open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dopunski akt ustavima Prvog Carstva

**Dopunski akt ustavima Prvog Carstva**, znan još i kao **Povelja iz 1815.** godine je francuski ustav kojega je 22. travnja 1815. godine pripremio Benjamin Constant na zahtjev Napoleona I kada se ovaj vratio s Elbe. Dokument je temeljito revidirao, a *de facto* potpuno zamijenio, ranije ustave Prvog Carstva - one iz 1799., 1802. i 1804. godine. Dodatni akt reformirao je ranije carske ustave tako da sliče Povelji Louisa XVIII iz 1814. godine, mada je u stvarnosti potpuno ignorirao egzistenciju iste. Bio je prilično liberalan za tadašnje pojmove, davši francuskom narodu prava koja su mu dotad bila potpuno nepoznata, poput onog da općine s manje od 5,000 stanovnika biraju svoje načelnike. Sam Napoleon je dodatni akt tretirao kao nastavak ranijih ustava tako da isti nije imao nikakav poseban legislativni status.

Ustav je službeno potvrđen na plebiscitu 1. lipnja 1815. godine, uz masovnu podršku gotovo 5,000,000 glasača, mada velik broj istih nije izašao na plebiscit. Svečano je promulgiran u pariškom *[[Champ de Mars]]*. Brzi Napoleonov pad u lipnju 1815. onemogućio je potpunu primjenu ustava.

Prema ustavu, legislativu su zajednički predstavljali Car i parlament, koji je imao dva doma - nasljedni Dom perova i izabrani Predstavnički dom, sastavljen od 629 zastupnika izabranih od strane izbornih kolegija na petogodišnji mandat. Ministri u vladi su bili odgovorni parlamentu. Liberalizacija je donijela kako garanciju prava tako i ukidanje cenzure. Zbog činjenice da je Napoleonov povratak trajao kratko, parlament je zasjedao samo mjesec dana - od 3. lipnja do 7. srpnja 1815. godine.
Il (mitologija)

**Il** ( [*Ílos*] — Ilos,  — Ilus) ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji koje su na neki način povezane s drevnom Trojom.

## Dardanov sin
**Il** je bio sin Dardana i Bateje, kćerke Teukrove. Umro je bez potomaka i kraljevstvo ostavio svom bratu, Erihtoniju. Homer spominje da se Ilov grob nalazio u trojanskoj ravnici.

## Trosov sin
**Il** je bio sin Trosa i Kaliroje te, s očeve strane, unuk Erihtonijev i, s majčine, unuk Dardanov. Bio je brat Asarkov, Ganimedov i Kleopatrin, a supruga mu je bila Euridika, kći Adrastova, koja mu je rodila Laomedonta, pa je tako Il bio Prijamov deda. Il je smatran osnivačem Iliona (Troje). Još kao mladić otišao je u Frigiju da bi učestvovao u takmičenjima koja je priredio tamošnji kralj. Pošto je pobedio u rvanju, kao nagradu je dobio pedeset mladića i pedeset devojaka, a kralj mu je, po nalogu proročišta, tom prilikom dodelio i jednu šarenu kravu i poručio mu da treba da osnuje novi grad na mestu gde se ta krava zaustavi i legne. Il je sledio kravu sve dok ona nije legla na jednom mestu u podnožju frigijskog brda Ate. Tu je Il podigao Ilion, a zatim se pomilio Zevsu da mu pošalje neko znamenje po kojem će znati da je odabrao pravo mesto. Sledećeg jutra Il je ispred svog šatora pronašao paladion, kip visok tri lakta, sa skupljenim nogama, koji u desnoj ruci drži koplje, a u levoj preslicu i vreteno. Potom je Il tu podigao hram Paladi Ateni, u koji je smestio kip. Kad je kasnije jednom prilikom u hramu izbio požar, Il je spasio paladion od vatre, ali je oslepeo pri pogledu na kip, koji nijedan smrtnik nije smeo videti. Ipak, na njegove usrdne molbe Atena mu je vratila vid, jer te svetogrđe počinio u krajnjoj nuždi. O njegovom kasnijem životu ne zna se mnogo. Pričalo se da je proterao Tantala ili Pelopa zbog otmice njegovog brata Ganimeda. Ilov grob pokazivan je u trojanskoj ravnici.

## Mermerov sin
**Il** je bio sin Mermera (sr) te unuk Jasona i Medeje. Vladao je gradom Efirom u Elidi, blizu Olimpije, i posedovao je neki poguban otrov. Kad mu je došao Odisej da od njega uzme otrov za svoje strele, Il mu ga je odbio dati plašeći se osvete bogova.

## Genealogija

## Reference

## Literatura
*
*
*
*
RGS2

**Regulator G-proteinske signalizacije 2** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS2* genom. On je deo velike familije RGS proteina koji kontrolišu signalizaciju putem G-protein spregnutih receptora (GPCR).

## Interakcije
RGS2 formira interakcije sa PRKG1 and ADCY5.

## Reference

## Literatura

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
RGS3

**Regulator G-proteinske signalizacije 3** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS3* genom.

Ovaj gen kodira člana familje regulatora G-proteinske signalizacije (RGS). Taj protein je GTPazni aktivirajući protein koji inhibira G-proteinom posredovani prenos signala. Protein je uglavnom citosolan, dok G-proteinska aktivacija dovodi do translokacije tog proteina do ćelijske membrane. Nuklearna forma tog proteina je opisana, mada njegova sekvenca nije identifikovana. Višestruke alternativno splajsovane transkriptne varijante su opisane. Priroda transkripta pune dužine nije poznata.

## Reference

## Literatura
Eetion

**Eetion** () bio je, u grčkoj mitologiji, kralj grada Tebe u maloazijskoj pokrajini Kilikiji, otac Andromahe, potonje Hektorove supruge, i još sedam sinova, među njima i Podasa. Eetiona i njegovih sedam sinova ubio je Ahilej, koji je onda pokopao kralja sa svim počastima, a od njegove imovine prisvojio je samo konja Pedasa i jednu formingu sa srebrnim vratom, na kojoj je Ahilej kasnije svirao u svom šatoru.

Premda Homer u šestom pevanju *[[Ilijada|Ilijade]]* kaže da je Ahilej ubio sedam Eetionovih sinova, Podas se ponovo pojavljuje u sedamnaestom pevanju, gde ga ubija Menelaj, što bi moglo implicirati i to da je Eetion imao osam sinova.

Ime Eetionove supruge nigde se ne spominje, ali Andromaha kazuje da je ona bila zarobljena u Ahilejevom napadu na Tebu i da je u Troji umrla od bolesti nakon što je bila puštena na slobodu.

## Reference

## Literatura
*
*
Eetion (razvrstavanje)

**Eetion** se može odnositi na ove ličnosti i pojmove:

U *[[Grčka mitologija|grčkoj mitologiji]]:*
***[[Eetion]]**, kralj Tebe u Kilikiji, koji se spominje u *[[Ilijada|Ilijadi]]*.
***Eetion**, vladar ostrva Imbra, koji se spominje u *[[Ilijada|Ilijadi]]*. On je otkupio Prijamovog sina Likaona, koga su Ahejci zarobili, i vratio ga ocu. 
***Eetion**, grčki borac koga je ubio Paris.

U *historiji stare Grčke*:
***Eetion**, otac Kipsela, prvog korintskog tiranina.

U *[[biologija|biologiji]]*:
***Eetion**, rod leptira.

## Reference
Potnia theron

**Potnia therōn** ( = **gospodarica životinja**) termin je koji se prvi put sreće u Homerovoj *[[Ilijada|Ilijadi]]*, gde je upotrebljen kao epitet boginje Artemide, a potom se često upotrebljava da označi boginje koje su povezane za životinjama.

## Etimologija
Imenica *[[potnia]]* (= "gospodarica") poreklom je mikenska reč, koja je s istim značenjem prešla u klasični grčki jezik, a srodna je sa sanskrtskom rečju *patnī* i latinskim glagolom **potēre* (= "moći").

### Linear B
Ova mikenska reč, koja je potom prešla u klasični grčki, pročitana je na nekoliko tablica pisanih linearom B, koje su pronađene u Knososu i u Nestorovoj palati u Pilu i na kojima se ona javlja u obliku PO-TI-NI-JA, obično u vezi s nekim drugim atributima, na primer:

* A-TA-NA PO-TI-NI-JA (Atana Potnia, tj. "Atena Potnija")
* DA-PU-RI-TO-JO PO-TI-NI-JA (*dapuritojo potinija*).
* A-SI-WI-JA PO-TI-NI-JA (Potnia Aswia)
* SI-TO PO-TI-NI-JA (*sitos* = žito)
* PO-TI-NI-JA I-QE-JA (Potnia Hikkweia ili Potnia Hippeia, tj. "gospodarica konja")

## Odlike
Homerov termin *potnia theron* odnosi se najverovatnije na Artemidu, a Walter Burkert ovaj termin opisuje kao "utvrđenu formulu". Često se pretpostavlja da je u praistorijskom religijskom verovanju postojalo jedno božanstvo kakvo je bila Artemida, "gospodarica zveri", i ono se često naziva terminom *potnia theron*. Pri tom neki ispitivači pokušavaju pronaći vezu između Artemide i boginja koje su prikazane u minojskoj umetnosti, pa je "*potnia theron* postao generički izraz za svaku žensku ličnost povezanu sa životinjama".

U antici se kao gospodarica zveri često spominje i Kibela, koja je u umetnosti obično prikazivana u društvu životnja.

## Reference

## Vanjske veze
Bahrudin Kaletović

**Bahrudin Kaletović** (Tuzla, 1971 - Tuzla, 1998), desetar (regrut) Jugoslovenske narodne armije (JNA) i jedan od simbola sukoba u Sloveniji koga je 1991 godine, u jeku ludila u koji je Jugoslavija tonula, širom zemlje proslavio televizijski prilog Yutela.

## Biografija
Bahrudin Kaletović je rođen 1971. godine u Tuzli. Postao je poznat široj jugoslavenskoj javnosti u jeku sukoba u SR Sloveniji 1991 godine. U trenutku sukoba u SR Sloveniji Bahrudin je bio na odsluženju redovnog vojnog roka u Karlovcu, te je kao desetar 306. lakog artiljerijskog puka PVO 10. korpusa JNA - Zagreb bio odaslan u SR Sloveniju.

U ranim satima 27. 6. 1991 godine 306. laki artiljerijski puk PVO je prešao slovensku granicu kod Metlike, da bi odmah potom bio napadnut od pripadnika Teritorijalne odbrane (TO) SR Slovenije. Novinar Yutela Ivica Puljić je intervjuirao Bahrudina na liniji vatre na Krakovskem Gozdu dok je ležeći u šumi držao položaj. Taj dvominutni intervju, a i sam Bahrudin, su ušli u kolektivno sjećanje svih pripadnika južnoslavenskih naroda koji su te večeri gledali Yutelov prilog. Bahrudin je kao desetar bio zadužen za tri mlada vojnika (*Marko Bojanić 1971 godište, Fahir Imamović [[1972]] godište i Florim Kasumi 1971 godište*) koji su u vojsku tek bili stigli. Nažalost sva trojica su poginula tokom tog sukoba. Sam Bahrudin je par dana kasnije bio zarobiljen od pripadnika slovenske TO.

Prema riječima njegova strica, prema Bahrudinu su se u zarobljeništvu dobro odnosili. Nešto kasnije, Bahrudin i preostali zarobljeni regruti (vojnici) su dobili civilnu odjeću i pušteni su svojim kućama. Poslije nekoliko dana odmora u rodnoj Tuzli, Bahrudin i ostali tuzlanski regruti su dobili pozive da se jave u JNA kako bi doslužili ostatak vojnog roka. Bahrudin je bio odaslan u Đakovo gdje je služio ostatak vojnog roka kao dio 17. korpusa JNA - Tuzla. U Đakovu je bio u vojničkom orkestru. Bahrudin je i u Đakovu bio zarobljen, sa cijelom svojom jedinicom, nakon što se rat u Hrvatskoj rasplamsao, iako kao član vojničkog orkestra nije bio na samoj liniji fronta u Hrvatskoj. Poslije je bio pušten na slobodu. Bahrudin se konačno "skinuo" iz JNA 29. 11. 1991 godine, na Dan Republike koja tada više nije postojala.

Na početku rata u Bosni i Hercegovini Bahrudin se prijavio u rezervni policijski sastav. Prema vlastitom svjedočanstvu tokom rata u Bosni i Hercegovini je bio vezista, često na prvoj liniji fronta gdje je vidio pravi pakao. Demobiliziran je po završetku rata 24.4.1996. godine.

Bahrudin se oženio 1993 godine. Iz tog braka mu se rodila kći Esmeralda i sin Damir. Sanjao je da će biti muzičar i svirao je gitaru. Bahrudin je u vremenu nakon jugoslavenskih ratova svirao sa svojom grupom u Zagrebu. Nesretno je poginuo u saobraćajnoj nesreći 1998. godine kada je posjetio Tuzlu da vidi porodicu, tj. novorođenog sina.

## Reference

## Literatura
* 
*
Rutgers University Press

**Rutgers University Press** (akr. **RUP**) je akademski nakladnik u američkom gradu New Brunswicku odnosno izdavački odsjek Univerziteta Rutgers. Osnovan je 26. 3. 1936. godine i njegova izvorna specijalizacija bila su izdanja knjiga o Američkom građanskom ratu i evropskoj historiji. Glavna stručna područja na koje se RUP fokusira od 21. vijeka su sociologija, antropologija, zdravstvo, historija medicine, ljudska prava, urbane studije, judaistika, američke studije, umjetnost, kinematografija, mediji, kriminalistika, ekologija, te teme vezane uz New Jersey i pripadajuću atlantsku regiju.

## Vanjske veze

*  Službene stranice Rutgers University Pressa
Witness for the Prosecution

***Witness for the Prosecution*** (na engleskom: "Svjedok optužbe") može označavati:

**[[The Witness for the Prosecution]]*, kriminalistička priča Agathe Christie, u originalnom obliku objavljena 1925. godine;
***[[The Witness for the Prosecution and Other Stories]]*, zbirka priča koja sadrži gore navedeni naslov, objavljena 1948. godine
**''Witness for the Prosecution'' (drama), teatarski komad temeljen na priči, premijerno izveden 1953. godine
**''Witness for the Prosecution'' (film), američka filmska adaptacija teatarskog komada iz 1957. godine, rež. Billy Wilder
**''Witness for the Prosecution'' (film, 1982), američki TV-film iz 1982. godine
**[[Witness to a Prosecution]]*, hongkonška TV-serija emitirana od 1999. do 2000. godine

## Povezano
*Svjedok
*Svjedok (razvrstavanje)
The Witness for the Prosecution

***The Witness for the Prosecution*** () je kratka kriminalistička priča britanske književnice Agathe Christie, u originalnom obliku objavljena 1925. godine, a koja se smatra jednom od najpoznatijih u njenom opusu.

Radnja prikazuje suđenje za ubistvo Leonardu Voleu, optuženom da je ubio staru bogatašicu kako bi se dočepao njenog nasljedstva, a kojoj je bio tajio da je već oženjen. Priča se odlikovala iznenadnim obratom, ali i za Christie nekarakterističnom završnicom u kojoj zločinac ostaje nekažnjen za svoj čin. Time je na kraju bila nezadovoljna i sama Christie, te je originalnu verziju - objavljenu u zbirci *[[The Hound of Death]]* 1933. godine - izmijenila u novoj verziju koja se pojavila u zbirci *[[The Witness for the Prosecution and Other Stories]]* iz 1948. godine.

Priča, koja je prethodno bila ekranizirana kao TV-drama na programu BBC-ja 1949. godine, je godine 1953. adaptirana u istoimeni teatarski komad koji se sa uspjehom prikazivao na Broadwayu i West Endu. Ta je verzija godine 1957. poslužila kao predložak za istoimeni film u režiji Billyja Wildera.

Priča je poslužila kao predložak za još nekoliko adaptacija - američki TV-film iz 1982. godine, te za filmske i televizijske ekranizacije u Rusiji (1992), Indiji (*Khara Sangaycha Tar* na marathi jeziku 2005. godine) i Japanu (2011).

## Vanjske veze
* Flynn's Weekly at Galactic Central
Witness for the Prosecution (drama)

***Witness for the Prosecution*** () je teatarski komad britanske spisateljice Agathe Christie, premijerno izveden u Nottinghamu 1953. godine. Predstavlja adaptaciju njene istoimene priče iz 1925. godine. Radnja prikazuje suđenje Leonardu Voleu, optuženom da je radi nasljedstva ubio staru bogatašice i kako se na njemu događaju iznenadni obrati. Završnica drame je izmijenjjena u odnosu na original, odnosno usklađena sa verzijom priče koja se pojavila u zbirci *[[The Witness for the Prosecution and Other Stories]]* iz 1948. godine. Predstava je imala velikog uspjeha i na West Endu i Broadwayu, a godine 1957. je adaptirana u istoimeni film u režiji Billyja Wildera.
Witness for the Prosecution (film)

***Witness for the Prosecution*** () je američki crno-bijeli film snimljen 1957. u režiji Billyja Wildera. Po žanru je sudska drama, te predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Agathe Christie, odnosno njene istoimene priče.

Protagonist, čiji lik tumači Charles Laughton, je Sir Wilfrid Robarts, stari i ugledni londonski advokat koji, usprkos narušenog zdravlja, preuzima naizgled beznadežan posao obrane Leonarda Volea (čiji lik tumači Tyrone Power), siromašnog pronalazača kome na Old Baileyu sude pod optužbom da je svoju staru poznanicu ubio kako bi se dočepao njenog nasljedstva. Radnja prikazuje kako Robartsov posao postaje još teži kada se ispostavi kako Voleova supruga Christine (čiji lik tumači Marlene Dietrich) namjerava svjedočiti protiv muža.

Scenaristi su sadržaj filmske verzije djelomično proširili, odnosno prilagodili glumačkoj ekipi. Kada je naslovnu ulogu dobila Dietrich, to je poslužilo kao prilika da za spektakularnu scenu u kojoj pokazuje svoge noge i izaziva masovnu kavansku tučnjavu; angažman Charlesa Laughtona je, pak, poslužio kao prilika da se angažira i njegova supruga Elsa Lanchester u ulozi Robartsove sitničave bolničarke, a što je bio prvi filmski nastup bračnog para nakon četvrt vijeka. Velike pohvale je dobio i Power, koji je nedugo nakon premijere iznenada umro od srčanog udara, te čiji se nastup, za koga se ispostavilo da je posljednji, često navodi kao najbolji u karijeri. *Witness for the Prosecution* je dobio pohvale i zbog Wilderove režije, kao i uspješnog kombiniranja žanra trilera, sudske drame i crne komedije, te se smatra jednom od najboljih filmskih ekranizacija djela Agathe Christie. Producenti su, pak, najviše bili zabrinuti zbog iznenadnog obrata na kraju, te film na samom kraju sadrži upozorenje gledateljima da ga ne odaju svojim prijateljima i poznanicima.

## Uloge
* Tyrone Power ... Leonard Vole, optuženi 
* Marlene Dietrich ... Christine Vole/Helm, supruga optuženog
* Charles Laughton ... Sir Wilfrid Robarts Q.C., viši branitelj Volea
* Elsa Lanchester ... Miss Plimsoll, Sir Wilfridova privatna bolničarka
* John Williams ... Mr. Brogan-Moore, Sir Wilfridov mlađi kolega na suđenju
* Henry Daniell ... Mayhew, Voleov pravni zastupnik koji upućuje Sir Wilfrida u slučaj
* Ian Wolfe ... Carter, Sir Wilfridov službenik i menadžer kancelarije
* Torin Thatcher ... Mr. Myers, krunski tužilac
* Norma Varden ... Mrs Emily Jane French, starija žena koja je ubijena
* Una O'Connor ... Janet McKenzie, kućepaziteljica Mrs. French i svjedok optužbe
* Francis Compton ... sudac
* Philip Tonge ... Glavni inspektor Hearne, policajac koji je uhapsio Volea
* Ruta Lee ... Diana, djevojka koja prati suđenje

### u manjim ulogama
* Patrick Aherne ... sudski službenik
* Marjorie Eaton ... Miss O'Brien
* Franklyn Farnum ... stari advokat
* Bess Flowers ... gledalac u sudnici
* Colin Kenny ... porotnik
* Ottola Nesmith ... Miss Johnson
* J. Pat O'Malley ... prodavač hlačica
* Jack Raine ... Sir Wilfridov ljekar
* Ben Wright ... sudski službenik (koji čita optužbe)

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 
*
Norma Talmadge

**Norma Talmadge** (2. maj 1894 - 24. decembar 1957) bila je američka filmska glumica i producentica, poznata kao jedna od najpopularnijih i najelegantnijih zvijezda Hollywooda u nijemoj eri. Specijalnost su joj bile uloge u melodramama, zahvaljujući kojima je stekla vrhunac popularnosti početkom 1920-ih. Zajedno sa tadašnjim mužem Josephom Schenckom je bila osnovala vlastitu producentsku kuću i tako postala jedna od najmoćnijih žena Hollywooda. Prelazak na zvučni film je, pak, označio kraj njene karijere, te se nakon dva komercijalno razočaravajuća nastupa povukla iz svijeta filma.

Njene sestre Natalie i Constance su također ostvarile zapažene karijere kao glumice.

## Djelomična filmografija


The Law of Compensation.jpg|*The Law of Compensation*, 1917
File:Ghost of Yesterday.jpg|*Ghost of Yesterday*, 1918
File:The Forbidden City 1918.jpg|*[[The Forbidden City]]*, 1918


## Izvori

## Vanjske veze

*
*New York Times: "An Independent Woman, Nobly Suffering in Silents"
*
*
*Norma Talmadge Website
*Photographs and bibliography
Georges Ohnet

**Georges Ohnet** (3. april 1848 - 5. maj 1918) bio je francuski književnik, poznat po romanima koji su uživali veliku popularnost na prijelazu iz 19. u 20. vijek. Bio je poklonik George Sand i protivio se realističkom, a pogotovo naturalističkom pravcu u tadašnjoj francuskoj književnosti. Iako ga kritičari nisu voljeli, sa uspjehom je pogađao ukus publike, te su njegovi romani - sa idealiziranim protagonistima koji oličavaju vrijednosti tadašnje srednje klase i melodramatskim zapletima - doživjeli veliki uspjeh, te postali zahvalni predložak za brojne teatarske, a kasnije i filmske adaptacije.

## Vanjske veze
* Notice biographique sur le site du Centre d'études du XIXe siėcle.
* Georges Ohnet : ''L'Âme de Pierre''
* Œuvres sur le projet Gutenberg
Le Maître de forges (roman)

***Le Maître de forges*** () je roman francuskog književnika Georgesa Ohneta objavljen 1882. godine. Radnja prikazuje brak između siromašne plemkinje i bogatog, ali "sirovog" poduzetnika, a što je okvir za niz melodramatskih podzapleta. Nakon objavljivanja je stekao ogromnu popularnost, te je već sljedeće godine postavljena teatarska adaptacija. Le Maître de forges je kasnije postao popularan i među ranim sineastima, tako da je ekraniziran mnogo puta u različitim državama.

## Izvori
Le Maître de forges

Le Maître de forges (na francuskom "gospodar kovačnice") može označavati:

**[[Le Maître de forges (roman)|Le Maître de forges]]*, roman francuskog pisca Georgesa Ohneta iz 1882. godine
* njegove filmske keranizacije:
***[[Le Maître de forges (film, 1912)|Le Maître de forges]]* ili *[[Gerval le maître de forges]]*, nijemi film iz 1912. godine, rež. Henri Pouctal,
***[[Le Maître de forges (film, 1933)|Le Maître de forges]]*, zvučni film iz 1933. godine, rež. Fernand Rivers, i Abel Gance, ul. Gaby Morlay i Henri Rollan,
***[[Le Maître de forges (film, 1948)|Le Maître de forges]]*, igrani film iz 1948. godine, rež. Fernand Rivers, ul. Jean Chevrier
Le Maître de forges (film, 1912)

***Gerval le maître de forges*** () ili ***Le Maître de forges*** ) je francuski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1912. u režiji Henrija Pouctala. Predstavlja najraniju adaptaciju popularnog istoimenog romana Georgesa Ohneta. U naslovnoj ulozi, bogatog ali "sirovog" poduzetnika za koga se udaje siromašna plemkinja, je nastupio Gilbert Dalleu.

## Vanjske veze
*
Il padrone delle ferriere (film, 1919)

***Il padrone delle ferriere*** () je italijanski crno-bijeli nijemi film snimljen 1919. u režiji Eugenia Perega. Predstavlja adaptaciju popularnog romana *[[Le Maître de forges (roman)|Le Maître de forges]]* francuskog pisca Georgesa Ohneta.

## Izvori

## Vanjske veze
*
Directoire

**Directoire** prevedeno sa francuskog: *Direktorij* je ime za umjetnički stil, zapravo samo jednu od faza neoklasicizma, koji je procvjetao nakon Francuske revolucije za vladavine 
Direktorija između 1795. - 1799.
## Historija i karakteristike
Na Directoire su najviše utjecali arhitekti Charles Percier i Pierre-François-Léonard Fontaine koji su prvi u svojim djelima, počeli koristiti elemente Rimske umjetnosti u skladu sa uvjerenjem tadašnjih revolucionara da obnavljaju tradicije i vrline Rimske Republike. Kako je Directoire vrlo kratko trajao - svoje ideje su kasnije realizirali kao novi stil Ampire.

Directoire se najviše ogledao u modi, i unutrašnjoj dekoraciji - izradi namještaja, ukrasnih predmeta i nakita, tako da se praktički nije ni dotakao ostalih grana umjetnosti.
Francuski revolucionari - građani, željeli su se oblačiti potpuno različito od dotadašnjeg plemstva pa su izmislili novi modni stil.

Tako da je odijeća muškaraca bila neka mješavina antičkih i suvremenih elemenata, najveća novina bile su duge hlače (umjesto dotadašnjih dokoljenki), uz koji su išle visoke čizme, prsluk otvoreni duži kaput i šešir visokog oboda.

Žene su nosile haljine dugih rukava, koje su padale do poda, sa dekolteom u obliku slova **V**, uz obavezne ogrlice.

Na Directoire su velik utjecaj izvršila onovremena arheološka iskapanja u Pompejima, tako da su relativno
rijetki dekorativni elementi bili kopije rimskih motiva pronađenih za iskapanja.
Namještaj i ukrasi stila Directoire uvijek su bili naglašeno izduženi, jednostavnih oblika i jasnih linija, na neki način posljednja faza stila 
koji je trajao za vladavine Louisa XVI.
## Reference

## Vanjske veze

* Directoire style (na portalu Encyclopædia Britannica)
Le Maître de forges (film, 1933)

***Le Maître de forges*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1933. u režiji Abela Gancea i Fernanda Riversa. Predstavlja prvu zvučnu adaptaciju istoimenog romana Georgesa Ohneta. Radnja prikazuje brak siromašne plemkinje i bogatog, ali "sirovog" skorojevića iz niže klase. Rivers je godine 1948. režirao istoimeni remake.

## Uloge
* Gaby Morlay - Claire de Beaulieu
* Léon Belières - Monsieur Moulinet
* Paule Andral - Marquise de Beaulieu
* Jacques Dumesnil - Gaston de Bligny
* Henri Rollan - Philippe Derblay
* Rivers Cadet - Baron de Prefont
* Christiane Delyne - Athenais de Moulinet
* Ghislaine Bru - Suzanne Derblay
* Guy Parzy - Octave de Beaulieu
* Irma Génin - Baronne de Prefont
* Jean Dulac
* Jane Marken
* Marcel Maupi

## Reference

## Vanjske veze
*
Le Maître de forges (film, 1948)

***Le Maître de forges*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1948. u režiji Abela Gancea i Fernanda Riversa. Predstavlja prvu adaptaciju istoimenog romana Georgesa Ohneta, odnosno remake istoimenog filma koga je Rivers 1933. godine bio režirao zajedno sa Abelom Ganceom. Radnja prikazuje brak siromašne plemkinje i bogatog, ali "sirovog" skorojevića iz niže klase. Za ovu verziju je karakteristično da je snimana u autentičnoj željezari, odnosno da su se stvarni radnici koristili za manje uloge.

## Reference

## Vanjske veze
*
Hirijej

**Hirijej** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Posejdona i Plejade Alkione, brat Hipenorov i Etusin, osnivač i vladar grada Hirije u Beotiji. 

## Mitologija
Nimfa Klonija rodila je Hirijeju Nikteja i Lika. Jedan izvor navodi Hirijeja i kao Krinakovog oca. Većina izvora o Hirijeju govori kao o kralju, no Ovidije i Nono opisuju ga kao običnog seljaka.

Hirijej je bio eponimni osnivač grada Hirije u Beotiji, u kome je i živeo i u kome je rođen i Orion, koji se u kasnijem predanju takođe spominje kao njegov sin; ipak, ima i autora koji ga smeštaju u Trakiju ili na ostrvo Hios. Pričalo se da je Hirijej isterao Euonima iz Apolonovog hrama.

Hirijej je uposlio Trofonija i Agameda da mu sagrade riznicu, ali su oni u nju ugradili i jedan tajni ulaz, pa se u riznicu lako moglo ući micanjem samo jednog kamena. Uz pomoć tog tajnog ulaza njih dvojica su lako ulazili i odnosili Hirijejevo blago. On je bio zbunjen činjenicom da mu se bogatstvo smanjuje i pored toga što su lokoti i pečati na vratima ostajali netaknuti; da bi uhvatio lopova, postavio je zamku. Agamed se u nju uhvatio, pa je Trofonije odrubio bratu glavu kako Hirijej ne bi saznao za identitet lopova, nakon čega je Trofonija progutao ponor koji se otvorio u zemlji.

Prema kasnijem predanju, Hirijej je bio i Orionov otac. Neki kažu da je on bio Orionov pravi otac, a drugi da je Hirijej bio udovac i da nije imao dece, a da je Oriona usvojio. Naime, jednom prilikom Oriona su posetili Zevs i Hermes (neki dodaju i Posejdona), koji su bili srdačno primljeni i potom obećali da će mu u znak zahvalnosti ispuniti jednu želju. Hirijej ih je zamolio da mu podare decu. Bogovi su krzno žrtvenog bika napunili svojim urinom (ili spermom) i rekli Hirijeju da tu kožu zakopa. Devet meseci kasnije Hirijej je u koži pronašao novorođenče i dao mu ime Orion. Rimski pisci Orionovo su ime dovodili u vezu s latinskom imenicom *urina* (= "urin"), premda to ime očito nije latinskog porekla. Na temelju ove priče Nono kaže da je Orion "imao tri oca" i majku Geju.

## Reference

## Literatura
*
*
Hirija (Beotija)

**Hirija** ( na jonskom i Ὑρία na koine dijalektu) jeste toponim koji se spominje u Homerovom katalogu brodova, gde se na početku popisa nalaze snage koje dolaze iz Beotije, a među njima se na prvom mestu nalaze Hirija i stenovita Aulida.

Grčki geograf Strabon kaže da u njegovo doba Hirija pripada teritorije Tanagre, ali da je ranije pripadala Tebi. Strabon je određuje preciznije lokaciju Hirije, u kojoj, kako se čini, u njegovo doba više nije bilo stanovnika. Pausanija uopšte ne spominje Hiriju. Moderni ispitivači su izneli pretpostavku da se Hirija nalazila u okolini Aulide, blizu lokaliteta *Megalo Vouno*, na jednom humku uz obalu, nedaleko od plaže Drámesi (), gde su na površini nađeni ostaci heladske keramike, a iskopavanja su otkrila ranomikensku keramiku u jednoj grobnici.  

Prema mitu, tu je živeo kralj Hirijej, koji nije imao dece i koga su jednom posetili Zevs i Hermes (neki dodaju i Posejdona). Bogovi su krzno žrtvenog bika napunili svojim urinom (ili spermom) i rekli Hirijeju da tu kožu zakopa. Devet meseci kasnije Hirijej je u koži pronašao novorođenče i dao mu ime Orion. Rimski pisci Orionovo su ime dovodili u vezu s latinskom imenicom *urina* (= "urin"), premda to ime očito nije latinskog porekla. Na temelju ove priče Nono kaže da je Orion "imao tri oca" i majku Geju.

Kao i neka druga drevna imena grčkih gradova, kao što su *[[Atina (polis)|Athenai]]* i *[[Mikena|Mykenai]]*, i oblik *Hyria* je množina; njeno je ime u davnini aludiralo na "sestre iz košnice", pod pretpostavkom da je Hesihije u pravu kad u svom delu *Glose* kaže da je dorska reč ὕρον (*hyron*, jednina) značila "roj pčela" ili "košnica". Preko ove "košnice" kao mesta svog rođenja Orion, Hirijejev sin, povezan je s Potnijom, minojsko-mikenskom "gospodaricom" starijom od Demetre, koja je i sama ponekad u izvorima označena kao "čista majka pčela". 

## Reference

## Literatura
* 
*
The Curse of Frankenstein

***The Curse of Frankenstein*** () je britanski horor film snimljen 1957. u režiji Terencea Fishera, poznat kao jedno od najuspješnijih i najuticajnijih ostvarenja u historiji žanra.

Predstavlja adaptaciju romana *[[Frankenstein]]* Mary Shelley. Radnja se događa u Švicarskoj početkom 19. vijeka gdje Baron Victor von Frankenstein (čiji lik tumači Peter Cushing) čeka pogubljenje zbog ubistva te kroz flasbackove prikazuje kako je njih počinio uslijed nastojanja da umjetno stvori ljudsko biće od dijelova leševa, a što je kao rezultat imalo stvaranje čudovišta (čiji lik tumači Christopher Lee).

Film je nastao velikim dijelom zbog nastojanja scenarista Jimmyja Sangstera i režisera Terencea Fishera da ponovno populariziraju klasični gotski horor, koji se 1950-ih bio prestao snimati uslijed veće popularnosti horora sa science fiction motivima. Kao motiv je odabran klasični roman Mary Shelley, ali je to stvorilo poteškoće uslijed mogućnosti da producente iz studija Hammer Films Productions hollywoodski studio Universal Pictures tuži zbog kršenja autorskih prava, odnosno plagiranja znamenitog filma *[[Frankenstein (film, 1931)|Frankenstein]]* iz 1931. godine, kao i serije na njoj temeljenih filmova sa Borisom Karloffom u glavnoj ulozi. Producenti su tome doskočili time što su Čudovište dizajnirali prema originalnim skicama i opisima Mary Shelley, trudeći se da što manje sliči Karloffu, ali i značajanim promjenama scenarija. Tako je, usprkos naslova, glavni lik u filmu Victor Frankenstein, a ne njegovo stvorenje, odnosno prikazan je kao hladni, arogantni i beskrupulozni čovjek koji ne preza od ničega kako bi postigao svoj cilj.

Nakon premijere je *The Curse of Frankenstein* postigao ogroman uspjeh, iako ga je kritika negativno dočekala, i napadala zbog za scena za tadašnje standarde neuobičajeno eksplicitnim nasiljem, uključujući prizore prolijevanja krvi. Usprkos toga, Cushing je postao velika zvijezda, a uspjeh filma je potakao snimanje nekoliko nastavaka u kojima je ponovio istu ulogu. Već sljedeće godine je Hammer snimio film Dracula kojim je pokrenuta jednako uspješna horor-serija, te je tako postao svojevrsni "brend" za horor-filmove 1950-ih i 1960-ih.

## Uloge ...
* Peter Cushing ... Baron Victor von Frankenstein
* Christopher Lee ... Stvorenje
* Hazel Court ... Elizabeth
* Robert Urquhart ... Dr. Paul Krempe
* Valerie Gaunt ... Justine
* Noel Hood ... Tetka Sophia
* Melvyn Hayes ... Mladi Victor
* Paul Hardtmuth ... Profesor Bernstein
* Fred Johnson ... Djed

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
* ''The Curse of Frankenstein'' at Virtual History
Hiperet

**Hiperet** () ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.

*Hiperet, sin Posejdona i Plejade Alkione, brat Antin. Dva brata vladala su oblašću u kojoj će se kasnije razviti Trezen, a sami su osnovali gradove Hipereju, odnosno Anteju. Možda se radi o istim ličnostima po kojima su nazvane dve vrste trezenskog vina, "antedonsko" i "hiperejsko". V. i Hiperenor.

*Hiperet, sin Melantov i Euriklejin. Živeo je pored jednog izvora, koji je po njemu nazvan hiperejskim.

*Hiperet, sin Likaona i eponimni osnivač Hiperesije.

## Reference
RGS5

**Regulator G-proteinske signalizacije 5** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS5* genom.

Regulatori G proteinske signalizacije (RGS) su signal prenoseći proteini koji su strukturno homologni sa SST2 iz *[[Saccharomyces cerevisiae]]* i EGL-10 iz *[[Caenorhabditis elegans]]*. Višestruki genski homolozi proteina SST2 su prisutni kod viših eukariota. RGS proteini učestvuju u regulaciji heterotrimernih G proteina tako što deluju kao GTPazni aktivatori.

## Interakcije
RGS5 formira interakcije sa GNAO1, GNAI2 i GNAI3.

## Reference

## Literatura
Amit Singhal

**Amitabh Kumar "Amit" Singhal** (r. 1968./1969.), viši dopredsjednik i softverski inženjer u Google Inc., član Googlea (engl. *Google Fellow*) i vođa Googleova sržnog tima za rangiranje. Rođen u Jhansiju, gradu u državi Uttar Pradeshu u Indiji, Amit je stekao naslov prvostupnika inženjerstva u računarstvu na IIT Roorkeeju 1989. Svoje obrazovanje u računarstvu nastavio je u Sjedinjenim Državama, gdje je na Minesotskom univerzitetu u Duluthu stekao stupanj magistra 1991.

Amit je nastavio svoje studije na Cornellovu univerzitetu u Ithaci u New Yorku, a doktorski stupanj stekao je 1996. Na Cornellu je Amit studirao s Gerardom Saltonom, pionirom u polju pretraživanja informacija (engl. *information retrieval*), akademskoj disciplini koja tvori osnovu modernih pretraga. John Battelle prozvao je u svojoj knjizi "Pretraga" (engl. *The Search*) Gerarda Saltona "ocem digitalne pretrage". Za problem traženja zainteresirao se 1990. na Minesotskom univerzitetu u Duluthu. Nakon stjecanja stupnja dr. sc. 1996. Amit se pridružio AT&T Labsu (prethodno dijelu Bell Labsa), gdje je nastavio svoje istraživanje o pretraživanju informacija, pretraživanju govora i ostalim vezanim područjima.

Njegov prijatelj Krishna Bharat nagovorio ga je 2000. godine da se pridruži Googleu. Amit vodi Googleov sržni odjel za kvalitetu pretrage. On i njegov tim odgovorni su za algoritme Googleove tražilice. Po *[[New York Times]]u*, g. Singhal glava je onoga što Google zove svojim “algoritmom rangiranja” — formula koje odlučuju koje mrežne stranice najbolje odgovaraju na upit pojedinog korisnika.

Kao nagradu za svoje ponovno pisanje tražilice 2001., Amit je bio imenovan "članom Googlea" (engl. *Google Fellow*). Godine 2011. proglašen je za člana Udruge za računarne strojeve. Fortune je nazvao Amita Singhala jednim od najpametnijih ljudi u tehnici. Godine 2011. Amit Singhal dobio je Nagradu za izvanredno postignuće u znanosti i tehnologiji na The Asian Awardsu. O Minesotskom univerzitetu u Duluthu (akr. UMD) piše:

## Referencije

## Vanjske veze
* osobna stranica Amita Singhala
Antiopa (Amfionova majka)

**Antiopa** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći rečnog boga Asopa ili tebanskog kralja Nikteja i Poliksene.

## Mitologija

Antiopa je svojom iznimnom lepotom privukla Zevsa, koji joj se približio u obličju satira. Kad je zatrudnela, Antiopa je, plašeći se očevog gneva, pobegla u Sikion kralju Epopeju, koji se potom njome oženio. Nakon Antiopinog beksta Niktej se ubio, ali je na samrti zakleo svog brata Lika da ga osveti. Lik je napao i zauzeo Sikion, ubio Epopeja, a Antiopu kao zarobljenicu vratio u Tebu. Na putu u Tebu, u Eleuteri, Antiopa je rodila blizance ― Amfiona i Zeta. Po Likovom nalogu, dečaci su ostavljeni na planini Kiteronu, gde su ih kasnije pronašli i odgojili pastiri. U Tebi je Lik predao Antiopu svojoj supruzi Dirki, koja je devojku na razne načine mučila. Jedne večeri Zevsovom voljom raskinuli su se okovi kojima je Antiopa bila vezana, i ona je pobegla na Kiteron. Tamo je srela svoju decu, koja je isprva nisu prepoznala, pa su htela da je vrate Dirki. No, pastiri koji su odgojili Amfiona i Zeta otkrili su im da je Antiopa njihova majka, nakon čega su dvojica mladića surovo kaznili Lika i Dirku.

Prema lokalnoj varijanti mita, koju prenosi Pausanija, Dionis je Antiopi pomutio razum zato što je skrivila Dirkinu smrt. Antiopa je lutala po celoj Grčkoj sve dok je nije izlečio Fok, koji se onda njom i oženio. Antiopin i Fokon grob pokazivan je na Parnasu.

## Kult
U Sikionu je postojao Antiopin kultni kip, izrađen u hriselefantinskoj tehnici, i postavljen u Afroditin hram. Samo jednoj postarijoj sveštenici bilo je dozvoljeno da uđe u unutrašnju odaju hrama, pri čemu je svake godine jedna devojčica birana da služi kao "vodonoša" *(lutrophoros)*, gde je voda služila za obredno čišćenje kipova.

## Književnost
Euripid je napisao jednu tragediju pod naslovom *Antiopa*, koja je bila prikazana negde 408. pne. Ta je tragedija izgubljena, ali postoje mnogobrojni fragmenti, zahvaljujući tome što je često citira Platon u dijalogu *[[Gorgija (Platon)|Gorgija]]*, ali i drugi grčki pisci u svojim delima. Flinders Petrie je 1890. otkrio nove papirusne fragmente, koji su kasnije upotrebljeni za omotavanje jedne mumije u ptolemejskom Egiptu u 3. veku pne., koja je pronađena u Fajumu; na osnovu paleografskih ispitivanja pretpostavlja se da je svitak bio već star pre no što je upotrebljen kao omot, što te fragmente čini najstarijim sačuvanum tekstom neke grčke drame. Najnovija rekonstrukcija svih fragmenata nalazi se u: Jean Kambitsis, ed. and commentator, *L'Antiope d'Euripide* (Atina, 1972).

## Reference

## Literatura
*
*
__NOTOC__
Opsada Dubrovnika (1806)

**Opsadu [[Dubrovnik]]a** 1806. proveli su Rusi, Crnogorci i istočnohercegovački Vlasi (pravoslavni kršćani) 1806. godine.

Iscrpni dnevnik događaja vezanih uz rusko-crnogorsku opsadu dubrovačkog kraja vodio je Francesco Maria Appendini.

## Posljedice
Crnogorci i Rusi pustošili su Konavle. Crnogorci potpomognuti Rusima osvojili su Srđ i padinu iznad samostana sv. Jakova u Višnjici. 17. lipnja teško su porazili Francuze na Brgatu. Dubrovačko je oružje bilo zastarjelo pošto je nadnjevalo iz 17. stoljeća, a ljudi su se slijevaji u grad. Pod dvadesetodnevnom opsadom našlo se 15 000 civila i 1 000 francuskih vojnika. Crnogorci i istočnokršćanski Vlasi i Hercegovci fanatični su se borili protiv katolika Dubrovčana i Francuza pod parolama „sveti rat”, „i do Zagreba ako treba” i sl. Tijekom opsade na Grad je palo između 1 800 i 3 000 topovskih kugli, a poginulo je oko 60 osoba. Spaljeno je između 40 i 60 ljetnikovaca. Rusi su iskrcali ljude sa svojih brodova, a oni nastavili paliti Dubrovačko primorje. Šteta od napada Rusa i Crnogoraca procjenjuje se na 8 827 525 dukata. Uništeno je 666 (10%) kuća, od čega na Pilama 144 (polovina). U Župi je uništeno 188 kuća (četvrtina), u Konavlima 235 (četvrtina). U Vodovađi je uništeno 90% kuća, a Obod je sravnjen sa zemljom. Ubijeno je 500-600 Konavljana. Spisi kancelarije konavoske knežije koji su se nalazili u kneževom dvoru u Pridvorju zapaljeni su zajedno s franjevačkim samostanom u ovom pohodu pa je iscrpnija povijest Konavala gotovo nepoznata i zauvijek izbrisana. Samostan u Pridvorju Crnogorci će spaliti i drugi put, u opsadi 1991. godine.

Marmont je stigao u Grad 30. srpnja, produžio kroz Konavle i išao zauzeti Kotor. Od 29. rujna do 1. listopada kod Debelog brijega Francuzi su porazili vojsku sastavljenu od Rusa, Crnogoraca i istočnokršćanskih Hecegovaca. Francuski i ruski car sastaju se 25. lipnja te se Rusija odriče Kotora. S 18. na 19. studenog Dubrovnik je anektiran, a izvješena je zastava Kraljevine Italije. 6. siječnja 1808. podignuta je trobojnica Kraljevine Italije na Orlandovu stupu. Dana 31. siječnja 1808. oko 14 h pukovnik Delort proglasio je ukidanje Dubrovačke Republike i time završava 450-godišnja neovisnost Grada.

## Povezano
* Opsada Dubrovnika

## Izvori

## Literatura
* 1. Harris, R: Povijest Dubrovnika, Golden marketing, Zagreb, 2006.
* 2. Konavoski zbornik, Konavle, Dubrovnik, 1982.
Hanover (dinastija)

**Hanover** je ime britanske kraljevske dinastije, njemačkog porijekla, čiji se predak Georg Ludwig Izborni knez Elektorata Hannover, uspeo na britanski tron - 1714. i vladao kao George I. od 1714. do 1727.

Dinastija Hanover dala je šest britanskih monarha, to su redom bili pored već spomenutog Georga I. bili; George II (vladao 1727. - 1760.), George III
(vladao 1760. - 1820.), George IV (vladao 1820. - 1830.), William IV (vladao 1830. - 1837.) i Krajica Viktorija koja je vladala od 1837. do 1901.

Dinastiju Hanover na britanskom tronu naslijedila je dinastija Saxen-Coburg-Gotha, koja je 1917. preimenovana u  
dinastiju Windsor.
## Historija
Nakon Slavne revolucije (1688. - 1689.) Parlament Engleske, Škotske i Irske 
donio je 1701. - Zakon o naslijeđivanju (Act of Settlement ), njime je osigurana engleska kruna protestantima. Na taj način kruna je
pripala sestri regentice Mary - Anni. Zakon je predvidio i varijantu da ukoliko ona ne bude imala djece kruna
pripada djeci Sophije Hanoverske unuci - Jamesa I Stuarta, zaobilazeći brojne bliže ali 
nepoželjne katoličke pretendente. Tako je kruna pripala njenom sinu Georgu Ludwigu koji je postao - George I.

Prva dva hanoverska monarha po imenu - Georg primljena su kao stranci, pogotovo od strane brojnih Škota, pa su oni u dva navrata 1715. i 
1745. tražili (i dizali bune) povratak Dinastije Stuart i to prvi put Jamesa Francisa Edwarda 
zvanog - Stari pretendent, a drugi put - Mladog pretendenta Charlesa Edwarda, ali im pokušaji da ih vrate na prijestolje nisu uspjeli.

Ali je zato treći Georg, koji je rođen u Engleskoj, već stekao simpatije britanske javnosti.

Kneževina Elektorat Hanover iz koje su došli, u međuvremenu je - 1814. postala Kraljevina 
koja se 1837. udružila sa Britanijom. Te iste godine je Viktorija postala britanska kraljica, ali kako je prema
kontinentalnom Salijskom zakoniku, ženama bilo zabranjeno pravo na vladarsku poziciju, hanoveranska kruna pripala je bratu 
Williama IV. Ernstu Augustu I. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''House of Hanover'' na portalu Encyclopædia Britannica
Zet (mitologija)

**Zet** se u grčkoj mitologiji može odnositi na ove ličnosti:

*Zet (), jedan od Boreada, sinova Boreje, brat Kalejev.
*Zet (), sin Zevsa i Amfione, brat blizanac Amfionov.
Amfion (Jasov sin)

**Amfion** () bio je, u grčkoj mitologiji, kralj Orhomena u Beotiji, sin Jasa i Persefone, kćerke Minijeve. Među Amfionovom decom spominju se, između ostalih, njegova najmlađa kći Hlorida, koja se udala za Neleja, i Filomaha, koja se spominje kao jedna od mogućih supruga Nelejevog brata Pelije.

U mitu se ovaj Amfion često meša sa Amfionom, sinom Zevsovim i suprugom Niobinom, a isti je slučaj i s njihovim potomcima.

## Reference

## Literatura
*
*
RGS6

**Regulator G-proteinske signalizacije 6** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS6* genom.

Članovi RGS familije (regulatori G proteinske signalizacije) modulišu dejstvo G proteina putem aktivacije GTPaznih alfa podjedinica (koje vezuju nukleotid guanin).

## Interactions
RGS6 formira interakcije sa STMN2 and DMAP1.

## Reference

## Literatura
Amfion (razvrstavanje)

**Amfion** se može odnositi na više ličnosti i pojmova.

*[[Grčka mitologija]]*:
***[[Amfion]]**, sin Zevsa i Antiope, brat blizanac Zeta, s kojim je podigao zidine Tebe. Amfion se oženio Niobom i počinio samoubistvo kad su mu Apolon i Artemida poubijali sve sinove i kćeri (tzv. Niobide). Diodor Sicilijski kaže da je Hlorida bila njegova kći, ali u drugim izvorima kao njen otac navodi se drugi Amfion, koji je vladao minijskim Orhomenom u Beotiji.
***[[Amfion (Jasov sin)|Amfion]]**, sin Jasa i Persefone, kćerka Minijina, koji je vladao minijskim Orhomenom u Beotiji.
***Amfion**, sin Hiperasijev i Hipsin, koji je sa svojim bratom Asterijem učestvovao u pohodu Argonauta. Prema Higinu, poticao je iz Pele u Makedoniji.
***Amfion**, Epejac iz Elide, koji se u trojanskom ratu borio na strani Ahejaca. 
***Amfion**, prijatelj čuvenog Epeja, graditelja Trojanskog konja; ubio ga je Eneja.
***Amfion**, jedan od Kentaura, koji je pokušao da Folu uzme njegovo vino; ubio ga je Herakle.

*[[Stara Grčka|Grčka istorija]]*:
***Amfion**, grčki kipar, sin Akestorov, učenik Ptoliha sa Korkire i učitelj Pizona s Kalaurije. Rođen je u Knososu, a vrhunac njegovog stvaralaštva pada oko 428. ili 424. pne. Amfion je autor skulpturne grupe u kojoj je Bat, utemeljivač grada Kirene, bio predstavljen na kočiji, a Kirena ga kruniše kao pobednika u utrci dvokolica. To su vajarsko delo Kirenjani posvetili u Delfima.
***Amfion**, grčki slikar, savremenik Apela, koji je, prema Pliniju, priznavao da je Amfion bolji od njega u rasporedu ili grupisanju figura *(cedebat Amphioni dispositione)*. Međutim, čitanje *Amphioni* tu nije sigurno, a jedno od mogućih konjektura glasi *[[Melantije|Melanthio]]*.

*Ostali pojmovi:*
*Amphion (brod), plovilo švedskog kralja Gustava III (18. vek).
*''Amphion'' (leptir), rod leptira u familiji *[[Ljiljci|Sphingidae]]*.
*HMS ''Amphion'', sedam brodova u floti britanske Kraljevske mornarice.
*USS ''Amphion'', dva broda u floti Sjedinjenih Država.
*Amphion Loudspeakers, finski proizvođač zvučnika.
*Amphion, britanski trkaći konj rase engleskih čistokrvnih konja.

## Reference

## Literatura
*
*
*
*
Aretusa

**Aretusa** () bilo je ime više izvora u Grčkoj i na Siciliji, odnosno ime nimfe ovih izvora u grčkoj mitologiji. Najpoznatija je nimfa Aretusa, kći Nerejeva i stoga jedna od Nereida, koja se kasnije pretvorila u izvor na ostrvcetu Ortigiji u Sirakuzi na Siciliji.

## Mitologija
Prema mitu, nimfa Aretusa naišla je na jedan potok čiste vode i okupala se u njemu, ne znajući da se radi o rečnom bogu Alfeju. On se tom prilikom zaljubio u nju, ali je ona pobegla kad je otkrila njegovo prisustvo i shvatila kakve su mu namere, budući da je želela da sačuva svoje devičanstvo kao jedna od Artemidinih pratilja. Alfej je krenuo za njom i, nakon duge potere, Aretusa se obratila Artemidi moleći je za pomoć i zaštitu. Artemida ju je obavila oblakom, ali Alfej nije odustajao. Aretusa se od straha počela jako znojiti i ubrzo se pretvorila u izvor. Artemida je tad rastvorila zemlju i tako omogućila Aretusi da pobegne. Tok njene vode putovao je pod zemljom sve do ostrva Ortigije, no Alfej je, u vidu reke, prošao kroz more, stigao do Ortigije i svoje vode pomešao s vodama njenog izvora.

Tokom Demetrine potrage za Persefonom Aretusa je zamolila Demetru da prestane kažnjavati Siciliju zbog nestanka svoje kćerke i rekla joj da je, putujući ispod zemlje, videla da joj je kći postala kraljica podzemnog sveta.

Aretusin lik često je predstavljan na novcu Sirakuze. Obično je predstavljena kao devojka s mrežicom na kosi i delfinima oko glave. 

Rimski pesnik Ovidije Aretusu naziva "Alfejadom" *(Alpheias)* zato što se verovalo da je njen izvor ispod zemlje povezan s rekom Alfejem na Peloponezu.

## Hesperida
Aretusa je i ime jedne od hesperidskih nimfi.

## Reference

## Literatura
*
*
*

## Vanjske veze
*
* Aretusa na drevnom grčkom novcu.
* Warburg Institute Iconographic Database (oko 40 predstava Aretusinog lika) .
Aretusa (Migdonija)

**Aretusa** () ime je drevnog grčkog grada koji se nalazio u oblasti Migdoniji.
Prema jednoj tradiciji, u tom je gradu umro i bio pokopan slavni grčki tragičar Euripid. Međutim, u drugim izvorima kao mesto njegove smrti navode se Bormisk i Pela.

Aretusa se spominje u Pseudo-Skilakovom *[[Pseudo-Silakov putopis|putopisu]]* kao jedan od gradova koje su naseljavali Grci iznad ostrva Palene. U tom je putopisu Aretusa spomenuta uz gradove Alaptu i Apoloniju. Strabon smešta Aretusu u Migdoniju, na obali jezera Bolbe. Plinije Stariji kaže da se i Aretusa i Apolonija nalaze u Migdoniji i dodaje da su oba grada daleko od mora.

Grad su najverovatnije u 7. veku pne. osnovali kolonisti iz Halkide na Eubeji i nazvali ga po izvoru Aretusi koji se nalazio u blizini njihovog rodnog grada. U 5. veku pne. Perikle je tamo poslao dve hiljade kleruha jer je ta oblast bila bogata rudama i drvnom građom. Početkom 4. veka grad ulazi u Drugi atinski pomorski savez, a kasnije ga zauzima Filip II Makedonski. U Aretusi je bio posebno razvijen kult orfičkih misterija. Na akropoli u Aretusi Justinijan I podigao je jedno utvrđenje.

Ostaci grada, za koji se veruje da je nekadašnja Aretusa, pronađeni su u blizini današnjeg sela Rendine.

## Reference

## Literatura
*
*