijaldemokratska partija odbacuje, jer kako navodi ona čini vlast isključivo putem izbora.

## Izvori

## Vanjske veze
* Sajt: www.ryomyong.com, Zvanična internet prezentacija Кorejske socijaldemokratske partije
Dalarna

**Dalarna** prevedeno **Doline** je jedna od 25 švedskih historijskih pokrajina (švedski: 
*landskap*) u sredini zemlje, koja danas više nema nikakvu administrativnu funkciju, ali se njeni stanovnici 
još uvijek identificiraju sa njom.
## Geografija
Dalarna se prostire u sredini zemlje, od norveške granice na zapadu gotovo do 
Botnijskog zaljeva na istoku. 
Graniči sa pokrajinama Härjedalen, Hälsingland, Gästrikland, Västmanland i Värmland. 
Pokriva teren od 29 086 km² na kom živi 276,505 stanovnika, najveće naselje je Falun.

Danas administrativno pripada pod istoimenu grofoviju Dalarna, 
koja je nešto manja jer u nju nije uključen i mali komad Grofovije Gävleborg na sjeverozapadu..

Dalarna je pretežno nizinski kraj, ali najviši vrh - Storvätteshågna uz norvešku granicu ima 1204 metara.
## Historija
Nejasno je kad se Dalarna počela odvajati od Västmanlanda, ali je već krajem srednjeg vijeka bila nezavisni entitet.
Sve do 1645. sjeverozapadni dijelovi pripadali su Norveškoj.

Dalarna je u dva navrata 1434. i 1521. bila od neobične važnosti za zemlju, i to 
zahvaljujući svom rudnom blagu. Tad su rudnik bakra u Falunu i željezo iz Bergslagena  financijski pomogli da se Švedska otrgne od Danske dominacije.
## Privreda
Dalarna je prije svega rudarski kraj tu se nalazi Bergslagen jedno od 
najvećih švedskih rudarskih područja, poznato po velikim depozitima željezne rude, ali i po zlatu, srebru, olovu i bakru. Pored toga tu je i Falun poznat po eksploataciji bakra još od srednjeg vijeka.

Za ekonomiju grofovije su važni i drvoprerađivačka industrija kao i tradicionalana tekstilna industrija.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Dalarna och Västmanland'' na portalu Tacitus
Mitraljeza

***Mitraljeza***, partizanska pjesma koju je napisao Vladimir Nazor, a uglazbilo ju je više kompozitora.

Za mješoviti zbor komponirao Natko Devčić 1944. Postoji i verzija koju je komponovao Nikola Hercigonja. Postoji i verzija koju je skladao Miroslav Špiler.

Pjesma govori o ljubavi i vezanosti partizanskog mitraljesca za svoje oružje - mitraljez.

Pesma se ponekad navodi i kao ***Mitraljezac***.

## Nastanak pjesme

Pesnik Vladimir Nazor, odlazi iz Zagreba u partizane decembra 1942. godine, a već početkom 1943. godine napisao je neke od najpoznatijih partizanskih pesama. Njegove pesme su putem partijske tehnike umnožene i podeljene partizanskim kompozitorima, koji su ih potom uglazbili. Mnoge od njih su postale su popularne masovne pesme.

## Tekst pesme


Ostavi me Kata,
Pa Anđa, pa Reza,
Al' me ne ostavi
Moja mitraljeza.

Ja ću s njom da sklopim
Najvjerniji brak,
Samo nek' mi pjeva:
Traka, traka, trak!

O remenu visi,
Na srcu mi spava.
Kad fašiste gonim,
Šest mi krila dava.



Njezin gvoz je topal,
Njen je teret lak,
A grlo joj klikće:
Traka, traka, trak!

Moja mitraljeza
Zna vrhunce gora
I staze do rijeka
I klance do mora.

Odasvuda tjera
Crnih vrana grak
Njezin uzvik gromki:
Traka, traka, trak!


## Skladanje

Oskar Danon se ovako toga priseća skladanja Nazorovih pesama, tokom boravka u istočnoj Bosni:

Na drugom kraju BiH, Nikola Hercigonja je takođe komponovao Nazorove pesme u partizanima:

U Hrvatskoj je iste pesme skladao Miroslav Špiler:

## Reference

## Vanjske veze
*
Igličarke

**Igličarke** () su biološki red od pet porodica slatkovodnih i morskih riba iz razreda zrakoperki (Actinopterygii).

Porodice su:
* Adrianichthyidae
* Belonidae
* Exocoetidae ili poletuše
* Hemiramphidae
* Scomberesocidae

S izuzetkom porodice Adrianichthyidae, ove ribe su srednje veličine, žive blizu površine vode, hraneći se algama i planktonima, i drugim manjim organizmina. Većina je iz morskog okruženja iako nekoliko vrsta iz porodica Belonidae i Hemiramphidae živi u bočatoj ili slatkoj vodi.

Ovaj red se ponekad dijeli u dva podreda Adrianichthyoidei i Belonoidei. Podred Adrianichthyoidei sadrži samo jednu porodicu, a to je Adrianichthyidae, koja je do nedavno bila uključena u Cyprinidontiformes, dok nisu s novim saznanjima potvrđena pripadnost rodu Beloniformes. Drugi podred, Belonoidei, dijeli se na dvije nadporodice, nadporodice Scomberesocoidea koja sadrži porodice Belonidae i Scomberesocidae, te nadporodice Exocoetoidea koja sadrži porodice Exocoetidae and Hemiramphidae.

## Izvori
Dalarna (grofovija)

**Grofovija Dalarna** nekad zvana **Dalecarlia** je jedna od 21 grofovije (švedski: *Dalarna län*) 
na koji je Švedska administrativno podjeljena.
## Geografija
Dalarna je svojom površinom od 30,404 km² u kojoj živi 277 047 stanovnika je srednje velika švedska grofovija.

Dalarna se proteže od norveške granice na zapadu gotovo do grada Gävle, kod Botnijskog zaljeva na istoku.

Valoviti teren Dalarne spušta se s visine od oko 1200 metara na sjeverozapadu na manje od 300 metara na jugoistoku. 
Gorje ili - Fjäll (kako za zovu Šveđani) je karakteristično neplodno. Ostali dio grofovije je uglavnom je pod šumama.
Pritoke rijeke Dalälven izbrazadale su duboke doline na zapadu grofovije; jedna od njih rijeka Österdal, protiče kroz jezero Siljan, jedno od najvećih švedskih jezera.

Velik dio Bergslagena - rudarske regije leži u Grofoviji Dalarna.
## Historija
Grofovija Dalarna nastala je 1997. kad je dotadašnja Grofovija Kopparberg preimenovana, administrativni centar je grad Falun. Teren Grofovije Dalarna donekle se poklapa sa historijskom pokrajinom Dalarna 
iako je ona nešto veća jer uključuje i mali komad Grofovije Gävleborg na sjeverozapadu.

Historijska pokrajina Dalarna je u dva navrata 1434. i 1521. bila od neobične važnosti za zemlju, i to 
zahvaljujući svom rudnom blagu. Tad su rudnik bakra u Falunu i željezo iz Bergslagena  
financijski pomogli da se Švedska otrgne od Danske dominacije. Vrhunac švedske moći zbio se u 17. vijeku, a kulminacija 
tog procesa bili su vojni uspjesi Gustava II Adolfa za Tridesetogodišnjeg rata 
(1618. - 1648).
## Privreda
Kraj oko jezera Siljan je poljoprivredno područje i centar turizma. Bergslagen je jedno od 
najvećih švedskih rudarskih područja, poznato po velikim depozitima željezne rude, ali i po zlatu, srebru, olovu i bakru.

Eksploatacija drva i uz nju vezana drvoprerađivačka industrija kao i tradicionalana tekstilna industrija
su također važni za ekonomiju grofovije.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Grofovije Dalarna 
* ''Dalarna'' na portalu Encyclopædia Britannica
Nagrada Raša Plaović

**Nagrada Raša Plaović** se dodeljuje glumcu za najbolje ostvarenje na svim beogradskim pozorištima u prošloj sezoni. Nagrada dodeljuju Narodno pozorište u Beogradu svake godine na svoj dan 22. novembra. Raša Plaović je bio prvak drame Narodnog pozorišta.

## Dobitnici
Dosadašnji dobitnici nagrade su:
* 1988 - Petar Banićević
* 1989 - Lazar Ristovski za ulogu Pavla u predstavi „Original falsifikata“ pozorišta Zvezdara teatar.
* 1990 - Branislav Ciga Jerinić
* 1991 - Branimir Brstina
* 1992 - Petar Kralj
* 1993 - Vera Čukić
* 1994 - Ljuba Tadić
* 1995 - Ksenija Jovanović
* 1996 - Tihomir Arsić
* 1997 - Dragan Mićanović
* 1998 - Marko Nikolić
* 1999 - Miodrag Mrgud Radovanović
* 2000 - Mihailo Janketić
* 2001 - Petar Banićević (2. put) za ulogu u predstavi „Čovek slučajnosti“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2002 - Predrag Ejdus
* 2003 - Tihomir Stanić za ulogu Mefista u predstavi „Faust“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2004 - Dragan Mićanović (2. put) za ulogu Porcije u predstavi „Mletački trgovac“ Jugoslovenskog dramskog pozorišta.
* 2005 - Vladan Gajović za ulogu Mihajla Savića u predstavi „Zečji nasip“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2006 - Vlastimir Đuza Stojiljković za ulogu Roberta Šustera u predstavi „Trg heroja“ Ateljea 212.
* 2007 - Milan Gutović za ulogu Falstafa u predstavi „Vesele žene vindzorske“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2008 - Boris Isaković za ulogu Oregona u predstavi „Tartif“ Jugoslovenskog dramskog pozorišta.
* 2009 - Nikola Ristanovski za ulogu Ahmeda Nurudina u predstavi „Derviš i smrt“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2010 - Boris Komnenić za ulogu Dezmonda Mortona u predstavi „Državni službenici“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2011 - Nataša Ninković za ulogu Hede Tesman u predstavi „Heda Gabler“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2012 - Igor Đorđević za ulogu Stavrogina u predstavi „Zli dusi“ Narodnog pozorišta u Beogradu.
* 2013 - Vojin Ćetković za ulogu Otela u predstavi „Otelo“ Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu.
* 2014 - Dara Džokić za ulogu Vajolet Veston u predstavi „Avgust u okrugu Osejdž“ Ateljea 212.

## Reference
Falun

**Falun** je grad u sredini Švedske od 37,291 stanovnika u užem centru, i 56,044
u širem metropolitanskom području (općina).

Falun je i administrativni centar grofovije Dalarna koja ima 277,047 
stanovnika.
## Geografija
Falun leži u sredini zemlje duž rijeke Falu koja povezuje jezera Runn i Varpan, 
udaljen oko 260 km sjeverozapadno od Stockholma.

Falun je poznat po lokalitetu Veliko brdo bakra, koji je 2001 uvršen na UNESCO-vu 
Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
## Historija
Falun se razvio oko rudnika bakra, koji datira s kraja 13. vijeka. Ubrzo je postao sjedište Stora
Kopparberg, jedne od najstarijih industrijskih korporacija na svijetu, koja je povelju za rad dobila 1347.

Svoj najveći progres grad je zabilježio tokom 17. vijeka, kad su prihodi rudnika donosili velik dio švedskog nacionalnog dohotka. Falun je status grada
dobio 1624. i ponovo 1641. ali su se zalihe u rudniku iscrple 1687. Kompanija Stora Kopparberg izmislila je novi način površinskog 
iskopa (iz slabije koncentracije rude) i nastavila sa radom u okolici grada. Tokom 1761. Falun su poharala dva velika požara.
Dolaskom željeznice u prvoj polovici 19. vijeka grad je doživio novi rast, koji je zaustavljen kad je rudnik bakra 
zatvoren početkom 1990-ih.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su renesansna crkva Kristine podignuta između 1642. - 1660., obnovljena 1904. - 1905. 
I crkva s kraja srednjeg vijeka - Stora Kopparberg (1450. - 1471.)

Grad ima dva muzeja, jedan posvećen rudarstvu u bivšoj upravnoj zgradi rudnika i etnografski posvećen pokrajini Dalarna.
## Privreda i obrazovanje
Današnji Falun je industrijski grad, sa ciglanom, tvornicom kemikalija i montažerskom kompanijom.

U gradu djeluje rudarska škola, nastavnički koledž, uz kampus Univerzitetskog koledža Dalama i nekoliko bolnica, pa je on obrazovno - zdravstveni centar 
Grofovije Dalarna. Falun je usto i vojnički centar sa velikim garnizonom.

## Izvor

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Falun'' na portalu Encyclopædia Britannica
Skellefteå

**Skellefteå** čita se **Šelefteo** je grad i općina na sjeveroistoku Švedske od 32,775 stanovnika u užem centru, 
dok kao općina ima 71,641.

Skellefteå administrativno pripada pod grofoviju Västerbotten, u kojoj je drugi grad po veličini nakon Umeå.
 
## Geografija
Skellefteå leži na obali rijeke Skellefte nedaleko od Botnijskog zaljeva.
## Historija
Skellefteå je novi grad, nastao zbog rudarstva, službeno ga je osnovao  - vikar Nils Nordlander 1845.
## Privreda
Skellefteå je industrijski grad u kom je najveći poslodavac *Boliden* poznata topionica bakra, drugi veći poslodavac je 
*Alimak* poznat po eksploataciji zlata.

## Gradovi prijatelji

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice grada''
Meho Puzić

**Meho Puzić** je bio poznati intepretator sevdalinki. Rođen je u Odžaku 24. jula 1937. godine, a umro u istom mestu 25. juna 2007. godine. Sahranjen je na Starom mezarju (Sokak Puzića) u rodnom gradu dan po smrti. Živeo je u Sarajevu i 40 godina pevao sevdalinke i narodne pjesme, koje se karakterišu kao jedne od najboljih.

## Diskografija

## Reference
Verspätung in Marienborn

***Verspätung in Marienborn*** (), također poznat pod naslovima  ***Le train de Berlin est arrêté*** () i ***Stop Train 349*** () je zapadnonjemačko-francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Rolfa Hädricha. Po žanru je drama, a inspiraciju autorima su pružili istiniti događaji koji su se nekoliko godina ranije bili dogodili u Berlinu, tada još uvijek aktualnim Hladnim ratom podijeljen na Zapadni i Istočni Berlin. Radnja se odvija u specijalnom vlaku koji pripadnike američke vojske i sa njima povezane putnike iz Zapadnog Berlina prevozi preko teritorija Istočne Njemačke prevozi u Zapadnu Njemačku, a u koji se sakrije istočnonjemački izbjeglica te natjera istočnonjemačke vlasti da zaustave vlak tražeći njegovo izručenje. Protagonist, koga tumači Sean Flynn, je mladi američki oficir koji mora odlučiti želi li žrtvovati izbjeglicu ili riskirati da incident eskalira u ozbiljnu diplomatsku krizu i oružani sukob. *Verspätung in Marienborn* se odlikovao niskim budžetom, ali je zbog aktualne teme dobro dočekan u tadašnjoj Njemačkoj, odnosno nagrađen na Berlinskom filmskom festivalu. S obzirom da je u produkciji filma sudjelovala zapadnonjemačka TV-kuća Hessischer Rundfunk, redovnu premijeru je imao na televiziji, a što je predstavljalo rijetkost za tadašnja filmska ostvarenja takvog tipa. Seanu Flynnu, sinu proslavljenog hollywoodske zvijezde Errola Flynna, *Verspätung in Marienborn*, se smatra jednim od boljih nastupa u njegovoj kratkoj glumačkoj karijeri.

## Vanjske veze
* 
* ''Verspätung in Marienborn'' in filmportal.de
Mario Robotti

**Mario Robotti** (1882 - 1955.) je bio italijanski general, koji se borio na jugoslovenskom ratištu u drugom svetskom ratu. Od februara 1943. godine je bio Zapovjednik II. armate. 

General Roboti je bio veliki zagovornik upotrebe četnika protiv ustanka u okupiranoj Jugoslaviji. Kada je nemačka komanda početkom 1943. godine postavila pitanje njihovog razoružanja, žestoko se protivio:

## Povezano
* Italijanske jedinice u Jugoslaviji u Drugom svetskom ratu

## Izvori

## Vanjske veze
* Generals.dk
Ha-Martef

***Podrum*** () je izraelski crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine na jidišu u režiji Natana Grossa. Protagonist, koga tumači Shimon Yisraeli, je njemački Jevrej i bivši zatvorenik nacističkog logora u Dachauu koji živi u Tel Avivu te se prisjeća svog života u predratnoj Njemačkoj, odnosno bivšeg prijatelja Nijemca koji je ubio njegovog oca, oženio njegovu djevojku i danas živi u njegovom stanu. *Podrum* se navodi kao jedan od prvih izraelskih filmova koji se eksplicitno pozabavio za mnoge Izraelce tada još uvijek "svježom" i traumatičnom temom Holokausta. Za film je karakteristično da po strukturi odgovara teatarskoj monodrami i da se u njemu pojavljuje samo jedan lik, a da svi ostali predstavljeni kroz "simbolične" predmete i voiceover naraciju. Godine 1963. je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio specijalnu nagradu za najbolji film "prikladan za omladinu".

## Literatura
*

## Vanjske veze
*
The Caretaker (drama)

***The Caretaker*** () je drama britanskog književnika Harolda Pintera, originalno prikazana u Londonu 1960. godine, a koja se smatra njegovim prvim uspješnim, odnosno od jednim od najpoznatijih ostvarenja njegovog opusa.

Radnja je smještena u jednom stanu u Zapadnom Londonu, u kome se nalaze tri lika - Aston, muškarac koji živi u njemu; Davies, stari skitnica koga je Aston spasio u barskoj tučnjavi i doveo u stan, gdje on koristi sve razloge da ostane kao "pazikuća"; te Mick, Astonov mladi i nasilni brat koji ne može smisliti Daviesa. Drama, u u čijoj su originalnoj postavi nastupili Alan Bates, Donald Pleasence i Peter Woodthorpe, doživjela je veliki uspeh, te kasnije postala predmetom različitih tumačenja i žanrovskih određenja.

Godine 1963. je Pinter zajedno sa nekoliko svojih prijatelja producirao niskobudžetnu filmsku verziju, a koja je osvojila specijalnu nagradu na Berlinskom filmskom festivalu.

## Vanjske veze
* 
*"The Caretaker"  – From the "Plays" section of *HaroldPinter.org: The Official Website of the International Playwright Harold Pinter* (Includes details of productions and excerpts from reviews.)
*"The Caretaker Summary / Study Guide"  – Synopsis and analysis at *eNotes.com*.
4. dalmatinska brigada

**Četvrta dalmatinska brigada** formirana je 6. januara 1943. u selu Šošići na Biokovu, od bataljona „Vid Mihaljević“ i novih boraca s područja Makarske, Brača, Hvara i Korčule. Imala je štab brigade, 4 bataljona i prištapske jedinice sa ukupno 822 borca. Bila je pod komandom štaba 4. Operativne zone Hrvatske do 12. februara 1943. Od formiranja Devete dalmatinske divizije pa do kraja rata **Četvrta dalmatinska brigada** bila je u njenom sastavu.
U bici na Neretvi vodila je borbe na sektoru Imotskog, Posušja i Širokog Brijega. Pri prelasku Neretve i Prenja 9. divizija zadužena je za transport i obezbeđenje Centralne bolnice. Tom prilikom je cela divizija, uključujući i **Četvrtu dalmatinsku brigadu** zahvaćena tifusom.

**Četvrta dalmatinska brigada** je rasformirana 12. aprila 1943. u Nevesinju, Njenim ljudstvom uglavnom je popunjena Treća dalmatinska brigada. Ponovo je formirana kao potpuno nova brigada pod istim nazivom 12. septembra 1943. u oblasti Splita. Budući da su je većinom sačinjavali borci iz Splita, od tada je poznata i pod nazivom **Četvrta splitska brigada**.

U sastavu svoje 9. divizije učestvovala je u borbi protiv nemačkih snaga tokom odbrane Splita. Tokom novembra i decembra istakla se na pravcima nemačkog nastupanje, tokom operacije „Citen“. Tokom Desanta na Drvar brigada je angažovana u oštrim borbama. Učestvovala je u borbama za oslobođenje Livna, Duvna i Posušja. Istakla se u Kninskoj i Mostarskoj operaciji.

U Tršćanskoj operaciji napredovala je kroz Istru i oslobodila Plomin, Labin, Rašu i druga mesta i učestvovala u uličnim borbama za Trst.

**Četvrta dalmatinska brigada** odlikovana je Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i Ordenom bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem.

## Literatura

* Mate Šalov: Četvrta dalmatinska (splitska) brigada - Institut za historiju radničkog pokreta Dalmacije, Split 1980
* **[[Vojna enciklopedija]]**, Beograd 1975. godina
The Caretaker (film)

***The Caretaker*** () je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Clivea Donnera. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Harolda Pintera koji je također napisao scenario. Radnja se događa u malom londonskom stanu gdje je mladić po imenu Aston (čiji lik tumači Alan Bates) primio starog skitnicu Daviesa (čiji lik tumači Donald Pleasence), a što izaziva bijes Astonovog mlađeg brata Micka (čiji lik tumači Robert Shaw). *The Caretaker* je snimljen sa izuzetno niskim budžetom; usprkos toga su u njemu Bates i Pleasence ponovili svoje izuzetno hvaljene i popularne uloge sa pozornice, a jedino je Shaw predstavljao novog glumca. Za tadašnje standarde se isticao neobičnom zvučnom podlogom u kojoj nije bilo nikakve muzike, kao i dijalozima koje je bilo moguće protumačiti na različite načine. Bio je premijerno prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je dobio izvanrednu nagradu Srebrni medvjed.

## Reference

## Vanjske veze
*
*''The Caretaker'' at BFI Screenonline
*''The Caretaker'' at Haroldpinter.org
Älskarinnan

***Älskarinnan*** () je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. godine u režiji Vilgota Sjömana, kome je to bio cjelovečernji režijski debi. Po žanru je drama, a naslovna protagonistica, koju tumači Bibi Andersson je žena koja tokom godinu dana održava ljubavne veze sa dva muškarca - mladićem mlađim od sebe (koga tumači Per Myrberg) i starijim i oženjenim muškarcem (koga tumači Max von Sydow). *Älskarinnan* je sljedeće godine prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je Andersson osvojila Srebrni medvjed za najbolju glumicu. Sjömanov film je dobio niz povoljnih kritika, te je označio dolazak nove, mlađe, generacije švedskih sineasta spremnih da izađu iz sjene dotada neprikosnovenog Ingmara Bergmana.

## Uloge
* Bibi Andersson - Flickan
* Per Myrberg - Pojken
* Max von Sydow - Mannen
* Öllegård Wellton - Mannens hustru
* Birgitta Valberg - Den moderliga
* Gunnar Olsson - Gubben
* Birger Lensander - Sovvagnskonduktören

## Izvori

## Vanjske veze
*
*
Bushidō zankoku monogatari

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Tadashija Imaija. Po žanru predstavlja kombinaciju akcijskog *[[jidaigeki]]* filma i socijalno angažirane drame. Radnja počinje prologom u suvremenom Japanu gdje računovođi u poduzeću (čiji lik tumači Kinnosuke Nakamura) njegova zaručnica pokuša samoubistvo, a što njega potakne da počne razmišljati o nekoliko generacija svojih predaka (koje također tumači Nakamura) od Edo perioda do 20. vijeka, a koji su svi tragično stradali, odnosno bili žrtve okrutnih gospodara i pretpostavljenih koji su samurajski kodeks *[[bushido]]* tumačili na njihovu štetu. Imai je popularni žanr jidaigekija iskoristio da publici iskaže svoja ljevičarska uvjerenja, uključujući stav da eksploatacija radnika u modernim kapitalističkim korporacijama nije nimalo drukčija od okrutnosti feudalnih gospodara. *Bushido*, koji će zajedno sa filmom *[[Harakiri (film)|Harakiri]]* pokrenuti revizionistički pravac u žanru *jidaigekija*, je premijerno prikazan na Berlinskom festivalu gdje je Zlatni medvjed podijelio sa italijanskom komedijom *[[Il diavolo]]*.

## Uloge
* Kinnosuke Nakamura - Jirozaemon / Iikura / Sajiemon / Kyutaro / Shuzo / Shingo / Osamu / Susumu
* Eijirō Tōno - Shibiku-Shosuke Hori
* Kyōko Kishida - Gospa Hagi
* Masayuki Mori - Gospodar Tambanokami Munemasa Hori
* Shinjiro Ebara - Shibiku-Shosuke Yasutaka Hori
* Takeshi Katō
* Yoshiko Mita - Kyoko Hitomi
* Ineko Arima - Maki, Shuzova supruga
* Isao Kimura - Hirotaro Iguchi (kao Ko Kimura)
* Michiko Araki - Shigeno, Kyutarova majka
* Emiko Azuma - Hori Tambina supruga
* Yoshi Katō - Takahiro Hori
* Choichiro Kawarazaki - Mladić u selu
* Kikko Matsuoka - Sato, Shuzova kćer
* Kō Nishimura - Yamaoka
* Masao Oda - Gohei
* Satomi Oka - Fuji
* Kei Sato - Saburobei Konoe
* Misako Watanabe - Yasu, Sajiemonova supruga
* Kei Yamamoto - Kazuma Noda
* Eijirō Yanagi - Gonnosuke Shizuta

## Vanjske veze
*
Il diavolo

***Il diavolo*** () je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1963. godine u režiji Gian Luigija Polidorija. Protagonist, koga tumači Alberto Sordi, je italijanski poslovni čovjek koji odlazi u Švedsku na konvenciju trgovaca krznom, unaprijed se radujući susretima sa švedskim ženama, za koje vjeruje da su, za razliku od "uštogljenih" Italijanki,  "seksualno emancipirane". Radnja prikazuje kako se njegove fantazije sudaraju sa mnogo prozaičnijom stvarnošću, izazivajući cijeli niz komičnih nesporazuma. Il diavolo je iste godine prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je podijelio glavnu nagradu Zlatni medvjed sa japanskom dramom *[[Bušido, samurajska saga]]*. Sljedeće je godine Sordi osvojio Zlatni globus za najboljeg glumca u filmskom mjuziklu ili komediji.

## Uloge
* Alberto Sordi - Amedeo Ferretti
* Gunilla Elm-Tornkvist - Corinne
* Anne-Charlotte Sjöberg - Karina
* Barbro Wastenson - Barbro
* Monica Wastenson - Monica
* Ulla Smidje - Svećenikova supruga
* Ulf Palme - Svećenik
* Lauritz Falk - G. Falkman

## Reference

## Vanjske veze
*
Dafnis i Hloja

**Dafnis i Hloja** (, *Daphnis kai Chloē*) je roman i jedino poznato djelo starogrčkog književnika Longa, objavljeno u 2. vijeku. Radnja je inspirirana mitovima o pastiru Dafnisu, ali i smještena na Lezbos, za koga se vjerovalo da je bio autorovo rodno mjesto ili prebivalište. Protagonisti su dječak i djevojčica koje su bili napušteni nakon rođenja, ali koje su pronašle i usvojile pastirske porodice. Radnja prikazuju kako žive i odrastaju zajedno, postupno otkrivajući kako jedno prema drugom osjećaju ljubav, ali i prolazeći kroz niz pustolovina prije nego što će pronaći zajedničku sreću u braku. Dafnis i Hloja, koje je Goethe kasnije opisao kao "posljednje veliko djelo grčke književnosti" je u Novom vijeku postalo inspiracijom za brojna umjetnička, muzička i književna djela, odnosno dva filma - nijemi film *[[Dafnis i Hloja (film)|Dafnis i Hloja]]* iz 1931. godine i zvučni film *[[Mlade Afrodite]]* iz 1963. godine.

## Vanjske veze

**Izdanja grčkog teksta**
*''Longi Pastoralium de Daphnide et Chloe Libri IV Graece et Latine Ed. Christ. Guil. Mitscherlich, Biponti (Zweibrücken), 1794.
*''Longi Pastoralia'' First complete Greek text of *Daphnis and Chloe*, edited by P.-L. Courier, with a Latin translation by G. R. Lud. de Sinner. Paris, 1829.
*''Longi Pastoralia'' Greek text of *Daphnis and Chloe* with a Latin translation, edd. Seiler, Schaefer, Boissonade & Brunck. Leipzig, 1843.
*''Erotici Scriptores'' Paris, 1856. *Longi Pastoralia*, Greek text with Latin translation, edited by G A Hirschig, pp.&nbsp;174–222.
*''Daphnis and Chloe'' The Bibliotheca Classica Selecta's 2006/07 edition of the Greek text with the French translation of Jacques Amyot revised, corrected and completed by P.-L. Courier.
Mlade Afrodite

***Mlade Afrodite*** ( na latinici&nbsp;Mikres Afrodites) je grčki crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Nikosa Koundourosa. Po žanru je drama, inspirirna znamenitim antičkim romanom *[[Dafnis i Hloja]]*. Radnja se događa oko godine 200. pne. u jednom starogrčkom ribarskom naselju gdje su svi muškarci otišli u ribolov, a u čiju blizinu je došla grupa pastira iz planine kako bi pronašla vodu. Protagonisti, koje tumače Vangelis Ioannidis i Kleopatra Rota su mladi pastir Skymnos i 12-godišnja djevojčica Hloja, koji tokom boravka počinju osjećati privlačnost jedno prema drugom, ali ga ne znaju iskazati ni objasniti. Koundouros je film snimio u cinema verite stilu, inzistirajući na što većoj autentičnosti te koristeći stvarne pastire kao naturščike. Jedan od motiva mu je bilo nastojanje da pokaže kako je drevna Grčka bila nešto više od "ruševina koje pokazuju turistima", odnosno da se u njoj život vodio i daleko od gradova, odnosno u skladu sa prirodom i iskonskim nagonima.. *Mlade Afrodite*, koji je veliku pažnju izazvao i za tadašnje standarde neoubičajeno snažnim erotskim nabojem, je premijerno prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je Koundouros osvojio Srebrni medvjed za najbolju režiju.

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze
*
24. venecijanski filmski festival

**24. izdanje [[Venecijanski filmski festival|Međunarodne smotre filmske umjetnosti u Veneciji]]** () je bio filmski festival održan u Veneciji od 24. augusta do 7. septembra 1963. godine.

Na njemu je glavnu nagradu Zlatni lav osvojio italijanski politički film *[[Le mani sulla città]]*. Kup Volpi je osvojilo britanski glumac Albert Finney za naslovnu ulogu u filmu *[[Tom Jones (film)|Tom Jones]]* te francuska glumica Delphine Seyrig za nastup u filmu *[[Muriel (film)|Muriel]]*.

## Nagrade
* Zlatni lav:
***[[Hands Over the City|Le mani sulla città]]* (Francesco Rosi)
* Specijalna nagrada žirija:
***[[The Fire Within|Le Feu follet]]* (Louis Malle)
***[[Introduction to Life|Ulazak]]* (Igor Talankin)
* Kup Volpi:
** Najbolji glumac - Albert Finney - (*[[Tom Jones (film, 1963)|Tom Jones]]*)
** Najbolja glumica - Delphine Seyrig - (*[[Muriel (film)|Muriel]]*)
* Najbolji debitantski rad
***[[A Sunday in September|En söndag i september]]* (Jörn Donner)
*Najbolji kratki film
***The War Game* (Mai Zetterling)
*Nagrada FIPRESCI
***[[Not on Your Life|El verdugo]]* (Luis García Berlanga)
*Nagrada OCIC
***[[Hud (film)|Hud]]* (Martin Ritt)
*Nagrada Pasinetti
***[[The Fire Within|Le Feu Follet]]* (Louis Malle)
**Parallel Sections - *[[Il terrorista]]* (Gianfranco De Bosio)
* Nagrada San Marco
**majbolji dokumentarni film - *Mud Covered City* (Václav Táborsky)

## Reference

## Vanjske veze
* 1963 Venice Film Festival at IMDB
* Venice Film Festival 1963
* Venice Film Festival 1963
Il terrorista

***Il terrorista*** (; ) je italijansko-francuski crno-bijeli ratni film snimljen 1963. godine u režiji Gianfranca De Bosija. Inspiriran je stvarnim događajima, vezanim uz Othella Pigina, vođu italijanskih partizana pod čijom komandom je De Bosio bio služio u Drugom svjetskom ratu. Radnja se događa u Veneciji pod njemačkom okupacijom, a naslovni protagonist, čiji lik tumači Gian Maria Volonte, je vođa lokalne organizacije pokreta otpora koji organizira bombaški napad na njemačku komandu grada, a nakon koga slijedi krvava odmazda kao i podjele u samoj organizaciji oko strategije. *Il terrorista* je izazvao pažnju kao film koji je napustio dotadašnji hagiografski tretman aktivnosti pokreta otpora, odnosno prvi pokazao da su u njemu postojale značajne podjele na ideološkoj osnovi, ali i dileme oko moralnosti i opravdanost nasilnih akcija protiv okupatora i njegovih fašističkih pristaša. Il terrorista je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio Nagradu Pasinetti u odjelu "Paralelne sekcije".

## Uloge

* Gian Maria Volonté: Renato Braschi
* Philippe Leroy: Rodolfo Boscovich
* Tino Carraro: De Ceva "Smith"
* Anouk Aimée: Anna Braschi
* Giulio Bosetti: Ugo Ongaro
* Raffaella Carrà: Giuliana
* José Quaglio: Piero 
* Carlo Bagno: Oscar Varino
* Franco Graziosi: Aldrighi "Quadro"

## Vanjske veze
*
*
Uppsala (grofovija)

**Grofovija Uppsala**  je jedna od 21 grofovije (švedski: *Uppsala län*) na koji je Švedska administrativno podjeljena, koja se prostire na istoku zemlje.
## Geografija
Grofovija Uppsala proteže se od Jezera Mälaren na jugu do Botnijskog zaljeva na sjeveru, većim dijelom po zapadu pokrajine Uppland.

Uppsala ima površinu od 7,206 km² u kojoj živi 335,882 stanovnika.

Uppsala graniči sa grofovijama Stockholm, Södermanland, 
Västmanland i Gävleborg.

Najveće urbano naselje i administrativni centar je grad Uppsala.
## Privreda
Teren grofovije je nizina, po kojoj se uzgajaju žitarice, krompir i krave za mlijeko. Najznačajniji vodotok je rijeka 
Fyrisån.
Uppsala je i rudarski kraj, - željezna ruda kopa se kod Dannemora i prerađuje u nekoliko čeličana i željezara. 
Drvoprerađivačka industrija prevladava po sjeveru, u kraju pored ušća rijeke Dalälven. 
na sjeveru, a tu se nalazi i najveća hidroelektrana Älvkarleby.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Grofovije Uppsala 
* na portalu Encyclopædia Britannica
Dafnis i Hloja (film)

***Dafnis i Hloja*** () je grčki crno-bijeli nijemi film snimljen 1931. godine u režiji Orestisa Laskosa, koji se često navodi kao prvo klasično ostvarenje u historiji grčke kinematografije. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana starogrčkog pisca Longa. Radnja je smještena na antički Lezbos, a naslovni protagonisti, koje tumače Apollon Marsyas i Loucy Matli, su Dafnis i Hloja, dvoje pastirske djece koja su odrasla zajedno i postepeno otkrivaju ljubav jedno prema drugom, ali moraju proći kroz niz pustolovina prije nego što postanu muž i žena. *Dafnis i Hloja* je u vrijeme premijere izazvao veliki skandal zbog toga što su se u njemu likovi pojavili goli; ponekad se navodi da je to bio prvi takav slučaj u historiji evropske kinematografije.

Godine 1963. je Nikos Koundouros po motivima istog djela snimio film *[[Mlade Afrodite]]*.

## Vanjske veze
*
Dafnis

**Dafnis** ili **Dafnid** () () sin boga Hermesa i jedne nimfe, prvi pevač pastirskih pesama.

## Mitologija
Dafnis je, kao osnivač nove umetničke vrste, postao junak mnogobrojnih priča koje slave pastirski idiličan život. Živeo je na Siciliji, a njegov život je bio sušta suprotnost ljudima koji traže slavu u ratovima i bogaćenju.

Dafnis je, neslavno i nejunački i umro, kao što je i živeo. Zaljubio se u jednu od nimfi i, zaslepljen njenom lepotom nije pred sobom video provaliju u koju je pao i izgubio život.

Bog Pan je naučio Dafnisa da svira frulu. Dok ga je učio sviranju, Pan se zaljubio u Dafnisa.

## O Dafnisu
Pored Dafnisa, koji je prvi pevač bukolika - pastirskih pesama iz antičkog doba, postoji i Dafnis, pastir iz Vergilijevih „*Bukolika*“, i junak Dafnis iz Longovog dela „*Dafnis i Hloja*“ - 2. vek.

Longov roman, potpuno zaboravljen stotinama godina, je u 18. veku izašao iz zaborava, i u doba rokokoa postao veoma pomodan roman i inspiracija umetnicima za mnogobrojna nova dela.
* Dafnis i Hloja - Moris Ravel, koreografska simfonija
* Dafnis i Hloja - Žak Ofenbah, opereta

Za Longov roman, Gete je rekao:
* „*... poslednji cvet stare grčke književnosti... ... ravan onom najboljem što je ikada bilo napisano...*“

## Vanjske veze

* Dafnis i Pan
Fyrisån

**Fyrisån** (švedski: *Luleälven*, ili *Lule älv*) je rijeka na istoku Švedske 
duga 80 km.

## Geografija
Fyrisån je najveća rijeka pokrajine Uppland, izvore kod Rastsjöna i teče prema jugu, do svog ušća u Jezero Mälaren.

Sve do 17. vijeka zvao se *Full* ili *Sala*.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Fyrisån'' na portalu Nationalencyklopedin
Stockholm (grofovija)

**Grofovija Stockholm** (švedski: *Stockholm län*) je jedna od 21 grofovije na koji je Švedska administrativno podjeljena, koja se prostire na istoku zemlje.
## Geografija
Grofovija Stockholm proteže se duž Baltičkog mora oko Stockholma švedskog glavnog grada i sjedišta guvernera i administracije grofovije.

Stockholm ima površinu od 6,789 km² u kojoj živi 2,054,343 stanovnika, a to je 20 % svih stanovnika Švedske.
Teren grofovije je nizinski, i vrlo plodan sa puno jezera i dobro razvedenom obalom uz koju ima puno otoka.

Stockholm graniči sa grofovijama Uppsala i Södermanland, 
a na istoku sa Baltičkim morem.

Grofovija Stockholm obuhvaća dijelove tradicionalnih pokrajina Södermanland (jug) i Uppland
(sjever).

Grofovija Stockholm osnovana je 1714., od tada je doživjela brojne transformacije, a tek 1968. je sam grad Stockholm postao dio te grofovije.
## Privreda
Grofovija Stockholm je i rudarski kraj u kom se kopa željezna ruda po sjeveroistoku. Tako da je njegova 
industrija koncentrirana oko obrade metala, ali se proizvode i strojevi, papir i električna oprema.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Grofovije Stockholm 
* ''Stockholm County'' na portalu Encyclopædia Britannica
Stjepan Čuić

**Stjepan Čuić** (Bukovica, Tomislavgrad, 1. travnja 1945. - 25. veljače 2026.), hrvatski pripovjedač, romanopisac, esejist, pisac za djecu, novinar, prevoditelj s ruskoga jezika.

## Biografija
Studirao jugoslavistiku i rusistiku na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Više godina radio kao lektor u Večernjem listu, a potom godinu dana u svojstvu lektora za hrvatski jezik na Sveučilištu u Bambergu (1989.-90.). Kao profesionalni pisac, surađivao s vodećim hrvatskim listovima, u kojima je objavljivao komentare, polemike i političke oglede.

Predsjednik je Društva hrvatskih književnika.

## Djela
* Iza bregova (pripovijetke, 1965.), 
* Staljinova slika i druge priče (1971.), 
* Tridesetogodišnje priče (1979.), 
* Dnevnik po novom kalendaru (roman, 1980.), 
* Tajnoviti ponor (roman za djecu, 1980.), 
* Orden (roman, 1981.), Pripovijetke (izbor, 1985.), 
* Abeceda licemjerja (publicistička proza, 1992.), 
* Lule mira (politički eseji i komentari, 1994.), 
* Presretač (priče, 1996.).
* Tumač vlasti (kolumne, 2008.)

## Nagrade
* Nagrada Ranko Marinković (2010) za kratku priču *Igra*

## Izvori

## Vanjske veze
* Razgovor sa Stjepanom Čuićem u Vijencu , broj 392, 12. ožujka 2009., ISSN 1330-2787
El verdugo

***El verdugo*** (), u Italiji prikazan pod naslovom ***La ballata del boia*** () je špansko-italijanska filmska komedija snimljena 1963. godine u režiji Luisa Garcije Berlange. Naslovni lik, koga tumači José Isbert je ostarjeli krvnik, koji se boji da više neće imati kome ostaviti svoj posao, ali i da će njegova kćer (koju tumači Emma Pennela) ostati usidjelica jer se svi potencijalni zetovi užasavaju onoga čime zarađuje za život. Radnja prikazuje kako rješenje oba problema pronalazi u obliku mladog pogrebnika (čiji lik tumači Nino Manfredi), čija morbidna profesija odbija sve potencijalne partnerice.

*El verdugo*, u kome je Berlanga zajedno sa svojim scenaristom Rafaelom Azconom pokazao izuzetan talent za crni humor, odnosno humorističko razbijanje društvenih tabua vezanih uz smrt, je premijerno prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je dobio nagradu FIPRESCI. To se dogodilo nedugo nakon što je u Španiji nakon kontroverznog suđenja pogubljen komunistički vođa Julian Grimau, a što je izazvalo velike proteste u međunarodnoj javnosti protiv Francovog režima kao i dodatni poticaj globalnim inicijativama za ukidanje smrtne kazne. Zbog toga je tadašnji španski ambasador u Italiji iskazao javno nezadovoljstvo prikazivanjem *El verduga* te ga proglasio "komunističkim filmom". Usprkos svih kontroverzi, *El verdugo* je danas priznat kao jedna od najboljih komedja, odnosno jedno od najboljih ostvarenja u historiji španske kinematografije.

## Uloge
*Nino Manfredi ...  José Luis Rodríguez, el enterrador
*Emma Penella ...  Carmen, la hija de Amadeo
*José Isbert ...  Amadeo, el verdugo (kao Jose Isbert)
*José Luis López Vázquez ...  Antonio Rodríguez, el hermano mayor de José Luis
*Ángel Álvarez ...  Álvarez, el enterrador (kao Angel Alvarez)
*Guido Alberti ...  Director de la prisión
*Julia Caba Alba ...  Mujer visitante de la obra nº 2
*María Luisa Ponte ...  Estefanía (kao Maria Luisa Ponte)
*María Isbert ...  Ignacia (kao Maria Isbert)
*Erasmo Pascual
*Xan das Bolas ...  Guarda de la obra
*José Orjas (kao Jose Orjas)
*José María Prada (kao Jose Maria Prada)
*Félix Fernández ...  Monaguillo nº 2 (kao Felix Fernandez)
*Antonio Ferrandis

## Vanjske veze
* 
*
En söndag i september

***En söndag i september*** () je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Jörna Donnera, kome je predstavljao cjelovečernji debi. Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Harriet Andersson i Thommy Berggen, mladi bračni par. Radnja prikazuje njihov kratkotrajni brak. En söndag i september je premijerno prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio nagradu za najbolje debitantsko ostvarenje. Andersson je, pak, dobila niz pohvala za svoj nastup.

## Vanjske veze
*
*
Muriel ou le Temps d'un retour

***Muriel ou le Temps d'un retour*** () je francusko-italijanski igrani film snimljen 1963. godine u režiji Alaina Resnaisa. Po žanru je drama, a naslovna protagonistica, čiji lik tumači Delphine Seyrig je udovica koji vodi antikvarnicu u gradu Boulogne-sur-mer. Radnja prikazuje kako se prisjeća prošlosti, te odnos sa bivšim ljubavnikom Alphonseom (čiji lik tumači Jean-Pierre Kérien) i vlastitim posinkom Bernardom (čiji lik tumači Jean-Baptiste Thiérrée) koji je traumatiziran nakon nedavnog povratka iz alžirskog rata. Muriel je Resnaisu, koji se zahvaljujući prethodna dva filma - *[[Hiroshima mon amour]]* i *[[Prošle godine u Marienbadu]]* - nametnuo u jednu od ikona Novog vala, predstavljao najambiciozniji projekt, odnosno najskuplji film u dotadašnjoj karijeri. U njemu se ponovno pozabavio temama sudara zamišljene prošlosti sa budućnošću, a u tu svrhu mu je dobro poslužio grad Bulogne-sur-mer, obnovljen nakon razaranja u Drugom svjetskom ratu. *Muriel* je izazvao pažnju i zbog toga što se eksplicitno dotakao teme alžirskog rata, koja je dotada bila tabu u francuskoj kinematografiji, odnosno optužbi da su francuske snage u njemu koristile mučenje protiv alžirskih pobunjenika. Nakon premijere je, međutim, kritičare ostavio prilično hladnim, mada je Seyrig na venecijanskoj Mostri osvojila Kup Volpi za njajbolju glumicu. Reputacija *Muriel* počela rasti tek sa godinama, te se danas smatra jednim od najboljih ostvarenja Novog vala.

## Vanjske veze
*
*
*A commentary on ''Muriel'' at L'oBservatoire  [in French]
*Alain Resnais au travail ou le tournage de ''Muriel ou le temps d'un retour'', by Gildas Mathieu: an article about the filming of *Muriel* [in French]
Željko Kocaj

**Željko Kocaj**, rođen 7. novembra 1958. godine u Sarajevu, odrastao u Vitezu. Diplomirao 1983. godine na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Dosad objavio pet knjiga proze: "Neke godine" (1995. i 2005.), "Ranjeni labud" (1997.), "Dijaspora" (1999.), "Requiem za Bosnu" (2001.) i "Nebo iznad Lijeske" (2005) te knjigu "Što je pisac htio reći?" - knjigu eseja, recenzija, ogleda i reagiranja 2009. Dobitnik nagrade "Ranko Marinković" zagrebačkog "Večernjeg lista" za priču za 2003. godinu. Bavi se novinarstvom, izdavaštvom i marketing uslugama. Živi i radi u Vitezu.

## Bibliografija
* "Neke godine" - HKD Napredak Vitez i Art studio Agency Vitez, 1995. godine;
* "Neke godine" (drugo, izmijenjeno i dopunjeno izdanje)- Hercegtisak Široki Brijeg, 2005. godine;
* "Ranjeni labud" - Tonimir Varaždinske Toplice i HKD Napredak Vitez, 1997. godine;
* "Dijaspora" - Tonimir Varaždinske Toplice i HKD Napredak Vitez, 1999. godine;
* "Requiem za Bosnu" - FLASH Agency Vitez, 2001. godine
* "Nebo iznad Lijeske" - Matica hrvatska, ogranak Zenica, 2005. godine.
* "Što je pisac htio reći" - eseji, recenzije, ogledi, reagiranja; Matica hrvatska Zenica & HKD "Lašva" Vitez, 2009. godine
* "Buka, bijes i autobus" - pripovjetke; Matica hrvatska Zenica, 2011. godine

## Nagrade
* **2003.** Nagrada "Ranko Marinković", Večernjeg lista, 2003. godine;
Delphine Seyrig

**Delphine Seyrig** (10. april 1932 - 15. oktobar 1990) je bila francuska filmska glumica, najpoznatija po ulogama u nizu zapaženih ostvarenja 1960-ih i 1970-ih, te plodnoj suradnji sa sineastima kao što su Alain Resnais, François Truffaut i Marguerite Duras. 1970-ih se bavila i feminističkim aktivizmom, te potpisala znameniti Manifest 343. Također se bavila i filmskom režijom.

## Filmografija (kao glumica)

**[[Pull My Daisy]]*  (1958)
**[[Last Year at Marienbad]]* (1961)
**[[Muriel ou Le temps d'un retour]]*  (1963)
**[[Who Are You, Polly Magoo?]]*  (1966)
**[[Comédie]]*  (1966)
**[[Accident (1967 film)|Accident]]*  (1967)
**[[Stolen Kisses]]*  (1968)
**[[La musica]]*  (1968)
**[[Mr. Freedom]]*  (1969)
**[[La voie lactée]]*  (1969)
**[[El Vientre de la ballena]]*  (1969)
**[[Peau d'Âne]]*  (1970)
**[[Le Lys dans la vallée]]*  (TV)  (1970)
**[[Daughters of Darkness]]* (*Le Rouge aux Lèvres*) (1971)
**[[Tartuffe (TV film)|Tartuffe]]*  (TV)  (1971)
**[[The Discreet Charm of the Bourgeoisie]]*  (1972)
**[[Le Journal d'un suicidé]]*  (1972)
**[[Le Boucher, la star et l'orpheline]]*  (1973)
**[[The Day of the Jackal (film)|The Day of the Jackal]]* (1973)
**[[A Doll's House (1973 Losey film)|A Doll's House]]* (1973)
**[[The Black Windmill]]*  (1974)
**[[Diselo con flores]]*  (*[[Dites-le avec des fleurs]]*)  (1974)
**[[Le Cri du coeur]]* (1974)
**[[Le Jardin qui bascule]]* (1974)
**[[India Song]]*  (1975)
**[[Der Letzte Schrei]]*  (1975)
**[[Aloïse (film)|Aloïse]]*  (1975)
**[[Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles]]*  (1976)
**[[Caro Michele]]*  (1976)
**[[Scum Manifesto (film)|Scum Manifesto]]*  (1976)
**[[Baxter, Vera Baxter]]*  (1977)
**[[Son nom de Venise dans Calcutta désert]]*  (1976)
**[[Je t'aime, tu danses]]*  (1977)
**[[Repérages]]*  (1977)
**[[Utkozben]]*  (1979)
***  (1980)
**[[Le Chemin perdu]]*  (1980)
**[[Le Petit Pommier]]*  (TV) (1981)
**[[The Man of Destiny (TV film, 1981)|The Man of Destiny]]*  (TV) (1981)
**[[Freak Orlando]]*  (1981)
**[[Le Grain de sable]]*  (1983)
**[[Dorian Gray im Spiegel der Boulevardpresse]]*  (1984)
**[[Grosse]]*  (1985)
**[[Les Étonnements d'un couple moderne]]*  (TV)  (1985)
**[[Golden Eighties]]*  (1986)
**[[Letters Home (film)|Letters Home]]*  (1986)
**[[Seven Women, Seven Sins]]*  (1987)
**[[Johanna D'Arc of Mongolia]]*  (1989)
**[[Une saison de feuilles]]*  (TV)  (1989)
**[[La Pagaille]]*  (1990)

## Filmografija (kao režiser)
* *[[Sois belle et tais-toi (1981 film)|Sois belle et tais-toi]]* (1981)
* *[[Scum Manifesto (film)|Scum Manifesto]]* (1976)
* *[[Maso et Miso vont en bateau]]* (1975)

## Vanjske veze
* 
* Dossier sur CinéRessources.net
* Hommage  sur Cinémathèque.fr
* Photos  sur Photobucket.com
Uvod (film)

**Uvod** ili ***Ulazak*** () je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Igora Talankina. Temelji se na motivima proze Vere Panove koja je također sudjelovala na pisanju scenario. Protagonisti, koje tumače Boris Tokarev i Natalija Bogunova su dječak i djevojčica koji su ostali razdvojeni od svojih porodica za vrijeme evakuacije iz Lenjingrada tokom Drugog svjetskog rata. Uvod je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je zajedno sa francuskim filmom *[[Le Feu follet (film)|Le Feu follet]]* osvojio specijalnu nagradu žirija. Talankin je kasnije snimio filmove *[[Dnevne zvijezde (film)|Dnevne zvijezde]]* i *[[Zvjezdopad]]*, također tematski vezane uz opsadu Lenjingrada, a koji se ponekad zajedno sa Uvodom navode kao trilogija.

## Vanjske veze
*
Lista velikih vezira Osmanskog Carstva

Ovo je spisak Velikih vezira Osmanskog carstva.

## Vanjske veze
* Turski državni arhiv (1281—1406)  
* Turski državni arhiv (1413—1616)  
* Turski državni arhiv (1616—1689)  
* Turski državni arhiv (1691—1807)  
* Turski državni arhiv (1807—1876)  
* Turski državni arhiv (1876—1922)  
* Regnal Chronologies: Full list of Ottoman Grand Viziers  
* Turk Tarihi: Potpuniji spisak Velikih vezira Osmanskog carstva
Ångerman

**Ångerman** (švedski: *Ångermanälven*) je rijeka na sjeveru Švedske duga 460 km.

## Geografija
Rijeka Ångerman izvire u brdima Lapplanda, nedaleko od norveške granice. Od tamo teče u pravcu jugoistoka uz velike meandre preko naselja Vilhelmina, Åsele, Sollefteå i Kramfors, do ušća u Botnijski zaljev nekoliko kilometara sjeveroistočno od Härnösanda.

Rijeke Fjällsjö i Fax su joj najveće pritoke, a jezera Vojm i Flå podignuta su u gornjem toku, zbog regulacije rijeke.

Kako Ångerman ima veliki pad i brojne slapove na rijeci su podignute brojne hidroelektrane. Estuarij 
Ångermana dug 32 km plovan je čitavom dužinom, uz njegove obale ima dosta tvornica celuloze i pilana.

Sliv rijeke velik je 31.865 km² i proteže se preko grofovija Västerbotten i Västernorrland.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Ångerman'' na portalu Encyclopædia Britannica