open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Grande Vadrouille

***La Grande Vadrouille*** (), u Jugoslaviji prikazan pod naslovom ***Velika avantura***, je francusko-britanska ratna filmska komedija snimljena 1966. godine u režiji Gérarda Ouryja, poznata kao jedno od najpopularnijih i najgledanijih ostvarenja u historiji francuske kinematografije.

Radnja se događa 1941. godine kada za vrijeme Drugog svjetskog rata RAF-ov bombarder bude oboren iznad okupirane Francuske, nakon čega članovi njegove posade iskoče padobranima te se nastoje skrivati od Nijemaca pri čemu im, ispočetka prilično nevoljko, pomaže grupa živopisnih likova koja će im na kraju pomoći da pobjegnu u teritoriju van njemačke okupacije. Inspiraciju za film velikim dijelom dao veliki uspjeh Ouryjevog prethdnog filma *[[Le Corniaud]]* gdje su bili nastupili dvojica popularnih komičara - Bourvil i Louis de Funes - a koji se u *Velikoj avanturi* pojavljuju u ulogama soboslikara Bouveta i dirigenta Leforta. *Velika avantura* je postigla enorman uspjeh u Francuskoj, gdje ju je prilikom prve kino-distribucije pogledalo čak 17 miliona ljudi, a što je rekord koji neće biti oboren sve do *[[Titanic (film, 1997)|Titanica]]* 1998. godine.

*Velika avantura* je imala veliki uspjeh i u Jugoslaviji, gdje je njena popularnost bila takva, da je 1980-ih distribuiran u kino-dvoranama čak i nakon što se nekoliko godina prije bila prikazana na programu JRT-a.

## Uloge
* André Bourvil ... Augustin Bouvet
* Louis de Funès ... Stanislas Lefort
* Terry-Thomas ... Sir Reginald ("Big Moustache")
* Claudio Brook ... Peter Cunningham
* Mike Marshall ... Alan MacIntosh
* Marie Dubois ... Juliette
* Pierre Bertin ... Juliettein djed
* Andréa Parisy ... Sister Marie-Odile
* Mary Marquet ... Časna majka
* Benno Sterzenbach ... Major Achbach
* Colette Brosset ... Madame Germaine, direktorica hotela
* Guy Grosso ... muzičar
* Jean Droze ... muzičar

## Izvori

## Vanjske veze
*
La moglie più bella

***La moglie più bella*** () je italijanski igrani film snimljen u režiji Damiano Damianija i premijerno prikazan 1970. godine, poznat kao prvo ostvarenje u glumačkoj karijeri Ornelle Muti.

Po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma, a inspiriran je istinitim događajima koji se pet godina ranije dogodili na Siciliji, odnosno slučajem France Viole. Muti, koja je u vrijeme snimanaja imala 14 godina, tumači lik Francesce, isto tako mlade djevojke u malom mjestu za kojom žudi sin lokalnog mafijaškog dona (čiji lik tumači Alessio Orano), i koji je, nakon što ga odbije, otme i siluje očekujući da će se nakon toga, u skladu sa lokalnim običajima, morati udati za njega kako bi očuvala čast. Radnja prikazuje kako ona umjesto toga svog silovatelja prijavi vlastima, a što dovodi do skandala i policijske istrage.

Muti i Oranio su se nekoliko godina kasnije vjenčali u stvarnom životu.

## Uloge

* Ornella Muti ... Francesca Cimarosa 
* Alessio Orano ...  Vito Juvara
* Pierluigi Aprà ... Poručnik karabinjera
* Tano Cimarosa ...  Gaetano Cimarosa 
* Joe Sentieri ...  Poidomani
* Amerigo Tot ...  Don Antonino Stella
* Enzo Andronico ... Advokat Vita Juvare

## Reference

## Vanjske veze
*
Ida Prester

**Ida Prester** je hrvatska voditeljka i pevačica bendova Lollobrigida, Frau Casio i MAiKA.

Rođena je 22. ožujka 1979. godine u Zagrebu. Diplomirala je na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu, a nakon toga upisuje Fakultet političkih nauka. Sa suprugom Ivanom Peševskim ima dva sina, Roka i Rija.

Sastav Lollobrigida oformila je 2003. godine kada je podelila demo kompakt-diskove nekolicini zagrebačkih andergraund muzičara. Ona na tom probnom disku izvodi sve instrumentalne i vokalne delove, a sve pesme je sama napisala i kompjuterski iskomponovala. Žanrovi koje je Ida zastupala bili su elektropop i sintpop. Sa bendom je više puta nastupala na Exit festivalu, a 2009. godine osvaja MTV nagradu za najboljeg izvođača u regiji (Best Adria Act).

Projekat Frau Casio nastao je 2013. godine. Njime iskazuje svoju zreliju ljubav prema elektropopu, nešto mračnijem nego onom koji ju je proslavio sa projektom Lollobrigida. Od 2017. godine Ida je i u bendu “MAiKA” koji predstavlja spoj indi, panka i folka. Te iste godine objavili su prvi singl **„**River Sava**”**.

U novinarstvu se oprobala vodeći emisije **„**Dan za danom**”** i **„**Briljanteen**”** na HTV-u, saradnjom na emisiji **„**Direkt**”**, snimanjem priloga za **„**Dobro jutro Hrvatska**”** i projektima MTV Adrie. Radila je i kao kasting menadžer slovenačke produkcijske kuće Komakino. Ida je bila jedan od voditelja na prvoj Ceremoniji dodele muzičkih nagrada održanoj siječnja 2019. godine.

Poznata je i po tome što se javno zalaže za prava LGBT+ populacije. U svojoj kolumni je istakla da se istopolnim parovima ne sme uskratiti pravo na roditeljstvo. Nastupala je na otvaranju Merlinka festivala 2017. godine, Beogradskoj paradi ponosa 2018. godine i kampanji ***#bićebolje*** koja za cilj ima povećanje tolerancije prema osobama drugačije seksualne orijentacije.

## Izvori
The Landlord

***The Landlord*** () je američki igrani film snimljen 1970. godine u režiji Hala Ashbyja, kome je to bio režijski debi. Po žanru je mješavina socijalno angažirane drame, satire i romantične komedije. Protagonist, čiji lik tumači Beau Bridges, je mladić iz bogataške WASP-ovske porodice koji odlučuje otkupiti stambenu zgradu u sirotinjskom brooklynskom naselju Park Slope gdje pretežno žive crnci, a sa namjerom da ih odatle izbaci i preuredi zgradu za bogatije stanare prilikom procesa gentrifikacije. Radnja prikazuje kako odustaje od te namjere i počne iskreno brinuti o svojim stanarima nakon što ih dobro upozna, i nakon što sa dvije crnkinje bude imao ljubavne veze. Film je sa svojom aktualnom temom međurasnih odnosa i društvenom angažiranošću stekao naklonost kritike, ali ga je publika uglavnom ignorirala, a što su šefovi studija United Artists kasnije tumačili "zasićenošću" publike velikim brojem filmova sličnog tipa. Iako je *The Landlord* relativno brzo pao u zaborav, predstavljao je odskočnu dasku za Ashbyja, koji će se tokom decenije nametnuti u jednog od najhvaljenijih i najuspješnijih autora Novog Hollywooda.

## Uloge

Charlie Murphy, stariji brat Eddieja Murphyja, živio je u četvrti gdje se snimao film te je angažiran u maloj ulozi dječaka-kradljivca.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Elliott Gould

**Elliott Gould** (rođen kao **Elliott Goldstein**; 29. august 1938 -) je američki glumac koji je slavu stekao krajem 1960-ih i početkom 1970-ih pretežno nastupajući u komedijama, a među kojima se ističe *[[MASH (film)|MASH]]*. 

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 
* ''Village Voice'' article
La ragazza in vetrina

***La ragazza in vetrina*** () je italijansko-francuski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Luciana Emmera. Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Lino Ventura i Bernard Fresson su dva prijatelja koji kao gasterbajteri rade u belgijskim rudnicima. Radnja prikazuje kako odlaze u Amsterdam gdje će upoznati prostitutke.

## Uloge
* Lino Ventura ... Federico
* Magali Noël ... Cori
* Bernard Fresson ... Vincenzo
* Marina Vlady ... Else
*  Salvatore Lombardo  
*  Antonio Badas 
* Peter Faber  
*  Roger Bernard

## Vanjske veze
*
Ich will doch nur, daß ihr mich liebt

***Ich will doch nur, daß ihr mich liebt*** () je zapadnonjemački televizijski film snimljen u režiji Rainera Wernera Fassbindera i premijerno prikazan 1976. godine. Po žanru je drama, a temelji se na stvarnom događaju opisanom u knjizi *Lebenslänglich – Protokolle aus der Haft* Klausa Antesa, Christiane Ehrhardt i Heinricha Hannovera. Protagonist, koga tumači Vitus Zeplichal, je bivši zatvorenik koji se našao na slobodi nakon deset godina odležanih za naizgled bezrazložno ubistvo. Radnja prikazuje kako u razgovoru sa novinarkom opisuje svoj život, odnosno kako je sve vrijeme pokušavao steći poštovanje i naklonost porodice, kolega i okoline, ali kako u tome nikada nije uspio. *Ich will doch nur, daß ihr mich liebt* je napravljen za izuzetno kratko vrijeme, te se odlikovao cinema verite stilom koji je neke kasnije kritičare podsjetio na djela Kena Loacha i Mikea Leigha.

## Vanjske veze
* 
* Ich will doch nur, daß ihr mich liebt auf deutsches-filmhaus.de
*
Satansbraten

***Satansbraten*** () je zapadnonjemačka filmska komedija snimljena u režiji Rainera Wernera Fassbindera i premijerno prikazana 1976. godine. Protagonist, koga tumači Kurt Raab je radikalno lijevi pjesnik koji se našao u kreativnoj i egzistencijalnoj krizi, prilikom koje umisli da je postao poznati pjesnik Stefan George i počne primati radikalno desne ideje. Radnja prikazuje kako će zbog toga početi besramno iskorištavati ljude oko sebe, pa čak i izvršiti ubistvo. Fassbinder je u intervjuima film opisivao kao djelomično autobiografski.

## Uloge
* Kurt Raab : Walter Kranz
* Margit Carstensen - Andrée
* Helen Vita - Luise Kranz
* Volker Spengler - Ernst Kranz
* Ingrid Caven - Lisa
* Marquard Bohm - Rolf
* Y Sa Lo - Lana von Meyerbeer
* Ulli Lommel - Lauf
* Brigitte Mira - Walterova majka
* Katherina Buchhammer - Irmgart von Witzleben 
* Armin Meier - Varalica

## Napomene

## Vanjske veze
* 
* ''Satansbraten'', Film- und Hintergrundinformationen, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Berlin
* 
* ''Satansbraten'' bei Kino.de
* ''Ist das das Paradies?''  Ausführliche Filmkritik von Ulrich Behrens auf Filmzentrale.com, 2004
* ''Sex, Mord, Kunst und viele tote Fliegen'' Filmkritik von Maurice Lahde auf Critic.de, 2012
* ''Satansbraten''-Trailer bei New-Video.de
Angst vor der Angst

***Angst vor der Angst*** () je zapadnonjemački televizijski film snimljen 1975. godine u režiji Rainera Wernera Fassbindera. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Margit Carstensen je domaćica koja živi naizgled idiličnim životom, ali koja se poslije rođenja drugog djeteta počne boriti sa strahom da gubi razum. Radnja prikazuje kako njen muž i porodica za nju nemaju razumijevanja, a zbog čega utjehu pokušava pronaći u piću i pilulama.

## Uloge
* Margit Carstensen : Margot Staudte
* Ulrich Faulhaber : Kurt
* Brigitte Mira : Majka
* Irm Hermann : Lore
* Armin Meier : Karli
* Adrian Hoven : Dr. Merck
* Kurt Raab : M.Bauer
* Ingrid Caven : Edda
* Lilo Pempeit : Frau Schaal
* Helga Märtesheimer : Frau von Unruh
* Herbert Steinmetz : Dr. Auer
* Hark Bohm : Dr Rozenbaum
* Constance Haas : Bibi

## Vanjske veze
* 
*
Mutter Krausens Fahrt ins Glück

***Mutter Krausens Fahrt ins Glück*** () je njemački nijemi film snimljen 1929. godine u režiji Phila Jutzija. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Alexandra Schmitt je udovica koja živi u Weddingu, sirotinjskom dijelu Berlina i pokušava prehraniti svoju porodicu dostavljanjem novina. Radnja prikazuje kako je izložena zlostavljanju i iskorištavanju, dok se dio njene porodice upoznaje sa komunističkom ideologijom i odlazi na zborove tadašnje KP Njemačke. Film je nastao u produkciji Prometheus-Filma, filmskog studija njemačkih komunista te je imao snažan propagandni naboj, ali je usprkos toga od kasnijih kritičara dobio pohvale zbog autentičnog prikaza tadašnjeg života u Berlinu, a što je uključivalo i korištenje berlinskog dijalekta u titlovima. Film su nacisti službeno zabranili nakon dolaska na vlast 1933. godine. Godine 1975. je poslužio kao inspiracija Raineru Werneru Fassbinderu za njegov film *[[Mutter Küsters’ Fahrt zum Himmel]]*.

## Vanjske veze
* 
* 
* Mutter Krausens Fahrt ins Glück bei arte.tv
* Jan-Christopher Horak: *[http://www.ejumpcut.org/archive/onlinessays/JC27folder/MotherKrause.html Mother Krause's Trip to Happiness Kino-culture in Weimar Germany, Part 2]*, Jump Cut, no. 27, July 1982, pp.&nbsp;55–56
Stefan George

**Stefan George** (Büdesheim kraj Bingena, 12. srpnja 1868. - Minusio kraj Locarna, 4. prosinca 1933.), njemački književnik 

Putovao je Italijom, Francuskom, Engleskom i Španjolskom. Pisao je pod utjecajem Verlainea i Mallarmea. Za svoj uski, ezoterični literarni krug osnovao je *Blätter für Kunst*, glasilo koje je postalo promotor njegovih ideja. Jedan je od vođa onog romantičnog pokreta u njemačkoj književnosti koji se odupirao naturalizmu. Veličao je antički kult ljepote i radosti, bio je majstor jezika i prevratnik pjesničkih oblika te stvara sažetiji, ali i hermetičniji stil. U njegovu pjesništvu jasni su tragovi l'art pour l'arta, mistike, filohelenizma, estetskog aristokratizma i orijentalne egzotike. Želeći biti prorokm kulture i njezinim obnoviteljem, okuplja oko sebe krug vjernih pristaša. Nacionalsocijalisti su pokušali iskoristiti njegovo djelo u propagandne svrhe, ali se on distancirao od toga, napustio Njemačku i umro u emigraciji. Prevodio je Dantea, Baudelairea i Shakesperearea.

**Djela:**
* "Himne" 
* "Hodočašća" 
* "Godina duše" 
* "Sag života" 
* "Sedmi prsten" 
* "Zvijezda saveza" 
* "Rat" 
* "Novo carstvo" 
* "Dani i djela"
Palazzo del Capitaniato

**Palazzo del Capitaniato** (zvan i **Loggia del Capitanio** ili **Loggia Bernarda**) je renesansna palača u Sjevernoj Italiji (Provincija Vicenza) na centralnom trgu Vicenze (Piazza dei Signoria), preko puta Paladijeve Bazilike. Obje građevine projektirao je Andrea Palladio, Baziliku kao mlad anoninmni arhitekt, a *Palazzo* dvadesetak godina kasnije 1571. kao slavni arhitekt.

## Historija i karakteristike
Palladio je dobio zadatak da na mjestu starije srednjovjekovne građevine dotadašnjeg sjedišta mletačke vlasti u Vicenzi podigne novu palaču za istu funkciju. Palača je danas dvobojna, pretežno crvena od cigle, s bijelim detaljima od mramora i štukatura. Cigla je orginalno bila premazana tankim slojem žbuke, ali je on otpao - pa dominira crvena. Na glavnoj fasadi dominiraju četiri monumentalna polustupa koja flankiraju tri luka lođe u prizemlju i tri prozora prvog kata. U štuko dekoraciji prikazane su figure koje sipaju vodu, a simboliziraju rijeke.

Fasade na bokovima su različite od frontalne, kao prvo nemaju goleme polustupove već četiri znatno manja, i imaju po jedan luk. U bočnim nišam se nalaze se dvije alegorijske skulpture – znak sjećanja na Veliku pobjedu kod Lepanta 1571. godine.

Na gornjem katu su četiri skulpture, prva okrenuta prema trgu predstavlja Vjeru; druga Milost, treća Vrlinu a četvrta Čast. One simboliziraju vrline pomoću kojih je Mletačka Republika pobijedila Osmanlije. Enterijer lođe je harmoničan prostor s nišama i stupovima. Dvorana na prvom katu koja se danas koristi za sastanke, ukrašena je freskama iz 16. vijeka. Danas je palača dom skupštine općine Vicenza (Consiglio Comunale).

Palazzo del Capitaniato je 1994. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Loggia del Capitaniato'' (na portalu Comune di Vicenza)  
* ''Loggia del Capitanio, Vicenza'' (na portalu Palladio museum)
Berlinski televizijski toranj

**Fernzeturm** () je televizijski toranj u centru Berlina, glavnog grada Nemačke. To je vrlo poznati berlinski orijentir, koji se nalazi blizu Aleksanderplaca. Toranj je sagrađen 1969. godine od strane bivše Nemačke Demokratske Republike (NDR), koja je toranj koristila kao simbol Berlina. Toranj je lako vidljiv iz svih centralnih berlinskih opština.

Originalna visina tornja je bila 365 m, ali je posle postavljanja antene 90-ih godina, visina dosegla 368 m. Fernzeturm je druga najveća građevina u Evropi posle moskovskog Ostankino tornja. U njemu se nalazi platforma za posetioce i restoran u središnjem delu kugle. Platforma za posetioce nalazi se 204 metara izned zemlje. Restoran, koji se okrene za pola sata 360 stepeni, je nekoliko metara iznad platforme za posetioce.

Unutar trupa tornja su dva lifta koji dopremaju posetioce na platformu za gotovo 40 sekundi.

## Historija
1964. godine, Valter Ulbriht, lider Socijalističke ujedinjene partije Nemačke, koji je vladao Istočnim Berlinom, odobrio je izgradnju televizijskog tornja na Aleksanderplacu. Idejni projektanti su Herman Henselman i Jurg Štrajpart. Valter Hercong i Herbert Aust su kasnije uzeli učešće u planiranju izgradnje. Izgranjna je započeta 4. avgusta 1965. Posle četiri godine izgradnje, Ferzeturm je otvoren 3. oktobra 1960. Berlinski televizijski toranj, kao poznati sibol Berlina, godišnje posećuje oko milion posetilaca.

Iako je započeta izgradnja na televizijskom tornju u jugoisotčnom delu Berlina Migelbergu, projekat je obustavljen, jer bi toranj na toj lokaciji opasno ugrozio avione koji sletaju i uzletaju sa međunarodnog aerodorma Šenefeld.

## „Papina osveta“
Kada god Sunce obasja toranj, kao refleksija na staklenoj kugli, pojavi se krst. Ovakav efekat nije planiran od strane projektanata. Kao suprostavljanje ateističkoj ideologiji tadašnje vlade i represiji prema crkvi, Berlinci u odmah ovaj fenomen prozvali kao „Papina osveta“ (*Rache des Papstes*). Iz istih razloga, građevina je nazvana i kao Sveti Valter (zbog Valtera Ulbrihta).

## Tehnički detalji
* Ulaz u toranj se nalazi 6.25 m iznad zemlje
* 2 lifta transportuju posetioce tornja
* 1 lift transportuje tehničku opremu
* Čelične stepenice od 986 stepenika
* Pomoćna platforma na visini od 188 i 191 m
* Osmatračnica na 203,78 m
* Restoran na 207,53 m
* Visina tornja: 368,03 m
* Težina trupa: 26000 t
* Težina kugle: 4800 t

## Vanjske veze

* Internet prezentacija berlinskog televizijskog tornja
* http://www.structurae.net/structures/data/index.cfm?ID=s0000113
Hrvatski književni list

**Hrvatski književni list** je bio hrvatski književni časopis iz Zagreba koji je u svojem originalnom obliku izlazio od travnja 1968. do studenog 1969. godine kao mjesečnik Zajednice samostalnih pisaca TIN. Nakon osamnaest brojeva je bio zabranjen, a što se najčešće tumači time da su vlasti tadašnje Jugoslavije sadržaj njegovih članaka protumačili kao promoviranje tada proskribiranog hrvatskog nacionalizma. Obnovljen je u nezavisnoj Hrvatskoj 1994. kada je do 1999. godine izlazio kao dvomjesečnik i tromjesečnik.

## Izvori
*Tomislav Jonjić Razgovor s Zlatkom Tomičićem
Brazilsko ekonomsko čudo

**Brazilsko ekonomsko čudo** () je naziv koji se koristi za period historije Brazila od 1969. do 1973. godine, a kojeg su karakterizirao dotada nezabilježen porast ekonomske aktivnosti, odnosno povoljni ekonomski trendovi od kojih se ističe dramatičan rast BDP-a. Taj je period koincidirao sa najvećim dijelom predsjedničkog mandata generala Emilija Medicija, čiji je autoritarni režim vođenje ekonomske politike povjerio mladom ministru financija Antoniju Delfimu Nettou. Visoke stope rasta BDP-a – od 9,8 % u 1969. do 14 % u 1973. godini – prema kasnijim analizama ekonomskih historičara nisu imale bitnijeg uticaja na život najširih slojeva stanovništva, te su se socijalne razlike u brazilskom društvu čak produbile. Usprkos toga, Medicijev režim je ekonomske trendove vješto koristio u propagandne svrhe, a također nije oklijevao pokrenuti ambiciozne javne infrastrukturne projekte, prije svega u zabačanoj i nerazvijenoj unutrašnjosti zemlje. Kao i u mnogim drugim državama u to vrijeme, pozitivne je trendove okončao Prvi naftni šok 1973. godine, a poslije su se Medicijevi vojni nasljednici morali boriti sa visokim stopama inflacije i strahovitim porastom vanjskog duga, što će, između ostalog, dovesti do kraja vojne diktature 1980-ih.

## Povezano
* Ekonomsko čudo

## Vanjske veze
* ''Políticas Económicas de Desenvolvimento'' - (para entender mais sobre o assunto)
* Artigo: A política econômica do governo Médici: 1970-1973. publicado na revista ''Nova Economia''
* "Milagre" explicado
Apollo 12

***Apollo 12*** je bio šesta misija sa ljudskom posadom iz američkog programa svemirskog istraživanja Apollo, odnosno druga prilikom koje je došlo do slijetanja ljudske posade na Mjesec. Započeta je 14. novembra 1969. lansiranjem iz Svemirskog centra Kennedy, četiri mjeseca nakon misije Apollo 11. Pet dana kasnije su astronauti Charles "Pete" Conrad i Alan Bean sletjeli na Oceanus Procellarum (Ocean oluja) te proveli jedan dan i sedam sati na Mjesečevoj površini, obavljajući niz istraživačkih aktivnosti. Misija je uspješno završena slijetanjem na Zemlju 24. novembra 1969.

## Vanjske veze

*"Apollo 12" at Encyclopedia Astronautica
*"Apollo 12"  at NASA's National Space Science Data Center
*Apollo 12 Science Experiments at the Lunar and Planetary Institute
*"Apollo 12 Traverse Map" at the USGS Astrogeology Science Center
*Lunar Orbiter 3 Image 154 H2, used for planning the mission (landing site is left of center).
The Magic Garden of Stanley Sweetheart

***The Magic Garden of Stanley Sweetheart*** () je američki igrani film snimljen u režiji Leonarda Horna i premijerno prikazan 1970. godine. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog poluautobiografskog romana Roberta T. Westbrooka koji je također napisao scenario i bio jedan od producenata. Protagonist, čiji lik tumači Don Johnson, je student na njujorškom Univerzitetu Columbia koji sanja o karijeri sineastga, ali koga od studija daleko više privlače žene i droga, pa napušta studij te se odaje hipijevskom načinu života koji će uključiti često mijenjanje partnerica, menage a trois i grupni seks. Snimanje *The Magic Garden of Stanley Sweetheart* je započela u vrijeme kada su seksualna revolucija i kontrakultura bili na vrhuncu, te su producenti čak razmišljali da kao glumce angažiraju članove Warholove grupe superzvijezda, a glavnu ulogu povjere Joeu Dalessandru, ali su se na kraju ipak odlučili za mladog Johnsona, kome je to bila prva važnija uloga. Film je neslavno propao i kod kritike i kod publike, a Johnson je kasnije tvrdio da mu je taj fijasko gotovo uništio karijeru.

## Uloge
*Don Johnson ... Stanley Sweetheart
*Michael Greer ... Danny
*Dianne Hull ... Cathy
*Linda Gillen (kao "Linda Gillin") ... Barbara/Shayne
*Victoria Racimo ... Andrea
*Holly Near ... Fran
*Brandon Maggart ... Čovjek u kavani

## Reference

## Vanjske veze
*
*''The Magic Garden of Stanley Sweetheart'' at TCMDB
Milano nera

***Milano nera*** () je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Giana Roccoa i Pina Serpija i premijerno prikazan 1961. godine. Radnja se događaja prilikom novogodišnje noći i prikazuje grupu mladića i djevojaka koji se odaju destruktivnim aktivnostima.

## Vanjske veze
*
Chinesisches Roulette

***Chinesisches Roulette*** () je zapadnonjemačko-francuski igrani film snimljen 1976. godine u režiji Rainera Wernera Fassbindera. Po žanru je drama, a radnja prikazuje kako bogati münchenski supružnici (koje tumače Margit Carstensen i Alexander Allerson) jedno drugo uhvate u preljubničkim aferama, i kako se to odražava na njihovu obogaljenu 12-godišnju kći. *Chinesiseches Roulette* je predstavljao prvu međunarodnu koprodukciju i dotada najskuplji film u Fassbinderovoj karijeri. Usprkos toga je doživio neuspjeh, pogotovo u Zapadnoj Njemačkoj gdje su mu kritičarli zamjerali emocionalnu hladnoću.

## Uloge
* Anna Karina ... Irene Cartis
* Margit Carstensen ... Ariane Christ
* Brigitte Mira ... Kast
* Ulli Lommel ... Kolbe
* Alexander Allerson ... Gerhard Christ
* Volker Spengler ... Gabriel Kast
* Andrea Schober ... Angela Christ
* Macha Méril ... Traunitz

## Vanjske veze
* 
* ''Chinesisches Roulette'', Film- und Hintergrundinformationen, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Berlin
* 
* ''Chinesisches Roulette'' bei Kino.de
* ''Chinesisches Roulette - Rebellion und Reaktion''  Ausführliche Kritik von Ulrich Behrens bei Filmzentrale.de
* Fassbinder über seinen Film ''Chinesisches Roulette''  Presseheft, Filmverlag der Autoren, zitiert nach FassbinderFoundation.de
* ''Chinesisches Roulette'' Trailer bei New-Video.de
Fred Hampton

**Fred Hampton** (30. august 1948 – 4. decembar 1969) je bio američki aktivist i radikalno lijevi političar, poznat kao zamjenik predsjednika ogranka militantne crnačke organizacije Crne pantere. Na tom je mjestu ubijen za vrijeme oružanog prepada koga je čikaška policija izvela na njegov stan kako bi njega i drugove uhapsila pod optužbom ilegalno držanje oružja, a što je godinama i decenijama bilo predmetom kontroverzi i optužbi za vansudsku likvidaciju. Hamptona je smrt učinila mučenikom među radikalnim ljevičarima i crnačkoj zajednici.

## Izvori

## Vanjske veze
*"The Assassination of Fred Hampton: How the FBI and the Chicago Police Murdered a Black Panther" - video report by *[[Democracy Now!]]* December 4, 2009.
*  (A 1971 documentary film directed by Howard Alk)
* FBI files on Fred Hampton
* ''From COINTELPRO to the Shadow Government: As Fred Hampton Jr. Is Released From 9 Years of Prison, a Look Back at the Assassination of Fred Hampton'' . 36:48 real audio. Tape: Fred Hampton, Deborah Johnson. Guests: Fred Hampton Jr., Mutulu Olugabala, Rosa Clemente. Interviewer: Amy Goodman. Democracy Now!. Tuesday, March 5, 2002. Retrieved May 12, 2005.
*"Power Anywhere Where There's People" A Speech By Fred Hampton
*National Young Lords  Brief notes on Young Lords origins
* 
*Grand Valley State University Oral History Collection
Pufnstuf (film)

***Pufnstuf***, ponekad prikazivan i pod naslovom ***Pufnstuf Zaps the World*** je američki igrani film za djecu snimljen 1970. godine u režiji Hollingswortha Morsea. Predstavlja adaptaciju, odnosno nastavak dječje lutkarske TV-serije *[[H.R. Pufnstuf]]*. Protagonist, koga tumači Jack Wild je dječak po imenu Jimmy koji nastoji zaštititi svoju govoreću frulu Freddyja (kome glas posuđuje Don Messick) od zle vještice Witchiepoo (čiji lik tumači Billie Hayes), te odlazi na otok gdje će mu pomoći zmaj H. R. Pufnstuff.

## Uloge
* Jack Wild - Jimmy
* Billie Hayes - Wilhelmina W. Witchiepoo
* Cass Elliot - Witch Hazel
* Martha Raye - Boss Witch
* Billy Barty - Googy Gopher, Orville Pelican
* Jane Dulo - Miss Flick
* Jan Davis - Witch Way

### Glasovi
* Walker Edmiston - Dr. Blinky, Ludicrous Lion, Seymour Spider, Candle, Hippie Tree
* Joan Gerber - Dowager Tree, Granddaughter Clock, Freddy the Flute (some scenes), Shirley Pufnstuf
* Al Melvin - H.R. Pufnstuf, Heinrich Rat, Living Island Boat, Orville Pelican, Polka-Dotted Horse, Stupid Bat, West Wind
* Don Messick - Freddy the Flute, Googy Gopher, Orson Vulture

### Lutkari
* Sharon Baird - Shirley Pufnstuf
* Roberto Gamonet - H.R. Pufnstuf
* Van Snowden
 
## Izvori

## Vanjske veze
* kiddiematinee.com: PUFNSTUF (1970, U.S.)
* 
*
Frauen in New York

***Frauen in New York*** () je zapadnonjemački televizijski film snimljen 1977. godine u režiji Rainera Wernera Fassbindera. Predstavlja adaptaciju teatarskog komada *[[The Women (drama)|The Women]]* američke spisateljice Clare Booth, odnosno snimak teatarske predstave koju je postavio sam Fassbinder. Radnja je smještena u New York 1930-ih i prikazuje nekoliko žena iz više klase koje se sreću u salonima kako bi se međusobno ogovarale i splektarile, a pri čemu je glavni sukob između Mrs. Haines (čiji lik tumači Christa Berndl) i muževe ljubavnice Crystal Allen (koju tumači Barbara Sukowa).

## Povezano
*''The Women'' (film, 1939), najpoznatija ekranizacija

## Vanjske veze
* 
* ''Frauen in New York'', Film- und Hintergrundinformationen, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Berlin.
* 
* ''Mensch und Möbel: Zu den Theaterfilmen Rainer Werner Fassbinders'', Lucas Foerster auf Critic.de, 4. Juli 2012, abgerufen am 25. Mai 2014.
Palazzo Pojana

**Palazzo Pojana** je renesansna palača u ulici Corso Palladio u centru Vicenze, grada u Sjevernoj Italiji (Provincija Vicenza).

## Historija i karakteristike
Današnja palača rezultat je spajanja dviju građevina odvojenih uličicom Due Ruote, a to je najvjerojatnije izvedeno 1566. godine, nakon molbe koju je Vincenzo Poiane 1561. podnio Signoriji Vicenze. Projekt se pripisuje Palladiju i to ne zato jer tako piše u dokumentima ili zbog njegovih crteža, već na osnovi stilske analize arhitekture, od načina na koji je podigao dva kata, do dizajna detalja, kao što su vrlo elegantni kompozitni kapiteli i trabeacija.

Međutim, ima detalja kao što su pilastri bez entazisa (zadebljanja na jednoj trećini visine) koji se ne slažu s paladijskim stilom toga vremena, pa ima onih koji misle da je lijevu građevinu Palladio podigao kao mlad, a susjednu zgradu tek 1560-ih kad je Poiana odlučio proširiti palaču.

Palazzo Pojana je 1994. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Povezano
* Villa Pojana

## Reference

## Vanjske veze

* ''Palazzo Poiana, Vicenza'' (na portalu Palladio museum)
Bolwieser

***Bolwieser*** je zapadnonjemački televizijski film snimljen u režiji Rainera Wernera Fassbindera i premijerno prikazan kao dvodijelna miniserija 1977. godine. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju istoimenog romana Oskara Marije Grafa. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Kurt Raab, je šef željezničke stanice koji početkom 1930-ih otkriva da ga supruga (čiji lik tumači Elisabeth Trissenaar) vara, ali se on, u nastojanju da održi privid bračne idile, pravi kao da ništa ne primjećuje. *Bolweiser* je nakon Fassbinderove smrti prikazivan u kino-dvoranama u skraćenoj verziji.

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Bolwieser (TV-Version)'', Film- und Hintergrundinformationen, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Berlin
* ''Bolwieser (Kinoversion)'', Film- und Hintergrundinformationen, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Berlin
Deutschland im Herbst

***Deutschland im Herbst*** () je zapadnonjemački igrano-dokumentarni omnibus film premijerno prikazan 1978. godine. Sastoji se od nekoliko kraćih filmova - igranih i dokumentarnih - u kome su tada vodeći zapadnonnjemački sineasti, uglavnom pripadnici pokreta Nova njemačka kinematografija, nastojali dati svoje viđenje Njemačke jeseni, odnosno prošlogodišnjih događaja vezanih uz krvavi sukob radikalno lijevih terorista Frakcije Crvene armije sa zapadnonjemačkim vlastima.

## Vanjske veze
* 
* *[http://www.fassbinderfoundation.de/movies/deutschland-im-herbst/ Deutschland im Herbst]*, Film- und Hintergrundinformationen, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Berlin
*
Marecchia

**Marecchia** je rijeka u Centralnoj Italiji duga 90 km. Za antike je bila znana pod latinskim imenom *Ariminus* (ili *Ariminio*, iz grčkog Αρίμινος, *Ariminos*), a tako se nekad zvao i Rimini.

## Geografija
Marecchia izvire na terenu općine Badia Tedalda u proviciji Arezzo, na obroncima planine Zucca (ili Loggio) na masivu Alpe della Luna. Od tamo teče prema sjeveroistoku prema Jadranskom moru i ušću na plaži San Giuliano u Riminiju. Marecchia protiče preko tri provincije, u gornjem dijelu preko Arezza, u centralnom preko Pesaro e Urbina, a u donjem preko Riminija. Marecchia danas posljednih dva kilometra prije ušća teče kroz kanal prokopan između 1924. i 1930. radi zaštite centra Riminija, koji je dotad bio često plavljen.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Fiume Marecchia'' (na portalu Turismo con Gusto)
Očajanje

***Očajanje*** () je roman ruskog književnika Vladimira Nabokova objavljen 1934. u Parizu u emigrantskom časopisu *[[Sovremenije zapiski]]*. Dijelom inspiriran autorovim iskustvima prilikom boravka u Berlinu u posljednjim danima Vajmarkse republike, a dijelom djelima Dostojevskog, *Očajanje* se odlikovalo korištenjem tehnike nepouzdanog naratora, a bio je i prvi roman koji je sam Nabokov preveo na engleski jezik. Godine 1978. je po njemu Rainer Werner Fassbinder režirao istoimeni film.

## Radnja

U ulozi glavnog lika i istovremeno i naratora se nalazi biznismen Herman Karlovič. On živi u Berlinu sa svojom ženom Lidijom i bavi se proizvodnjom čokolade. Tokom jednog poslovnog puta koji ga je odveo u okolinu Praga, gde sasvim slučajno naleće na besposličara Feliksa, koji potpuno liči na njega. Tom prilikom se upoznaje sa njim i nudi mu posao. Nakon nekog vremena između njih započinje prepiska i Karlovič mu nudi posao dublera, pošto je sebe predstavio kao glumca.

U isto vreme, prijatelj njegove žene, Ardalion je kupio plac u okolini Berlina, gde svo troje odlaze. Karloviču je u međuvremenu pala ideja na pamet da namami Feliksa na taj posed i da ga ubije zbog osiguranja. Svoju ženu je ubedio u priču da je to njegov davno nestali brat, koji ima poslednju želju da mu na neki način pomogne. Kao još jedan izgovor za njegovo ubistvo i uzimanje novca od osiguranja koristi i činjenicu da mu posao sa čokoladom nije tako dobro išao.

Kasnije je namamio Feliksa na Ardalionov plac i ubio ga. Nakon toga je u dogovoru sa ženom pobegao u Francusku, gde je ona kasnije trebalo da mu se pridruži. Za to vreme, on iz Francuske prati dešavanja u Nemačkoj preko novina i vesti koje stižu u Francusku. Ubrzo saznaje da mu se plan izjalovio, jer Feliks uopšte nije ličio na njega. Ubrzo je on otkriven kao ubica i nemačke i francuske vlasti kreću potragu za njim. Kad je Karlovič postao svestan situacije, odlazi u jedno francusko selo, gde ga hapsi policija.

## Vanjske veze
*"Despair Links"
*Google books excerpts preview at ''Despair'' and ''The Portable Nabokov''
Despair (film)

***Despair – Eine Reise ins Licht*** (), poznat pod skraćenim naslovom ***Despair***, je zapadnonjemački igrani film snimljen na engleskom jeziku u režiji Rainera Wernera Fassbindera i premijerno prikazan 1978. godine. Po žanru je drama, a scenarij je napisao Tom Stoppard po romanu *[[Očajanje]]* Vladimira Nabokova. Radnja se događa u Berlinu 1932. godine pred sam kraj Weimarske Republike, a protagonist, čiji lik tumači Dirk Bogarde, je vlasnik tvornice čokolade, koga muče ekonomske nedaće izazvane Velikom depresijom, strahovi od nacista kojima bi moglo smetati njegovo jevrejsko porijeklo i zbog čega počinje sanjati o tome da jednostavno nestane i započne novi život; pri tome bi mogao pomoći skitnica (čiji lik tumači Klaus Löwitsch) koga je slučajno sreo i za koga je uvjeren da sliči na njega.

## Uloge
* Dirk Bogarde – Hermann Hermann
* Andréa Ferréol – Lydia Hermann
* Klaus Löwitsch – Felix Weber
* Volker Spengler – Ardalion
* Peter Kern – Müller
* Alexander Allerson – Mayer
* Gottfried John – Perebrodov
* Hark Bohm – Ljekar
* Bernhard Wicki – Orlovius
* Adrian Hoven – Inspektor Schelling
* Roger Fritz – Inspektor Braun
* Y Sa Lo – Elsie
* Armin Meier – 1. blizanac/2. blizanac/Predradnik
* Ingrid Caven – Hotelska recepcionarka
* Voli Geiler – Madam

## Vanjske veze
*
Zig Zag (film, 1970)

***Zig Zag*** () je američki kriminalistički film snimljen 1970. godine u režiji Richarda A. Colle kome je to bio cjelovečernji režijski debi. Protagonist, čiji lik tumači George Kennedy, je službenik osiguravajućeg društva kome je dijagnosticirana neizlječiva bolest i koji dolazi na ideju da materijalno osigura svoju porodicu tako što će lažno priznati otmicu i ubistvo industrijalca čija je porodica ponudila nagradu za pronalaženje počinitelja. Radnja prikazuje kako u zatvoru otkrije da je u stvari izliječen te je prisiljen pokušati pobjeći i pronaći pravog ubicu. Film je u nekoliko navrata dobio remake u Indiji, uključujući bollywoodsku verziju *[[Majboor (film, 1974)|Majboor]]* gdje je glavni lik tumačio Amitabh Bachchan.

## Uloge
*George Kennedy ... Paul Cameron
*Anne Jackson ... Jean Cameron
*Eli Wallach ... Mario Gambretti
*Steve Ihnat ... Herb Gates
*William Marshall ... Morris Bronson
*Joe Maross ... Poručnik Hines
*Dana Elcar ... Harold Tracey
*Walter Brooke ... Adam Mercer
*Anita O'Day ... Sheila Mangan

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Majboor (film, 1974)

***Majboor*** (Hindi: मजबूर, srpskohrvatski: *Prisiljen*) je indijski kriminalistički film snimljen 1974. godine na hindi-urdu jeziku u režiji Ravija Tandona. Predstavlja remake hollywoodskog filma *[[Zig Zag (film, 1970)|Zig Zag]]* iz 1970. godine. Protagonist, čiji lik tumači Amitabh Bachchan, je siromašni čovjek kome je dijagnosticirana terminalna bolest i koji odlučuje materijalno zbrinuti porodicu tako što lažno prizna zločin kako bi pokupio nagradu za pronalaženje počinitelja. Radnja prikazuje kako u zatvoru bude izliječen te odlučuje pobjeći i pronaći pravog zločinca. *Majboor* je tokom sljedećih godina dobio nekoliko remakeova na različitim indijskim jezicima.

## Uloge
*Amitabh Bachchan ... Ravi Khanna
*Parveen Babi ... Neelu
*Pran ... Michael D'Souza
*Farida Jalal ... Renu Khanna
*Sulochana Latkar ... Mrs. Khanna
*Alankar Joshi ... Billoo Khanna
*Satyen Kappu ... Narendra Sinha
*Iftekhar ... Policijski inspektor Khurana
*Mac Mohan ... Prakash
*Rehman ... Surendra Sinha
*Madan Puri ... Mahipat Rai
*K. N. Singh ... Javni tužilac
*Sudhir ... Ravijev kolega
*Jagdish Raj ... Policijski inspektor Kulkarni
*Sajjan ... Dr. Shah
*Ashoo ... Mona Sinha

## Izvori

## Vanjske veze
*
Naan Vazhavaippen

***Naan Vazhavaippen*** () je indijski kriminalistički film snimljen 1979. godine na tamilskom jeziku u režiji D. Yogananda. Predstavlja remake bollywoodskog filma *[[Majboor (1974 film)|Majboor]]* koji je, pak, bio remake hollywoodskog filma *[[Zig Zag (film, 1970)|Zig Zag]]* iz 1970. godine. Protagonist, koga tumači Sivaji Ganesan je trgovački putnik kome je dijagnosticirana terminalna bolest te koji, nastojeći zbrinuti porodicu, lažno prizna ubistvo kako bi pokupio nagradu za otkriće počinitelja. Radnja prikazuje kako u zatvoru bude izliječen te odlučuje pobjeći i pronaći pravog krivca.

## Uloge
*Sivaji Ganesan
*Rajinikanth ... Michael D'Souza (prošireni cameo)
*Jaiganesh
*K. R. Vijaya
*Major Sundarrajan
*V. K. Ramasamy
*Thengai Srinivasan
*Poornam Viswanathan
*Senthamarai
*C.I.D. Sakunthala
*Babloo Prithiveeraj

## Reference

## Vanjske veze
*
Ee Kaikalil

***Ee Kaikalil*** je indijski kriminalistički film snimljen 1986. godine na malayalam jeziku u režiji K. Madhua. Predstavlja remake bollywoodskog filma *[[Majboor (film, 1974)|Majboor]]*, koji je, pak, bio remake hollywoodskog filma *[[Zig Zag (film, 1970)|Zig Zag]]* iz 1970. godine. Protagonist je čovjek kome je dijagnosticirana terminalna bolest te koji, u nastojanju da zbrine porodice, lažno priznaje zločin kako bi pokupio nagradu za otkrivanje počinitelja.

## Uloge
*Mammootty ... Sultan Abdul Razak
*Seema ... Saritha
*Shobhana ... Viji Balakrishnan
*Ratheesh ... Jayadevan
*Janardanan ... Madhava Menon
*Thilakan ... Ummachan
*Prem Prakash ... Policajac
*Kunchan ... Khadir
*Innocent ... Ittoopp
*Sukumari

## Vanjske veze
*
La commare secca

***La commare secca*** () je italijanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1962. godine u režiji Bernarda Bertoluccija kome je to bio režijski debi. Temelji se na istoimenoj priči Pier Paola Pasolinija koji je također sudjelovao u pisanju scenarija. Radnja prikazuje okrutno ubistvo prostitutke te policijsku istragu tokom koje niz svjedoka daje iskaze za koje postane jasno da nisu istiniti. *La commare secca* je nakon premijere dobila izuzetno povoljne kritike, pri čemu je niz kritičara naveo konceptualne sličnosti sa znamenitim Kurosawinim filmom *[[Rashomon (film, 1950)|Rashomon]]*, mada je sam Bertolucci tvrdio da taj film nije bio prethodno gledao.

## Vanjske veze
* 
*''La commare secca'' an essay by David Thompson at the Criterion Collection
In einem Jahr mit 13 Monden

***In einem Jahr mit 13 Monden*** () je zapadnonjemački igrani film snimljen 1978. godine u režiji Rainera Wernera Fassbindera. Protagonist, čiji lik tumači Volker Spengler je transžena po imenu Elvira (bivši Erwin) koja je premlaćena od huligana u parku, a potom od svog momka. Radnja prikazuje njene neuspješne pokušaje da se vrati porodici i bivšem ljubavniku (kojeg tumači Gottfried John) koji nikako ne mogu prihvatiti promjenu njenog spola. Fassbinder je film snimio nekoliko mjeseci nakon samoubistva svog bivšeg ljubavnika, glumca Armina Meiera i kasnije je tvrdio da mu je *In einem Jahr mit 13 Monden* najosobniji film.

## Uloge
* Volker Spengler ... Erwin / Elvira Weishaupt
* Ingrid Caven ... Rote Zora
* Gottfried John ... Anton Saitz
* Elisabeth Trissenaar ... Irene Weishaupt
* Eva Mattes ... Marie-Ann Weishaupt
* Günther Kaufmann ... J. Smolik, vozač
* Lilo Pempeit  ... Sestra Gudrun (kao Liselotte Pempeit)
* Isolde Barth ... Sybille
* Karl Scheydt ... Christoph Hacker
* Walter Bockmayer ... Soul-Frieda
* Peter Kollek ... alkoholičar
* Bob Dorsay ... skitnica
* Gerhard Zwerenz ... Burghard Hauser, pisac

## Napomene

## Reference

## Vanjske veze
* 
* ''In einem Jahr mit 13 Monden'' bei Filmportal.de
Watermelon Man (film)

***Watermelon Man*** () je američka filmska komedija snimljena 1970. godine u režiji Melvin Van Peeblesa. Protagonist, čiji lik tumači Godfrey Cambridge, je situirani bijelac iz srednje klase koji se jednog dana probudi sa kožom koja je odjednom potamnjela. Radnja prati kako ga uslijed toga počnu izbjegavati susjedi i okolina, te kako, nakon neuspješnih pokušaja da ponovno izblijedi kožu, prihvaća svoj novi crnački identitet i pronalazi prijatelje među crncima koje je dotada nipoštadavao. Film, koji se bavio tada aktualnom temom međurasnih odnosa i rasističkih predrasuda, bio je djelomično inspiriran autobiografskom knjigom *[[Black Like Me]]* Johna Howarda Grifina i znamenitom Kafkinom pričom *[[Preobražaj (Kafka)|Preobražaj]]*. Postigao je komercijalni uspjeh, ali je Van Peebles bio nezadovoljan ograničenjima koje je prilikom produkcije postavio studio, te je svoj sljedeći i daleko poznatiji film *[[Sweet Sweetback's Baadasssss Song]]* snimio u nezavisnoj produkciji. Film je postao poznat i po soundtracku koji je uključivao pjesmu *[[Love, that's America]]* koja će 2011. postati jedna od neslužbenih himni pokreta Occupy Wall Street.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Villa Repeta

**Villa Repeta** je građevina u talijanskom naselju Campiglia dei Berici nedaleko od Vicenze, izgrađena 1672. na mjestu izgorjele vile koju je projektirao Andrea Palladio.

## Historija i karakteristike
Na današnjoj građevini koju je izgradio Enea Repeta nakon požara koji se desio negdje između 1640. i 1672. teško je pronaći bilo što od orginalnog projekta koji je izradio Andrea Palladio za Maria Repetu iz Vicenze.

Zbog tog se Palladijeva Villa Repeta, projektirana negdje oko 1557. može rekonstruirati samo na osnovu gravura iz traktata *[[I quattro libri dell'architettura|Quattro Libri]]*, iako su po najnovijim studijima ima puno dubioza oko tog da li objavljene gravure uopće odgovaraju realiziranom projektu. Po njima te gravure su uobičajene Paladijeve teorijske prerade ideje a posteriori, dakle ni one ne odgovaraju stvarnom stanju.

Ono što je vidljivo iz gravure je izvanredan projekt niskih građevina među Palladio proizvodima: struktura ima kontinuirani, dorski red, trijem od samo jednog kata koji u cijelosti se horizontalno razvija oko pravokutnog dvorišta s dorskim stupovima. Interesantno je da je vlasnika vile Marija Repeta 1569. osudila Kongregacija za nauk vjere zbog njegovih heretičkih i egalitarističkih ideja.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Villa Repeta'' (službene stranice)  
* ''Villa Repeta'' (na portalu CISA A.Palladio)]
Armin Meier (glumac)

**Armin Meier** (1943 - 31. maj 1978) bio je njemački glumac, poznat po tome što je nastupao u filmovima svog ljubavnika Rainera Wernera Fassbindera. Karijeru je započeo nakon što je Fassbindera upoznao kao konobar u münchenskom gej baru Deutcshe Eiche. Meier i Fassbinder su se zajedno pojavili u jednom od polu-dokumentarnih segmenata omnibus filma *[[Njemačka u jesen]]* u kome raspravljaju o političkoj situaciji u tadašnjoj Zapadnoj Njemačkoj. Nedugo nakon toga su se posvađali i prekinuli vezu, a Meier je potom izvršio samoubistvo popivši pilule za spavanje. Fassbinder je tim događajem bio izuzetno teško pogođen, te je Meieru posvetio *[[In einem Jahr mit 13 Monden]]* kojeg će kasnije navoditi kao svoj "najosobniji film".

## Filmografija
* 1975: Angst vor der Angst
* 1975: Mutter Küsters’ Fahrt zum Himmel
* 1976: Ich will doch nur, daß ihr mich liebt
* 1976: Satansbraten
* 1976: Chinesisches Roulette
* 1977: Bolwieser
* 1978: Despair – Eine Reise ins Licht
* 1977: Eierdiebe
* 1978: Deutschland im Herbst
* 1978: Flammende Herzen
* 1978: Spiel der Verlierer

## Vanjske veze
*
Ujedinjena socijalistička partija Venezuele

**Ujedinjena socijalistička stranka Venecuele** () vladajuća je politička stranka u Venecueli. To je najveća levičarska stranka u Latinskoj Americi i čitavoj zapadnoj hemisferi. Godine 2014. imala je preko 7.6 miliona članova.

Osnovana je 24. marta 2007. godine u Karakasu.

Stranka je predvodnica Bolivarske revolucije u Venecueli.

Lider stranke od osnivanja do svoje smrti 5. marta 2013. godine je bio predsednik Venecuele, Ugo Čavez. A nakon njegove smrti stranačko liderstvo je preuzeo novi predsednik Venecuele, Nikolas Maduro.

## Politike
Stranka promoviše politiku čavizma, te kombinuje pojedine elemente političke participativne demokratije, ekonomskog socijalizma, levog populizma, patriotizma , internacionalizma  bolivarizma , feminizma , zelene politike , te politike integracije Latinske Amerike i Kariba .

## Reference
Palazzo Thiene Bonin Longare

**Palazzo Thiene Bonin Longare** je renesansna palača u ulici Corso Palladio 13 u centru Vicenze, grada u Sjevernoj Italiji (Provincija Vicenza). Palaču je negdje oko 1572. projektirao Andrea Palladio.

## Historija i karakteristike
U historiji ove palače koju je Francesco Thiene dao sagraditi na porodičnom imanju na zapadnom kraju ondašnje Velike ulice Strade Maggiore (današnji Corso Palladio nedaleko od zamka) ima više nejasnoća nego jasnoća, počevši od točnog datuma izgradnje. Nakon što je Palladio umro, palača još uvijek nije bila dovršena, na karti Vicenze iz 1580. (*Pianta Angelica*) na tom mjestu se vide samo stare kuće i park. Iz dokumenta iz 1586. vidi se da gradnja počela, pa je 1593. kad je umro naručioc Francesco Thiene, najmanje 1/3 palače bilo gotovo. Naslijednik Francesca, nećak Enea Thiene, dovršio je palaču najvjerojatnije u prvoj dekadi 17. vijeka, koju je 1835. kupio Lelio Bonin Longare.

U svom traktatu "Ideja o univerzalnoj arhitekturi" (*L’idea della architettura universale*) objavljenom 1615. u Veneciji, Vincenzo Scamozzi piše da je palaču dovršio na temelju tuđeg projekta (ali ne navodi čijeg), kao i to da je izvršio neke manje izmjene u projektu. U prilog tome da se radi o Palladijevom projektu idu i dvije njegove skice za tu palaču i crtež fasade. Po svemu sudeći, Palladio je projekt napravio 1572. jer su tad Francesco Thiene i njegov ujak Orazio podijeli porodičnu imovinu, pa je Francesco dobio teren za gradnju palače. Pored toga, stilska analiza također ukazuje da je to Palladijev projekt, kako zbog dizajnu donjeg dijela fasade, tako i zbog velike dvokatne lođe u atriju.

Palača Thiene Bonin Longare je 1994. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Palazzo Thiene-Bonin Longare, Vicenza'' (na portalu Palladio museum)
Riviera romagnola

**Riviera romagnola** je rivijera duž talijanske obale Jadranskog mora od Casalborsettija na sjeveru do Cattolice na jugu.

## Karakteristike
Rivijera je ime *Romagnola* dobila jer se nalazi u talijanskoj regiji Emilia-Romagna, odnosno u historijskoj Romagni. Duga je nekih 90 kilometara, prostire se preko tri provincije, od Ravenna preko Forlìja i Cesene do Riminija. Najveća karakteristika te rivijere su duge pješčane plaže, jer je more u tom dijelu plitko, a dno pjeskovito zbog Delte Poa.

Duž rivijere nižu se poznata letovališta; Rimini, Riccione, Cattolica, Milano Marittimo (frazione Cervije), Cervia, Cesenatico, Bellaria-Igea, Misano Adriatico i Gabicce Mare. Pored mora i kupanja *Riviera romagnola* nudi i brojne druge atrakcije, prvenstveno kulturne, ali i prirodne od posjeta Rezervatu prirode Delte Poa do pješačenja uz rijeku Marecchia prema unutrašnjosti.

Historijska Romagna, prepuna je spomenika, od ranokršćanskih bazilika i mozaika u Ravenni do građevina Rimske arhitekture u Riminiju. Rimini je poznat kao rodni grad Federica Fellinija, kog je on i oslikao u filmu Amarcord, tako da je danas frazione San Giuliano u kom je odrastao, jedan od intinerera kog posjećuju filmofili.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Riviera Romagnola – Turismo e ospitalità''