open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Liburnska nalazišta u Zadru

**Liburnska nalazišta u Zadru** su skupina nekoliko arheoloških lokaliteta na teritoriji grada Zadra, Hrvatska. Zadar je, poput svih antičkih gradova na istočnoj obali Jadrana – Pule, Poreča, Salone ili Narone, postojao i u predrimsko vrijeme

Svakodnevni život Liburna odvijao se u okvirima autohtonih navika, a putem trgovine bili su izloženi i prihvatali uticaje s područja Grčke ili Apeninskog poluostrva. U završnim fazama njihovog razvoja, prisutne su promjene u društvenim odnosima, duhovnoj kulturi i uvođenju savremenijih tehnika u gradnji i oblikovanju naselja. 
## Arheologija
Najstarije naselje na zadarskom poluotoku potvrđuju arheološki nalazi koji osnivanje naselja smještaju na početak željeznoga doba, u 9.stoljeće p.n.e. Osnovali su ga Liburni koje mnogi autori smatraju dijelom Ilira, dok u novije vrijeme autori ga smatraju samostalnom narodnosnom grupom. 

Na nekoliko nalazišta u okviru sjeverozapadne polovine poluotoka otkriveni su dijelovi željeznodobnih objekata – suhozidi, pretežno glineni podovi kuća i malo ostataka kućnoga lijepa, kao i poravnati živac hodnih površina. Ovakvih nalaza nema dovoljno da bi se mogao ustanoviti raspored i gustoća kuća i ulica te govoriti o materijalnim ostatima javnih ili stambenih zona unutar naselja. 

Ostatci najstarijega bedema, koji su Liburni uvijek gradili u suhozidu, još nisu ustanovljeni. Dosadašnjim istraživanjima potvrđeno je 20 željeznodobnih grobova: ustanovljeni su u zoni današnjih gradskih bedema, na području Foruma i na dvjema pozicijama na Relji. Najveći dio liburnske nekropole preslojili su kasniji rimski ukopi. Zadar je, poput ostalih liburnskih gradina imao takozvano „groblje na ravnom“. Svi pronađeni grobovi pripadaju početnoj fazi liburnske kulture od 9. do 7. stoljeća p.n.e. Datirani su zahvaljujući grobnim prilozima – nakitu i dijelovima nošnje. 

Otkriveni su arhitektonski ostaci liburnske luke: nizovi paralelnih suhozidova, najvjerojatnije zidovi skladišta ili istezališta za brodove s velikom količinom pretežno uvozne keramičke građe te drvena ograda jednoga predrimskog izvora.

Površina prvog naselja zauzimala je prostor dužine oko 600 m (od samostana sv. Nikole do današnjega Trga Petra Zoranića) i širine oko 250 m (otprilike od linije bedema uz luku do sjevernoga ruba Poljane pape Ivana Pavla II), čime Zadar spada među velike liburnske gradine. Iz rimskih izvora zna se da je liburnski teritorij bio ustrojen u opštine sastavljene od većega broja gradinskih naselja te da je svaka opština imala razvijeno naselje – centar. Zadar je bio ekonomsko središte jedne takve teritorijalne opštine u čemu je glavnu ulogu imala trgovina. Da su stanovnici Zadra imali vlastitu ﬂotu brodova, svjedoče dva važna natpisa na grčkome jeziku koji spominju Jadasine ili  Jadastine. Jedan je iz Staroga Grada na Hvaru s početka 4. stoljeća p.n.e, a drugi iz Salone iz polovine 1. stoljeća p. n. e.

Izvrstan geografski položaj i značenje koje je u završnim stoljećima stare ere imao kao razvijeni opštinski protourbani centar su razlozi zbog kojih su Rimljani u Zadru i osnovali koloniju, rimsko naselje najvišega statusa.
## Izvori
Valles (Bolivija)

**Valles** (što prevedeno sa španjolskog znači doline) je geografska regija Bolivije koja se prostire duž čitave zemlje, od sjevera prema jugu, između masiva Anda i sliva rijeke Amazone, na prosječnoj nadmorskoj visini od 2,000 metara.

Valles je zapravo niz plodnih dolina i planinskih kotlina, prelazna zona između planina Anda i amazonske ravnice.
## Karakteristika

Kako je na toj nadmorskoj visini temperatura puno blaža nego u planinama Anda, čini se da u njemu proljeće vječno traje.

Valles se nalazi u samom centru zemlje, u njemu se nalazi najveći dio Departmana Cochabamba, kao i istočni dio Departmana Potosí, zapadne polovice departmana Chuquisaca i  Tarija, dio Deparmana La Paz i najzapadniji dio Departmana Santa Cruz, u kom se nalazi grad Vallegrande. 

Najveći gradovi u regiji su Cochabamba, Tarija i Sucre koji je i prijestolnica zemlje.

Valles je poljoprivredni kraj u kom se sadi krumpir, kinoa, kukuruz, voće i povrće. 
Departman Tarija je poznat po vinogradima, grožđu, vinu i rakiji od grožđa *singaniji*. 

Doline Departmana Cochabamba koje leže na nadmorskoj visini između 1,500 i 2,500 m karakterizira umjerena klima i bujna vegetacija.
Plodno tlo pretvorilo je taj kraj u žitnicu Bolivije. 
Centralne doline departmana Cochabamba, Chuquisaca i Tarija, mnogi uspoređuju sa krajevima južne Španjolske.
Departman Tarija je znan kao *Mala [[Andaluzija|Andaluzija]]*, i to ne samo zbog fizičke sličnosti, već i zbog usporenog životnog stila njegovih stanovnika.

## Povezano
*Yungas

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Valles de Bolivia''
Vallegrande

**Vallegrande** službeno *Jesús y Montes Claros de los Caballeros del Vallegrande* je grad od 10,158 i općina od 18,216 stanovnika u sredini Bolivije u Departmanu Santa Cruz i istoimenoj Provinciji u kojoj je administrativni centar.

## Karakteristike
Vallegrande se prostire u Regiji Valles udaljen 244 km jugozapadno od svog administrativnog centra Santa Cruz de la Sierra.

On je centar stočarsko ratarskog kraja u kom se uzgaja voće, pšenica, kukuruz i ječam. Neugledno mjesto sa makadamskim ulicama i kućama od ćerpiča.

Danas je poznat u svijetu kao mjesto u kom je bio izložen ubijeni Ernesto Che Guevara, koji je vodio gerilski rat u tom kraju, i ubijen je u nedalekom selu *La Higuera* 1967.
Jedna od najvećih atrakcija je mauzolej Che Guevare i kulturni centar posvećen njemu otvoren 2016.

Pored tog ima arheološki muzej sa artefaktima pretkolumbovske umjetnost uglavnom keramike. 

## Historija
Vallegrande je osnovan u mart 1612. po nalogu vicekralja Vicekraljevstva Peru *Juana de Mendoze*. On je taj zadatak povjerio svom nećaku kapetanu *Pedru Luciu Escalanteu de Mendozi*. Pedro je početkom godine krenuo iz Lime sa trideset porodica španjolskih kolonista, putem se njihov broj povećao na oko 200 porodica, koji su sa sobom poveli i svoje domorodačke sluge.

Vrlo rano podignuta je crkva *La Merced* koja ima najviši kameni zvonik u Boliviji, izgrađen 1630.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Vallegrande''  (službene stranice općine)  
* ''Vallegrande'' (stranice o gradu)
Cordillera Occidental (Bolivija)

**Cordillera  Occidental** (što prevedeno sa španjolskog znači  *[[Zapad]]ni Kordiljeri*) je veliki planinski masiv u Boliviji.

## Karakteristike
Bolivijske Ande se uglavnom sastoje od dva masiva ili kordiljera, od geološki starijeg i nižeg Istočnog i mlađeg višeg Zapadnog, karakterističkog po vulkanskoj aktivnosti. Masive razdvaja visoravan Altiplano.

Zapadni Kordiljeri su zapravo niz uspavanih stratovulkana i fumarola, u njemu se nalazi najviši vrh Bolivije, Nevado Sajama, čiji se snijegom pokriveni vrh koči na nadmorskoj visini od 6,542 metara. Oni su produžetak vulkanskog područja iz južnog Perua. 
Veći dio na sjeveru ima nadmorsku visinu od oko 4,000 m, dok je južni dio nešto niži.

Nešto više skromnih padavina padne na sjevernoj polovici, koja je obrasla šikarom, za razliku od tog južna gotovo da nema padavina, pa joj se pejzaž sastoji uglavnom od golih stijena.
Klima u Cordilleri Occidental je hladna i neprikladna za život životinja i biljaka, pa je rijetko naseljena, pogotovo jug u kom gotovo da nema nikog.

Masiv se sastoji od tri dijela;
***Sjevernog** u kom se nalaze najviše bolivijske planine, počevši od gore spomenutog Nevado Sajama i vulkana Pomerape i Parinacota.
***Centralnog** koji se nalazi između Uyunija i Coipase. Njegov najistaknutiji vrh je Vulkan Ollagüe na granici sa Čileom, i 
***Južnog** koji je poznat po vulkanima, pješčanim olujama i magli. Negov najviši vrh je vulkan Licancabur visok 5,920 m, koji se nalazi na južnoj granici Bolivije sa Čileom. Pored njega leže jezera Laguna Colorada i Laguna Verde.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Bolivian Andes: Occidental and Oriental Cordilleras''
Nevado Sajama

**Nevado Sajama** je ugasli stratovulkan i najviša planina u Boliviji, visoka 6,542 metara, koja se nalazi 
u masivu Cordillera  Occidental. 
## Karakteristike

Planina se nalazi na jugozapadu zemlje, u Departmanu Oruro u Nacionalnom parku Sajama, nekih 16–24 km od granice sa Čileom..

Dobro aklimatizirana ekipa može se popeti na planinu za dva-tri dana ako su vremenski uvjeti povoljni..

Na vrh su se prvi popeli njemački alpinisti Hans Pfann i Wilfrid Kuehm u augustu 1939. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Sajama'' (na portalu Summit post)
Latra

**Latra** je bila jedna od liburnskih božanstava, zaštitnica porodica i rodova i gospodarica zagrobnog života, koja je tokom rimske vladavine u potpunosti zadržala svoje ime, a samim time i prvobitni karakter. Ovo božanstvo opstalo je bez izjednačavanja sa svojim rimskim pandanom, zbog veće slobode koju su Liburni imali u odnosu na neke svoje susjede, prije svega Dalmate. Po broju posveta predstavlja možda i najvažnije liburnsko božanstvo.

Prije rimskog osvajanja jadranske obale i unutrašnjosti te uspostavljanja provincije Dalmacije Liburni su narod koji je obitavao na obalnom pojasu sjevernog i srednjeg Jadrana. O liburnskoj religiji i vjerovanjima ne zna se mnogo, ali rimskim osvajanjem Liburni su svoja autohtona božanstva počeli bilježiti i poštovati na rimski način i u rimskoj formi.   
 
Rimljani nisu imali jedinstven i savršeno oblikovan sistem vjerovanja te se dolaskom u kontakt s brojnim narodima i običajima on tokom stoljeća mijenjao. Rimska božanstva s vremenom su dobivali različite atribute, a uvodila su se i nova. Kod Liburna (i Histra) iz rimskog je vremena ostalo najviše epigrafskih dokaza autohtonih vjerovanja, u poređenju sa ostalim narodima u provincijama Dalmaciji i Panoniji. Ta činjenicu posljedica je velikog stepen rimskog uticaja i romanizacije. Dolaskom rimskog pisma i forme posveta epigrafskih spomenika, u tim krajevima pojavljuje se najveći broj onih s imenom autohtonih božanstava. Liburni su na područjima Ilirika imali posebnu ulogu tokom i nakon rimskog osvajanja, što im je omogućilo veću slobodu u izražavanju autohtone tradicije.

Po broju posveta u Liburniji Latra se izdvaja sa ukupno dvanaest epigrafskih spomenika. Po rasporedu i broju nađenih natpisa njih šest nađeno je u Nedinumu te se nameće zaključak da je središte Latrina kulta bilo upravo u današnjem Nadinu.  Uz spomenute, dva su nađena u Aseriji, dva u Koriniju te jedan na Roškom slapu, što navodi na zaključak da je kult bio najzastupljeniji u središnjem dijelu Liburnije. Jedini natpis nađen izvan Liburnije jest onaj iz Salone.

Nije moguće odrediti kada je kult nastao. Po jednoj predpostavci liburnski kult vuče korijene iz neolitskih kultova plodnosti koji su bili karakteristični za taj praistorijski period.

Po po broju posveta ističu se liburnska gentilna imena *Calpurnius i Turranius*, a najuzvišeniji bio je *Tit Turanije Ruf* koji je sa sinovima u čast svoje titule *edila* podigao svetište s portikom na području današnje Škabrnje u nadinskom ageru jer je na toj lokaciji od ranije postojalo mjesta gdje se tradicionalno njegovao kult Latre.
 
## Izvori
Kawina (muzika)

**Kawina**, ponekad pisan i kao **kawna** ili **kauna**, muzički je pravac iz Surinama. Kawina je autohtoni surinamski glazbeni pravac koji je, prema dominantnim teorijama, nastao oko područja rijeke Commewijne i istoimenog distrikta; oba pojma na sranantongu nazivaju se *kauna*. Pravac je nastao krajem XIX. vijeka, a teorije o njegovoj genezi brojne su: prema jednoj teoriji, kawinu su utemeljili Maroni, pod utjecajem surinamskih Indijanaca; prema drugoj teoriji, pravac je izvorno nastao pod imenom *mabu poku*, ali je naziv promijenjen nakon što se na području Commewijnea pojavio talentirani muzičar; prema trećoj teoriji, pravac su utemeljili rudari koji su radili u kišnim šumama. Kawna je stilski jako bliska afričkoj glazbi. 

Kawina je bio domiantni afrosurinamski stil do početka XX. vijeka, kada ga je zamijenio kaseko, čija je glavna predstavnica bila Fransje Gomes. Međutim, pravac je ponovo oživljen tokom 1960-ih godina, zahvaljujući muzičarima kao što su Big Jones, Johan Zebeda i Pa Monti. Od 1980-ih godina, kawina je prisutna i na sceni te se danas uglavnom izvodi kao žanr plesne i zabavne glazbe. Dominantni podstilovi su prisir kawina i winti kawina. 

## Reference

## Literatura
* Samwel, Diederik (2015) *Sranan gowtu - Iconen uit de Surinaamse muziek*,  
* Weltak, Marcel (1990), *Surinaamse muziek in Nederland en Suriname*,
Kaseko

**Kaseko** je muzički pravac iz Surinama. Kaseko je ritmički i muzički vrlo složen pravac jer se zapravo radi o spoju cijelog niza popularnih i folk pravaca iz Afrike, Europe i Amerika. Kaseko koristi cijelu seriju udaraljki, ali se oslanja i na puhačke instrumente, dok pjevanje može biti solističko ili zborsko. Stilski, kaseko vuče korijene iz afrosurinamskog pravca kawine, koji su krajem XIX. i početkom XX. vijeka popularizirali ulični muzičari u Paramaribu. Kaseko se razvio 1930-ih godina, a u narednom je desteljeću inkorporirao i elemente jazza i rock and rolla. Tokom 1970-ih godina, surinamski pjevači u Nizozemskoj, kao što su Lieve Hugo i Ewald Krolis, pomogli su u popularizaciji žanra. 

Prema jednoj teoriji, naziv kaseko izvedenica je od naziva kasékò, što je gijanski ples kreolskog porijekla. 

## Reference
Coroico

**Coroico** je grad od 2,319 i općina od 19,759 stanovnika na zapadu Bolivije u Departmanu La Paz i Provinciji Nor Yungas u kojoj je administrativni centar.

## Karakteristike
Coroico se nalazi u Regiji Yungas udaljen 96 km sjeveroistočno od  glavnog grada La Paza.

## Historija
Coroico su osnovali španjolski kolonisti početkom 17. vijeka na obroncima brda Uchumachi.
Dugo je tavorio kao naselje vlasnika velikih hacijedi, vremenom je izrastao u gradić koji je od 1958. i sjedište biskupije. 

Centar je ratarskog kraja u kom se uzgaja kava, koka i agrumi.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Coroico''  (stranice općine na Facebooku)
Vallegrande (provincija)

**Provincija Vallegrande** (španjolski: *Provincia de Vallegrande*) je jedna od 15 provincija bolivijskog Departmana Santa Cruz.

## Karakteristike
Provincija Vallegrande osnovana je 1825., prostire se na površini od 6,100 km², na kojoj živi 27,543 stanovnika.

Vallegrande se nalazi u sredini zemlje u Regiji Valles na prosječnoj nadmorskoj visini od 2,011 metara.

Administrativni centar provincije je grad Vallegrande koji ima 10,158 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 5 općina to su;
*Pucará
*Moro Moro
*Postrervalle
*El Trigal
*Vallegrande

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Provincia de Vallegrande'' (na portalu Educa)
Nor Yungas (provincija)

**Provincija Nor Yungas** (španjolski: *Provincia de Nor Yungas*) je jedna od 20 provincija bolivijskog Departmana La Paz.

## Karakteristike
Provincija Nor Yungas osnovana je 1899., prostire se na površini od 1,298 km², na kojoj živi 39,564 stanovnika.

Nor Yungas se prostire na zapadu zemlje u Regiji Yungas na prosječnoj nadmorskoj visini od 1,582 metara.

Administrativni centar provincije je grad Coroico koji ima 2,319 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 2 općine to su;
*Coroico
*Coripata

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Provincia de Nor Yungas'' (na portalu Educa)
Chulumani

**Chulumani** je grad od 2,028 i općina od 18,049 stanovnika na zapadu Bolivije u Departmanu La Paz i Provinciji Sud Yungas u kojoj je administrativni centar.

## Karakteristike
Chulumani se prostire u Regiji Yungas udaljen 120  km sjeveroistočno od  glavnog grada La Paza.

## Historija
Chulumani su osnovali španjolski kolonisti 1585. na mjestu starijeg domorodačkog ajmarskog sela *Cholo umaña*.

Po lokalnoj legendi, ono je nazvano tako, jer je tu postojao izvor sa kojeg su pume (cholos) pile (umaña) vodu. 

Sve do jula 1899. kad je osnovana općina bio je selo.
I danas se dobar dio stanovnika bavi stočarstvom i ratarstvom, ali i turizmom jer izrastao u popularno lječilište i turističku destinaciju sa hotelima i restoranima.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Chulumani''  (stranice općine na Facebooku)
Sud Yungas (provincija)

**Provincija Sud Yungas** (španjolski: *Provincia de Sud Yungas*) je jedna od 20 provincija bolivijskog Departmana La Paz.

## Karakteristike
Provincija Sud Yungas osnovana je 1900., prostire se na površini od 8,692 km², na kojoj živi 118,630 stanovnika.

Sud Yungas se nalazi na zapadu zemlje u Regiji Yungas na prosječnoj nadmorskoj visini od 1,858 metara.

Administrativni centar provincije je grad Chulumani koji ima 2,028 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 5 općine to su;
*Chulumani
*Irupana
*Yanacachi
*Palos Blancos
*La Asunta

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Provincia- Sud Yungas La Paz-Bolivia'' (na portalu Facebook
Caranavi

**Caranavi** je grad od 13,569 i općina od 51,307 stanovnika na zapadu Bolivije u Departmanu La Paz i Provinciji Caranavi u kojoj je 
administrativni centar.

## Karakteristike
Caranavi se nalazi u Regiji Yungas udaljen 162 km sjeveroistočno od  glavnog grada La Paza.
U Boliviji je znan kao *Vrata bolivijske Amazone* i prijestolnica kave.
## Historija
Caranavi je nastao kao naselje španjolskih kolonista krajem 19. vijeka, kad je počela kolonizacija gornjeg porječja Rijeke Beni.
Od skromnog naselja vlasnika velikih plantaža kave vremenom je izrastao u grad koji je 1992. postao administrativni centar novoosnovane Provinciji Caranavi. 

Centar je ratarskog kraja u kom se uzgaja kava i agrumi.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Caranavi''  (stranice općine na Facebooku)
Rurrenabaque

**Rurrenabaque** je grad od 13,446 i općina od 25,035 stanovnika na sjeveru Bolivije u Departmanu Beni.

## Karakteristike
Rurrenabaque se prostire duž desne (istočne) obale Rijeke Beni udaljen 430 km sjeverno od glavnog grada La Paza.
Većina stanovnika su domorodački Tacane, koji još uvjek govore svoj jezik.
## Historija

Prvi španjolski Istraživači pojavili su se u tom kraju -1564., u potrazi za rudama. Taj rijetko naseljen kraj za Pretkolumbovskih vremena bio je dom indijanaca Tacana.
Ubrzo nakon njih stigli su prvi franjevački misionari, koji su manje od sto godina uspjeli osnovati 14 misija, koje su imale za cilj evangelizirati domoroce.

Rurrenabaque je osnovao u februaru 1844. poduzetnik Manuel Mendez Abrego, kao centar za sakupljanje kaučuka i kore kininovca iz okolnih džungli. Na tim artiklima je prosperirao krajem 19. vijeka, pa se u njega doselilo puno novih stanovnika sa Anda. Prodaja kinina i kaučuka splasnula je 1920-ih, pa se privreda orjentirala na eksploataciju drva i brazilski orah koji su transportirani šleperima niz rijeku.

Prva cesta do La Paza izgrađena je 1980-ih, pa je donekle otklonjena dotadašnja izolacija. 
Drvna industrija bila je motor razvoja grada skoro do kraja 20. vijeka, ali je i to splasnulo iscrpljivanjem vrijednih vrsta drva i osnivanjem Nacionalnog parka Madidi.

Danas je poznata turistička destinacija zbog Nacionalnog parka Madidi i Rezervata biosfere Pilon Lajas.
Cestom N°8 povezan je La Pazom i Brazilom, do kog je moguće doći i rijekom, uz to ima i aerodrom (IATA: **RBQ**, ICAO: **SLRQ**).

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Rurrenabaque''  (stranice općine na Facebooku)
Tuhrina

**Tuhrina** je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*  
* Naselja okruga Prešov
José Ballivián (provincija)

**Provincija José Ballivián** (španjolski: *Provincia de General José Ballivián Segurola*) je jedna od 8 provincija bolivijskog Departmana Beni.

## Karakteristike
Provincija José Ballivián se prostire na površini od 40,765 km², na kojoj živi 94,610 stanovnika.

Ime je dobila po José Balliviánu, generalu i devetom predsjedniku Bolivije (1841.-1847.).
Provincija se nalazi na sjeveru zemlje u porječju Rijeke Beni na granici pampe i Amazonskih prašuma.

Administrativni centar provincije je grad Reyes koji ima 7,202 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 4 općine to su;
*Reyes
*San Borja
*Santa Rosa de Yacuma
*Rurrenabaque

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Provincia Gral José Ballivián'' (na portalu Educa)
Inger

**Inger** se može odnositi na:

* , rijeka u Rusiji
* Inger, Minnesota, naseljeno mjesto bez administrativnog statusa u SAD, u saveznoj državi Minesota
Chacaltaya

**Chacaltaya** (španjolski: *Nevado Chacaltaya*) je planina u Boliviji, visoka 5,486 metara, koja se nalazi u masivu Cordillera Real. 

## Karakteristike
Planina se nalazi na zapadu zemlje, u Departmanu La Paz, udaljena 30 km sjeverno od glavnog grada La Paz.

Uspon nije previše težak, a sa vrha se vidi Jezero Titicaca.

Chacaltaya je bila poznata po glečeru, starom 18,000 godina, on je 1940. imao površinu od 0,22 km², ali se počeo otapati pa je 2007. spao na 0,01 km² da bi se 
2009. potpuno otopio.

Glečer na Chacaltayi je svojedobno bio jedino skijalište u Boliviji, sa najvišom žičarom na svijetu, podignutom još 1939.
Od 2009. skijanje je ograničeno na dionicu od 180 metara. 

Na obrocima planine izvire rijeka Choqueyapu.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Chacaltaya'' (na portalu Summit post)
René Barrientos

**René Barrientos** rođen kao **René Barrientos Ortuño** (Tarata, 30. maj 1919.-Arque, 27. april 1969.) bio je bolivijski general i političar koji je u dva mandata bio predsjednik Bolivije (1964.-65. i 1966.-69.).

## Biografija
Nakon školovanja na vojnom koledžu, obrazovanje je nastavio 1943. na pilotskoj akademiji Becerra. Nakon tog je obuku za pilota  ratne avijacije završio u bazi Američke avijacije Randolph u Texasu.

Od 1952. je zapovjednik Bolivijskog ratnog zrakoplovstva, pa je 1962. unaprijeđen u čin generala.

Dvije godine kasnije 1964. predsjednik Víctor Paz Estenssoro postavio ga je za potpredsjednika Bolivije. Te iste godine sudjelovao je u puču u kojim je svrgnut Paz Estenssoro. Pa je od 1964. do 1965. kao vođa Vojne hunte vladao zemljom, a nakon tog od 1966. kao izabrani ustavni predsjednik.

Za svoje vladavine organizirao je *Bolivijsku revolucionarnu koaliciju* (Frente de la Revolución Boliviana -FRB), konglomerat centrističkih i desničarskih partija koje su podržavale njegovu politiku koji je nazvao *Revolucija obnove*.

Djela njegove vlade bila su izgradnja hidroelektrane *Santa Isabel* u Departmanu Cochabamba, novog aerodrom kod El Alta, cesta prema Provinciji Chapare (Cochabamba) i osnivanje Nacionalne televizije 1969.

S druge strane donio je Zakon o državnoj sigurnosti kojim je drastično ograničio slobode i prava građana, i novi Ustav 1967. taj osamnaesti po redu je na snazi do danas. 
Radikalno je slomio studentski pokret i gerilu Che Guevare, kog je uz pomoć američke Centralne obavještajne agencije uspio i ubiti u oktobru 1967. 
Za vrijeme njegove vlade dogodio se i Masakr u San Juanu, kad je vojska zapucala na rudare okupljene u rudniku Siglo XX (Departman Potosi).

Kasnije je vlada, kako bi opravdala intervenciju vojske, objasnila da je to bilo opasno subverzivno žarište.

poginuo je u udesu 1969. kad je helikopter kojim je upravljao zapeo za telegrafske žice kod Arque u Departmanu Cochabamba.

Nasljedio ga je potpredsjednik i istomišljenik Luis Adolfo Siles kog je nakon 7 godina vladavine svrgnuo pučem general Alfredo Ovando Candía.
## Reference

## Vanjske veze

* ''René Barrientos Ortuño'' (na portalu Biografias y Vidas)
Reyes, Bolivija

**Reyes** (službeno *Santos Reyes*) je grad od 7,202 i općina od 13,566 stanovnika na sjeveru Bolivije u Departmanu Beni i Provinciji José Ballivián u kojoj je administrativni centar.

## Karakteristike
Reyes se nalazi u pampi udaljen 15 km od desne (istočne) obale Rijeke Beni i 442 km sjeverno od glavnog grada La Paza.

## Historija

Mjesto je osnovao u januaru 1706. jezuitski redovnik Diego Ignacio Fernández, kao misiju u početku na desnoj istočnoj) obali Rijeke Beni, pod imenom *Peña Guarayo*. Ono je uskoro preseljeno na lokalitet El Arenal, da bi konačno 1810. bilo preseljeno na današnju lokaciju.

Svoje današnje ime Santos Reyes dobio je po  Sveta tri kralja (Baltazar, Melkior i Gašpar), koji su postali sveci zaštitnici te provincije. 

Današnji Reyes je administrativni centar stočarsko-ratarskog kraja.

Cestom N°8 povezan je La Pazom i Brazilom, uz to ima i aerodrom (IATA: **REY**, ICAO: **SLRY**).

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Reyes''  (stranice općine na Facebooku) 
* ''El municipio de Reyes''
Oropeza (provincija)

**Provincija Oropeza** (španjolski: *Provincia de Samuel Oropeza*) je jedna od 10 provincija bolivijskog Departmana Chuquisaca.

## Karakteristike
Provincija Oropeza se prostire na površini od 3,668 km², na kojoj živi 324,440 stanovnika.

Ime je dobila po državniku i političaru Samuelu Oropezi (umro 1907.)
Provincija se nalazi na jugu zemlje, prostire se po obrocima na Anda na prosječnoj nadmorskoj visini od 2,000 metara.
Administrativni centar provincije je grad Sucre koji ima 237,480 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 3 općine to su;
*Poroma
*Sucre
*Yotala

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Provincia Oropeza'' (na portalu Educa)
Tarata, Bolivija

**Tarata** je grad od 3,952 i općina od 8,517 stanovnika u sredini Bolivije u Departmanu Cochabamba i Provinciji Esteban Arze u kojoj je administrativni centar.

## Karakteristike
Tarata se nalazi u jednoj od dolina Regije Valles, udaljena 35 km od jugoistočno od svog administrativnog centra grada Cochabambe.

## Historija
Tarata je u Boliviji znana kao *Villa Colonial* (Kolonijalni gradić) zbog svojih ulica, kuća i crkava i kao grad u kom su rođena dva predsjednika Mariano Melgarejo i Rene Barrientos, njihove kuće su atrakcije grada.

Nastala za kolonijalnih vremena, a u gradić je izrasla uz franjevački samostan, koji je osnovan po naredbi kralja Carlosa IV 1792., da postane centar za obrazovanje misionara.
Općina Tarata osnovana je u novembru 1914. 

Predgrađe Huayculi poznato je po grnčariji, a sam grad po sajmovima i po kobasicama (Chorizo Criollo). 

Današnji Tarata je administrativni centar stočarsko-ratarskog kraja.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Tarata''  (stranice općine na Facebooku)
Lista sportova sa reketom

**Sportovi sa reketom** su igre u kojoj igrači koriste a reket ili padel da udari loptu ili neki drugi predmet. Reketi su obično napravljeni od kombinacije različitih materijala, uključujući drvo, metal, grafit, kompozitne materijale i sintetičke vlaknaste materijale.

## Sportovi u kojima se koristi reket sa mrežom

* Badminton
* Badminton sa loptom
* Battledore i shuttlecock
* Crossminton (ranije "Speedminton")
* Frontenis
* Qianball
* Reketlon (niz drugih reketa i veslačkih sportova)
* Reketi
* Reketbol
* Pravi tenis
* Soft tenis
* Speed-ball
* Skvoš
** Hardball squash
* Squash tenis
* Stické
* Tenis
* Tenis polo
* Touchtennis

## Sportovi u kojima se koristi reket bez mreže ili veslo

* Basque pelota
* Tenis na pijesku
* Donja igra sa loptom
* Lopta za veslanje sa četiri zida
* Frescobol
* Jokari
* Jombola
* Matkot
* Miniten
* Jedna zidna lopta za veslanje
* Lopta za veslanje
* POP tenis
* Padel
* Paleta Frontón
* Pan Pong
* Pelota mixteca
* Piklbol
* Pitton
* Platform tenis
* Drumski tenis
* Sphairee
* Stoolball
* Table squash
* Stoni tenis (ping pong)
* Tamburelo
* Totem tenis
* Paddle Tennis

## Reference
Arque (općina, Bolivija)

**Arque** je općina od 11,028 stanovnika u sredini Bolivije u Departmanu Cochabamba i Provinciji Arque u kojoj je 
administrativni centar.

## Karakteristike
Općina Arque se prostire po planinama Anda, udaljena 131 km od jugozapadno od svog administrativnog centra grada Cochabambe.

## Historija

Arque je jedna od najstarijih općina u zemlji, osnovana u januaru 1826. Izrasla je uz željezničku stanicu na pruzi Cochabamba-Oruro, koja je funkcionirala do 1996. 

Poznat je kao mjesto u kom je 1969. poginuo predsjednik René Barrientos, kad je helikopter kojim je upravljao zapeo za telegrafske žice.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Arque''  (stranice općine na Facebooku)
Cachimayu (rijeka)

**Cachimayu** (španjolski: *Río Cachimayu* - što na kečaunskom znači *Slana rijeka*) je rijeka na jugu Bolivije, duga oko 100 km, desna pritoka Rjeke Pilcamayo.

## Hidrologija
Rijeka izvire u planinama Anda na terenu Općine Ravelo (oko 70&nbsp;km sjeverozapadno od Sucrea) pod imenom *Ravelo*. Od tamo teče prema jugoistoku, kad primi pritoku Potolo mjenja ime u *Cachimayu* i protiče južnim predgrađima Sucrea.

Kod predgrađa Yotala prima pritoku *Rotocara* sa sjevera, koja nešto uzvodnije prima pritoku *Villazon*, koja se u gornjem toku zove *Quirpinchaca* i protiče kroz grad Sucre i dijeli ga na dva dijela zapadni i istočni.

Od Yotale teče 30&nbsp;km prema jugu do ušća u Rjeku Pilcamayo na granici Departmana Chuquisaca i Departmana Potosí.

Nekontrolirani rast grada Sucrea i nedostatak urbanističkog planiranja, pretvorio je rijeku *Quirpinchaca* u zagađenu kloaku.

Između 1860.- 1910. duž obala rijeke kod Yotale, postojale su brojne hacijende sa ljetnikovcima u jednom od njih se oporavljao maršal Antonio José de Sucre nakon atentata nad njim 1928.

Rijeka ima porječje površine 1,667 km², koje se prostire po departmanima Chuquisaca i Potosí.
U porječju rijeke živi 307,955 stanovnika, od tog 88,58 % u urbanim a ostatak u ruralnim područjima.

Za suše je protok oko 2 m³/s, a u kišnoj sezoni 300 m³/s.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Cuenca Cachimayu - Ríos Principales'' (na portalu Geo03)
Audiencia de Charcas

**Audiencia de Charcas** službeno **Audiencia y Cancillería Real de La Plata de los Charcas** (Kraljevska audijencija i kancelarija La Plate iz Charcasa) bio je sud Španjolskog kolonijalnog carstva sa sjedištem u *La Plati de Nuevo Toledo* (kasniji Charcas, današnji Sucre u Boliviji).

Osnovan je po nalogu kralja Felipea II u septembru 1559. kao dio Vicekraljevstva Peru, a reguliran je kraljevskim dekretima; 1563., 1566. i 1573.

## Karakteristike

Audiencia de Charcas je osnovana iz dva razloga; zbog velikog teritorija koji je tada imalo Vicekraljevstvo Peru i udaljenosti pojedinih dijelova od prijestolnice Lime, ali ponajviše zbog rudnika srebra u Potosíju koji je španjolskom dvoru donosio ogromno bogatstvo.
Naravno dotadašnji sud u Limi, bio je institucija koja se od početka protivila osnivanju nove Audijencije koja joj je oduzela moć, i nije blagonaklono gledala na to.

Osnovana je po uzoru na Audijencije u Španjolskoj - sudove koji su provodili kraljevsku pravdu.
sudije u građanskom pravu zvani su *Oidores*, a u kaznenom - *Alcaldes de crimen*. 

Od vladavine Felipea II (1556.-98.) presude Audijencija bile su konačne, osim u slučaju smrtne kazne ili u građanskim parnicama kada je vrijednost slučaja prelazila određenu visinu. U tim se slučajevima žalba se mogla podnijeti višem sudu - Savjetu za Indije u Madridu.

Pored toga dvor je zadužio Audijenciju Charcas da štiti prava Indijanaca, pa su dva dana u sedmici bila određena za to. 

Predsjedavajući  Audiencije bio je vicekralj ili kapetan general (gobernador).

Jurisdikcija Audiencie Charcas koja je od 1776., postala dio Vicekraljevstva Río de la Plata nije uvijek bila ista. 
Tako je na primjer - i  Cuzco u Peruu 1563. postao dio te Audijecije, ali je godinama kasnije ponovno zavisio o sudu iz Lime.

Pred sam kraj, kad je 1776. osnovano Vicekraljevstvo Río de la Plata  juristidkcija Audiencije Charcas protezala se na 26 corregimienta, koji su formirali tadašnju *Provinciju Charcas* (velik dio današnje Bolivije, jug Perua, dio Paragvaja), kao i dio sjeverne Argentine.

U teoriji i formalno Audijencija je bila institucija odgovorna za provođenje pravde. Međutim funkcije koje obavljala su to daleko nadilazile, jer se bavila i političkim, administrativnim i policijskim poslovima.
Tako je na primjer, pored uz kontrole rada kraljevskih funkcionera, mogla dodjeljivati Indijance, zemlju, vodu i pašnjake.

Pored La Paza i Sucra, zbog svojih rudnika bio je važan i Potosí, koji je početkom 17. vijeka imao 150,000 stanovnika i postao jedan od najvećih gradova u tadašnjem svijetu. Tad je London imao nešto više od 100,000 stanovnika, a Pariz 60,000. Sve to nije dugo trajalo, kad su se 1713.iscrpli rudnici spao je na 90,000. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Corporate Body - Audiencia de Charcas''
Ravelo

**Ravelo** je općina od 21,398 stanovnika u sredini Bolivije u Departmanu Potosí i Provinciji Chayanta.

## Karakteristike
Općina Ravelo se prostire po planinama Anda, istočno od Altiplana, nedaleko od izvora Rijeke Cachimayu. 
Od administrativnog centra Deparmana Sucra grada Sucra, udaljena je 53 km sjeverozapadno.

Prosječna godišnja temperatura je oko 16 °C, varira od 14 °C (jun/jul) do 17 °C (oktobar/novembar).

## Historija

Još od pretkolumbovskih vremena pa sve do kraja 18. vijeka mjesto se zvalo *Moro Moro*. 
Ime mu je službeno promijenjeno u Ravelo dekretom u novembru 1913., u čast pukovnika *Felipe Ravela*, koji je poginuo za Pacifičkog rata u 
neuspješnoj obrani Tacne 1880.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Ravelo''  (stranice općine na Facebooku)
Yotala

**Yotala** je općina od 10,017 stanovnika u sredini Bolivije u Departmanu Chuquisaca i Provinciji Samuel Oropeza.
Sastoji se 47 naselja koja leže na nadmorskoj visini između 2,200 i 3,453 metara.
Najveće naselje i sjedište općine je *Villa de Yotala*.
## Karakteristike
Ono se nalazi u kotlini Rijeke Cachimayu, nedaleko od njena ušća u Rijeku Pilcomayo.
Od svog administrativnog centra i glavnog grada Sucrea, udaljena je 17 km južno

## Historija
Nastala za kolonijalnih vremena krajem 19. vijeka, kao niz velikih hacijendi sa vilama. U jednoj od njih - *Cantu Ñucchu* oporavljao se maršal Antonio José de Sucre nakon atentata 1928.

Općina Yotala stvorena je zakonom u novembru 1912.

Yotala je od 1975. jedno od sjedišta Agronomskog fakulteta *[[Univerzitet]]a San Francisco Xavier* iz Sucra.
Od 1991. ima i Teatar Anda, koji vodi *César Brie*.

## Privreda
Kako se nalazi pored Sucrea ima puno peradarskih farmi koje jajima i mesom snabdjevaju glavni grad. Tu su koncentrirani i mnogi uzgajivači mliječnih krava.
Kao predgrađe glavnog grada ima 6 hotela i brojne restorane, barove i kafeje. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Yotala''  (stranice općine na Facebooku)
Potosi, Nevada

**Potosi** znan i kao **Potosi Camp** i  kao **Crystal City** je napušteno rudarsko naselje u Američkoj saveznoj državi Nevadi.

## Historija

Mormonski kolonisti počeli su iskapati olovo 1856., na *[[planina|Planini]] Olova* (Lead Mountain) 50 km jugozapadno od misije u Las Vegas Springsu. Svoje naselje nazvali su Potosi po istoimenom selu u Wisconsinu u kom je odrastao njihov vođa *Nathaniel Jones*.
Nakon što su iskopali oko 4 tona olova napustili su rudnik i naselje 1857., koji je tako postao prvi napušteni rudnik u Nevadi.

Četiri godine kasnije 1861., kalifornijska kompanija *Colorado Mining* obnovila je rudnik i naselje za otprilike 100 rudara, ali je to potrajalo samo do 1863., kad je ponovno zatvoren.
Rudnik je ponovno pokrenula Kompanija *Silver State Mining* -1870. , ona je podigla niz zgrada u naselju kog je prezvala Crystal City, nažalost ni taj pokušaj nije dugo trajao.
Potosi je ponovno postao važan za Prvog svjetskog rata kao važan izvor cinka.

Iskapanje je ponovno pokrenuto između 1925.- 1928, tad je iskopano olova, cinka i srebra u vrrijednosti  4.500,000 $.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Potosi  -  First Abandoned Mine in Nevada''
Gradine u dolini Lašve

**Gradine u dolini Lašve** su svjedočanstvo o naseljenosti u bronzanom i željeznom dobu u vrijeme kada su na teritoriji srednje Bosne živjeli pripadnici ilirskog plemena Dezitijata. Tok rijeke Lašve, zajedno sa gornjim tokom rijeke Bosne, činio je osovinu dezitijatskog teritorija. Dezidijati su poznati kao nosioci razvoja srednjobosanske kulturne grupe.

Gradine u dolini Lašve su istovjetne onima na cjelokupnom ilirskom području. Građene su uglavnom na uzvišenjima, sa oblikom koji se prilagođavao konfiguraciji terena, dok je manji dio zaštićen sa jednim ili višestrukim bedemima.

Nijedno od protohistorijskih naselja nije doseglo nivo grada u antičkom, odnosno mediteranskom smislu, i ako neka od njih nisu bila samo poljoprivredna naselja.

Naseobinska kultura ilirskog perioda najvećim dijelom uništena je u periodu Batonovog ustanka. Nakon toga Rimljani su promijenili naseobinsku kulturu, gradeći naselja u ravnicama i pristupačnijim terenima.

### Travnik
Gradac, Alihodže - Carine Krpeljići - Gradac Ričice - Gradina Potkraj - Gradac Pokrajčići - Gradina Vidoševići - Gradina Miškića Brdo - Vlahovića Brijeg, Ovčari - Gradina Turići Nad Gajem, Bilića Dočić - Bašbunar (Saraj) – Travnik – Travnik - Gradac (Tarabovac), Vilenica - Gradina (Kraljičino vrtlo), Bukovica - Gradina Bukovica - Gradac, Rankovići, Novi Travnik - Miškovića Siča, Gradnik - Gradina na Gladniku, Gladnik

Svojim dimenzijama se izdvajaju:

* Potkraj kod Travnika sa 180 X 100 m 
* Gladnik kod Travnika sa 130 X 100 m 

### Vitez
Grbavica brdo, Grbavica - Gradina Zabilje - Glavica, Mali Mošunj - Oblak, Mali Mošunj-Divjaci -  Gradac Mali Mošunj - Crkvine (Gradac, Kalvarije), Mali Mošunj - Jasike, Veliki Mošunj - Gradina Veliki Mošunj - Gradina Čatrnja (Komardska gradina), Veliki Mošunj. Iznad grada Viteza nalazi se i brdo Gradina, na kojem su prepoznatljivi ostaci zidina.

Preko epigrafskih spomenika pronađenih na dezijatskom prostoru srednje Bosne i lašvanskog porječja, pored imena Batona vođe ilirskog ustanka,  evidentirana su još trojica Dezitijata po imenu Baton. Na natpisu CIL III 12 779 iz Malog Mošunja kod Viteza spominje se izvjesni Baton koji je zajedno sa svojom suprugom, od čijeg imena je ostao sačuvan samo zadnji dio – *va*, podigao spomenik i posvetio natpis svome rano umrlom djetetu. U Trijuši kod Zenice je pronađen natpis CIL III 12 772 na kome se spominje Baton, otac Platora. Na lokalitetu Vina, Župča kod Breze je pronađen sepulkralni spomenik ILJug III, sa spomenom Batona, sina Likaja.

## Izvori

## Vanjske veze
* Historija Travnika
Varhanjovce

**Varhanjovce** () je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*  
* Naselja okruga Prešov
Društvo za Surinam

**Društvo za Surinam** (nizozemski: *Sociëteit van Suriname*) bilo je trgovačko društvo osnovano 21. svibnja 1683. godine s ciljem stjecanja dobiti od zaštite i uprave nad kolonijom Surinam. Društvo je bila privatna tvrtka, a utemeljena je na idejama francuskog državnika Jean-Baptistea Colberta. Društvo su osnovale tri strane, koje su imale jednake udjele u dobiti i troškovima društva, a to su: grad Amsterdam, obitelj van Aerssen van Sommelsdijck i Nizozemska zapadnoindijska kompanija. Nijedna strana nije mogla jednostrano napustiti Društvo, odnosno osnivački se ugovor mogao razvrgnuti samo sporazumno. 

Iako su samo osnivači imali ulogu u organizaciji i upravi nad kolonijom, svi su državljani Nizozemske Republike mogli slobodno trgovati sa Surinamom. Također, lokalni plantažeri imali su vlastito vijeće, koje su upravitelji konzultirali oko lokalnih pitanja, što je bila jedinstvena pojava među tamošnjim kolonijama. Batavijska Republika nacionalizirala je Društvo u studenom 1795. godine jer je za vrijeme *[[Patriottentijd]]a* prevladala ideja da je takav način upravljanja kolonijama stvar prošlosti.

## Reference

## Literatura
*  Aa, A.J. Beknopt Aardrijkskundig Woordenboek der Nederlanden, Gorinchem 1851–'54.
*  Winter, P.J. van (1987) De Westindische Compagnie ter kamer Stad en Lande, p.&nbsp;201–4, 217.

## Vanjske veze
*
Huriye Öniz Baha

**Huriye Öniz Baha** (Istanbul, 1887 – 1950), turska političarka, odgojiteljica i književnica.

## Život
Huriye Baha Hafize Öniz rođena je 1887. godine u tadašnjem carskom Istanbulu, od oca Bahaddin-bega i majke Ayşe Hanım. Nakon završenog osnovnog i srednjeg obrazovanja u industrijskoj školi, dobila je privatno obrazovanje. Jedno vrijeme je radila kao učiteljica turskoga u Američkoj Školi u Bursi, zatim je studirala pedagogiju na Bedford Collegeu, ženskom odjelu Univerziteta u Londonu. Povratkom u Istanbul, pri kraju 1912. predavala je pedagogiju, prirodoslovne predmete i domaćinstvo u srednoj školi za djevojke.

Poslije Balkanskih ratova predavala je na kursevima otvorenim za iseljenike, sudjelovala u raznim dobrotvornim akcijama, a zatim je upisala kurs Crvenog polumjeseca i postala dobrovoljna medicinska sestra. 1926. postavljena je za učiteljicu grčke škole, zatim je predavala u židovskoj školi u Haydarpaşi, u židovskoj školi za dječake Galata, u armenskoj školi (*Kalfayan*) u Hasköyju, u školi u Feriköyju i u grčkoj školi u Yeniköyju. Udala je se Hayrettin-begu i iz toga braka dobila jednog sina. Prezime Baha uzela je 1934. kada je uveden Zakon o prezimenima.

Republikanska stranka nominirala ju je za parlamentarnog kandidata na izborima 1935. i izabrana je za zastupnika u Diyarbakıru. Priznavanjem prava žena da biraju i budu birane u Turskoj, bila je jedna od 18 zastupnica koje su ušle u Veliku narodnu skupštinu Turske. Bila je jako aktivna politička figura, služila je u Odboru za financije, u privremenim odborima za nacrt Zakona o radu, Zakon o šumama i drugim. Tih godina je objavila roman *Djeca ispod mosta* (*Köprüaltı Çocukları*, 1936), njezino najpoznatije književno djelo.

Poslije godina u politici, vratila je se učiteljskoj profesiji i predavala je turski jezik u Talijanskoj srednjoj školi i Srednjoj trgovačkoj školi, na Gimnaziji za djevojke u Erenköyju i na Gimnaziji za djevojke u Beyoğlu. Godine 1939. objavila je knjigu pod naslovom *Učiteljski roman* (*Bir Öğretmenin Romanı*, 1939), priča o učitelju idealisti u jednom selu središnje Anadolije.

Umrla je 2. novembra 1950. godine u gradu Istanbulu.

## Književno djelo
Dok je bila član turskog parlamenta, napisala je dječji roman pod nazivom *Köprüaltı Çocukları* (1936) tj. „Djeca ispod mosta”, priča o djeci bez roditelja, njihovim iskustvima i negativnostima s kojima se tokom romana suočavaju, priča o samoći i tuzi. Roman se smatra jedan od začetnika dječje književnosti u republikanskog razdoblja (1923-1950), te jedan od izvornih primjera, odnosno uzoraka toga žanra. Iz 1939. je „Učiteljski roman” u kojem autorica je naglasila pitanja o odnosu pojedinca, njegovog društvenog života, republike i republikanskih ustanova.
### Djela
* *Köprüaltı Çocukları* (1936)
* *Bir Öğretmenin Romanı* (1939)

## Napomene

## Reference

## Bibliografija

*  tur. 
*  tur.  (diplomski rad)
*  tur. (doktorska disertacija)
*  tur.  (diplomski rad)
*  tur.  (diplomski rad)
Gradine u Sarajevskom polju

**Gradine u Sarajevskom polju** su svjedočanstvo o naseljenosti u bronzanom i željeznom dobu u vrijeme kada su na teritoriji srednje Bosne živjeli pripadnici ilirskog plemena Dezitijata, sa svojih 103 dekurije u predrimsko vrijeme. Dezidijati su poznati kao nosioci razvoja srednjobosanske kulturne grupe.

Registrovano je ukupno oko 120 naselja, uglavnom gradinskog tipa, istovjetnih onima na cjelokupnom ilirskom području. Građene su prvenstveno na uzvišenjima, sa oblikom koji se prilagođavao konfiguraciji terena, dok je jedan dio zaštićen sa jednim ili višestrukim bedemima.

Na 20 srednjebosanskih gradina ilirskog doba utvrđen je nastavak života i u antičkio doba. Predpostavlja se da se na jednom od tih 20 lokaliteta nalazila i dezitijatska gradina ''HE ...?ASTEL...?DAESITIATIVM'', poznata na natpisu iz Salone. Po tom natpisu ova gradina bila je udaljena 151-155 km od Bistue Vetus i 85-87 od Bistue nova. To odgovara prostoru Sarajevskog polja.

## Sarajevo
Na području današnjeg grada Sarajeva, gradine su bile raspoređene na sjevernoj, sunčanoj strani, uz potoke koji se spuštaju u Miljacku. Južna strana je nepristupačna zbog Trebevića. Registrovane su slijedeće gradine na sjevernoj strani:

Čavljak, Hreša – Gradac Hodidjed – Velika Gradina, Faletići, Fortiva - Donje Biosko, Gradac - Mrkovići, Stari Grad - Centar, Kokorevac - Nahorevo, Gradac Dvor - Nahorevo, Grad Svrake, Novi Grad, Rečica, Vogošća – Rečica, Lokve, Novi Grad, Gornja Jošanica - Vogošća, Kamenjača – Krivoglavci, Vogošća.

### Debelo Brdo

Južno od Miljacke, na krajnjim padinama Trebevića bio je naseobinski gradinski kompleks Zlatište-Debelo Brdo-Soukbunar kao najvažniji kompleks metalnog doba. Gradina Debelo brdo prema bogatstvu, vrsti, tipu i obliku nalaza, predstavljala je značajno produkcijsko središte sa razvijenom metalurgijom, zanatstvom i kulturom stalne naseljenosti oko 2000 godina. Nije to bilo naselje u kojem se smještalo samo poljoprivredno stanovništvo već i stanovništvo sa izdiferenciranim zanimanjima, pa čak i duhovnošću i umjetnošću. Debelo brdo je bio i upravni centar lokalnog ili plemenskog karaktera, na razmeđu Glasinačke i Srednjobosanske kulturne grupe, međusobno povezanih komunikacijom kroz Sarajevsko polje, pa je naselje bilo i trgovački centar. Kontinuitet naseljenosti naselje produžio se i u rimsko doba.

## Ilidža
Prepoznate su slijedeće gradine:
Gradina Ilinjača, Gornji Kotorac - Crnač, Donji Kotorac – Crkvina, Donji Kotorac – Velika gradina, Zenik – Naklo, Vojkovići – Lasica, Hrasnica – Blažuj – Rogoš, Blažuj – Gubavac, Vrelo Bosne - Crkvine Šamin Gaj, Rakovica – Despića njive, Rakovica – Bjeluše, Rakovica.

Stanovnici ovih naselja posjećivali su sumporno vrelo na području današnje Ilidže i uočili su njegovu ljekovitu vrijednost, i uz to razvili svoje prvo kultno mjesto na kojem su podizani prvi jednostavni oltari. 

Gradine na Ilidži pokazuju da je ovo područje bilo naseljeno i u predrimsko doba i da je svoj kontinuitet nastavilo naseljem Aquae S...
## Hadžići
Gradac, Hadžići – Borak, Tarčin

## Izvori
Gran Chaco (provincija)

**Provincija Gran Chaco** (španjolski: *Provincia del Gran Chaco*) je jedna od 6 provincija bolivijskog Departmana Tarija.

## Karakteristike
Provincija Gran Chaco se prostire na površini od 18,551 km², na kojoj živi 172,918 stanovnika.

Provincija se nalazi na jugu zemlje, prostire se po sušnoj ravnici Gran Chaco, na prosječnoj nadmorskoj visini od 316 metara.
Administrativni centar provincije je grad Yacuiba koji ima 61,844 stanovnika.
U Gran Chacu se nalaze se najveće rezerve zemnog plina u Boliviji, usporedive sa onima u Venezueli.

Provincija je administrativno podjeljena na 3 općine to su;
*Yacuiba
*Caraparí
*Villa Montes

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Provincia del Gran Chaco'' (na portalu Educa)
Yacuiba

**Yacuiba** je grad od 61,844 i općina od 103,723 stanovnika na jugu Bolivije u Departmanu Tarija i Provinciji Gran Chaco u kojoj je administrativni centar

## Karakteristike
Yacuiba se nalazi na krajnjem jugu zemlje u ravnici Gran Chaca pored argentinske granice, prekoputa argentinskog grada Salvador Mazza.

## Historija
Na terenu današnjeg grada naseljenog domorodačkim Guaraníjima su franjevački redovnici 1733. osnovali misiju.
Kao službeni datum osnivanja grada uzima se 1841. kad je španjolski kolonist Timoteo Ruiz osnovao hacijendu, na terenu koji je dobio od bolivijske vlade za zasluge.
Guaraní koji su se naselili na hacijendi nazvali su je Yacu-Ygua, što je značilo Puranska voda, iz tog je nastalo današnje ime *Yacuiba*, koje se prvi put pojavilo na službenoj karti Bolivije 1859.

Kad je vladinim dekretom 1872. osnovana Provincija Gran Chaco, Yacuiba je bila suviše mala pa je za administrativni centar odabrana Caiza (danas samo selo sjeverno od grada).
To je ispravljeno 1880. kad je provincijska administracija premješena u Yacuibu.

Na bazi sporazuma o razgraničenju sa Argentinom iz 1893.dogovoreno je da granica između dvije zemlje u Gran Chacu  bude 22 paralela, ali je na terenu ustanovljeno da bi tako Yacuiba pripala Argentini, pa je na tom dijelu granice napravljen izuzetak, klin dubok oko 6 km koji prelazi 29 paralelu.

Yacuiba je toliko narasla da je 1957. dobila status grada.

Tokom 1990-ih grad je doživio ekonomski i demografski boom zbog prekogranične trgovine. 
U Gran Chacu se nalaze se najveće rezerve zemnog plina u Boliviji, usporedive sa onima u Venezueli.

Zahvaljujući porezu na ugljikovodike Provincija Yacuiba ulaže 20% od tako prikupljenog novca u zdravstvo, obrazovanje, stanogradnju i infrastrukturu.
Zbog tog danas ima modernu bolnicu i tri univerziteta Unichaco, Juan Misael Saracho i Salezijanski

## Transport

Grad ima aerodrom (IATA: **BYC**, ICAO: **SLYA **). sa linijama za La Paz, Santa Cruz de la Sierra, Cochabambu i Sucre.

Cestom N° 9 povezan je bolivijskim i argentinskim gradovima. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno Autonomo Municipal de Yacuiba''  (službene stranice