open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rakitnica (Prača)

**Rakitnica** je rijeka u istočnom dijelu Bosne i Hercegovine. Izvorište Rakitnice čini veći broj malih vrela na visini 760 metara, nedaleko od sela Šenkovića, na istočnom obodu Glasinačkog polja, administrativno na teritoriji Sokoca. Dužina toka je 23 km. Rijeka svoj tok završava na nadmorskoj visini 460 metara, ušćem u rijeku Praču u Sastavcima, istočno od sela Mesića (zaseok Izgumanje). 
## Ime
Rijeka i selo  Rakitnica dobili su ime vjerovatno po vrbi rakiti kojom je tok obrastao gotovo cijelom dužinom. Moguće da je Rakitnica dobila ime i po rakovima koji su živjeli, u tada njenoj čistoj vodi. Omer Hadžiselimović u djelu *Bosanski gradovi* krajem 19. vijeka Rakitnicu naziva "Rakov potok", kao i  Johan Von Azbot "Potok rakova", u knjizi - *Bosna i Hercegovina, slike i putovanja*!

## Tok
Jedan km. nizvodno od izvora, kod sela Rakitnica, prima svoju prvu lijevu pritoku Bereg, koja se u svom gornjem toku zove Sušica. Na ušću Berega u Rakitnicu obrazovao se travertitni prag i vodopad visine 10 do 12 metara.

U 2012 godini, nakon uređenja toka u Rogatici, na Rakitnici je otvoreno novo gradsko kupalište koje je zаmijenilo  improvizovаno kupаlište u Zаkuli , izgrаđeno polovinom osаmedesetih godina XX vijekа. Novo kupаlište imа neprаvilаn oblik sа površinom od oko 2.000 m2 Vodenа аkumulаcijа od oko 3.500 kubnih metаrа stvаrаće se sа dvije montаžno-demontаžne ustаvne brаne.

Kod sela Zaganovića, južno od Rogatice, dolina se jako sužava. Rijeka ulazi u kanjon dužine 1 km koji se završava kod Tucina potoka. Strane doline u ovom suženju su visoke oko 150 metara, a na stranama su javljaju krški izvori i pećine. Suženje kojim se dalje probija rijeka je klisurasto. Po izlasku iz ove klisure dolina prelazi u kukavičko proširenje kotlinskog karaktera.

Na rijeci Rakitnici je predviđena izgradnja dvije male hidroelektrane (MHE), MHE "Ušće" i MHE "Podgaj".

## Izvori
Crveni krst (razvrstavanje)

**Crveni krst** može biti:
* Crveni križ;
* Crveni krst Srbije;
* Crveni krst (Beograd), gradska četvrt;
Lože

**Lože** može odnositi na sljedeća mjesta:

;****
* Lože (Laško), naselje u općini Laško, regija Savinjska
* Lože (Vipava), naselje u općini Vipava, regija Goriška
Distrikti Portugala

**Distrikti Portugala** (portugalski: *Distritos de Portugal*) kojih ima 18, su administrativne jedinice prvog nivoa lokalne samouprave na koje je Portugal administrativno podjeljen.

Uz njih i dvije otočke autonomne regije imaju isti status, jer imaju administrativnu funkciju kao i distrikti.

## Karakteristike i historija

Distrikti (okruzi) Portugala postoje od 1835. godine, i kao takvi uz manje izmjene postoje do danas, iako su u određenim periodima bili gotovo bez funkcija. 
Distrikti se nadalje dijele na općine (*concelhos*, *municípios*), a one se dijele na freguesie (civilne parohije). 

Svojevremeno je bilo ideja da se uvedu provincije (*províncias*), koje bi bile iznad distrikta; jedna takva podjela provedena je između 1933.-1959., ali nije zaživjela. 

Ustav iz 1976. predvidio je stvaranje upravnih regija (*regiões administrativas*), ali se u Portugalu još uvijek raspravlja o tome kako to provesti. 
Postojećih 7 regija, osim Azora i Madeire, su regije za planiranje i statistiku i ne smatraju se da ispunjavaju uvjete za administrativne jedinice.

## Lista distrikta

## Lista Autonomnih regija

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Districts of Portugale''
Faro (distrikt)

**Distrikt Faro** (portugalski: *Distrito de Faro*) je jedan od 18 Portugalskih distrikta, koji se prostire na zemlje.

## Karakteristike
Sa sjevera graniči sa Distriktom Beja, na istoku sa Španjolskom i sa juga i 
zapada sa Atlanskim oceanom.

Distrikt se poklapa sa Regijom Algarve površinom od 4,996 km², i brojem stanovnika - 467,343 stanovnika.

Administrativni centar distrikta je grad Faro koji ima 67,622 stan
Distrikt je administrativno podjeljen na 16 općina;
*Albufeira
*Alcoutim
*Aljezur
*Castro Marim
*Faro
*Lagoa
*Lagos
*Loulé
*Monchique
*Olhão
*Portimão
*São Brás de Alportel
*Silves
*Tavira
*Vila do Bispo
*Vila Real de Santo António

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Governo Civil de Faro''
Jelena Varjaški

**Jelena Varjaški** ( Vršac, 1922 - Beograd, 9. maj 1942 ) bila je učesnica NOB .

## Biografija
Rođena je u Vršcu 1922. godine. godine. Ovde je završila osnovnu školu, nakon čega je upisala gimnaziju u Vršcu. Tokom školovanja pridružila se omladinskom revolucionarnom pokretu, koji je bio veoma razvijen u gimnaziji. Nedugo zatim postala je članica Saveza komunističke omladine (SKOJ). 

Bila je odličan đak i dobila je nagrade za pisane sastave, kao i prvu nagradu na konkursu na temu *Kako bi društvo imalo koristi od ravnopravne žene*, koje je raspisao Ženski pokret iz Vršca. Nakon odlaska Borislava Brace Petrova na studije, u leto 1940. u gimnaziji je postala šef organizacije SKOJ-a. Također, bila je aktivna u Omladinskoj sekciji Ženskog pokreta. 

Uprkos tome što je bila odlična učenica, izbačena je iz srednje škole zbog govora koji je održala na sahrani jednog učenika koji je pripadao omladinskom revolucionarnom pokretu. Školovanje je nastavila u Pančevu, ali su završni razred i matura, njene generacije prekinuti aprila 1941. godine zbog početka Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji . 

Nakon okupacije Jugoslavije 1941. Banat u kome je živela potpao je pod posebnu upravu nemačkog okupatora, a svu vlast su imali starosedeoci domaći Nemci folksdojčeri. Samo u Vršcu su činili polovinu tadašnjeg stanovništva. Tokom priprema oružanog ustanka, aktivno je učestvovala u organizaciji Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP), zbog čega je primljena u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Nakon toga joj je povereno upravljanje organizacijom SKOJ-a u Vršcu. Aktivno je učestvovala u radu partijske tehnike i distribuciji propagandnog partijskog materijala. 

Nakon smrti sekretara Okružnog komiteta KPJ za južni Banat Slavka Munćana, koji je preminuo 5. septembra 1941. u oružanom sukobu sa agentima Gestapoa, kao rezultat izdaje, pokrenuta je opsežna policijska operacija hapšenja aktivista Narodnooslobodilačkog pokreta. Među vršačkim antifašistima, uhapšenim 06.09.1941. nalazila se i Jelena Varjaški. Uhapšena grupa je prvo odvedena u logor Svilara u Pančevu, a odatle su prebačeni u logor Banjica u Beogradu.

U „Vršačkoj grupi“, kako su je zvali u logoru, grupi uhapšenih vršačkih antifašista, bio je, između ostalih, i Milan Jakšić (potomak Đure Jakšića ), sekretar mesnog komiteta KPJ za Vršac i sedam žena, zatočenih u sobi broj 13, poznatoj kao „soba smrti“ — Amalija Jakšić, Dragica Petrov, Kornelija Ankucić, Koviljka Ivanović, sestre Ivanka i Smilja Stojadinov i Jelena Varjaški. decembra 1941. Ovoj grupi pridružila se i članica Mesnog i Okružnog komiteta KPJ za Pančevo Olga Radišić Petrov, supruga Brace Petrova, kojeg je u Barandi uhapsio sam Juraj Špiler . 

Žene iz "Vršačke grupe" ubijene su 9. maja 1942. godine u specijalnoj kamionskoj gasnoj komori zvanoj " dušegupka ". Istog dana ubijeno je ukupno 220 logoraša Banjičkog logora, među kojima je bilo 25 Jevrejki sa decom, porodica apotekara Svetolika Trajkovića, kao i nekoliko mladića logoraša — iz Vršca i Užica. 

Njeno ime nose ulica  i škola za osnovno i srednje obrazovanje u Vršcu. 

## Reference

## Književnost
Afonso V od Portugala

**Afonso V** (Sintra, 15. januar, 1432.- Sintra, 28. august 1481.) bio je Portugalski kralj od 1438. do 1481., poznat po nadimku  **Afrikanac**, zbog vojnih kampanja po Maroku.

## Biografija

Rođen je kao sin kralja Duarta I i kraljice Leonor (kćer aragonskog kralja Fernanda I). 
Afonso je naslijedio tron sa šest godina. Ispočetka je kao regent vladala njegova majka, ali je Cortes odlučio da žena nije dovoljno dobra za taj posao, pa je postavio njegova strica Pedra, vojvodu od Coimbre za regenta.
Pedro je relativno dobro vladao, a da si osigura poziciju udao je svoju kćer Isabel za - Afonsa.

Kad je Afonso stupio na tron, kao protutežu utjecajnom Pedru, preferirao je svog ujaka Afonsa I 
kom je dodjelio titulu Vojvode od Bragançe, i učinio ga najmoćnijim čovjekom Portugala.
Uz pomoć Vojvode od Bragançe, optužio Pedra za zavjeru, i nakon bitke kod Alfarrobeire (maj 1449.) ubio.

Nakon tog se bavio ratom protiv nevjernika u Maroku, -1458. zauzeo je Ksar es-Seghir, ali ne i i Tanger 1463.Nešto kasnije 1471. zauzeo je Asilah i nakraju i Tanger.

Nakon što je postao udovac oženio se 1455. mlađom kćerkom kastiljskog kralja Enriquea IV - Joannom. 
Kad je Enrique IV, -1474. umro, angažirao se da kastiljski tron pripadne njegovoj supruzi i njemu, a ne njegovoj sestri Isabel I od Castille i njenom suprugu Ferdinandu II od Aragona, pa je pokrenuo rat za kastilijnsko naslijeđe.

Od rata je odustao nakon poraza u bitci kod Tora u martu 1476.
Nakon tog je otišao u Francusku u potrazi sa saveznicima na dvoru kralja Louisa XI. 
Nakon neuspjele misije vratio se u Portugal u novembru 1477.

Umro je prije nego što se Cortes mogao sastati i potvrditi njegovu abdikaciju.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Afonso V king of Portugal''
Prezbiter Ivan

**[[Prezbiter]] Ivan (Jovan)** (latinski: *Presbyter Ioannes*) bio je legendarni kršćanski vladar Orijenta.

## Historija legende
Bio je tema brojnih srednjovjekovnih kronika, koji su u njemu vidjeli poželjnog saveznika u sukobu sa muslimanima.
Oni su pretpostavljali da je nestorijanac, koji ne trpi autoritet Carigradskog patrijarha, već kao kralj-svećenik vlada nekom udaljenom zemljom dalje od Perzije i Armenije. 

Mit o njemu nastao za Križarskih ratova (kraj 11 - 13. vijek), kada su se evropski kršćani nadali da će muslimanima preoteti Jeruzalem i Svetu zemlju. 

Sagu o njemu prvi je zabilježio njemački redovnik Otto od Freisinga u svojoj kronici iz 1145.
Po njoj Prezbiter Ivan, bio je direktni potomak jednog od Biblijskih maga.

Francuski kroničar iz 13. vijeka, Alberic de Trois Fontaines, zabilježio je da je 1165. Prezbiter Ivan poslao pismo nekolicini evropskih monarha, između ostalih bizantskom caru Manojlu I Komninu i svetorimskom caru Friedrichu I Barbarossi.
Pismo je izgleda bilo izmišljotina, pisana na latinskom i prevedena na razne jezike, uključujući hebrejski, staroslavenski, ali ne i na grčki, iako je slano bizantskom (grčkom) caru. Animozitet prema Bizantu vide se po tom što se bizantskog cara titulira kao guvernera Rimljana a ne kao cara.

U pismu se kraljevstvo Prezbitera Ivana - Tri *Indije*, opisuje kao zemlja velikih prirodnih bogatstava i  kojekakvih čuda. Kao zemlja u kojoj vlada mir i pravda zahvaljujući prelatskom sudu. U pismu se dalje navodi da Ivan namjerava krenuti sa vojskom u Palestinu da se bori sa muslimanima i zauzme sveti grob Isusov, kao i to da čuva svetište sv. Tome Apostola, zaštitnika Indije, u današnjem Čenaju.

Istovremeno raširila se i priča o odgovoru pape Aleksandra III, iz 1177., iako od njega nema ni traga.

Od sredine 14. vijek zemlja kojom vlada Prezbiter Ivan postala je puno bliža Etiopija. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prester John legendary ruler''
Silves, Portugal

**Silves** je grad i općina od 37,766 stanovnika na jugu Portugala.

## Geografija

Silves se nalazi u Regiji Algarve na Rijeci Arade, udaljen 12 km sjeveroistočno od njena
ušća u Atlantik i grada Portimão.

Zlatni period Silvesa bio je prije nekih 1,000 godina, kad je bio prijestolnica maurskog  Al-Andalusa, u to vrijeme imao je oko 30,000 stanovnika i bio jedna od najvećih luka.

## Historija

Arheološki nalazi ukazuju da je kraj oko Silvesa bio naseljen još od paleolita i neolita. 
Pretpostavlja se da su ga osnovali Feničani prije nekih 3,000 godina.
U to vrijeme bio je rudnik bakra. Za rimskih vremena podignut je most.

Mauri su ga zauzeli 712. (ili 713.), od 846 Silves je dio Kordopskog Emirata i između 1027. - 1051. jedna od njegovih prijestolnica.
Portugalci su ga uz pomoć križara zauzeli 1189., ali je već 1191., ponovno pao u maurske ruke i ostao pod njihovom vlašću do 1442.

Za portugalske vlasti mu je opao značaj jer je prekinuta trgovina sa arapskim svijetom, a i luka je postala preplitka. 
Od 1577. više nije sjedište biskupije Algarve, koja je preseljena u Faro.

Velik dio Silvesa je uništen u potresu 1755., oporavio se tokom 19. vijeka nakon dolaska željeznice i velike potražnje za 
plutom.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Câmara Municipal de Silves''
Hiro Matsushita

**Hiroyuki Matsushita** "**Hiro**" **Matsushita** (rođen 14. 3. 1961.), japanski je biznismen i bivši vozač utrka. On je unuk Konosukea Matsushite, osnivača Panasonica. Godine 1989. Matsushita je osvojio Toyota Atlantic Championship (Pacifik), postavši prvi i jedini japanski vozač kojem je to uspjelo. Također je bio prvi japanski vozač koji se utrkivao na Indy 500 utrci.

## Rani život i karijera
Matsushita je rođen u Nishinomiyi, prefektura Hyōgo, kao najmlađi sin Masaharua Matsushite, koji je bio drugi predsjednik Panasonica. Diplomirao je na Sveučilištu Konan. Njegov stariji brat, Masayuki Matsushita, služio je kao potpredsjednik Panasonica više od desetljeća.

Unatoč tome što je unuk osnivača Panasonica, odbijao je da ga se etiketira kao bogatog klinca koji može kupiti svoj put u bilo što. Umjesto toga, krenuo je s dna; karijeru je započeo utrkujući se na motociklima u svojoj domovini između 1977. i 1980., prije nego što je prešao na četiri kotača. Povukao se iz motocross utrka postavši prvak u Kansaiju 1980. u dobi od 19 godina.

Godine 1987. Matsushita se počeo utrkivati Formulom Fords - klasa A automobilskih utrka. Sljedeće godine udružio se s Jimom Downingom u automobilu Camel Lights i osigurao drugo mjesto u klasi na 24 sata Daytone i treće mjesto na utrci 12 sati Sebringa. Godine 1989. Matsushita je neustrašivo ušao u seriju Formule Atlantic i do kraja te godine osvojio je četiri utrke i prvenstvo Toyota Atlantic (divizija Pacifik) s najvećom razlikom u bodovima svih vremena. Zatim se okušao u Formuli Pacific na Novom Zelandu i postao prvi japanski vozač koji je osvojio prestižnu Lady Wigram Trophy utrku.

## Reference

## Vanjske veze

* MOTORSPORT STATS
*   RacingSportsCars 
* 
*
Portimão

**Portimão** je grad i općina od 59,845 stanovnika na jugu Portugala.

## Geografija

Portimão se nalazi u Regiji Algarve na ušću Rijeke Arade u Atlantik, udaljen 282 km južno od Lisabona..

## Historija

Pretpostavlja se da je Portimão niknuo na mjestu feničke i kartažanske trgovačke kolonije. 
Kako ima puno arheoloških nalaza iz rimskih vremena, isto tako se pretpostavlja da se da tu nalazio lučki grad, ali 
se nezna dali je to bio *Portus Hanibalis* ili *Portus Magnus*.

Za srednjeg vijeka spao je na malo ribarsko selo, kog su zauzeli Mauri i vladali njime 5 vijekova, 
Portugalci su ga zauzeli 1250., za vladavine kralja Afonsa III. 
Zbog stalnih napada gusara, duž obale, nije se smatralo sigurnim za život pa je ostao selo.

U 15. vijeku je službeno osnovan kao novi grad pod imenom **Vila Nova de Portimão** i zaštićen bedemima. 
Sve do 16. vijeka Portimão je često bio meta napada berberskih korsara i engleskih, nizozemskih i 
francuski pirata. 
Zbog tog su izgrađene dvije utvrde, sa obje strane Rijeke Arade; São João do Arade i Santa Catarina.

Grad je razoren za potresa 1755 i naknadnog cunamija pa su se brojni građani raselili.
Oporavio se krajem 19. vijeka, kao centar za konzerviranje riba.

Portimão je danas druga najvažnija ribarska luka i drugi po veličini grad u Regiji Algarve. 
Tokom 20. vijeka izgradnjom brojnih hotela i apartmana, transformirao se u poznato ljetovalište.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipio de Portimão''
Arade (rijeka)

**Arade** (portugalski: *Rio Arade*) je rijeka na jugu Portugala duga oko 75 km.

## Hidrologija

Arade se formira sutokom potoka, koji izviruu masivu Serra do Caldeirão. Od tamo teče prema jugozapadu do ušća u Atlantik kod grada Portimão.

U srednjem toku podignute su dvije brane sa akumulacionim jezerima; veće Barragem do Funcho i manje 
Barragem de Arade.

Rijeka je plovna 12&nbsp;km od ušća do grada Silvesa.

Sliv rijeke ima površinu od 980 km², a proteže se po Regiji Algarve.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Arade River'' (na portalu Mapcarta)
Kōnosuke Matsushita

, japanski industrijalac koji je osnovao Panasonic, najveću japansku potrošačku elektroniku tvrtku. Matsushita se u Japanu naziva "Bog menadžmenta".

## Reference

## Vanjske veze

*PHP INTERFACE – PHP Institute, Inc's Official Website
*Konosuke Matsushita.com, – Konosuke Matsushita Official Website by PHP Institute, Inc. 
*Matsushita Memorial Library – Located in PHP Institute, Inc.'s building in Kyoto, Japan.
*The Founder, Konosuke Matsushita by Panasonic
*Panasonic Museum – Konosuke Matsushita Museum 
*The Matsushita Institute of Government and Management
Tifusari (film)

***Tifusari*** je jugoslovenski animirani kratki film iz 1963. godine u režiji Vatroslava Mimice prema istoimenoj poemi Jure Kaštelana.

## Sadržaj
Film je eksperimentalna animacija u stilu drvoreza koja prikazuje halucinacije partizana zaraženih tifusom dok marširaju preko planina tokom zimskog perioda. Animaciju prati naracija poeme Jure Kaštelana.

## Zasluge

* Vatroslav Mimica: režija, adaptacija scenarija
* Jure Kaštelan: pisac (poema)
* Zlatko Crnković: narator
* Aleksandar Marks: grafika
* Branko Sakač: muzika
* Vladimir Jutriša: animacija

## Izvori


## Dodatna literatura
* Tifusari (poema)

## Vanjske veze

*
Tifusari (poema)

***Tifusari*** je partizanska poema pisca Jure Kaštelana. Poema opisuje halucinacije partizana zaraženih tifusom dok marširaju preko planina tokom Drugog svetskog rata.

Prvi put je objavljena u Kaštelanovoj zbirci pesama *Pijetao na krovu* 1950. godine. Prema uvodnom stihu iz Kaštelanove poeme Natko Devčić je komponovao ciklus *Stope na bijelu snijegu* za bariton i kamernii orkestar.

Godine 1963. poema je adaptirana u istoimeni kratki animirani film u režiji Vatroslava Mimice.

## Poema

## Izvori


## Dodatna literatura
* Partizanske pesme
* Tifusari (film)
Bragança (distrikt)

**Distrikt Bragança** (portugalski: *Distrito de Bragança*) je jedan od 18 Portugalskih distrikta, koji se prostire na sjeveroistoku zemlje.

## Karakteristike

Sa sjevera i istoka graniči sa Španjolskom, sa juga sa distriktima Guardo i Viseu i sa zapada sa Distriktom Vila Real.

Distrikt ima površinu od 6,599 km², u kojoj živi 122,804 stanovnika.

Administrativni centar distrikta je grad Bragança koji ima 34,582 stan

Distrikt je administrativno podjeljen na 16 općina;
*Alfândega
*Bragança	
*Carrazeda de Ansiães
*Freixo de Espada à Cinta
*Macedo de Cavaleiros
*Miranda do Douro
*Mirandela	
*Mogadouro
*Torre de Moncorvo
*Vila Flor
*Vimioso
*Vinhais

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Governo Civil de Bragança''
Sjeverni Portugal

**Sjeverni Portugal** (portugalski: *Região do Norte*) je jedna od 7 Portugalskih regija, koja se prostire na sjeveru zemlje.

## Karakteristike
Regija sa sjevera i istoka graniči sa sa Španjolskom, na zapadu sa Atlanskim oceanom i na jugu sa Regijom Centralni Portugal.

Sjeverni Portugal ima površinu od 21,284 km², na kojoj živi 3,586,586 stanovnika.

Administrativni centar regije je grad Porto koji ima 231,800 stan

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Região Norte''
Portugalske regije

**Portugalske regije** (portugalski: *Regiões de Portugal*) kojih ukupno ima 7 su administrativne jedinice na koje je Portugal administrativno podjeljen.

## Karakteristike i historija

Ustav iz 1976. predvidio je stvaranje administrativnih regija (*regiões administrativas*), pa je vlada izradila planove za podjelu zemlje, ali je sve ostalo samo u planovima do početka 21. vijeka, a kad je to trebalo bili provedeno, odbijeno je na nacionalnom referendumu 1998.

Unatoč tome vlada je u skladu sa politikom Evropske Unije o potrebi da svaka članica ima NUTS regije (radi planiranja), pojedostavila proceduru. 
Tako je kontinentalnom dijelu zemlje stvoreno 5 NUTS regija, bez administrativnih funkcija. 

Kako je dvjema otočkim regijama; Azorima i Madeiri Ustav iz 1976 dao status autonomnih regija, u znak priznanja njihove geografske, ekonomske, društvene i kulturne specifičnosti.

Zbog tog obje autonomne regije imaju izvršnu vlast (vladu i predsjednika), zakonodavnu (regionalnu skupštinu) i administraciju koja to provodi.

Autonomne regije imaju isti status i administrativnu funkciju kao i distrikti, dok ostalih 5 služe samo u statističke svrhe.

## Lista [[NUTS]] regija

## Lista Autonomnih regija

## Izvori

## Vanjske veze

* ''The Regions of Portugal ''
Svjetski kup u skijaškim skokovima

**FIS Svjetski kup u skijaškim skokovima** je natjecanje koje se održava svake godine od sezone 1979./80., pod FIS-om kao krovnom organizacijom.

U svakoj se sezoni održi oko više-manje 25 natjecanja (zavisno o vremenskim uvjetima jer neka se natjecanja otkazuju radi vjetra), obično vikendom. Skakači prvo skaču kvalifikacijske runde, kojih su u ranijim godinama bili pošteđeni najbolja desetorica u ukupnom poretku Svjetskog kupa, zadnjih sezona svi se moraju kvalificirati. Prva pedesetorica iz kvalifikacija stječu pravo nastupa u prvoj seriji. U drugu seriju plasiraju se prva tridesetorica. Skakač za pobjedu dobije 100 bodova, drugoplasirani 80, trećeplasirani 60 i redom do tridesetog, koji osvaja 1 bod. U sklopu Svjetskog kupa boduje se Turneja četiri skakaonice i Svjetski kup u skijaškim letovima. Od sezone 2011./12. uvedeno je natjecanje za žene. Princip natjecanja kod žena je isti osim što četrdeset najboljih iz kvalifikacija stječe pravo nastupa u prvoj seriji.

Najviše pobjeda u Svjetskom kupu ima Austrijanac Gregor Schlierenzauer (53), a njegov zemljak Stefan Kraft ima najviše pobjedničkih postolja (118). Najuspješniji skakač u povijesti s 4 osvojena Svjetska kupa i jednim drugim mjestom je Finac Matti Nykänen.

Najuspješnija skakačica je Japanka Sara Takanaši, ona ima najviše osvojenih Svjetskih kupova (4), najviše pobjeda (63) i najviše podija (116).

## Pobjednici Svjetskog kupa

### Muškarci

### Žene

## Turneja četiri skakaonice

Novogodišnja turneja četiri skakaonice, u sklopu Svjetskog kupa, održava se od 30. prosinca do 6. siječnja u Oberstdorfu, Garmisch-Partenkirchenu, Innsbrucku i Bischofshofenu. Skakač koji zbirno osvoji najviše bodova na te četiri skakaonice ukupni je pobjednik turneje. Najviše ukupnih pobjeda na turneji ima Janne Ahonen (5). 

## Svjetski kup u skijaškim letovima

Svjetski kup u skijaškim letovima obično se održava u završnici svake sezone. Skakač koji zbirno osvoji najviše bodova na određenim letaonicama ukupni je pobjednik Kupa u skijaškim letovima. Austrijanac Gregor Schlierenzauer ima najviše titula (3) i jedno drugo i treće mjesto, te najviše pobjeda (14), njegov zemljak Stefan Kraft ima najviše pobjedničkih postolja (21).
Svjetski kup u skijaškim letovima

**FIS Svjetski kup u skijaškim letovima** je godišnje natjecanje u skijaškim letovima, koje se natječe u sklopu FIS Svjetskog kupa u skijaškim skokovima, a organizira ga Međunarodna skijaška federacija. Ne treba ga brkati sa FIS Svjetskim prvenstvom u skijaškim letovima, koje je zaseban jednokratni događaj koji se natječe svake dvije godine tijekom sezone Svjetskog kupa, ali se bodovi ne računaju u njega.

Ipak bilo je i iznimki, te su se čak četiri Svjetska prvenstva u skijaškim letovima organizirana 1992., 1994., 1996. i 1998. sračunala za bodove u sklopu Svjetskog kupa.

Od 1979./80. do 1989./90. natjecanja Svjetskog kupa u skijaškim letovima organizirana su kao K.O.P. (Kulm-Oberstdorf-Planica). Tjedni turniri u skijaškim letovima i nisu nagrađivani peharima, ali su se računali u ukupnom poretku. Svjetski kup u skijaškim letovima prvi put je službeno organiziran od 1990./91. do 2000./01., a nakon osam godina pauze ponovno je od 2008./09. nagrađen malim kristalnim globusom. Na natjecanje se može prijaviti samo četrdeset natjecatelja.

Prvi pojedinačni događaj organiziran je 1980. god. kao jedini događaj Svjetskog kupa u povijesti gdje je jedan događaj trajao ukupno tri dana. Prvi ekipni nastup u povijesti organiziran je 2000. godine u Planici.

U svijetu postoji pet aktivnih skijaških letaonica: Planica, Oberstdorf, Vikersund, Kulm i Harrachov. Udruženi su u Udrugu skijaških letaonica »K.O.P.« (Kulm-Oberstdorf-Planica) osnovanu 1962. godine u Ljubljani. Jedina letaonica koje se nalazi izvan Europe je Ironwood, ali ona je trenutno van aktivnosti.

Prvi testni letovi za žene održani su u sezoni 2022./23. na letaonici u Vikersundu da što prije razviju tehniku leta. Sezonu kasnije održano je prvo natjecanje bez kvalifikacija sa 17 najboljih natjecateljica.

### Pobjednici Svjetskog kupa u skijaškim letovima
Hidroelektrana Jablanica

**Hidroelektrana Jablanica** smještena je na obali rijeke Neretve, opština Jablanica, Bosna i Hercegovina. Predstavlja prvo i najveće hidroenergetsko postrojenje izgrađeno na rijeci Neretvi. Puštena je u rad 1955. godine. 

Građena je u dvije faze, od 1947. do 1955, i od 1955. do 1958. Branu na Neretvi je gradilo 5.000 do 6.000 mladih brigadira iz cijele Jugoslavije i Evrope. Proizvodnja električne energije započela je u februaru 1955. Nakon izgradnje bila je najveći hidroenergetski objekat u bivšoj SFRJ.

### Karakteristike
Akumulacijom hidroelektrane (Jablaničko jezero) obuhvaćene su vode Neretve i svih njenih pritoka uzvodno od Jablanice. Podizanjem visoke lučno-gravitacione brane visoke 85 metara, stvoreno je akumulaciono jezero maksimalne dužine 30 kilometara, koje se proteže uz Neretvu do Konjica, a uz rijeku Ramu do sela Gračaca. Najkraćom trasom između jezera i mjesta gdje je smještena mašinska hala u Jablanici, voda se na turbine dovodi kroz dva tunela dužine oko dva kilometra i pri tome se koristi maksimalni pad od 111 metara.

* Elektrana je derivaciona, za sezonsko izravnanje
* Instalirana snaga - 196,98 MW ( 6 x 32,83 MW) 
* Šest agregata s Francisovim turbinama). 
* Prosječna godišnja proizvodnja – 770 GWh, na bazi 70% vjerovatnoće pojave dotoka iz aktuelnog hidrološkog niza (1989.-2018.godina)

Sveobuhvatna revitalizacija HE (šest agregata i dio prateće opreme) okončana je 2008. godine. Revitalizacijom je instalirani kapacitet povećan sa 150 MW na 180 MW i radni vijek HE produžen za narednih 30 do 40 godina.
## Izvori
Bragança

**Bragança** je grad i općina od 34,582 stanovnika na sjeveroistoku Portugala u Distriktu Bragança u kom je administrativni centar.

## Geografija

Bragança se nalazi pored španjolske granice, prostire se duž Rijeke Sabor, udaljena 170 km sjeveroistočno od Porta.

## Historija
Bragança je izrasla iz keltskog naselja *Brigantia*, koje se za rimskih vremena zvalo *Juliobriga*.

Od srednjeg vijeka je feud grofova od Bragançe, koji su 1187. podigli zamak, koji postoji i danas.

Za vladavine Afonsa V (1438.-1481.), grofovija je uzdignuta u rang vojvodstva. 
Od 8 vojvode Joãa grad je poznat kao sjedište Dinastije Bragança koja je vladala Kraljevinom Portugal od 1640. do 1910. i Brazilskim Carstvom od 1822. do 1889.

Kćer Joãa IV Catherine udala se 1662. za Engleskog kralja  Charlesa II 

Bragança je od 15. vijeka historijske Provincije Trás-os-Montes, a od 1770. sjedište vlastite biskupije.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti u gradu su *Domus Municipalis* iz 12. vijeka (najstarija i najveća gradska vijećnica u Portugalu), renesansna katedrala i bedemi oko grada sa 18 tornjeva.
Nekadašnje palače Dinastije Bragança su državno vlasništvo, o njima brine fondacija *Casa de Bragança*. U jednoj od njih - *Vili Viçosa* iz 16. vijeka, danas se nalazi muzej sa bibliotekom posvećen toj dinastiji.

## Privreda i transport
Bragança je danas trgovački centar ratarsko-stočarskog kraja, poznatog po vinu, maslinovom ulju, žitaricama i stoci. 
Pored tog ima i pogone tekstilne industrije.
U planinama oko grada iskapa se željezna ruda.

Grad je povezan sa Portom željeznicom i autoputom.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Município de Bragança''
Sabor (rijeka)

**Sabor** (portugalski: *Rio Sabor*) je rijeka na sjeveroistoku Portugala duga oko 152 km, desna pritoka rijeke Douro.

## Hidrologija
Rijeka izvire u španjolskoj Galiciji u planinama Gamoneda (Kantabrijsko gorje). Od tamo teče prema jugu, nakon kratkog toka ulazi u Portugal kod sela Avelada.
Protiče kroz grad Bragança i preko planina Montesinho do ušća u Douro, kod grada Vila Nova de Foz Côa.

Oko 12,6&nbsp;km uzvodno od ušća u rijeku Douro, Sabor je 2016. pregrađen branama hidroelektrane Baixo Sabor. Tako je nastao niz od 3 akumulaciona jezera; Cilhades, Medal i Sanctuaries koji se protežu 70&nbsp;km uzvodno.

Porječje rijeke ima površinu od 3,447 km², a proteže se oko 86% po portugalskom Distriktu Bragança.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rio Sabor'' (na portalu Mapcarta)
Hidroelektrana Jajce II

**Hidroelektrana Jajce II** izgrađena je na  rijeci Vrbasa, uz magistralni put Jajce – Banja Luka, Bosna i Hercegovina. Od Jajca udaljena je 17 km nizvodno. Puštena je u rad 1954. godine. 
## Vrbas
Vrbas je rijeka u zapadnom dijelu Bosne i Hercegovine, dugačka oko 235 km, sa površinom sliva oko 6.386 km2. Nastaje od dva vrela na južnoj padini planine Vranice - Zec planini. Izvire na 1.530 metara nadmorske visine. Kod Srpca se ulijeva u rijeku Savu, na 96 metara nadmorske visine. Ima 36 direktnih pritoka dućih od 10 kilometara, a najznačajnije su: Ugar, Crna Rijeka, Pliva i Vrbanja. 5elevantne studije pokazuju da raspoloživi hidroenergetski potencijal sliva rijeke Vrbas iznosi oko 4270 GWh električne energije, u srednje vlažnoj godini. Od toga na osnovni vodotok otpada 2.510 GWh ili 58,8 %, a ostalo na sve pritoke. Za proizvodnju električne energije koristi se oko 720 GWh ili 22,5 % kroz hidroelektrane Jajce I, Jajce II. Bočac i manji dio  kroz male hidroelektrane. 

## Karakteristike
Brana je lučno-gravitacijskog tipa. Hidroelektrana je akumulacijsko-derivacijski srednjotlačni tip, protočna,  s mogućnošću dnevnoga izravnanja putem svoga akumulacijskog bazena od oko 2,1 milion m3 korisnoga volumena koji se proteže od brane sve do HE Jajce I u dužini od pet km s oscilacijom nivoa od 7,0 m.
  
Pogonska voda za Francisove turbine vodi se dovodnim tunelom prečnika 5,5 m od brane do vodostana odakle počinju tri tlačne cijevi, za svaku turbinu po jedna. U mašinskoj hali smještena su tri agregata snage po 10 MW i brzine vrtnje 250 min. Ukupna instalirana snaga je 30 MW. Za prijenos energije iz elektrane na mrežu, najprije su izgrađena dva 35 kV dalekovoda prema HE Jajce I i TS Vaganj, a nakon izgradnje nizvodne HE Bočac na raspolaganju je još i 35 kV dalekovod prema toj elektrani.
### Turbine
Pogonski dio agregata predstavlja spiralna Francis turbina, proizvedena u Litostroju, Ljubljana, s vertikalnim vratilom koja je krutom spojkom spojena s vratilom rotora generatora. Svaka je turbina opremljena s digitalnim turbinskim regulatorom i pripadnim hidrauličnim sistemom regulacijskoga ulja s hidrauličkim komponentama za upravljanje i zaštitu turbina. 
### Generatori
Generatori su trofazni sinhroni tipa S 450/75 – 24 vertikalne izvedbe koje pogone Francis turbine s vertikalnom osovinom. Spoj rotora generatora i turbine izveden je pomoću krute spojke (vijcima). 
### Energetski transformatori
Energetski transformatori imaju sljedeće karakteristike tip: Končar; spoj: Yd5; snaga: 12.500 kVA; napon: 6,3/35 kV; ukupna masa: 33 t; količina ulja: 8.000 lit. Transformatori su proizvedeni: 1952., 1953. i 1955. godine.
### 35 kV rasklopno postrojenje
Zajedno sa kablovskim prostorom i sabirnicama smješteno je paralelno uz mašinsku halu. U kablovskom prostoru smješteni su visokonaponski kabeli koji se kroz kanal u pristupnom tunelu vode do portala i dalekovoda. Samo rasklopno postrojenje sastoji se od: 
* tri generatorska polja; 
* četiri dalekovodna polja; 
* dva polja kućnih transformatora; 
* dva polja za fizički smještaj kućnih transformatora; 
* jednog spojnog polja; 
* dva mjerna polja i 
* jednoga rezervnog polja.

## Izvori
Ponta Delgada

**Ponta Delgada** je grad i općina od 68,809 stanovnika u sjevernom Atlantiku u portugalskom arhipelagu i Autonomnoj regiji Azori u kojoj je administrativni centar.

## Geografija

Ponta Delgada se nalazi na jugozapadu otoka São Miguel, u prirodnom zaljevu, udaljena nekih 1,200 km zapadno od rta Cabo da Roca.
Klima je blaga oceanska sa malim oscilacijama između 14 i 25 °C.

## Historija

Ponta Delgada dobila je status grada poveljom kralja Joãa III 2. aprila 1546., nakon što je dotadašnja otočka prijestolnica - Vila Franca do Campo, razorena u strašnom potresu 1522. godine.

Zlatni period grada bio je 19. vijek kad je bio obavezna luka za brodove koji su plovili iz Evrope za Sjevernu Ameriku (i obrnuto) u kojoj bi dopunili zalihe. U to vrijeme prosperirao je na izvozu agruma za Ujedinjeno Kraljevstvo, pa je izrastao u treći po veličini grad tadašnjeg Portugala.

Još je početkom 20. vijeka bio osmi najveći grad, ali je sljedećih dekada izgubio na važnosti i spao u red manjih gradova.

Teško je stradao 1839. od plimnog vala. Od 1976. je i univerzitetski grad jer je tad osnovan Univezitet Azora.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su gradska vrata, katedrala *São Sebastião* iz 15. vijeka, crkve *São José* i *São Pedro*, samostan i kapela *Nossa Senhora da Esperança*, bivši jezuitski kolegij, palača *Sant'Ana* (danas sjedište regionalne vlade), muzej *Carlos Machado*, fortifikacija *São Brá*s, gradska vijećnica i teatar * Micaelense*.

## Privreda i transport
Ponta Delgada je danas administrativni, obrazovni i trgovački centar arhipelaga.

Njegova luka, dobro zaštićena lukobranom dugim 1,6 km, je i danas obavezna stanica za jahtaše na plovidbi preko Atlantika.
Iz luke se izvoze agrumi, ananas), čaj, vino, žitarice i mliječni proizvodi.

Od industrije ima šećerane, vinarije, destilirerije i remontno brodogradilište.

Ponta ima Internacionalni aerodrom *João Paulo II* (IATA: **PDL**, ICAO: **LPPD**) sa dnevnim linijama za Lisabon i druge evropske gradove i prema drugim otocima arhipelaga.

Zbog blage klime i bujne vegetacije je i popularna turistička destinacija.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Câmara Municipal de Ponta Delgada''
São Miguel (otok)

**São Miguel** (portugalski: *Ilha de São Miguel*) je najveći otok u portugalskom arhipelagu i autonomnoj regiji Azori u sjevernom Atlantiku.

## Karakteristike
Otok je udaljen oko 1,190 km zapadno od rta Cabo da Roca u Prtugalu.
São Miguel ima površinu od 759 km², dug je oko 65 (zapad-istok) i maksimalno širok (sjever-jug) -15 km.

Na otoku živi oko 131,529 stanovnika, u 5 općina; Ponta Delgada, Ribeira Grande, Nordeste, Lagoa i Vila Franca do Campo.

Otok je vulkanskog porijekla, vrlo gorovit, najviši vrh Vara ima 1,105 metara. 
Od 15. vijeka do danas, pretrpio je desetak potresa i erupcija.

Kako je vulkanskog porijekla ima puno kraterskih jezera i termalnih izvora.
Plodno vulkansko tlo i blaga oceanska klima omogućili su mu bujnu vegetaciju, zbog tog ga zovu - **Zeleni otok**.

Najveći grad Ponta Delgada je i administrativni centar Autonomne regije Azori, druga poznata ljetovališta su Furnas i Sete Cidades.

## Historija
Prvi portugalski kolonisti stigli su na otok 1444. u Povoação, zatim su osnovali naselje Vila Franca do Campo, koje je bilo prva otočka prijestolnica do potresa 1522., kad je preseljena u Ponta Delgadu.

Danas je São Miguel, popularna turistička destinacija, i veliki proizvođač voća (ananas), čaja, vina, duhana, žitarica, mesa i mliječnih proizvoda. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''São Miguel, a ilha verde''
Alentejo

**Alentejo** (portugalski: *Região do Alentejo*) je jedna od 7 Portugalskih regija, koja se prostire na jugu zemlje.

## Karakteristike
Regija sa istoka graniči sa Španjolskom, na zapadu sa Atlanskim oceanom i Regijom Lisabon a sa sjevera sa Regijom Centralni Portugal,

Alentejo ima površinu od 31,603 km², na kojoj živi 704,533 stanovnika.

Administrativni centar regije je grad Évora koji ima 56,596 stan

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Melhor Alentejo''
Hidroelektrana Bočac

**Hidroelektrana Bočac** smještena je na  obali rijeke Vrbasa, uz magistralni put Jajce – Banja Luka, Bosna i Hercegovina. Izgradnja postrojenja počela je 1975. god, a u rad je puštena 5. decembra 1981 godine.
## Projekat
Idejni projekat za izgradnju hidroelektrane Bočac izradio je Energoinvestov OOUR "Higrainžinjering" - Sarajevo. Projektovana je kao hidroelektrana - pribransko postrojenje i vršna elektrana za sedmično poravnanje. Na udaljenosti 7,3&nbsp;km nizvodno izgrađen je kompenzacioni bazen koji omogućava vršni rad elektrane.

U projektu se vodilo računa o slijedećim osnovnim postavkama:
* Da se u najvećoj mjeri nastoji sačuvati turistička atraktivnost kanjona rijeke Vrbas.
* Da se svede na minimum potapanje poljoprivrednog obradivog zemljišta i naseljenih mjesta 
* Da se energetsko rješenje prilagodi razvoju turističkog ribarstva na rijeci Vrbas i pritokama u smislu maksimalno mogućeg smanjenja oscilacija nivoa voda

## Karakteristike
### Brana
* Kota krune 286,00 m n.m.
* Kota najdubljeg dijela temelja 220,00 m n.m.
* Građevinska visina 66 m
* Debljina u temelju 13 m
* Debljina u kruni 3 m
* Dužina luka u kruni 221,38 m
* Dužina akumulacijskog bazena 17,5&nbsp;km
#### Agregat
* Broj agregata 2
* Tip turbina Francis, vertikalna
* Nominalni broj obrtaja 150 [min-1]
* Instalisana prividna snaga 2 x 65 [MVA] 
* Instalisana aktivna snaga 2 x 55 [MW]
* Instalisani protok 240 [m3/s]
* Stepen korisnog dejstva agregata  = 0,924

U toku dosadašnjeg rada, primijećeno je zamuljivanje kompenzacionog bazena i smanjenje njegove zapremine što umanjuje mogućnost regulisanja vode nizvodno. Regulisanje voda je bitno zbog velike naseljenosti nizvodnog područja i činjenice da na tom dijelu Vrbasa nema većih pritoka.

## Izvori
Hidroelektrana Grabovica

**Hidroelektrana Grabovica** nalazi se na rijeci Neretvi, 13 km. nizvodno od Jablanice, Bosna i Hercegovina. Puštena je u rad 1982. godine.
 
Bosna i Hercegovina je zemlja koja ima potencijale za razvoj obnovljive i neobnovljive energije. Trenutno je takvo stanje da je korištenje neobnovljivih izvora u punoj snazi dok je otpočelo korištenje obnovljivih izvora kao što su: sunce, vjetar i mini hidroelektrane.
## Brana i akumulacija
Područje sliva rijeke Neretve s energetskog gledišta je jedno od najznačajnijih u Bosni i Hercegovini. Morfologija terena u području sliva i neravnomjerne padavine prouzrokuju u zimskom i proljetnom periodu nagle pojave velikih voda sa znatnim proticajima. Srednji prirodni godišnji proticaj u Mostaru je 197,4 m ³/ sec.

Akumulacija HE Grabovica nastala je izgradnjom betonske brane visoke 60 m i prostire se dužinom od oko 11&nbsp;km od brane u naselju Grabovica do odvodnih kanala HE Jablanica u naselju Jablanica. Akumulacija je izduženog oblika sa izrazito malom širinom, tako da se uglavnom nalazi u kanjonu srednje Neretve.

Brana HE Grabovica je betonska gravitaciona brana. U tijelu brane  nalaze se 2 prelivna polja sa evakuacionim tunelima, temeljni ispust, dvije ulazne građevine, kontrolna galerija, te potrebni uređaji i instrumenti za tehničko osmatranje. Svi evakuacioni organi imaju zajedničku bučnicu za rasipanje energije.

Temeljni ispust služi za evakuaciju velikih voda i totalno pražnjenje akumulacije. Temeljni ispust je izveden u obliku tunela promjera 4,4 m i dužine 122 m koji je lociran ispod montažnog platoa na lijevom boku brane sa ispuštanjem vode u zajedničku bučnicu.

Radi obezbjeđivanja sigurnosti brane, održavanja objekata  i preljevnih organa u funkcionalnom stanju, vrši se uklanjanje i zbrinjavanje plutajućeg čvrstog otpada koji se nakupi na profilu brane (aktivnosti se provode po potrebi i u normalnom režimu rada elektrane).

Plutajući čvrsti otpad akumulira se u akumulaciji kao rezultat djelovanja lokalnih zajednica, privrednih subjekata u okruženju i stanovnika, te njihovog odnosa prema okolini i vodi, kao i bujičarskih efekata vodotoka koji gravitiraju prema akumulaciji. Ovaj otpad nije rezultat proizvodnog procesa niti drugih aktivnosti u hidroelektranama, a hidroelektrane ne mogu uticati na njegovo nastajanje u bilo kojoj formi.

## Karakteristike
* Tip objekta - pribranska  sa gravitacionom betonskom branom  visokom 60 m. Elektrana je preko 220 kV razvodnog postrojenja priključena na elektroenergetski sistem Bosne i Hercegovine.
* broj agregata: 2
* instalirana snaga: 117 MW
* tip turbine: Kaplan/Litostroj
* generator: Končar
* srednja godišnja proizvodnja: 334 GWh
## Izvori
Corgo (rijeka)

**Corgo** (portugalski: *Rio Corgo*) je rijeka na sjeveru Portugala duga 44 km, desna pritoka rijeke Douro.

## Hidrologija
Rijeka izvire na terenu općine Vila Pouca de Aguiar, od tamo teče prema jugu, protiče kroz grad Vila Real, gdje prima pritoku Cabril i teče do ušća u Douro, kod grada Peso da Régua.

Rijeka je nizvodno od Vila Reala - 1926. pregrađena branom za malu hidroelektranu.

Porječje rijeke ima površinu od 469 km², i proteže se po Distriktu Vila Real.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Corgo River'' (na portalu Mapcarta)
Cabril (Corgo)

**Cabril** (portugalski: *Rio Cabril*) je rječica na sjeveru Portugala duga oko 11 km, desna pritoka rijeke Corgo.

## Hidrologija
Rijeka izvire na obrocima planine Parades. Od tamo teče prema jugu, do ušća u Corgo, kod grada Vila Real.

Porječje rijeke ima površinu od 62 km², i proteže se po terenu općine Vile Real.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Rio Cabril'' (na portalu Mapcarta)
Gllogoci (općina)

**Gllogoci** (; , Општина Глоговац), također i **Drenasi** (), općina na Kosovu koja se nalazi u sklopu Prištinskog okruga. Sjedište općine istoimeni je grad. Površina općine je 290&nbsp;km². U opštini, po rezultatima popisa stanovništva iz 2011. godine na Kosovu, živi 58,579 stanovnika.

## Naselja

U sklopu općine Gllogoci nalaze se sljedeća naselja:

## Stanovništvo

Prema službenom popisu stanovništva iz 2011. godine, općina Gllogoci imala je 58,531 stanovnika. Procjenjuje se kako je 2021. godine brojka porasla na 61,145 stanovnika. Etnički sastav je sljedeći:

## Reference
Vila Real (distrikt)

**Distrikt Vila Real** (portugalski: *Distrito de Vila Real*) je jedan od 18 Portugalskih distrikta, koji se prostire na zemlje.

## Karakteristike

Sa sjevera graniči sa Španjolskom, na istoku sa Distriktom Bragança, sa zapada sa distriktima Braga i Porto i sa juga sa Distriktom Viseu.

Distrikt ima površinu od 4,308 km², u kojoj živi 185,695 stanovnika.

Administrativni centar distrikta je grad Vila Real koji ima 51,850 stan

Distrikt je administrativno podjeljen na 14 općina;
*Alijó
*Boticas
*Chaves
*Mesão Frio
*Mondim de Basto
*Montalegre
*Murça
*Peso da Régua
*Ribeira de Pena
*Sabrosa
*Santa Marta de Penaguião
*Valpaços
*Vila Pouca de Aguiar
*Vila Real

## Izvori

## Vanjske veze

* Real.pt/ ''Governo Civil de Vila Real''
Vila Real

**Vila Real** je grad i općina od 51,850 stanovnika na sjeveru Portugala u Regiji Sjeverni Portugal i Istoimenom distriktu u kom je administrativni centar.

## Geografija

Vila Real se nalazi na ušću rijeka Corgo i Cabril,, udaljen 115 km sjeveroistočno od Porta i 435 od Lisabona.

## Historija

Osnivanje tog mjesta pripisuje se kralju Denisu (zbog tog se i zove kraljevski), jer mu on 1289. dodijelio povelju vile. 
Kralj Manuel I dodijelio mu je novu povelju 1515. 
Od 1835. je administrativni centar distrikta, a status grada dobio je 1925.

## Znamenitosti
Historijski centar sa gotičkom katedralom, podignutom za vladavine Joãa I 1427. još uvijek ima karakter srednjovjekovnog grada.
Pored grada nalazi se barokna palača *Solar de Mateus*, koji je sagradio talijanski arhitekt Niccolò Nasoni u prvoj polovici 18. vijeka.

## Privreda
Vila Real je danas administrativno-trgovački centar poljoprivrednog kraja, koji je poznat po grožđu za Vino Porto, maslinama, žitaricama, krompiru i voću.

U samom gradu ima malih pogona drvne, kožarske i prehrambene industrije.
Okolica je rudarski kraj u kom se iskapa; kositar, olovo, volfram, željezna ruda i crpi  mineralna voda.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipio de Vila Real'' (službene stranice)
Baica

**Baica** se može odnositi na sljedeća mjesta:

;
* Baica (Gllogoci), selo u općini Gllogoci na Kosovu
* Baica (Lipjani), selo u općini Lipjani na Kosovu

;
* Baica (Hida), naselje u Rumuniji
Gjergjaj

**Gjergjaj** (srpskohrvatski: *Đurđica*; ćirilica: Ђурђица), selo na Kosovu u općini Gllogoci.

## Reference
Batusha

**Batusha** se može odnositi na sljedeća mjesta:

;
* Batusha (Gjakova), selo u općini Gjakova na Kosovu
* Batusha (Graçanica), selo u općini Gračanica na Kosovu
Dinis od Portugala

**Dinis** (Lisabon, 9. oktobar, 1261.- Santarém, 7. januar 1325.) bio je šesti Portugalski kralj koji je vladao od 1279.do 1325. Za svoje duge vladavine, ekononomski je unaprijedio zemlju i ojačao je poziciju dvora prema plemstvu i kleru.

Bio je znan po nadimcima  **Pjesnik** i  **Zemljoradnik**.

## Biografija

Rođen je kao sin kralja Afonsa III, pa je školovan na dvoru, koji je u to vrijeme bio pod velikim utjecajem francuskog i kastiljskog dvora i postao je dobar pjesnik. Osnovao je prvi univerzitet u Portugalu 1290. u Lisabonu.

Iako je 1295 zaratio sa Kastiljskom, kao vješt pregovarač sklopio je mir 1297. i demarkacionu liniju između dva kraljevstva koja je kasnije postala i konačna granica.

U zemlji je inzistirao na apsolutnoj vlasti dvora i tako radikalno smanjio utjecaj plemstva i crkve koja je imala velike feude.
Od 1282. sve žalbe na bilo kojeg sudiju  mogle su se uputiti samo kralju.

Zakonima iz 1286., 1291. i 1309. o raspodjeli feuda na zajednička (općinska zemlišta, potakao je osnivanje novih sela, kojima je davao privilegije da organiziraju sajmove.
Zabranio je crkvenim redovima i kleru stjecanje nekretnina, ali ih je istovremeno i branio od samovolje feudalaca.
Nesporazume sa Vatikanom rješio je konkordatom 1290.

Dinis je bio naročito zainteresiran za unapređenje poljoprivrede i pošumljavanje, pored tog vodio je brigu o brodogradnji i trgovini.

Posljednje godine njegove vladavine protekle su u pobuni koju je poveo njegov sin, koji ga je nasljedio na tronu. Stanje je smirila njegova žena Isabela, koja je nakon smrti proglašena sveticom.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Dinis king of Portugal''
Dobratini

**Dobratini**se može odnositi na sljedeća mjesta:

;
* Dobratini (Gračanica), selo u općini Gračanica na Kosovu
* Dobratini (Podujeva), selo u općini Podujeva na Kosovu
Peso da Régua

**Peso da Régua** je grad i općina od 17,131 stanovnika na sjeveru Portugala u Regiji Sjeverni Portugal u Distriktu Vila Real.

## Geografija

Peso da Régua se prostire duž desne obale rijeke Douro, nedaleko od ušća rijeke Corgo,, udaljen 
100 km sjeveroistočno od Porta i 25&nbsp;km od svog administrativni centar Vila Reala.

## Historija

Historija tog grada usko je vezana uz uspjeh Vina Porto, kog je inicirao Markiz Pombal, kad je sredinom 18. vijeka osnovao državno poduzeće * Companhia das Vinhas do Alto Douro* , koje je dobilo monopol na proizvodnju vina iz doline rijeke Douro. Tad su se dotadašnja sela Peso i Régua spojila u naselje Peso da Régua, koje je 1836. dobilo status općine, a 1985. i status grada.

## Privreda
Vinogradarstvo i turizam su glavne privredne grane, jer do grada mogu doploviti izletnički brodovi iz Porta, u razgledanje vinograda. Pored tog tu je i poznato termalno lječilište * Caldas de Moledo* .

Brdovita okolica obrasla šumarcima pitomih kestena i hrasta plutnjaka, je poljoprivredni kraj, poznat po grožđu, maslinama, pšenici.

U samom gradu ima pogona drvne i prehrambene industrije.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipio de Vila Real'' (službene stranice)
Braga (distrikt)

**Distrikt Braga** (portugalski: *Distrito de Braga*) je jedan od 18 Portugalskih distrikta, koji se prostire na sjeveroistoku zemlje.

## Karakteristike

Sa sjevera graniči sa Distriktom Viana do Castelo, na sjeveroistoku sa Španjolskom, na istoku sa Distriktom Vila Real, na jug sa Distriktom Porto i sa zapada sa Atlantskim oceanom.

Distrikt ima površinu od 2,706 km², u kojoj živi 846,293 stanovnika.

Administrativni centar distrikta je grad Braga koji ima 181,494 stan

Distrikt je administrativno podjeljen na 14 općina;
*Amares
*Barcelos
*Braga
*Cabeceiras de Basto
*Celorico de Basto
*Esposende
*Fafe
*Guimarães
*Póvoa de Lanhoso
*Terras de Bouro
*Vieira do Minho
*Vila Nova de Famalicão
*Vila Verde
*Vizela

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Governo Civil de Braga''
Radevo

**Radevo** (albanski: *Radeva*; ćirilica: Радево), selo na Kosovu u općini Gračanica.

## Stanovništvo

## Reference