open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Invazija na Surinam (1667)

**Invazija na Surinam** bio je uspješni pokušaj Nizozemske Republike da osvoji englesku koloniju Surinam koji se odvio u veljači 1667. godine, u jeku Drugog anglo-nizozemskog rata. Pod vodstvom Abrahama Crijnssena, nizozemske su trupe bez većeg otpora preuzele kontrolu nad kolonijom u sklopu širenja rata izvan Europe.

Crijnssen je, u jeku rata, dobio službenu komandu da ode do Surinama i da preuzme kontrolu nad kolonijom od Engleza; Crijnssenove brodice došle su do rijeke Surinam 25. veljače 1667. godine. Odmah po dolasku do kolonije, Nizozemci su započeli s bombardiranjem, a kolonijalni upravitelj, William Byam, brzo se predao nakon kratke borbe. Nakon predaje, engleski su kolonisti bili prisiljeni platiti Nizozemcima oko 50 tona (100,000 funti) šećera u svrhu "otkupnine". Nakon toga su dobili priliku napustiti koloniju ili se prikloniti provinciji Zeeland; većina kolonista prihvatila je drugu opciju.

Naime, brojni engleski kolonisti bili su nezadovoljni načinom kako je Kruna upravljala kolonijom, dok im je Crijnssen ponudio drugačiji pristup, obećavši im kako mu cilj nije uništavati, već obnoviti koloniju. Među prvim promjenama bili su preimenovanje Paramariba u Nieuw-Middelburg te Fort Willoughbyja u Fort Zeelandiju. Nakon toga je organizirao transport prikupljenog šećera u Nizozemsku.

## Reference
Napad na Fort Zeelandiju (1667)

**Napad na Fort Zeelandiju**, znan i kao **Ponovno osvajanje Fort Zeelandije**, bio je manji vojni sukob između Nizozemske Republike i Kraljevine Engleske koji se odvio 13. listopada 1667. u sklopu Drugog anglo-nizozemskog rata. Nakon što su Nizozemci u veljači iste godine okupirali Surinam, Englezi su pod vodstvom Johna Harmana napali Fort Zeelandiju te je nakon kraće borbe uspjeli preoteti od upravitelja Mauritsa de Ramea. Međutim, engleska kontrola nad utvrdom nije bila dugoga vijeka jer su ubrzo stigle vijesti o mirovnom sporazumu, kojim je priznata nizozemska kontrola nad Surinamom. Ovaj je napad bio posljednja bitka Drugog anglo-nizozemskog rata, koji je u trenutku napada već bio završen, ali su vijesti o kraju rata i ponovnoj uspostavi nizozemske upravo do Surinama stigle tek dva tjedna kasnije.

## Reference

## Literatura
* 
* 
* 
*
Sporazum iz Brede (1667)

**Mirovni sporazum iz Brede** iz **[[1667.]]** godine potpisan je 31. srpnja 1667., a na snagu je stupio 24. kolovoza 1667. godine; ovim je sporazumom formalno zaključen Drugi anglo-nizozemski rat, koji se vodio između Nizozemske i Engleske. Sporazum se zapravo sastojao od tri zasebna sporazuma koje je Engleska potpisala sa svojim protivnicima u ratu, Nizozemskom, Danskom–Norveškom i Francuskom, a sadržavao je i zasebni anglo-nizozemski trgovinski sporazum.

Pregovori su otpočeli još 1666. godine, međutim odvijali su se jako sporo, mahom zbog odugovlačenja engleskog kralja Charlesa II., koji je bio uvjeren u englesku pobjedu te je želio osigurati što bolju pregovaračku poziciju za sebe; Nizozemci su također željeli što bolju pregovaračku poziciju u ovom slučaju. Međutim, nakon francuske invazije Španjolske Nizozemske krajem svibnja, na koju su Nizozemci gledali kao na ozbiljniju prijetnju, Nizozemci su postepeno popuštali, dok su Englezi svoju poziciju promijenili nakon nizozemskog napada na Medway. U tom su trenutku obje strane odlučile ubrzati pregovore kako bi što prije sklopili mirovni sporazum.

Prije 1667. godine, anglo-nizozemski odnosi bili su obilježeni trgovinskim sporovima koji nisu u potpunosti dokinuti ni ovim sporazumom. Međutim, unatoč tome, tenzije su značajno opale, što je otvorilo put formiranju Trostruke alijanse između Engleske, Nizozemske i Švedske, koja je formirana 1668. godine. Uz izuzetak kratkotrajnog Trećeg anglo-nizozemskog rata, koji se vodio od 1672. do 1674. godine (a bio je posljedica Charlesove želje za osvetom), ova je sporazum označio početak gotovo stogodišnjeg savezništva između Engleske i Nizozemske.

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Jujuy (provincija, Argentina)

**Provincija Jujuy** (španjolski: *Provincia de Jujuy*) je jedna od 23 provincija argentine.

## Karakteristike
Provincija Jujuy osnovana 1834., nalazi se na krajnjem sjeverozapadu zemlje.
Prostire se na površini od 53,219 km², na kojoj živi 797,955 stanovnika.

Sa sjevera graniči sa Bolivijom sa zapada sa Republikom Čile i na istoku i jugu sa Provincijom Salta.
Prostire se po planinama Anda na zapadu i manjim dijelom po ravnici Gran Chaco na istoku, tako da ima prosječnu nadmorsku visinu od 3,433 metara.

Na zapadu obuhvaća nekoliko masiva Anda, koji se uzdižu do nadmorske visine od 5,000 metara, razdvojenih istočnim dijelom visoravni Altiplano visoke 3,500 m. Planinski dio se spušta prema istoku do ravnica Gran Chaca (300 m).

Provinciju oplakuju dvije rijeke Grande i San Francisco. Grande se prema jugu probija kanjonima, od kojih je najvažniji Quebrada de Humahuaca dug 160 km sve do San Salvadora de Jujuya. Kanjon je 2003. uvršten na UNESCO-ovu Listu svjetske baštine. Tokom historije bio je važan kao trgovačka ruta prema Boliviji i Peruu.

Krajem 15 i početkom 16. vijeka Jujuy je bio dio Carstva Inka, Prvi španjolski kolonisti su upravo po njihovom tadašnjem lokalnom vođi i nazvali taj kraj-Jujuy. Za Vicekraljevstva Peru velike hacijende proizvodile su hranu za bolivijske rudnike srebra.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad San Salvador de Jujuy koji ima 257,970 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 16 departmana i 61 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Jujuy'' (službene stranice)
Salvador Mazza (Salta)

**Salvador Mazza** (znan i kao **Pocitos**) je grad i općina od 18,899 na sjeveru Argentine u Provinciji Salta

## Karakteristike
Salvador Mazza se prostire u ravnici Gran Chaca, pored bolivijske granice, prekoputa bolivijskog grada Yacuibe. Od grada Tartagala udaljen 55 km sjeverno.
## Historija

Salvador Mazza je novi grad, nastao nakon sporazuma o razgraničenju sa Bolivijom iz 1893. Iako je dogovoreno da granica ide 22 paralelom, grad Yacuiba je pripao Boliviji, makar poput klina probija tu granicu.

Tako je nastao novi granični prelaz sa carinom uz koje je izraslo mjesto koje je 1951. dobilo status općine i ime u čast liječnika Salvadora Mazze zaslužnog za otkrivanje uzročnika Chagasove bolesti.

Eksplozivni rast prekogranične trgovine doveo je i do demografskog rasta jer su u njega doselili brojni trgovci.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''El municipio de Profesor Salvador Mazza''
Salta (provincija, Argentina)

**Provincija Salta** (španjolski: *Provincia de Salta*) je jedna od 23 provincija argentine.

## Karakteristike
Provincija Salta se prostire na površini od 155,488 km², na kojoj živi 1,440,672 stanovnika.

Provincija Salta osnovana je 1814., nalazi se na sjeverozapadu zemlje.
Prostire se po planinama Anda na zapadu i manjim dijelom po sušnoj ravnici Gran Chaco na istoku, tako da ima prosječnu nadmorsku visinu od 1,246 metara.

Salta sa sjevera graniči sa Bolivijom i Paragvajem, sa istoka sa provincijama Formosa i Chaco, sa juga sa provincijama; Santiago del Estero, Tucumán i Catamarca 
i sa zapada sa Republikom Čile i Provincijom Jujuy.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Salta koji ima 520,683 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 23 departmana i 60 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Salta'' (službene stranice)
Salta

**Salta** je grad i općina od 520,683 stanovnika na krajnjem sjeverozapadu Argentine u Provinciji Salta u kojoj je administrativni centar.

Aglomeracija Gran Salta ima 644,400 stanovnika
## Karakteristike
Salta se prostire u navodnjavanoj dolini Lerme u Andama, na izvorištu rijeke Salado. 
Od glavnog grada Buenos Airesa je udaljena 1,465 km sjeverozapadno.

## Historija

Grad je osnovao pod imenom *San Felipe del Valle de Lerma* u aprilu 1582. konkvistador Hernando de Lerma. Osnovan je po nalogu vicekralja Perua - Francisca de Toleda, da se osigura put do rudnika srebra u bolivijskom Potosíju.

Za Vicekraljevstva Peru Salta je izrastao u trgovište poznato po velikim stočarskim sajmovima.

Kod Salte se 1813. za vrijeme Argentinskog rata za nezavisnost odvila bitka u kojoj su oslobodilačke snage generala Manuela Belgrana pobjedile kolonijalne snage i prislile da kapituliraju. 

I pored brojnih potresa koje je doživio grad još uvijek ima puno zgrada iz kolonijalnih vremena, među njima i katedralu. 
Česti potresi su toliko obilježili Saltu da ima i festival *Fiesta del Milagro* (Čudesno slavlje), posvećen jednom naročito jakom iz 1692., on se održava svake godine u septembru.
Drugi festival održava se 17. juna u čast generala Martína Güemesa, vođe gauča u Borbe za nezavisnost (1814.-1821.). 

Od 1967. kad je osnovan Katolički univerzitet je i studentski grad.

## Privreda i transport
Privreda današnjeg grada bazira se na raznovrsnoj ratarstvu, stočarstvu, šumarstvu i rudarstvu. Uz to je i popularna turistička destinacija radi termalnih izvora u okolici. Pored tog profilirao se i kao centar za arheološka istraživanja Carstvo Inka i drugih pretkolumbovskih kultura.

Cestama je povezan sa gradovima u Argentini, Boliviji i Čileu, a ima i aerodrom (ICAO:4E ), 7 km od centra grada sa redovnim letovima prema većim argentinskim gradovima.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad Salta'' (službene stranice)
Sporazum iz Brede (razvrstavanje)

**Sporazum iz Brede** može de odnositi na:
*Sporazum iz Brede (1650), sporazum između Charlesa II. i Škotskih zavjetnika tijekom Rata triju kraljevstava.
*Sporazum iz Brede (1667), sporazum između Engleske i Nizozemske kojim je završen Drugi anglo-nizozemski rat.
Fort Zeelandia (razvrstavanje)

**Fort Zeelandia** može se odnositi na sljedeće tvrđave:

* Fort Zeelandia (Tajvan), tvrđava u Tainanu, Tajvan
* Fort Zeelandia (Surinam), u Paramaribu, Surinam
* Fort Zeelandia (Gvajana), tvrđava na Fort Islandu, Gvajana
* Fort Zeelandia (Benin), tvrđava u Beninu
Fort Zeelandia (Surinam)

**Fort Zeelandia** je tvrđava u Paramaribu, glavnom gradu Surinama. Muzej Surinama, nacionalni etnografski muzej s nizom raznovrsnih izložaka, danas se nalazi u For Zeelandiji, kao i Umjetnička akademija Nola Hatterman, čije je sjedište u bivšoj zgradi zapovjednika tvrđave. 

Historijski gledano, drvena tvrđava koja je prethodila suvremenoj izgrađena je još 1640. godine od strane francuskih doseljenika, koji su je ubrzo napustili. Godine 1650., major Anthony Rowse utemeljio je, na području Surinama, englesku koloniju po nalogu tadašnjeg guvernera Barbadosa, Francisa Willoughbyja. Englezi su utvrdili napuštenu francusku tvrđavu, koja je u čast osnivača kolonije preimenovana u **Fort Willoughby** te je ubrzo postala sjedište nove kolonije. Međutim, engleska je uprava trajala samo do 1667. godine, kada je preuzimaju Nizozemci, koji utemeljuju vlastitu koloniju i mijenjaju ime utvrde u **Fort Zeelandia**. Kasnije iste godine, Englezi su nakratko vratili kontrolu nad tvrđavom i ponovo vratili staro ime, ali ona je ubrzo ponovo predana Nizozemcima, koji su opet vratili svoje ime. 

Tijekom godina, Fort Zeelandia izgubila je svoju vojnu funkciju te su 1772. godine čak postojali planovi da se potpuni sruši. Nakon sticanja nezavisnosti 1975. godine, surinamski diktator Dési Bouterse koristio je tvrđavu kao mjesto za zatvaranje i mučenje političkih oponenata, a u njoj su se dogodila i zloglasna Decembarska ubojstva.

## Reference

## Vanjske veze

* Fort Zeelandia at the City of Paramaribo 
* Surinamese Museum (in Dutch)
San Salvador de Jujuy

**San Salvador de Jujuy** je grad i općina od 257,970 stanovnika na sjeverozapadu Argentine u Provinciji Jujuy u kojoj je 
administrativni centar.

Aglomeracija Gran San Salvador de Jujuy ima 353,200 stanovnika
## Karakteristike
San Salvador de Jujuy se prostire između Rijeke Grande i njene pritoke Xibi-xibi, u dolini Jujuy na nadmorskoj visini 1,259 metara.

## Historija

Prvi pokušaj da se osnuje, dogodio se 1561. kad je konkvistador Perez de Zorita osnovao naselje *Nieva*. Ono je preživjelo do 1563. kad je podleglo napadima domorodačkih Indijanaca Omaguaca.

Novi pokušaj izveo je Pedro de Zárate 1575. koji je na istom mjestu osnovao naselje *San Francisco de Nueva Provincia Álava*, koje je izdržalo jedva godinu dana, jer su ga također razorili Indijanci.
Nakon što su španjolski kolonisti uspjeli savladati ratoborne Omaguace, u aprilu 1593. je Francisco de Argañaraz y Muguía osnovao naselje *San Salvador de Velazco* iz kog je nastao današnji grad.
Potpunu pacifikaciju indijanaca ostvarili su jezuitski i franjevački redovnici koji su osnovali misije, crkve i samostane i stvorili od njega regionalni vjerski i kulturnii centar.

Grad ima dosta zgrada iz kolonijalnih vremena, među njima i katedralu čija je gradnja zapopočela 1606., u kojoj se nalaze brojna djela iz 18. vijeka.

Za vrijeme Argentinskog rata za nezavisnost Jujuy je bio poprište borbi između oslobodilačke Sjeverne armije i rojalističkih snaga.

## Privreda i transport
Privreda se bazira na ovčarstvu, voćarstvu i proizvodnji šećera. U posljednje vrijeme sve je važniji turizam zbog nalazišta pretkolumbovske umjetnosti.

Autoputem N° 66 i željeznicom je povezan sa gradovima u Argentini, a cestama sa gradovima u Boliviji i Čileu. Grad ima i *Internacionalni [[aerodrom]] Gobernador Horacio Guzmán International Airport* 
(IATA: **JUJ**, ICAO: **SASJ **)., koji se nalazi 30 km jugoistočno od grada.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad San Salvador de Jujuy'' (službene stranice)
Río Grande (Jujuy)

**Grande** (španjolski: *Río Grande*) je rijeka na sjeverozapadu Argentine, duga 278 km, koja formira Rijeku San Francisco pritoku Rijeke Bermejo.

## Hidrologija
Rijeka Grande nastaje sutokom rijeka Cóndor i La Cueva, na nadmorskoj visini 3,343 metara  kod sela Iturbe u Andama.
Od tamo teče prema jugu između Altiplana i planina Anda.

Na tom dijeli formira klisuru Quebrada de Humahuaca dugu nekih 155&nbsp;km, koja se proteže gotovo do grada San Salvador de Jujuy. Ona na pojedim dijelovima ima samo 30 m, a negdje se širi do doline od 3&nbsp;km. Iako ima veliku visinsku razliku od nekih 2,000 im ne teče kao planinski brzak.
To je od vremena Inka bio važan trgovački put prema Boliviji i Peruu.

Quebrada de Humahuacamje je 2003. uvrštena na UNESCO-ovu Listu svjetske baštine.

Nakon toka kroz klisuru i San Salvador de Jujuy, u širokom luku skreće prema jugoistoku gdje kod sela San Juancito prima pritoku Perico. 
Nakon tog skreće prema sjeverozapadu i spaja se rijekom Lavayén (160&nbsp;km) i formira rijeku San Francisco.

U Grande se ulijeva se više od pedeset pritoka, najveće su; Yacoraite (55&nbsp;km), Purmamarca (50), León (40), Xibi-xibi, Alisos (50), Perico (70).

Porječje rijeke ima formu slova L i površinu od 8,366 km², koje se prostire po Provinciji Jujuy.

## Reference

## Vanjske veze

* ''La Cuenca del Río Grande''
Formosa (provincija, Argentina)

**Provincija Formosa** (španjolski: *Provincia de Formosa*) je jedna od 23 provincija argentine.

## Karakteristike
Provincija Formosa nalazi se na krajnjem sjeveru zemlje, na prosječnoj nadmorskoj visini od 115 metara.
Prostire se na površini od 72,066 km², na kojoj živi 606,041 stanovnika.

Na sjeveru i istoku granicu sa Paragvajem formiraju rijeke Pilcomayo i Rijeka Paragvaj, a na jugu Rijeka Bermejo i njen rukavac Teuco su granice sa  Provincijom Chaco. Dok sa zapada graniči sa Provincijom Salta.

Provincija se prostire po ravnici Gran Chaca, sušnom kraju obraslom šumama i travnjacima, bez rijeka, osim uz granice gdje su močvare.

## Historija
Teritorij je 1528. istražila španjolska ekspedicija]] koju su vodili Sebastian Cabot i Diego García de Moguer. Jezuiti su osnovali misiju 1590. koju su Indijanci razorili 1632. 
Nakon tog u taj kraj nitko nije ulazio, osim povremenih ekspedicija niz rijeke Pilcomayo i Bermejo, sve do 1763., kad su Jezuiti osnovali novu misiju. Četiri godine kasnije Jezuiti su protjerani iz Novog svijeta, pa je sve do iza Paragvajskog rata (1864.-1870.), Formosa je i dalje bila vrlo pust kraj u koji su zalazile samo 
kaznene ekspedicije da se osvete za indijanske napade. 

Nakon poraza Paragvaja, dotad sporni teritorij postao je službeno dio Argentine. Tad je 1879. osnovan grad Formosa da postane sjedište administracije 1884. teritorije koja je postala provincija 1955.
## Privreda
Privreda se bazira na ratarstvu, (pamuk, riža, banane, avokado), stočarstvu i šumarstvu (tanin) iz samoniklih drva kebračo).

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Formosa koji ima 257,970 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 9 departmana i 55 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Formosa'' (službene stranice)
Fort Nieuw-Amsterdam

**Fort Nieuw-Amsterdam** je tvrđava u Nieuw Amsterdamu, Surinam. Tvrđava je izgrađena u periodu od 1734. do 1747. godine na mjestu gdje se sijeku rijeke Surinam i Commmewijne, a danas se u tvrđavi nalazi muzej na otvorenom. Utvrda je nastala kao rezultat potrebe da se surinamski položaji na rijekama dodatno utvrde, a sve nakon iznenadnog napada francuskih odmetnika na čelu sa Jacquesom Cassardom koji se dogodio 1712. godine i koji je pokazao da dodatni utvrđeni Fort Sommelsdijk nije dovoljan za uspješnu obranu. Tada se pristupilo izgradnji ove tvrđave, a kada je ona izgrađena, Fort Sommelsdijk degradiran je u vojnu izvidnicu. Između 1863. i 1967. godine korištena je kao zatvor. 

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze

* Fort Nieuw Amsterdam.sr  (in Dutch)
12 dicembre (dokumentarni film)

***12 dicembre*** ili ***Dodici dicembre*** (sh.*12. decembar*)  je dokumentarni film iz 1972. u režiji Giovannija Bonfantija i Pier Paola Pasolinija (nepotpisan).

Reč je o nezavisnom dokumentarcu o masakru na Piazza Fontani i smrti anarhiste Giuseppea Pinellija.

## Sadržaj
Dokumentarac, kroz različite intervjue obavljene širom Italije, analizira neke epizode koje se tiču političkog života zemlje. Među intervjuisanima, pored brojnih radnika i militanata Lotta Continua, nalaze se i namesnik Achille Stuani, član Komunističke partije Italije; Licia Pinelli, Giuseppeova udovica i nekoliko advokata, uključujući i advokate Pietra Valprede.

## Produkcija

### Razvoj
Film je snimio Pier Paolo Pasolini na predlog i uz suradnju nekih militanata Lotta Continua, formacije komunistički orijentirane krajnje levice. Tokom snimanja postojale su kreativne razlike između poznatog reditelja i grupe, u stvari, Pasolini je želeo da snimi film osude koji bi pojačao antropološki i društveni aspekt zemlje tokom tog perioda. Nesuglasice su se nastavile i tokom montaže.

U intervjuu datom *[[Panorama (časopis)|Panorami]]* 31. decembra 1970. Pasolini je među privremenim naslovima naveo *Attacco al potere* (*Napad na vlast*) i *1969*.

### Snimanje
Snimanje je počelo 12. decembra 1970. i završeno je u junu naredne godine. Održalo se u kamenolomima Carrara, u Milanu, u Viareggio-u, u Napulju i na groblju Musocco, gde je Pinelli sahranjen. Film je finansirao Alberto Grimaldi.

### Zasluge
Kako bi izbegli bilo kakve probleme sa zakonom, Pasolini i Grimaldi su odlučili da se njihova imena ne pojave u špici filma.

### Montaža
Tokom snimanja snimljeno je  metara filma, ali je montirano samo ; ostatak se smatra izgubljenim. Montažu je u potpunosti izveo Pasolini.

## Muzika
Muziku filma komponovao je Pino Masi, u to vreme član Lotta Continua. 

## Distribucija
U Italiji je film distribuiran od strane Circolo Ottobrea 20. maja 1972. Dokumentarac je takođe predstavljen iste godine na Berlinskom filmskom festivalu i 31. oktobra 2014. na Međunarodnom filmskom festivalu u Beču.

Skraćena verzija dostupna je na YouTube-u.

### Kućno video izdanje
Skraćena verzija objavljena je 1995. na VHS-u i 2011. na DVD-u.

### Cela verzija
Godine 2013. cela verzija filma, za koju se smatralo da je bila izgubljena, pronađena je u filmskoj arhivi u Hamburgu. Ova verzija, nakon što je restaurirana od strane nemačke izdavačke kuće Laika Verlag i Fondazione Cineteca di Bologna, je prikazana u Bolonji 2015. tokom manifestacije *Cinema Ritrovato*.

## Prijem
Filmska enciklopedija *[[Morandini]]* dala je filmu 3 zvezdice od 5. Alberto Moravia je 30. aprila 1972. u *[[L'Espresso (novine)|L'Espressu]]* objavio recenziju filma.

## Povezane stavke
* Masakr na Piazzi Fontana
* Giuseppe Pinelli

## Izvori
Chaco (provincija, Argentina)

**Provincija Chaco** (španjolski: *Provincia de Chaco*) je jedna od 23 provincija argentine.

## Karakteristike
Provincija se nalazi na sjeveroistoku zemlje, na prosječnoj nadmorskoj visini od 102 metara.
Prostire se na površini od 99,633 km², na kojoj živi 1,142,963 stanovnika.

Sa sjevera je Rijeka Bermejo i njen rukavac Teuco razdvaja od Provincije Formosa, a sa istoka ga rijeke Paragvaj i Paraná razdvajaju od Paragvaja i Provincije Corrientes. Na jugu graniči sa Provincijom Santa Fe
, na zapadu sa Provincijom Santiago del Estero i na sjeverozapadu sa Provincijom Salta.

Provincija se prostire po šumovitoj ravnici Gran Chaca, koji se na sušnijem sjeverozapadu pretapa u savanu.

## Historija
Teritorij je 1528. istražila španjolska ekspedicija Sebastiana Cabota. Tokom 17. vijeka jezuiti su osnovali brojne misije da evangeliziraju i pokrste Indijance. 
Nakon tog je 1875. osnovan grad Resistancia, a 1884. Chaco je organiziran kao nacionalni teritorij koji je 1950., prezvan u Presidente Juan Perón.
Teritorij Presidente Juan Perón je 1951. dobio status provincije, a nakon državnog udara i rušenja Peróna vraćeno joj je orginalno ime Chaco 1955.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Resistancia koji ima 290,723 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 25 departmana i 70 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Chaco'' (službene stranice)
San Francisco (Jujuy)

**San Francisco** (španjolski: *Río San Francisco*) je rijeka na sjeverozapadu Argentine, duga 205 km, desna pritoka Rijeke Bermejo.

## Hidrologija
Rijeka San Francisco nastaje sutokom Rijeke Grande i rijeke Lavayén (160&nbsp;km) na nadmorskoj visini 520 metara  kod grada El Piqute u Provinciji Jujuy.
Od tamo teče uz velike meandre prema sjeveroistoku preko nizinskog Gran Chaca do Provincije Salta i ušća.

Lijeve pritoke rijeke su; Negro, Ledesma, San Lorenzo i Las Piedras, a desne; Medio, Las Conchas i Santa Rita.

Porječje rijeke ima površinu od 25.467 km², od tog 20.400 (80%) u Provinciji Jujuy i 5.067 (20%) u Provinciji Salta.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Cuenca del río San Francisco''
Vyšná Šebastová

**Vyšná Šebastová** () je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*  
* Naselja okruga Prešov
Santiago del Estero (provincija, Argentina)

**Provincija Santiago del Estero** (španjolski: *Provincia de Santiago del Estero*) je jedna od 23 provincija argentine.

## Karakteristike
Provincija se nalazi na sjeveru zemlje, na prosječnoj nadmorskoj visini od 135 metara.
Prostire se na površini od 136,351 km², na kojoj živi 1,054,028 stanovnika.

Sa sjevera graniči sa provincijama Salta i Chaco sa istoka sa Chacom i Santa Feom. Na jugu graniči sa Provincijom Córdoba i sa zapada sa provincijama Catamarca i Tucumán.

Prostire se najvećim dijelom po jugozapadnim rubovima ravnica Gran Chaca, i manjim na zapadu po obroncima Anda.

Santiago del Estero ima suhu suptropsku klimu sa sezonskim (ljetnim) kišama. Najveći dio Gran Chaca obrastao je trnovitom makijom i šumarcima niskih kebrača. Dok jugom i jugozapadom dominiraju slane močvare i jezera. 
Rijeke Dulce (stalna) i Salado (sezonska) koje izviru na obroncima Anda spuštaju se do ravnica provincije i dijagonalno protiču preko nje od sjeverozapada prema jugoistoku.

## Historija
Prvo španjolsko naselje u Argentini Santiago del Estero osnovao je konkvistador Francisco de Aguirre - 1553. koji je Argentinu došao iz iz Čilea.
Provincija je osnovana 1820. nakon razdvajanja od Provincije Tucumán. 
Sufiks imena Estero dobila po nekad brojnim velikim sezonskim barama (esteros) duž rijeke Dulce, pored grada Santiago del Estero.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Santiago del Estero koji ima 252,192 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 27 departmana i 117 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Santiago del Estero'' (službene stranice)
San Fernando del Valle de Catamarca

**San Fernando del Valle de Catamarca** (službeno *Ciudad de San Fernando del Valle de Catamarca*, kolokvijalno samo *Catamarca*) je grad i općina od 159,139 i aglomeracija od 222,100 stanovnikana sjeverozapadu Argentine u Provinciji Catamarca u kojoj je administrativni centar

## Karakteristike
San Fernando del Valle de Catamarca leži u dolini rječice Valle (Río del Valle), stisnut između dva posljednja južna masiva Anda; Ambato i 
Ancasti.  Od najbližeg velikog grada Córdobe je udaljen 443 km sjeverno.

## Historija
Nukleus današnjeg grada osnovao je konkvistador Juan Pérez de Zurita 1559. pod imenom *Londres de Pomán al Valle de Catamarca*. 

Nakon brojnih selidbi zbog neprijateljski raspoloženih Indijanaca, nezadovoljni stanovnici zatražili su 1679. od dvorskog savjeta za Indije dozvolu da se presele na novo mjesto.
Proteklo je 4 godine kad je konačno ispunjen njihov zahtjev pa je 1683. guverner Tucumána Fernando de Mendoza Mate de Luna na svečanosti osnovao novi grad San Fernando del Valle de Catamarca.

Grad ima puno zgrada iz kolonijalnih vremena među njima katedralu Nuestra Señora del Valle, čija je gradnja počela 1694. Zarana je postala mjesto hodočašća, pa je 1941. proglašena nacionalnim spomenikom. Pored nje tu je i  franjevački samostan iz 1694.). Uz to ima umjetničku galeriju i muzej likovnih umjetnosti.

## Privreda i transport
Privreda se bazira na proizvodnji i preradi poljoprivrednih proizvoda iz plodne doline, žitarica, lucerne, grožđa, pamuka, mesa i kože. U posljednje vrijeme sve je važniji turizam zbog planina i termalnih izvora u okolici grada.

Grad je poznat po svojim ručno [tkanim [vuna|vunenim pončoima. 

Cestama je povezan sa gradovima u Argentini, a ima i *Internacionalni [[aerodrom]] Coronel Felipe Varela* (IATA: **CTC**, ICAO: **SANC**), koji se nalazi 16 km južno od grada.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de San Fernando del Valle de Catamarca''
Univerzitet u Gambiji

**Univerzitet u Gambiji** () je institucija visokog obrazovanja u Serekundi, najvećem gradu afričke države Gambije. Univerzitet je osnovan odlukom nacionalnog parlamenta ove zemlje u martu 1999. godine. Kampus nove institucije utemeljen je godinu dana pre toga, da bi se 1999. na univerzitet upisalo i prvih 300 studenata i studentica. 2002. godine akademsko osoblje univerziteta brojilo je svega 44 člana zaposlenika. Uprkos skromnom početku, univerzitet je u narednim godinama napredovao da bi se do 2006. godine broj studenata popeo na oko 2000. U isto vreme Vlada Gambije počela je da razmišlja i o otvaranju novog kampusa u Faraba Banti čime se želi dodatno proširiti pristup visokom obrazovanju i doprinijeti razvoju obrazovnog sistema ove zemlje.

## Povezano
* Univerzitet u Dakaru

## Reference

## Vanjske veze
* Službena stranica
Mar Chiquita (jezero)

**Mar Chiquita** (što prevedeno sa španjolskog znači *Malo more*) je slano jezero na sjeveru Argentinea u Provinciji Córdoba.
Jezero leži u plitkoj depresiji na visoravni jugu Gran Chaca, na nadmorskoj visini od 71 metara.

## Karakteristike i historija

Jezero ima prosječnu površinu od 2,000 km², dugo je 70 km i široko oko 24 km.

Površina mu varira, što zavisi od vodostaja pritoka, za visokog ima 5.770 km², a za niskog 1,960 km². Isto tako mu varira i nivo soli od od 25 do 290 g/l.

Jezero vodom pune rijeke Dulce sa sjevera i Suquía (Primero) i Xanaes (Segundo) sa jugozapada i to samo za sezone kiša, a ne otječe nigdje jer je endoreičko.

Na jezeru ima nekoliko manjih otoka, od kojih je najveći *El Médano*. Na južnoj se obali nalazi se ljetovalište *Miramar,* a sjeverno od jezera golema prostranstva slanih 
močvara.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Lake Mar Chiquita lake, Argentina''
Rio Hondo (jezero)

**Rio Hondo** (španjolski: *Embalse de Río Hondo*) je umjetno jezero na sjeveru Argentine, koje se prostire na granici provincija Tucumán-Santiago del Estero.

To izduženo slatkovodno jezero ima površinu od 20 km².

## Karakteristike
Jezero je nastalo nakon izgradnje brane na rijeci Sali 1967. za potrebe hidroelektrane i regulaciju vode.
Danas je popularna turistička destinacija Provincije Santiago del Estero.

Brana je visoka 17 metara i duga 4,347 m

Hidroelektrana ima instaliranu snagu od 17 MW i prosječno godišnje proizvede 99 GWh električne energije.

## Reference
 
## Vanjske veze
 
* ''Vossemeer''
Arheološko nalazište Veliki Mošunj

**Arheološko nalazište Veliki Mošunj** nalazi se na teritoriji opštine Vitez, u dolini rijeke Lašve, Bosna i Hercegovina. Na njemu je pronađena ostava iz bronzanog doba, 10. i 9. stoljeća p.n.e, s nekim vrijednijim predmetima, bronzane žice, lim i dr, koji dokazuju da je ostava bila vlasništvo zanatlije, kovača i gravera.  U ostavi je nađena gotovo cjelokupna borbena oprema izrađena za bogatijeg i istaknutijeg pojedinca toga doba, prvenstveno od bronze. Sa umjetničkog stanovišta, najzanimljivija su tri predmeta iz ovog nalaza. 
## Okrugla bronzana ploča
Konveksna okrugla bronzana ploča, prečnika je nešto više od 30 cm, za koju se smatra da je bila srednji dio štita. Napravljena je prilično komplikovanim procesom. Gruba forma je vjerovatno izlivena, a zatim oplemenjena kovanjem. Kuke za pričvršćivanje i ukrasna "zdjela" na vrhu su naknadno pričvršćene zakovicama i zavarivanjem. Cijela vanjska površina je prvo fino polirana, a zatim  je precizno uklesano 36 krugova, sa pravilnim razmacima, sa uređajem tipa tocila. Između krugova su gravirani ornament (šrafirani trouglovi, visoki trougao na mjestu pričvršćivanja kuke sa unutrašnje strane, koncentrični krugovi). Ostali detalji  su gravirani slobodnom rukom, a redovi malih polukrugova otkucani su "zumbom".

## Mač sa koricama
Drugi i najreprezentativniji nalaz unutar ostav je bronzani mač s drškom od punog metala i s koricama. Riječ je o vrsti kratkog mača koji je pronađen na nekoliko lokacija u Bosni i Hercegovini, dok je u Velikoj Gradini u Varvari pronađeno nekoliko primjeraka kalupa u kojima su izrađivani. Mačevi ovog tipa su obično imali korice od nekog materijala organskog porijekla (vjerovatno od kože i drveta), a samo su krajevi ovih korica bili od bronze. Mošunjski uzorak je izuzetak jer je poklopac u potpunosti izrađen od bronze. Na maču je ukras čija su dekorativna obilježja vodeći motivi zapadnobalkanskoga geometrijskog stila – u vidu dva niza koso šrafiranih trouglova, između kojih nastaje negativ cik-cak motiva u obliku trake. Izbor motiva je prilično skroman, ali je kompozicija znalački izvedena.

## Pektoral
Treći predmet iz ove ostave, pronađen je u dijelovima i tada je pogrešno restauriran, pa se dugo nije znalo kako izgleda i kojem vremenu pripada. Kasnije je ta misterija razjašnjena, pa je utvrđeno da se radi o vrsti prsnog nakita. U osnovi se sastoji od pravougaone ploče i lančića sa privjescima. Pločica nije izlivena u jednom komadu, već je sastavljena od traka bronzanog lima. Važan je, međutim, njegov pravougaoni oblik, na čijim se gornjim uglovima nalaze stilizirane ptice. To je najstariji poznati primjerak ovog tipa pektorala. Nešto mlađe varijante (sa pticama, odnosno konjskim glavama na uglovima) poznate su iz zapadnijih krajeva, na teritorijama Liburna i Japoda. Predpostavlja se da je ovaj tip nakita, nastao u radionicama centralne Bosne početkom prvog milenijuma p.n.e, bio prenesen na zapad, gdje su ga lokalne radionice nešto modifikovale, čuvajući duh i tradiciju zapadnobalkanskog geometrijskog stila.

## Izvori
Kebračo

**Kebračo** (latinski: *Schinopsis*, španjolski: *quebracho*) je ime za rod južnoameričkih stabala iz 
porodice Anacardiaceae.
## Karakteristike
Najpoznatiji je Crveni kebračo (lat.: *Schinopsis_lorentzii*) koji raste po suhom Gran Chacu, u Argentini, Paragvaju, Boliviji i 
Brazilu. On sadrži visok procent tanina (20 do 23%) koji se koristi za štavljenje koža.

Bijeli kebračo (Schinopsis balanse) ima manje tanina, pa se najviše upotrebljava kao građevinski materijal i za izradu namještaja

Stablo je ime dobilo od sintagme quebrar=lomiti + hacha=sjekira, što je značilo da mu je drvo toliko tvrdo da otupi sjekiru.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Kebračo'' (na portalu Hrvatska enciklopedija LZMK)
Endoreički bazen

**Endoreički bazen** (od starogrčke sintagme: ἔνδονrheîn-*teći iznutra*, éndon=*unutra* i ῥεῖν", rheîn=*teći*) je ime za zatvoreni sliv koji ne otječe do mora već završava u nekoj depresiji kao jezero ili isparava ili ponire u tlo.

## Karakteristika

Svaka geološka depresija, ili udubljenje u zemljinoj kori može se definirati kao bazen. Taj bazen može skupljati vodu kao bara ili jezero. U slučaju kad im vode otječu na niže nadmorske visine i na kraju do mora i oceana, ti se bazeni nazivaju drenažni bazeni. 

I endoreični bazeni, su drenažni bazeni, ali funkcioniraju na drugi način, jer ne otiču do mora već već zadržavaju vodu u jezeru ili močvari, gdje isparavaju (ili poniru u tlo). 

Vode su im slane i bogate drugim mineralima, jer im nakupljeni sedimenti talože kako isparavaju pa postaju slana jezera, a kad potpuno presuše slaništa.

Te vrste bazena mogu se naći u gotovo svim klimatskim zonama, ali su najčešći u sušnijim krajevima kao što su pustinje, nizine ili bilo koje područje sa manjom količinom padavina. Ima ih i u vlažnijim klimatskim zonama gdje je erozija formirala zatvoreni drenažni bazen, udaljen od drugih vodotoka i gotovo uvijek okružen visoravnima, brdima ili planinama. 

Najviše endoreičnih bazena ima u Australiji, otprilike 21% na svijetu.
Najveći su Kaspijsko more, Čadsko jezero, Afarska depresija, Aralsko more i Veliko slano jezero.

## Povezano
*Unutrašnja delta

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Endorheic Basin''
Dulce (argentinska rijeka)

**Dulce** (španjolski: *Río Dulce*, kečuai: *Misky Mayu*) je rijeka na sjeveru Argentine, duga 800 km, koja uvire u Jezero Mar Chiquita.

## Hidrologija
Dulce se u svom gornjem toku zove Sali, a u donjem Dulce. 
### Rijeka Sali
Sali izvire na granici provincija Provinciji Tucumán i Salta u Andama pod imenom **Tala**. Kad nakon toka od 55&nbsp;km primi lijevu pritoku Candelaria mjenja ime u *Sali* i protiče od sjevera prema jugu preko sredine Provincije Tucumán do akumulacionog jezera Rio Hondo.

Rijeka Salí na svom toku od 380&nbsp;km, prima 12 pritoka, to su; Candelaria, Choromoro, Vipos, Tapia, Loro, Calera, Lules, Balderrama, Seco, Gastona, Medina i Marapa. 
Porječje joj je veće je od 10.000 km², što predstavlja gotovo 45% površine Provincije Tucumán.

Río Hondo služi kao prirodna drenaža za sve vodotoke koji se spuštaju sa obronaka andskih masiva; Calchaquíes, Carahuas, Aconquie, Candelaria, Nogalito i Burruyacú. 
Ipak rijeka Salí donosi oko 52% sve vode u akumulaciono jezero Río Hondo.

### Rijeka Dulce
Nakon akumulacionog jezera rijeka mjenja ime u Dulce i teče uz velike meandre preko nizine Gran Chaca koju često plavi. 
Taj močvarni dio površine 12,000 km², koji obuhvaća veliki dio Santiago del Estero i sjeverni dio Provincije Córdobe zove se **Bañados del Rio Dulcese**. On je na površini od skoro 10,000 proglašen je svog svoje bioraznolikosti rezervatom prirode.

Rezertvat je 2002. uvršten na Listu vlažnih područja Ramsarske konvencije 2002.
Taj dio je sušni kraj, u kom rijeka nema pritoka sa kišama koje padaju samo ljeti, pa joj vode brzo ispare.
Na kraju svog toka Dulce uvire u Jezero Mar Chiquita u Provinciji Córdoba.

### Sliv

Sliv rijeke Dulce je endoreički, što znači da je zatvoreni i ne otječe do mora.
Proteže se preko teritorija 5 provincija Salta, Catamarca, Tucumán, Santiago del Estero i Córdoba, teritorija od 57,000 km² u kom živi oko 2,5 miliona ljudi.

Ima poprilično zagađene vode, što od industrije, što zbog kanalizacije, zbog tog je 2007. osnovan odbor svih 5 provincija koji za cilj ima 
zaštitu voda te rijeke.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Salí-Dulce'
Santiago del Estero

**Santiago del Estero** je grad i općina od 252,192 i aglomeracija od 401,800 stanovnikana sjeveru Argentine u Istoimenoj provinciji u kojoj je administrativni centar

## Karakteristike
Santiago del Estero leži duž rijeke Dulce, udaljen 1,123 km od sjeverozapadno od glavnog grada Buenos Airesa.

## Historija

Santiago del Estero je najstarije španjolsko naselje na tlu Argentine, kog je 1553. osnovao konkvistador Francisco de Aguirre.

Argentinski historičari ustanovili su da je on to napravio po nalogu guvernera Čilea Pedra de Valdivije. Francisco je zapravo zauzeo naselje **Del Barco** kog je osnovao 1550. njegov kolega Juan Núñez de Prado. On je uhapsio Juana Núñeza i otpravio u Čile, i prezvao naselje u Santiago del Estero.
Valdivia je tako želio proširiti svoju jurisdikciju, ali je postojalo nepisano pravilo među konkvistadorima, ukoliko bi neko od njih otkrio da je neki od kolega osnovao naselje na teritoriju koje je u njihovoj jurisdikciji, treba pričekati da viša vlast odluči tko ima pravo. Aguirre je prekršio to pravilo, mogao je vladati, ali ne i osnivati, zbog tog su ga 1556. njegovi vojnici uhapsili i predali sudu, na kom je osuđen 1570. i protjeran iz Tucumána.

Sud u Limi naredio je da se Núñez de Prado vrati na dužnost u grad koji je osnovao,tako ispada da je Santiago del Estero osnovan 1550. a ne 1553.
Gotička crkva *San Francisco Solano* podignuta je 1590.

Santiago se u veliki grad počeo transformirati početkom 20. vijeka, kad su izgrađene avenije, vodovod (1907), bolnica, teatar (1911.)

Prva televizijska mreža na sjeveru zemlje *Channel 7*, proradila je 1960-ih, tad je osnovan i Katolički univerzitet, a javni univerzitet
Santiago del Estero 1970-ih.

## Privreda i transport

Santiago del Estero je grad prehrambene industrije, koja prerađuje proizvode okolice u kojoj je klima vruća i sušna. 
Ipak navodnjavane oranice daju značajne prinose pšenice, pamuka, lana, kukuruz) i lucerne. 

Grad je cestama i željeznicom povezan sa gradovima na sjeverozapadu Argentine i lukama u Santa Feu i Rosariju.
Pored tog ima i *[[aerodrom]] Vicecomodoro Angel de La Paz Aragonés* (IATA: **SDE**, ICAO: **SANE**)
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Santiago del Estero''
Chan Santokhi

**Chandrikapersad "Chan" Santokhi** (sarnami: चंद्रिकापेर्साद सांतोखी; ; ; Lelydorp, 3. veljače 1959. – 30. ožujka 2026.) bio je surinamski političar i bivši policajac koji je od 16. srpnja 2020. do 16. srpnja 2025. godine obnašao dužnost desetog predsjednika Surinama. Nakon pobjede na izborima 2020. godine, Santokhi je bio jedini kandidat za predsjednika te je jednoglasno izabran za tu funkciju. Zbog činjenice da je izabran za vrijeme pandemije COVID-a 19, njegova je inauguracija bila zatvorena za javnost. 

Santokhi je rođen u Lelydorpu 1959. godine u Indo-Surinamskoj obitelji kao najmlađe od devetro djece. Njegov je otac radio u luci u Paramaribu, dok mu je majka radila u trgovini u Lelydorpu. Nakon maturiranja u Paramaribu, dobio je stipendiju za studij u Nizozemskoj, te je od 1978. do 1982. studirao na Nizozemskoj policijskoj akademiji u Apeldoornu. Nakon završenij studija, u rujnu 1982. godine vratio se u Surinam i zaposlio u policiji. S 23 je godine već radio kao inspektor, a 1989. godine postao je šef nacionalnog odjela za istrage, da bi već dvije godine kasnije postao načelnik policije. Godine 2005. postao je Ministar pravosuđa i policije, a njegov je mandat obilježio vrlo strog pristup zakonu i redu te borba protiv svih oblika kriminala, a posebice trgovine drogom. Zbog strogoće u pristupu, Dési Bouterse dao mu je nadimak "šerif". 

Kao ministar, Santokhi he prevdovio istragu za zloglasna Decembarska ubojstva, u kojoj je glavni osumnjičenik bio Bouterse. Zbog medijske popraćenosti tih događaja, došlo je do oštrog javnog sukoba između Boutersea i Santokhija, koji je kulminirao Bouterseovim optužbama da je Santokhi povezan s narko kartelima; Santokhi ga je tužio za klevetu i dobio, nakon čega je Bouterse objavio javnu ispriku. Godine 2019., donesena je i pravomoćna presuda za Decembarska ubojstva, u sklopu koje je Bouterse osuđen na 20 godina zatvora. Godine 2010., Santokhi se kandidrao na općim izborima te je bio izabran za predsjedničkog kandidata VHP-a, ali je izgubio od Boutersea u utrci za predsjednika Surinama. Nastavio se baviti politikom te je 2020. godine pobijedio u utrci za predsjednika, dok je njegov potpredsjednički kandidat bio Ronnie Brunswijk. U prvoj godini mandata, u rujnu 2021. godine, Santokhi je posjetio Nizozemsku, postavši tako prvi predsjednik Surinama od 2008. godine koji je posjetio Nizozemsku; tadašnji nizozemski premijer Mark Rutte nazvao je taj posjet "povijesnim". 

Godine 2025. naslijedila ga je Jennifer Geerlings-Simons, koja je tako postala prva predsjednica Surinama u historiji.

## Reference

## Vanjske veze

* Chan Santokhi's Facebook page
* Chan Santokhi's Twitteraccount
Santa Fe (provincija, Argentina)

**Provincija Santa Fe** (španjolski: *Provincia de Santa Fe*) je jedna od 23 provincija argentine.

## Karakteristike
Provincija se nalazi na istoku zemlje, u ravnici na prosječnoj nadmorskoj visini od 53 metara.
Prostire se na površini od 133,007 km², na kojoj živi 3,556,522 stanovnika.

Sa sjevera graniči sa Provincijom Chaco, na istoku sa Rijekom Paraná koja ga razdvaja od provincija 
Corrientes i Entre Ríos. 
Na jugu graniči sa Provincijom Buenos Aires i na zapadu sa provincijama Córdoba i Santiago del Estero.

## Historija
Prvi španjolski kolonisti došli su u taj kraj krajem 16. vijeka iz Asuncióna u Paragvaju, ali je dugo ostao rijetko naseljen zbog indijanskih napada i brojnih epidemija. Iako je Provincija Santa Fe osnovana još 1816., stabilan ekonomski i demografski rast počeo je tek od sredine 19. vijeka, kad je Rosario (na jugoistoku) proglašen službenom lukom Argentinske konfederacije.
Nakon tog je Santa Fe postao cilj brojnih imigranta koji su osnivali poljoprivredne kolonije za proizvodnju žitarica. 

Danas je provincija poznata po proizvodnji  pšenice, soje, kukuruza, siraka, pamuka i šećerne trske koja se uzgaja na krajnjem sjeveroistoku. 
Santa Fe je centar argentinske proizvodnje mlijeka, koje se najčešće prerađuje u zadrugama, uobičajenim za taj kraj.
Za izvoz te robe važne su četiri riječne luke do kojih mogu doploviti i oceanski brodovi; Villa Constitución, Rosario, San Lorenzo i Santa Fe. 

Izradnja automobilskog tunela dugog 2,393 metara između Santa Fea i Parane u Provinciji Entre Ríos, bitno je olakšan transport između ta dva grada i te dvije provincije.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad Santa Fe koji ima 391,164 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 19 departmana i 325 općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de Santa Fe'' (službene stranice)
San Juan (provincija, Argentina)

**Provincija San Juan** (španjolski: *Provincia de San Juan*) je jedna od 23 provincija Argentine.

## Karakteristike
Provincija se nalazi na zapadu zemlje, na prosječnoj nadmorskoj visini od 2,269 metara.
Od Čilea na zapadu odvajaju je planine Anda, visoke od 4,500 do 5,000 metara.

Prostire se na površini od 89,651 km², na kojoj živi 818,234 stanovnika.  

Oplakuju je tri rijeke koje izviru u Andama; Bermejo, Jáchal i San Juan, one su važne za navodnjavanje polupustinjskog jugoistoka.  

Provincijski park Ischigualasto je zajedno sa Nacionalnim parkom Talampaya u susjednoj Provinciji La Rioja - 2000. godine uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Americi.
Ta dva parka zauzimaju preko 2,750 km² pustinjskog kraja koji graniči sa planinama Anda. 

Sa sjeveroistoka graniči sa Provincijom La Rioja, na jugoistoku sa Provincijom San Luis. 
Na jugu graniči sa Provincijom Mendoza i na zapadu sa čileanskim regijama; Atacama, Coquimbo i Valparaíso.

## Historija
Prvi španjolski kolonisti, zajedno sa domikanskim i jezuitskim misionarima, došli su u San Juan iz Čilea krajem 16 početkom 17. vijeka.
Sve do 1776. kad je jurisdikcija nad San Juanom prebačena sa Generalne kapetanije Čile na Vicekraljevstvo Río de la Plata ostao je slabo naseljen.  

Provincija San Juan osnovana je 1825. godine. Bila je epicentar jakih potresa 1776., 1944. i 1977. 

Danas je pretežito ratarsko kraj, poznat po vinogradima koji zauzimaju polovicu obradiva tla. Od ostalih kultura uzgajaju se masline, jabuke, ječam i luk. Slabije razvijeno stočarstvo svodi se na ovčarstvo i govedarstvo.  
San Juan je bogat zalihama bakra, koji se iskapa u manjim količinama. Prehrambena industrija koncentrirana je u većim gradovima, a najveći dio trgovine odvija se sa Čileom iako do njega ima vrlo malo cesta preko Anda.

## Administrativna podjela

Administrativni centar provincije je grad San Juan koji ima 109,123 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 19 departmana i općina.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Gobierno de la Provincia de San Juan'' (službene stranice)
Univerzitet u Ulmu

**Univerzitet u Ulmu** je javni univerzitet u Ulmu, Baden-Virtemberg, Nemačka. Univerzitet je osnovan 1967. godine i primarno je usmeren na prirodne nauke, medicinu, inženjerske nauke, matematiku, ekonomiju i računarske nauke. Sa 9.891 upisanih studenata (letnji semestar 2018.), Univerzitet u Ulmu je i jedan od najmlađih javnih univerziteta u Nemačkoj. Kampus univerziteta se nalazi na severu grada na brdu nazvanom Oberer Eselsberg, dok univerzitetska bolnica ima dodatne lokacije širom grada.

Savezna pokrajina Baden-Virtemberg poznata je po nekim od najstarijih i najprestižnijih nemačkih univerziteta kao što su Univerzitet u Heidelbergu, Albert-Ludvig i Tübingen. Prilikom osnivanja Univerziteta u Ulmu kao najmlađeg javnog univerziteta u pokrajini ideja vodilja bila je stvoriti univerzitet s novim pristupom kako u istraživanju tako i u nastavi. Važan koncept od osnivanja univerziteta je bio promovisanje interdisciplinarnosti u akademskom i istraživačkom radu. Važan korak u spajanju snage industrijskog i akademskog istraživanja bio je ostvarenje ideje o naučnom parku oko glavnog univerzitetskog kampusa. Istraživački centri kompanija poput Daimlera, BMW-a, Siemens-a i nekadašnjih kompanija Nokia i AEG, uspostavljeni su na tom mestu, pored instituta univerziteta koji se fokusiraju na primenjena istraživanja.

1998. godine Univerzitet u Ulmu je uveo međunarodni master program na engleskom jeziku: M.Sc. u oblasti komunikacione tehnologije, kao prvi program takve vrste u Nemačkoj. Od tada, ovaj program privlači studente iz različitih zemalja širom sveta. Program za komunikacionu tehnologiju ostvaruje saradnju u istraživanju s mnogim renomiranim univerzitetima širom sveta. 2003. godine Univerzitet u Ulmu bio je uključen u osnivanje privatnog univerziteta u Egiptu, Nemačkog univerziteta u Kairu.

Kako je Albert Ajnštajn rođen u Ulmu 1879. godine, više puta je sugerisano da se univerzitet nazove po njemu. U novembru 2006. godine, senat univerziteta konačno je odlučio preimenovati univerzitet. Međutim, kako ta odluka nije bila potvrđena od strane Ministarstva za nauku, istraživanje i umetnost Savezne države Baden-Virtemberg, univerzitet nije formalno preimenovan i u upotrebi je ostao naziv Univerzitet u Ulmu.

## Povezano
* Obrazovanje u Nemačkoj
* Lista univerziteta u Njemačkoj

## Vanjske veze
* Zvanična prezentacija
Záborské

**Záborské** () je naseljeno mjesto u okrugu Prešov, u Prešovskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*  
* Naselja okruga Prešov