open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aleja (Argolida)

**Aleja** (, pre 1928: Μπουγιάτι, *Bougiati*) jeste selo i bivša zajednica (κοινότης, *koinótes*) u Argolidi na Peloponezu u Grčkoj. Aleja je od reforme lokalne samouprave 2011. deo i opštine Argos-Mykines i jedna od njenih opštinskih jedinica. Godine 2001. u selu je živelo 146 stanovnika, a u celoj zajednici njih 793. Središte zajednice bilo je u selu Skotini. Aleja se nalazi u planinskoj oblasti na severozapadu Argolide, 5 km jugoistočno od Kandile,  12 km severozapadno od Lirkeje, 14 km severoistočno od Levidija i 27 km od Tripolija. Grčki nacionalni put 66 (Levidi – Nemea) prolazi blizu Skotinija.

## Stanovništvo

## Historija
U antici Aleja je ležala između Orhomena i Stimfala. U Pausanijino doba u Aleji su se nalazili hramovi Artemide Efeške, Atene Aleje i Dionisa. Čini se da je pripadala ili teritoriji Stimfala ili teritoriji Orhomena. Pausanija naziva Aleju jednim od gradova Menalijaca, ali tu ispravno čitanje možda glasi *Asea*, a ne *Alea*. Ruševine drevne Aleje otkrili su članovi francuske ekspedicije u sredini doline u kojoj leži Skotini, nešto više od jednog kilometra severoistočno od današnje Aleje. Tokom istorije Aleja nikad nije bila posebno značajan grad; neki moderni autori greškom su čuveni hram Atene Aleje smeštali u ovaj grad, iako se on nalazio u Tegeji. U grčkoj mitologiji eponimnim osnivačem Aleje smatran je Alej, sin Afidantov i unuk Arkadov. U čast Dionisa svake druge godine priređivana je svetkovina koja se zvala Skijerije, na kojoj su, po nalogu proročanstva iz Delfa, bičevane žene.

## Reference

## Literatura
*

## Vanjske veze
*Aleja na ''GTP Travel Pages''.
Teutrant

**Teutrant** () bio je, u grčkoj mitologiji, kralj Mizije u Maloj Aziji i eponim tamošnje oblasti Teutranije.

## Mitologija
Teutrant je u mitu povezan s pričom o Augi, majci Telefovoj i kćerki Alejevoj. Alej, kralj Tegeje, zatvorio je i svoju kćer i unuka u jedan kovčeg i bacio ih u more. Talasi su ih odneli u maloazijsku Miziju, odnosno do ušća Kajka, gde ih je pronašao Teutrant, koji se oženio Augom, a Telefa je usvojio. Prema drugoj verziji, Augu je Teutrant usvojio kao ćerku. Kasnije se u Miziji pojavio i Telef, već odrastao, i to po nalogu proročišta u Delfima, koje ga je tamo poslalo da pronađe majku. U to je vreme Ida vodio rat protiv Teutrantu želeći ovoga zbaciti s prestola. Ida je pomogao Teutrantu u toj borbi i Ida je bio poražen. U znak zahvalnosti za pruženu pomoć, Teutrant je hteo dati Telefu za ženu svoju usvojenu ćerku Augu, ali, kad je ovo dvoje trebalo da stupe u seksualni odnos, začuo se snažan grom, koji ih je sprečio u tome; njih dvoje su se zatim prepoznali kao majka i sin na osnovu prstena koji je Augi dao Herakle, a koji je ona predala malom Telefu. Teutrant je tada oženio Telefa svojom kćerkom Argiopom i odredio ga za naslednika mizijskog prestola. Neki su čak govorili da je Teutrant bio pravi otac Telefa, koga mu je rodila Auga.

Drugi mit govori o tome kako je Teutrant u lovu na planini išao za jednim divljim veprom, koji se onda sklonio u svetilište Artemide Ortosije i ljudskim glasom zamolio za milost. Teutrant je ipak ubio životinju, pa ga je Artemida kaznila ludilom i nekom vrstom lepre. Njegova majka Lisipa zamolila je za pomoć proroka Poliida, koji joj je savetovao da žrtvuje Artemidi goveče. Nakon prinesene žrtve boginja je oprostila Teutrantu i on je ozdravio, a u znak zahvalnosti podigao joj je žrtvenik i postavio zlatni kip vepra; planinu na kojoj je lovio nazvao je svojim imenom.

## Druge ličnosti
**Teutrant** se može odnositi i na ove ličnosti:

*Teutrant iz Magnezije, koji se borio u trojanskom ratu; ubili su ga Hektor i Ares.

*Teutrant iz Atine, osnivač i eponimni Teutrone u Lakoniji.

*Teutrant, brat Tiretov i jedan od Enejinih pratilaca.

## Reference

## Literatura
*
*
Josef Radetzky

**Josef Radetzky** (Sedlčany, 2. novembar, 1766. – Milano, 5. januar, 1858), punim imenom *Johann Josef Wenzel Anton Franz Karl Graf Radetzky von Radetz*, bio je grof i najslavniji austrijski vojskovođa prve polovice 19. vijeka, kojemu je Franz Grillparzer posvetio svoju poemu *U njegovu logoru je Austrija* (In deinem Lager ist Österreich) a Johann Strauss stariji svoj slavni *Radetzky marš*.

## Biografija
Rođen je u porodičnom dvorcu Trebnitz (danas Trebnice) kao plemićko dijete, zarana je ostao bez oca, pa je brigu o njemu preuzeo djed koji ga je mladića poslao na školovanje u vojnu akademiju - Theresianum u Beč. Kao mladi poručnik istakao se u napoleonskim bitkama po Sjevernoj Italiji pa je 1801. kao mladi pukovnik proglašen je vitezom i odlikovan ordenom Marije Terezije. Između 1809. i 1812. kao general-potpukovnik bio je načelnik generalštaba, ali je zbog neslaganja sa financiranjem podnio ostavku.

Kao Schwarzenbergov načelnik generalštaba 1813. bio je jedan od kreatora plana Bitke kod Leipziga koja je označila početak Napoleonovog kraja. Nakon Napoleonskih ratova između 1818. i 1828. bio je savjetnik nadvojvode Ferdinanda Karla u Ugarskoj.

Od 1831. do 1. marta 1857. bio je komandant austrijskih trupa u Sjevernoj Italiji, točnije u marionetskom Kraljevstvu Lombardija-Venecija u kom se proslavio nakon izbijanja Ustanka - 1848.

Radezky je u više bitaka porazio vojsku Kraljevine Pijemonta i Sardinije i Lombardskih ustanika. I to redom prvo kod Verone (6. maj 1848.) zatim kod Vicenze (10. jun 1848.) i na kraju kod Custoze (24. jul 1848.) i ponovno zauzeo Milano 6. augusta 1848. i tako ponovno vratio kontrolu nad cijelom Lombardijom.

Zatim ih je ponovno porazio 1849. i to u martu kod Mortare i na kraju u Bitci kod Novare 23. marta nakon tog je i Venecija ponovo pala u austrijske ruke 24. augusta 1849. i tako je ponovno obnovio *[[Kraljevstvo Lombardija-Venecija]]*, u kom je od 1848. do 1857. bio i podkralj.

## Reference

## Vanjske veze

* Radetzky, Johann Josef Wenzel Graf
Liker

**Liker** (od francuskog: *liqueur*, od latinskog: *liquefacere* = napraviti tekućim) je naziv za 
aromatizirana alkoholna pića sa relativno visokim procentom šećera (minimalno 100 grama na litru) i procentom alkohola od 24 do 60 %.

Likeri u klasifikaciji alkoholnih pića (odnosno po udjelu etanola) spadaju u srednje jaka pića, između vina i rakija.

## Karakteristike
Likeri se prave od rakija, kojima se za aromu dodaje neko voće ili neke mirišljave trave i šećerni sirup i to tako da ga ima više od 
2, 5 % uukupnom volumenu.

Voćni likeri se proizvode metodom infuzije, u kojoj se voće miješa sa etanolom, koji na taj način preuzima miris, okus i boju.
dodanog voća. Za razliku od tog biljni likeri se proizvode destilacijom ili cijeđenjem pa su zbog tog bezbojni, 
zbog tog im se dodaju lišće ili trave da dobiju specifičnu aromu. 
Destilirati se može praktički sve od sjemenki, lišća do korijenja, a isto tako to se koristi i kao začin koji daje aromu. Nakon što se alkoholna baza aromatizira, dodaje joj se 
šećerni sirup i bojilo na biljnoj bazi - zatim se filtrira i flašira.

Narodski ili generički likeri, proizvode se od kojekakvih voćaka i biljaka i prodaju pod opće prihvaćenim zajedničkim imenima, kao
pelinkovci, cherry brandyji, kruškovci, orahovice, mentoli, kava likeri... i već prema tome kakvu aromu imaju; malina, marelica, vanilija, 
kakao ... 
Među njima je osobito poznat Curaçao proizveden od sušenih narančinih kora sa otoka Curaçao, a neobičan
*Danziger Goldwasser*, iz Gdańska po aromi kima.

Za razliku od tog današnji poznati likeri na tržištu, najčešće se pripremaju tajnim recepturama, koje njihovi proizvođači ljubomorno čuvaju, kao vlasnici registriranih robnih marki. Tako se Francuzi ponose i hvale svojim Bénédictinom
biljnim likerom proizvedenim još 1510. u benediktinskom samostanu - on spada u red najstrože čuvanih tajni. 
Slavan je i Chartreuse, proizveden po recepturi iz 1607., zatim Cointreau, Grand Marnier, i Vieille Cure, biljni liker iz Bordeauxa. 
Poznati talijanski likeri su Liquore Galliano i Strega, vrlo pikantnih okusa.

Poznate britanske marke likera su *Drambuie*, proizveden po francuskoj recepturi 1745. u štotskoj na bazi škotskog whiskya začinjenog s medom, i *Irish Mist* od irskog whiskya i meda.

Neobični likeri su japanski *O Cha*, sa okusom zelenog čaja i *Midori* od dinje i *Tia Maria* sa Jamajke na bazi ruma.

Najpoznatiji liker sa južnoslavenskih prostora je svakako Maraschino iz Zadra, ali se nekad najviše pio kruškovac a danas
pelinkovac.

Likeri se uobičajeno piju nakon jela kao digestivi, da pospješe probavu. Serviraju se kojekako - od običnog natakanja u čašicu ili ohlađeni uz kockice leda, ali
i kao podloga za različite koktele. Likeri se često koriste u slastičarsvu kao premazi raznim slasticama.
## Historija
Prve likere proizveli su srednjovjekovni redovnici i 
alkemičari i to kao eliksire, balzame, kreme ili ulja kako su ih tad zvali, a upotrebljavani su u liječenju, ili kao 
afrodizijaci. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Liqueur'' na portalu Encyclopædia Britannica
Povelja iz 1814.

**Povelja iz 1814.** godine bila je ustav Francuske oktroiran od strane Louisa XVIII nedugo nakon restauracije. Privremena vlada i *[[Sénat conservateur]]* donijeli su 6. travnja 1814. godine nacrt monarhističkog ustava. Kralj Louis XVIII je to odbio te je, pod pritiskom sila na Bečkom kongresu (koje su tražile da Louis XVIII donese kakav-takav ustavni dokument prije nego se vrati na tron), oktroirao Povelju koja je služila kao ustav. S obzirom da je Louis XVII umro 1795., Louis XVIII je, kao njegov ujak, postao novi kralj. Svoju vlast izvodio je iz božanskog prava, a za početak svoje vladavine službeno je proglasio 1795. godinu, kada je umro njegov prethodnik. Ustavna povelja dala je kralju iznimne ovlasti, ukinula je Senat i uvela dvodomnu legislaturu koja je uvelike ovisila o Kralju. Iako usvojena 4. lipnja 1814., formalno se primjenjivala tek od 1815. zbog prekida do kojeg je došlo zbog Napoleonovih Stotinu dana.

Povelja je, iako nije donesena voljom naroda već je imala formu kraljevske darovnice narodu, bila kompromisni tekst, zadržavajući mnoga postignuća iz revolucionarnog i carskog perioda, uz povratak Bourbonaca na francuski tron. Kompromisna narav teksta sadržana je i u samom nazivu "povelja", što je monarhistička terminologija u odnosu na termin "ustav", koji je bliži revolucionarnim idealima.

Iako je formalno zabranila cenzuru, povelja je Kralju dala tolike ovlasti da je isti bez problema mogao uvestu cenzuru. Sav autoritet ležao je u rukama Kralja, čija je funkcija bila sveta i neprikosnovena.
Partija brazilske socijaldemokratije

**Partija brazilske socijaldemokratije** (, PSDB) je politička partija centra u Brazilu.

Godine 1984. okončana je vladavina vojne hunte u Brazilu, nakon čega se politička klima polako demokratizovala. Partiju je 1988. osnovala grupa levo orijentisanih intelektualaca. Iako se nakon osnivanja isprva nalazila u levom centru, partija se polako primakla centru nakon ulaska u koaliciju s desnom Partijom liberalnog fronta.

Od početka 1990-ih, njen najveći suparnik, još iz doba dok je bila deo levog centra, je Radnička partija.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanična stranica
Radnička partija (Brazil)

**Radnička partija** () je politička partija levog centra u Brazilu. Osnovana 1980, danas je jedan od najvećih i najvažnijih levičarskih pokreta u Latinskoj Americi. Od parlamentarnih izbora 2010, Radnička partija je najveća partija u zastupničkom domu Brazila.

Najznačajniji član partije je Luis Inasiju Lula da Silva, bivši brazilski predsednik. Trenutna predsednika Brazila, Dilma Rusev, takođe je članica Radničke partije.

Iako delom njenog programa nikad nije bio komunizam (osnovana je u vreme diktature 1980. kada su komunističke partije bile zabranjene), Radnička partija je jedan od najvećih zagovornika Kube i protivi se embargu koji su SAD nametnule ostrvu.

Najveći supranik na levici joj je Partija brazilske socijaldemokratije.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanična stranica
Island in the Sun

**Island in the Sun** (na engleskom: "Otok na suncu") može označavati:

 
* *Island in the Sun*, roman engleskog pisca Aleca Waugha iz 1955. godine
** ''Island in the Sun'' (film), američki igrani film iz 1957. godine, njegova ekranizacija 
*** "Island in the Sun" (pjesma, Harry Belafonte), pjesma koju izvodi Harry Belafonte, glavna muzička tema filma
* "Island in the Sun", pjesma benda Alcatrazz sa albuma *[[No Parole from Rock 'n' Roll]]* iz 1983. godine
* ''Island in the Sun'' (Weezer), pjesma grupe Weezer iz 2001. godine
* ''Island in the Sun'' (album, Shwayze), album Shwayzea
Belafonte Sings of the Caribbean

***Belafonte Sings of the Caribbean*** je album američkog pjevača Harryja Belafontea, originalno izdan 1957. godine. Na njemu se nalaze pjesme inspirirane motivima Kariba, a najpoznatija od svih je Island in the Sun, koja je poslužila glavna tema iste godine prikazanog istoimenog filma u kome je Belafonte tumačio jednu od glavnih uloga.

## Popis pjesama
#"Scratch, Scratch" (Harry Belafonte, Irving Burgie) – 2:39
#"Lucy's Door" (Traditional, Lord Burgess) – 3:43
#"Cordelia Brown" (Lord Burgess, Belafonte) – 2:53
#"Don't Ever Love Me" (Burgie) – 2:46
# "Love, Love Alone" (John Hardy) – 3:19
#"Cocoanut Woman" (Lord Burgess, Belafonte) – 3:18
#"Haïti Chérie" (Lord Burgess, Belafonte) – 3:18
# "Judy Drownded" (Burgie) – 3:28
#"Island in the Sun" (Lord Burgess, Belafonte) – 3:21
# "Angelique-O" (Burgie, William Attaway) – 2:40
#"Lead Man Holler" (Lord Burgess, Belafonte) – 4:18

## Izvođači
*Harry Belafonte  – vokali
*Millard Thomas – gitara
*Frantz Casseus – gitara
*Victor Messer – gitara
**Ekipa:**
*Joe Carlton – producent
*Bob Corman –  orkestar i zbor
*D. C. Gunn – fotografija na omotu
*William Attaway – tekst na omotu

## Vanjske veze
*Harry Belafonte and Friends web site. 
*[Belafonte Tracks discography site.](http://www.belafontetracks.ca/albums_A01-A14%20(1949-59).htm)
Aquila Nera

***Aquila nera*** () je italijanski igrani film snimljen 1946. u režiji Riccarda Frede. Predstavlja adaptaciju romana *[[Dubrovski (roman)|Dubrovski]]* ruskog pisca Aleksandra Puškina. Radnja se događa u carskoj Rusiji u 18. vijeku, a naslovni protagonist, koga tumači Rossano Brazzi, je mladi plemić kome ubiju oca i na prevaru otmu imanje, a zbog čega on, kako bi se osvetio, organizira grupu razbojnika. Godine 1951. je Freda snimio nastavak pod naslovom *[[La vendetta di Aquila Nera]]* gdje je također nastupio Brazzi.

## Cast
* Rossano Brazzi ... Vladimir Dubrowskij  
* Irasema Dilián ... Mascia Petrovic  
* Gino Cervi ... Kirila Petrovic  
* Rina Morelli ... Irina  
* Harry Feist ... Sergej Ivanovic  
* Paolo Stoppa ... Un bandito  
* Inga Gort ... Maria  
* Petr Sharov ... Il conte Andrea Dubrowskij  
* Luigi Pavese ... Un servo  
* Angelo Calabrese ... Il giudice  
* Cesare Polacco ... Il segretario Sputing
* Gina Lollobrigida ... Una ragazza alla festa

## Izvori


## Literatura
* Testa, Carlo. *Italian Cinema and Modern European Literatures, 1945-2000*. Greenwood Publishing Group, 2002.

## Vanjske veze
*
La vendetta di Aquila Nera

***La Vendetta di Aquila Nera*** () je italijanski crno-bijeli pustolovni film snimljen 1951. u režiji Riccarda Frede. Predstavlja nastavak Freddinog filma *[[Aquila Nera]]* iz 1946. godine. U njemu Rosano Brazzi ponavlja naslovnu ulogu plemića u carskoj Rusiji 18. vijeka koji, u nastojanju da se bori protiv nepravde, postaje vođa razbojnika pod pseudonimom "Crni orao". Godine 1967. je snimljen treći nastavak pod naslovom *[[Il figlio di Aquila Nera]]* (Sin Crnog orla).

## Uloge
* Rossano Brazzi ... Vladimir Dubrovskij
* Gianna Maria Canale ... Tatiana Cernicevskij
* Nerio Bernardi ... Zar
* Franca Marzi ... Katia
* Vittorio Sanipoli ... Prince Boris Yuravleff

## Vanjske veze
*
Man of a Thousand Faces

***Man of a Thousand Faces*** () je američki crno-bijeli biografski film snimljen 1957. u režiji Josepha Pevneya. Naslovni lik, koji tumači James Cagney, je znameniti američki teatarski i filmski glumac Lon Chaney. Radnja, koja u mnogim detaljima odstupa o stvarnih činjenica, prikazuje njegov život, odnosno brigu o sinu zbog koje je došao u Hollywood i odigrao neke od najvećih uloga u nijemoj eri. *Man of a Thousand Faces* je poznat i po tome što je u njemu ulogu slavnog producenta Irvinga Thalberga odigrao mladi glumac Robert Evans, koji će kasnije postati jedan od najuglednijih hollywoodskih producenata.

## Reference

## Vanjske veze
*
Tajgeta

**Tajgeta** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Atlanta i Plejone i jedna od Plejada. Tajgeta je bila jedna od nimfi koje su pratile Artemidu u njenoj drevnoj ulozi "gospodarice zveri". Obitavala je na planini Tajgetu, koja je bila posvećena toj boginji, a nalazila se u Lakoniji.

## Mitologija
Tajgeta je Zevsu rodila Lakedemona i Eurotu. Prema jednom predanju, Tajgeta je odbila Zevsovu ljubav i zatražila zaštitu od Artemide, koja ju je tada pretvorila u košutu. Kad joj se kasnije vratilo ljudsko obličje, Tajgeta je boginji, u znak zahvalnosti, posvetila košutu sa zlatnim rogovima (tzv. Kerinejska košuta), koju je, po Euristejevom nalogu, savladao Herakle. Neki kažu da je Tajgeta, kad ju je Zevs obljubio i ona tako izgubila devičanstvo, oduzela sebi život u planini, koja se otada po njoj zove Tajget. Zevsovo silovanje Tajgete bilo je predstavljeno na Apolonovom prestolu u Amikli.

Prema jednom predanju, Tajgeta je Tantalu rodila Pelopa.

## Reference

## Literatura
*
*
__NOTOC__
Elektra (Plejada)

**Elektra** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Atlanta i Plejone i jedna od sedam Plejada. 

## Mitologija
Elektra je na planini Kileni rodila Zevsu Jasiona i Dardana. Prema drugoj tradiciji, zabeleženoj kod Vergilijevog komentatora Servija, Elektra je bila supruga italskog kralja Korita, kome je rodila Jasiona, dok je Zevsu rodila Dardana. Diodor Sicilijski kaže da je ona Zevsu rodila i Harmoniju, potonju suprugu tebanskog kralja Kadma. U mitu je Elektra povezana i sa legendom o paladiju. Naime, pričalo se da je ona zatražila utočište kod paladija kad ju je Zevs silovao, pa je Zevs (ili Atena) bacio ovu svetinju s Olimpa na zemlju, budući da su je dotakle ruke žene koja više nije bila devica. Paladij je pao na teritoriju Troje, čiji je kralj Ilos tad podigao Zevsu hram.  Prema drugoj verziji, sama je Elektra donela paladij u Troju i predala ga svom sinu Dardanu. Kad je videla Troju u plamenu, od žalosti je rasplela kosu i onda kao kometa bila smeštena među zvezde. Neki kažu da su Elektra i njenih šest sestara smeštene među zvezde kao sedam Plejada i da su izgubile svoj sjaj kad su videle razaranje Troje.

## Reference

## Literatura
*
*
__NOTOC__
Alkiona (Plejada)

**Alkiona** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Atlanta i Plejone i jedna od sedam Plejada. Alkiona je Posejdonu rodila nekoliko dece, koja se u izvorima različito navode: Hirijej, Lik, Hiperenor i Etusa; Hiperet i Anta, Glauk; te Epopej. Njeni sinovi Hirijej i Anta smatrani su eponimnim herojima gradova Hirije i Antedona.

## Reference

## Literatura
*
*
__NOTOC__
Steropa (Plejada)

**Steropa** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Atlanta i Plejone i jedna od sedam Plejada. Bila je udata za kralja Enomaja, kome je rodila Lekuipa i Hipodamiju. Prema drugom predanju, bila je supruga Aresova ili Hipolohova, a Enomaj je bio njen sin.

## Reference

## Literatura
*
*
__NOTOC__
Tutta la città canta

***Tutta la città canta*** () je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena u režiji Riccarda Frede i premijerno prikazana 1945. godine. Protagonist, koga tumači Nino Taranto, je skromni učitelj koji živi pod budnom paskom dviju tetki, a čiji se život iznenada promijeni kada se dozna kako je naslijedio veliko bogatstvo. *Tutta la città canta*, poznata kao jedna od rijetkih komedija u Fredinom opusu, se počela snimati 1943. godine za vrijeme Drugog svjetskog rata; snimanje je prekinula kapitulacija Italije i njemačka okupacija, a nastavljeno je tek u ljeto 1944. godine kada je dio glumačke ekipe otišao u Cinevilaggio raditi u filmskoj industriji kratkotrajne fašističke Italijanske Socijalne Republike. Zbog toga je Freda, koji se našao na teritoriji pod kontrolom Saveznika, bio prisiljen nadosnimavati niz scena i koristiti dublere. *Tutta la città canta* je premijerno prikazan tek nakon završetka rata.

## Uloge
* Nino Taranto - Il maestro elementare
* Nanda Primavera - La prima zia
* Maria Pia Arcangeli - La seconda zia
* Vivi Gioi - La soubrette
* Natalino Otto - Il cantante
* Giuseppe Addobbati - Il direttore
* Gianni Bonos
* Luigi Bonos - (kao Gigi Bonos)
* Vittorio Bonos
* Angelo Calabrese
* Piero Carnabuci
* Fedele Gentile
* Leonilde Montesi
* Erminio Nazzaro
* Guido Riccioli
* Umberto Silvestri

## Reference

## Literatura
* Testa, Carlo. *Italian Cinema and Modern European Literatures, 1945-2000*. Greenwood Publishing Group, 2002.

## Vanjske veze
*
Keleno

**Keleno** () ime je nekoliko žena u grčkoj mitologiji.

*Keleno, kći Atlanta i Plejone i jedna od sedam Plejada. Posejdonu je rodila Lika i Nikteja, te Euripila (ili Eurita), kirenskog kralja, i Likaona. Prema drugima, Prometeju je rodila Lika i Himereja.

*Keleno, jedna od Haprija, koju je Eneja sreo na Strofadima, a ona mu dala nekoliko predskazanja o njegovim budućim lutanjima.

*Keleno, jedna od Danaida, kćerki Danajevih. Njena je majka bila Krino. Keleno se udala za Egiptovog i Hefestininog sina Hiperbija i po očevom ga nalogu ubila prve bračne noći. Neki su pričali da je Posejdonu rodila sina Kelena.

*Keleno, jedna od Amazonki. Ubio ju je Herakle u borbi kopljima dok je izvršavao svoj deveti zadatak.

*Keleno, kći Hijamova i unuka Likorejeva. Apolonu je rodila sina Delfa.

## Reference

## Literatura
*
Pal Joey (film)

***Pal Joey*** () je američki filmski mjuzikl snimljen 1957. u režiji Georgea Sidneya, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja u filmografiji Franka Sinatre. Predstavlja adaptaciju istoimenog brodvejskog mjuzikla, koji se, pak, temeljio na istoimenom romanu Johna O'Hare. Radnja se događa u San Franciscu gdje naslovni protagonist, drugorazredni pjevač i notorni ženskar koga tumači Frank Sinatra, sanja o tome da otvori vlastiti noćni klub i u tome traži pomoć svoje bogate bivše djevojke (koju tumači Rita Hayworth), iako je zaljubljen u mlađu i naivnu plesačicu (koju tumači Kim Novak). Filmska verzija se u brojnim detaljima razlikovala u odnosu na predložak, prije svega zbog toga što je završila sa hepi endom, a glavni lik je bio daleko manje ciničan i amoralan. Novitet su bili i muzički brojevi napisani ili pridodani posebno za film, među kojima se ističe *[[The Lady Is a Tramp]]*, koja je upravo zahvaljujući Pal Joeyu postala jednom od najpopularnijih pjesama svog doba. Iako je napravljen na vrhuncu Sinatrine popularnosti, Sinatra se na plakatu za *Pal Joey* našao na drugom mjestu iza Rita Hayworth, a ispred Kim Novak; Sinatra, koji je inače inzistirao da ga se stavlja na prvo mjesto, to je kasnije objasnio riječima da je biti između Hayworth i Novak "sendvič u kome mu ne smeta biti u sredini". Sinatra je kasnije za ulogu u filmu dobio Zlatni globus za najboljeg glumca u mjuziklu ili komediji.

## Uloge
* Rita Hayworth ... Vera Prentice-Simpson
* Frank Sinatra ... "Pal" Joey Evans
* Kim Novak ... Linda "The Mouse" English
* Barbara Nichols ... Gladys
* Bobby Sherwood ... Ned Galvin
* Judy Dan ... Garderobijerka (van špice)
* Hank Henry ... Joe Muggins

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze

* 
*
Meropa (Plejada)

**Meropa** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Atlanta i Plejone i jedna od sedam Plejada.

## Mitologija
Meropa je bila udata za korintskog kralja Sizifa, kome je rodila sina Glauka. Kad je s ostalim sestrama preneta u sazveđe Plejada, Meropa je zauzela poslednje, sedmo mesto pretvorivši se u zvezdu jedva vidljivu golim okom, i to zato što ju je bilo sram što jedina od Plejada bila udata za smrtnika.

## Reference

## Literatura
*
*
__NOTOC__
Lakedemon (mitologija)

**Lakedemon** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Zevsa i Tajgete, jedne od sedam Plejada, te eponimni heroj Lakedemonjana.

## Mitologija
Prema mitu, Lakedemon je bio oženjen Spartom, kćerkom kralja Eurota, koja mu je rodila sina Amiklu i kćeri Euridiku i Asinu. Na prestolu je nasledio Eurota, koji je vladao Lelezima i umro bez potomoka, a zemlji kojom je zavladao dao je svoje ime, dok je njen glavni grad nazvao Spartom po svojoj supruzi. Verovalo se da je on podigao svetilište Harita koje se nalazilo između Sparte i Amikle te da je tim božanstvima dao imena Kleta i Fajna. Blizu gradića Terapne podignut mu je heroon. Nakon smrti nasledio ga je njegov sin Amikla, eponimni osnivač istoimenog grada, a kao Lakedemonova i Spartina deca spominju se još i Himer i Kleodik.

## Reference

## Literatura
*
*

## Vanjske veze
*''Myth Index Greek'', s.v. Lacedaemon .

__NOTOC__
Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais

**Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais** je univerzitet u gradu Belo Horizonte u brazilskoj saveznoj državi Minas Gerais.

Univerzitet je osnovan 1958. godine i danas ga pohađa više od 63.000 studenata.

## Vanjske veze

* PUC-MG  (portugalski jezik)
I.B. Tauris

**I.B. Tauris** (često navođen spojeno **I.B.Tauris**) je britanski nezavisni akademski nakladnik sa sjedištem u Londonu, te podružnicama u američkom New Yorku i australijskom Melbourneu. Utemljen je 1983. i njegov osnivač bio je Iradž Bagerzade, iransko-britanski izdavač i poduzetnik čiji se inicijali kriju u nazivu kompanije. Strategija I.B. Taurisa bila je povezati obične izdavačke kuće i akademske nakladnike s ciljem šire javne dostupnosti kvalitetnih radova o međunarodnim odnosima i kulturi. U svojim ranim danima, kompanija se specijalizirala za orijentalistička izdanja.

Kroz sljedećih 30 godina, tematski fokus izdavača proširen je i na biografije, geografiju, historiju, politiku, religiju, putopise, te umjetnost (film, fotografiju i suvremenu umjetnost). Izdane knjige namijenjene su prvenstveno stručnim krugovima poput akademika i studenata, no određena izdanja prilagođena su i široj publici zbog pojačanog interesa za suvremene političke teme. Primjerice, knjiga *Taliban* od pakistanskog autora A. Rašida neposredno nakon napada 11. 9. prodana je u oko 500.000 primjeraka samo na engleskom jeziku, uz dodatnih 27 licenciranih izdanja na drugim jezicima.

Uredi I.B. Taurisa u New Yorku pridruženi su onima *[[Palgrave Macmillan]]a* koji djeluje kao njegov sjevernoamerički distributer. Taurisov otisak *Tauris Parke Paperbacks* djeluje kao ogranak specijaliziran za putopise, historiju i biografije, a *Tauris Academic Studies* za akademska izdanja. U maju 2011. I.B. Tauris otkupio je kompaniju *[[Philip Wilson Publishers]]* koja se fokusira na djela o umjetnosti. U junu 2013. Tauris je najavio spajanje s izdavačem *American University in Cairo Press* (AUCP) s ciljem distribucije njihovih izdanja izvan SAD-a i Egipta, čime je izrazio novu strategiju uzdizanja do ključnog nakladnika na temu Bliskog Istoka. Ranih 2010-ih I.B. Tauris izdavao je preko 300 novih naslova godišnje.

## Reference

## Vanjske veze

*  Službene stranice I.B. Taurisa
RGS1

**Regulator G-proteinske signalizacije 1** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS1* genom.

Ovaj gen kodira člana familje regulatora G-proteinske signalizacije. Ovaj protein je lociran na citosolnoj strani ćelijske membrane i sadrži konzervirani, 120 aminokiselina dug motiv koji se naziva RGS domen. On umanjuje signalnu aktivnost G-proteina putem vezivanja za aktivirane, GTP-vezane G alfa podjedinice, i tako što deluje kao GTPazni aktivirajući protein (GAP), povećanjem brzine konverzije GTP do GDP. Ova hidroliza omogućava alfa podjedinicama da se vežu za G beta/gama heterodimerne podjedinice, formiraju neaktivne G-proteinske heterotrimere, i time prekinu signal.

## Reference

## Literatura
Slipknot

**Slipknot** je američki alt.heavy metal bend iz Des Moines, Iowa.

## Članovi
Članovi benda su Shawn Crahan, Craig Jones, Mick Thomson, Corey Taylor, Sid Wilson, Chris Fehn i Jim Root.

## Diskografija

* 1999 - *[[Slipknot (album)|Slipknot]]*
* 2001 - *[[Iowa (album)|Iowa]]*
* 2004 - *[[Vol. 3: (The Subliminal Verses)]]*
* 2005 - *[[9.0 Live]] *
* 2008 - *[[All Hope Is Gone]]*
* 2012 - *[[Antennas to Hell]]*
*2014 - *.5: The Gray Chapter*
*2019 - *We Are Not Your Kind*
*2022 - *The End, So Far*

## Vanjske veze

* Službena stranica
Le Masque d'horreur

***Le masque d'horreur*** () je francuski kratki crno-bijeli nijemi horor film snimljen 1912. u režiji Abela Gancea. Protagonist, čiji lik tumači Édouard de Max je skulptor opsjednut time da izradi savršeni izraz užasa na nečijem licu, i koji zbog toga odlučuje popiti otrov kako bi sebi poslužio kao model u ogledalu. *Le masque d'horreur* se danas smatra izgubljenim s obzirom da su kopije zbog loše kvalitete filma bile oštećivane prilikom prikazivanja.

## Uloge
* Édouard de Max
* Charles de Rochefort
* Florelle (kao Mlle Rousseau)
* Mathilde Thizeau
* Jean Toulout ... Ermont

## Reference

## Vanjske veze
*
Un drame au château d'Acre

***Un drame au château d'Acre*** () je francuski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Abela Gancea. Radnja se događa u dvorcu u kome su likovi u stanju ulaziti i izlaziti sa druge strane ogledala. *Un drame* je snimljena 1913. godine, ali se distribuirala tek dvije godine kasnije. Često se navodi kao jedno od neobičnijih, odnosno eksperimentalnih ostvarenja karakterističnih za najraniju fazu Ganceove karijere.

## Uloge
* Yvonne Briey
* Henri Maillard
* Aurelio Sidney (kao Aurele Sydney)
* Jacques Volnys
* Jean Toulout - Ermont

## Reference

## Vanjske veze
*
The Spirit of St. Louis (razvrstavanje)

***[[The Spirit of St. Louis]]*** je avion kojim je Charles Lindbergh prvi samostalno preletio Atlantik 1927. godine

**The Spirit of St. Louis** se također može odnositi na:

* ''The Spirit of St. Louis'' (knjiga), Lindberghova knjiga iz 1953. godine posvećena letu
** ''The Spirit of St. Louis'' (film), na njoj temeljeni igrani film iz 1957. godine u kome glavnu ulogu tumači James Stewart
* ''The Spirit of St. Louis'' (album), album grupe The Manhattan Transfer iz 2001. godine
* ''Spirit of St. Louis'' (album), album Ellen Foley iz 1981. godine
* ''The Spirit of St. Louis'' (EP), EP grupe British Sea Power iz 2004. gdoine
** "The Spirit of St. Louis", pjesma grupe British Sea Power sa singlice "The Lonely" iz 2002. godine koji se kasnije našla na EP
* ''Spirit of St. Louis'' (vlak), američki putnički vlak kojim operira Amtrak
* Spirit of St. Louis Airport, aerodrom zapadno od St. Louisa
* Spirits of St. Louis, košarkaški tim American Basketball Associationa
The Spirit of St. Louis (knjiga)

***The Spirit of St. Louis*** je autobiografska knjiga američkog avijatičara Charlesa Lindbergha objavljena 1953. godine. Ime je dobila po njegovom znamenitom avionu sa kojim je 1927. godine, kao prva ličnost u historiji, samostalno preletio Atlantik. Predstavlja treću knjigu u kojoj je Lindbergh opisao taj let; za razliku od ranijih knjiga - *WE* i *Flight and Life* - u njoj je dao mnogo detaljniji opis, te uložio veliki trud kako bi tekst bio što kvaliteniji. Knjiga je postala bestseler, brojne pohvale od kritičara, ali i Pulitzerovu nagradu.

Godine 1957. je po njoj snimljen istoimeni film gdje je Lindberghov lik tumačio James Stewart.
The Spirit of St. Louis (film)

***The Spirit of St. Louis*** () je američki biografski film snimljen 1957. u režiji Billyja Wildera. Temelji se na istoimenoj knjizi američkog avijatičara Charlesa Lindbergha u kojoj je on opisao znameniti let preko Atlantskog oceana na istoimenom avionu 1927. godine. U filmu Lindberghov lik tumači James Stewart, a radnja prikazuje njegove napore da isplanira, financira i organizira svoj pothvat, kao i sam let. Stewart, koji je u vrijeme snimanja imao 48 godina, je i sam bio avijatičar te žestoko kod studija Warner Bros. lobirao da mu se udijeli uloga 25-godišnjeg Lindbergha. Samo snimanje filma se odužilo zbog niza tehničkih problema i poteškoća sa vremenom. Kritičari su kasnije pohvalili brigu o historijskim i drugim detaljima, ali i držali da Wilder nije uspio od Lindberghovog leta napraviti dramu. Film je doživio komercijalni neuspjeh, a što se više tumači neočekivano visokim budžetom koji se nije mogao pokriti uobičajenim prihodom od kino-ulaznica.

## Uloge
* James Stewart ... Charles Lindbergh
* Murray Hamilton ... Harlan A. "Bud" Gurney
* Patricia Smith ... Djevojka u ogledalu
* Bartlett Robinson  ... Benjamin Frank Mahoney
* Marc Connelly ... Otac Hussman
* Arthur Space ... Donald A. Hall
* Charles Watts ... O.W. Schultz
* Aaron Spelling ... Mr. Fearless (van špice)
* Richard Deacon ... Charles A. Levine (van špice)

## Reference

## Vanjske veze

*
* 
* "The Spirit of St. Louis" article at *Turner Classic Movies*.
* ''Medal of Honor Recipients on Film''
La Digue (film)

***La Digue*** je francuski kratki crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1911. u režiji Abela Gancea, kome je predstavljao režijski debi. Gance je za tu prigodu osnovao vlastitu producentsku tvrtku. Ona je međutim bankrotirala prije nego što je Gance film stigao prikazati, te se danas smatra izgubljenim.

## Uloge
* Robert Lévy
* Paulette Noizeux
* Pierre Renoir
* Jean Toulout

## Reference

## Vanjske veze
*
Silk Stockings

***Silk Stockings*** () je mjuzikl za koji je muziku i stihove napisao američki kompozitor Cole Porter, a dijaloge George S. Kaufman, Laeuneen MacGrath i Abe Burrows, te koji je premijerno prikazan na Broadwayu 1955. godine, poznat, između ostalog kao posljednje Porterovo djelo napisano za teatar.

Predstavlja adaptaciju klasične hollywoodske komedije *[[Ninotchka]]* iz 1939. godine. Protagonistica je Nina Jaščenko, sovjetska službenica poslana u Pariz kako bi "dovela u red" trojicu izaslanika koji su zapostavili svoje dužnosti opijeni čarima kapitalizma; radnja prikazuje kako i sama podliježe čarima Zapada, pogotovo kada se zaljubi u teatarskog agenta Stevena Canfielda. *Silk Stockings* je predstavljao jednu od dotada najskupljih brodvejskih produkcija, a za glavnu ulogu je angažirana njemačka glumica i pjevačica Hildegard Knef. Usprkos svega, producentima je donio profit, ali manje zbog ulaznica, a više zbog niza dopadljivih muzičkih brojeva koji su postali veliki hitovi.

Godine 1957. je snimljena istoimena filmska verzija.

## Reference

## Vanjske veze
*
Jugoslovenska nacionalna stranka

**Jugoslovenska nacionalna stranka** je bila politička stranka u Kraljevini Jugoslaviji između 1932. i 1941.

Dana 6. januara 1929. kralj Aleksandar I Karađorđević je raspustio Narodnu skupštinu, ukinuo Ustav i zabranio sve političke partije. Godine 1931. kralj uvodi novi Ustav i formalno vraća političku slobodu, iako je *de facto*, veliki deo političke moći ostajao njemu i vladi.

U maju 1932, pod vođstvom premijera Petra Živkovića formirana je *Jugoslovenska radikalna seljačka demokratija*, kao režimska stranka u zemlji. Sastavni delovi JRSD su bili prorežimski kadrovi Narodne radikalne stranke, Demokratske stranke i desno katoličko krilo Slovenačke narodne stranke.

U junu 1933, JRSD menja ime u *Jugoslovenska nacionalna stranka* i postaje zastupnik centralizma i jugoslovenskog nacionalizma. Od 1932. do 1935, general Petar Živković, Milan Srškić i Nikola Uzunović su bili premijeri dok je JNS bila na vlasti.

Smrt kralja Aleksandra i raspisivanje novih izbora su bili ozbiljan udarac JNS-u i njenom lideru Bogoljubu Jevtiću. Posle izbora (koje je ipak pobedila JNS) Milan Stojadinović (bivši član JNS) je formirao novu stranku, pod nazivom Jugoslovenska radikalna zajednica, zajedno sa Slovenačkom narodnom strankom i Jugoslovenskom muslimanskom organizacijom i postao premijer, izbačivši JNS sa političke scene.

JNS je prešla u opoziciju. Na čelo stranke je došao Petar Živković. Živković se oslanjao na namesnike Radenka Stankovića i Iva Perovića, koji su kao masoni bili protivnici Korošecove klerikalne politike. Jugoslovenska nacionalna stranka nije učestvovala na izborima 1938, iako dobar deo članova JNS bio na listi opozicionog *Bloka narodne sloge*.

Posle Aprilskog rata 1941. JNS je raspuštena.

## Reference

## Literatura
*
Silk Stockings (film)

***Silk Stockings*** () je američki filmski mjuzikl snimljen 1957. u režiji Roubena Mamouliana. Predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog mjuzikla iz 1955. godine, odnosno remake klasične hollywoodske komedije *[[Ninotchka]]* iz 1939. godine. Radnja se događa u Parizu gdje iz SSSR-a dolazi mlada službenica (koju tumači Cyd Charisse) kako bi "dovela u red" izaslanike koji su se odali čarima kapitalističkog načina života. Protagonist, čiji lik tumači Fred Astaire, je teatarski agent koji je uspije zavesti. Silk Stockings uživa dobru reputaciju kod kritičara, ali nije imao naročiti komercijalni uspjeh. Na samom kraju filma je Astaire slomio svoj cilindar, simbolički označivši svoju posljednju ulogu, odnosno povlačenje iz svijeta filmskih mjuzikala koji su mu bili donijeli slavu.

## Uloge
* Fred Astaire ... Steve Canfield
* Cyd Charisse ... Ninotchka Yoschenko
* Janis Paige ... Peggy Dayton
* Peter Lorre ... Brankov, komesar
* George Tobias ... Vassili Markovitch, komesar za umjetnost
* Jules Munshin ... Bibinski, komesar
* Joseph Buloff ... Ivanov, komesar
* Wim Sonneveld ... Peter Ilyitch Boroff

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
La Zone de la mort

***La Zone de la mort*** () je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1917. u režiji Abela Gancea. Po žanru predstavlja kombinaciju trilera i melodrame, odnosno prikazuje ljubavni trokut, odnosno kako se zbog lijepe žene stric spletkari protiv svog nećaka. Zbog svojih morbidnih tonova je izazvao pažnju tadašnjih kritičara, a kasnije su u njemu pronašli stil i motive slične njemačkom filmskom ekspresionizmu.

## Uloge
* Andrée Brabant
* Julien Clément (kao Clément)
* Anthony Gildès
* Andrée Lionel
* Léon Mathot
* Gaston Modot
* Georges Paulais
* Paul Vermoyal

## Reference

## Vanjske veze
*
Dardan (mitologija)

**Dardan** ( [*Dárdanos*] – Dardanos) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Zevsa i Atlantove kćeri Elektre, jedne od sedam Plejada, te eponimni heroj maloazijskih Dardanaca i osnivač grada Dardanije na planini Idi. Njegov sin Erihtonije smatran je najbogatijim smrtnikom. 

## Mitologija
Dardan je mitski predak Trojanaca i, preko njih, Rimljana. Važno je praviti razliku između starijeg grčkog predanja i onog kasnijeg, koje se sreće kod rimskih pesnika. 

### Grčko predanje
U starijem predanju Dardan je oženjen Hrisom, kćerkom Palantovom, koja mu je u miraz donela paladion i kipove Velikih Bogova i s kojom živi u Arkadiji. Ona mu je rodila dva sina, Ideja i Dimanta, koji su jedno vreme vladali Atlantovim kraljevstvom u Arkadiji, a onda su se razdvojili zbogh velike poplave i gladi koja je onda nastupila. Dimant je ostao u Arkadiji, a Dardan, zajedno sa sinom Idejem (ili, prema drugima, sa Jasionom, polubratom po majci), otišao je na Samotraku, koja se otada zvala Dardanija i na kojoj je utemeljio kult samotračkih Velikih Bogova, pri čemu tamošnjem narodu nije saopštio imena bogova. Servije dodaje i to da je Dardan na Samotraci uveo Salijevce. Potom su otišli u Frigiju, gde ih je kralj Teukro srdačno dočekao i dao Dardanu jednu oblast na upravu i svoju kćer Bateju za ženu, koja mu je rodila sina Erihtonija i kćerku Ideju. Dardan je u Frigiji hteo da osnuje grad na mestu buduće Troje, ali ga je Apolon upozorio da je to mesto ukleto, pa je Dardan podigao istoimeni grad (Dardan) na obroncima planine Ide. Proročište je Dardanu reklo da će grad biti neosvojiv dok god se sveti miraz njegov supruge bude nalazio u zemlji pod Ateninom zaštitom. Nakon Teukrove smrti Dardan je zavladao celom zemljom, koja je po njemu nazvana Dardanijom, odakle je širio svoju vlast na mnoge maloazijske gradove, a osnivao je i kolonije po Trakiji. Posle Dardanove smrti njegovi su potomci preneli sveti paladij u Troju.

### Rimsko predanje
Prema rimskom predanju, Dardan je bio sin Korita, etrurskog kraljevića iz grada Kortone, ili, prema drugoj verziji, sin Zevsa i Koritove supruge. U jednoj bici s Aboriginima Dardan je izgubio kacigu (κόρυς) i, premda je već bio potisnut, poveo je svoje vojnike u novi napad, kako bi povratio svoju kacigu. Odneo je pobedu i mesto bitke nazvao Koritom, današnjom Kortonom. Kasnije je sa bratom Jasionom napustio Etruriju. Dardan je otišao u Frigiju, gde je osnovao dardansko kraljevstvo, a Jasion je otišao na Samotraku, pri čemu su dvojica braće prethodno među sobom podelili penate. Ta sveta znamenja kasnije je Eneja vratio iz Troje u Italiju.

U mitu se spominju još četiri druge ličnosti po imenu Dardan.

## Genealogija

## Reference

## Literatura
*
*
Zero Hour!

***Zero Hour!*** () je američki crno-bijeli film snimljen 1957. u režiji Halaa Bartletta, a koji se smatra jednim od najuticajnijih ostvarenja u žanru filma katastrofe. Predstavlja remake kanadske TV-drame *[[Flight into Danger]]*, originalno prikazane prethodne godine. Radnja je smještena u putnički avion u kome se tokom leta većina putnika, ali i pilot i kopilot, otruju hranom, pa nijedan član posade više nije u stanju sa njime pilotirati. Protagonist, koga tumače Dana Andrews, je bivši lovački pilot i veteran Drugog svjetskog rata koji se našao među neoboljelim putnicima i koji mora savladati nepoznate komande, ali i vlastite ratne traume kako bi svoje suputnike sigurno spustio na zemlju.

*Zero Hour!* je kasnije poslužio kao svojevrsni model za slična žanrovska ostvarenja. Godine 1971. je napravljen remake u obliku TV-filma *[[Terror in the Sky]]*.

Danas je, pak, najpoznatiji kao predložak za kultni parodijski film *[[Airplane!]]* iz 1980. godine, čiji su autori, zahvaljujući tome što je u oba slučaja nositelj autorskih prava bio Paramount Pictures bili u mogućnosti doslovno kopirati scene i dijaloge iz originala.

## Uloge
*Dana Andrews ... Vođa eskadrile Ted Stryker
*Linda Darnell ... Ellen Stryker
*Sterling Hayden ... Kapetan Martin Treleaven
*Elroy "Crazylegs" Hirsch ...  Kap. Bill Wilson, Pilot
*Geoffrey Toone ... Dr. Baird
*Jerry Paris ... Tony Decker
*Peggy King ...  Stjuardesa Janet Turner
*Charles Quinlivan ... Harry Burdick

## Reference

## Vanjske veze
*
La Dixième Symphonie

***La Dixième Symphonie*** () je francuski nijemi igrani film snimljen u režiji Abela Gancea i premijerno prikazan 1918. godine. Po žanru je melodrama, a protagonist, koga tumači Séverin-Mars, je kompozitor čiji dotada sretan brak unište ucjene bivšeg ljubavnika njegove supruge. Gance je *La Dixième Symphonie* snimio 1917. godine, ali film zbog problema vezanih u Prvi svjetski rat nije ušao u distribuciju sve do pred kraj sljedeće godine.

## Uloge
* Séverin-Mars ... Composer Enric Damor
* Jean Toulout ... Frederic 'Fred' Ryce
* Emmy Lynn ... Eve Dinant
* Ariane Hugon ... Plesačica
* André Lefaur ... Marquis de Groix St-Blaise
* Elizabeth Nizan ... Claire Damor

## Reference

## Vanjske veze
*
Front nacionalnog oslobođenja (Alžir)

**FLN** (, *Jabhat al-Taḩrīr al-Waţanī*,  ili FLN, ) je socijalistička politička stranka u Alžiru. Jedina je bila zakonita tijekom predsjednikovanja Ahmeda Ben Belle, radikalnog borca za neovisnost. Osnovana je 1. 11. 1954. i djelovala je gerilski sve do stjecanja neovisnosti 1962. godine.

Front je bio dominirajuća organizacija koja se borila za neovisnost Alžira od francuskih kolonizatora. Strategija fronte je od početka bio oružani otpor, jer su mnogi uvidjeli da prijašnje stranke i pokreti koji su bili za iznalaženje mirovnog rješenja su bili bezuspješni. Postojanje FLN-a obzanjeno je 1. 11. 1954., kroz oružanu pobunu, i poslije toga Fronta brzo jača i stječe nove pristalice među drugim nacionalističkim organizacijama ali i među intelektualcima, muslimanskim vođama, koji se priključuju Fronti.

Vojna grana FLN-a, ALN (Nacionalna oslobodilačka armija) provodila je klasični gerilski rat u alžirskim brdima, ali je također izvodila atentate na francuske vojnike i Evropljane nastanjene u većim gradovima. Osim u Alžiru, FLN je imala jak utjecaj u alžirskoj dijaspori u Francuskoj.

Oružane borbe su trajale do marta 1962. kada je poslije dugih pregovora francuski predsjednik Charles de Gaulle potpisao 18. 3. 1962. Evianski sporazum kojim je Alžircima dozvoljeno samoopredjeljenje. Vjeruje se da je najmanje 350.000 osoba poginulo u konfliktu koji je trajao osam godina, od kojih su većina bili Alžirci; mada FLN tvrdi da broj žrtava iznosi 1,500.000. U julu iste godine održan je referendum na kojem se 99% odlučilo za potpunu neovisnost i stvaranje Narodne Demokratske Republike Alžir. Dana 3. 6. neovisnost je priznala i Francuska.
 
Poslije rata Front osniva jednopartijski sistem u Alžiru i bio je vladajuća stranka. Ahmed Ben Bella bio je prvi predsjednik Alžira. Višestranački sistem je uveden kao dio reformi koje su trebale ublažiti ekonomsku krizu koja je pogodila zemlju 1988. godine, a koja je utjecala i na početak građanskog rata. Poslije više godina u opoziciji, FLN je danas vladajuća stranka sa 208 zastupnika u parlamentu, u koaliciji s nekoliko drugih stranaka.

Predsjednik Abdelaziz Bouteflika, koji je učestvovao u oslobodilačkom ratu 1950-ih, je počasni član FLN-a.

## Literatura
*  Bernhard Schmid: Algerien. Frontstaat im globalen Krieg? Neoliberalismus, soziale Bewegungen und islamische Ideologie in einem nordafrikanischen Land. 2005, 
*  Bernhard Schmid (2006): *Das koloniale Algerien*. Münster. 

## Vanjske veze
*  Službene stranice FLN-a
Dardan (Ilirijev sin)

**Dardan** ( [*Dárdanos*] – Dardanos) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Ilirijev te unuk Polifemov i Galatejin, eponimni heroj ilirskog plemena Dardanaca, koji su živeli u oblastima oko planine Šare.

## Reference

## Literatura
*
Dardan iz Atine

**Dardan** ( [*Dárdanos* — Dardanos]) bio je stoički grčki filozof, koji je živeo od oko 160. do oko 85. pne. Bio je učenik Diogena Babilonjanina i Antipatra iz Tarsa. Ciceron ga spominje kao jednog od vodećih ljudi stoičke škole u Atini (), zajedno s Mnesarhom, u doba kad je Antioh iz Askalona načinio otklon od skepticizma i osnovao Staru Akademiju oko 100–90. pne. Nakon Panetijeve smrti (109. pne.) atinska stoička škola se, izgleda, podelila i Dardan je bio jedan od nekoliko vodećih stoičara u tom razdoblju. Ništa se drugo ne zna o njegovom životu i verovatno više nije bio živ kad je Ciceron učio filozofiju u Atini 79. pne. Čini se da je Diogen Laertije napisao Dardanovu biografiju, koja nije sačuvana.

## Reference

## Literatura
*
* K. Algra, *The Cambridge History of Hellenistic Philosophy*, Cambridge University Press, 1999, str. 41.
* B. Inwood, *The Cambridge Companion to the Stoics*, Cambridge University Press, 2003, str. 27.
Sporazum u Évianu

**Sporazum u Évianu** (; ) je mirovni ugovor između Francuske i alžirskog FLN-a potpisan 18. 3. 1962. godine u francuskom gradiću Évian-les-Bains. Glavni pregovarači bili su Louis Joxe na francuskoj odnosno Krim Belkacem na alžirskoj strani. Sporazumom je okončan Alžirski rat za nezavisnost () i priznata nezavisnost Narodne Demokratske Republike Alžir.

## Delegacije

## Povezano
* Alžirski rat za nezavisnost

## Vanjske veze
*  Tekst sporazuma u Évianu
Dardan

**Dardan** se može odnositi na:

*Dardan (mitologija), sin Zevsa i Elektre, jedne od Plejada, te osnivač Dardanije u Maloj Aziji
*Dardan (sin Ilirija), eponimni heroj balkanskih Dardanaca
*Dardan iz Atine, stoički filozof
*Gaj Postum Dardan, pretorijanski prefekt Galije s početka 5. veka nove ere

## Povezano
*Dardanos, razvrstavanje
*Dardanus, razvrstavanje
*Dardanija, razvrstavanje
Dardanus

**Dardanus** se može odnositi na:

*Dardan (mitologija), sin Zevsa i Elektre, jedne od Plejada, te osnivač Dardanije u Maloj Aziji
*Dardan (sin Ilirija), eponimni heroj balkanskih Dardanaca
*Dardan iz Atine, stoički filozof
*Gaj Postum Dardan, pretorijanski prefekt Galije s početka 5. veka nove ere
*Dardanus (opera), opera u pet činova Jean-Philippea Rameaua
*Dardanus (Sacchini), opera u četiri čina Antonija Sacchinija
*''Dardanus'' (rod), rod rakova pustinjaka iz familije Diogenidae
**[[Papilio dardanus]]*, vrsta leptira

## Povezano
*Dardanos, razvrstavanje
*Dardan, razvrstavanje