open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Edgar G. Ulmer

**Edgar Georg Ulmer** (17. septembar 1904 - 30. septembar 1972) bio je američki filmski režiser austrijsko-češko-jevrejskog porijekla. Karijeru je započeo u Beču, gdje je kao scenograf radio za znamenitog režisera Maxa Reinhardta. Kasnije se preselio u Berlin i radio za UFA-u, te se sprijateljio sa nekim od kasnije poznatih sineasta kao što su Robert Siodmak, Billy Wilder i Fred Zinnemann. Kao i oni, otišao je u Hollywood, gdje je 1934. izazvao izuzetnu pažnju horor-filmom *[[The Black Cat (film, 1934)|The Black Cat]]*. Prilikom snimanja je otpočeo ljubavnu vezu sa Shirley Alexander, suprugom Maxa Alexandera, koji je pak bio nećak Universalovog mogula Carla Laemmlea. To je dovelo do razvoda i skandala, ali i Ulmerovog dolaska na neslužbenu "crnu listu" velikih studija. Ulmer je zbog toga ostatak karijere proveo snimajući niskobudžetne filmove za Poverty Row studije, a kasnije i u Evropi. Usprkos toga, njegov film noir pod imenom *[[Detour (film, 1945)|Detour]]* danas uživa kult status.

## Djelomična filmografija
**kao scenograf (sporno):**
* *[[Der Golem, wie er in die Welt kam]]* (1920)
* *[[Sodom und Gomorrha (film)|Sodom und Gomorrha]]* (1922)
* *[[Metropolis (1927 film)|Metropolis]]* (1927)
* *[[M (1931 film)|M]]* (1931)

**kao ko-režiser:**
* *[[Menschen am Sonntag]]* (1929)

**kao režiser:**
* *[[Damaged Lives]]* (1933)
* *[[The Black Cat (1934 film)|The Black Cat]]* (1934)
* *[[Green Fields (film)|Green Fields]]* (1937)
* *[[Moon Over Harlem]]* (1939)
* *Girls in Chains* (1943)
* *[[Bluebeard (1944 film)|Bluebeard]]* (1944)
* *[[Strange Illusion]]* (1945)
* *[[Detour (movie)|Detour]]* (1945)
* *[[The Strange Woman]]* (1946)
* *[[Her Sister's Secret]]* (1946)
* *Carnegie Hall* (1947)
* *[[Ruthless (film)|Ruthless]]* (1948)
* *The Pirates of Capri* (1949)
* *[[The Man from Planet X]]* (1951)
* *[[St. Benny the Dip]]* (1951)
* *Babes in Bagdad* (1952)
* *[[Murder Is My Beat]]* (1955) 
* *[[The Naked Dawn]]* (1955)
* *[[Daughter of Dr. Jekyll]]* (1957)
* *Naked Venus* (1958)
* *[[Hannibal (1959 film)|Hannibal]]* (1959)
* *[[The Amazing Transparent Man]]* (1960)
* *[[Beyond the Time Barrier]]* (1960)
* *The Cavern* (1964)

## Vanjske veze
* Edgar G. Ulmer Bibliography (via UC Berkeley) 
* "Magic on a shoestring": Geoffrey Macnab on why movie directors could all learn a lesson from Edgar G Ulmer
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
* Edgar G. Ulmer at the Internet Movie Database
* Info on Ulmer and program of Ulmerfest 2006
* The American Cinematheque presents...Strange Illusions: The Films of Edgar G. Ulmer 
* Literature on Edgar G. Ulmer
Bryan Ruiz

**Bryan Jafet Ruiz González** (San José, 18. kolovoza 1985.) je kostarikanski nogometaš i reprezentativni kapetan koji trenutno igra za Sporting CP. Ruiz uglavnom igra kao ofenzivni vezni, ali može igrati i kao drugi napadač.
Jacques Tourneur

**Jacques Tourneur** (12. novembar 1904 - 19. decembar 1977) je bio francuski filmski režiser, najpoznatiji po niskobudžetnim horor filmovima koje je snimio u Hollywoodu 1940-ih, a od kojih su *[[Cat People (film, 1942)|Cat People]]* i *[[I Walked with a Zombie]]* kasnije postali jedni od najuticajnijih u historiji žanra.

## Filmografija

### režiser
**kratki filmovi**
* 1931 – *Tout ça ne vaut pas l'amour* 
* 1936 – *The Jonker Diamond*
* 1936 – *Harnessed Rhythm*
* 1936 – *Master Will Shakespeare*
* 1936 – *Killer Dog*
* 1937 – *The Grand Bounce*
* 1937 – *The Boss Didn't Say Good Morning*
* 1937 – *The King Without a Crown*
* 1937 – *The Rainbow Pass*
* 1937 – *[[Romance of Radium]]*
* 1937 – *The Man in the Barn*
* 1937 – *What Do You Think?*
* 1938 – *What Do You Think? (Number Three)* 
* 1938 – *The Ship That Died*
* 1938 – *The Face Behind the Mask*
* 1938 – *What Do You Think?: Tupapaoo*
* 1938 – *Strange Glory*
* 1938 – *Think It Over*
* 1939 – *Yankee Doodle Goes to Town*
* 1942 – *The Incredible Stranger*
* 1942 – *The Magic Alphabet*
* 1944 – *Reward Unlimited*

**dugomnetražni filmovi**
* 1933 – *Toto* 
* 1933 – *Pour être aimé* 
* 1934 – *Les Filles de la concierge* 
* 1938 – *They All Come Out*
* 1939 – *[[Nick Carter, Master Detective]]*
* 1940 – *Phantom Raiders*
* 1941 – *Doctors Don't Tell*
* 1942 – *[[Cat People (1942 film)|Cat People]]*
* 1943 – *[[I Walked with a Zombie]]*
* 1943 – *[[The Leopard Man]]*
* 1944 – *[[Days of Glory (1944 film)|Days of Glory]]*
* 1944 – *[[Experiment Perilous]]*
* 1946 – *[[Canyon Passage]]*
* 1947 – *[[Out of the Past]]*
* 1948 – *[[Berlin Express]]*
* 1949 – *[[Easy Living (1949 film)|Easy Living]]*
* 1950 – *[[Stars in My Crown (film)|Stars In My Crown]]*
* 1950 – *[[The Flame and the Arrow]]*
* 1951 – *[[Circle of Danger]]*
* 1951 – *[[Anne of the Indies]]*
* 1952 – *[[Way of a Gaucho]]*
* 1953 – *[[Appointment in Honduras]]*

* 1955 – *[[Stranger on Horseback]]*
* 1955 – *[[Wichita (1955 film)|Wichita]]*
* 1956 – *[[Great Day in the Morning]]*
* 1957 – *[[Nightfall (1957 film)|Nightfall]]*
* 1957 – *[[Night of the Demon]]*
* 1958 – *[[The Fearmakers]]*
* 1959 – *[[Timbuktu (1959 film)|Timbuktu]]*
* 1959 – *[[Frontier Rangers]]*
* 1959 – *[[Giant of Marathon]]*
* 1964 – *[[The Comedy of Terrors]]*
* 1965 – *[[War-Gods of the Deep]]*

### montažer
* *[[Accused, Stand Up!]]* (1930)
* *[[Maison de danses]]* (1931)
* *[[Departure (1931 film)|Departure]]* (1931)
* *[[In the Name of the Law (1932 film)|In the Name of the Law]]* (1932)
* *[[Fun in the Barracks]]* (1932)
* *[[Rothschild (film)|Rothschild]]* (1933)
* *[[La fusée]]* (1933)
* *[[Le voleur]]* (1933)

## Vanjske veze
* 
* 
* Special about Jacques Tourneur, with pieces by Pedro Costa, Chris Fujiwara, Toni D'Angela, Louis Skorecki, Jean-Claude Biette, Jacques Lourcelles, Bruno Andrade, Raymond Bellour, Tag Gallagher, Miguel Marias, Jean-Marie Samocki, and others
Jovan Tomašević

**Jovan Tomašević** (1892—1924) bio je pravnik i organizator komunističke partije u Crnoj Gori.

## Biografija
Rođen je 13. februara 1892. godine u selu  Gornji Brčeli u Crmnici. Gimnaziju je učio u Cetinju, Sremskim Karlovcima i Beogradu, gde je maturirao i upisao Pravni fakultet.

Bio je aktivan u redovima studentske omladine koja je vodila borbu protiv autokratskog režima knjaza Nikole. Tada je u vezi s Bombaškom aferom 1907. protiv knjaza Nikole bio osuđen u odsustvu na deset godina robije. Dobio je amnestiju 1910. godine povodom proglašenja Crne Gore kraljevinom, nakon čega vratio se kući i učestvovao je u Prvom balkanskom ratu kao borac. Tada je radio kao učitelj u Gornjim Brčelima.

Jula 1914. godine, bio je mobilisan u Crnogorsku vojsku, a nakon austrougarske okupacije Crne Gore, prebacio se preko Albanije u Marsej. Tamo je neko vreme bio zaposlen kao fizički radnik u fabrici, a 1918. diplomirao je prava na Univerzitetu u Poatjeu. Srpska vlada mu je ukinula stipendiju zbog podrške Oktobarskoj revoluciji. Za vreme trogodišnjeg boravka u Francuskoj, Tomašević se bliže upoznao sa ciljevima i suštinom borbe za prava radničke klase, čiji je i sam bio pripadnik tokom boravka u Francuskoj.

Početkom 1919. godine vratio se u Crnu Goru, gde se angažovao na stvaranju socijalističkih organizacija, koje su preko delegata bile zatim predstavljene na Osnivačkom kongresu SRPJ(k) 1919. godine u Beogradu. Kada je 4. aprila 1920. godine bio formiran Pokrajinski komitet KPJ za Crnu Goru, Tomašević je postao njegov prvi predsednik.

Protivio se načinu na koji je Crna Gora bila prisajedinjena u novu državu, ali je u načelu podupirao i držao neophodnom potrebu za zajedničkom državom Južnih Slovena.

Na izborima za Ustavotvornu skupštinu 1920. godine, bio je nosilac liste KPJ za Crnu Goru, na kojoj je izabran sa još trojicom kandidata za poslanika. Tada je lista KPJ u Crnoj Gori osvojila 11 000 od ukupno 28 000 glasova.

Posle donošenja „Obznane“ i zabrane delovanja KPJ, Tomašević je mnogo doprineo preorijentisanju KPJ u Crnoj Gori na rad u ilegalnim uslovima, na povezivanju ilegalnog rada s legalnim i razvio široku delatnost u okviru Nezavisne radničke partije Jugoslavije. Tada je radio kao advokat u Cetinju, ali je stalno bio pod prismotrom policije zbog ilegalnog rada.

Pisao je u radničkim listovima i časopisima, te ostavio u rukopisu studiju o crnogorskom nacionalnom pitanju.

Umro je 3. aprila 1924. godine u Cetinju od tuberkuloze i posledica policijskog nasilja.

## Nasleđe

U godinama nakon smrti, na njegovom grobu su se skupljali komunisti u Crnoj Gori.

Nakon Drugog svetskog rata, njegova rodna kuća je uređena u memorijalni muzej. Nekoliko škola u Crnoj Gori nosi ime po njemu. Jedna od ulica u centru Podgorice nosi njegovo ime, a u blizini se nalazi i njegov spomenik.   Ime i prezime Jovana Tomasevica nosio je i radio/klub na Cetinju sa pozivnim znakom YU6ATU, današnji 4O6ATU.

## Reference

## Literatura

* *[[Enciklopedija Jugoslavije]]* (knjiga osma). „Jugoslavenski leksikografski zavod“, Zagreb 1971. godina.
George Stevens

**George Stevens** (, 18. prosinca 1904. - , 8. ožujka 1975.), američki filmski redatelj, producent i pisac. 

Rođen u Oaklandu, Kalifornija, Stevens se počeo baviti filmom kao kamerman, radeći na filmovima Stanlija i Olija. Prvi dugometražni film mu je bio *The Cohens i Kellys in Trouble* iz 1933.

1934. je prvi put režirao, i to jeftinu komediju *Kentucky Kernels*. Prekretnica u karijeri bio mu je film *[[Alice Adams (1935)|Alice Adams]]* iz 1935., s Katharine Hepburn. Krajem tridesetih je režirao nekoliko filmova s Ginger Rogers i Fredom Astaireom, ne samo njihovih zajedničkih filmova, nego i posebno.

Tijekom Drugog svjetskog rata, njegova ekipa je jedina snimila film u boji na europskoj bojišnici, a snimali su i u koncentracijskom logoru u Dachauu. Kao rezultat, njegovi filmovi su nakon rata postali više dramatični. *I Remember Mama* iz 1948. je bio zadnji film s komičnim scenama koji je snimio. Nakon toga je snimio klasike kao što su *[[Mjesto pod suncem]]*, *[[Shane (1953)|Shane]]*, * [[Dnevnik Anne Frank (1959)|Dnevnik Anne Frank]]*, * [[Div (1956)|Div]]* i *[[Najveća priča ikad ispričana]]*.

Stevens je otac televizijskog i filmskog pisca, producenta i redatelja Georgea Stevensa mlađeg i djed televizijskog i filmskog producenta Michaela Stevensa.

Stevens je umro na svojem ranču u Lancasteru u Kaliforniji.

## Filmografija

* *The Cohens and Kellys in Trouble* (1933.)
* *Kentucky Kernels* (1934.)
* *Bachelor Bait* (1934.)
* *Laddie* (1935.)
* *The Nitwits* (1935.)
* *[[Alice Adams (1935)|Alice Adams]]* (1935.)
* *Annie Oakley* (1935.)
* *Swing Time* (1936.)
* *Quality Street* (1937.)
* *[[Dama u nevolji (1937)|Dama u nevolji]]* (1937.)
* *Vivacious Lady* (1938.)
* *Gunga Din* (1939.)
* *Vigil in the Night* (1940.)
* *Penny Serenade* (1941.)
* *[[Žena godine]]* (1942.)
* *[[Gradska šaputanja (1942)|Gradska šaputanja]]* (1942.)
* *[[Što brojniji, to veseliji]]* (1943.)
* *I Remember Mama* (1948.)
* *[[Mjesto pod suncem]]* (1951.)
* *Something to Live For* (1952.)
* *[[Shane (1953)|Shane]]* (1953.)
* *[[Div (1956)|Div]]* (1956.)
* *[[Dnevnik Anne Frank (1959)|Dnevnik Anne Frank]]* (1959.)
* *[[Najveća priča ikad ispričana]]* (1965.)
* *The Only Game in Town* (1970.)

## Vanjske veze
* 
* Članak o Georgeu Stevensu
Davor Štern

**Davor Štern** (Zagreb, 18. 6. 1947), hrvatski poduzetnik, bivši ministar gospodarstva u Vladi Republike Hrvatske i trenutačni zastupnik u gradskoj skupštini Grada Zagreba.

## Podrijetlo i obrazovanje
Štern je rođen u Zagrebu 18. 6. 1947 godine. Otac mu je bio mađarsko-židovskog podrijetla, dok mu je majka rodom iz Šestanovca u Hrvatskoj. Štern je odgojen u židovskoj vjeri. Tečno govori engleski, ruski, talijanski, njemački, te aktivno hebrejski. Štern je diplomirao 1972 godine na Rudarsko-geološko-naftnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Dugogodišnji je član Židovske općine Zagreb.

## Poslovna i politička karijera
Nakon diplome radio je u INA Naftaplinu, a 1973 bio je angažiran od strane jugoslavenskoga naftovoda. Od 1976 do 1982 radio je kao direktor uvoza u INA - Commerce-u. Godine 1982 bio je imenovan za direktora podružnice INA-e u Moskvi. Na tom je položaju ostao sve do 1986. Od 1986. do 1991 radio je kao direktor Philipp Brothers - Salomon Brothers predstavništva u Moskvi. Bio je direktor podružnice Glencore-a od 1991 do 1993 godine. Od 1993 do 1994 radio je kao direktor Trade Consultinga u Grazu u Austriji. Bio je zamjenik ministra gospodarstva Hrvatske od 1994 do 1995, nakon čega je imenovan ministrom gospodarstva. Na toj je dužnosti ostao do 1997 Tada je postao generalni direktor INA-e i ostao na tom položaju sve do 2000 godine. 2001 vratio se u Moskvu, kao savjetnik predsjednika TNK-BP. Na toj poziciji je ostao do 2004, nakon čega je postavljen za direktora konzultanske tvrtke u Zagrebu. 21. 10. 2010 Štern je bio imenovan članom nadzornog odbora INE. Štern je u svibnju 2013, na lokalnim izborima, izabran za zastupnika u Gradskoj skupštini Grada Zagreba kao kandidat na listi gradonačelnika Milana Bandića. Od strane gradonačelnika Bandića, Štern je imenovan predsjednikom skupštinskog Odbora za gospodarski razvoj grada Zagreba.

## Filantropija i bogatstvo
Štern jedan je od najbogatijih ljudi u Hrvatskoj prema popisu iz 2007, te je isto tako znan kao veliki filantrop. Bio je član glazbenih sastava: Grupe 220 i VIS-a Zlatni akordi.

## Reference
Radovan Fuchs

**Radovan Fuchs** (Zagreb, 5. 9. 1953), hrvatski znanstvenik i bivši ministar znanosti, obrazovanja i športa u Vladi Republike Hrvatske.

## Biografija

Fuchs je rođen u Zagrebu 5. 9. 1953 godine. Djed mu je bio Hinko Fuchs, trgovac žitom židovskog podrijetla koji je doselio u Hrvatsku iz Njemačke, dokle mu je baka Eugenia podrijetlom iz Mađarske. Hinko i Eugenia Fuchs su se po dolasku u Hrvatsku nastanili u Slavoniji. Otac Radovana Fuchsa, Rikard, prešao je na katoličanstvo. Nakon Drugog svjetskog rata komunističke vlasti FNR Jugoslavije su konfiscirale svu imovinu Fuchsovog oca, uključujući veletrgovinu papirom i kuću. Fuchs je sa očeve strane u rodu sa pokojnim skladateljem Vatroslavom Lisinskim (rođen Ignac Fuchs).

Diplomirao je na Veterinarskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1979 godine, magistrirao na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1984 godine iz područja biomedicine, a doktorirao je 1988 na Biomedicinskom centru Sveučilišta u Uppsali, Švedska, 1988 Disertacija koju je obranio bila je iz područja toksikologije i farmakologije.

## Dužnosti
##### Političke
* Ministarstvo znanosti – ministar (2009 –2011)
* Ministarstvo znanosti – državni tajnik za visoko obrazovanje (2008 – 2009)
* Ministarstvo znanosti – pomoćnik ministra za međunarodnu suradnju (1993 – 2000 i 2004 – 2008)

##### Poslovne
* ZGOS – gradsko poduzeće za zbrinjavanje otpada (2000 – 2006)

##### Stranačke
* DC – međunarodni tajnik  (do 2006.)

## Odlikovanja
* Red Danice hrvatske s likom Ruđera Boškovića
* Red hrvatskog trolista
* Spomenica Domovinskog rata

## Reference

## Vanjske veze
* Životopis 
* Životopis u Politopediji
* Stav studenata FFZG-a
Jovan Oliver

**Jovan Oliver** (rođen oko 1310. godine, umro posle 1356. godine) je bio jedan od najmoćnijih velmoža u državi Stefana Dušana. Vladao je svojom oblašću vardarske Makedonije kao polu-nezavistan vladar, priznavajući sizerenstvo Dušanu, ali nije bio njegov potčinjeni. Nosio je titule velikog vojvode, sevastokratora, i od proglašenja Srpskog carstva despota.

## Život

U dubrovačkim izvorima se pominje kao *Oliver Grčinić* i govorio je grčki jezik, na osnovu čega se smatra da je bio grčkog porekla. Verovatno je pomogao Dušanovo svrgavanje oca, kralja Stefana Dečanskog, 1331. godine, a nakon smrti svoje prve žene Karavide oženio je Mariju Paleologinu, Dušanovo pomajku. Jovan je bio aktivan 1334. godine u ratu sa Vizantijom, i bio je kasnije prisutan na mirovnim pregovorima zajedno sa Vratkom Nemanjićem. 1341. godine, podražavajući srpske vladare, sagradio je manastir Lesnovo kod Zletova, ispunjavajući svoju *[[zadužbina|zadužbinu]]* ("obavezu").

Bio je jedan od najznačajnijih Dušanovih vojskovođa tokom njegovih osvajanja Makedonije i Tesalije. Verovatno se pod pritiskom moćnog Jovana Olivera srpski kralj Dušan uključio u građanski rat u Vizantiji 1341–1347, koji mu je potom doneo neslućeno proširenje državne teritorije. Veruje se da je Jovan ugovorio sastanak Kantakuzena sa Dušanom blizu Prištine u julu 1342. godine. Kantakuzen, kome je očajnički bila potrebna pomoć Srbije, očigledno se složio da Srbi zadrže sve gradove koje zauzmu, uprkos svojoj kasnijoj suprotnoj tvrdnji. Da zapečate sporazum, Kantakuzenov mlađi sin, Manuel, je trebalo da se venča ćerkom Jovana Olivera, ali je kasnije Dušan prekršio ovaj savez, pa do braka nije došlo.

Umro je oko 1356. godine i sahranjen u manastiru Lesnovo. Posle njegove smrti, njegove posede su međusobno razdelili okolni srpski velikaši (Mrnjavčevići i Dejanovići) tokom raspada srpskog carstva, tako da za njegovih 6 sinova nije ostalo ništa na upravu.

## Povezano
* Dušanovo carstvo
* Građanski rat u Vizantiji 1341–1347
* Jovan Kantakuzin

## Izvori

## Literatura
* 

## Vanjske veze

* Srpski vladari (''Grčinić'')
Klenov fragment

**Klenov fragment** je veliki proteinski fragment koji se formira kada se DNK polimeraza I iz *[[E. coli]]* enzimatski preseče posredstvom proteaze subtilisina. Prvobitno je opisan 1970. On zadržava 5'-3' polimeraznu aktivnosti i 3’ → 5’ egzonukleaznu aktivnost za odvajanje prekodirajućih nukleotida i korekturu, ali gubi svoju 5' → 3' eksonukleaznu aktivnost.

Drugi manji fragment formiran kad se DNK polimeraza I iz *[[E. coli]]* preseče subtilisinom zadržava 5'-3' eksonukleaznu aktivnost, ali nema druga dva dejstva koje manifestuje Klenov fragment (i.e. 5'-> 3' polimerazna aktivnost i 3'->5' eksonukleazna aktivnost).

## Istraživanja
5' → 3' egzonukleazno dejstvo DNK polimeraze I iz *[[E. coli]]* nije podesno za mnoge oblike primene, te stoga Klenov fragment, koji ne ispoljava tu aktivnost, može da bude veoma koristan u istraživanjima. Klenov fragment je ekstremno koristan u istraživačkim procesima kao što su:

* Sinteza dvolančane DNK iz jednolačanog obrasca
* Popunjavanje pobučenog 3' kraja DNK fragmenata da bi se dobili tupi 5' krajevi
* Uklanjanje isturenih 3' prepusta
* Priprema radioaktivnih DNK segmenata

Klenov fragment je isto tako bio originalni enzim koji se koristio za znatnu amplifikaciju segmenata DNK u procesu polimerazne lančane reakcije (PCR), pre nego što je bio zamenjen termostablnim enzimima kao što je Taq polimeraza.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Diagram at vivo.colostate.edu
Maksim Mrvica

**Maksim Mrvica** (Šibenik, 3. svibnja 1975.), hrvatski pijanist.

## Biografija
U Šibeniku je završio osnovno i srednje muzičko obrazovanje u klasi prof. Marije Sekso. Već kao devetogodišnjak počinje javno nastupati, da bi s nepunih dvanaest godina svirao svoj prvi koncert s orkestrom. Inače, prezime Mrvica potječe sa šibenskog otoka Žirja. 
Nakon brojnih koncerata u rodnom gradu, 1993. godine upisuje Muzičku akademiju u Zagrebu te studira u klasi prof. Vladimira Krpana, kod kojega je 1998. godine diplomirao s odličnim uspjehom. Iste godine upisuje jednogodišnji studij usavršavanja na Konzervatoriju Franz Liszt u Budimpešti u klasi prof. Lászla Baranyaya.

Od ožujka 2000. godine usavršava se na konzervatoriju Alexander Skrjabin u Parizu u klasi prof. Igora Laszka.

Nastupao je u svim većim hrvatskim gradovima te u Salzburgu i Beču (Austrija), Genevi (Švicarska), Budimpešti (Mađarska), Parizu (Francuska) i St. Petersburgu (Rusija). Uspješno je snimao za Hrvatski radio i Hrvatsku televiziju. Surađivao je s orkestrom Muzičke akademije u Zagrebu i sa Simfonijskim orkestrom HRT-a (Alan Buribaev). Dobitnik je nekoliko nagrada na domaćim i inozemnim pijanističkim natjecanjima, od kojih prve nagrade na Državnom natjecanju učenika glazbe u Zagrebu, Rektorove nagrade Sveučilišta grada Zagreba za akademsku godinu 1997./98., nagrade austrijskog Rotary cluba 1998. godine, prve nagrade na Međunarodnom pijanističkom natjecanju Nicolai Rubinstein u Parizu 1999., te prve nagrade na pijanističkom natjecanju Portoise u Parizu 2001.

Osim redovnog studija na Akademiji, usavršavao se i na brojnim majstorskim tečajevima aktivno sudjelujući na seminarima kod priznatih svjetskih pedagoga i pijanista kao što su Igor Laszko, Semiom Balshem, Edit Picht-Axenfeld, László Baranyay, Nina Kazimirova, Virginio Pavarana, Sergej Senkov i Christine Paraschos.

Dobitnik je Diskografske nagrade Porin 2002. za najbolji album u kategoriji klasične glazbe.

Na svojim albumima spaja klasičnu s pop/rock glazbom.

## Diskografija
;Studijski albumi
* 1999. &ndash; *[[Gestures (album)|Gestures]]* (Lisinski Studios)
* 2003. &ndash; *[[The Piano Player (album)|The Piano Player]]* (EMI)
* 2004. &ndash; *[[Variations Part I & II]]* (EMI)
* 2005. &ndash; *[[A New World (album)|A New World]]* (EMI)
* 2006. &ndash; *[[Electrik (album)|Electrik]]* (EMI)
* 2007. &ndash; *[[Pure (album)|Pure]]* (MBO)
* 2008. &ndash; *[[Pure II]]* (MBO)
* 2008. &ndash; *[[Greatest Maksim]]* (EMI)
* 2010. &ndash; *[[Appassionata (album)|Appassionata]]* (Universal)
* 2012. &ndash; *[[The Movies (album)|The Movies]]* (Universal)

## Vanjske veze

* Službene stranice Maksima Mrvice
Adrast (mitologija)

**Adrast** (; jonski: **Adrest**, Ἄδρηστος) ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji:

# **[[Adrast]]**, kralj Arga.
# **Adrast**, sin Meropa, kralj Perkote na azijskoj strani Helesponta, brat Amfijev. Zajedno s Amfijem predvodio je vojsku iz mizijske Adrasteje, Apesa, Pitijeje i Tereje u trojanskom ratu, i to uprkos upozorenjima njihovog oca, koji je kao prorok predvideo da će ih obojicu na bojnom polju snaći smrt. Adrast je poginuo od Diomedove ruke.
# **Adrast**, trojanski ratnik, koga je ubio Agamemnon.
# **Adrast**, otac Euridika, supruga Ila, osnivača Troje. Ovaj je Adrast inače nepoznat, pa se pomišlja da je identičan s argivskim kraljem. Grad Adrasteja nazvan je po njemu.
# **Adrast**, sin Polinika i Argije, kćeri argivskog Adrasta. On je predvodio Mikenjane tokom trojanskog rata i takođe je bio jedan od Epigona.
# **Adrast** i Hiponoj, dva Heraklova sina, o kojima se inače ništa drugo ne zna, osim to da su se bacili u vatru pokoravajući se nalogu nekog Apolonovog proročišta.

## Povezano
* Adrast
* Adrast (razvrstavanje)

## Reference
Adrast (razvrstavanje)

**Adrast** () grčki je pridev sa značenjem "koji nije spreman na bijeg" ili "koji ne bježi", te vlastito ime koje je nosilo nekoliko ličnosti iz grčke mitologije i istorije:

* Adrast, mitski kralj Arga
* Adrast (mitologija), još nekoliko mitskih ličnosti
* Adrast, sin frigijskog kralja Gordija
* Adrast iz Afrodizije, peripatetički filozof iz 2. veka nove ere
* Adrant (poznat i kao Adrast ili Ardrant), Atenejev savremenik
* Adrast iz Kizika, koga spominje Avgustin
* jedan *[[Adrastus (genus)|rod]]* Elaterida (klišnjaci)
* Adrast je i ime udarnog kratera na Dioni

## Povezano
* Adrasteja (razvrstavanje)
* Adrasteja, nimfa

## Reference
Proliferativni ćelijski nuklearni antigen

**Proliferativni ćelijski nuklearni antigen (PCNA)** je DNK stega koja deluje kao faktor procesivnosti za DNK polimerazu δ u eukariotskim ćelijama i koja je esencijalna za replikaciju. PCNA je homotrimer koji ostvaruje svoju procesivnost putem obuhvatanja DNK, pri čemu ona deluje kao osnova na kojoj se vezuju drugi proteini koji su neophodni za DNK replikaciju, DNK popravku, remodelovanje hromatina i epigenetiku.

Mnogi proteini formiraju interakcije sa dva poznata PCNA-interagujuća motiva: PCNA interagujuća peptidna (PIP) kutija i AlkB homolog 2 PCNA interagujući motiv (APIM). Proteinsko vezivanje za PCNA putem PIP-kutije se uglavnom ostvaruje tokom DNK replikacije, dok su proteini koji se vezuju za PCNA putem APIM prvenstveno važni u kontekstu genotoksičnog stresa.

U responsu na DNK oštećenje, ovaj protein biva ubikvitinisan i učestvuje u putu RAD6 zavisne DNK popravke. Poznate su dve transkriptne varijante koje kodiraju isti protein. Pseudogeni ovog gena su prisutni na hromozomu 4 i na X hromozomu.

## Interakcije
PCNA formira interakcije sa Ku70, MSH3, WRN, RFC2, RFC3, RFC1, RFC4, RFC5, GADD45G, CDC25C, MUTYH, Endonukleaza 1 specifična za flap strukturu, Ciklin O, CHTF18, Protein 1 sa vezivanjem za Y kutiju, Ciklin D1, Aneksin A2, MSH6, DNMT1, HDAC1, KCTD13, XRCC1, Ciklin zavisna kinaza 4, Ku80, HUS1, GADD45A, POLD2, ING1, POLH, KIAA0101, POLDIP2, EP300, MCL1, POLD3, Inhibitor 1C ciklin zavisne kinaze, POLL, Ubikvitin C and P21.

Proteini koji formiraju interakcije sa PCNA putem APIM su: ljudski AlkB homolog 2, TFIIS-L, TFII-I, Rad51B, XPA, ZRANB3, i FBH1.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Science (magazin)

***Science*** je bio opšti naučni žurnal koji je objavljivala Američka asocijacija za unapređenje nauke (AAAS). Njegova namena je bila da se „premosti rastojanje između nauke i građanina“. Časopis je bio namenjen tehnički upućenim čitaocima, uključujući one koji se profesionalno ne bave naukom. AAAS takođe objavljuje čuveni naučni časopis ''Science'', sa sličnim imenom.

*Science* se prvo pojavio kao *Science 80* novembera 1979. Originalno je objavljivan svakog drugog meseca i bio je dostupan samo preplatnicima. Ime magazina je menjano svake godine u skaldu sa godinom objavljivanja, postajući *Science 81*, *Science 82*, etc. Magazin je bio sličan sa ''Discover'' u pogledu pokrića, ali je imao duže članke i često je sadržao fotoeseje. 

## Reference

## Vanjske veze
* *[http://www.scientifiman.com Scientific Man]*
Adrast (Gordijev sin)

**Adrast** (; jonski: **Adrest** / Ἄδρηστος) bio je sin frigijskog kralja Gordija, koji je, kako se veruje, živeo u 2. mileniju pne. Adrast je jedan od istaknutih likova u Herodotovoj priči o lidijskom kralju Krezu. Prema toj priči, Adrast je nehotice usmrtio svog brata, pa ga je zbog tog ubistva otac prognao. U Sardu ga je Krez očistio od greha i primio ga kao gosta u svoju palatu.

Tada se na planini Olimpu u Miziji (koji nije identičan s Olimpom na čijem su vrhu, prema mitu, živeli bogovi) pojavio strašni vepar koji je stao pustošiti mizijska polja; kad su mu se Mizijci pokušali suprotstaviti, nisu mu nikako mogli nauditi, ali su zato sami trpeli velike štete. Mizijci su poslali glasnike kralju Krezu moleći ga da im u pomoć pošalje svog sina Atisa s odredom ljudi i psima. Krez je isprva odbio pomoći Mizijcima, jer je prethodno usnio san u kome je bio upozoren na Atisovu preranu smrt od udara gvozdenog vrška koplja. Naposletku je sam Atis nagovorio oca da mu dopusti otići im u pomoć, rekavši pri tom da se veprovi ne bore kopljima.

Krez je tad zamolio Adrasta da čuva i štiti njegovog sina tokom lova na vepra, a Adrast je tu molbu uslišio i krenuo s Atisom. Kad su našli vepra, ljudi su ga okružili i zasuli ga kopljima; međutim, Adrast je promašio i umesto vepra pogodio Atisa zadavši mu smrtonosni udarac. Kad su se vratili noseći Atisovo telo, Adrast je ispružio svoje ruke prema Krezu moleći ga da i on sam bude ritualno ubijen nad Atisovim telom i govoreći da ne može živeti s krivicom za smrt još jednog čoveka. No Krez je to odbio učiniti kazavši da je to bila osveta bogova, a ne Adrastova lična krivica; no Adrast je ipak tad oduzeo sebi život.

## Reference
Science (časopis)

***Science*** je akademski časopis Američke asocijacije za unapređenje nauke (AAAS) i jedan od najpopularnijih naučnih časopisa širom sveta.

Ovaj recenzirani časopis, čije objavljivanje je počelo 1880, se cirkuliše na nedeljnoj bazi. Njegova štampana verzija ima preko 130,000 preplatnika. Pošto institucioni preplatnici i onlajn pristup daju pristup velikom broju korisnika, procenjuje se da ovaj časopis čita preko 570.400 ljudi.

Glavni focus časopisa je objavljivanje važnih naučnih israživanja i istraživačkih pregleda. *Science* takođe objavljuje novosti vezane za nauku, mišljenja o naučnoj politici i drugim temama koje su od intresa za naučnike i sve one koji su zainteresovani za široke implikacije nauke i tehnologije. Za razliku od većine naučnih časopisa, čiji fokus je na specifičnom polju, *Science* i njegov rival *[[Nature (časopis)|Nature]]* pokrivaju celokupni opseg naučnih disciplina. Po izveštaju organizacije *[[Journal Citation Reports]]*, *Science* je 2014. imao impaktni faktor od 33.611.

Mada je *Science* časopis u pokroviteljstvu AAAS, od članova AAAS se ne zahteva da objavljuju u njemu. Časopis prihvata članke od autora širom sveta. Nadmetanje za objavu rada u ovom žurnalu je veoma intenzivno, zato što članak objavljen u tako visoko citiranom časopisu može da privuče znatnu pažnju i da utiče na karijeru autora. Manje od 10% podnesenih članka biva prihvaćeno za objavljivanje i svi istraživački članci prolaze kroz proces recenzije.

*Science* je baziran u Vašingtonu, D.C., SAD, sa drugim sedištem u Kambridžu, Engleska.

## Reference

## Vanjske veze

*
David Villa

**David Villa Sánchez** (Langreo, 3. prosinca 1981.), prozvan nadimkom *El Guaje* (hr. *Mladić*) španjolski je nogometaš i bivši i reprezentativac koji kao napadač igra za New York City FC.

## Počeci karijere

Rođen je u regiji Asturiji na sjeveru Španjolske. Njegova profesionalna karijera stavljena je pod znak pitanja kada je u dobi od 9 godina pretrpio teški prijelom natkoljenične kosti, ali zahvaljujući tome što nije bilo nikakvih infekcija potpuno se oporavio. Svoju profesionalnu karijeru započeo je u lokalnom klubu Sporting de Gijón, za koji je debitirao u sezoni 2000./01. Sljedeće sezone je bio je redoviti član prvih jedanaest, postigao 18 pogodaka, a sezonu kasnije zabio je još 20 pogodaka. Nakon što je u samo tri sezone za Gijón postigao 40 pogodaka, otišao je u tada španjolskog prvoligaša Reala iz Zaragoze. U svojoj prvoj sezoni u La Ligi postigao je 18 pogodaka, a Zaragozu je odveo u finale Španjolskog kupa u kojem su slavili protiv madridskog Reala.

Ubrzo nakon što je dobio poziv u španjolsku reprezentaciju i u njoj debitirao, Valencija ga je odlučila dovesti i platila ga 12 milijuna € (8,2 milijuna £). Nakon odličnih igara u dresu Valencije i još boljih igara na Europskom prvenstvu u Austriji i Švicarskoj 2008., Villa je postao jedan od najtraženijih nogometaša u Europi. Nakon još dvije sezone u Valenciji, našao se na meti Barcelone, koja ga je u svibnju 2010. odlučila otkupiti za 40 milijuna eura.

## Privatni život

Villa ima ženu, Patriciu, koju je oženio 2003. godine. Patricia je u tinejdžerskim godinama bila nogometašica. Dana 7. prosinca 2005., rodilo im se prvo dijete, točnije kćerka Zaida.

## Uspjesi
* UEFA Liga prvaka: 2011. 
* UEFA superkup: 2011. 
* FIFA Svjetsko klupsko prvenstvo: 2011. 
* La Liga: 2011., 2013., 2014.
* osvajač španjolskog kupa: 2004., 2008., 2012. 
* španjolski Superkup: 2004., 2010., 2011.
* Europsko prvenstvo 2008. - prvak sa Španjolskom
* Svjetsko prvenstvo 2010. - prvak sa Španjolskom

## Reference
Alberto Gilardino

**Alberto Gilardino** (Biella, 5. jul 1982) je talijanski bivši nogometaš i reprezentativac. Gilardino je bio član talijanske reprezentacije koja je nastupila na Mundijalu 2006. Osvojio je nekoliko nagrada, uključujući nagradu za igrača godine u Serie A u 2005.
Joël Matip

**Job Joël Andre Matip** (Bochum, 8. kolovoza 1991.) je njemačko-kamerunski i reprezentativac Kameruna koji igra kao stoper u Liverpoolu.
Charles Aránguiz

**Charles Mariano Aránguiz Sandoval** (Puente Alto, 17. travnja 1989.) je čileanski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Bayer Leverkusen. Za reprezentaciju nastupa od 2010. godine.
Eduardo Vargas

**Eduardo Jesús Vargas Rojas** (Santiago, 20. studenog 1989.) je čileanski nogometaš koji trenutačno igra za meksički Tigres UANL. Igra na poziciji napadača.

Profesionalnu karijeru je započeo 2006. godine u čileanskom nogometnom klubu Cobreloa gdje je nastupao i za juniorske sastave. Na početku sezone 2010. prelazi u Universidad de Chile, gdje nastupa uz najboljeg čileanskog reprezentativnog strijelca svih vremena Marcela Salasa.

## Vanjske veze

* Eduardo Vargas na hnl-statistika.com
*  http://www.footballdatabase.eu/football.joueurs.eduardo.vargas.60779.es.html
Didimotika

**Didimotika** ili samo **Dimotika**, ili **Didimotiho** (grč. Διδυμότειχο [*Didymóteicho*], tur. *Dimetoka*, bug. *Димотика* [*Dimotika*)], je grad na krajnjem severoistoku Grčke, u oblasti Trakije. Didimotika pripada okrugu Evros u okviru periferije Istočna Makedonija i Trakija.

## Izvori

## Vanjske veze
* Grčko ministarstvo kulture: Didimotike
Miro Cerar

**Miro Cerar** (; Ljubljana, 25. avgust 1963) slovenački je političar i pravnik, koji od 2014. vrši dužnost premijera Slovenije.

Rođen je u sportskoj porodici, kao sin olimpijskog gimnastičara Miroslava Cerara i gimnastičarke Zdenke Cerar, koja je kasnije postala istaknuta slovenska pravnica.

Miro Cerar je u 2011, 2012 i 2013, izabran za najistaknutijeg slovenačkog pravnika.

Učestvovao je u pisanju Ustave Republike Slovenije, bio je predavač i mentor mnogim učenicima preputovao mnoge zemlje i postao poznati slovenački pravnik, između ostalog, bio je i gostujući profesor na Univerzitetima u SAD.

Miro Cerar profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta u Ljubljani.

U 2014 osnovao je politićku stranku pod imenom Stranka Mira Cerarja, koja je odmah vodila na svim javnim anketama. Takođe je trenutno i najpopularniji političar u Sloveniji.

## Izvori

## Vanjske veze
* Zvanična stranica
Geza Alfeldi

**Geza Alfeldi** (; 7. juna 1935, Budimpešta - 6. novembra 2011, Atina) je bio mađarsko-nemački istoričar starog veka. 

## Život

Od 1953. do 1958. studirao je na Univerzitetu u Budimpešti, gde je bio neposredni svedok Mađarske revolucije. Od 1957. do 1960. bio je saradnik Gradskog muzeja u Budimpešti. U međuvremenu je odbranio doktorat (1959). Od 1960. do 1965. bio je asistent na Institutu za istoriju starog veka pri Univerzitetu u Budimpešti. Godine 1965. emigrirao je u Saveznu Republiku Nemačku. Od 1965. do 1968. bio je saradnik Rajnskog zemaljskog muzeja u Bonu. Godine 1966. habilitirao je na Univerzitetu u Bonu, gde od 1968. do 1970. bio docent, a na kraju vanredni profesor. Iste godine je postao redovni profesor istorije starog veka na Univerzitetu u Bohumu. Od 1975. do svog emeritiranja (penzionisanja) 2002. bio je profesor istorije starog veka na Univerzitetu u Hajdelbergu. Nakon povratka u profesuru 2004. predavao je do 2005. kao profesor na zameni. Godine 2003. kao konsultant za istoriju sudelovao je u snimanju filma „Avgust. Prvi rimski car“ () sa Piterom O'Tulom u glavnoj ulozi.

Prilikom posete Atinskom akropolju podlegao je srčanom udaru 6. novembra 2011, svega nekoliko nedelja nakon izlaska iz štampe izmenjenog i proširenog izdanja njegove „Rimske socijalne istorije“ (). Bio je na putu za Krf, gde je trebalo da mu se 9. novembra 2011. dodeli počasna doktorska titula na tamošnjem univerzitetu.

## Odlikovanja
### Počasni doktorati
* 1988: Autonomni univerzitet u Barseloni
* 1992: Univerzitet u Pečuju
* 1992: Univerzitet „Lorand-Etveš“ u Budimpešti, počasni doktor i profesor ()
* 1996: Univerzitet u Lionu 3
* 2002: Univerzitet u Bolonji
* 2004: Univerzitet „Babeš-Boljai“ u Klužu 
* 2005: Univerzitet u Debrecinu
* 2011: Univerzitet u Beču
* 2011: Jonski univerzitet na Krfu
Eteoklo (Ifijev sin)

**Eteoklo** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Ifija, kralja Arga. Učestvovao je u pohodu Sedmorice protiv Tebe, a neki ga antički autori ubrajaju i među sedmoricu vođa. U Euripidovoj tragediji *[[Hiketide (Euripid)|Hiketide]]* Adrast ga opisuje kao mladog i siromašnog ali poštenog čoveka koji je odbijao primiti skupocene poklone od prijatelja i koga su njegovi sugrađani Argivci veoma poštovali.

U Eshilovoj tragediji *[[Sedmorica protiv Tebe]]* Eteoklo je jedan od sedmorice vođa u ratu protiv Tebe i predvodi napad Neitska vrata, jednu od sedam gradskih kapija, noseći pri tom štit na kome je predstavljen neki čovek kako se pomoću merdevina penje na kulu uz natpis da ga ni Ares odatle ne može srušiti. Eteoklu se suprotstavlja Megarej. Međutim, u Euripidovim *[[Feničanke (Euripid)|Feničankama]]* kao predvodnik napada na sedmu tebansku kapiju pojavljuje se Adrast, a Eteoklo se uopšte ne spominje. Eteokla ne spominju ni drugi autori, među njima Diodor Sicilijski, Stacije, i Higin..

Prema Pseudo-Apolodorvoj *[[Biblioteka (Pseudo-Apolodor)|Biblioteci]]*, Eteokla je ubio Leades, Astakov sin. Eteoklov sin Medont ponekad se ubraja među Epigone, potomke Sedmorice koji su pokrenuli novi rat protiv Tebe i uspeli osvojiti grad.

## Reference
HFM1

**HFM1** je gen koji je kod ljudi kodira protein neophodan za homolognu rekombinaciju hromozoma. Bialelne mutacije HFM1 gena uzrokuju recesivnu primarnu insuficijenciju jajnika.

## Reference
Održavanje minihromozoma

**Kompleks održavanja mini hromozoma** (MCM) sadrži 2-7 heliksa i učestvuje u inicijacionoj i elongacionoj fazi eukariotske replikacije DNK, specifično u formiranju i elongaciji replikacione viljuške. MCM je komponenta prireplikacionog kompleksa, koji je komponenta faktora licenciranja. MCM je heksamer šest srodnih polipeptida (mcm2-7) koji formiraju prstenastu strukturu.

## Povezano
* Ljudski geni koji kodiraju MCM proteine su:
** MCM2
** MCM3
** MCM4
** MCM5
** MCM6
** MCM7
** MCM10

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 3D macromolecular structures of MCM at the EM Data Bank(EMDB)
Endonukleaza prepusta

**Endonukleaze prepusta** (*Flap endonukleaze*, FEN, takođe poznate kao 5' nukleaze u starijoj literaturi) su klasa nukleolitičkih enzima koji deluju kao 5'-3' egzonukleaze i strukturno specifične endonukleaze na specijalizovanim DNK strukturama koji se javljaju tokom bioloških procesa DNK replikacije, DNK popravke, i DNK rekombinacije. Flap endonukleaze su prisutne kod eukariota, prokariota, arheja, i pojedinih virusa. Organizmi mogu da imaju više od jednog FEN homologa; ova redundantnost može da bude indikacija važnosti tih enzima. Kod prokariota, FEN enzimi su prisutni kao N-terminalni domen DNK polimeraze I, mada pojedini prokarioti kodiraju drugi homolog.

## Povezano
* Endonukleaze

## Reference

## Vanjske veze
* Flap endonucleases, 5'-3' exonucleases & 5' nucleases
Replikacioni protein A

**Replikacioni protein A (RPA)** je protein koji se vezuje za jednolačanu DNK u ćelijama eukariota. Tokom DNK replikacije, RPA sprečava jednolančanu DNK (ssDNA) da se uvije oko same sebe i formira sekundarne strukture. Time se DNK održava u odmotanom stanju tako da polimeraze mogu da je replikuju. RPA se takođe vezuje za ssDNK tokom inicijalne faze homologne rekombinacije, važnog procesa tokom DNK popravke i mejozne profaze I. Slično njenoj ulozi u DNK replikaciji, ona sprečava da se ssDNA veže za samu sebe (samokomplementuje), tako da se na rezultirajući nukleoproteinski filament mogu vezati Rad51 i njegovi kofaktori.

RPA se takođe vezuju za DNK tokom procesa popravke iscesanjem nukleotida. Ovo vezivanje stabilizuje kompleks tokom procesa popravke.

Bakterijski homolog se naziva protein jednolančanog vezivanja ( - SSB).

## Reference
Nukleoprotein

**Nukleoprotein** je protein koji je strukturno asociran sa nukleinskom kiselinom (bilo DNK ili RNK).

## Priemeri
Prototipni primeri su proteini histonske klase, koji su prisutni na lacima hromatina. Telomeraze, RNP (RNK/protein komplex), i protamini su takođe nukleoproteini.

## Povezano
* Ribonukleoprotein

## Reference

## Literatura
* Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer: Stryer Biochemie. 6. Auflage, Spektrum Akademischer Verlag, München 2007. .
* D. M. Knipe, Peter M. Howley (Hrsg.): Fields Virology. 4. Auflage, Philadelphia 2001. .
Mekistej

**Mekistej** ( bio je, u grčkoj mitologiji, Argivac, sin Talaja i Lisimahe. Na pogrebnim igrama priređenim u Tebi povodom Edipove smrti pobedio je sve Tebance. Kasnije je učestvovao u pohodu Sedmorice protiv Tebe, zajedno sa svojim bratom Adrastom, premda se u Eshilovoj tragediji Mekistej ne pojavljuje kao jedan od predvodnika napada na tebanske gradske kapije. Međutim, u verziji koja se nalazi u Pseudo-Apolodorovoj *[[Biblioteka (Pseudo-Apolodor)|Biblioteci]]* Mekistej se pojavljuje umesto Tideja kao jedan od sedmorice vođa. I Herodot kaže da je on bio jedan od napadača, premda nije jasno da li ga ubraja među sedmoricu predvodnika navale. 

## Druge ličnosti
* Mekistej je jedan od Likaonida, Likaonovih sinova.
* Prema Apolodoru, čovek iz Alizonije, otac trojanskih vođa u trojanskom ratu, Odija i Epistrofa.
* Pseudo-Apolodor spominje i Mekisteja, Penelopinog prosca iz Dulihijuma.
* U Homerovoj *[[Ilijada|Ilijadi]]* spominje se i jedan Mekistej, Ehijev sin i učesnik trojanskog rata. Zajedno sa Alastorom, odneo je ranjenog Teukra sa bojnog polja, što je kasnije učinio i sa Hipsenorom. Ubio ga je Polidamant.
* Mekistej je i još jedno ime za Herakla.

## Reference
Ekscitatorni aminokiselinski transporter

**Ekscitatorni aminokiselinski transporteri (EAAT)**, takođe poznati kao *glutamatni transporteri*, pripadaju familiji neurotransmiterskih transportera. Glutamat je glavni ekscitatorni neurotransmiter u mozgu kičmenjaka. EAAT prenose ekscitatorni signal putem uklanjanja (preuzimanja) glutamata i neuronskog sinaptičkog otvora u neuroglijama i neuronima.

EAAT su za membranu vezani sekundarni transporteri koji podsećaju na jonske kanale. Ovi transporteri imaju važnu ulogu u regulaciji koncentracija glutamata u ekstracelularnom prostoru putem njegovog transporta zajedno sa drugim jonima kroz ćelijske membrane. Nakon oslobađanja glutamata uzrokovanog akcionim potencijalom, glutamatni transporteri ga brzo uklanjaju iz ekstracelularnog prostora da bi ga održali na niskom nivou, i time se završava sinaptička transmisija. 

## Reference

## Vanjske veye
*
Kainatni receptor

**Kainatni receptori**, ili *KAR*, su jonotropni receptori koji se aktiviraju neurotransmiterom glutamatom. Oni su prvobitno identifikovani kao distinktni receptorski tip putem njihove selektivne aktivacije agonistom kainatom, lekom koji je bio izolovan iz crvene alge *Digenea simplex*. Kanainatni receptori su izučeni u manjoj meri od AMPA i NMDA receptora, i drugih jonotropnih glutamatnih receptora. Postsinaptički kainatni receptori učestvuju u ekscitatornoj neurotransmisiji. Presinaptički kainatni receptori su dugo bili implicirani u inhibitornu neurotransmisiju putem modulacije otpuštanja inhibitornog neurotransmitera GABA presinaptičkim mehanizmom.

## Struktura
Postoji pet tipova podjedinica kainatnog receptora, GluR<sub>5</sub> (), GluR<sub>6</sub> (), GluR<sub>7</sub> (), KA1 () i KA2 (), koji su slični sa AMPA i NMDA receptorskim podjedinicama i mogu da budu aranžirani na različite načine da formiraju tetramer, receptor sa četiri podjedinice. GluR5-7 mogu da formiraju homomere (npr. receptor koji se sastoji samo od GluR5) i heteromere (npr. receptor sačinjen od GluR5 i GluR6), međutim, KA1 i KA2 mogu da formiraju funkcionalne receptore samo u kombinaciji sa jednom od GluR5-7 podjedinica. Od 2009. su podjedinice kainatnog receptora preimenovane u saglasnositi sa njihovim genskim imenima. Stoga su GluR5-7 sad GluK1-3, a KA1 i KA2 su GluK4 i GluK5 respektivno.

## Antagonisti

* CNQX
* DNQX
* Etanol
* NS102 - Selektivan za kainatni receptor u odnosu na AMPA receptor
* Kinurenska kiselina - endogeni ligand
* Tezampanel

## Povezano
* NMDA receptor
* AMPA receptor

## Reference

## Vanjske veze
*
Stranka Mira Cerarja

**Stranka Mire Cerara** () je slovenska politička stranka koju je godine 2014. pred izvanredne izbore osnovao ugledni pravnik Miro Cerar. Ta je stranka osvojila 34,61% glasova na parlamentarnim izborima održanim 13. srpnja 2014, čime je dobila 36 zastupničkih mjesta u parlamentu.

## Izvori

## Vanjske veze
*
Grigorij Kozincev

**Grigorij Mihajlovič Kozincev** () (originalno ime "Kozincov" - ; 1905 bio je ruski i sovjetski filmski režiser. Karijeru je započeo 1920-ih kao pripadnik sovjetske avangarde, stvorivši niz nijemih filmova zajedno sa Leonidom Traubergom. Suradnja se nastavila i u zvučnoj eri kada je snimio trilogiju filmova o boljševiku Maksimu, koja je, usprkos propagandnog naboja i praćenja načela socrealizma krajem 1930-ih doživjela veliku popularnost. Njegov ratna drama *[[Jednostavni ljudi (film, 1945)|Prosti ljudi]]* iz 1945. godine je, međutim, proglašena "nepodobnom" od strane Andreja Ždanova te je sljedeću deceniju provela u bunkeru. Pred kraj karijere je Kozincev stekao međunarodni ugled obradama klasičnih djela zapadne književnosti kao što su Cervantesov *[[Don Kihot]]* i Shakespeareove drame.

## Filmografija
:*Napomena: sve filmove prije 1947. je režirao zajedno sa [[Leonid Trauberg|Leonidom Traubergom]]*

## Reference

## Vanjske veze
*
Jednostavni ljudi

***Jednostavni ljudi*** () je sovjetski crno-bijeli film snimljen 1945. u režiji Grigorija Kozinceva i Leonida Trauberga. Po žanru je ratna drama, a radnja započinje nedugo pred početak opsade Lenjingrada i prikazuje kako se strateški važna tvornica aviona pred njemačkim napredovanjem evakuira u tadašnji Uzbekistan. Protagonist, čiji lik tumači Jurij Tolubejev, je direktor tvornice koji ima zadatak što prije izgraditi tvornicu i započeti proizvodnju, dok ga istovremeno mori nepoznata sudbina supruge koju su zarobili Nijemci. *Jednostavni ljudi* su bili zamišljeni kao film koji je trebao veličati doprinos "običnog" sovjetskog čovjeka pobjedi u ratu. Usprkos toga, film je, zahvaljujući glavnom partijskom ideologu Andreju Ždanovu proglašen "nepodobnim" i završio je u bunkeru. Prikazan je tek za vrijeme Hruščovljevog odmrzavanja 1956. godine, iako u znatno skraćenoj verziji koje se Kozincev javno odrekao.

## Vanjske veze
*
Mikio Naruse

bio je japanski fimski režiser, scenarist i producent, poznat kao jedna od najznačajnijih ličnosti u doba tranzicije japanske kinematografije sa nijemog na zvučni film. 

Karakteristika Naruseovih filmova su mračni i pesimistični ton, a najomiljeniji žanr mu je bio *[[shomin-geki]]* (*drama radničke klase*) gdje su protagonisti bili žene, koje su tumačili Hideko Takamine, Kinuyo Tanaka i Setsuko Hara. Zbog srodnosti tema, prvenstveno porodice i odnosa tradicije i modernosti u janapskom društvu, često se uspoređivao sa Ozuom. 

Akira Kurosawa je Naruseov stil melodrame nazvao "velikom rijekom ispod čije se mirne površine u dubini nalazi bijesna bujica".

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
* The materialist ethic of Mikio Naruse
* Strictly Film School reviews 
* Slant Magazine: Feature on Mikio Naruse by Keith Uhlich
* "The great Japanese director you’ve never heard of"  By N.P. Thompson for *Northwest Asian Weekly*.
* 
* Flowing: The Films of Mikio Naruse at *[[Not Coming to a Theater Near You]]*
* Notebook Roundtable: Talking Silent Naruse
* Criterion Collection Essay