open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
L'Emmerdeur (film, 2008)

***L'Emmerdeur*** () je francuska filmska komedija snimljena 2008. u režiji Francisa Vebera. Predstavlja adaptaciju Veberovog komada *Le Contract*, odnosno remake istoimenog filma iz 1973. godine. Protagonist, koga tumači Richard Berry, je profesionalni ubica koji iznajmljuje hotelsku sobu kako bi iz nje snajperom likvidirao važnog svjedoka na suđenju protiv gangsterskih bosova. Radnja prikazuje kako njegov plan poremeti to što susjednu sobu iznajmi duševno rastrojeni fotograf (čiji lik tumači Patrick Timsit, koji zbog toga što ga je napustila supruga (koju tumači Virginie Ledoyen) namjerava izvršiti samoubistvo te tako prijeti da na hotel navuče neželjenu pažnju policije.

## Uloge
* Patrick Timsit : François Pignon
* Richard Berry : Ralf Milan
* Pascal Elbé : Wolf
* Laurent Paolini : garçon d'étage
* Virginie Ledoyen : Louise
* Michel Aumont : Randoni
* Stéphane Bierry : Le photographe n°2
* Élizabeth Martichoux : son propre rôle (la journaliste de RTL au début du film)
* José Paul : Photographe n°1
* Cédric Chevalme : Le gendarme n°1
* Laurie Lefret : La jeune fille
* Mathieu Bisson : Le caissier de la station-service
* Jérémie Covillault : Le policier #1
* Samuel Dupuy : Le policier #2
* Philippe Beglia : Le réceptionniste de l'hôtel
* Sandra Moreno : La secrétaire de Wolf
* Corinne Masiero : Suzanne
* Andrée Damant : La vieille dame
* Grégori Baquet : Gradé
* Frédéric d'Elia : Le policier #3
* François-Paul Doussot : Le Photographe #3
* Guillaume Gallo-Manrique : un Agent
* Louis Gensollen : le Jeune Type
* Pierre-Arnaud Juin : Conducteur accident
* Patrick Vo : le CRS
* Francis Veber : L'homme bousculé par Milan (non crédité)

## Izvori


## Vanjske veze
* 
*
The Man Who Would Be King (priča)

***The Man Who Would Be King*** () je priča britanskog književnika Rudyarda Kiplinga originalno objavljena 1888. godine u zbirci *[[The Phantom 'Rickshaw and Other Tales]]*. Inspirirana je stvarnim događajima kao što je karijera britanskog bijelog radže Jamesa Brookea, doživljaji američkog pustolova Josiana Harlana i sudbina njemačkog botaničara Adolfa Schlagenwaita. Narator je neimenovani novinar (Kiplingov alter ego) u Britanskoj Indiji koji se sreće sa dvojicom pustolova - Peachyem Carnahanom i Daniel Dravotom - koji napuštaju britansku vojsku kako bi potražili sreću i bogatstvo u zabačenim i neistraženim oblastima Centralne Azije, uključujući Kafiristan, izolirano planinsko područje istočnog Afganistana gdje stanovništvo još uvijek prakticira poganski politeizam i gdje nije došao nijedan Evropljanin. Radnja prikazuje kako u Kafiristanu lokalno stanovništvo u neobičnim strancima i njihovim "magičnim" alatima kao što su puške prepozna božanstva, odnosno u Dravotu vidi reinkaranciju svog drevnog pretka i vladara Aleksandra Velikog te ga proglase za kralja, a što je uloga koju će Dravot previše ozbiljno shvatiti, i to sa tragičnim posljedicama.

*The Man Who Would Be King* je predstavlja jedan od najboljih primjera u 19. vijeku popularnog žanra izgubljenog svijet te je stekla status jedne od najpopularnijih Kiplingovih priča. Godine 1975. je u režiji Johna Hustona snimljen istoimeni igrani film gdje su glavne uloge tumačili Sean Connery i Michael Caine.

## Vanjske veze
* Full text at Project Gutenberg
* 
* 'The Son of God Goes Forth to War': ''Biblical Imagery in Rudyard Kipling's'' The Man Who Would Be King by Larry J. Kreitzer.
Bombai Ka Babu

***Bombai Ka Baboo*** () je indijski crno-bijeli igrani film snimljen na hindiju 1960. godine u režiji Raja Khosle. Po žanru je mješavina trilera i melodrame, a scenario se temelji na priči *Double-Dyed Deceiver* američkog pisca O. Henryja. Protagonist, koga tumači Dev Anand je bombajski mladić koga je neimaština natjerala da se uzdržava kriminalom, i koji, u nastojanju da izbjegne zatvor, napušta Bombaj i pokušava započeti novi život u gradiću na sjeveru Indije. Radnja prikazuje kako je pod ucjenom prisiljen sudjelovati u prevari, odnosno preuzeti identitet nestalog nasljednika lokalnog bogataša kako bi ga opljačkao, ali i kako taj plan poremeti to što se zaljubi u svoju navodnu "sestru". *Bombai Ka Baboo* je poznat kao jedan od prvih bollywoodskih filmova koji se, iako implicitno, dotakao dotadašnje tabu-teme incesta.

Godine 1974. je snimljen remake pod naslovom *[[Zameer (film, 1974)|Zameer]]*.

## Uloge
* Dev Anand ... Babu / Kundan
* Suchitra Sen ... Maya
* Jeevan
* Nazir Hussain
* Dhumal ... Mamu
* Achala Sachdev ... Rukmani
* Rashid Khan ... Bhagat
* Jagdish Raj ... Bali
* Tun Tun
* Manohar Deepak ... Inspektor Malik

## Izvori

## Vanjske veze
*
A Boy and His Dog (Ellison)

***A Boy and His Dog*** () je science fiction priča Harlana Ellisona, originalno objavljena 1969. godine, koja se smatra jednim od najuspješnijih i najuticajnijih ostvarenja postapokaliptičnog žanra.

Radnja se odvija 2024. godine na području nekadašnjeg američkog Jugozapada, petnaest godina nakon Trećeg svjetskog rata koji je potpuno uništio civilizaciju i opustošio površinu Zemlje. Naslovni protagonisti su Vic, 15-godišnji dječak koji nastoji preživjeti sakupljanjem otpada te Blood, njegov mutirani pas koji je stekao telepatske moći te ih koristi kako bi Vicu pomagao da izbjegne neprijatelje i pronađe seksualne partnerice. Radnja prikazuje kako njihov simbiotski odnos zakomplicira susret sa Quillom, djevojkom za koju se ispostavi da je pobjegla iz orijaškog podzemnog bunkera gdje preživjeli nastoje očuvati i rekonstruirati predratnu civilizaciju.

Ellison je svoju, ispočetka kratku priču, proširio u pripovjetku koja je 1970. dobila nagradu Nebula za najbolju pripovjetku. Godine 1975. je na temelju nje snimljen istoimeni igrani film sa Donom Johnsonom u glavnoj ulozi.

Ellison je, djelomično nezadovoljan filmom, napisao još dvije priče iz istog ciklusa - prednastavak pod naslovom *Eggsucker* objavljen 1977. godine, nastavak *Run Spot, Run* objavljen 1980. godine. Potom je 1988. godine pustolovine Vica i Blooda obradio u grafičkom romanu *Vic and Blood: The Chronicles of a Boy and His Dog* koga je ilustrirao Richard Corben.

*A Boy and His Dog* se, zajedno uz filmsku verziju, često navodi kao jedna od inspiracija za video-igre iz ciklusa *[[Fallout]]*, a posebno *[[Fallout 3]]*.
A Boy and His Dog

***A Boy and His Dog*** () je američki science fiction film snimljen 1975. godine u režiji L. Q. Jonesa, poznat kao jedno od ranih i najuticajnijih ostvarenja postapokaliptičkog žanra.

Predstavlja adaptaciju istoimene pripovjetke Harlana Ellisona. Radnja se događa 2024. godine na američkom Jugozapadu, nekoliko godina nakon što je Treći svjetski rat uništio civilizaciju i opustošio površinu Zemlje, natjeravši ostatke preživjelog čovječanstva da se bori za ograničene količine hrane i drugih resursa. Protagonisti su 18-godišnji mladić Vic (čiji lik tumači Don Johnson) i njegov pas Blood (kome glas posuđuje Tim McIntire) koji mu svojim telepatskim moćima pomaže da, u zamjenu za hranu, pronađe seksualne partnerice i izbjegne neprijatelje, ali čiji simbiotski odnos ugrozi dolazak Quille (čiji lik tumači Susanne Benton), djevojke pobjegle iz podzemnog naselja koje nastoji sačuvati i obnoviti predratnu civilizaciju.

Film je snimljen u nezavisnoj produkciji i sa relativno niskim budžetom, te su kao lokacije uglavnom korišteni dijelovi pustinje Mojave. Scenario je originalno trebao napisati sam Ellison, ali je, suočen sa spisateljskom blokadom, to prepustio L. Q. Jonesu. Film se isticao prije svega crnim humorom, odnosno na satirički način prikazivao je odraze patoloških pojava predratnog svijeta među različitim živopisnim i grotesknim pojavama koje susreću protagonisti, ali i vješto koristio ironiju kroz komentare Blooda kao čangrizavog mizantropskog intelektualca prisiljenog da ovisi o neobrazovanom i budalastom 18-godišnjaku. Ellison je uglavnom bio zadovoljan filmom, ali mu se nije svidjela završnica, koju je proglasio mizoginističkom. *A Boy and His Dog* je loše prošao kod publike, iako su ga poklonici samog žanra izuzetno cijenili, te je sa vremenom stekao kult status. Danas je, pak, najpoznatiji po tome što je poslužio kao ključna inspiracija za seriju postapokaliptičkih video igara pod naslovom *[[Fallout]]*.

## Uloge

* Don Johnson ... Vic
* Tim McIntire (*glas*) ... Blood
* Susanne Benton ... Quilla June Holmes
* Jason Robards ... Lou Craddock
* Alvy Moore ... Doctor Moore
* Helene Winston ... Mez Smith
* Charles McGraw ... Preacher
* Hal Baylor ... Michael
* Ron Feinberg ... Fellini
* Michael Rupert ... Gery
* Don Carter ... Ken
* Michael Hershman ... Richard

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Zore su ovdje tihe

***Zore su ovdje tihe*** () je sovjetski ratni film snimljen 1972. godine u režiji Stanislava Rostotskog. Predstavlja adaptaciju priče Borisa Vasiljeva. Protagonist, koga tumači Andrej Martinov je sredovječni podoficir Crvene armije koji za 1942. godine, u doba Drugog svjetskog rata, raspoređen na pozadinsku dužnost u Kareliji mora zapovijedati malom protuavionskom jedinicom čije ljudstvo čine žene. Radnja prikazuje kako se djevojke teško prilagođavaju svom pretpostavljenom, ali i kako se sve promijene kada su prisiljene surpostaviti se jedinici njemačkih padobranaca ubačenoj sa zadatkom da digne u zrak strateški važnu Kirovsku željeznicu.

Film je, prema zamisli autora trebao publiku podsjetiti, odnosno ukazati, na uglavnom zanemarenu ulogu sovjetskih žena-vojnika u ratu. Također se isticao nekonvencionalnom tehnikom i stilom, pa je tako većina scena prikazan u crno-bijeloj tehnici, dok je prolog smješten u suvremeno doba, kao i scene koje kroz flashback prikazuju prošlost protagonistica, prikazane u boji. Rostotski je tokom snimanja također inzistirao na maksimalnom realizmu, a što je uključivalo i banalne prizore u kojima se protagonistice kupaju; to je bila prilika za jednu od za tadašnju sovjetsku kinematografiju prilično rijetkih scena filmske golotinje. *Zore su ovdje tihe* je postigao izuzetnu gledanost, ali i pohvale stranih kritičara, te je također ušao u nominacije za Oscar za najbolji film na stranom jeziku.

Film je kasnije sa velikim uspjehom prikazan i u NR Kini, te je zbog toga 2005. godine u rusko-kineskoj koprodukciji snimljen remake u obliku istoimene televizijske miniserije. Godine 2009. je u Indiji na tamilskom jeziku snimljen remake pod naslovom *[[Peranmai]]*. Godine 2015. je u Rusiji snimljen još jedan istoimeni remake.

## Uloge
* Andrey Martinov ... Viši narednik Vaskov
* Jelena Drapeko ... Lisa Bričkina
* Jekaterina Markova ... Galja Četvertak (kao Je. Markova)
* Olga Ostroumova ... Ženja Komeljkova
* Irina Ševčuk ... Rita Osjanina
* Irina Dolganova ... Sonja Gurvič (kao I. Dolganova)
* Ljudmila Zajceva ... Narednica Kirjanova
* Ala Meščerjakova ... Marija Nikiforovna

## Reference

## Vanjske veze
*
* '''''The Dawns Here Are Quiet''''' &mdash; part 1 on YouTube
* '''''The Dawns Here Are Quiet''''' &mdash; part 2 on YouTube
Nybyggarna (film)

***Nybyggarna*** () je švedski igrani film snimljen u režiji Jana Troella i premijerno prikazan 1972. godine. Predstavlja ekranizaciju završna tri romana iz serije *[[Utvandrarna (filmska serija)|Utvandrarna]]* Vilhelma Moberga, odnosno nastavak filma *[[Utvandrarna (film)|Utvandrarna]]* iz prethodne godine. U filmu Max von Sydow i Liv Ullmann ponavljaju uloge Karl-Oskara i Kristine, bračnog para emigranata koji su sredinom 19. vijeka, gonjeni neimaštinom, odlučili potražiti sreću kao emigranti u SAD. Radnja se događa u Minnesoti te prati nekoliko decenija u njihovom životu, kada zajedno sa sunarodnjancima pokušavaju stvoriti novi život, ali se suočavaju sa iskušenjima vezanim uz građanski rat, sukobe sa Indijancima, ali i nerazumijevanju djece koja sve manje govore švedski ili imaju veze sa starom domovinom. *Nybyggarna*, koja se snimala paralelno sa svojim prethodnikom, predstavlja je jedan od tada najskupljih i najambicioznijih projekata švedske kinematografije. Kao i prethodnik, postigla je veliki uspjeh, te je, između ostalog, bila nominirana za Oscar za najbolji strani film.

## Uloge
*Max von Sydow – Karl-Oskar
*Liv Ullmann – Kristina
*Eddie Axberg – Robert
*Pierre Lindstedt – Arvid
*Allan Edwall – Danjel
*Monica Zetterlund – Ulrika
*Hans Alfredson – Jonas Petter
*Agneta Prytz – Fina Kajsa
*Halvar Björk – Anders Månsson
*Tom C. Fouts – Pastor Jackson
*Peter Lindgren – Samuel Nöjd
*Per Oscarsson – Pastor Törner
*Oscar Ljung – Petrus Olausson

## Vanjske veze
*
Ivan Zlatić

**Ivan Zlatić** (Čačak, SFRJ, 1975), srpski novinar, političar i aktivista.

Od 2003. do 2012. bio je sekretar Saveta za borbu protiv korupcije, stručnog, savetodavnog tela Vlade Srbije. Bio je novinar i član uredništva časopisa Republika od 1999. do 2012. godine i balkanske edicije Z magazina (2007-2009). Urednik Biltena za samoobrazovanje i društvena pitanja od juna 2012. godine (od marta 2013. i u dnevnom listu Danas). Jedan od inicijatora i član rukovodećih tela Unije radnika i akcionara Srbije, Pokreta Ravnopravnost i Koordinacionog odbora radničkih protesta u Srbiji. U oktobru 2016. godine izabran je za predsednika Socijaldemokratske unije.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanični sajt Socijaldemokratske unije
Mi querida señorita

***Mi querida señorita*** () je španski igrani film snimljen u režiji Jaimea de Armiñána, premijerno prikazan 1972. godine i poznat kao prvo ostvarenje španske kinematografije koje se bavilo motivima seksualne orijentacije i transrodnosti.

Po žanru je mješavina drame i crne komedije. Glavni lik, koga tumači José Luis López Vázquez, je Adele, 43-godišnja usidjelica koja živi mirnim životom u selu na sjeveru Španije koga će potpuno poremetiti posjet ljekaru prilikom koga otkriva da je u stvari muškarac. Radnja prikazuje njene napore da ponovno izgradi život tako što uzima novo ime, identitet i seli u Madrid gdje će sresti svoju nekadašnju sluškinju (koju tumači Julieta Serrano).

Film je napravljen u doba Francovog režima, te su autori, zbog teme koja se smatrala potencijalno subverzivnom, bili prisiljeni mijenjati scenario čak pet puta prije nego što su konačno dobili odobrenje od cenzora. Kada je konačno prikazan, postigao je uspjeh, ali prije svega u inozemstvu, te je između ostalog, bio nominiran za Oscar za najbolji film na stranom jeziku.

## Uoge
*José Luis López Vázquez	... 	Adela Castro Molina/Juan
*Julieta Serrano	... 	Isabelita
* Antonio Ferrandis	... 	Santiago
*Enrique Ávila	... 	Otac José María 
*Lola Gaos	... 	Tetka Chus
*Chus Lampreave	... 	Chusina nećaka
* Mónica Randall	... 	Feli
*José Luis Borau    ...  Doctor

## Reference

## Vanjske veze
*
Epping Forest (distrikt)

**Epping Forest** je distikt od 129,677 stanovnika na istoku Engleske.

## Geografija

Prostire se po jugozapadnom dijelu Grofovije Essex na sjeveroistočnom rubu 
Grofovije Greater London.

## Historija

Distikt Epping Forest je formiran nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašnjih urbanih distrikta; Chigwell, Epping i Waltham Holy Cross sa ruralnim distriktima Epping i Ongar.

Nakon tog su 1994. i 1995. dva manja granična teritorija dana Grofoviji Greater London.

Distrikt je me dobio po drevnoj šumi (engleski: *forest*) koja se nekad prostirala preko čitavog distikta. Ta šuma je originalno bila 
kraljevsko lovište, koje je vremenom sve više smanjivano, na račun lokalnih stanovnika, koji su kao tradicionalni nositelji zajedničkih prava na nju, zahtjevali i krčili svoj dio.

Od potpunog nestajanja spasio je Zakon izglasan u Parlamentu - 1878. Danas se o preostalih 23 km² brine Grad London.

Trgovište Epping je administrativni centar distikta i mjesto gdje se nalazi veliki trgovački centar. Drugi 
urbani centri, zapravo londonska predgrađa su Chigwell, Waltham Abbey i Chipping Ongar.

## Reference

## Vanjske veze

* Epping Forest District Council
Epping, Essex

**Epping** je grad od 10.859 stanovnika na istoku Engleske.

On je administrativni centar distrikta Epping Forest.

## Geografija
Epping se nalazi u jugozapadnom dijelu Grofovije Essex, udaljen oko 27 km sjeveroistočno od Londona. Od rubnih predgrađa Londona dijeli ga istoimena šuma.

## Historija
U vrijeme Domesday Booka 1086. bio je malo naselje od par kuća i jednom kapelom na rubu šume Epping. Kralj Henry III izdao je 1253. povelju Opatiji Waltham (čiji je Epping bio feud) da može svaki tjedan održavati sajam u Eppingu, uz jedan veći godišnji u maju. Sajam je vremenom izrastao u važno trgovište za stoku. Zatvoren je 1961., nasljedio ga je svaštarski sajam općeg tipa koji se održava svakog ponedjeljka.

Epping duguje svoj prosperitet time što se nalazi na glavnom putu za London. Poboljšanja koja su provedena između 1769. i 1870. znatno su povećala promet . Tako da je početkom 19. vijeka nekih 25 kočija dnevno prolazilo kroz grad, i radilo čak 26 gostionica. Kad je 1865. željeznica došla do Eppinga, pao promet kočijama i gostionicama, ali se doselilo puno novih stanovnika koji su svakodnevno putovali u London na posao. Britanski ratni premijer Winston Churchill bio je zastupnik Eppinga u Parlamentu od 1924. do 1945.

## Pobratimski gradovi
*  Eppingen, Njemačka

## Reference

## Vanjske veze

* Epping Town Council
Linorez

**Linorez** je jedna od vrsta grafičkih tehnika visoke štampe kod koje se crtež urezuje u ploču linoleuma, a zatim štampa na papir.

Ta grafička tehnika je slična drvorezu, ali kako je linoleum puno mekši i lakši za urezivanje, njime se mogu postići puno veći efekti.

## Karakteristike i historija

Zbog jednostavnog i brzog postupka linorez je pogodan za plakate, ilustracije i dekorativnu grafiku. Najčešće se izvodi u jakim kontrastima svijetlih i tamnih površina, najčešće u jednoj ali i u više boja, ali bez rastera.

Iako je linoleum izmišljen još 1860-ih prvi su ga počeli koristiti za linorez umjetnici iz njemačke grupe Die Brücke početkom 20. vijeka.

Ispočetka su ga brojni umjetnici prezirali jer nije zahtjevao nikakve tehničke vještine. Umjetnici iz grupe Taller de Gráfica Popular (Narodna grafička radionica), osnovane u Mexico Cityju 1937. napravili su čitave serije vrlo efektnih plakata u linorezu.

Nakon što su Pablo Picasso i Henri Matisse počeli koristiti linorez 1950-ih i brojni drugi umjetnici okušali su se u toj grafičkoj tehnici.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Linocut''
Emberatoriet meem

***Carstvo M*** (, translit.&nbsp;Emberatoriet meem) je egipatski igrani film snimljen 1972. godine u režiji Husseina Kamala. Po žanru je drama, a protagonistica koju tumači Faten Hamama, je udovica koja svoju impresivnu karijeru univerzitetskog profesora pokušava pomiriti sa kompliciranim porodičnim životom, odnosno brigom o šestoro djece čija je dob u rasponu od 6 do 20 godina, a čija sva imena počinju sa slovom "M".

## Uloge
* Faten Hamama ... Majka (Mona)
* Ahmed Mazhar
* Dawlad Abiad ... Baka
* Seif Abol Naga ... Mostafa (kao Khaled Abol Naga)
* Hayat Kandeel ... Kćer

## Reference

## Vanjske veze
*
Maa on syntinen laulu (film)

***Maa on syntinen laulu*** () je finski igrani film snimljen u režiji Raunija Mollberga, kome je to predstavljao filmski debi, i premijerno prikazan 1973. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Time K. Mukke, inspirirane autorovim životom u rodnom Laplandu. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Maritta Viitamäki, je 19-godišnja djevojka koja krajem 1940-ih izaziva predrasude svog tiranskog oca zbog ljubavi prema pastiru, pokrećući događaje koji će završiti tragedijom. Mollberg, koji je dotada radio isključivo na televiziji, film je, zbog visokih troškova snimanja u udaljenom Laplandu, velikim dijelom morao financirati iz svog džepa. Koristio je *[[cinema verite]]* stil i inzistirao na naturščicima kao glumačkoj postavi; Viitamäki, koju je također slučajno angažirao, će kasnije postati profesionalna glumica. *Maa on syntinen laulu* je kasnije dobio pohvale kritike, prije svega zbog fotografije koja je ovjekovječila prirodne ljepote Laplanda.

## Uloge
* Maritta Viitamäki ... Martta Mäkelä
* Pauli Jauhojärvi ... Juhani Mäkelä
* Aimo Saukko ... Old man Mäkelä
* Milja Hiltunen ... Alli Mäkelä
* Sirkka Saarnio ... Elina Pouta
* Niiles-Jouni Aikio ... Oula
* Veikko Kotavuopio ... Kurki-Pertti
* Jouko Hiltunen ... Hannes
* Osmo Hettula ... Propovjednik
* Maija-Liisa Ahlgren ... Aino Liinukorpi
* Kauko Jauhojärvi ... Antti Lanto
* Irja Uusisalmi ... Anna Kurkela
* Eelis Tiensuu ... Poudan isäntä
* Elsa Kellinsalmi ... Poudan emäntä
* Toivo Lampela ... Outakodan vanhaisäntä

## Reference

## Vanjske veze
*
Der Dritte

***Der Dritte*** () je istočnonjemački igrani film snimljen u režiji Egona Günthera i premijerno prikazan početkom 1972. godine. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju novele *Unter den Bäumen regnet es zweimal* Eberharda Panitza. Protagonistica, čiji lik tumači Jutta Hoffmann, je matematičarka koja je postigla uspješnu univerzitetsku karijeru, ali je nezadovoljna svojim privatnim životom, koji ju je ostavio sa dvoje djece i dva propala braka. Radnja prikazuje kako postaje odlučna da se uda po treći put, te da će svog budućeg muža pažljivo odabrati.

## Uloge
* Jutta Hoffmann ... Margit Flieser
* Barbara Dittus ... Lucie
* Armin Mueller-Stahl ... Slijepac
* Rolf Ludwig ... Hrdlitschka
* Peter Köhncke ... Bachmann
* Erika Pelikowsky ... Časna majka
* Christine Schorn ... Mlada žena
* Jaecki Schwarz ... Mladi muškarac
* Klaus Manchen ... Luciesin prijatelj

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Der Dritte at Filmportal.de 
* [Der Dritte](http://www.defa-stiftung.de/cms/(S(kj0uuf45z14ths452k1f5155))/DesktopDefault.aspx?TabID=412&FilmID=Q6UJ9A002KUN&qpn=2)  at the DEFA-Stiftung
The Land That Time Forgot (roman)

***The Land That Time Forgot*** () je science fiction roman američkog pisca Edgara Ricea Burroughsa originalno objavljen 1918. godine. Djelomično je bio inspiriran uspjehom romana *[[The Lost World (roman, Conan Doyle)|Izgubljeni svijet]]*, ali i tada aktualnim Prvim svjetskim ratom. Radnja započinje na Južnom Atlantikom gdje posada potopljenog britanskog broda uspije preuzeti nadzor nad njemačkom podmornicom, ali je, zbog nedostatka zaliha, prisiljena iskrcati se polumitskom i nepristupačnom otoku Capronia za čiju se, planinama okruženu, unutrašnjost ispostavi da sadrži sačuvanu prahistorijsku floru i faunu uključujući dinosaure. Burroughs je otok zamislio kao svojevrsni zoološki vrt čija geografija i klima posjetiteljima daje uvid u različite stadije evolucije, pa protagonisti, napredujući prema unutrašnjosti, imaju priliku sresti se i za ljudskim bićima u različitim fazama evolucije - od primitivnih čovjekolikih majmuna, preko neandertalaca do kromanjonaca. Roman je brzo dobio nastavak pod naslovom *[[The People That Time Forgot (roman)|The People That Time Forgot]]*, a koji zajedno sa trećim nastavkom pod naslovom *[[Out of Time's Abyss]]* činio kategoriju koja će dobiti ime *Caspak*.

Roman, koji je 1924. izdan u obliku knjige, je privukao pažnju hollywoodskih producenata. Među njima je bio i Willis O'Brien koji ga je početkom 1930-ih počeo ekranizirati kao film pod naslovom *[[Creation (nedovršeni film)|Creation]]*; projekt je na kraju obustavljen, ali su iskustva brzo poslužila kao podloga za mnogo poznatiji i uspješniji *[[King Kong (film, 1933)|King Kong]]*. Prva dovršena ekranizacija je bio film *[[The Land That Time Forgot (film, 1975)|The Land That Time Forgot]]* snimljen 1975. godine u anglo-američkoj koprodukciji, a 2009. je napravljen istoimeni remake u produkciji studija Asylum Entertainment.

## Reference

## Vanjske veze
* Edgar Rice Burroughs Summary Project page for ''The Land That Time Forgot''
The Land That Time Forgot (film, 1975)

***The Land That Time Forgot*** () je američko-britanski science fiction pustolovni film snimljen 1975. godine u režiji Kevina Connora. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Edgara Ricea Burroughsa. Radnja započinje na Južnom Atlantiku za vrijeme Prvog svjetskog rata kada posada potopljenog britanskog broda uspije preuzeti nadzor nad njemačkom podmornicom, ali je zbog nedostatka hrane, goriva i zaliha prisiljena iskrcati se na polumitskom otoku Capronia za čiju se, planinama okruženu unutrašnjost, ispostavi da je sačuvala prahistorijsku floru i faunu, uključujući dinosaure i pećinske ljude.

*The Land*, za koji je scenario napisao ugledni britanski SF-pisac Michael Moorcock, je napravljen sa relativno niskim budžetom, te su specijalni efekti bili primitivni, pa su tako dinosauri rekonstruirani uz pomoć rukom pokretanih lutaka. Usprkos toga, kao i mlakih kritika, film je postigao više nego solidan komercijalni uspjeh. To je potaklo studio Amicus Productions da godine 1977. snimi nastavak pod naslovom *[[The People That Time Forgot (film)|The People That Time Forgot]]*; u međuvremenu je snimljen žanrom i temom srodni filmu *[[At the Earth's Core (film)|At the Earth Core]]*, također temeljenom na Burroughosovoj prozi.

Roman je ponovno ekraniziran 2009. godine kao istoimeni film u produkciji studija The Asylum.

## Uloge
* Doug McClure ... Bowen Tyler
* John McEnery ... Captain Von Schoenvorts
* Susan Penhaligon ... Lisa Clayton
* Keith Barron ... Bradley
* Anthony Ainley ... Dietz
* Godfrey James ... Borg
* Bobby Parr ... Ahm
* Declan Mulholland ... Olson
* Colin Farrell ... Whiteley
* Ben Howard ... Benson
* Roy Holder ... Plesser
* Andrew McCulloch ... Sinclair
* Ron Pember ... Jones
* Grahame Mallard ... Deusett
* Andrew Lodge ... Reuther
* Brian Hall ... Schwartz
* Stanley McGeagh ... Hiller
* Peter Sproule ... Hindle
* Steve James ... Prvi Sto-Lu

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*''The Land That Time Forgot'' at BFI Screenonline
* ''The Land That Time Forgot'' at the Movie Review Query Engine
Fotográfia (film)

***Fotográfia*** () je mađarski crno-bijeli igrani film snimljen 1973. godine u režiji Pála Zolnaya. Po žanru je drama, a protagonist je profesionalni fotograf koji zajedno sa nekoliko pomoćnika odlazi na selo kako bi napravio fotografije za tamošnje mještane. Radnja prikazuje kako prilikom obavljanja posla dobija uvide u njihove privatne živote. Zolnay, koji se prije ovog filma bavio uglavnom dokumentarcima je *Fotografiju* napravio u cinema verite stilu. Kritičari su ga, zbog sličnosti teme i stila, prozvali "mađarskim *[[Blow Up]]om*". Prikazan je na Moskovskom filmskom festivalu 1973. godine gdje je dobio drugu nagradu.

## Uloge
* Iglódi István (a retusőr)
* Zala Márk (a fotós)
* Sebő Ferenc (a regős)

## Vanjske veze
*
Saudagar (film, 1973)

***Saudagar*** je indijski igrani film snimljen na hindiju 1973. godine u režiji Sudhendua Roya. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju novele *Ras* bengalskog pisca Narendranatha Mitre. Protagonist, čiji lik tumači Amitabh Bachchan, je Moti, trgovac "gurom", koncentratom šećera koji se pravi od nektara datulje, a kome je glavni dobavljač žena po imenu Mejuben (čiji lik tumači Nuthan). Radnja prikazuje kako se za nju oženi samo zato da bi prikupio miraz te se razvede i oženi mladu djevojku Phoolbanu (čiji lik tumači Padma Khanna). *Saudagar* nije imao dobre komercijalne rezultate, ali je ipak bio službeni indijski kandidat za Oscar za najbolji strani film.

## Uloge
*Nutan ... Mahjubhi
*Amitabh Bachchan ... Moti
*Trilok Kapoor
*Padma Khanna ... Phoolbanu
*Murad		
*Leela Mishra ... Badi Bhi
*Dev Kishan
*Jugnu
*V. Gopal
*C.S. Dubey

## Izvori

## Vanjske veze
*
Kaigenrei

, poznatiji pod međunarodnim naslovom ***Coup d'Etat*** () je japanski crno-bijeli biografsko-historijski film snimljen 1973. godine u režiji Yoshishigea Yoshide. Protagonist, koga tumači Rentarō Mikuni, je Ikki Kita, je publicist, političar i vođa japanske radikalne desnice u međuratnom periodu, a radnja prikazuje kako on i njegovi sljedbenici početkom 1936. pokušavaju izvesti puč protiv tadašnje carske vlade. Film je napravljen pod snažnim uticajem francuskog Novog vala, a također se smatra završnim dijelom Yoshidine trilogije posvećene političkom radikalizmu (uz *[[Eros + Massacre|Eros + Masakr]]* i *[[Herojsko čistilište]]*).

## Uloge
* Rentarō Mikuni ... Kazuki Kitamura / Ikki Kita
* Yasuyo Matsumura ... Suzu, Kazukijeva supruga
* Yasuo Miyake ... Mladi vojnik
* Akiko Kurano ... Vojnikova supruga
* Tadahiko Sugano ... Nishida
* Taketoshi Naitō ... Oficir
* Kei Iinuma ... Iwasa
* Kazunaga Tsuji ... Heigo Asahi
* Masako Yagi ... Heigova sestra

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Incident 26. februara

je bio neuspjeli pokušaj državnog udara koga su u Japanu u februaru 1936. izveli sljedbenici radikalne desnice, odnosno pripadnici frakcije "Carskog puta" (Kodo-Ha) u carskoj vojsci. Pobunjenici su planirali preuzeti vlast, te izvršiti čistku u vrhovima vlade i oružanih snaga, koje su držali previše umjerenima. Iako su pobunjenici uspjeli zauzeti sjedište Tokija i vladine zgrade, te likvidirati nekoliko visokih funkcionara (uključujući bivše premijere) nisu uspjeli zarobiti premijera Keisukea Okadu niti preuzeti nadzor nad Carskom palačom. Odbijanje cara Hirohita da podrži puč, kao i svrstavanje mornarice i većeg dijela vojske na stranu vlade je natjerao pobunjenike da nakon nekoliko dana polože oružje. Nakon toga su slijedila suđenja na kojima su vlasti, za razliku od sličnijih incidenata u prošlosti, pokazale veliku oštrinu, te je 19 sudionika i kolovođa puča (među kojima je bio uticajni publicist Ikki Kita) osuđeno na smrt i strijeljano. Iako je radikalna struja Kodo-ha time oslabljena, događaj je za posljedicu također imao i slabljenje civilne kontrole nad vojskom, s obzirom da se na taj način nastojalo nezadovoljne oficire odvratiti od sličnih akcija u budučnosti.

## Izvori

## Literatura

*Bix, Herbert P. (2000). *[[Hirohito and the Making of Modern Japan]]*. Perennial.
*Brown, Delmer M. (1955). *Nationalism in Japan*. University of California Press.
*Chaen Yoshio (2001). *Zusetsu Ni Niroku Jiken*. Nihon Tosho Center.
*Crowley, James B. (1962). "Japanese Army Factionalism in the Early 1930's" *The Journal of Asian Studies* (21:3).
*Hane, Mikiso (1983). *Emperor Hirohito and His Chief Aide-de-Camp: the Honjo Diary, 1933–36*. University of Tokyo Press.
*Jansen, Marius (2002). *The Making of Modern Japan*. Harvard University Press.
*Kita Hiroaki (2003). *Ni Niroku Jiken Zenkenshō*. Asahi Shimbun.
*Shillony, Ben-Ami (1973). *Revolt in Japan: The Young Officers and the February 26, 1936 Incident*. Princeton University Press.
*Storry, Richard (1957). *The Double Patriots: A Study of Japanese Nationalism*. Greenwood Press.
*Yoshii Hiroshi (ed.) (1989). *Mokugekisha ga Kataru Showa-shi (Vol. 4): 2/26 Jiken*. Shin-Jinbutsuoraisha.
Tendring

**Tendring** je distikt od 141,183 stanovnika na istoku Engleske.

## Geografija

Prostire se na sjeveroistoku Grofovije Essex, duž niske obale Sjevernog mora između ušća rijeka Stour i Colne.

Morsko ljetovalište Clacton-on-Sea je administrativni centar distikta.

Većina stanovnika distrikta živi u naseljima duž obale, od stare luke Harwich na sjeveru, do jahtaške marine Brightlingse na jugu, smještene u estuariju Rijeke Colne.

Obalni gradovi imaju dobre željezničke veze sa gradovima u unutrašnjosti, pa mnogi stanovnici svakodnevno putuju na posao u Colchester, Chelmsford, pa čak i London. 
Po obalnim ljetovalištima kao što su Walton, Frinton i Clacton turizam je glavna grana privrede, pa je on najvažniji i za  Distrikt Tendring.

Po unutrašnjosti distikta dominira poljoprivreda.

## Historija

Distikt Tendring je formiran nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašneg Borougha Harwich sa urbanim distriktima; Brightlingsea, Clacton and Frinton i Walton uz ruralni Distrikt Tendring.

## Reference

## Vanjske veze

* Tendring District Council
Clacton-on-Sea

**Clacton-on-Sea** je grad od 52.306 stanovnika na istoku Engleske.

On je administrativni centar distrikta Tendring.

## Geografija
Clacton-on-Sea se nalazi na sjeveroistoku Grofovije Essex, duž obale Sjevernog mora.

## Historija
Najstarije naselje *Veliki Clacton* osnovali su Kelti oko 100. pne. Postoje neke nejasni tragove da su i Rimljani koristili Clacton kao ljetovalište. Prvi put je dokumentiran oko.500. kao saksonsko naselje  pod imenom *Claccingaton*, što je značilo *Naselje Clacca*. 
U vrijeme Domesday Booka 1086., dokumentiran je pod imenom *Clachintuna*. Za ranog srednjeg vijeka životom sela je dominirala crkva sv. Ivana, koja je danas najstarija građevina u Clactonu.

Današnji Clacton-on-Sea je podigao građevinar i poduzetnik Peter Bruff 1871. kao morsko ljetovalište. Ispočetka se do njega moglo doći jedino brodom. Nakon izgradnje Londonskog puta 1920-ih, povećao se priliv turista. Kasnije nakon 70-ih, kad je izgrađena cesta A120 put do Clactona je olakšan jer se nije trebalo prolaziti kroz Colchester.

U arheologiji Clacton je poznat kao lokalitet iz Starijeg kamenog doba mjesto istoimene klektonske kulture na kom su pronađeni brojni artefakti iz tog vremena.

## Reference

## Vanjske veze

* Clacton-on-Sea the Sunshine Coast of Essex  
* Clacton and District Local History Society
Caspak

**Caprona** (fonetski: **Kaprona**), **Capronia** (fonetski: **Kapronija**) ili (endonimski **Caspak**) je izmišljeni otok koji predstavlja poprište radnje science fiction romana američkog pisca romana Edgara Ricea Burroughsa, odnosno istoimenog ciklusa, prvi put objavljenog 1918. godine.

Caprona je opisana kao otok smješten na Južnom Atlantiku, u blizini obale Antarktika, te se navodi kako je ime dobila po italijanskom moreplovcu i istraživaču Caproniju koji ga je otkrio za vrijeme svojih putovanja 1721. godine, ali potom izgubio njegovu preciznu lokaciju. Caprona ima neobičan reljef i oblik, odnosno njena obala se u potpunosti sastoji od visokih, nepristupačnih planina, dok se u unutrašnjosti nalazi veliko jezero i rijeke, odnosno aktivni vulkan koji omogućava tropsku i umjerenu klimu; to je, sa druge strane, također omogućilo da se na Caproni mogu pronaći primjerci prahistorijske flore i faune, uključujući dinosaure ali i pećinske ljude. Burroughs je u svojim romanima to nastojao objasniti specifičnim lokalnim konceptom gdje se evolucija umjesto kroz generacije odvija kroz metamorfozu pojejedinačnih organizama.

Caprona je opisana u romanima *[[The Land That Time Forgot (roman)|The Land That Time Forgot]]*, *[[The People That Time Forgot (roman)|The People That Time Forgot]]* i *[[Out of Time's Abyss]]*. Poslije je prikazana u filmovima *[[The Land That Time Forgot (film, 1975)|The Land That Time Forgot]]* (1975) i *[[The People That Time Forgot (film)|The People That Time Forgot]]*.

Godine 2009. je prikazana i u novom filmu *[[The Land That Time Forgot (film, 2009)|The Land That Time Forgot]]*, iako je tamo lokacija zamijenjena Bermudskim trokutom.
    
## Povezano
* Pellucidar

## Vanjske veze
* Maps of Caspak/Caprona
M25 (Engleska)

**Autoput M25** (engleski: *M25 motorway* je kružni (obilazni) autoput oko Londona u Engleskoj.

## Karakteristike i historija gradnje

Autoput M25 je sa svojih 188 km druga po veličini evropska obilaznica. Njegov radijus varira od 21 do 35 km od Charing Crossa. Iako većinom londonskih cesta upravlja kompanija Londonski transport, ali sa M25 koja je dio mreže engleskih strateških puteva upravlja Agencija za autoputove.

Kraljevska komisija je još 1905. predložila izgradnju londonske obilaznice, ali su samo dijelovi te planirane ceste izgrađeni u to vrijeme. Kako je promet motornim vozilima 1970-ih enermno porastao, to je ubrzalo planove Britanske vlade da se izgradi M25.

Posljednu dionicu na tom autoputu u dužini od 21 km, koja je dovršena prije roka u oktobru 1986., otvorila je tadašnja premijerka Margaret Thatcher.

Na autoputu M25 ima 33 čvorrišta i 234 mostova i nadvožnjaka.

Za njegovu gradnju potrošeno je više od 2 miliona tona betona i 3,5 miliona tona asfalta, i zasađeno više od 2,1 miliona stabala i grmlja.

Ukupni troškovi gradnje iznosili su tadašnjih 1.000 miliona £, od tog iznosa Evropska zajednica dala je 5,8 miliona £.

## Galerija slika

Datoteka:M25 motorway 2004-04-25.jpg|Autoput kod Heathrowa
Datoteka:Bell_Common_Tunnel_-_geograph.org.uk_-_53233.jpg|Tunel kod Eppinga
Datoteka:M23-M25_Intersection_-_geograph.org.uk_-_15455.jpg|Raskršće sa autoputom M23
Datoteka:070921-Final DLS map.pdf|Karta autoputa M25


## Reference

## Vanjske veze

* ''M25''
Edith Ewing Bouvier Beale

**Edith Ewing Bouvier Beale** (10. maj 1895 - 5. februar 1977) je bila pripadnica američkog otmjenog društva i amaterska pjevačica, poznata prije svega po svom ekscentričnom životnom stilu i pustinjaštvu koje je nekoliko pred njenu smrt ovjekovječeno u znamenitom dokumentarnom filmu *[[Grey Gardens]]*.

Rodila se u uglednoj i bogatoj i uglednoj porodici advokata Johna Vernoua Bouviera Juniora, a jedan od braće joj je bio John Vernou Bouvier III, otac Jacqueline Kennedy, buduće Prve dame. Godine 1917. se udala za Phealana Bealea (1881 - 1956), pravnika koji je radio u očevoj tvrtki. Rodila mu je troje djece - kćer Edith Bouvier Beale (1917 -2002) i sinove Phelana Juniora (1920 - 1994) i Bouviera Bealea (1922 - 1994). Bračni par Beale je godine 1924. kupio i uselio se u Grey Gardens, luksuzno imanje na istočnog obali Long Islanda.

Phelan se godine 1931. godine od nje rastavio, a pokušajima da se nametne kao kabaretska zabavljačica i ekscentričnim ispadima toliko udaljila oca da ju je 1942. godine izbacio iz oporuke, ostavivši joj tek skromni džeparac. Edith je dodatni udarac dobila kada joj je muž 1946. godine poslao obavijest o razvodu iz Meksika.

Edith je sve vrijeme odbijala prijedloge da proda Grey Gardens, a godine 1952. se tamo, nakon bezuspješnih pokušaja da napravi karijeru u industriji zabave, trajno uselila i kćer Edith, koja će zbog života sa majkom zvanom "Velika Edie" dobiti nadimak "Mala Edie". Dvjema ženama su jedino društvo činili sluge George "Gould" Strong i Tom Logan. Sa vremenom su sve manje napuštale imanje, a 1968. to potpuno prestale činiti nakon što je prilikom kraćeg odsutstva bilo predmetom provale.

Javnost se za Bouvier i njenu kćer početkom 1970-ih zainteresirala nakon članka u tabloidu *[[National Enquirer]]*, koji je otkrio kako im vlasti Okruga Suffolk prijete prisilnim iseljenjem nakon što je sanitarna inspekcija otkrila da uvjeti na imanju, koje je bilo potpuno zapušteno, i u kome su se nakotile divlje mačke, nisu pogodni na život. To je koincidiralo sa planovima braće Maysles, uglednih američkih sineasta da snime dokumentarni film o Jacqueline Kennedy. Pripremajući materijal za scene koje su trebale prikazati njeno odrastanje u East Hampton, posjetili su Grey Gardens i na kraju zaključili kako bi majka i kćer Bouvier bili mnogo bolja tema za film. Rezultat je bilo ostvarenje koje je izazvalo senzaciju ne samo brutalnom iskrenošću kojom opisuju svoju prošlost i odnose, nego i njihovu svakodnevnicu u kojoj nekadašnji pripadnici američke elite žive u prljavštini i siromaštvu. Edith je za film dobila honorar od 5000 dolara. Dvije godine kasnije je umrla u lokalnoj bolnici od komplikacija nakon pada u kući.

"Velika Edie" se pojavljuje kao lik u broadwayskom mjuziklu *[[Grey Gardens (mjuzikl)|Grey Gardens]]* te u istoimenom televizijskom filmu iz 2009. godine gdje je njen lik tumačila Jessica Lange.

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Hidroelektrana Čapljina

**Hidroelektrana Čapljina** smještena u Svitavi, nadomak Hutova blata, u opštini Čapljina, Bosna i Hercegovina. Njezini objekti nalaze se i na području opština Neum i Ravno. Puštena je u rad 25. novembra 1979. godine.  

Elektrana koristi prelijevne vode na brani Grančarevo iz akumulacija Bilećko jezero, i Trebinjsko jezero na rijeci Trebišnjici i vode slivnog područja nizvodno od brane Gorica. Od brane Gorica izgrađen je dovodni kanal, uglavnom trasom korita rijeke Trebišnjice. Kanal je dug 65 km, a površina betonske obloge je 2.200.000 m², što je za ono vrijeme bio izuzetan građevinski poduhvat. Voda iz kanala, u dnu Popova polja formira gornji kompenzacijski bazen elektrane, površine 70 ha, volumena 7,2 hm³, od čega korisnoga 6,5 hm³, i nalazi se u neposrednoj blizini mjesta Hutovo.  Voda se zatim dovodi tunelom prečnika 8.0&nbsp; m i dužine 8.105&nbsp; m u smjeru Hutova blata gdje je podzemna mašinska hala s dva agregata.  Iz elektrane vode se ispuštaju u donji kompenzacijski bazen Svitava, površine 1.000&nbsp; ha, maksimalnog volumena  44.000.000&nbsp; m³.

## Karakteristike
Elektrana je reverzibilna crpno-akumulacijska hidroelektrana koja koristi vode slivnog područja rijeke Trebišnjice. U vrijeme kada je izgrađena, bila je prva reverzibilna elektrana na prostoru Jugoslavije. Radi u tri režima rada:
* Sa svoja dva motor–generatora jedinične snage 240&nbsp;MVA elektrana daje energiju u elektroenergetsku mrežu, prvenstveno radi pokrivanja vršnih opterećenja. 
* Sa dvije reverzibilne vertikalno postavljene Francis crpke–turbine, jedinične snage po 210&nbsp; MW. u razdobljima malih voda i za vrijeme  manjega opterećenja na mreži, radi kao reverzibilna elektrana crpeći (vraćajući) vodu iz donjega u gornji kompenzacijski bazen.
* Elektrana može raditi i u kompenzatorskom pogonu, odnosno može proizvoditi ili uzimati iz mreže reaktivnu energiju i to s turbinskim i crpnim smjerom vrtnje agregata.

Osnovni podaci:

* broj agregata: 2
* instalirana snaga: 420 MW
* instalirani proticaj: 225 m³/sec
* tehnički minimum po agregatu: 140 MW
* srednja godišnja proizvodnja: 620 GWh
* ukupan stupanj korisnog djelovanja (pumpa-turbina): 74%
* tip turbine: Francis-reverzibilni
* proizvođač: Riva - Calconi
* instalirana snaga: 250 MW
Generatori:
* tip: Trofazni sinhroni
* proizvođač: AEG
* prividna snaga: 240 MVA
* način hlađenja statora: vazduh - voda
* način hlađenja rotora: vazduh
* broj okretaja: 300 o/min
## Reference
Grey Gardens (imanje)

**Grey Gardens** () je kuća, odnosno imanje smješteno u području Georgica Pond u okviru sela East Hapton i istoimenog grada na Long Islandu u američkoj državi New York, poznato kao prebivalište Edith Ewing Bouvier Beale i Edith Bouvier Beale, odnosno po tome što je prikazano u znamenitom istoimenom dokumentarnom filmu.

Kuću su 1897. godine sagradili F. Stanhope Phillips i Margaret Bagg Phillips, kćer novinskog magnata, a dizajnirao ju je arhitekt Joseph Greenleaf Thorpe (1862-1934). Kuća, koja se sastojala od 14 soba, se isticala svojim vrtovima. Godine 1913. je prodana Robertu C. Hillu, vlasniku poduzeća Consolidation Coal Company koji ju je dodatno preuredio. 

Godine 1924. su kuću kupili pravnik Phelan Beale i njegova supruga Edith Ewing Beale, koji će tamo sljedećih nekoliko godina provesti sa kćeri Edith, te sinovima Phelanom Juniorom i Bouvierom Bealeom. Edith je tamo nastavila živjeti nakon što se muž od nje 1931. godine rastavio. Održavanje kuće je tokom godina postalo sve teže, najviše zbog toga što je Edith zbog svog ekscentričnog i skandaloznog ponašanja ostala bez nasljedtsva, te imala tek skromni džeparac kao izvor prihoda. 

Godine 1952. se Edith u kući, nakon neuspješnog pokušaja da se probije u show businessu, priključila njena kćer. Dvije žene su se postepeno počele povlačiti iz društva, a životni uvjeti na neodržavanom i zapuštenom imanju postajali sve gori. 1971. godine je kuću posjetila sanitarna inspekcija Okruga Suffolk te užasnuta prljavštinom, nedostatkom tekuće vode, kao prisutstvom desetaka divljih mačaka i rakuna, objavila kako će obje žene prisilno iseliti zbog opasnosti po njihov život. Kada je priču o tome objavio tabloid *[[National Enquirer]]*, Edithine nećake - bivša Prva dama Jacqueline Kennedy i njena sestra Lee Radziwil - su platili 50.000 dolara za čišćenje.

To je koincidiralo sa planovima braće Maysels, uglednih sineasta, da snime dokumentarni film o životu Jacqueline Kennedy. Tokom priprema su, sakupljajući građu za njen rani život u East Hamptonu, posjetili Grey Gardens i zaključili da bi "Velika Edie" i "Mala Edie" bili daleko bolja tema za film. Mayslesovi i njihova ekipa su proveli oko godinu dana na imanju i temeljito zabilježili tamošnji svakodnevni život. 

"Mala Edie" je nakon majčine smrti 1979. godine prodala imanje Benu Bradleeju, izvršnom uredniku *[[Washington Post|Washington Posta]]*, koji je obećao da ga neće srušiti. Imanje je temeljito renovirano, a u njemu danas živi njegova udovica, novinarka Sally Quinn. 2017. godine je imanje ponudila na prodaju po cijenu od 19,995.000. $

## Izvori
Castle Point

**Castle Point** je distikt i borough od 89,173 stanovnika na istoku Engleske u Grofoviji Essex.

## Geografija

Prostire se duž sjeverne obale estuarija rijeke Temze nedaleko od njena ušća.

Administrativni centar distikta je Thundersley kod grada South Benfleeta.

Teritorij Castle Pointa je nizina sastavljena od plimnih uvala i dreniranog zemljišta zaštićenog branama i nasipima. 
Urbani centri distikta od Canvey Islanda na jugu do South Benfleeta na kopnu i sjeveru, doživjeli su 1960-ih i 70-ih enormni rast stanogradnje. Canvey Island nedaleko Londona, izrastao je početkom 20. vijeka u popularno ljetovalište, ali je kasnije postao poznat po svojim velikim  naftnim i petrokemijskijskim pogonima.

Borough svoje ime duguje srednjovjekovnom zamku (castle) Hadleigh, koji je bio čest motiv slikaru Johnu Constablu i Otoku Canvey.

## Historija

Distikt Castle Point je formiran nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašnih urbanih distrikta; Benfleet i Canvey Island.

Status borougha dobio je 1992.

## Privreda

Štamparstvo, izrada namještaja, graviranje uz povrtlarstvo na Canvey Islandu, na kom se nalazi i veliko skladište za ukapljeni plin, su osnove privrede distikta.

## Pobratimski gradovi

* Romainville, Francuska
* Köln, Njemačka
* Grofovija Roscommon, Irska

## Reference

## Vanjske veze

* Castle Point Borough Council
Canvey Island

**Canvey ** (engleski: *Canvey Island*) je otok koji leži u Grofoviji Essex a administrativno podpada pod Distrikt Castle Point.

## Karakteristike
Canvey se prostire pored sjeverne obale estuarija rijeke Temze, sa kopnom je povezan mostovima kod grada South Benfleeta.

Otok ima površinu od 183 km², na kojoj živi 38.643 stanovnika.

Kako je  izuzetno nizak još 1623. su pod vodsvom nizozemskog inženjera podignute brane i nasipi za zaštitu od mora. I pored tog otok je ostao osjetljiv na naročito velike plimne valove, pa se tako pamte katastrofalne poplave u januaru i februaru 1953. kad je poginulo 58 ljudi. Nakon tog su poduzeti radovi da se ojačaju i povise nasipi koji brane otok.

Otok je početkom 20. vijeka postao vrlo popularno ljetovalište Londončana, kasnije je postao poznat po svojim velikim  naftnim i petrokemijskijskim pogonima.

Canvey je mjesto gdje je 1959. podignut prvi terminal na svijetu za ukapljeni plin od zemnog plina, nakon tog se ta skladišta i nadalje koriste za ukapljeni plin ali od nafte.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome to Canvey Island.org''
Thundersley

**Thundersley** je distikt od 15,600 stanovnika na istoku Engleske u Grofoviji Essex.

## Geografija

Thundersley leži na sjeveru Distrikta Castle Point, nedaleko od estuarija rijeke Temze, udaljen oko 56 km istočno od Londona.

## Historija

Thundersley je polovicom 19. vijeka bio parohija u kojoj je živjelo 596 stanovnika u par naselja.
On ni danas nije previše urbaniziran, još uvijek ima dosta šuma i otvorenih polja.

Nakon donošenja Zakona o lokalnoj samoupravi 1972. - Thundersley je zajedno sa Canvey Islandom, Hadleighom i South Benfleetom formirao izbornu jedinicu za parlament i istoimeni Distrikt Castle Point.

Thundersley je odabran kao administrativni centar tog Distrikta.

## Reference

## Vanjske veze

* History of Thundersley