open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joe Valachi – I segreti di Cosa Nostra

***Joe Valachi – I segreti di Cosa Nostra*** (, u međunarodnoj distribuciji poznatiji pod engleskim naslovom ***The Valachi Papers*** () je italijansko-francuski biografsko-gangsterski film snimljen u režiji Terencea Younga i premijerno prikazan 1972. godine. Predstavlja adaptaciju knjige *[[The Valachi Papers (knjiga)|The Valachi Papers]]* američkog publicista Petera Maasa posvećene životu Josepha Valachija, nižerangiranog pripadnika italoameričke mafije koji je prvi javno prekršio omertu (zakon šutnje) svjedočeći pred senatskim odborom o njenim kriminalnim aktivnostima. Radnja počinje u zatvoru gdje Valachi (čiji lik tumači Charles Bronson) prilikom izdržavanja kazne za trgovinu narkoticima postaje uvjeren da ga njegov šef, mafijaški vođa Vito Genovese (čiji lik tumači Lino Ventura) namjerava likvidirati te ubije drugog zatvorenika pogrešno misleći uvjeren kako je riječ o plaćenom ubici, te kako, nastojeći izbjeći smrtnu kaznu za taj zločin počinje surađivati sa FBI i daje detaljni iskaz o svom životu i mafijaškoj karijeri koji se prikazuje kroz flashbackove.

Film je producirao Dino De Laurentiis, koji je prava na ekranizaciju knjige bio otkupio nekoliko godina ranije. Prije samog snimanja je, prema vlastitom svjedočanstvu, primao niz telefonskih poziva u kojima mu se sugeriralo da odustane od projekta, a za koje je vjerovao da iza njih stoje pripadnici Mafije. Prilikom snimanja na lokacijama u New Yorku je, pak, dobio pismo sličnog sadržaja od Josepha Colomba, predsjednika Lige za italoamerička građanska prava i vođe mafijaške porodice porodice Colombo, koji je sličnu kampanju istovremeno vodio protiv mnogo poznatijeg filma *[[Kum (film)|Kum]]*; nedugo potom je odlučio cjelokupnu produkciju prebaciti u Evropu, gdje je najveći broj scena snimljen u rimskim studijima Cinecitta. Usprkos toga, *Joe Valachi* se smatrao ambicioznim projektom. Glumačka ekipa, koju je vodio Bronson na vrhuncu popularnosti (i u kome je njegova supruga Jill Ireland tumačila lik njegove supruge na filmu), je sadržavala brojna ugledna imena, a režiser Young se hvalio da je Coppolin *Kum* ništa drugo "do trailer za *Joea Valachija".

Nakon premijere je, međutim, *Joe Valachi'' dobio porazne kritike. To se velikim dijelom odnosilo na brojne fiktivne detalje kojih nije bilo u originalnom tekstu, uključujući scenu kastracije, neke od replika koje su kasnije postale predmetom poruge, ali i scena koje se odigravaju 1920-ih i 1930-ih u New Yorku, a u kome su previše očigledni automobili, rekviziti i drugi detalji iz modernog doba, uključujući nedavno izgrađeni World Trade Center.

## Uloge
* Charles Bronson ... Joe Valachi  
* Lino Ventura ... Vito Genovese  
* Jill Ireland ... Maria Reina Valachi  
* Walter Chiari ... Dominick Petrilli ("Gap") 
* Joseph Wiseman ... Salvatore Maranzano  
* Gerald S. O'Loughlin ... Ryan  
* Guido Leontini ... Tony Bender
* Amedeo Nazzari ... Gaetano Reina  
* Fausto Tozzi ... Albert Anastasia  
* Pupella Maggio ... Letizia Reina  
* Angelo Infanti ... Lucky Luciano

## Reference

## Vanjske veze
*
Enrico Mattei

**Enrico Mattei** (21. april 1906 - 27. oktobar 1962) bio je italijanski demokršćanski političar i privrednik, najpoznatiji po tome što je od 1945. do smrti vodio državno naftno poduzeće ENI. Na tom se mjestu iskazao kao izuzetno vješti administrator i menadžer, učinivši ENI jednim od motora italijanskog ekonomskog buma, ali je također akumulirao izuzetnu moć učinivši ga svojevrsnom državom u državi, a sebe jednom od najuticajnijih ličnosti Prve republike. Mattei je na čelu ENI inzistirao na tome da Italija postigne energetsku nezavisnost, odnosno da energetske potrebe stvorene naglom industrijalizacijom zadovoljava iz alternativnih izvora, bilo da je riječ o prirodnom plinu, bilo o relativno jeftinoj nafti iz nedavno dekoloniziranih zemalja Bliskog istoka, bilo iz zemalja Istočnog bloka. Mattei je pred kraj života stekao izuzetno veliki broj neprijatelja, kako u američkoj vladi i njenim naftnim kompanijama (koje je prozvao Sedam sestara), tako i u Francuskoj zbog logističke podrške borcima za nezavisnost Alžira. Poginuo je padu aviona koji je službeno bio proglašen nesrećom, ali za koga danas postoji široko uvriježeno mišljenje da je riječ o atentatu.

Matteijeva smrt je 1970. godine bila predmetom istrage novinara Maura De Maura koji je tom prilikom i sam nestao bez traga, a što se tradicionalno pripisuje sicilijanskoj mafiji. Ti su događaji 1972. postali predmetom igranog filma *[[Il caso Mattei]]*, u kome je Matteijev lik tumačio Gian Maria Volonte.

Godine 2000. je Transmediteranski plinovod, kojim se Italija opskrbljuje plinom iz zemalja Magreba, dobio ime Plinovod Enrica Matteija.

## Vanjske veze
*Enrico Mattei the man who looked to the future , Giorgio Capitani, Rai Fiction, 2009
Italijanska liberalna partija

**Italijanska liberalna partija** (, skr. **PLI**) bila je italijanska politička partija pretežno liberalne i sekularne ideologije koja je djelovala u 20. vijeku te se u ideološkom smislu nastojala naslanjati na umjerene tendencije Risorgimenta, odnosno u prvih pola vijeka nakon ujedinjenja zemlje.

U formalnom je smislu prvi put osnovana nakon Prvog svjetskog rata u Bologni 8. oktobra 1922.. Tada je ušla u koaliciju sa Nacionalnom fašističkom partijom (PNF) premijera Benita Mussolinija i u njoj ostala sve do ubistva socijalističkog vođe Giacoma Matteotija 1924. godine, koji se smatra početkom otvorene fašističke diktature u Italiji. Sljedeće godine je PLI bila zabranjena.

Njen je rad obnovljen nakon pada Mussolinijevog režima u ljeto 1943. godine, kada su novu stranku osnovali Benedeto Croce i Luigi Einaudi. Partija u poratnoj Italiji nije imala snažnu glasačku podršku, ali je zbog relativnog velikog broja intelektualaca u svojim redovima uživala veliki ugled, pa su tako prva dva predsjednika novoproglašene Republike - Enrico di Nicola i Einaudi - bili njeni članovi.

Za PLI je, pogotovo u prvim decenijama nakon rata, bila karakteristična duboka podjela na frakcije i često repozicioniranje prema suprotnim pozicijama političkog spektra. Tako je pred izbore 1948. godine pod vodstvom Roberta Lucifera skrenula udesno, da bi se pod vodstvom Bruna Villabrune pozicionirala prema centru, a potom pod Giovannijem Malagodijem počela inzistirati na ekonomskom liberalizmu ("liberismo"). To je, pak, izazvalo kontra-frakciju okupljenu oko časopisa *[[Il Mondo]]* i Marija Pannunzija koja je inzistirala na društveno liberalnoj orijentaciji i koja će se 1955. otcijepiti od PLI stvorivši Radikalnu partiju.

PLI je sve do 1970-ih uglavnom bila u opoziciji prema vladama pod dominacijom demokršćana, a pogotovo nakon što su demokršćani 1960-ih ušli u koaliciju sa socijalistima. Od sredine 1970-ih se pod vodstvom Valerija Zanonea počela okretati ulijevo, a od 1980-ih je sa demokršćanima ušla u petostranačku koaliciju (*[[pentopartito]]*).

Kao i sve partije te koalicije i PLI je početkom 1990-ih teško pogođena sa korupcijskim skandalom *[[tangentopoli]]ja*, a što je na izborima 1994. godine dovelo do njenog praktičkog nestanka.

Otada nekoliko kasnije stvorenih partija se poziva na njenu tradiciju.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Snorri Steinn Guðjónsson

**Snorri Steinn Guðjónsson** (Reykjavík, 17. listopada 1981.), bivši islandski rukometaš i reprezentativac koji je igrao na poziciji srednjeg vanjskog. Većinu svoje igračke karijere, Guðjónsson je proveo u Njemačkoj i Danskoj, s tim da je karijeru započeo u lokalnom Valur Reykjavíku, kao i većina islandskih rukometaša. U Valuru se 2018. godine i umirovio, nakon što je jednu sezonu vodio klub kao trener igrač. Od 2023. godine vodi islandsku reprezentaciju.

Guðjónsson je bio standardni član islandske reprezentacije, s kojom je osvojio srebro na Olimpijskim igrama 2008. te broncu na EHF Euru 2010. godine u Austriji.
Mauro De Mauro

**Mauro De Mauro** (6. septembar 1921 - nestao 16. septembra 1970) bio je italijanski novinar, najpoznatiji po istraživačkom radu vezanom uz neke od najvećih skandala Prve republike, kao i nikada razjašnjenom nestanku koji se tradicionalno pripisuje Sicilijanskoj mafiji.

De Mauro je odrastao u uglednoj ljekarskoj porodici, a u ranoj mladosti se opredijelio za fašizam, postavši članom vladajuće Nacionalne fašističke partije. Nakon kapitulacije 1943. godine se sa najtvrdokornijim fašistima priključio režimu Italijanske Socijalne Republike uspostavljenom na sjeveru zemlje pod njemačkom okupacijom. Tamo je postao članom paravojnih formacija koje su se borile protiv antifašističkih partizana, uključujući zloglasnu Decimu MAS koju je vodio "crni princ" Julio Valerio Borghese. De Mauro je na kraju rata 1945. zarobljen u Milanu, ali je uspio pobjeći iz zatvora te se pod lažnim imenom naseliti u Napulju. Godine 1948. je na sudu oslobođen optužbe za sudjelovanje u masakru u Ardeantinskim jamama koji su fašisti bili izveli u Rimu 1944. godine.

De Mauro je pod novim imenom nekoliko godina radio kao novinar za razne sicilijanske listove. Usprkos svoje fašističke prošlosti, zaposlio se u *[[L'Ora]]*, palermskim novinama u vlasništvu Italijanske komunističke partije. Tamo se iskazao kao jedan od vrhunskih novinara, pišući članke u kojima je temeljito razotkrivao ne samo aktivnosti tamošnje Mafije, nego i njenu blisku povezanost sa vladajućom Demokršćanskom strankom. Godine 1962. je u svome članku prvi objavio detaljnu kartu svih mafijaških porodica na Siciliji. Tomaso Buscetta, mafijaški vođa koji će kasnije postati *[[pentito]]* (pokajnik), je tvrdio da je De Mauro u tom trenutku "postao hodajući leš".

Nedugo pred nestanak je De Mauro za račun svog prijatelja, uglednog sineasta Francesca Rosija, počeo istraživati slučaj Enrica Mattei, uticajnog političara i privrednika poginulog u nikad razjašnjenoj zrakoplovnoj nesreći nekoliko godina ranije. Svojim kolegama je rekao da "ima senzaciju koja će uzdrmati temelje Italije". Vjeruje se da su u pitanju bila ili otkrića o Mafiji, ili o Matteiju, ili o neuspjelom neofašističkom puču koga je 1970. godine planirao izvesti njegov bivši ratni drug Borghese. De Mauro je 16. septembra 1970. godine nestao, a pokušaji da ga se nađe nisu dali ploda. Vjeruje se da je bio likvidiran od strane Mafije, bilo samoinicijativno bilo za račun korumpiranih političara i stranih vlada koje su htjele zataškati pravu pozadinu Matteijeve smrt. 

Okolonosti vezane uz De Maurov nestanak su prikazane u dokumentarnim segmentima Rosijevog filma *[[Il caso Mattei]]*.

## Vanjske veze
* , Ordine dei Giornalisti di Sicilia, February 15, 2006
* Mauro De Mauro , Ordine dei Giornalisti della Lombardia
Il caso Mattei

***Il caso Mattei*** () je italijanski biografski film snimljen 1972. godine u režiji Francesca Rosija, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja u njegovoj filmografiji, kao i među politički angažiranim filmovima svog doba.

Naslovni lik, koga tumači Gian Maria Volonte, je Enrico Mattei, italijanski demokršćanski političar i privrednik koji je za vrijeme dugogodišnjeg mandata na čelu nacionalne naftne kompanije ENI postao zaslužan za poratni ekonomski bum u Italiji, ali i inzistiranjem da Italija postane energetski nezavisna korištenjem prirodnog plina i alternativnih izvora nafte stekao veliki broj neprijatelja, pogotovo u američkoj vladi i tamošnjim naftnim kompanijama (Sedam sestara). Radnja filma, kombinirajući igrane sa dokumentarnim sekvencama, pokušava rasvijetliti okolnosti Matteijeve smrti u nikada razjašnjenoj avionskoj nesreći 1962. godine, a za koju se vjeruje da je u stvari bila atentat.

Samo snimanje filma je obilježila tragedija. Rosi je prilikom prikupljanja građe za film angažirao svog prijatelja, istraživačkog novinara Maura De Maura, koji je 1970. godine nestao, također u nikad razjašnjenim okolnostima, a koje se često povezuju za navodno sudjelovanje Mafije i italijanskih tajnih službi u atentatu. Rosi je, nastojeći koristiti tehnike cinema veritea, u film ubacio materijale vezane za De Maurov nestanak, odnosno sam De Mauro se pojavljuje kao lik u filmu. Film također sadrži scenu u kojoj Matteijev putnički avion prelijeće teritoriju tadašnje Jugoslavije, a zbog čega ga presreću lovački avioni Jugoslavenskog ratnog zrakoplovstva; njih, pak, u filmu "glume" italijanski lovci Aermacchi MB-326 sa italijanskim oznakama; u Jugoslaviji je kasnije izazvao pažnju i zbog toga što Mattei taj problem rješava spominjući ime Aleksandra Rankovića,  tadašnjeg jugoslavenskog šefa UDBA-e koji je u vrijeme premijere bio umirovljen, odnosno svojevrsna neličnost u toj državi.

*Il caso Mattei* je bio prikazan na Kanskom festivalu gdje je osvojio Zlatnu palmu zajedno sa filmom *[[Radnička klasa ide u raj]]*, a u kome je također glavnu ulogu tumačio Volonte. U SAD je, pak, s izuzetkom nekoliko dana kino-distribucije u jednoj njujorškoj dvorani nikada nije bio prikazan, a kasnije niti izdan na videu; to se ponekad tumači time da je Paramount Pictures, koja je bila otkupila prava, bila vlasnički povezana za naftnom kompanijom Gulf Oil, jednom od "Sedam sestara"..

## Uloge
* Gian Maria Volontè - Enrico Mattei
* Luigi Squarzina - Novinar
* Gianfranco Ombuen - Inž. Ferrari
* Edda Ferronao - Gđa Mattei
* Accursio Di Leo - Važan Sicilijanac #1
* Giuseppe Lo Presti - Važan Sicilijanac #2
* Aldo Barberito - Službenik
* Dario Michaelis - Karabinjerski oficir
* Peter Baldwin - McHale (novinar)
* Franco Graziosi - Ministar
* Elio Jotta - Predsjednik komisije
* Luciano Colitti - Bertuzzi
* Terenzio Cordova - Policajac
* Camillo Milli - Mjenjač novca
* Jean Rougeul - Američki službenik

## Reference

## Vanjske veze
*
Davor Štefanek

**Davor Štefanek** (Subotica, 12. septembar 1985), srpski rvač i reprezentativac u rvanju grčko-rimskim stilom. Svetski je šampion iz 2014. godine i najbolji sportista Srbije iste godine po izboru dnevnog lista ''Sport''.

Bio je član rvačkog kluba Spartak iz Subotice, potom član Proletera iz Zrenjanina, a onda se vratio u RК Spartak. Učesnik je Olimpijskih igara u Atini, 2004. i Pekingu, 2008. godine, osvajač bronzane medalje na Svetskom prvenstvu u Las Vegasu 2015. godine i zlatne medalje na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Žaneiru.

## Sportska karijera
Кarijeru je počeo u rodnoj Subotici, a vrlo brzo su ga primetili stručnjaci. Bio je član Spartaka, potom Proletera iz Zrenjanina, a onda se vratio u Spartak. Borio se i za Partizan u Кupu evropskih šampiona, kada je osvojio najjače klupsko takmičenje na Starom kontinentu i proglašen za najboljeg takmičara.

### Uspesi
Osvajač je zlatne medalje na Svetskom juniorskom prvenstvu 2005. u Litvaniji i na Mediteranskim igrama 2009. godine u Peskari, Italija, kao i srebrne na Evropskom prvenstvu 2004. u Švedskoj i Gran-priju Mađarske, 2009. godine u Sombathelju. 2006. godine je proglašen za najboljeg rvača završnog turnira Кupa evropskih prvaka. Proglašen je i za sportistu godine Grada Subotice u kategoriji seniora, 2008. godine, kada je osvojio bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu. Bronzom se okitio i 2012. godine na Evropskom prvenstvu u Beogradu. Na Svetskom prvenstvu 2014. osvojio je zlatnu medalju, prvu svoju medalju na Svetskim prvestvima, prvu medalju na Svetskim prvenstvima za Srbiju od 2007. i prvu zlatnu od 1981. godine. Sledeće godine osvojio je drugu medalju na Svetskim prvenstvima, bronzu u Las Vegasu. Godine 2009. kao član Partizana osvojio je klupsko prvenstvo Evrope. Osvajač je olimpijskog zlata na Olimpijskim igrama 2016. u grčko-rimskom stilu do 66 kilograma. Osvojio je srebrnu medalju na Svetskom prvenstvu u Budimpešti 2018. pošto je izgubio od Rusa Artena Surkova.

## Reference

## Vanjske veze

* Profil Davora Štefaneka na sajtu Sportske reference 
* Rvanje će dobiti novu olimpijsku medalju („Politika“, 5. decembar 2015)
* Mama mi je skovala zlato - intervju („Politika”, 18. avgust 2016)
* Šampion koga su žene vratile na strunjaču („Politika”, 30. decembar 2016)
Stanko Lorger

**Stanko Lorger** (Buče Šmarje pri Jelišah 14. februar 1931 – 25. april 2014) bio je jugoslovenski i slovenački atletičar specijalista za disciplinu trčanja na 110 metara sa preponama.

Lorger je 1964. godine na Fakultetu za prirodne nauke i tehnologiju u Ljubljani diplomirao matematiku i fiziku. Atletikom se počeo baviti 1949. godine. Bio je član Atletskog kluba Kladivar iz Celja. U atletskoj reprezentaciji Jugoslavije prvi put je učestvovao 1951 u meču protiv reprezentacije Ujedinjenog Kraljevstva. Za reprezentaciju je nastupio 37 puta. Njegov jugoslovenski rekord u trčanju na 110 metara prepone od 13,8 sekundi (6. septembar 1958.) nije oboren do 1974. godine.

Najveći međunarodne uspesi su 5. mesto na Olimpijskim igrama 1956. u Melburnu i srebrna medalja na Evropsko prvenstvo 1958. u Stokholmu. To je bila prva evropska medalja u atletici za slovenačku atletiku.

Lorger je učestvovao tri puta na Olimpijskim igrama 1952. u Helsinkiju (ispao u kvalifikacijama 14,9 s), 1956. u Melburnu (5. mesto 14,7 s) i 1960. u Rimu (ispao u polufinalu 14,5 s).

Na Evropskim prvenstvima učestvovao je tre puta 1954. u Bernu (4. mesto 14,7) 1958. u Stokholmu (3. mesto 14,1) i 1962. u Beogradu (7. mesto 14,5).

Učestvovao je i devet puta na Balkanskim igrama i svih devet puta je pobedio. Na Balkanskim igrama je učestvovao i pet puta u trci na 100 metara gde je po jedanput bio prvi, drugi i treći.

Lorger je 1959. proglašen za najboljeg sportistu godine u Jugoslavije. Godine 1967. dobija najviše slovenačko priznanje u sportu Bloudekovu nagradu, a postaje počasni građanin Celja.

## Literatura

* Enciklopedija fizičke kulture JLZ Zagreb 1975.
Sport (dnevni list)

**„Sport“** je bio srpski dnevni sportski list duge tradicije. Osnovan je kao „Fiskultura“ i prvi broj izašao 5. maja 1945. godine. Kasnije nosio ime *Jugoslovenski sportski list „Sport“*, a danas *Dnevni sportski list „Sport“*.

Današnja izdanja redakcija „Sport“-a izdaje ćiriličnim pismom, na 24-32 stranice, objavljujući vesti, rezultate, izveštaje, reprotaže, intervjue iz zemlje i sveta, prateći više od 60 sportskih grana i disciplina.

## Historija
Osnovan je kao „Fiskultura“ i prvi broj je izašao 5. maja 1945. godine, a posle godinu dana je promenio ime u „Naš sport“. 14. jula 1952. je postao deo „Borbine“ kuće, kada je promenio ime u „Sport“.

Marta 1962. Sport je postao dnevni list jer je počeo da izlazi šest puta nedeljno, osim petkom, a od oktobra 1967. svakodnevno se pojavljuje na kioscima.

Sport je od 2015. u sastavu Kompanije Beoton "R" D.O.O.

## Zlatna značka

Od 1957. godine „Sport“ bira najboljeg sportistu godine u Jugoslaviji, danas u Srbiji. Danas, žiri za izbor najboljeg sačinjavaju dosadašnji dobitnici „Zlatne značke“. Tradicionalno direktan prenos izbora prikazuje Radio televizija Srbije.

Pored „Zlatne značke“, „Sport“ dodeljuje nagradu i za najboljeg mladog sportistu, najlepšeg sportistu i sportistkinju, kao i fer-plej trofej. Sličan izbor pravi i Olimpijski komitet Srbije.

### Dobitnici „Zlatne značke“:

#### Višestruki dobitnici


* Olivera Jevtić je jedina dobitnica nagrade za najboljeg mladog i najboljeg profesionalnog sportistu.
* Jasna Šekarić je jedina dobitnica nagrade za sportistu godine u dve različite države, 1988. u SFRJ i 1994. u SRJ.


#### Po sportovima


Dobitnici iz atletike po disciplinama




&nbsp;



## Reference

## Vanjske veze
* Internet prezentacija DSL „Sport“
Milan Galić

**Milan Galić** (Bosansko Grahovo, 8. marta 1938 — Beograd, 13. septembar 2014) je bio fudbaler FK Proleter, Partizana, Standarda iz Liježa, FK Remsa i jugoslovenski reprezentativac.

## Sportska biografija
Igrajući za jugoslovensku reprezentaciju na 51 utakmici, postigao je 37 golova. Učestvovao je na Letnjim olimpijskim igrama 1960. godine, kada je reprezentacija Jugoslavije osvojila zlatnu medalju, na Evropskom fudbalskom prvenstvu 1960. godine, kada je Jugoslavija bila druga, i na Svetskom prvenstvu 1962. godine, kada je Jugoslavija zauzela četvrto mesto. Iste godine dobio je zlatnu značku Sporta, nagradu za najboljeg sportistu u Jugoslaviji. U ligaškim takmičenjima igrao je za Partizan i Standard Lijež i Rems.

### Kup šampiona sa Partizanom
Osvajanjem titule šampiona Jugoslavije u sezoni 1964/65, Partizan je stekao pravo da igra u Kupu šampiona Evrope. Tadašnje *Partizanove bebe*, predvođene trenerom Matekalom predstavljale su ozbiljnog rivala bilo kom tadašnjem Evropskom klubu.

Partizan je na većini utakmica Kupa šampiona igrao u sledećem sastavu:
* (1) Šoškić (golman), (2) Jusufi, (3) Vasović (kapiten), (4) Rašović, (5) Mihajlović, (6) Kovačević, (7) Bečejac, (8) Bajić, (9) Hasanagić, (10) **Milan Galić**, (19) Pirmajer. Trener je bio Abdulah Gegić.

Partizan je u predtakmičenju za protivnika dobio Francuskog prvaka Nanta. Pobedom u Beogradu sa 2:0 i nerešenim rezultatom u gostima 2:2, prva prepreka je bila preskoćena sa ukupim skorom od 4:2.

Sledeći protivnik je bio prvak Nemačke Verder iz Bremena. Verder je eliminisan ukupnim rezultatom 3:1. U Beogradu 3:0 i u Bremenu 0:1.

U četvrtfinalu Partizan je za protivnika dobio prvaka Čehoslovačke, Spartu iz Praga. Prvu utakmicu u Pragu Partizan je izgubio sa 4:1, dok je drugu utakmicu u Beogradu pobedio sa rezultatom 5:0 i time sa ukupnim skorom od 6:4 se kvalifikovao u polufinale.

U polufinalu je Partizana čekao šampion Engleske, Mančester junajted. Međutim Partizanove bebe su i ovaj put uspešno odradile zadatak ukupnim skorom od 2:1 (2:0 u Beogradu i 0:1 u Londonu) prebrodile su i ovu prepreku i plasirale se u finale.

Finale Kupa evropskih šampiona se igralo u Briselu 11. maja 1966. godine i protivnik Partizana je bio prvak Španije Real iz Madrida. Igralo se na čuvenom stadionu Hejsel pred 55.000 gledalaca. Partizan je u svemu bio ravnopravan protivnik Realu i u 55 minutu je poveo pogotkom Velibora Vasovića. Na žalost igrača Partizana to je bilo sve što su mogli da učine. Pogodcima Amansija i Serene, Real je uspeo da porazi Partizan i osvoji titulu šampiona kontinenta.

## Reference

## Vanjske veze

* Profil na reprezentacija.rs
Đurđica Bjedov

**Đurđa (''Đurđica'') Bjedov** (Split, 5. april 1947.) je jugoslovenska reprezentativka u plivanju, državna rekorderka i osvajač olimpijskih medalja u plivanju, članica Plivačkog kluba „Mornar“ iz Splita. 

Nosilac je prvih olimpijskih medalja za jugoslovenski plivački sport. Na Olimpijskim igrama u Meksiko Sitiji 1968. godine, nastupajući za SFR Jugoslaviju, ovojila je zlatnu medalju na 100 m prsno i srebrnu na dvostruko dužoj deonici. U istoriju svetskog plivanja je ušla kao prva olimpijska pobednica u diciplini koja je na ovim igrama prvi put uvrštena u program igara, tako da je pobedom automatski postavila i olimpijski rekord 1:15,8. Đurđa Bjedov, 21-godišnja Splićanka otputovala je na Igre u Meksiko Siti, pre svega kao član štafete 4 x 100 m mešovito, a uspela je da osvoji dve olimpijske medalje u individualnoj konkurenciji. Krajem godine ju je dnevni sportski list Sport proglasio za sportistu godine u Jugolsaviiji.

Učestvovala je i na prvenstvu Evrope 1966. i 1970. godine.

Ušla je u istoriju kao prvi osvajač medalje za jugoslovenski plivački sport i jedina jugoslovenska plivačica osvajač zlatne olimpijske medalje. 

Za reprezentaciju Jugoslavije je nastupala 46 puta. Od 1962 do 1968 prva je na prvenstvima Jugoslavije u plivanju 19 puta u sledećim disciplinama: 200 m prsno (1962—68), 400 m mešovito (1965—68), 100 m prsno (1968), 100 m delfin (1968), 200 m mešovito (1968) i u štafetama 4 h 100 m mešovito (1965—68) i 4 h 100 m slobodno (1966—67). 

Nakon aktivne plivačke karijere, nastavila je sa angažovanjem u plivanju, ali sada u ulozi trenera.

Za svoje rezultate i doprinos razvoju plivačkog sporta 1987. primljena je u Međunarodnu kuću slavnih vodenih sportova.

## Literatura

* Enciklopedija fizičke kulture JLZ Zagreb 1975. tom 1 str. 172
* Olimpijski vekovnik 100 godina Olimpijskog komiteta Srbije 1910—2010 Beograd 2010. tom 1 str. 350.
Ivo Daneu

**Ivo Daneu** (Maribor, 6. oktobar 1937) je bivši jugoslovenski košarkaš i košarkaški trener.

U svojoj karijeri je igrao za Branik Maribor (1949—1956) i Olimpiju (1956—1970) sa kojom je osvojio prvenstva Jugoslavije 1957, 1959, 1961, 1966 i 1970. Za košarkašku reprezentaciju Jugoslavije je odigrao 209 utakmica od 1956. do 1970. i osvojio je Svetsko prvenstvo 1970., srebrnu medalju na Olimpijskim igrama 1968. i srebrne medalje na svetskim prvenstvima 1963. i 1967. (na kom je bio izabran za najkorisnijeg igrača), srebrne medalje na Evropskim prvenstvima 1961, 1965 i 1969. i bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu 1963. Izabran je za najboljeg sportistu Jugoslavije 1967. Kao trener vodio je Olimpiju (1970—1971) i Rudar Trbovlje (1976). Uveden je u FIBA kuću slavnih 2007. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* Kuća slavnih FIBA - Ivo Daneu
Matija Ljubek

**Matija Ljubek** (Belišće, 22. studenog, 1953. – Valpovo, 11. listopada 2000.) bio je jugoslavenski i hrvatski kanuist.

Matija Ljubek bio je najtrofejniji hrvatski kanuist i jedan od najuspješnijih hrvatskih sportaša uopće. Blistave trenutke karijere doživio je osvajanjem dvaju zlatnih te po jedne srebrne i brončane Olimpijske medalje, čime je zasluženo dobio titulu najuspješnijeg muškog hrvatskog olimpijca u pojedinačnim sportovima svih vremena.

Posmrtno je 2000. godine za životno djelo dobio Državnu nagradu za šport "Franjo Bučar".

Nakon završetka sportske karijere ostao je aktivan kao sportski djelatnik. Nažalost, prerana smrt (stradao je od  dva metka iz puške M-48 uslijed nerazjašnjenih obiteljskih prilika) odvojila ga je zauvijek od sporta. Po njemu danas nosi ime kajak i kanu klub u Zagrebu, ali i nagrada za životno djelo Hrvatskog olimpijskog odbora: Nagrada HOO-a Matija Ljubek.

## Uspjesi

### [[Olimpijske igre]]
* 1976. Olimpijske igre u Montrealu 
** zlato na 1.000 metara jednoklek
** bronca na 500 metara jednoklek
* 1980. - Olimpijske igre u Moskvi
** 4. mjesto u dvokleku s Nišovićem na 1.000 metara
* 1984. - Olimpijske igre u Los Angelesu
** zlato na 500 metara u dvokleku 
** srebro na 1.000 metara dvoklek

### [[Mediteranske igre]]
* 1979. - Mediteranske igre u Splitu
** zlato na 500 m jednoklek
** zlato na 1.000 metara jednoklek
** zlato na 500 metara u dvokleku

### Svjetska prvenstva
* 1975. - Svjetsko prvenstvo u Beogradu
** bronca na 10.000 metara u kanuu jednokleku 
** 4. mjesto na 1.000 metara
* 1978. - Svjetsko prvenstvo u Beogradu
** zlato na 1.000 metara
** bronca na 10.000 metara
* 1981. - Svjetsko prvenstvo Nottingham
** srebro na 10.000 metara
* 1982. - Svjetsko prvenstvo u Beogradu
** zlato na 500 metara u dvokleku 
** srebro na 1.000 metara u dvokleku
* 1983. - Svjetsko prvenstvo u Tampereu
** zlato na 500 m 
** bronca na 1.000 metara u dvokleku s Nišovićem
* 1985. - Svjetsko prvenstvo u Mechelenu (Belgija)
** zlato na 10.000 metara dvoklek
** broncu na 1.000 metara dvoklek
* 1986. - Svjetsko prvenstvo Montreal
** 4. mjesto na 10.000 u dvokleku
* 1987. - Svjetsko prvenstvo Duisburg
** 5. mjesto

## Reference

## Vanjske veze
* LZMK / Hrvatska enciklopedija: Ljubek, Matija
* LZMK / Proleksis enciklopedija: Ljubek, Matija
* www.nasa-jugoslavija.org – Matija Ljubek  
* Sportske statistike Matije Ljubeka na sports-reference.com 
* Biografija na sajtu Olimpijskog komiteta Srbije
Miodrag Perunović

**Miodrag Perunović** je bio bokser reprezentacije Jugoslavije, rođen 10. decembra 1957. na Cetinju.

Boksom se bavio od 1972. do 1994. godine. Selektor reprezentacije Jugoslavije bio je od 1995. do 2001. godine.
U boksu je postigao izuzetne rezultate – bio je prvak Balkana 1980. prvak Mediterana i prvak Evrope 1979. vicešampion sveta 1978. i vicešampion Evrope 1981. kao i interkontinentalni šampion u IBF verziji u profesionalnom boksu od 1989. do 1992.

Najbolji sportista Crne Gore bio je tri puta 1976. 1978. i 1981. jednom najbolji sportista Jugoslavije za mlade 1978. i najbolji sportista Jugoslavije za seniore 1979.

## Vanjske veze
* Miodrag Perunović (Pravda)
Sedam sestara

**Sedam sestara** (; ) je izraz koji je godine 1950. italijanski političar i privrednik Enrico Mattei, tadašnji direktor nacionalne naftne kompanije ENI, opisao sedam naftnih kompanija koje su činile kartel, "konzorcij za Iran", te temeljem toga dominirale svjetskim tržištem nafte od kraja Drugog svjetskog rata, pa sve do energetske krize izazvane Jomkipurskim ratom i jačanjem alternativnog kartela u obliku OPEC-a. Sedam sestara su činili:

*Anglo-Persian Oil Company *(današnji [[BP]])*
*Gulf Oil
*Standard Oil of California (današnji Chevron)
*Texaco *(kasnije spojen sa [[Chevron Corporation|Chevronom]])*
*Royal Dutch Shell
*Standard Oil of New Jersey (Esso/Exxon)
*Standard Oil Company of New York (Socony) *(danas dio [[ExxonMobial]])*.

## Povezano
* *[[What Happened to Monday]]*, film

## Izvori

## Vanjske veze
*''The Secret of the Seven Sisters ''. Al Jazeera English, April 2013
Transmed

**Transmediteranski cjevovod** (), poznat i po skraćenom nazivu **Transmed**, također i kao **Plinovod Enrica Matteija** () je cjevovod kojim se Italija opskrbljuje prirodnim plinom iz Alžira i Tunisa. 

Cjevovod počinje u gradu Hassi R'Mel u pustinjskoj unutrašnjosti Alžira, te potom kopnom ide preko Tunisa te na dnu Sredozemnog mora i preko italijanskog kopna, pri čemu mu je završna stanica grad Minerbio na sjeveru Italije. Ukupna dužina mu je 2475 km.

Planiranje izgradnje je započelo početkom 1960-ih, a izgradnja trajala od 1978. do 1983. godine. Kasnije je nekoliko puta nadograđivan. 

Godine 2000. mu je dato ime prema Enricu Matteiju, italijanskom političaru i privredniku koji je bio jedan od njegovih najvećih zagovornika.

## Vanjske veze
*
Mimi metalac

***Mimì metallurgico ferito nell'onore*** (), u Jugoslaviji prikazan pod skraćenim naslovom ***Mimi metalac***, je talijanska filmska komedija snimljena u režiji Line Wertmüller i premijerno prikazana početkom 1972. godine. Protagonist, koga tumači Giancarlo Giannini, je siromašni Sicilijanac koji se zbog simpatija za komuniste zamjerio lokalnoj Mafiji i ostao bez posla, te je prisiljen napustiti suprugu (čiji lik tumači Agostina Belli) i potražiti posao u Torinu. Radnja prikazuje njegov život, odnosno kako postane rastrgnut između porodice u starom kraju i trockističke prodavačice cvijeća (čiji lik tumači Mariangela Melato) sa kojom ima dijete, odnosno između svojih ideala i surove stvarnosti.

*Mimi metalac* je karakterizirao prilično mračan ton, ali i ironičan komentar na tadašnja burna politička previranja u Italiji, kao i sveprisutnu korupciju i svemoćan organizirani kriminal, kao i stil koji je inzistirao na grotesknim prizorima. To je najviše došlo do izražaja u antologijskoj sceni u kojoj protagonist, nastojeći se osvetiti muškarcu koji mu je "nabio rogove", zavodi i potom pokušava voditi ljubav s njegovom  gojaznom suprugom (čiji lik tumači Elena Fiore, kojoj je to bila prva uloga). *Mimi metalac* je osvojio niz nacionalnih filmskih nagrada, te postao jedno od najboljih i najuspješnijih ostvarenja u glumačkoj karijeri Giancarla Gianninija. On će s Wertmüller surađivati u još nekoliko filmova, uključujući znameniti (i *Mimiju* stilom sličan) *[[Pasqualino Sedam ljepota]]*.

Godine 1977. je u SAD snimljen remake pod naslovom *[[Which Way Is Up?]]* gdje je glavnu ulogu tumačio Richard Pryor.

## Uloge
* Giancarlo Giannini ... Carmelo Mardocheo / Mimí
* Mariangela Melato ... Fiorella Meneghini
* Turi Ferro ... Don Calogero / Vico Tricarico / Salvatore Tricarico
* Agostina Belli ... Rosalia Capuzzo in Mardocheo
* Luigi Diberti ... Pippino
* Elena Fiore ... Amalia Finocchiaro
* Tuccio Musumeci ... Pasquale
* Ignazio Pappalardo ... Massaro 'Ntoni
* Gianfranco Barra ... Nar. Amilcare Finnocchiaro
* Livia Giampalmo ... Violetta

## Vanjske veze
* 
*
Pozornica (list)

**Pozornica** je list pokrenut u Novom Sadu 1975. godine, u izdanju KUD Pozornice dramske umetnosti, čije je bio glasilo. Zamišljen je prvenstveno kao list amaterskih pozorišta, ali je u njemu pažnja posvećena i drugim vidovima kulture - filmu, muzici, poeziji, humoru, itd.

## Prvi broj
Prvobitno je bilo zamišljeno da list izlazi četiri puta godišnje. Međutim, do sada je izašao samo jedan broj ovog lista (1975. godine), čiju su redakciju činili Mladen Dražetin, Vladimir Stojanov i Mihajlo Molnar. List je na svojim stranicama pretežno posvetio pažnju osnivanju i aktivnostima Pozornice dramske umetnosti, kao i problemima amaterizma u kulturno-umetničkim društvima širom zemlje. Objavljeni su i razgovori sa glumcima i rediteljima.

List je u vreme izlaska prvog broja imao više od sto pedeset dopisnih članova režije, koji su postali spoljni saradnici, šaljući informacije o delatnosti amatera u svom kraju. Iz finansijskih razloga, list je prestao da izlazi, što je zvanično konstantovano zahtevom za brisanje iz registra iz 1981. godine.

## Drugi broj
U toku je obnova lista i izrada njegovog drugog broja, koji će se većim delom fokusirati na istoriju delovanja Pozornice dramske umetnosti i Dopisnog pozorišta. Novi broj će biti objavljen u formi besplatnog internet časopisa u PDF formatu na veb sajtu Pozornice dramske umetnosti.

## Napomene

## Literatura
* Pozornica, godina 1, broj 1, Novi Sad, 1975.
* Mladen Dražetin, Pozornica dramske umetnosti, Enciklopedija Novog Sada, knjiga 20, Novi Sad, 2002.

## Vanjske veze
* Prvi broj lista Pozornica iz 1975. godine (Digitalizovana PDF verzija)
* Pozornica dramske umetnosti i Dopisno pozorište (zvaničan veb sajt)
Nenad Stekić

**Nenad Stekić** (Beograd, 7. mart 1951  – 18. juli 2021) je bivši jugoslovenski atletičar. Bio je član AK Crvena zvezda.

Na atletsku stazu kročio je kad je imao 12 godina, a već sa 14 je imao prve rezultate. Počeo je kao skakač uvis, a kasnije je nastavio kao skakač udalj. Uvis je skakao najpre (1963) 1,50 m da bi posle 6 godina postigao visinu 1,95 metara. Bio je pionirski prvak, grada, republike i Jugoslavije, a tek posle toga opredelio se za skok udalj. Prvi mu je rezultat bio 6,26 m, a samo dve godine kasnije prešao je „začaranu“ granicu od 7 metara.

Pet godina je bio „vlasnik“ evropskog rekorda u skoku u dalj - 8,45 m (Montreal, 1975). Proglašen je za najboljeg sportistu u Jugoslaviji iste godine kada je postavio evropski rekord. Na prvenstvima Evrope osvojio je tri srebrne medalje (Rim 1974 — 8,06, Prag 1978 — 8,12 i Zindelfingenu 1980 — 7,91 dvorana). Bio je dvostruki prvak Mediteranskih igara, te osvajač zlatne i srebrne medalje na Univerzijadama. Na Svetskom prvenstvu u Helsinkiju 1983. bio je peti (8,09 -{m}-). Za reprezentaciju Jugoslavije nastupao je 64 puta. U timu Evrope nastupao je na Svetskom kupu 1977. Danas živi i radi u Beogradu.

## Povezano
* Rekordi Srbije u atletici
Slovenski sportaš godine

**Slovenski športaš godine** i **Slovenska športašica godine** je priznanje koje svake godine dodjeljuje Slovensko društvo športskih novinara, za športske uspjehe u protekloj kalendarskoj godini. Prva priznanja su dodijeljena 1968. godine.

Najuspiješnije športašice su alpska skijašica Mateja Svet sa sedam nagrada, atletičarke Nataša Urbančič sa šest i Brigita Bukovec sa pet osvojenih nagrada.

Najuspješniji športaši su plivač Borut Petrič i alpski skijaš Bojan Križaj sa pet osvojenih nagrada.

## Vanjske veze
* Društvo športskih novinara Slovenije 
* RTVSLO: Športaš 2007. godine
Grborezi

**Grborezi** je naselje u  opštini Livno,  Bosna i Hercegovina.

## Geografija
Naselje se nalazi 11&nbsp;km zapadno od Livna, uz sjeverni rub ceste koja vodi prema Splitu.

## Historija
Livanjsko i susjedna polja jugozapadne Bosne i Dalmacije, bila su matična područja ilirskog plemena Delmati. Nakon Batonovog ustanka (6.–9. godine p.n.e. i poraza Delmata od Rimljana započinje proces romanizacije.

## Kultura
Istorijsko područje – Nekropola sa stećcima Mramorje, Grborezi proglašeno je za  nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Istraženo je ukupno 265 grobova. Po izradi, grobovi su bili podijeljeni u tri vrste: 
* proste jame u zemlji, 
* proste jame u zemlji s upotrebom drvenih dasaka ili sanduka i
* grobovi u kamenim okvirima.

Na temelju analize nalaza može se zaključiti da je sahranjivanje na nekropoli u Grborezima počelo u X. stoljeću i trajalo neprekidno zaključno s XV. stojećem. Interesantan nalaz odnosi se na ženske kape rađene kao čipka sa svilenim i metalnim nitima, kakve su se, po uzoru na Italiju, u kasnom srednjem vijeku nosile u Bosni. Tekstil je datiran od XII. do XV. stoljeća.

Među spomenicima kulturnog naslijeđa bogate prošlosti livanjskog kraja posebnu vrijednost imaju stećci, koji su na ovom području većinom slabije klesarske obrade s mnoštvom amorfnih oblika, rijetko kvalitetno dekorirani, a zbog konfiguracije terena mnogi stećci su utonuli u zemlju.

## Stanovništvo

## Reference

## Vanjske veze
* Službene stranice općine Livno
Dragan Kićanović

**Dragan Kićanović** (Čačak, 17. avgust 1953) je bivši jugoslovenski košarkaš. Igrao je na poziciji beka.

## Karijera
Košarkom je počeo da se bavi sa 13 godina u lokalnom klubu KK Železničar u kom je trenirao od 1966. do 1971. U sezoni 1971/72. je nastupao za Borac, a zatim je prešao u Partizan. Za Partizan je igrao od 1972. do 1981. i u tom periodu je osvojio 3 prvenstva Jugoslavije (1976, 1979. i 1981), Kup Jugoslavije 1981. i dva Kupa Radivoja Koraća (1978. i 1979). Nakon Partizana je dve godine igrao za italijanski Skavolini, sa kojim je osvojio Kup kupova 1983. Karijeru je završio 1984. u francuskom Rasingu.

### Reprezentacija
Za reprezentaciju Jugoslavije je debitovao 1973. u prijateljskoj utakmici sa Sovjetskim Savezom, koju je Jugoslavija dobila 77:67. Osvojio je zlatnu medalju na Evropskim prvenstvima 1973, 1975, 1977, srebrnu medalju na 1981. i bronzane medalje 1979. Osvojio je Balkanska prvenstva u košarci 1973, 1974, 1975 i 1976. Sa Svetskih prvenstava ima zlatnu medalju sa Svetskog prvenstva 1978. u Manili, srebrnu sa Prvenstva sveta 1974. u Portoriku i bronzanu medalju sa Prvenstva sveta 1982. u Kaliju, Kolumbija. Osvojio je zlatnu medalju na Olimpijskim igrama 1980. u Moskvi, međutim nije lično primio medalju, pošto je finalnu utakmicu protiv Italije završio u bolnici, nakon što ga je teško povredio italijanski centar Dino Menegin nekoliko sekundi pre kraja utakmice. Medalju je umesto njega primio Zoran Slavnić. Za reprezentaciju je odigrao ukupno 211 utakmica i postigao 3290 poena.

1982. godine je primio zlatnu značku Sporta, nagradu za najboljeg sportistu u Jugoslaviji.

## Funkcioner
Nakon košarkaške karijere postao je direktor Partizana u vreme najvećih uspeha ovog kluba. Jedno vreme bio je ministar sporta u Vladi Srbije, a potom predsednik JOK-a.

## Zanimljivosti
* Dragan Kićanović je čuven po odbojkaškom dodavanju sa Zoranom Slavnićem u finalu Evropskog prvenstva 1977. u Liježu protiv Sovjetskog Saveza.

## Reference

## Vanjske veze
* Profil  na halloffame.fiba.com
*
Mateja Svet

**Mateja Svet** (Ljubljana, 16. avgusta 1968.) je najuspešnija jugoslovenska predstavnica u alpskom skijanju.

Mateja je 1984. postala juniorska svetska prvakinja u veleslalomu i debitovala je na Olimpijskim igrama 1984 u Sarajevu. U takmičenju za Svetski kup 1985/86. ostvarila je prvu žensku jugoslovensku pobedu u Svetskom kupu. Bilo je to u Čehoslovačkoj Jasni u veleslalomu. Iste sezone, i u istoj disciplini ostvarila je još jednu pobedu u kanadskom Bromontu. Godine 1987. je na Svetskom prvenstvu u Kran-Montani osvojila tri medalje: srebro u veleslalomu i bronze u slalomu i superveleslalomu. Krajem iste godine proglašena je za sportistu godine u Jugoslaviji.

Na Olimpijskim igrama u Kalgariju 1988. je osvojila srebro u slalomu, dok je u veleslalomu bila četvrta. U Svetskom kupu 1987/88. osvojila je mali kristalni globus u veleslalomu. Na Svetskom prvenstvu 1989. u Vejlu postala je svetska prvakinja u slalomu, a nakon diskvalifikacije Francuskinje Kristel Ginjar u veleslalomu je osvojila bronzu, iako je završila kao četvrta.

Na kraju sezone Svetskog kupa 1989/90. je nakon nesuglasica sa Slovenačkim skijaškim savezom okončala karijeru iako je imala samo 22 godine. Ostvarila je ukupno 7 pobeda u Svetskom kupu.

### [[Svetski kup u alpskom skijanju|Svetski kup]]
* Najbolji rezultat u generalnom plasmanu: 6. mesto na 1987/88 i 1988/89
** Pobednik u veleslalomu na 1987/88.
** 7 pobeda 1 u spustu i 6 u veleslalomu
** 22 pobednička postolja

#### Plasmani po sezonama
* Svetski kup 1983/84 :
** Generalni plasman : 86 mesto
* Svetski kup 1984/85 :
** Generalni plasman : 31 mesto
* Svetski kup 1985/86 :
** Generalni plasman : 7 mesto
*** 2 pobede u veleslalomu Visoke Tatre i Bromont
* Svetski kup 1986/87 :
** Generalni plasman : 7 mesto
* Svetski kup 1987/88 :
** Generalni plasman : 6 mesto
*** Pobeda u u svetskom kupu u veleslalomu
*** 2 pobede u veleslalomu Kranjska Gora i Zalbah
*** 1 pobeda u slalomu Kranjska Gora
* Svetski kup 1988/89 :
** Generalni plasman : 6 mesto>
* Svetski kup 1989/90 :
** Generalni plasman : 7 mesto
*** 2 pobede u veleslalomu : Maribor i Vezonaz

## Vanjske veze
* Legenda slovenskoga skijanja: Mateja Svet 
* Profil
* FIS statistika
Zvonimir Vujin

**Zvonimir Vujin** rođen 28. juna 1943. godine u Zrenjaninu, Srbija, Jugoslavija, jedan je od najboljih boksera lake kategorije Jugoslavije, Evrope i sveta šezdesetih i sedamdesetih godina dvadesetog veka. Sada živi u Zrenjaninu.

## Karijera
Bio je član bokserskog kluba Banat (Zrenjanin) i reprezentacije Jugoslavije. Bio je višestruki prvak Jugoslavije, Balkana, Mediterana i vicešampion Evrope. Osvojio je dve olimpijske medalje u boksu. Osvajač je i „Zlatne rukavice“ (1965) i „Oskara“ (1971).

## Najbolji rezultati
* Prvak Jugoslavije: 1965, 1966, 1969. i 1972. godine.
* Prvak Balkana: 1966, 1967. i 1971. godine.
* Prvak Mediterana 1967. godine
* Vicešampion na Evropskom prvenstvu 1967. godine

## Olipijske igre
* Bronzana medalja u lakoj kategoriji (1968. godine u Meksiku)
* Bronzana medalja u poluvelter kategoriji (1972. godine u Minhenu)

## Povezano
* Mate Parlov
* Marijan Beneš

## Vanjske veze

* Olimpijski komitet Srbije, Zvonimr Vujin 
* Profil i rezultati na sports-reference
Teresa Scanlan

**Teresa Scanlan** (Gering, Nebraska 6. veljače 1993. ) je američka manekenka  miss Nebraske i SAD izabrana 2011. godine,  najmlađa  Miss Amerike od Bette Cooper iz 1937. godine. Prva je miss Nebraske koja je postala i miss SAD-a. Miss Nebraske postala je  5. lipnja 2010.. Podrijelom je Hrvatica baka i djed Franko i Nives Jelić su sa otoka Ilovika u lošinjskim otocima.. Rođena je u gradu Geringu u istočnome dijelu Nebraske.

## Izvor

## Vanjske veze

*
*
Vladimir Grbić

**Vladimir Grbić**, poznat kao **Vanja** (rođen 14. decembra 1970. godine u Zrenjaninu), jedan od najboljih srpskih odbojkaša svih vremena. Član je odbojkaške Kuće slavnih.

## Karijera
Grbić igra na poziciji primača servisa, dugogodišnji reprezentativac Sa reprezentatacijom učestvovao na nekoliko svetskih prvenstava, evropskih prvenstava i olimpijskih igara. Najveći uspeh postigao je na Olimpijskim igrama u Sidneju 2000. godine, na kojoj je nosio zastavu Jugoslavije na ceremoniji otvaranja i kada je bio jedan od najboljih igrača selekcije Jugoslavije koja je osvojila zlatnu medalju. Godinu dana kasnije bio je član reprezentatacije koja je na evropskom prvenstavu osvojila titulu šampiona Starog kontinenta. Osvajao je još nekoliko medalja na evropskim prvenstavima, kao i olimpijsku bronzu u Atlanti, 1996. godine i srebro na svetskom prvenstavu u Japanu 1998. godine. Bio je član Vojvodine, zagrebačke Mladosti, a sa uspehom igrao u Italiji, Grčkoj, Brazilu, Rusiji, Japanu i Turskoj.

Jugoslovenski olimpijski komitet ga je proglasio za najboljeg muškog sportistu 1996. i 2000. godine, a 1999. i 2000. godine mu je dodeljena zlatna značka Sporta, nagrada za najboljeg sportistu u Jugoslaviji.

## Porodica
Njegov otac Miloš, je takođe bio reprezentatativac, član selekcije, koja je na Evropskom prvenstavu u Beogradu, 1975. godine osvojila bronzu, dok je brat Nikola dugo bio kapiten reprezentatacije. Porodica Grbić poreklom je iz Trebinja u Republici Srpskoj. Sa suprugom Sarom ima tri ćerke Inu, Unu i Milu i sina Lazara.. 

Porodica

## Reference

## Vanjske veze

* Vladimir Grbić u odbojkaškoj Kući slavnih („Politika“, 27. april 2011)
* Portret bez rama - Vladimir Grbić („Politika“, 6. novembar 2011)
* V. Grbić: Sramota je što ne znamo ko smo (B92, 22. septembar 2012)
Aleksandar Šoštar

**Aleksandar Šoštar** (rođen 21. januara 1964.) je bivši srpski vaterpolista koji je igrao u reprezentaciji SR Jugoslavije koja je na Olimpijskim igrama 2000. osvojila bronzanu medalju, a sa reprezentacijom SFRJ 1988. na Olimpijskim igrama osvojio zlatnu medalju. Igrao je na poziciji golmana.

Godine 2001. je dobio zlatnu značku Sporta, nagradu za najboljeg sportistu u Jugoslaviji, a Jugoslovenski olimpijski komitet ga je proglasio za najboljeg muškog sportistu.

Trenutno obavlja funkcije predsednika Vaterpolo kluba Partizan i predsednika Sportskog saveza Srbije.

## Klupski trofeji
* Evroliga 1999/00. -  **Šampion** sa Bečejem
* Kup pobednika kupova 1990. - **Pobednik** sa Partizanom
* Superkup Evrope 1990/91. - **Pobednik** sa Partizanom
* LEN kup 1994/95. - **Pobednik** sa Barselonom
* Mediteranski kup 1989. - **Pobednik** sa Partizanom
* Prvenstvo SFR Jugoslavije 1983/84, 1986/87. i 1987/88. -  **Šampion** sa Partizanom
* Kup SFR Jugoslavije 1981/82, 1984/85, 1986/87, 1987/88, 1989/90. i 1990/91. - **Pobednik** sa Partizanom
* Kup SR Jugoslavije 1991/92. - **Pobednik** sa Partizanom
* Prvenstvo Italije 1992/93. i 1993/94. -  **Šampion** sa Posilipom
* Prvenstvo Španije 1994/95. i 1995/96. -  **Šampion** sa Barselonom
* Kup Španije 1994/95. i 1995/96. - **Pobednik** sa Barselonom
* Prvenstvo SR Jugoslavije 1994. -  **Šampion** sa Budvom
* Prvenstvo SR Jugoslavije 1997/98, 1998/99, 1999/00. i 2000/01. -  **Šampion** sa Bečejem
* Kup SR Jugoslavije 1997/98, 1998/99, 1999/00. i 2000/01. - **Pobednik** sa Bečejem

## Vanjske veze
VK Bečej

**Vaterpolo klub Bečej** je bivši vaterpolo klub iz Bečeja. Klub je osnovan 1947. godine, a zbog loše finansijske situacije ugašen je 2002. godine.

## Historija
Klub je osnovan 1947. godine. Prvo vaterpolo igralište u Bečeju se nalazilo na kanalu između dva Šlajza, početkom šezdesetih klub prelazi na novi bazen olimpijskih dimenzija u centru grada, dok je zatvoreni bazen otvoren 1987. godine.

Šezdesetih godina je ušao u Drugu saveznu ligu, gde je igrao pune dve decenije. Početkom osamdesetih je počeo uspon kluba, a prvo je dve sezone proveo u Prvoj B saveznoj ligi, pre nego što je 1983. ušao u Prvu saveznu ligu Jugoslavije. U prvoligaškom društvu su se zadržali do raspada SFRJ, a Bečej je sa takmičenjem nastavio u Prvoj ligi SR Jugoslavije. Polovinom devedesetih Bečej je postao dominantan u jugoslovenskom vaterpolu, pa je uspeo da od 1996. do 2001. osvoji šest duplih kruna (prvenstvo i kup) zaredom.

Najveći uspeh u svojoj istoriji klub je ostvario 2000. godine, kada je postao prvak Evrope, a u finalu 27. maja su savladali zagrebačku Mladost sa 11:8. Zanimljivo je da su do tog trofeja stigli bez poraza, imali su deset pobeda i jedan nerešen rezultat, koji je ostvaren na gostovanju nemačkom Špandau 04. Aleksandar Šapić je te sezone sa 39 postignutih golova bio najbolji strelac Lige šampiona. Pored te sezone kada su postali prvaci Evrope, još tri puta su su stizali do završnog turnira. Prvi put, 1997. godine su osvojili četvrto mesto u Napulju. Već naredne sezone, takođe u Napulju, su stigli do finala u kome su poraženi od Splitske banke. U Splitu 2001. godine ponovo su bili četvrti. Zbog finansijskih problema klub je ugašen 2002. godine.

Nakon gašenja VK Bečej u Bečeju osnovani su novi klubovi PVK Bečej 2005 i Vaterpolo akademija Bečej, prvi je osnovan 2005, a drugi 2007. godine. Spajanjem ova dva kluba 2010. godine osnovan je VK Bečejac.

## Uspesi

### Šampionski sastav Bečeja
Sastav osvajača titule prvaka Evrope 2000. godine.

### Poznati igrači
* Peter Biroš
* Slobodan Soro
* Goran Rađenović
* Dušan Damjanović
* Nikola Janović 
* Milan Jančić 
* Tamaš Molnar

## Povezano
* VK Bečejac

## Reference
Igor Miladinović

**Igor Miladinović** (rođen 25. januara 1974. u Nišu) je srpski šahovski velemajstor. Novembra 2009. njegov rejting na FIDE listi je bio 2553, a najbolji rejting mu je 2630, aprila 2004. godine.

Miladinović je 1993. osvojio svetsko juniorsko prvenstvo u šahu, a na kraju godine je proglašen za sportistu godine u Jugoslaviji. Godine 1994. je igrao za Jugoslaviju na šahovskoj olimpijadi u Moskvi, gde je osvojio bronzanu medalju. Oko 1995. preselio se u Grčku, a za nju je igrao na četiri olimpijade od 1996. do 2002.

Od 2006. igra za šahovsku reprezentaciju Srbije.

## Povezano
* Šah
* Velemajstor

## Reference

## Vanjske veze
* Fide lična karta Miladinovića
* Rejting