open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Behind the Green Door

***Behind the Green Door*** () je američki pornografski film snimljen 1972. godine u režiji braće Artieja i Jima Mitchella, koji se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja u historiji žanra, i zaslužnih za trend *porno chica* i začetak Zlatnog doba pornografskih filmova.

Glavni lik, koga tumači Marilyn Chambers, je žena iz otmjenog društva San Francisca koju nepoznati napadači otmu i odvedu u elitni seks klub kako bi je "voljeli kao što nikada nije bila voljena". Radnja prikazuju njene aktivnosti koje uključuju lezbijski vaginalni snošaj sa crncem (Johnnie Keys), a što se na kraju pretvara u grupni seks i orgiju koja završava masovnom ejakulacijom.

*Behind the Green Door* je snimljen u jeku seksualne revolucije, nekoliko mjeseci nakon što je njujorška premijera filma *[[Duboko grlo (film)|Duboko grlo]]* izazvala veliko zanimanje američke javnosti za dotada zabranjenu i marginaliziranu hardcore pornografiju. Braća Mitchell, koja su dotada već imala značajno iskustvo sa porno-filmovima, su premijeru održali u vlastitom striptiz klubu Mitchell Brothers O'Farrell Theatre. Zanimanje za film je izazvalo ne samo stil sličan art filmu (a što posebno dolazi u završnoj sceni gdje, zahvaljujući montažnim trikovima, ejakulacije traju gotovo sedam minuta), nego i zbog toga što je ljubavna scena likova koje tumače bjelkinja Chambers i crnac Keys razbila jedan od dotadašnjih rasnih tabua. Film je izazvao dodatni publicitet kada se ispostavilo da je Chambers već bila poznata američkoj javnosti zahvaljujući svojoj manekenskoj karijeri, odnosno u televizijskim reklamama za popularni bredn sapuna Ivory; suočena sa kontroverzama i ismijavanjem u dijelu javnosti, tvrtka Procter & Gamble je nakratko povukla sapun iz prodaje.

Braća Mitchell su tako stvoreni skandal, ali i kaznene progone zbog kršenja zakona o opscenosti, uspješno iskoristili kako bi stvorili publicitet, te je *Behind the Green Door* vrlo brzo uspio zaraditi preko 1 milion US$, a sa prihodima od kasnije video-distribucije se taj iznos popeo na preko 50 miliona US$. *Behind the Green Door* je tako postao jedan od komercijalno najuspješnijih ostvarenja porno-žanra. Iako ga kritičari nisu previše cijenili, stekao je brojne ugledne poklonike, a neke i među kasnijim generacijama, pa je tako britanski glumac Idris Elba vlastitu producentsku kuću prozvao Green Door Productions kao svojevrsni homage filmu.

Godine 1986. su braća Mitchell snimila nastavak pod naslovom *[[Behind the Green Door: the Sequel]]*, velikim dijelom potaknuti epidemijom AIDS-a koja tada bila potakla San Francisco, te je film kao glavni motiv imao sigurni seks, odnosno nastojao promovirati korištenje kondoma.

Snimanje filma je godine 2001. rekonstruirano u TV-filmu *[[Rated X (film)|Rated X]]* posvećenog braći Mitchell.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Behind the Green Door'' info, trivia and photos
* 
* ''Behind the Green Door'' review with some photos 
* ''Behind the Green Door'' review
* Behind the Green Door at the Adult Film Database
* the Green Door'' DVD details
Ted McGinley

**Theodore Martin McGinley** (Newport Beach, Kalifornija, 30. svibnja 1958.) američki je glumac.

Studirao je na Sveučilištu Južne Kalifornije, gdje je bio članom bratstva Sigma Chi i kapetan vaterpolo momčadi te se trebao natjecati u američkom olimpijskom vaterpolo timu, ali su 1980. SAD bojkotirale Olimpijske igre u Moskvi.

Prvo je glumio u seriji "Sretni dani" od 1980. do 1984., a te iste godine prelazi na film debitiravši u seriji filmova *Osveta šmokljana* kao glavni negativac. Od 1991. do 1997. glumio je Jeffersona D'Arcya u seriji "Bračne vode". Nakon toga iskustva, od 2003. do 2006. glumio je Charliea u seriji "Moja slavna sestra".

Oženjen je i ima dvoje djece.

## Vanjske veze
*  u internetskoj bazi filmova IMDb-u
Johnnie Keys

**Johnnie Keyes**' (21. februar 1940 - ) je bivši američki pornografski glumac, poznat kao prva muška crna porno-zvijezda, odnosno po nastupu u znamenitom filmu *[[Iza zelenih vrata]]* gdje mu je partnerica bila Marilyn Chambers.

Prije ulaska u svijet pornografije, Keyes je služio u američkoj vojsci gdje se također amaterski bavio boksom, te je stekao titulu vojnog prvaka od 1960. do 1965.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Le bambole

***Le bambole*** () je italijansko-francuska crno-bijela omnibus filmska komedija snimljena u režiji Dina Risija, Luigija Comencinija, Franca Rossija i Maura Bologninija. Film se sastoji od četiri vinjete koje za temu imaju ljubav i nevjeru, a u kojima glavne ženske likove tumače neke od tada najpopularnijih italijanskih i evropskih filmskih zvijezda. Napravljena je u tada popularnom stilu *[[commedia all'italiana]]*.

## Uloge
*Nino Manfredi: Giorgio   
*Monica Vitti: Giovanna   
*Elke Sommer: Ulla   
*Gina Lollobrigida: Beatrice   
*Virna Lisi: Luisa   
*Orazio Orlando: Richetto   
*Maurizio Arena: Massimo   
*Jean Sorel: Vincenzo   
*Piero Focaccia: Valerio   
*Gianni Rizzo: Il direttore d'albergo   
*Akim Tamiroff: Monsignor Arcudi

## Vanjske veze
*
I complessi

***I complessi*** () je italijansko-francuska crno-bijela omnibus filmska komedija snimljena 1965. godine u režiji Dina Risija, Luigija Filippa D'Amica i Franca Rossija. Sastoji se od tri vinjete o muškarcima na čiji ljubavni ili profesionalni život značajno utiču njihova stidljivost, tradicionalna uvjerenja ili fizički nedostaci.

## Uloge
;*Una giornata decisiva* (rež. Dino Risi; scenario: Marcello Fondato, Ruggero Maccari i Dino Risi)
*Nino Manfredi: Quirino Raganelli
*Ilaria Occhini: Gabriella  
*Riccardo Garrone: Alvaro Morandini  
*Umberto D'Orsi: Ernesto

;*Il complesso della schiava nubiana* (rež. Franco Rossi, scenario: Leonardo Benvenuti, Piero De Bernardi, Ettore Scola, Age & Scarpelli.

*Ugo Tognazzi: prof. Gildo Beozi 
*Claudie Lange: Erminia  
*Paola Borboni: Baracchi-Croce, Beozijev pomoćnik
*Nanda Primavera: Beozijeva tašta
*Claudio Gora: Antikvar
*Carletto Sposito: Massimo Tabusso

;*Guglielmo il dentone*; rež. Luigi Filippo D'Amico,  scenario: Rodolfo Sonego i Alberto Sordi

*Alberto Sordi: Guglielmo Bertone  
*Franco Fabrizi: Francesco Martello 
*Romolo Valli: Otac Baldini 
*Armando Trovajoli: sam sebe
*Lelio Luttazzi: sam sebe
*Nanni Loy: sama sebe
*Vincenzo Talarico: sam sebe
*Alessandro Cutolo: sam sebe
*Edy Campagnoli: sam sebe
*Blizanke Kessler: same sebe
*Gaia Germani: sama sebe
*Leo J. Wollemborg:  sam sebe
*Pina Cei: Vlasnica Atelier Fabiana
*Renato Terra: natjecatelj
*Ugo Pagliai: natjecatelj
*Piero Gerlini: Edoardo 
 
## Vanjske veze
*
I nostri mariti

***I nostri mariti*** () je italijanska omnibus filmska komedija snimljena 1966. godine u režiji Luigija Filippa D'Amica, Luigija Zampe i Dina Risija. Sastoji se od tri epizode. U prvoj,  Alberto Sordi se zaljubi i oženi za glumicu (čiji lik tumači Nicoletta Machiavelli) koja je tumačila lik vojnika u amaterskoj predstavi, i sa njome ostaje čak i nakon što ona promijeni spol. U drugoj se Jean-Claude Brialy iz koristoljublja oženi za bogatu nasljednicu (čiji lik tumači Michèle Mercier) prije nego što shvati da kao uvjet za nasljeđivanje mora imati sina. U trećoj karabinjer (čiji lik tumači Ugo Tognazzi) u nastojanju da uhvati opasnog kriminalca preuzima identitet zidara i zavodi njegovu suprugu (koju tumači Liana Orfei) ne bi li izazvao njegovu ljubomoru. Prva epizoda filma je bila u boji, a druge dvije u crno-bijeloj tehnici.

## Uloge
* Alberto Sordi - Giovanni Lo Verso (segment "Il marito di Roberta")
* Ugo Tognazzi - Carabiniere (segment "Il Marito di Attilia ovvero nei Secoli Fedeli")
* Jean-Claude Brialy - Ottavio (segment "Il Marito di Olga")
* Michèle Mercier - Olga (segment "Il Marito di Olga")
* Akim Tamiroff - Cesare (segment "Il Marito di Olga")
* Lando Buzzanca - Ragionier Malanzin (segment "Il Marito di Olga")
* Nicoletta Machiavelli - Roberta (segment "Il marito di Roberta")
* Liana Orfei - Attilia (segment "Il Marito di Attilia ovvero nei Secoli Fedeli")
* Elena Nicolai - Giovannijeva punica (segment "Il marito di Roberta")
* Claudio Gora - Ljekar (segment "Il marito di Roberta")

## Vanjske veze
*
Lištani

**Lištani** je naselje u  opštini Livno,  Bosna i Hercegovina.
## Geografija
Naselje Lištani smješteno je u jugozapadnom dijelu Livanjskog polja, 24&nbsp;km udaljenosti od Livna, na putu za Bosansko Grahovo.

## Historija
Livanjsko i susjedna polja jugozapadne Bosne i Dalmacije, bila su matična područja ilirskog plemena Delmati. Nakon Batonovog ustanka (6.–9. godine p.n.e. i poraza Delmata od Rimljana započinje proces romanizacije. Ovdje je bila rimska putna stanica Pelva na cesti Salona - Servicij

## Kultura i arheologija
Arheološko područje  Lištani – Podvornice proglašeno je za  nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik čini arheološko područje sa ostacima  kasnoantičkih grobnica, ranokršćanskih crkava (sjeverne i južne), srednjovjekovne nekropole, te  pokretno naslijeđe pronađeno na arheološkom području, koje se nalazi u Franjevačkom muzeju i galeriji Gorica u Livnu.

Istorijsko područje – praistorijski tumulus i nekropola sa stećcima, Veliki i Mali Han, proglašeno je za  nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.

## Stanovništvo

## Reference

## Vanjske veze
* Službene stranice općine Livno
Josip Glasnović

**Josip Glasnović**  (Zagreb, 7. svibnja 1983.) hrvatski je streljač koji se natječe u individualnom i timskom trapu.

Osvojio je zlatnu medalju u timskom trapu na Europskom prvenstvu u Larnaci 2012. godine, a u finalu trapa na Olimpijskim igrama 2008. u Pekingu završio je natjecanje na 5. mjestu.

Na Olimpijskim igrama 2016. ostvario je uspijeh karijere osvojivši zlatnu medalju nakon raspucavanja s Talijanom Giovannijem Pellielom.

Njegov brat Anton i supruga Ana Došen Glasnović također se bave streljaštvom. Obitelj Glasnović podrijetlom je iz Janjeva, stare dubrovačke kolonije na Kosovu.

## Izvori

## Vanjske veze
* Profil, Glasnovićev profil na službenoj stranici ISSF-a
Šansonijer

**Šansonijer** (, , galicijski i , , ) je manuskript ili štampana knjiga koja sadrži zbirku šansona ili polifonih i monofonih postavki pjesama, stoga doslovno "pjesmarica", iako se neki manuskripti tako nazivaju iako sadrže očuvan tekst, ali ne i muziku (na primjer, Cancioneiro da Vaticana i Cancioneiro da Biblioteca Nacional, koji sadrže glavninu galicijsko-portugalske lirike). Najvažniji šansonijeri sadrže liriku, poeme i pjesme trubadura i truvera srednjeg vijeka. Prije 1420. mnoge zbirke pjesama sadržavale su i svetu i svjetovnu muziku, pri čemu su izuzetak bile one koje su sadržavale djelo Guillaumea de Machauta. Oko 1420. godine, sveta i svjetovna muzika podijeljena je na zasebne izvore, tako da su velike horske knjige sadržavale svetu muziku, a manje šansonijere za privatnu upotrebu od strane privilegovanih. Šansonijeri su sastavljani prevashodno u Francuskoj, ali i u Italiji, Njemačkoj i na Pirinejskom poluostrvu.

## Spisak važnih šansonijera
### Katalonski
*Cançoner de l'Ateneu
*Cançoner Carreras
*Cançoner dels Comtes d'Urgell
*Cançoner d'Estanislau Aguiló
*Cançoner del Marquès de Barberà
*Cançoner d'obres enamorades
*Cançoner de Paris-Charpentras
*Cançoner de la Universitat de Saragossa
*Cançoner de vides de sants
*Cançoneret d'amor
*Cançoneret de Ripoll
*Jardinet d'Orats
*Llibre Vermell de Montserrat

### Francuski
*Kanžeanski šansonijer
*Cappella Giulia Chansonnier
*Chansonnier Cordiforme
*Chansonnier de Arras
*Chansonnier du Roi (također oksitanski)
*Chansonnier Nivelle de la Chaussée
*Kopenhagenski šansonijer
*Dižonski šansonijer
*Firentinski šansonijer
*Labordanski šansonijer
*Melonski šansonijer
*Noaljski šansonijer 
*Seviljanski šansonijer
*Wolfenbüttelski šansonijer

### Talijanski
*Cancionero de Montecassino

### Oksitanski
*Cançoner Gil
*Cançoner Vega-Aguiló
*Chansonnier de Saint-Germain-des-Prés
*Philippsov manuskript
*Poetarum Provinciali

### Galicijsko-portugalski
*Cancioneiro da Ajuda
*Cancioneiro da Biblioteca Nacional
*Cancioneiro da Vaticana
*Pergaminho Sharrer (fragment)
*Pergaminho Vindel vidjeti Martin Codax

### Portugalski
*Cancioneiro de Belém
*Cancioneiro de Elvas
*Cancioneiro de Lisboa
*Cancioneiro de Paris

### Španski
*Cancionero de Baena
*Cancionero de la Colombina
*Cancionero de Medinaceli
*Cancionero de Palacio

## Reference
*Howard Mayer Brown. "Chansonnier (i)", *[[Grove Dictionary of Music and Musicians|Grove Music Online]]*, ed. L. Macy (pristupljeno 30. jula 2006), grovemusic.com .
Pergaminho Sharrer

**Pergaminho Sharrer** (; ; , *Sharrerov pergament*) naziv je koji se koristi za srednjovjekovni fragment pergamenta koji sadrži sedam pjesama kralja Dinisa I od Portugala, sa lirikom na galicijsko-portugalskom jeziku i muzičkom notacijom.

Fragment je 1990. otkrio američki naučnik Harvey L. Sharrer Univerziteta u Kaliforniji, Santa Barbara. Sharrer je analizirao dokumente u arhivu Torre do Tombo u Lisabonu, kada je pronašao taj list u uvezu knjige iz 16. vijeka. Prije Sharrerovog otkrića, jedini poznati galicijsko-portugalski srednjovjekovni rukopis sa ljubavnim (nereligijskim) pjesmama i muzičkom notacijom bio je Vindelski pergament, koji sadrži sedam pjesama trubadura Martima Codaxa. Postoji nekoliko zbirki pjesama koje pokrivaju taj period, ali svima im nedostaje muzička notacija izuzevši *[[Cantigas de Santa Maria]]*, koje su religijskog tona.

Tekst i muzička notacija Sharrerovog pergamenta su fragmentarni zbog oštećenja nanesenih listu tokom nekoliko vijekova; međutim, dodatna šteta nanesena je katastrofalnom "restauracijom" od strane portugalskih vlasti. Pergament je napisan gotičkim pismom i sadrži sedam ljubavnih pjesama (*cantigas de amor*). Iako ime autora nije dato, sve se pjesme javljaju istim redom kao i u drugimm pjesmaricama (*cancioneiros*) galicijsko-portugalske poezije (*[[Cancioneiro da Biblioteca Nacional]]* i *[[Cancioneiro da Vaticana]]*), gdje su one pripisane kralju Dinisu I od Portugala (vladavina 1279-1325), poznatom po svojoj ljubavi prema umjetnosti. List je vjerojatno pripadao većoj zbirci pjesama iz 14. vijeka koja je izgubljena.

Pjesme Sharrerovog pergamenta su:
**Poys que vos Deus, amigo, quer guisar*
**A tal estado me adusse, senhor*
**O que vos nunca cuidei a dizer*
**Que mui grão prazer que eu hei, senhor*
**Senhor fremosa, no posso eu osmar*
**Não sei como me salva a minha senhor*
**Quis bem amigos, e quero e querrei*

Od vremena njihovog otkrića, te je pjesme snimilo nekoliko grupa posvećenih ranoj muzici, kao što je Theatre of Voices.

## Povezano
*Pergaminho Vindel
*Cancioneiro da Biblioteca Nacional
*Cancioneiro da Ajuda
*Cancioneiro da Vaticana
*Cantiga de amigo
*Cantigas de Santa Maria
*Portugalska književnost
*Trubadour

## Reference
*Harvey L. Sharrer. [''Otkriće sedam  cantigas d'amor Dom Dinisa sa muzičkom notacijom''.](http://links.jstor.org/sici?sici=0018-2133(199105)74%3A2%3C459%3ATDOSCD%3E2.0.CO%3B2-I) Hispania 74, maj 1991.
*Manuel Pedro Ferreira. *Cantus Coronatus: 7 Cantigas d’El Rei Dom Dinis*. Kassel: Reichenberger, 2005.
* Vizualizacija
Rapovine

**Rapovine** je naselje u  opštini Livno,  Bosna i Hercegovina.

## Geografija
Selo Rapovine se nalazi 3&nbsp;km jugozapadno od Livna, na putnom pravcu Livno – Split.

## Historija
Livanjsko i susjedna polja jugozapadne Bosne i Dalmacije, bila su matična područja ilirskog plemena Delmati. Nakon Batonovog ustanka (6.–9. godine p.n.e. i poraza Delmata od Rimljana započinje proces romanizacije.

## Kultura i arheologija
Arheološko područje Rapovine, koje se nalazi u katoličkom groblju, na nadmorskoj visini 767 m, proglašeno je za  nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik čine ostaci ranosrednjovjekovne crkve iz 9. stoljeća, stećak, nadgrobni spomenici od početka 18-19 stoljeća i pokretno naslijeđe koje se nalazi u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu (ulomak grede oltarne pregrade crkve iz 9. stoljeća) i Franjevačkom muzeju i galeriji Gorica u Livnu (ulomci pluteja oltarne pregrade s pleternom ornamentikom).

## Stanovništvo

## Reference

## Vanjske veze
* Službene stranice općine Livno
Alfred Rosmer

**Alfred Rosmer** (rođen kao Alfred Griot, 23. august 1877 - 6. maj 1964) bio je francuski sindikalni aktivist i komunistički političar, poznat kao jedan od prvih i vodećih trockista u svijetu.

## Bibliografija

* *Le mouvement ouvrier pendant la Première Guerre Mondiale, tome I, De l'Union sacrée à Zimmerwald*, Librairie du Travail, 1936, réédition Editions d'Avron  distribué par « les bons caractères », 1993.  
* *Le mouvement ouvrier pendant la Première Guerre Mondiale, tome II, 'De Zimmerwald à la Révolution Russe*, Mouton & Co, 1959, réédition Editions d'Avron  distribué par « les bons caractères », 1993.
*  *Moscou sous Lénine*, Pierre Horay, 1953, réédition. F. Maspero, 1970, réédition. Les bons caractères, 2009 
* *Correspondance Rosmer-Trotsky*, Gallimard, 1982.

## Vanjske veze
* Archives Alfred Rosmer
* Site de ''La Révolution prolétarienne''
Brother Sun, Sister Moon

***Brother Sun, Sister Moon*** () je italijansko-britanski biografski film snimljen 1972. godine u režiji Franca Zeffirellija. Protagonist, koga tumači Graham Faulkner, je Francesco di Bernardone, sin bogatog trgovca tekstilom u italijanskom gradu Asissi koji početkom 13. vijeka doživljava duhovnu transformaciju te odlučuje svoj život posvetiti katoličkoj vjeri, lišivši se materijalnog bogatstva i upražnjavajući asketski život okružen prirodom. Radnja prikazuje kako pri tome stiče brojne, uglavnom mlade, sljedbenike, ali i neprijateljstvo starijih generacija, da bi ga na kraju papa Inocent III priznao kao vođu novog franjevačkog reda.

Zeffirelli je film snimio potaknut velikim uspjehom svoga ranijeg filma *[[Romeo and Juliet (film, 1968)|Romeo i Julija]]*, koji je istoimenu Shakespeareovu dramu ekranizirao na način i u tumačenju koje je odgovaralo tadašnjim antiestablišmentskim stavovima mladih generacija. Taj je postupak ponovljen i u *Brother Sun, Sister Moon* gdje je pjesme za film napisao i izvodio škotski pjevač Donovan, tada izuzetno popularan među mladima i jedna od ikona kontrakulture. *Brother Sun, Sister Moon* je, pak, u svome scenariju nastojao što više naglasiti paralele Franjinog života sa modernim trendovima i svjetskim problemima, pa se tako u njemu rat u kome mladi Francesco sudjeluje prikazan nalik na tada aktualni vijetnamski rat, njegov sukob sa ocem pak predstavlja alegoriju na tada aktualni generacijski jaz, a na kraju su Franjo i njegovi sljedbenici prikazani kao svojevrsna preteča modernih hipija. Usprkos svega toga, film je doživio neuspjeh.

## Uloge
* Graham Faulkner - Francesco di Bernardone (sv. Franjo Asiški)
* Judi Bowker - Clare Offreduccio
* Leigh Lawson - Bernardo di Quintavalle
* Kenneth Cranham - Paolo
* Lee Montague - Pietro di Bernardone
* Valentina Cortese - Pica di Bernardone
* Alec Guinness - Papa Innocent III
* Michael Feast - Silvestro
* Nicholas Willatt - Giocondo
* John Sharp - Biskup Guido
* Adolfo Celi - Konzul
* Francesco Guerrieri - Deodato

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Graham Faulkner

**Graham Faulkner** (26. septembar 1947 - ) je bivši britanski glumac, najpoznatiji po svojoj prvoj ulozi u filmu *[[Brother Sun, Sister Moon]]*, u kome je tumačio protagonista, Svetog Franju Asiškog. Nakon nje su slijedili uglavnom slabo zapaženi nastupi, te je Faulkner sredinom 1980-ih odlučio prekinuti glumačku karijeru i zaposliti se u banci kako bi na taj način uzdržavao porodicu.

## Filmografija
**[[Brother Sun, Sister Moon]]* 1972, (*[[Franjo Asiški|Francis of Assisi]]*)
**[[Notorious Woman]]* 1974, (TV Serija) (*Maurice*)
**[[Angels (TV serija)|Angels]]* 1975, (TV serija), 1 epizoda: "Saturday Night"
**[[Dickens of London]]* 1976, (*[[Frederick Dickens]]*)
**[[Priest of Love]]* 1981, (*Kornvolski farmer*)
**[[The Cleopatras]]* 1983, (TV serija) (*Apollodorus*)
**[[Shroud for a Nightingale]]* 1984, TV serija (*Bolničar*)

## Vanjske veze
*
Judi Bowker

**Judi Bowker** (6. april 1954 - ) je britanska glumica, najpoznatija po ulozi princeze Andromede u fantasy spektaklu *[[Clash of the Titans (film, 1981)|Clash of the Titans]]* iz 1981. godine.

## Filmski nastupi
* *[[Brother Sun, Sister Moon]]* (1972)
* *[[East of Elephant Rock]] *(1977)
* *[[Clash of the Titans (1981 film)|Clash of the Titans]]* (1981) - Andromeda
* *[[The Shooting Party]]* (1985)
* *10 Arenas of Marwood* (2011)
* *Feast of Varanasi* (2016)

## Televizijski nastupi
* *[[The Adventures of Black Beauty]]* (1972) - TV serija
* *[[Adaptacije Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde#Televizija|Dr. Jekyll and Mr. Hyde]]*, ul. Kirk Douglas (1973)
* *[[South_Riding_(roman)#Adaptacije|South Riding]]* (1974)
* *In This House of Brede *(1975)
* *[[Play for Today]]* (1975) - dvije epizode
* *[[The Picture of Dorian Gray (1976 TV)|The Picture of Dorian Gray]]* (1976)
* *[[Laurence Olivier Presents|Hindle Wakes]]* (1976)
* *[[Count Dracula (1977)|Count Dracula]]* (1977)
* *[[Tales of the Unexpected (TV serija)|Tales of the Unexpected]]*, "The Best of Everything" (1981) - jedna epizoda
* *Wilfred and Eileen* (1981)
* *Little Miss Perkins* (1982)
* *[[Ellis Island (miniserija)|Ellis Island]]* (1984) - TV miniserija
* *[[Anna Karenina (1985 film)|Anna Karenina]]* (1985)
* *[[Sins (miniseries)|Sins]]* (1986) - TV miniserija
* *[[Worlds Beyond]]*, "The Haunted Garden" (1987) - jedna epizoda
* *Menace Unseen* (1988) - TV miniserija
* *Kurtulus* (1994) - TV miniserija

## Vanjske veze
*
Cancioneiro da Vaticana

***Cancioneiro da Vaticana*** (, , ***vatikanska zbirka pjesama***) je zbirka trubadurskih lirika na galicijsko-portugalskom jeziku. Otkrivena je c. 1840. na posjedu Vatikanske biblioteke i prvi ju je prepisao D. Caetano Lopes de Moura 1847. godine, sponzoriran od strane vikonta Carreire, 1875. ju je ponovo prepisao Ernesto Monaci.

Zbirka sadrži 228  sa ukupno 1205 lirika iz 13. i 14. vijeka. Gotovo sve pjesme pripadaju trima glavnim žanrima svjetovnih kantiga: *[[cantigas de amigo]]*, *[[cantigas de amor]]* i *[[cantigas de escárnio e maldizer]]*. Iako su tekstovi bili namijenjeni za pjevanje, nema muzičke notacije – niti je za nju ostavljen prostor (vidjeti Cancioneiro da Ajuda).

*Cancioneiro da Vaticana*, zajedno sa *[[Cancioneiro da Biblioteca Nacional]]* (koji se čuva u Lisabonu), kopirani su iz ranijeg manuskripta (ili više njih) oko 1525. godine, u Rimu po nalogu talijanskog humaniste Angela Coloccija. Te dvije zbirke su ili sestrinski ili "rođački" manuskripti.

## Povezano
*Cantiga de amigo
**[[Cantigas de Santa Maria]]*
*Portugalska književnost
*Muzička historija Portugala

## Reference
* Cintra, Luís F. Lindley. 1973. (Introdução) *Cancioneiro português da Biblioteca Vaticana (Cód. 4803). Reprodução facsimilada*. Lisboa: Centro de Estudos Filológicos & Instituto de Alta Cultura.
* Ferrari, Anna. 1991. “Le Chansonnier et son double”, in *Lyrique romane médiévale: la tradition des chansonniers.  Actes du Colloque de Liège*, 1989, ed. Madeleine Tyssens,  Bibliothèque de la Faculté de Philosophie et Lettres de l’Université de Liège –  Fascicule CCLVIII. 303-327
* Ferrari, Ana. 1993. “Cancioneiro da Vaticana”, in Lanciani & Tavani 1993: 123-126.
* Gonçalves, Elsa. 1993. “Tradição manuscrita da poesia lírica”, in Lanciani & Tavani 1993: 627-632.
* Lanciani, Giulia & Tavani, Giuseppe (org.). 1993. *Dicionário da Literatura Medieval Galega e Portuguesa*.  Lisboa: Caminho.
* Monaci, Ernesto. 1875. *Il canzoniere portoghese della Biblioteca Vaticana*, messo a stampa.  Halle a.S.: Max Niemeyer Editore.
*(Gal) Pena, Xosé Ramón. 2002. "Historia da literatura medieval galego-portuguesa", Santiago de Compostela, Sotelo Blanco: 107; 112-121
The Assassination of Trotsky

***The Assassination of Trotsky*** () je britansko-francusko-italijanski igrani film snimljen 1972. godine u režiji Josepha Loseya. Po žanru je mješavina historijskog filma i trilera, i temelji se na istinitim događajima u Meksiku 1940. godine, kada je nekadašnji boljševički revolucionarni i sovjetski komunistički vođa Lav Trocki (čiji lik tumači Richard Burton) pao kao žrtva atentata. Radnja započinje tokom prvomajske proslave i prikazuje kako Trocki živi u egzilu  okružen svojim trockističkim sljedbenicima, ali i kako je među njima žena (čiji lik tumači Romy Schneider) koja se sprijatelji sa mladim komunistom Franka Jacksona (čiji lik tumači Alain Delon) ne znajući kako je on u stvari tajni agent koga je sovjetski vođa Staljin poslao kako bi konačno uklonio svog nekadašnjeg suparnika.

Film je snimljen u doba kada su u evropskoj kinematografiji veliku popularnost uživala politički angažirana djela, kao i kada su Trocki i njegove ideje, zahvaljujući Novoj ljevici, nakon dugo vremena postale aktualne u javnosti. *The Assasination* se također mogao pohvaliti i izuzetno impresivnom glumačkom postavom, dok je Losey uživao izuzetan ugled kao režiser. Scenarij Nicholasa Mosleya je nastojao uglavnom vjerno prenijeti historijske događaje, iako su iz njega izostavljeni znameniti meksički likovni umjetnici Frida Kahlo i Diego Rivera.

Usprkos toga, *The Assassination of Trotsky* je nakon premijere dobio porazne kritike te je postao poznat kao jedno od najvećih filmskih razočaranja svog vremena. To se najčešće tumačilo izuzetno sporim ritmom, kao i lošim izborom Burtona za naslovnu ulogu. Godine 1978. ga je američki kritičar Michael Medved uvrstio u izbor za svoju znamenitu knjigu *[[The Fifty Worst Films of All Time]]*.

## Uloge
* Richard Burton : Leon Trotsky
* Alain Delon : Frank Jacson
* Romy Schneider : Gita Samuels
* Valentina Cortese : Natalia Sedowa Trotsky
* Luigi Vannucchi : Ruiz
* Jean Desailly : Alfred Rosmer
* Simone Valère : Marguerite Rosmer
* Duilio Del Prete : Felipe
* Jack Betts :  Lou *(kao Hunt Powers)*
* Michael Forest : Jim
* Claudio Brook : Roberto
* Joshua Sinclair : Sam
* Giorgio Albertazzi : Komesar

## Reference

## Vanjske veze
*
Masakr u Šahovićima

**Masakr u Šahovićima** je bio masakr stanovnika Šahovića i okoline islamske veroispovesti počinjen 9. i 10. novembra 1924. godine.

## Povod masakra

Povod za masakr je bilo ubistvo Boška Boškovića, načelnika Kolašinskog okruga. Boško Bošković je ubijen iz zasjede od strane nepoznatih počinilaca, po svemu sudeći crnogorskih komita, tj. protivnika prisajedinjenja Crne Gore Srbiji, 7. novembra 1924. dok je putovao od Mojkovca prema Šahovićima. Sumnjajući da je u ovom ubistvu određenu ulogu imalo muslimansko stanovništvo Šahovića, istog dana je izdata naredba da se izvrši razoružanje stanovnika Šahovića i Pavinog Polja. Bošković je sahranjen 9. novembra 1924. a na njegovoj sahrani su održani govori u kojima je za njegovu smrt optuženo stanovništvo Šahovića islamske veroispovesti. Adil Zulfikarpašić ističe da je dva dana pre masakra stanovništvu Šahovića i Pavinog Polja vlast oduzela naoružanje.

## Masakr
Zulfikarpašić navodi da je masakr počinilo 2.000 naoružanih muškaraca iz Kolašina i Bijelog Polja koji su koordinisanom akcijom napali Šahoviće i Pavino Polje rasporedivši svoje snage na frontu širine 19 kilometara.

## Žrtve
Broj žrtava se različito procenjuje. Postoje procene da je broj žrtava bio 600.

Masakr je u svojoj knjizi *Besudna zemlja* u izdanju na engleskom jeziku ("Land without Justice") opisao Milovan Đilas čiji je otac Nikola učestvovao u masakru. Đilas u knjizi navodi da je ubijeno preko 350 Muslimana, kao i da su počinjena brojna silovanja, pljačke i paljenja kuća.

## Izvori
Dan Mitrione

**Daniel Anthony "Dan" Mitrione** (4. august 1920 – 10. august 1970) je bio američki obavještajac, najpoznatiji po tome što je u Urugvaju, gdje je pod krinkom diplomata nadgledao i pomagao aktivnosti tamošnjih sigurnosnih službi, otet od strane radikalno lijevih tupamarosa te ubijen nakon neuspjelih pokušaja da se ishodi puštanje njihovih zarobljenih drugova. 

Slučaj Dana Mitrioneja je godine 1972. poslužio kao zaplet za francuski politički triler film *[[Opsadno stanje (film, 1972)|Opsadno stanje]]* gdje je lik temeljen na njemu tumačio Yves Montand. 

## Vanjske veze
* Killing Hope ; autor: William Blum
* River of Painted Birds
* Hidden Terrors por A.J. Langguth, Pantheon Books, 1978
* National Archives - National Security Archive Electronic Briefing Book No. 71 (National Security Archive)
* Documents on American Participation on the 1964 Brazilian Coup D'etat, National Security Archive
* Članak Dana Mitrionea Jr.,
*
* Torture's Teachers 
* Artículo en el Diario Clarín
État de siège (film)

***État de Siège*** () je francusko-italijansko-zapadnonjemački igrani film snimljen 1972. godine u režiji Coste Gavrasa. Po žanru je triler, a temelji se na istinitim događajima koji su se 1970. godine zbili u Urugvaju gdje je grupa radikalno lijevih tupamarosa otela i ubila američkog obavještajca Dana Mitrionea. U filmu se njegov alter ego, koji tumači Yves Montand, se zove Philip Santore, a radnja paralelno kroz flashbackove prati njegovu djelatnost u neimenovanoj južnoameričkoj zemlji, gdje je pod krinkom diplomata pomagao represivnom aparatu desničarskog režima, kao i neuspjela nastojanja gerilaca da ga zamijene za svoje uhapšene drugove.

*État de Siège* se stilom, ali i temom oslanjao na dva ranija Gavrasova filma - *[[Z (film)|Z]]* i *[[L'aveu|Priznanje]]* - koja su francuskog režisera učinila najpoznatijim autorom politički angažiranih filmova, a također i tada sve dominantnijem trendu evropske kinematografije koja je aktualna zbivanja u svijetu nastojala prikazivati iz ljevičarske perspektive. *État de Siège* je sniman na lokacijama u Čileu gdje je tada na vlasti bio ljevičarski režim predsjednika Allendea, a koji će godinu dana kasnije biti zbačen te uspostavljena desničarska diktatura nalik na onu koja se prikazuje u filmu. Gavrasov je film bio jedan od prvih koji je nastojao ukazati na povezanost američke vlade sa masovnim hapšenjima, mučenjima, prisilnim nestancima i likvidacijama koje su, pod parolom hladnoratovske borbe protiv komunista nad svojim političkim protivnicima uz njenu logističku i tehničku podršku vršile latinoameričke vojne i druge diktature. Usprkos toga, kritičari su Gavrasu priznali nastojanje da u prikazu zbivanja bude što objektivnije, kako zbog povlačenja paralela između ljevičarskog terorizma pod plaštem urbane gerile sa državnim terorizmom eskadrona smrti, kako i kroz to da je glavni lik američkog obavještajca prikazan višedimenzionalno, pa u nekim aspektima čak i superiornija svojim otmičarima. *État de Siège* je izazvao pažnju u Evropi, a u Francuskoj je dobio prestižnu filmsku nagradu Prix Louis Delluc. U SAD je, pak, njegova distribucija izazvala kontroverze, pa je tako planirana premijera u washingtonskom Kennedyjevom Centru, gdje je trebao biti prvi film prikazan u historiji te prestižne institucije, bila u posljednji trenutak otkazana.

## Uloge
* Yves Montand ... Philip Michael Santore
* Renato Salvatori ... Kapetan Lopez
* O.E. Hasse ... Carlos Ducas
* Jacques Weber ... Hugo
* Jean-Luc Bideau ... Este
* Maurice Teynac ... Ministar unutrašnje sigurnosti
* Yvette Etiévant ... Senatorica
* Evangeline Peterson ... Mrs. Santore
* Harald Wolff ... Ministar vanjskih poslova
* Nemesio Antúnez ... Predsjednik Jorge Pacheco Areco
* Mario Montilles ... Zamjenik komesara Fontant
* André Falcon ... Zamjenik Fabbri
* Jacques Perrin ... Telefonist
* Juan Guzmán Tapia ... Novinar (nenaveden na špici)

## Reference

## Vanjske veze
*
* Review of the movie  by Roger Ebert
Le Grand Blond avec une chaussure noire

***Le Grand Blond avec une chaussure noire*** (), u Jugoslaviji prikazan kao ***Plavi violinist sa jednom crvenom cipelom***, je francuska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Yvesa Roberta. Naslovni protagonist, koga tumači Pierre Richard, je François Perrin, član orkestra kome su kolege iz šale ukrale jednu cipelu te ga prisilili da na aerodrom dođe obuven u jednu crnu i jednu crvenu cipelu, a što slučajno opazi francuski obavještajac (čiji lik tumači Paul Le Person) te ga odluči iskoristiti kao pijuna u kompliciranim spletkama između dvojice zavađenih obavještajnih šefova (čije likove tumače Michel Duchassoy i Jean Rochefort). Radnja prikazuje kako on postaje predmetom intenzivnog praćenja od strane agenata uvjerenih da je riječ o vrhunskom obavještajcu, a što dovodi do niza apsurdnih situacija, dodatno kompliciranih time što održava tajnu ljubavnu vezu sa kolegicom (čiji lik tumači Colette Castel) koja je istovremeno supruga njegovog najboljeg prijatelja (čiji lik tumači Jean Carmet).

*Le Grand Blond*, koji je kombinirao crni humor, slapstick i parodiju špijunskog žanra je doživio izuzetan uspjeh, ne samo kod publike nego i kod kritike. Mireille Darc, koja u filmu tumači ulogu *[[femme fatale]]* agentice, je u njemu ostvarila veliki uspjeh, ali još više i Pierre Richard kome je uloga Perrina predstavljala najuspješniju u cijeloj karijeri. Film je prikazan na Berlinaleu gdje je osvojio Srebrni medvjed. Scenarist Francis Veber je zahvaljujući *Grand Blond* nastavio karijeru tokom koje će napisati scenarije za niz uspješnih i hvaljenih komedija.

Godine 1974. je snimljen nastavak pod naslovom *[[Le Retour du grand blond]]*. U SAD je godine 1985. snimljen remake pod naslovom *[[The Man with One Red Shoe]]* gdje je naslovni lik tumačio Tom Hanks.

## Uloge
* Pierre Richard : François Perrin
* Jean Carmet : Maurice Lefebvre
* Michel Duchaussoy : Capitaine Cambrai
* Jean Rochefort : Colonel Louis Marie Alphonse Toulouse
* Paul Le Person : Perrache
* Jean Bouise : le ministre de la défense
* Mireille Darc : Christine
* Henri Guybet : Charmant, un tueur
* Hervé Sand : Prince, un tueur
* Colette Castel : Paulette Lefebvre
* Yves Robert : le chef d'orchestre
* Paul Bonifas : le père de François Perrin
* Lionel Vitrant: un compagnon d'armes
* Jacques Giraud : un tueur
* Jean Amos : un tueur
* Iska Khan : le chinois
* Antoine Baud : l'homme qui suce le doigt de Perrin (coincé dans une grille)
* Michel Francini : le policier
* André Bollet : le vigile
* Jeanette Pico : la femme du vigile
* Louis Navarre : l'homme qui meurt dans les bras de Cambrai
* Xavier Gélin : le peintre à Orly

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* *[http://www.devildead.com/histoiresdetournages/index.php?idart=65 Le Grand Blond avec une chaussure noire] * sur *Histoires de tournages*
Pierre Richard

**Pierre Richard** (16. august 1934 - ) je francuski glumac, najpoznatiji po ulogama u filmskim komedijama gdje su njegovi likovi obično bili dobrodušni nespretnjakovići, a među kojima se najviše ističe *[[Le Grand Blond avec une chaussure noire]]* iz 1972. godine. Taj je film napravljen po scenariju Francisa Vebera sa kojim će imati dugu i plodnu suradnju, a tokom karijere, koja traje više od 50 godina, sam je Richard izgradio reputaciju najvećeg danas živućeg komičara francuske kinematografije. Osim glumom se povremeno bavio i režijom i pisanjem scenarija.

## Vanjske veze

*Službeni website 
*
*Le bonheur de Pierre  
* Pierre Richard u Sibiru 2011
Smrt fašizmu

**Smrt fašizmu** drugi je studijski album jugoslavenskog pop rock  sastava Plavi orkestar, koji izlazi 1986., a objavljuje ga diskografska kuća Jugoton.

Singlovi skinuti s ovog albuma su *Fa, fa, fašista nemoj biti ti*, *Sava tiho teče* i *Zelene su bile oči te*.

## Popis pjesama

## Izvođači
* Saša Lošić – vokal
* Mladen Pavičić – gitara
* Admir Ćeramida – bubnjevi
* Samir Ćeramida – bas
Un homme est mort

***Une homme est mort*** () ili ***Funerale a Los Angelesu*** () je francusko-italijansko-američki triler film snimljen 1972. godine u režiji Jacquesa Deraya. Protagonist, čiji lik tumači Jean-Louis Trintignant, je profesionalni ubica koji iz Francuske dolazi u Los Angeles kako bi po narudžbi likvidirao jednog od tamošnjih gangsterskih bosova. Radnja prikazuje kako nakon obavljenog posla dozna kako je u grad došao još jedan profesionalni ubica (čiji lik tumači Roy Scheider) naručen da likvidira njega, te je prisiljen bijegom spašavati život pri čemu ga progone i naručitelji likvidacije i policija.

## Uloge
* Jean-Louis Trintignant ... Lucien Bellon
* Ann-Margret ... Nancy Robson
* Angie Dickinson ... Jackie Kovacs
* Roy Scheider ... Lenny
* Georgia Engel ... Mrs. Barnes
* Felice Orlandi ... Anderson
*Carlo De Mejo ... Karl
*Michel Constantin ... Antoine
*Umberto Orsini ... Alex
* Ted de Corsia ... Victor
* Jackie Earle Haley ... Eric
*John Hillerman ... direktor robne kuće
*Jon Korkes ... First Hawk
*Connie Kreski ... Rosie
*Ben Piazza ... recepcioner
*Alex Rocco ... Miller
*Talia Shire ... šminkerica

## Vanjske veze
*
Operazione San Gennaro

***Operazione San Gennaro*** () je italijansko-francusko-zapadnonjemačka kriminalistička filmska komedija snimljena 1966. godine. Radnja prikazuje kako grupa američkih profesionalnih kriminalaca dolazi u Napulj u namjeri da opljačka znamenito blago Svetog Januarija, ali kako se nikako ne može snaći u živopisnom gradu te kao savjetnika uzimaju uglednog lokalnog kriminalca (čiji lik tumači Totò).

## Uloge
* Nino Manfredi ... Armandino Girasole
* Senta Berger ... Maggie
* Harry Guardino ... Jack
* Claudine Auger ... Concettina
* Totò ... Don Vincenzo
* Mario Adorf ... Sciascillo
* Frank Wolff ... Joe
* Ugo Fangareggi ... Agonia
* Dante Maggio ... Il capitano
* Giovanni Bruti ... Il cardinale
* Pinuccio Ardia ... Il barone
* Vittoria Crispo ... Mamma assunta
* Ralf Wolter ... Frank

## Vanjske veze
* 
* Operazione San Gennaro Scheda, foto, videoclip, locandine
Il tigre

***Il tigre*** () je italijanska filmska komedija snimljena 1967. u režiji Dina Risija. Protagonist, koga tumači Vittorio Gassman, je uspješni i bogati industrijalac čiji je sin pokušao samoubistvo zbog lijepe studentice umjetnosti (čiji lik tumači Ann-Margret). Radnja prikazuje kako on odlazi kod djevojke kako bi joj to spočitao, ali ga ona na kraju zavede i učini spremnim da napusti suprugu (čiji lik tumači Eleanor Parker), porodicu i karijeru. *Il tigre* je osvojio dvije nacionalne filmske nagrade David di Donatello.

## Uloge
*Vittorio Gassman: Francesco Vincenzini
*Ann-Margret: Carolina
*Eleanor Parker: Esperia Vincenzini
*Fiorenzo Fiorentini: Tazio
*Antonella Steni: Pinella
*Luigi Vannucchi: Predsjednik 
*Caterina Boratto: Delia
*Jaques Herlin: Monsignor
*Eleonora Brown: Luisella

## Vanjske veze
* 
* Le location esatte de "Il tigre" ne Il Davidotti
Il profeta

***Il profeta*** () je italijanska filmska komedija snimljena u režiji Dina Risija i premijerno prikazana 1968. godine. Protagonist, koga tumači Vittorio Gassman, je čovjek koji je zgađen konzumerizmom, odlučio napustiti civilizaciju te kao pustinjak živjeti u jednoj spilji u blizini Rima. Radnja prikazuje kako na njega slučajno nabasa televizijska ekipa koja mu donese slavu, odnosno kako ga predstave kao proroka i počnu ekonomski iskorištavati. Risi je sa ovim filmom nastojao ne samo na satirički način komentirati kontrakulturne trendove koji su se tada počeli pojavljivati u Italiji, nego i pokušati ponoviti uspjeh svog ranijeg filma *[[Il tigre]]*. U tu je svrhu Gassmanu kao partnericu ponovno angažirao švedsko-američku glumicu Ann-Margret, a koja se pojavljuje u ulozi zavodljive i seksualno nesputane hipi djevojke. Film na kraju nije imao uspjeh, a Risi je kasnije govorio da "o njemu ne voli pričati".

## Uloge
* Vittorio Gassman: Pietro Breccia, pustinjak 
* Ann-Margret: Maggie, hipi 
* Liana Orfei: Albertina, Pucciova sestra 
* Fiorenzo Fiorentini: Luigi
* Oreste Lionello: Puccio, Breccin menadžer
* Enzo Robutti: Alberto
* Yvonne Sanson: Carla Bagni 
* Carmen Villani

## Vanjske veze
*
Sbatti il mostro in prima pagina

***Sbatti il mostro in prima pagina*** () je italijanski igrani film snimljen 1972. godine u režiji Marca Bellochija. Po žanru pripada mješavini trilera i politički angažirane drame, a inspiraciju za scenario su dali stvarni događaji koji su se zbili u Genovi prethodne godine, vezani uz otmicu i ubistvo 13-godišnje učenice Milene Sutter. Protagonist, koga tumači Gian Maria Volonte, je urednik *Il Giornalea*, (tada fiktivnog) milanskih novina desničarske orijentacije. Radnja prikazuje kako ubistvo mlade učenice iz "dobre porodice" koristi u svrhu medijske i političke manipulacije, odnosno kako na stranicama novina za zločin optužuje mladog studenta i ljevičarskog aktivista, potpiruje masovnu histeriju i zahtjeve za povratak u Italiji decenijama ukinute smrtne kazne, odnosno kako, kad dozna identitet pravog krivca, odlučuje to zatajiti javnosti sve do parlamentarnih izbora.

*Sbatti il mostro in prima pagina* su, kao i mnogi tadašnji politički angažirani filmovi u Italiji, imali izrazito lijevu orijentaciju. Zbog toga je redakciju desničarskog lista "glumilo" milansko dopisništvo *[[l'Unità]]*, novina koje su bile službeno glasilo Italijanske komunističke partije.

Godine 1974. je italijanski desničarski novinar Indro Montanelli, nezadovoljan ljevičarskom uređivačkom politikom milanskih novina *[[Corriere della sera]]*, zajedno sa još nekoliko kolega osnovao desničarski dnevni list *Guornale nuovo*, koji, poput onog u filmu, danas nosi ime *[[Il giornale]]*.

## Uloge
*Gian Maria Volontè ...  Bizanti
*Laura Betti ... Rita Zigai
*Fabio Garriba ...  Roveda
*John Steiner ...  Montelli
*Corrado Solari ... Mario Boni
*Jacques Herlin ...  Lauri
*Carla Tatò ... Bizantijeva supruga
*Marco Bellocchio
*Michel Bardinet ... Vanzina
*Jean Rougeul
*Gianni Solaro
*Enrico DiMarco
*Silvia Kramar
*Massimo Patrone ... stvarni ubica
*Luigi Antonio Guerra

## Vanjske veze
*
Il Giornale

***Il Giornale*** () su italijanske dnevne novine desničarske orijentacije sa sjedištem u Milanu. Godine 1974. ih je pod imenom *Giornale novo* () osnovao novinar Indro Montanelli, nezadovoljan ljevičarskom uredničkom politikom svog matičnog lista *[[Corriere dela Sera]]*. Montanelli, kome se priključilo nekoliko uglednih kolega, među kojima i Enzo Bettiza, je, pak, nakon samo tri godine uslijed financijskih poteškoća bio prisiljen list prodati poduzetniku Silviju Berlusconiju, ali je zadržao mjesto urednika još nepune dvije decenije. 

## Urednici
* Indro Montanelli (1974–1994)
* Vittorio Feltri (1994–1997)
* Mario Cervi (1997–2001)
* Maurizio Belpietro (2001–2007)
* Mario Giordano (2007–2009)
* Vittorio Feltri (2009–2010)
* Alessandro Sallusti (2010–)

## Vanjske veze
* ''il Giornale'' Službeni wbsite
Valachijeva saslušanja

**Valachijeva saslušanja** () ili, rjeđe, **McClellanova saslušanja** () je naziv koji se koristi za seriju javnih saslušanja održanih u oktobru 1963. godine od strane Stalnog istražnog pododbora Odbora za vladine poslove američkog Senata, a koje su za cilj imale rasvijetliti aktivnosti organiziranog kriminala u tadašnjim SAD. Saslušanja je pokrenuo John Little McClellan, demokratski senator iz Arkansasa koji je prethodnih godina bio vodio javna saslušanja o korupciji i financijskim malverzacijama u američkim sindikatima. Pažnju javnosti je međutim najviše privukao Joseph Valachi, nižerangirani pripadnik porodice Genovese, koji je svojim svjedočenjem postao prvi pripadnik italoameričke mafije koji je javno prekršio omertu, dotada neupitni zakon šutnje. Njegov detaljni iskaz, prenošen na televiziji, je američkoj javnosti prvi put iznio brojne skrivene detalje o djelovanju organiziranog kriminala, ali i njegovim razmjerama te brojnim ličnostima uključenima u njegove djelatnosti. Iako na temelju njega nijedan od vodećih američkih mafijaša nije krivično gonjen, Valachijev spektakularni iskaz je za mafiju predstavljao jedan od najtežih udaraca u njenoj historiji, od koga se nije oporavila do današnjeg dana. On je potakao donošenje nekoliko federalnih zakona usmjerenih prije svega eliminaciji organiziraog kriminala, od kojih je najpoznatiji RICO zakon iz 1970. godine.

Valachi, koji se u vrijeme svjedočenja nalazio pod zaštitom FBI, je svoj iskaz nadopunio autobiografskim tekstom *The Real Thing*, koga je publicist Peter Mass kasnije preuredio u knjigu *[[Valachi Papers (knjiga)|Valachi Papers]]* objavljenu 1969. godine. Ona je, pak, postala temelj za istoimeni film u kome je Valachijev lik tumačio Charles Bronson.

## Vanjske veze
* Mafia Hearings on Capital Hill on History.com
The Valachi Papers (knjiga)

***The Valachi Papers*** () je knjiga američkog publicista Petera Maasa objavljena 1968. godine. U njoj je opisan život nižerangiranog američkog mafijaša Josepha Valachija, koji je pet godina ranije postao poznat zahvaljujući spektakularnom svjedočenju pred senatskim odboru, kao i brojni dotada nepoznati detalji o organizaciji i aktivnostima italoameričke mafije. Tekst je originalno nastao kao rukopis samog Valachija, koji se nalazio na izdržavanju kazne i pod posebnim režimom zaštite; Maas je originalno bio angažiran da taj rukopis "dotjera", ali je također sa Valachija posjetio u zatvoru i sa njim vodio dugotrajne razgovore. Maasova prva verzija, temeljena na rukopisu, se trebala objaviti 1966. godine, ali je to uspio zaustaviti američki ministar pravde Nicholas Katzenbach, kome je to naložio predsjednik Lyndon B. Johnson pod pritiskom Američke italijanske antidefamacijske lige. Nova verzija, temeljena na drugom materijalu, je objavljena 1968. godine.

Četiri godine kasnije je poslužila kao predložak za igrani film *[[Valachi Papers (film)|Valachi Papers]]* gdje je Valachijev lik tumačio Charles Bronson.
Peter Maas

**Peter Maas** (27. jun 1929 – 23. august 2001) je bio američki novinar i publicist, najpoznatiji po knjigama posvećenim stvarnim slučajevima i ličnostima vezanim uz kriminal, a od koje je njih nekoliko ekranizirano kao igrani film. Među njima se nalaze biografije mafijaškog doušnika Josepha Valachija, njujorškog policajca Franka Serpica i mafijaškog "likvidatora" Sammyja Gravana.

## Bibliografija
*1967—*The Rescuer: The Extraordinary Life of the Navy's "Swede" Momsen and His Role in an Epic Submarine Disaster.* ASIN B000IDBZ58 
*1969&mdash;*[[The Valachi Papers (knjiga)|The Valachi Papers]]*  – ekraniziran akao *[[The Valachi Papers]]*
*1973—*Serpico: The Cop Who Defied the System*  ekranizirana kao *[[Serpico]]*
*1974—*King of the Gypsies*  ekranizirana kao *[[King of the Gypsies (film)|King of the Gypsies]]*
*1979—*Made in America: A Novel* 
*1983&mdash;*Marie: A True Story*  ekranizirana kao *[[Marie (film)|Marie]]*
*1986—*Manhunt: The Incredible Pursuit of a CIA Agent Turned Terrorist* 
*1989&mdash;*Father and Son: A Novel* 
*1990&mdash;*In a Child's Name: The Legacy of a Mother's Murder*  ekranizirana kao *[[In a Child's Name]]*
*1994—*China White: A Novel* 
*1996&mdash;*Killer Spy: Inside Story of the FBI's Pursuit and Capture of Aldrich Ames, America's Deadliest Spy*  (Note: This is the mass market paperback edition.)
*1997&mdash;*[[Underboss (knjiga)|Underboss: Sammy the Bull Gravano's Story of Life in the Mafia]]*  ekranizirana kao *[[Witness to the Mob]]*
*1999—*The Terrible Hours: The Man Behind the Greatest Submarine Rescue in History* 

## Izvori

## Vanjske veze
*IMDb Peter Maas profile page
*
**''Booknotes'' interview with Maas  about *Underboss: Sammy The Bull Gravano's Story of Life in the Mafia*, August 24, 1997.
*Peter Maas obituary, *[[The New York Times]]*, August 24, 2001.
*