open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hipotireoza

**Hipotireoza** je sistemski poremećaj izazvan nedostatkom hormona štitne žlezde u perifernim tkivima.

## Etiologija
*Primarna hipotireoza* može da bude uzrokovana atrofijom štitne žlezde ili nastaje u poslednjem stadijumu hroničnog limfocitnog tireoiditisa (upala štitne žlezde), ali je često jatrogenog porekla - javlja se posle lečenja hipertireoze radioaktivnim jodom ili subtotalnom tireoidektomijom (odstranjenje dela žlezde), tokom tireosupresivne terapije ili uzimanja lekova koji utiču na metabolizam joda.

*Sekundarna hipotireoza* je posledica destrukcije hipofize postpartalnim krvarenjem (velikim gubitkom krvi nakon porođaja), povreda glave, tumora ili idiopatske atrofije ove žlezde.

*Tercijarna hipotireoza* je izazvana poremećajima u hipotalamusu.

## Klinička slika
Osnovni simptomi su nepodnošenje hladnoće, suvoća i perutanje kože, promuklost, parestezije (osećaj trnjenja i peckanja pojedinih delova tela) i bolni grčevi u mišićima, povećanje telesne težine, opstipacija (zatvor), smanjeno znojenje itd. Tokom pregleda se konstatuju usporeni pokreti, gruba koža i kosa, hladna koža, pastozno lice, otoci i bradikardija (usporen rad srca). U poodmaklom stadijumu hipotireoze, u koži i drugim tkivima nagomilavaju se depoziti mukoproteina.

## Lečenje
Za lečenje hipotireoze se koristi -{L}--tiroksin. Ako je lečenje pravilno, prognoza bolesti je odlična. U organizmu se postepeno uspostavlja normalna koncentracija hormona, što je praćeno prestankom simptoma i popravljanjem svih biohemijskih abnormalnosti hipotireoze.

## Izvori
* Hipotireoza

## Vanjske veze
 
* Simptomi, uzroci i dodatni detalji o hipotireozi 
* Knjižica o hipotireozi
The Seventh Victim

***The Seventh Victim*** () je američki crno-bijeli horor film snimljen 1943. u režiji Marka Robsona. Nastao je kao dio serije niskobudžetnih filmova koje je za studio RKO Radio Pictures producirao Val Lewton; slično kao i *[[Cat People (film, 1942)|Cat People]]* prethodne godine, i *The Seventh Victim* je reciklirao setove i rekvizite *[[The Magnificent Ambersons|Veličanstvenih Ambersonovih]]*. Protagonistica, koju tumači Kim Hunter, je mlada djevojka koja u potrazi za nestalom sestrom dolazi u New York te u Greenwich Villageu otkriva da je bila članicom bizarnog satanističkog kulta. Iako su mu kasniji kritičari zamjerali konfuzan zaplet i često nedorečene likove, *The Seventh Victim* je hvaljen zbog sjajno dočarane atmosfere tjeskobe. Kasnijih godina je postao zanimljiv i zbog implicitnih lezbijskih konotacija među pojedinim likovima.

## Uloge
* Kim Hunter ... Mary Gibson
* Hugh Beaumont ... Gregory Ward
* Tom Conway ... Doctor Louis Judd 
* Jean Brooks ... Jacqueline Gibson
* Isabel Jewell ... Frances Fallon
* Evelyn Brent ... Natalie Cortez
* Erford Gage ... Jason Hoag
* Elizabeth Russell ... Mimi
* Lou Lubin ... Irving August, privatni detektiv (van špice)
* Marguerite Sylva ... Mrs. Bella Romari (van špice)
* Richard Davies

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Shadow of a Doubt

***Shadow of a Doubt*** () je američki crno-bijeli filmski triler snimljen 1943. u režiji Alfreda Hitchcocka. Radnja je smještena u idilični kalifornijski gradić Santa Rosa gdje živi protagonistica, tinejdžerka Charlotte "Charlie" Newton (koju tumači Teresa Wright), kojoj o posjet dolazi ujak Charlie Oakley (koga glumi Joseph Cotten). Radnja prikazuje kako Charlotte postepeno otkriva da joj je ujak osumnjičen za seriju ubistava bogatih udovica, odnosno kako se Charlotte nastoji prilagoditi saznanju da možda dijeli krov sa opasnim ubicom. *Shadow of a Doubt* se smatra jednim od najboljih psiholoških trilera klasičnog Hollywooda. Zbog scenarija koji je napisao ugledni književnik Thornton Wilder, sklon prikazima malih i "neiskvarenih" američkih gradova, *Shadow of a Doubt* se često naziva i "najameričkijim" od svih filmova u Hitchcockovoj filmografiji. Samom Hitchcocku je, pak, predstavljao početak plodne suradnje sa kompozitorom Dimitrijem Tiomkinom, a u nekoliko navrata je izjavio da mu je upravo *Shadow* najdraži film u karijeri.
Godine 1958. je snimljen remake pod naslovom *[[Step Down to Terror]]*.

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 
**Streaming audio**
* ''Shadow of a Doubt'' on Screen Guild Theater: May 24, 1943
* ''Shadow of a Doubt'' on Lux Radio Theater: January 3, 1944
The Life and Death of Colonel Blimp

***The Life and Death of Colonel Blimp*** () je britanski igrani film snimljen 1943. u režiji Michaela Powella i Emerica Pressburgera. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Roger Livesey je Clive Candy, profesionalni oficir britanske vojske koji ustrajno inzistira na tradicionalnim vrijednostima časti i dostojanstva. Radnja kroz flashbackove prikazuje njegovu karijeru koja započinje u burskom ratu, nastavlja se u prvom svjetskom ratu sve do drugog svjetskog rata kada mu je povjerena jedinica Domovinske garde.

Powell i Pressburger su ideju za film dobili u pukovniku Blimpu, liku ultrakonzervativnog britanskog oficira koji se pojavljivao u karikaturama 1930-ih, iako je njegov filmski ekvivalent prikazan s daleko više simpatija. Sam je film snimljen u jeku samog rata, te su se producenti, osim što su ga snimali tada rijetkom i relativno skupim filmom u boji, morali nositi s nizom logističkih problema. Najveći je bio neprijateljski stav Churchillove vlade, ponekad tumačena time da je Churchill u glavnom junaku protumačio parodiju samog sebe; glavne zamjerke su, međutim, bile zbog toga što se u filmu pojavljuje lik njemačkog oficira, koga glumi Anton Walbrook, koji postaje Candyjev najbolji prijatelj, ali, koji za razliku od Candyja, pokazuje daleko više spremnosti da se prilagodi modernim idejama. Zbog svega toga se film morao snimati bez pomoći vojske, gotovo isključivo u studijima. Churchillova vlada je *Blimpu* uskratila dozvolu za izvoz, koja je skinuta tek nakon završetka rata 1945. godine, ali su producenti tu zabranu vrlo dobro iskoristili u reklamne svrhe. Film je usprkos niza kontroverzi postigao sjajan uspjeh, a Deborah Kerr, koja u filmu tumači tri različite žene u koje je protagonist zaljubljen, postala velikom zvijezdom. Danas se često navodi kao jedan od najboljih britanskih filmova svih vremena.

## Uloge

**Napomene:**
* U *The Life and Death of Colonel Blimp* po drugi put nastupaju Erik i Spangle, zlatni koker-španijeli Micheala Powella, koji su prethodno nastupili u filmu *[[Contraband (1940 film)|Contraband]]* (1940), a kasnije u Powell-Pressburgerovim filmovima *[[I Know Where I'm Going!]]* (1945) i *[[A Matter of Life and Death (film)|A Matter of Life and Death]]* (u SAD: *Stairway to Heaven*, 1946).

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* . Full synopsis and film stills (and clips viewable from UK libraries).
* BFI's Top Fifty (British) Films 
* Blimp material at the Powell & Pressburger Appreciation Society
* [emisija BBC Radio 4 posvećena filmu gdje gostuju [Martin Scorsese], Thelma Schoonmaker, Kevin Macdonald i Ian Christie.]
The Man in Grey

***The Man in Grey*** () je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1943. u režiji Leslieja Arlissa. Po žanru je melodrama, a temelji se na istoimenom romanu Eleanor Smith. Radnja se događa u Britaniji na početku 19. vijeka, a protagonistice - koje tumače Margaret Lockwood i Phyliss Calvert - su dvije prijateljice, koje započinju kobne ljubavne veze s dva različita muškarca (koje tumače James Mason i Stewart Granger). Iako suvremene kritičare nije impresionirao scenarij, *The Man in Grey* se isticao pažljivo scenografijom i kostimima koji su vjerno rekonstruirali historijsko razdoblje. Snimljen u jeku drugog svjetskog rata je, pak, publici kroz pogled u daleku prošlost pružio bijeg od crne stvarnosti te je tako postao jedan od najpopularnijih filmova svog vremena. Njegov komercijalni uspjeh je sljedećih godina potakao snimanje niza sličnih ostvarenja koje će postati poznate kao Gainsborough melodrame.

## Uloge
* Margaret Lockwood ... Hesther
* Phyllis Calvert ... Clarissa (19. vijek i suvremeno doba)
* James Mason ... Lord Rohan
* Stewart Granger ... Rokeby (19. vijek i suvremeno doba)
* Harry Scott ... Toby
* Martita Hunt ... Miss Patchett
* Helen Haye ... Lady Rohan
* Beatrice Varley ... Gipsy
* Raymond Lovell ... Princ Regent
* Nora Swinburne ... Mrs. Fitzherbert

## Izvori
;Napomene

;Literatura
* Jerry Vermilye *The Great British Films*, Citadel Press, 1978, pp69–71 

## Vanjske veze
*
Golema psina

**Golema psina** (lat. *Cetorhinus maximus*) je druga najveća vrsta riba, nakon kitopsine. To je kozmopolitska migratorna vrsta, koje se nalazi u svim svjetskim oceanima s umjerenom temperaturom.

Sporo se kreće i bezopasna je za ljude. Hrani se planktonom, tako da filtrira vodu. Ima anatomske prilagodbe za hranjenja filtriranjem, kao što su uvelike proširena usta i visoko razvijene škrge. Oblik usta je konusan.

Golema psina je obično sivo-smeđe boje i često se čini da ima šareni izgled. Zubi su vrlo mali i brojni, po 100 u redu. Zubi imaju jednu koničnu kvržicu, zakrivljenu unatrag i jednaki su na gornjoj i donjoj čeljusti.

Goleme psine su migrirajuća vrsta i vjeruje se da prezime u dubokim vodama. Nisu agresivni i općenito su bezopasni za ljude.

Dugo vremena, radilo se o komercijalno važnoj ribi, kao izvoru ljudske hrane, stočne hrane i za dobivanje ulja. Prekomjerni izlov doveo je do nestanka nekih populacija, a drugima je potrebna zaštita.

## Vanjske veze
* Goleme psine na BBC Nature
Srdele

**Srdela** (*lat. Sardina pilchardus*) je morska riba iz porodice haringi (*Clupeidae*). U Hrvatskoj i Srbiji je još poznata kao sardina, srđela, šardela, a ponegdje kao štijavica ili žir.

## Opis
Srdela je riba izdužena tijela koje je na bokovima spljošteno. Gornji dio tijela je modrozelenkast, a prema donjem boja prelazi u srebrnastu. Uzduž bokova se proteže modra boja. Na bokovima ima nekoliko crnih mrlja, a na škržnim preklopcima urez nalik na zvijezdu. Tijelo joj je prekriveno povelikim ljuskama. Srdela naraste najviše do 25&nbsp;cm duljine i 8 dkg težine, dok je prosječna težina oko 3 dkg.

## Rasprostranjenost
Srdela se može naći u istočnom dijelu Atlantika između Islanda i Senegala. Uobičajena je riba u Sredozemnom moru, pogotovo na zapadu Sredozemlja, Jadranu i Crnom moru.

Pelagijska je riba, što znači da je stalno u pokretu tako da nema stalna boravišta ili dubine na kojima živi. Njena koncetracija u Jadranu je najveća oko zapadne obale Istre, lošinjski arhipelag, istočno od otoka Olib, vanjska strana Dugog otoka, Paklinski otoci, Vis i Palagruža, te južni kraj obale Pelješca i otoci Mljet i Lastovo.

## Način života i ishrana
Srdela se u pravilu kreće u plovama, nema stalno prebivalište, ali se ponajviše zadržava iznad ljušturastog, koraljastog i kamenitog dna ili onog obraslog algama. Hrani se planktonom i ostalim sitnim morskim organizmima.

## Razmnožavanje
Srdele se mrijeste u hladnijim zimskim mjesecima kad se povlače dalje od obale u dubinu mora. Ispuštaju ogromne količine jajašaca koja plutaju površinom mora. U tim mjesecima ih je teško loviti.

## Gospodarska vrijednost

Srdela se smatra kraljicom riba. Spada u plave ribe i bogata je nezasićenim aminokiselinama omega-3 i omega-6 pa je vrlo zdrava. Ukusnog je mesa, lako probavljiva, bogata bjelančevinama, ugljikohidratima, mastima, vitaminima, posebice vitaminima A, D i E te mineralima. Vrlo je tražena jer je među najjeftinijim ribama koje se mogu nabaviti svježe. Često se konzervira, a tako konzerviranu u Hrvatskoj je nazivaju sardina. U primorskim krajevima se usoljava a tako usoljena velika je poslastica. Najčešće se lovi mrežama plivaricama. Zauzima oko 60 posto cjelokupnog izlova ribe na Jadranu.

## Reference

## Vanjske veze
* Srdela - najvažnija riba Jadrana  (pristupljeno 6. veljače 2014.)
* Riblje oko - Najslabija karika
*
Ossessione

***Ossessione*** () je italijanski crno-bijeli film snimljen 1943. u režiji Luchina Viscontija, kome je predstavljao režijski debi, najpoznatiji po tome što se često navodi kao prvo ostvarenje italijanskog neorealizma.

Radnja se temelji na romanu *[[Postman Always Rings Twice (roman)|Poštar uvijek zvoni dvaput]]* američkog pisca Jamesa M. Caina, ali je radnja iz SAD (s kojom je tada Italija bila sukobljena u drugom svjetskom ratu) premještena u Italiju. Protagonist, čiji lik tumači Massimo Girotti je Gino, fizički privlačni skitnica koji upoznaje Giovannu (čiji lik tumači Clara Calamai), suprugu situiranog, ali starijeg i vječno pijanog vlasnika restorana. Radnja prikazuje kako njih dvoje otpočinju ljubavnu vezu i odlučuju likvidirati muža inscenirajući smrt u prometnoj nesreći, te kako će njihov plan dovesti do tragičnih posljedica.

Visconti je u svom filmu kroz naoko rutinsku priču o zabranjenoj ljubavi i zločinima iz strasti dao nimalo sentimentalan i romantičan prikaz svakodnevnice u italijanskoj provinciji, potpuno različit od eskapističkih filmova *[[bijeli telefoni|bijelih telefona]]* koji su dominirali u fašističkom periodu. Iako je uspio zaobići cenzuru, nakon premijere je film osuđen ne samo iz redova fašističke vlasti, nego i Katoličke crkve zbog navodnog promoviranja nemorala. U jesen 1943. je film službeno zabranila vlast novoproglašene Italijanske Socijalne Republike te naložila uništenje svih primjeraka, čuvanih u Milanu koji se našao pod njenom vlašću. Vischonti je uz dosta napora uspio sačuvati jednu kopiju. Nakon rata je, pak, njegovu distribuciju spriječio spor sa Cainom oko autorskih prava, a zbog koga je u SAD prikazan tek 1976. godine. Iz tih razloga se često navodi kako je italijanski neorealizam počeo s Rosselinijevim filmom *[[Rim, otvoreni grad]]* dvije godine kasnije.

## Vanjske veze

* 
* ''Ossessione''  at ''Entrada Franca''
Fires Were Started

***Fires Were Started*** (), ponekad navođen i kao ***I Was A Fireman ***() je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1943. u režiji Humphreya Jenningsa. Radnja prikazuje malu vatrogasnu jedinicu kako za vrijeme njemačkog bombardiranja u drugom svjetskom ratu nastoji ugasiti požare u Londonu. Jennings je film snimio u jeku rata za potrebe službene propagande, ali je na njega primijenio tehnike dokumentarnog filma, pri čemu se autentičnost nastojala koristiti angažiranjem stvarnih vatrogasaca umjesto profesionalnih glumaca. *Fires Were Started* se danas smatraju jednim od klasika britanske kinematografije.

## Bibliografija
* Winston, Brian, *Fires Were Started* (London, 1999)

## Vanjske veze
* 
*
Klinija

**Klinija** (), sin starijeg Alkibijada, brat Aksioha i član poznate atinske porodice Alkmeonida, bio je Atinjanin koji se oženio Dejnomahom, ćerkom Megaklovom, i s njom dobio sina, kasnije čuvenog Alkibijada. Prema Plutarhu, Klinija je za sebe tvrdio da vodi poreklo od Eurisaka, sina Ajantovog. Značajno se istakao kao trijerarh u bici kod Artemizija 480. pne., a poginuo je u bici kod Koroneje 447. pne., u kojoj su Atinjani pretrpeli poraz od Beoćana i prognanika s Eubeje.

Njemu se pripisuje i Klinijin ukaz, koji je zaveo strogu disciplinu u prikupljanju poreza saveznikâ koji su ulazili u atinsku pomorsku državu. Ako se natpis s tim ukazom pripiše upravo ovom Kliniji, ocu Alkibijadovom, onda je ukaz donet početkom 440-ih pne., svakako ne posle 447. pne., s obzirom na godinu Klinijine smrti.

## Reference
Džilbab

**Džilbab** (arap. جلباب) je vrsta ogrtača koji se nosi u arapskom svijetu odnosno Arabiji, Levantu i Sjevernoj Africi. Seže od vrata odnosno ramena do gležnjeva i navlači se preko druge odjeće. Najsličniji je također arapskoj abaji uz razliku što se kopča s prednje strane, kao i zapadnjačkim dužim mantilima ili laganijim kaputima. Džilbab nema kapuljaču, no često se nosi u kombinaciji s raznim arapskim pokrivalima za kosu (al-amira, šajla, kimar), a ponekad i nikabom koji prekriva donji dio lica. Termin *džilbab* se za razliku od hidžaba i raznih drugih tipova arapske odjeće spominje u Kuranu:

Međutim, značenje džilbaba nije precizno određeno i najčešće se interpretira kao duga lagana haljina starovjekovnog predislamskog porijekla. Današnji džilbabi mogu biti raznih boja i nisu isključivo ženska odjeća – specifične tipove nose i muškarci. U Indoneziji, džilbabi imaju drugačije značenje u odnosu na arapski svijet i podrazumijevaju svaku vrst odjeće koja pokriva kosu.

## Veze
* Abaja

## Reference

## Vanjske veze
* Lockerbie, John (.): ''Women’s dress'', Catnaps: Society 3
;Ostali projekti
Klinija (razvrstavanje)

**Klinija** (Κλεινίας) može se odnositi na nekoliko ljudi iz istorije stare Grčke:

* Članovi znamenite atinske porodice Alkmeonida:
** Klinija, otac državnika i vojskovođe Alkibijada
** Klinija (brat Alkibijada), mlađi brat znamenitog državnika
** Klinija, sin Aksioha; lik mladog Klinije pojavljuje se u Platonovom dijalogu *[[Eutidem (Platon)|Eutidem]]*
* Klinija iz Tarenta, pitagorejski filozof
* Klinija iz Krotona, tiranin Krotona s početka 5. veka pne.
* Klinija iz Sikiona, otac Arata, vođe Ahajskog saveza.
Kaput

**Kaput** je odjevni predmet. Nosi se obično u hladnijem dijelu godine, jer štiti od hladnoće. Različitih je krojeva, dužina i materijala. Obično seže ispod kukova i kopča se gumbima ili kopčama sprijeda, a ponekad i pojasom. Obično se nosi iznad ostale odjeće. Nose ga sve dobne skupine i oba spola.

Kaput je otvoren sprijeda, ima duge rukave i podstavu, obično i džepove, ponekad i kapuljaču. Materijali od kojih se rade kaputi su: pamuk, vuna, krzno, koža i dr. Ženski kaputi su obično uži. 

Tokom historije obično su ga nosili plemići i viši slojevi društva, sve dok nije postao opće raširen i dostupan svim društvenim skupinama. 

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Bušija

**Bušija** (arap. بوشية) je vrsta poluprozirnog vela kojeg nose Arapkinje u obalnim zemljama uz Perzijski zaljev. Izrađuje se od tamne vune i najčešće je crne boje. Bušija je koprena, tanko i djelomično providno platno skrojeno da visi preko lica i lagano ga zakriva od pogleda. Time se razlikuje od nikaba koji prekriva donji dio lica, odnosno batule koja prekriva gornji. Najčešće se nosi uz abaju ili džilbab preko tijela, dok se na glavi može umotavati ispod ili preko raznih vrsta pokrivala za kosu (al-amira, šajla, kimar). Sličan odjevni predmet bušiji je peča, turska koprena koja se od 19. vijeka nosila u Osmanskom Carstvu uključujući i Balkan.

## Veze
* Nikab
* Batula
* Peča

## Literatura
*  
*  

## Vanjske veze
* Slika bušije na portalu Pinterest
Antimaskirni zakoni

**Antimaskirni zakoni** obuhvaćaju niz regulativa u raznim državama svijeta kojima se pojedincima zabranjuje da iz političkih, religijskih ili drugih razloga prikrivaju lice na javnom mjestu. Početkom 21. vijeka, zabrane u više zapadnih zemalja izazvale su kontroverze i debate zbog prigovora imigrantskih zajednica iz arapskog svijeta i Indijskog potkontinenta među kojima je takva praksa dio tradicije.

## Zakoni po državama
### Belgija
Dana 24. 4. 2010. belgijske vlasti usvajaju zakon po kojem se zabranjuje nošenje bilo kakvog pokrivala na licu koje bi učinilo lice neprepoznatljivim.

### Danska
Nošenje maski na protestima ilegalno je u Danskoj.

### Francuska
Dana 13. 7. 2010. francuski parlament uvodi zabranu nošenja pokrivala koje sakrivaju lice.

### Jugoslavija
U bivšoj Jugoslaviji, nošenje zara ili prisiljavanje žena na nošenje istog bilo je zabranjeno, u cilju jednakosti između muškaraca i žena.

### Njemačka
Od 1980-ih u Njemačkoj je zabranjeno sakrivati identitet na javnim mjestima odnosno onemogućavati policiji identifikaciju, kazne za nepridržavanje kreću se od novčanih kazni do godine dana zatvora.

### Sjedinjene Države
Antimaskirni zakoni u Sjedinjenim Državama na snazi su od sredine 20. vijeka kada su određene savezne države ili okruzi usvojile takva pravila zbog grupa poput Ku Klux Klana

### Španija
Prema španskom zakonu o sigurnosti, prosvjednici koji sakriju lice na javnim protestima mogu biti kažnjeni globom do 30.000 eura.

### Švicarska
Švicarski kantoni koji su zabranili maske uključuju Basel-Stadt (1990.), Zurich (1995.), Bern (1999.), Lucerne (2004.), Thurgau (2004.), Solothurn (2006.) i St. Gallen (2009.).

## Reference
Reykjanesskagi

**Reykjanesskagi** ili **Suðurnes** (Južni poluotok) je poluotok koji sa juga zatvara zaljev Faxaflói na jugozapadnoj obali Islanda, u sjevernom Atlantiku.

## Geografija
Poluotok je dug od 50 do 65 km, a širok od 45 do 13&nbsp;km. Karakterizira ga aktivna vulkanska aktivnost ispod njegove površine, tako da se njegov krajolik sastoji od brda tufa (visine do 230 metara), hijaloklastitnih grebena nastalih erupcijama ispod glečera, velikih polja lave i ostataka kratera, zbog čega ima izgled mjesečeve površine, s vrlo malo vegetacije. Po cijelom poluotoku postoje brojni termalni i sumporni izvori, naročito u južnom dijelu poluotoka, pored jezera Kleifarvatn i geotermalnog lokaliteta Krýsuvík.

Poluotok Reykjanesskagi je nastavak Srednjeatlantskog grebena koji izranja iz mora na samom vrhu poluotoka i nastavlja se preko cijelog Islanda od jugozapada prema sjeveroistoku. Tu se može očitati geološka historija toga kraja nekoliko stotina hiljada godina u prošlost, iako je većina stijena relativno mlada, od 100.000 do 200.000 godina. Posljednji niz erupcija koji se desio na poluotoku započeo je oko 1000. i završio 250 godina kasnije. Danas ugasli vulkan Reykjanes pokriva dobar dio poluotoka.

Pored grada Grindavíka nalazi se geotermalna elektrana Svartsengi, a pored nje jezero Bláa lónið (Plava laguna) koje se puni toplom i mineralnom vodom iz elektrane.

Jedna od atrakcija je most Sretni Leif (ili Miðlína) koji se proteže preko brazde Álfagjá, dug 18 i dubok 6,1 metara, pored blizu Grindavíka, koji označava granicu između evroazijske i sjevernoameričke kontinentalne tektonske ploče. Izgrađen je 2002., a nazvan je tako u čast islandskog istraživača Leifa Erikssona koji je navodno doplovio do Amerike 500 godina prije Kolumba.

Velik dio poluotoka je proglašen geoparkom, pa postoji inicijativa da se uvrsti u članstvo Evropskih geoparkova (EGN) i uđe u UNESCO-vu svjetsku mrežu geoparkova i postane motor razvoja turizma obrazovanja i ekonomije.

Duž obala poluotoka leže ribarska mjestašca kao što su Grindavík i Njarðvík i grad Keflavík, poznat po svom međunarodnom aerodromu i bivšoj američkoj vojnoj bazi.

Po poluotoku su česti potresi zbog širenja ploča, a najčešće se javljaju kao serije potresa koji traju po nekoliko godina. Iako je većina njih slabog inteziteta, ipak ih se osjeti preko čitavog poluotoka.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Reykjanes Geopark'' na portalu Visit Reykjanes
Njarðvík

**Njarðvík** je lučki islandski grad od 4 400 stanovnika, danas u sastavu općine Reykjanesbær koja ima 14 153 stanovnika.
## Geografija
*Njarðvík* leži na jugozapadu Islanda, na početku poluotoka Reykjanesskagi, koji zatvara zaljev Faxaflói, udaljen 47 km zapadno od glavnog grada Rejkjavika.
## Historija
*Njarðvík* je bio ribarsko mjesto sastavljen od dva naselja Innri Njarðvík (unutrašnji) i Ytri Njarðvík (vanjski) koja su se početkom 20. vijeka, spojila u jednu cjelinu.

*Njarðvík* se nakon glasanja građana - 1995. udružio sa gradom Keflavík i Hafnir u općinu Reykjanesbær, koja je tim postala peto urbano područje na Islandu.

Danas je poznat po svom košarkaškom i nogometnom klubu - Ungmennafélag Njarðvíkur.
## Znamenitosti
Najveća znamenitost tog grada je kamena crkva Njarðvíkurkirkja Innri, podignuta 1886.
*Njarðvík* je baza za posjet vulkanskom poluotoku Reykjanesskagi i njegovim brojnim termalnim i sumpornim izvorima i poznatoj atrakciji jezeru Bláa lónið (Plava laguna) koje se puni toplom i mineralnom vodom iz obližnje geotermalne elektrane.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice općine Reykjanesbær
* ''Njarðvík'' na portalu Icelandic-Traveller
Demokratska zajednica vojvođanskih Mađara

**Demokratska zajednica vojvođanskih Mađara** (DZVM) (, VDMK) je jedna od političkih partija u Srbiji koja okuplja Mađare. Vodio ju je Sándor Páll, sve do svoje smrti 2010. Sedište partije nalazi se u Bečeju. Na parlamentarne izbore 2008. DZVM je izašao u Mađarskoj koaliciji, koju su činile još dve druge partije Mađara u Srbiji. Na izborima 2012. DZVM je nastupio u koaliciji Sve zajedno, u kojoj su bili i Bošnjačka demokratska zajednica, Građanski savez Mađara, Demokratska zajednica Hrvata i Slovačka partija.

## Učešće na izborima

### Republički nivo

Na parlamentarnim izborima u Srbiji 2008. DZVM je učestvovao kao deo Mađarske koalicije, koja je osvojila osam poslaničkih mandata.

Na parlamentarnim izborima u Srbiji 2012. DZVM je učestvovao kao deo koalicije Sve zajedno, koja je osvojila jedan poslanički mandat.

### Pokrajinski nivo

Na vojvođanskim prokrajinskim izborima 2008. DZVM je bila deo Mađarske koalicije, koja je osvojila 7% glasova u prvom krugu izbora.

Na vojvođanskim prokrajinskim izborima 2012. DZVM je bila deo koalicije Sve zajedno, koja je osvojila 0,47% glasova u prvom krugu izbora te nije osvojila nijedno mesto u pokrajinskoj skupštini.

### Lokalni nivo

Na lokalnim izborima u Srbiji 2008. DZVM je bila deo Mađarske koalicije, koja je osvojila apsolutnu većinu glasova u Kanjiži (50,91%), kao i relativnu većinu u Senti, (31,87%), Bačkoj Topoli (46,25%), Malom Iđošu (37,18%) i Bečeju (29,63%).

Na lokalnim izborima u Srbiji 2012. DZVM je bila deo koalicije Sve zajedno, koja nije osvojila relativnu većinu ni u jednoj opštini u Vojvodini.
Rusofobija

**Rusofobija** (rus. *русофобия*); antirusko raspoloženje; je društveno-politička pojava za koju je karakteristična netrpeljivost (nerijetko i mržnja) prema Rusima, ruskoj kulturi i običajima, ruskom jeziku i ruskoj globalnoj politici. Manifestacije i razlozi su mnogobrojni, uglavnom političke prirode odnosno kao posljedica historijske kolonizacije zemalja u ruskom okruženju i prisilne rusifikacije.

Rusofobija je posebno prisutna u pojedinim ruskim republikama unutar Ruske Federacije. Prisutna je i u SAD-u, Velikoj Britaniji, Poljskoj i nekim državama bivšeg Sovjetskog Saveza. Posebno je istakunta u postsovjetskim državama sa velikim ruskim manjinama koje su te prostore naselile u sklopu rusko-sovjetske kolonizacije. To se u prvom redu odnosi na baltičke države Litvu, Latviju, Estoniju, Ukrajinu i nešto manje Moldaviju, zatim određene kavkaske države poput Gruzije. Rusofobija se sredinom 20. vijeka posebno primjećivala u Finskoj, Norveškoj, Češkoj, Mađarskoj i još nekim evropskim državama.

Rusofobija s druge strane ima snažnog oponenta odnosno rusofiliju u kojoj se opravdano i neopravdano propagiraju i veličaju ruska historija, kultura i ostalo. Takav je oblik komunikacije posebno primjetan u nekim državama poput Srbije, Njemačke, Italije i ostalim državama.

## Historija
Rusofobija se prvi put javlja u 16. i 17. vijeku u sklopu širenja ruske države prema istočnoj Aziji prilikom čega je nastupila kolonizacija većeg broja manjih evroazijskih naroda. Rusofobija je izrazito pojačana kolonizacijom nekih istočnoevropskih i sjevernoevropskih država u 18., 19. i 20. vijeku. Hladni rat također je snažno povećao netrpeljivost prema Rusima i ruskoj kulturi od strane SAD-a i Velike Britanije.

Danas je rusofobija raširena uglavnom zbog globalne politike i nerazriješenih historijsko-političkih pitanja Rusije sa ruskim postsovjetskim susjedima koje su Rusi prethodno kolonizirali. To se u prvom redu odnosi na baltičke države, Ukrajinu, Poljsku, te države Kavkaza i Centralne Azije. Na globalnoj razini rusofobija se i dalje izrazito primjećuje u SAD-u i Velikoj Britaniji.

## Oblici rusofobije
* Aktivno širenje negativnih ili neistinitih informacija o historiji, politici i kulturi ruskog naroda u svjetskim medijima
* Aktivno angažiranje neruskih državljanja za promicanje netrpeljivosti prema ruskoj kulturi i društvu u Rusiji i svijetu
* Ostali oblici

## Povezano
* Ukrajinofobija
* Rusifikacija
* Rusofilija

## Reference

## Vanjske veze
* Rusofobija u Velikoj Britaniji 
* Rusofobija u međunarodnom tisku 
;Ostali projekti
Kit perajar

**Kit perajar** (lat. *Balaenoptera physalus*) je jedna vrsta brazdastih kitova . On je najbliži srodnik plavog kita i poslije njega je sljedeća najveća životinja na Zemlji.

## Osobine

Kit perajar je u prosjeku dugačak oko 20 metara, ali je već izmjeren i jedan perajar koji je bio dug 27 metara. Težina jednog takvog diva se procjenjuje na oko 70 tona. To znači, da je puno vitkiji i lakši od jednako velikog plavog kita, a lakši je i od nekih manjih vrsta kitova kao što je grenlandski kit ili ulješura . Gornja strana tijela mu je sivosmeđa a s donje strane je bijel. Najsigurnije ga se može prepoznati po nesimetrično obojenoj donjoj čeljusti: desna strana je bijela a lijeva tamna. Često ga se zamjenjuje sa Rudolfijevim kitom.

## Rasprostranjenost

Kitovi perajari žive u svim svjetskim oceanima .Ljeta provode u polarnim ili umjereno hladnim vodama, a zimi dolaze u umjereno topla i tropska mora. Kako su godišnja doba upravo obrnuta na sjevernoj od onog na južnoj polutki oni se na ekvatoru nikada ne sreću. Neki zoolozi smatraju da su to dvije odvojene podvrste: sjeverni perajar (*B.p.physalus*) i južni perajar (*B.p. quoyi*).

## Način života

Kitovi perajari žive u grupama od 5 do, eventualno, 10 životinja. U vremenu prije velikog kitolova postojale su "škole" perajara i do 300 životinja. Perajari brže plivaju i dublje rone od većine drugih velikih kitova. 
Pliva brzinom od oko 37&nbsp;km/h a redovno roni do dubine od 200 metara. Pri tome se zadržava pod vodom petnaestak minuta. Hrani se gotovo isključivo sa krilom , koji filtriraju uz pomoć usi . Hrane se, slično kao i plavi kit isključivo u svojim ljetnim boravištima, a za vrijeme zime troše svoje zalihe masnoće.

Ne događa se, da majka donese na svijet više od jednog mladunca, a rađa ga kad stigne u ljetno boravište. Mladunče je dugo oko 6,5 metara i teži 1.800 kilograma. Spolnu zrelost dosižu u starosti od oko 10 godina, a dožive i više od 100 godina.

## Kitolov i zaštita

Zbog brzine i veličine perajara sve do kasnog 19. stoljeća ljudi su perajare mogli uloviti samo iznimno. Međutim, kad su se sredstva za lov na kitove dovoljo razvila, ljudi su počeli s masovnim izlovljavanjem. Prvo su lovili plavi kit|plave kitove jer je bio, zbog veličine, atraktivniji. Ali kad je ta vrsta bila gotovo istrijebljena, prešlo se na lov na perajare u veliko stilu. Tako je samo u sezoni 1937./38. pobijeno više od 28.000 perajara. Lov je nesmanjenom žestinom nastavljen sve do kasnih 60-tih godina, kad je utvrđeno da su "zalihe" gotovo iscrpljene. Od 1985. vrijedi zabrana lova na kitove u cijelom svijetu.

Prije kitolova, bilo je oko 400.000 južnih i 70.000 južnih perajara. Ekcesivni lov smanjio je populaciju na manje od 5.000. Time je perajar nešto češći od plavog kita ali se i njega mora, još uvijek, smatrati jako ugroženom vrstom. American Cetacean Society procjenjuje, da ih danas još živi oko 40.000 na sjevernoj i 15.000 na južnoj polutki.
## Vanjske veze
* Fotografije kita
* Fotografije kita pri izranjanju
Gestacija

**Gestacija** je razdoblje nošenja embrija ili fetusa unutar ženki viviparnih sisavaca. Sisavci tijekom trudnoće mogu imati jednu ili više gestacija istovremeno (višestruke trudnoće). Prema izvješću o porodima u zdravstvenim ustanovama Hrvatske tijekom 2006. godine Hrvatskog zavoda za javno zdravstvo zabilježeno je 478 višestrukih trudnoća. Vremenski razmak gestacije naziva se *gestacijskim periodom*, a vremenska duljina koju je plod proveo u maternici razvijajući se naziva se *gestacijskom dobi*.

## Ljudi

Trudnoća se obično dijeli u tri razdoblja, koja su označena pojmom trimestar, svaki u trajanju od tri mjeseca. Treći trimestar počinje nakon 28 tjedana. 23. tjedan prvi je tjedan u kojem se nedonošće smatra održivim. Prije ove dobi značajni razvoji koji bi omogućili fetusu opstanak izvan maternice još se nisu zbili. Ova je raspodjela djelomično neosnovana je jer su djeca rođena prije tog razdoblja preživjela, no samo uz značajnu medicinsku pomoć.

Kod ljudi, rođenje se obično odvija u gestacijskoj dobi od 37 do 42 tjedna. Rođenje prije 37. tjedna gestacije smatra se prijevremenim, dok se rođenje nakon 25 tjedna obično smatra "održivim". Procjenjuje se kako godišnje dva milijuna novorođene djece diljem svijeta umire tijekom prva 24 sata nakon rođenja.

## Sisavci
 (za ljude)
 (za ostale sisavce)

U sisavaca, trudnoća započinje kada se oplođena zigota usadi u ženkinu maternicu i završava nakon njenog izlaska iz maternice.

U tablici ispod nalazi se prosječne vrijednosti trajanja gestacijskog perioda.

## Reference
Antiamerikanizam

**Antiamerikanizam** je oblik neslaganja ili mržnje prema Amerikancima, njihovoj kulturi, te politici Sjedinjenih Američkih Država (posebno vanjskoj).

Antiamerikanizam se izraženije pojavio u Evropi nakon uloge u Drugim svjetskom ratu, posebno tokom Hladnog rata kada je bio ideološki motiviran. Dugo je bio široko rasprostranjen u liberalnim krugovima primjerice zbog Vijetnamskog rata. Nakon pada Sovjetskog Saveza, SAD postaje jedina supersila prema kojoj val antiamerikanizma ponovo dobiva na zamahu, u primarno vanjskopolitičkom obliku.

Izraženi politički antiamerikanizam danas je rasprostranjen u Iranu, Kubi i Sjevernoj Koreji.

## Povezano
* Anglofobija

## Literatura
* Beeman, William O. *The Great Satan vs. the Mad Mullahs: How the United States and Iran Demonize Each Other*, Greenwood Publishing Group, 2005 
* Friedman, Max Paul. *Rethinking Anti-Americanism: The History of an Exceptional Concept in American Foreign Relations*, Cambridge University Press, 2012 
* Klautke, Egbert. "Anti-Americanism in Twentieth-Century Europe," *Historical Journal* (2011) 64 (4), str.&nbsp;1125–1139.  
;Ostali projekti
Polonofobija

**Polonofobija** je mržnja prema Poljacima tj. ljudima poljske nacionalnosti.

Antipolonizam postoji ili je postojao u sljedećim vidovima:
* organizirano istrebljivanje Poljaka kao etničke i kulturne grupe, često bazirano na ideji (vjerovanju) da je poljska kultura prijetnja njihovim vlastitim nacionalnim interesima
* rasistički antipolonizam, vrsta ksenofobije
* kulturalni antipolonizam: predrasude o Poljacima i ljudima koji govore poljski
* negiranje poljske pomoći Jevrejima tokom Drugog svjetskog rata

## Literatura
* Lukas, Richard C.: *Forgotten Survivors: Polish Christians Remember The Nazi Occupation* 
* Mikołaj Teres: *Ethnic Cleansing of Poles in Volhynia and Eastern Galicia, Alliance of the Polish Eastern Provinces*, Toronto, 1993, . 
* Ryszard Torzecki: *Polacy i Ukraińcy; Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej*; Warsaw, 1993. 
* Tadeusz Piotrowski: *Genocide and Rescue in Wolyn: Recollections of the Ukrainian Nationalist, Ethnic Cleansing Campaign Against the Poles During World War II*, McFarland & Company, 2000, . 
* Eduard v. Hartmanns Schlagwort vom "Ausrotten der Polen" : Antipolonismus und Antikatholizismus im Kaiserreich / Helmut Neubach. 
* 'Erbfeindschaften': Antipolonismus, Preußen- und Deutschlandhaß, deutsche Ostforschung und polnische Westforschung, [w:] Deutschland und Polen im 20. Jahrhundert, red. U. A. J. Bechner, W. Borodziej, t. Maier, Hannover 2001
Klinija (brat Alkibijada)

**Klinija** (, 5. vek pne.) bio je sin Klinije i mlađi brat poznatog atinskog državnika Alkibijada, te stoga član bogate i uticajne porodice Alkmeonida. Nakon pogibije njihova oca kod Koroneje 447. pne. brigu o dvojici dečaka preuzeli su Perikle i njegov brat Arifron, čija je majka Agarista bila bliska rođakinja Megakla, oca Klinijine udovice Dimomahe. Oko 433. godine, po Alkibijadovom sticanju punoletstva, Perikle je, bojeći se da će Alkibijad na neki način negativno uticati na Kliniju, otposlao ovoga iz vlastite kuće i poverio ga na odgoj svome bratu Arifronu. No Arifron ga je nakon samo šest mesci poslao natrag, smatrajući da od Klinije nikad ništa značajnoga neće biti. U jednom od Platonovih dijaloga o Kliniji se govori kao o ludom čoveku (μαινόμενον ἄνθρωπον).

## Reference
Klinija iz Tarenta

**Klinija iz [[Tarent]]a** (, cvetao u 4. veku pne.) bio je starogrčki pitagorejski filozof, te savremenik i prijatelj Platonov, ako se može verovati jednoj, inače možda bezvrednoj priči koju Diogen Laertije navodno prenosi od Aristoksena: prema toj priči, Platon je želeo da spali sve Demokritove spise do kojih je mogao doći, ali su ga u tome sprečili Klinija i Amikla iz Herakleje.

U životu se Klinija istinski pridržavao načela pitagorejske škole. Tako je, na primer, imao običaj da svoj gnev utišava sviranjem harfe. Kad je neki Pror iz Kirene tokom prevrata izgubio svu svoju imovinu, Klinija je, ne znajući o tom čoveku ništa drugo do da je pitagorejac, preduzeo riskantan put u Kirenu i nadoknadio mu sav izgubljeni imetak.

Na kraju Jamblihovog *Životopisa Pitagore* nalazi se jedan Klinijin spis.

## Reference
Franz Werfel

**Franz Viktor Werfel** (10. septembar 1890 &ndash; 26. august 1945) bio je austro-češki književnik jevrejskog porijekla, najpoznatiji po romanu *[[Die vierzig Tage des Musa Dagh]]* posvećenom armenskom genocidu, odnosno *[[Das Lied von Bernadette]]*, posvećenom francuskoj katoličkoj svetici Bernadette Soubirous.

## Vanjske veze

* 
* Mahler-Werfel Papers at the University of Pennsylvania
* Franz Werfel Papers at UCLA 
* Franz Werfel Family Papers at the Leo Baeck Institute, NY
* A small album of miscellaneous photographs 
* Franz Werfel author profile 
* Jeremiah – Symphony No. 3 (1997)  by Bertold Hummel after the novel *Jeremias* by Franz Werfel
The Song of Bernadette

***The Song of Bernadette*** () je američki crno-bijeli biografski film snimljen 1943. u režiji Henryja Kinga, poznat kao prvo ostvarenje nagrađeno Zlatnim globusom za dramu.

Predstavlja adaptaciju istoimenog romana austrijskog pisca Franza Werfela. Radnja se događa u Francuskoj u 19. vijeku, a naslovna protagonistica, čiji lik tumači Jennifer Jones, je mlada seljanka Bernadette Soubirous kojoj će se ukazati Djevica Marija i tako potaći događaje koji će dovesti do stvaranja znamenitog katoličkog svetišta u Lourdesu.

*The Song of Bernadette* je predstavljao veliki uspjeh i kod publike i kod kritike. Jones je za svoju ulogu dobila Oscar za najbolju glumicu, a sam film još tri. Uz sam film, Zlatni globus su dobili Jones i režiser King.

## Uloge
* Jennifer Jones ... Bernadette Soubirous
* William Eythe ... Antoine Nicolau
* Charles Bickford ... Otac Peyramale
* Vincent Price ... Tužilac Vital Dutour
* Lee J. Cobb ... Dr. Dozous
* Gladys Cooper ... Sestra Marie Therese Vauzous
* Anne Revere ... Louise Soubirous
* Roman Bohnen ... François Soubirous
* Mary Anderson ... Jeanne Abadie
* Patricia Morison ... Eugenie, carica Francuza
* Aubrey Mather ... Gradonačelnik Lacade
* Charles Dingle ... Jacomet
* Edith Barrett ... Croisine Bouhouhorts
* Sig Ruman ... Louis Bouriette
* Blanche Yurka ... Tetka Bernarde Casterot
* Ermadean Walters ... Marie Soubirous
* Linda Darnell (van špice) ... Gospa (Djevica Marija)

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
Shéhérazade (Ravel)

***Shéhérazade*** je naslov dva dela francuskog kompozitora Mauricea Ravela.

Delo **, sastavljeno je 1898, ali nije objavljeno. To je kompozicija za orkestar komponovano kao uvertira za jednu operu istog imena. Kompozicija je prvi put izvedena na konecrtu Nacionalnog muzičkog društva 27. maja 1899, i tom je prilikom dirigovao sam kompozitor.

*Shéhérazade*, ciklus pesama za soprana (ili tenora), kako za solo izvođenje tako i za orkestar, sastavljen je 1903. na temelju tri pesme Tristana Klingsora: "", "" i "". Ovu je kompoziciju premijerno izvelo Nacionalno muzičko društvo 17. maja 1904. s Jeanne Hatto i uz dirigentsku palicu Alfreda Cortota.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* ''Shéhérazade: ouverture de féerie'' 
* ''Shéhérazade'' 
* Izvedba ''Shéhérazade'' sa sopranom Elizabeth Parcells uz komentar pevačice
Sinofobija

**Sinofobija** je netrpeljivost, mržnja i iracionalan strah od Kineza i Kine. Ovaj tip ksenofobije došao je do izražaja u 19. vijeku na dvama različitim mjestima i u drugačijim uvjetima – u carskom Japanu zbog tradicionalnog rivalstva u Istočnoj Aziji, te Sjedinjenim Državama, Australiji i Južnoj Africi zbog otpora prema kineskoj imigraciji nerijetko prožetog rasizmom. Od kraja 20. vijeka politička sinofobija rasprostanjena je u zemljama Sjeverne Amerike i Zapadne Evrope, a temelj tog iracionalnog straha jest brojnost kineske nacije i ekonomski procvat Kine, što bi navodno moglo ugroziti dominaciju zapadne civilizacije. Kritičari takvih stajališta smatraju da je strah iracionalan jer se razvoj Kine temelji upravo na usvajanju temeljnih zapadnjačkih vrijednosti i načina razmišljanja: racionalizma, razvoja nauke, razvoja kapitalističkih ekonomsko-društvenih sistema, usvajanja temeljnih ljudskih prava, vladavine zakona i poštivanja privatne imovine, te širenja zapadne kulture (muzika, film, književnost).

## Veze
* Žuta opasnost
* Sinofilija

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Garðabær

**Garðabær** je grad i općina od 13 872 stanovnika , formalno peti po veličini grad na Islandu.
## Geografija
*Garðabær* leži na jugozapadu Islanda, u zaljevu Faxaflói, udaljen samo 5 km južno od centra Rejkjavika, tako da je zapravo on samo dio metropolitanskog Rejkjavika.
## Historija
Po islandskoj knjizi naseljavanja Landnámabók, - *Garðabær* je bio jedno od prvih područja koje su još u 9. vijeku naselili kolonisti iz Skandinavije. Zapravo su to bile dvije farme Vífilsstaðir i Skúlastaðir iz kojih se je kasnije razvilo naselje.

Danas je poznat po velikom tv studiju u kom se snimaju najpopularnije islandske serije.
## Znamenitosti
Neposredno pored grada nalazi se glečer Snæfellsjökull, taj ugasli stratovulkan poslužio je Julesu Verneu kao ispiracija za roman Put u središte Zemlje, danas je dio jedinog nacionalnog parka Islanda. Odmah iza grada uzdiže se planina Esja sa koje se pruža odličan pogled na Rejkjavik i Kópavogur.
## Gradovi prijatelji

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice općine Garðabær
* ''Garðabær'' na portalu Icelandic-Traveller
Das Lied von Bernadette

***Das Lied von Bernadette*** (; ) je biografski roman austrijskog pisca Franza Werfela originalno objavljen u SAD 1942. godine. U njemu se prikazuje život francuske seljanke Bernadette Soubirous kojoj se 1858. ukazala Djevica Marija, a što je kasnije potaklo osnivanje znamenitog svetišta u Lourdesu. Werfelov roman je događaje opisivao u širem kontekstu francuske politike sredinom 19. vijeka, i odlikovao se nastojanjem za što većom autentičnošću. Werfel je roman napisao djelomično u znak zahvalnosti katoličkim redovnicima koji su ga kao Jevreja skrivali na jugu Francuske nakon njemačke invazije, prije nego što je uspio emigrirati u SAD.

Roman je po objavljivanju postigao veliki uspjeh te se punih 13 tjedana održao na prvom mjestu New York Timesove liste bestselera. Sljedeće godine je adaptiran u istoimeni film, u kome je naslovnu ulogu tumačila Jennifer Jones, i koji je postao prvi film nagrađen Zlatnim globusom za najbolju dramu.

## Vanjske veze
* Bernadette of Lourdes  Author John Martin's [who abridged Franz Werfel's classic *The Song of Bernadette*] website
Bernadette Soubirous

**Marie Bernarde** "**Bernadette**" **Soubirous** (; 7. januar 184416. april 1879) bila je prvorođena kćer mlinara iz mjesta Lourdes u Francuskoj, a koju se danas slavi kao mistika i sveticu u Katoličkoj crkvi.

Soubirous je najpoznatija po sudjelovanju u ukazanju "male mlade dame" koja ju je zamolila da sagradi kapelicu u pećini u Massabielleu gdje su se ukazanja odigrala između 11. februara i 16. jula 1858. Kasnije se dama koja joj se ukazala predstavila kao Bezgrešno začeće.

Iako je Katolička crkva ispočetka bila skeptična, Soubirousine tvrdnje su kasnije proglašene "vrijedne vjerovanja" nakon kanonske istrage, te se marijansko ukazanje danas pozna pod imenom Naša Gospa Lourdeska. Marijansko svetište u Lourdesu (Midi-Pyrénées) je postalo jednim od najpopularnijih mjesta hodočašća, gdje svake godine dolazi pet miliona kršćanskih hodočasnika svih denominacija.

8. decembra 1933. ju je kanonizirao papa Pio XI kao sveticu Rimokatoličke crkve, a spomedan joj je 18. februara.

## Izvori

## Vanjske veze

* Lourdes and Bernadette  Detailed chronology of the apparitions, with many pictures.
* Biography of Bernadette Soubirous Includes referenced quotes by Bernadette
* The Body of St. Bernadette—Includes reports of her exhumation and photographs of her body and tomb.
* Life and Background to Bernadette Soubirous of Lourdes 
* Notes on the Investigation, including facsimile of notes taken during an interview with Bernadette
* Catholic Encyclopedia: ''Notre-Dame de Lourdes''
*
Charleville-Mézières

**Šarlvil Mezjer** () je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ardeni.

Po podacima iz 2006. godine broj stanovnika u mestu je bio 51.997.

## Demografija

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Izvor podataka: Insee
* Mape i satelitski snimci:
** Google maps
** [MSN-ov atlas sveta](http://maps.msn.com/(cgxnej455qpgxeu5vurxtejz)/map.aspx?&lats1=49.7666666667&lons1=4.71666666667&alts1=14&regn1=2)
Biarritz

**Bijaric** () je grad u Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Atlantski Pirineji.

Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika gradu je bio 28.742, a gustina naseljenosti je iznosila 2.465 stanovnika/km².

## Demografija

## Galerija

Image:France-Biarritz-Grande lage et Casino-2005-08-05.jpg|Plaža i kazino u Bijaricu


## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Izvor podataka: Insee
* Mape i satelitski snimci:
** Google maps
** [MSN-ov atlas sveta](http://maps.msn.com/(cgxnej455qpgxeu5vurxtejz)/map.aspx?&lats1=43.4833333333&lons1=1.56666666667&alts1=14&regn1=2)
Lista departmana Francuske po broju stanovnika

Na ovoj stranici nalazi se **spisak od 100 [[Administrativna podela Francuske|Francuskih departmana]] poređanih po broju stanovnika**:

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Povezano
* Spisak departmana Francuske po gustini naseljenosti
* Spisak departmana Francuske po površini

## Vanjske veze
* Discovering the departments of France
La Désirade

**La Dezirad** je ostrvo u Karipskom moru, pod upravom Gvadelupa. Površina 28&nbsp;km², na kojoj živi oko 1650 stanovnika. Na njega se, prilikom svog drugog putovanja u Ameriku, iskrcao Kristifor Kolumbo i nazvao ga *La Desirade*, što u prevodu znači - *[[nada]]*.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* The official website of the island 
* Tourism website for the island
* Facebook page detailing events and activities happening on the island
Château du Haut-Koenigsbourg

Dvorac **Visoki Kenigsburg** (, ) nalazi se u mestu Oršviler u Alzasu u Francuskoj. Nalazi se na strateškom mestu u planinama Vogezi iznad ravnice Alzasa. Korišćen je kao utvrđenje od Sredljeg veka do Tridesetogodišnjeg rata posle koga je napušten. Restauriran je početkom 20. veka po naređenju nemačkog cara Vilhelma II. Danas je dvorac turistička atrakcija.

Zamak na ovom mestu se prvi put pominje 1147. Do ranog 13. veka bio je vlasništvo porodice Hoenštaufen. U Tridesetogodišnjem ratu spalili su ga Šveđani posle pedesetdvodnevne opsade. Nekoliko stotina godina zamak je bio napušten i obrastao je šumom.

Grad Zeleštat je 1899. poklonio ovu lokaciju caru Vilhelmu II. Car je želeo da sebi stvori dvorac koji će simbolizovati Srednji vek i dugovečnost nemačke kulture, kao i da pojača veze Alzašana sa Nemačkom. Menadžer projekta restauracije bio je Bodo Ebhart. Radovi su trajali od 1900. do 1908. Ebhard se trudio da se u rekonnstrukciji oslanja na istorijske izvore, ali je povremeno morao da improvizuje. I sam car je davao neke sugestije.

Posle Prvog svetskog rata dvorac je konfiskovala francuska država. Od 1962. Visoki Kenigsburg je nacionalni istorijski spomenik.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Internet prezentacija 
* Fotografije ministarstva kulture