open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Stornoway

**Stornoway** (škotsko-gelski: *Steòrnabhagh*) je najveći grad arhipelaga Vanjski Hebridi od 5,714 stanovnika i najveća luka na sjeverozapadu Škotske.

On je i administrativni centar Područnog vijeća (council area) i 
Namjesništva (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
## Geografija
Stornoway leži na većem - sjevernom dijelu - Lewis, najvećeg otoka tog arhipelaga Lewis i Harris, i to u velikoj uvali, okrenutoj 
prema škotskoj obali.
## Historija
Stornoway  je izrastao u 18. vijek kao ribarsko naselje, na tada vrlo unosne haringe. Vremenom je ribolov propao, ali se razvila
tekstilna industrija proizvodnja poznatog Harris tvida.

Nekad je bio dio historijske grofovije Ross-shire u historijskoj regiji Ross i Cromarty.
## Privreda i transport
Stornoway je prije svega administrativno - trgovačko servisni centar cijelog arhipelaga Vanjski Hebridi. Pored toga za 
lokalnu ekonomiju je sve važniji turizam.

Stornoway je najbliži škotskoj obali, pa iz njega svakodnevno plove trajekti za  Ullapool u Highlandsu, vožnja 
traje oko 3 sata.

Pored toga grad ima aerodrom  (IATA: SYY, ICAO: EGPO) sa vezama sa Edinburghom, Glasgowom i 
Invernessom.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Explore Stornoway Isle of Lewis'' na portalu  Explore Scotland
Private's Progress

***Private's Progress*** () je britanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1956. u režiji i produkcije braće Boulting. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Alana Hackneya. Protagonist, čiji lik tumači Ian Carmichael je Stanley Windrush, mladi student koji je pred kraj Drugog svjetskog rata regrutiran u Britansku vojsku. Radnja prikazuje kako se teško prilagođava novoj okolini i vojničkoj disciplini, ali također bude svjedokom niza ilegalnih aktivnosti. Film je postigao veliki uspjehi braći Boulting stvorio reputaciju filmskih satiričara tadašnje Britanije. Tri godine kasnije je snimljen nastavak pod naslovom *[[I'm All Right Jack]]*.

## Uloge

* Ian Carmichael ... Stanley Windrush
* Richard Attenborough ... Redov Cox
* Dennis Price ... Brigadir Bertram Tracepurcel
* Terry-Thomas ... Major Hitchcock
* Peter Jones ... Egan
* William Hartnell ... Narednik Sutton
* Thorley Walters ... Kapetan Bootle
* Jill Adams ... Prudence Greenslade
* Ian Bannen ... Redov Horrocks
* Victor Maddern ... Redov Blake
* Kenneth Griffith ... Redov Jones
* George Coulouris ... Padre
* Derrick De Marney ... Pat
* Ronald Adam ... Ljekar na medicinskom ispitivanju
* Miles Malleson ... Windrush Sr.
* Sally Miles ... Catherine
* David King-Wood ... Gerald
* Brian Oulton ... M.O. u logoru Gravestone
* Michael Trubshawe ... Puk. Fanshawe
* John Le Mesurier ... Psihijatar
* Robert Raglan ... Gen. Tomlinson
* Henry Oscar ... Stručnjak za umjetnost
* Christopher Lee ... Ađutant generala von Linbecka
* Basil Dignam ... Puk. Martin (predsjednik Odbora za selekciju)
* John Harvey ... RAF-ov oficir u štabu
* Glyn Houston ... Bolesni kaplar
* Lloyd Lamble ... Oficir na medicinskom ispitivanju
* David Lodge ... Viši kaplar na straži u vojnom zatvoru
* Marianne Stone ... Trudna majka koja govori sa kapetanom Bootleom
* Michael Ward ... Sidney (gost na zabavi)
* John Warren ... Viši narednik Gradwick
* Trevor Reid ... Ađutant
* Theodore Zichy ... Njemački agent

## Izvori

## Vanjske veze
*
I'm All Right Jack

***I'm All Right Jack*** ( ) je britanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1959. u režiji i produkciji braće Boulting. Predstavlja adaptaciju romana *Private Life* Alana Hackneya, odnosno nastavak filma *[[Private's Progress]]*. U njemu Ian Carmichael ponavlja ulogu Stanley Windrusha, mladića iz više klase koji nakon završetka studija pokušava započeti karijeru u industriji, ali sticajem okolnosti je prisiljen preuzeti slabo plaćeni manualni posao u tvornici projektila. Radnja prikazuje kako tamo postaje upetljan u sukob između korumpirane uprave i sindikata na čelu sa komunističkim aktivistom Fredom Kiteom (čiji lik tumači Peter Sellers). *I'm All Right Jack* se odlikovao žestokom satirom u kome se nije štedio nijedan dio tadašnjeg britanskog društva, a uključio je i scenu u kojoj je tada popularni televizijski voditelj Malcolm Muggeridge glumio samog sebe. Danas je, pak, najpoznatiji po tome što je u njemu Sellers ostvario jednu od svojih prvih velikih uloga, a za koju je osvojio nagradu BAFTA za najboljeg glumca.

## Uloge

*Ian Carmichael ... Stanley Windrush
*Peter Sellers ... Fred Kite
*Terry-Thomas ... Major Hitchcock
*Richard Attenborough ... Sydney DeVere Cox
*Dennis Price ... Bertram Tracepurcel
*Margaret Rutherford ... Tetka Dolly
*Irene Handl ... Mrs Kite
*Liz Fraser ... Cynthia Kite
*Miles Malleson ... Windrush Snr
*Marne Maitland ... Mr Mohammed
*John Le Mesurier ... Waters
*Raymond Huntley ... Magistrat
*Victor Maddern ... Knowles
*Kenneth Griffith ... Dai
*John Comer ... Sindikalni redar
*Sam Kydd ... Sindikalni redar
*Cardew Robinson ... Sindikalni redar
*Ronnie Stevens ... Hooper
*Martin Boddey ... Direktor Num Yuma
*Brian Oulton ... Ispitivač na Odboru za zapošljavanje
*John Glyn-Jones ... Direktor Dettoa
*Terry Scott ... Crawley
*Alun Owen ... Filmski producent
*Eynon Evans ... Truscott
*David Lodge ... Kartaš
*Keith Smith ... Kartaš
*Clifford Keedy ... Kartaš
*Wally Patch ... Radnik
 

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* The National Archives: 52 minute podcast with transcript of a talk analysing the film and examining related material in the public record of the late 1950s
Leonard Wibberley

**Leonard Patrick O'Connor Wibberley** (9. april 1915 – 22. novembar 1983), također poznat i pod književnim pseudonimom **Patrick O'Connor**, bio je američki pisac rodom iz Irske, poznat po izuzetno plodnoj i žanrovski raznovrsnoj bibliografiji, koja uključuje popularne omladinske i historijske romane, ali koji je najpoznatiji po ciklusu satiričnih romana o fiktivnoj evropskoj državici Veliki Fenwick. Tri njegova romana su adaptirana u filmove - *[[The Mouse That Roared]]* (1959), *[[The Mouse on the Moon]]* (1963) i  *[[The Hands of Cormac Joyce]]* (1972).

## Izvori


## Vanjske veze
*''The Wibberley Stories'' compilation of radio readings of short pieces in 1983
The Mouse That Roared

***The Mouse That Roared*** () je satirički roman irsko-američkog pisca Leonarda Wibberleya. Protagonisti su vladari fiktivne siromašne državice Veliki Fenwicj, smještene na francusko-švicarskoj granici koji objavljuju rat SAD u namjeri da izazovu američku invaziju i okupaciju koja bi potakla ekonomski bum slično kao što je slučaj bio sa poratnim Japanom i Zapadnom Njemačkom. Radnja prikazuje kako taj plan zakomplicira to što prilikom invazije slučajno dolaze u posjed američkog tajnog superoružja zvanog "Q bomba", koja im omogućava da Veliki Fenwick odjednom postane vodeća svjetska supersila. Roman koji je inspiraciju pronalazio u tadašnjim hladnoratovskim zbivanjima, ali i iskoristio fascinaciju javnosti mikro-državama poput Monaka (pri čemu je jedan od likova modeliran po uzoru na buduću monegašku kneginju Grace Kelly), postigao je veliki uspjeh, te je Wibberley napisao još nekoliko nastavaka. Godine 1959. je postao predmetom ekranizacije u obliku istoimenog britanskog filma sa Peterom Sellersom u glavnoj ulozi. Godine 1964. je u SAD pokrenuto snimanje istoimene TV-serije, ali se od nje odustalo nakon neuspjele pilot epizode.
The Mouse That Roared (film)

***The Mouse That Roared*** () je britanska filmska komedija snimljena 1959. u režiji Jacka Arnolda. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana irsko-američkog pisca Leonarda Wibberleya. Protagonisti su stanovnici fiktivne evropske državice Veliki Fenwick, čija je vlada objavila rat SAD u nastojanju da isprovocira američku invaziju i okupaciju koja bi joj, slično kao i Japanu i Zapadnoj Njemačkoj nakon Drugog svjetskog rata trebala donijeti ekonomski bum. Radnja prikazuje kako se plan zakomplicira kada pripadnici fenwičke vojske sticajem okolnosti dođu u posjed "Q-bombe" - američkog superoružja koje će od njihove državice odjednom učiniti supersilu. U filmu je poznati komičar Peter Sellers tumačio nekoliko različitih uloga, što je praksa koju će nekoliko godina kasnije ponoviti u svom daleko poznatijem filmu *[[Dr. Strangelove]]*.

Godine 1963. je snimljen nastavak pod naslovom *[[The Mouse on the Moon]]*.

## Uloge
* Peter Sellers ... Velika vojvotkinja Gloriana XII / Premijer grof Rupert Mountjoy / Tully Bascombe
* Jean Seberg ... Helen Kokintz
* William Hartnell ... Will Buckley
* David Kossoff ... Doctor Alfred Kokintz
* Leo McKern ... Benter
* MacDonald Parke ... General Snippet
* Austin Willis ... Ministar obrane SAD
* Timothy Bateson ... Roger
* Monte Landis ... Cobbley
* Alan Gifford
* Colin Gordon ... BBC-ov spiker
* Harold Kasket ... Pedro

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*''The Mouse that Roared'' at Trailers from Hell
Our Man in Havana

***Our Man in Havana*** () je roman britanskog književnika Grahama Greenea objavljen 1958. godine. Inspiriran je Greeneovim iskustvima u tajnoj službi MI6 za vrijeme Drugog svjetskog rata, kada je, između ostalog, radio zajedno sa znamenitim dvostrukim agentom "Garbom". Protagonist je James Wormold, britanski prodavač usisivača na Kubi pod vlašću tadašnjeg diktatora Fulgencia Batiste, koji pristaje raditi za britansku tajnu službu iako nema nikakvih društvenih veza, iskustva niti talenta za ozbiljnu obavještajnu djelatnost. Radnja prikazuje kako, pritisnut nesređenim porodičnim životom i lošim financijama, nastoji od svojih nadređenih "izmusti" financijska sredstva stvarajući fiktivnu mrežu agenata i šaljući lažne izvještaje o raspoređivanju projektila na otoku, te kako to izazove neočekivane posljedice nakon što tu šaradu i suparničke obavještajne službe počnu shvaćati ozbiljno. *Our Man in Havana* je kritičarima imponirao svojim crnim humorom i satiričkim prikazom obavještajne djelatnosti, a već sljedeće godine je poslužio kao predložak za istoimeni film sa Alecom Guinessom u glavnoj ulozi.

## Vanjske veze
* Peter Hulme, University of Essex: ''Graham Greene And Cuba: Our Man in Havana?'' An analysis  Retrieved 2011-08-31
* Savidge Reads (24 October 2010): ''Our Man in Havana – Graham Greene'' – Review by Simon Savidge Retrieved 2011-08-31
* The Stasi (29 July 2009): ''Book Review: Our Man in Havana by Graham Greene''  Retrieved 2011-08-31
* A Modest Construct (13 February 2011): ''Our Man in Havana'' – a review  Retrieved 2011-08-31
Our Man in Havana (film)

***Our Man in Havana*** () je britanska filmska komedija snimljena 1959. u režiji Carola Reeda. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Grahama Greenea, koji je također napisao i scenario. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Alec Guiness, je britanski trgovac usisivačima na Kubi pod vladavinom Fulgencia Batiste, koji, prije svega motiviran besparicom, pristaje surađivati sa britanskom obavještajnom službom. Radnja prikazuje kako, u nastojanju da od svojih novih poslodavaca "izmuze" što više novaca, počinje slati lažne izvještaje i stvarati fiktivnu mrežu agenata, a što izazove probleme kada ga se počne shvaćati previše ozbiljno. *Our Man in Havana* je bio sniman na autentičnim lokacijama u Kubi, samo nekoliko mjeseci nakon revolucije, te je tadašnji revolucionarni vođa Fidel Castro posjećivao set te razgovarao sa Greeneom i članovima ekipe, ali se i žalio na "komičan" ton filma, smatrajući da "degradira stradanja kubanskog naroda pod Batistinim režimom".

## Uloge
* Alec Guinness ... Jim Wormold 
* Burl Ives ... Dr. Hasselbacher 
* Maureen O'Hara ... Beatrice Severn 
* Ernie Kovacs ... Kapetan Segura 
* Noël Coward ... Hawthorne 
* Ralph Richardson ... 'C' 
* Jo Morrow ... Milly Wormold 
* Grégoire Aslan ... Cifuentes
* Paul Rogers ... Hubert Carter 
* Raymond Huntley ... General 
* Ferdy Mayne ... Profesor Sanchez 
* Maurice Denham ... Admiral 
* Joseph P. Mawra ... Lopez
* Duncan Macrae ... MacDougal 
* Gerik Schjelderup ... Svenson 
* Hugh Manning ... Oficir
* Karel Stepanek ... Dr. Braun 
* Maxine Audley ... Teresa

## Reference

## Vanjske veze
* 
* on-line trailer & movie clips
Deux ou trois choses que je sais d'elle

***2 ili 3 stvari koje znam o njoj*** (francuski *2 ou 3 choses que je sais d'elle*) francuski je  art film iz 1967. koji je režirao i napisao Jean-Luc Godard. Glavne uloge tumače Marina Vlady, Joseph Gehrard, Anny Duperey i Roger Montsoret. Film nema prave radnje nego je vrsta eksperimentalnog filmskog eseja u kojem Godard govori o svojim razmišljanima: politici, kapitalizmu, socijalizmu, životu, ljubavi i svijetu. Godard je ovaj film snimao istodobno kada i *[[Made in USA]]*, njegov posljednji film u kojem glumi Anna Karina. Godard je snimao *2 ili 3 stvari koje znam o njoj* ujutro i prijepodne a *Made in USA* popodne i navečer, i tako tijekom cijelog mjeseca.

Ovaj film je nadahnuo članak u časopisu *Le Nouvel Observateur* o prostituciji u predgrađima Catherine Vimeneta. Godard je rekao da je htio da ovaj film bude "nastavak pokreta kojeg je pokrenuo Resnais filmom *[[Muriel (film)|Muriel]]*: pokušaj opisa fenomena znanog kao "složenost" u matematici i sociologiji." Režiser je dodao: "U biti, tjeram gledatelja da dijeli nasumičnu prirodu mojih izbora, i potragu za općenitim pravilima koji bi mogli opravdati određeni izbor." Po njemu, "ovo nije film, već pokušaj filma te je tako i predstavljen."

## Glavne uloge

* Joseph Gehrard - Monsieur Gérard 
* Marina Vlady - Juliette Jeanson 
* Anny Duperey - Marianne 
* Roger Montsoret - Robert Jeanson 
* Raoul Lévy - John Bogus, Amerikanac 
* Jean Narboni - Roger 
* Yves Beneyton - Mladić 
* Juliet Berto - Djevojka koja razgovara sa Robertom
* Helena Bielicic - Djevojka u kupaonici
* Christophe Bourseiller - Christophe Jeanson 
* Marie Bourseiller - Solange Jeanson 
* Marie Cardinal

## Kritike
Roger Ebert je filmu dao tri od četiri zvijezdice:
:"Godardova junakinja putuje kroz ovu urbanu divljinu, razgovara sama sa sobom, zadržava se u kafićima i u biti samo postoji. Moraš postati prostituka da bi preživio, izgleda da nam poručuje Godard, ali više od navike nego od izbora. Što je, zapravo, ionako tako dobro u preživljavanju u svijetu od betona i reklama, gdje se ljudska priroda čini neprirodnom? *2 ili 3 stvari...* je nastao prije *[[Weekend (film, 1967)|Vikenda]]* i nakon *[[Masculine-Feminine]]* te predstavlja tipičnu Godardovu opsjednutost reklamama. Povremeno, riječi su beznačajne; u filmu su da nas podsjete da živimo u okruženju riječi bez da obraćamo pozornost na njih... Izgleda da su reklame slobodnije i stvarnije od ljudi, kao da isti nisu samo definirali egzistenciju već su ju zamijenili. To je možda poruka filma, a možda i nije; Godard je tako opušten poput i samog naslova."

## Reference

## Vanjske veze
*
*Recenzije na Rotten Tomatoes
Balada o vojniku

**Balada o vojniku** () je sovjetski dugometražni film iz 1959. godine u režiji Grigorija Čuhraja, sa Vladimirom Ivašovim i Žanom Prohorenko u glavnim ulogama. Producentska kuća filma je Mosfilm. Osvojio je nekoliko uglednih međunarodnih nagrada, uključujući Specijalnu nagradu na filmskom festivalu u Kanu (1960.), BAFTA nagradu za najbolji film (1962.) i nominaciju za Oskar za najbolji originalni scenario (1962.). Scenaristi filma Grigorij Čuhraj i Valentin Ežov za ovaj film su dobili Lenjinovu nagradu 1961. godine.

## Radnja

Radnja filma je smještena u Drugi svjetski rat, 1942. godine i prati mladog ruskog vojnika Alekseja Nikolajeviča Skvorsova (*Vladimir Ivašov*), na nagradnom odsustvu, na putu od prve linije fronta do rodne kuće. Kao nagradu za uništavanje tri njemačka tenka, devetnaestogodišnji Aleksej, na svoj zahtjev, kao nagradu od generala dobija 6 dana odsustva sa fronta da bi otišao kući da se pozdravi sa majkom i da popravi krov na kući. Na putovanju do kuće, vozom, on upoznaje nekoliko ljudi i zaljubljuje se u slučajnu saputnicu Šuru (*Žana Prohorenko*).
Balada o vojniku nije primarno ratni film, nego u kontekst rata smješta različite ljubavne priče: romantičnu ljubav mladog para, vjernost i nevjerstvo supružnika i roditeljsku ljubav.

## Vanjske veze
*
* O filmu na stranici Leksikografskog zavoda Miroslav Krleža
Čovjekova sudbina (film)

**Čovjekova sudbina** () je sovjetski crno-bijeli igrani film iz 1959. godine u režiji Sergeja Bondarčuka, kome je to bio režijski debi. Scenario su po motivima Šolohovog istoimenog romana zajedno napisali Juri Lukin i Fjodor Šahmagonov. Premijerno je prikazan na Moskovskog filmskom festivalu gdje je dobio Glavnu nagradu.

## Radnja

Priča govori o sudbini ruskog vojnika Andreja Sokolova u vrijeme Drugog svjetskog rata. Preživio je dvije strašne godine u koncentracionom logoru, prošao sve užase rata i izgubio svoje najbliže... Andrej svoju životnu tragediju priča slučajnom saputniku.

## Uloge

## Reference

## Vanjske veze
*
Jean-Pierre Melville

**Jean-Pierre Melville** (Pariz, Francuska; 20.10. 1917., - Pariz; 2.8. 1973.) bio je francuski filmski režiser, scenarist i glumac. Pravo prezime mu je bilo Grumbach, ali je uzeo nadimak "Melville" prema najdražem američkom autoru, Hermanu Melvillu, dok je sudjelovao u francuskom otporu u drugom svjetskom ratu.

Poznat je po tragičnim, minimalističkim filmovima noira, kao što su *[[Le Doulos|Čovjek prst]]* (1962), *[[Le Samouraï|Samuraj]]* (1967) i *[[Le Cercle rouge|Crveni krug]]* (1969), u kojima su glumili Alain Delon, Jean-Paul Belmondo i Lino Ventura. Na njega su utjecali američki gangsterski filmovi 1930-ih, 1940-ih i 1950-ih, a koristio je i njihove motive kao što su oružja, detektivske kapute i šešire.

Melville je bio poznat po nezavisnom snimanju filmova, te je bio jedan od prvih francuskih režisera koji su koristili prave lokacije, te je time utjecao na Francuski novi val. Jean-Luc Godard ga je iskoristio kao sporednog lika u svojem prvom filmu *[[À bout de souffle|Bez daha]]*.

## Filmografija
### Kao režiser

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Članak na Senses of Cinema
Domicile conjugal

***Zajednički stol i postelja*** (francuski *Domicile conjugal*) francuska je romantična filmska komedija iz 1970. koju je režirao François Truffaut a napisali Truffaut, Claude de Givray i Bernard Revon. Glavne uloge tumače Jean-Pierre Léaud, Claude Jade i Daniel Ceccaldi. Film je nastavak pustolovina Truffautovog filmskog alter ega Antoinea Doinela, koji su započeli još 1959. filmom *[[400 udaraca]]*. U ovom filmu, radnja se odvija oko njegovog odrastanja i ulaska u brak. Sljedeći film, *[[L'amour en fuite|Ljubav u bijegu]]*, bio je posljednji iz serijala.

## Radnja

Zaprosivši voljenu Christine, 26-godišnji je Antoine Doinel napokon zaplovio u bračnu luku i čini se da više ništa ne može ugroziti sreću ovo dvoje mladih. Antoine tako uživa u poslu cvjećara, dok Christine radi kao profesorica violine. Također, ne mogu se požaliti ni na novi zajednički stan u čijem su susjedstvu neobični, ali simpatični ljudi. Ipak, Antoine će nakon nezgode s cvijećem uskoro promijeniti posao i zaposliti se u jednoj američkoj tvrtki koja se bavi maketama brodova na daljinsko upravljanje. Jednog dana upoznat će zavodljivu Japanku Kyoko. Unatoč Christininoj trudnoći Antoine se upusti u vezu s Kyoko.

## Glavne uloge
* Jean-Pierre Léaud - Antoine Doinel
* Claude Jade - Christine Doinel
* Daniel Ceccaldi - Lucien Darbon
* Claire Duhamel - Madame Darbon
* Hiroko Berghauer - Kyoko
* Daniel Boulanger - Tenor
* Silvana Blasi - Tenorova supruga
* Pierre Fabri - Romeo
* Barbara Laage - Monique, sekretarica

## Vanjske veze
* 
* Esej Noaha Baumbacha za Criterion Collection
Arnobije

**Arnobije iz Sike** (, umro oko 330. n.e.) bio je rimski ranohrišćanski apologetski pisac, koji je delovao za vreme Dioklecijanove vladavine (284‒305). Da bi ga se razlikovalo od drugog Arnobija, koji je živeo u 5. veku nove ere, on se ponekad obeležava **Arnobije Stariji**. Prema Jeronimovoj *Hronici*, Arnobije je, pre no što se preobratio na hrišćanstvo (oko 295), bio istaknuti retor u numidskom gradu Sicca Veneria (danas El Kef u Tunisu), koji je u to doba bio jedan od glavnih hrišćanskih središta u prokonzularnoj provinciji Africi, a na hrišćanstvo je prešao zahvaljujući jednom snu koji je usnuo. Kako sam Arnobije u svom spisu o snoviđenjima piše kritički, moguće je da je Jeronim projektovao svoje vlastito poštovanje koje je gajio prema onome što se ljudima ukazuje u snovima. Prema Jeronimu, da bi prevazišao sumnje lokalnog biskupa u iskrenost Arnobijevog preobraćenja, ovaj je oko 303. godine napisao apologetsko delu u sedam knjiga, koje Jeronim naziva *Adversus gentes*, no koje se u jedinom rukopisu u kojem je sačuvano (iz 9. veka) zove *Adversus nationes*. Ovi podaci kod Jeronima, njegova napomena da je Laktancije bio Arnobijev učenik, i Arnobijev sačuvani spis sve je što se danas o njemu zna.

## ''Protiv pagana''
Delo *Adversus nationes* () Arnobije je napisao u svetlu Dioklecijanove politike progona hrišćana i u njemu nastojao pobiti argumente pagana o tome zašto je taj progon opravdan. Arnobije napada one koji su tvrdili, kao i kasniji protivnici Avgustinovi, da svet srlja u propast otkad su se u njemu pojavili hrišćani te da je Isus Hrist bio smrtni mag, ništa bolji od Apolonija iz Tijane ili Zoroastera.

Arnobije se pokazuje kao žestok i borben apologeta i vešt retor, koji niže retorske ukrase, pitanja i gradacije, te po stilu nalikuje Tertulijanu. Premda svojim nemilosrdnim šibanjem paganstva prelazi i u pamfletistu, ipak nije stekao veću popularnost među važnijim hrišćanskim piscima, poglavito stoga što se pokazuje kao slab poznavalac *[[Biblija|Biblije]]* i hrišćanskog učenja. Više se poziva na platonski nego na hrišćanski nauk i pri tom, osuđujući paganska verovanja i kultove, donosi obilje važnih podataka o staroj rimskoj religiji. Hrista poredi s antičkim filozofima, npr. Sokratom i Pitagorom, a kad ga hvali, ugleda se na Lukrecijevu pohvalu Epikura. Potonji hrišćanski pisci Arnobija ili uopšte ne spominju ili ga čak osuđuju.

Delo *Adversus nationes* sačuvano je u jednom jedinom pariskom rukopisu, nastalom u 9. veku, te jednoj rđavoj belgijskoj kopiji tog rukopisa. U pariskom se rukopisu nalazi i *[[Oktavije (knjiga)|Oktavije]]* Municija Feliksa.

## Reference

## Literatura
*
*
*
Arnobije Mlađi

**Arnobije Mlađi** (, 5. vek) bio je hrišćanski latinski pisac, verovatno kaluđer koji je iz Afrike pobegao od Vandala i potom se nastanio u Rimu.

Polovinom 5. veka sastavio je jedan mistično-alegorijski komentar na *[[Psalmi|Psalme]]*, koji je prvi objavio Erazmo Roterdamski 1522. godine, ali ga je pogrešno pripisao Arnobiju Starijem. Taj je spis potom često preštampavan, a u izdanju koje je objavio De la Barre 1580. nalaze se i neke Arnobijeve zabeleške o jevanđeljima. U novije vreme u ediciji *[[Corpus Christianorum]] 25* objavljeno je kritično izdanje Arnobijevog komentara.

Arnobiju se nekad pripisivao i anonimni traktat pod naslovom *Arnobii catholici et Serapionis conflictus de Deo trino et uno ... de gratiae liberi arbitrii concordia*, za koji je ipak verovatnije da ga je napisao neki Avgustinov sledbenik.

U svojim komentarima Arnobije kritikuje Avgustinovo učenje o predodređenju, pa se Arnobijeva mišljenja ponekad kvalifikuju kao semipelagijanska. Takođe napada Avgustinov nauk o milosti i kritikuje monofizite.

## Reference

## Literatura
*
*
*

## Vanjske veze
*''Works'' - Laurentius de la Barreovo izdanje, s početkom u koloni 324 (str. 169 u PDF dokumentu), *[[Patrologia Latina]]*, vol. 53.
Minch

**Minch** (engleski: *The Minch* ili *North Minch*, škotsko-gelski: *An Cuan Sgìth, Cuan na Hearadh* ili 
*An Cuan Leòdhasach*) je morski kanal Atlanskog oceana, između arhipelaga Vanjski Hebridi na zapadu i 
škotskog kopna na istoku.

## Geografija
Kanal Minch varira u širini od 40 do 70 km, vrlo je dubok i ima snažne morske struje. Njegov
južni produžetak zove se **Mali Minch** (Little Minch), on razdvaja Vanjske Hebride od Unutrašnjih Hebrida, 
odnosno otoke Lewis i Harris i Sjeverni Uist na zapadu od otoka Skye na istoku. 
## Izvori

## Vanjske veze

* ''The Minch'' na portalu Encyclopædia Britannica
Lewis i Harris

**Lewis i Harris** (engleski: *Lewis and Harris*, škotsko-gelski: *Leòdhas agus na Hearadh*) često zvan i **Long Island** je najsjeverniji i najveći otok arhipelaga - Vanjski Hebridi i najveći škotski otok koji leži u Atlantiku 
udaljen oko 39 km sjeverozapadno od škotskoga kopna.
## Geografija
Njegova ukupna površina iznosi 841 km², na kojoj živi 19,918 stanovnika, od škotskog Highlandsa ga dijeli Kanal Minch. Iako otok geografski čini jednu kontinuiranu cjelinu, obično ga se dijeli na dva odvojena otoka; na veći sjeverniji - **Lewis** i manji južniji - **Harris**.

Otok danas administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) i 
Namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.

Sjeverni Lewis je nekada pripadao historijskoj grofoviji Ross-shire u historijskoj regiji Ross i Cromarty, a Harris je podpadao pod grofoviju - Inverness-shire

Teren tih dvaju otočkih područja u oštrom je kontrastu, dok je sjeverni Lewis pokriven močvarnim tresetom sa puno malih unutarnjih jezera, manji južniji Harris je brdovit sa preko 30 vrhova viših od 300 metara. Obale otoka vrlo su razvedene, a brojne rijeke obiluju lososima, pastrvama i pernatom divljači, ali ima vrlo malo obradivih površina, pa je zato stočarstvo vrlo razvijeno.
Većina obradivog zemljišta podjeljena na male farme (prosječno velike 3 hektara) kojih ukupno ima oko 4.000, grupiranih oko 168 farmerskih naselja, koja su gotovo sva smještena na obali, jer se većina farmera bavi i ribolovom i 
tako krpa kraj s krajem. Svojevremeno je ribarstvo bilo vrlo razvijeno, osobito na Lewisu, gdje je postojala tvornica ribljih konzervi (haringe) u Stornowayu.
Ali od kad su se pojavile moderne motorne koče, otočko ribarstvo je nazadovalo. Takvo stanje pokušao je 1918. promjeniti britanski 
industrijalac William Lever, koji je od 1918. puno investirao u modernu ribarsku flotu, ali ni njegov pokušaj nije uspio.

U to vrijeme oko 3.000 uglavnom mladih ljudi, napustilo je otok. Nešto kasnije razvila se tekstilna industrija (proizvodnja poznatog Harris tvida), naročito u Stornowayu pa je to djelomično nadoknadilo pad u ribarstvu.
Otkriće nafte u Sjevernom moru, nije se uopće odrazilo na otočku ekonomiju, iako je bilo pokušaja da se uključi u opskrbu naftnih platformi. Posljednjih decenija sve važnija stavka otočke ekonomije je turizam.

Jedini veći grad na cijelom otoku, i najveća luka je Stornoway, on je i administrativno - trgovački centar čitavog arhipelaga - Vanjski Hebridi. U njemu i njegovoj bližoj okolici, živi preko polovice otočkih stanovnika.

Lewis i Harris poznat je kao jedna od posljednjih oaza škotsko-gelskog jezika i kulture.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Lewis and Harris'' na portalu Encyclopædia Britannica
Vijeće grada Edinburgha

**Vijeće grada Edinburgha** (engleski: *The City of Edinburgh Council*, škotski: *Ceitie o Edinburgh Cooncil*, 
škotsko-gelski: *Comhairle Cathair Dhùn Eideann*) je jedno od 32 područnih vijeća (council area) 
i namjesništva (lieutenancy area) na istoku Škotske, ograničeno na sam grad Edinburgh.

Teritorij te nove administrativne jedinice nastale 1996. bio je od 1975. distrikt u tradicionalnoj regiji Lothian.
## Geografija
Vijeće grada Edinburgha leži duž obala estuarija Firth of Forth, a sa kopna je okružen teritorijama područnih vijeća - Zapadni Lothian, Midlothian i Istočni Lothian.

Vijeće grada Edinburgh zauzima površinu od 263.73 km² i ima 476,626 stanovnika, a administrativni centar mu je Edinburgh, koji je i škotski glavni grad.
## Reference

## Vanjske veze
* Službene stranice Vijeća grada Edinburgha
Ubice (film, 1956)

***Ubice*** () je sovjetski kratki crno-bijeli igrani film snimljen 1956. u režiji Marike Beiku, Andreja Tarkovskog i Aleksandra Gordona, poznat kao prvi od tri filma koje je Tarkovski režirao prilikom studija na moskovskoj filmskoj školi VGIK. Predstavlja adaptaciju istoimene priče američkog književnika Ernesta Hemingwaya. Radnja se događa u malom američkom gradu i prikazuje kako dvojica profesionalnih ubica dolaze u bar raspitivati se o bokseru Oleu Andersonu (čiji lik tumači Vasilij Šukšin), a koji nakon što je upozoren na njihov dolazak ne pokušava pobjeći, nego stoički čeka svoju sudbinu.

Beiku, Tarkovski i Gordon su film snimali zajednički kao studenti znamenitog režisera Mihaila Roma. Glumačku postavu su činili studenti, a za rekvizite su nabavili posuđujući od rodbine i prijatelja. Tarkovski u jednoj sceni filma pjevuši popularnu jazz kompoziciju *[[Lullaby of Birdland]]*. Rom je na kraju rad svojih studenta ocijenio najvišim ocjenama. Prema kasnijim navodima Gordona, set sa američkim barom - koji je pružao jednu od rijetkih prilika da se u tamošnjem hladnoratovskom SSSR-u iskusi "dekadentni" Zapad - predstavljao je svojevrsnu veliku atrakciju među studentima VGIK-a.

## Uloge
* Julij Fajt ... Nick Adams
* Aleksandar Gordon ... George
* Valentin Vinogradov ... Al
* Vadim Novikov ... Max
* Yuriy Dubrovin ... Prvi mušterija
* Andrej Tarkovski ... Drugi mušterija
* Vasilij Šukšin ... Ole Andreson

## Vanjske veze
* 
* «Убийцы» на сайте проекта об Андрее Тарковском
*  (English sub-titles)
Južni Uist

**Južni Uist** (engleski: *South Uist*, 
škotsko-gelski: *Uibhist a Deas*)  je drugi po veličini otok 
arhipelaga - Vanjski Hebridi.
## Geografija
Južni Uist leži u Atlantiku, vrlo je brdovit, dug je 35 km, a širok 11&nbsp;km, najviši otočki vrh Beinn Mhòr ima 620 metara.

Njegova ukupna površina iznosi 320 km², na kojoj živi 1,754 stanovnika.

Otok administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) i 
Namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Turističke stranice otoka Južni Uist''
U tvojim rukama je život

***U tvojim rukama je život*** () je sovjetski crno-bijeli akcioni film snimljen 1958. u režiji Nikolaja Rozanceva. Predstavlja adaptaciju priče *Jeka rata* Arkadija Sahnina, koja je, pak, bila inspirirana stvarnim događajima koji su se zbili u Kursku prethodne godine.

Radnja se događa u gradu Ensk gdje je prilikom građevinskih radova otkriveno nekoliko desetaka tona eksploziva koje su, deceniju i pol ranije, prilikom povlačenja u Drugom svjetskom ratu podmetnule njemačke snage. Radnja prikazuje kako vlasti evakuiraju grad i pozivaju inženjerijsku jedinicu Sovjetske armije čiji će pripadnici pokušati, riskirajući vlastite živote, deaktivirati i ukloniti eksploziv.

Sljedeće godine je, koristeći kao inspiraciju iste događaje i sličan zaplet, snimljen daleko poznatiji film *[[Danas neće biti dopusta]]* u režiji Andreja Tarkovskog i Aleksandra Gordona.

## Uloge
* Oleg Striženov – *kapetan Dudin*
* Iosif Kutjanski – *Pavel Stepanovič*
* Viktor Čekmarjov – *pukovnik*
* Anatolij Juško – *Možarov*
* Klara Lučko – *Nastja Ivljeva*
* Marijan Striženova – *Polina, žena kapetana Dudina*
* Elena Kornilova – *Katja*
* Rezo Čheidze – *Pajčadze*
* Igor Jefimov – *Banik*
* Aleksandar Afanasjev – *Anulin*
* Svetlana Mazovjeckaja – *radnica u tvornici*
* Tulkun Tadžijev – *Hasanov*
* Ina Fjodorova – *Nastjina*
* A. Kurbatov – *Vanjin*

## Vanjske veze
*
* Запорожье на кончике пера » Запорожье на видео и в кино › "В твоих руках жизнь"
Danas neće biti odsustva

***Danas neće biti odsustva...*** () je sovjetski srednjemetražni crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Andreja Tarkovskog i Aleksandra Gordona. Predstavlja drugi film koga je Tarkovski napravio tokom studija na moskovskoj filmskoj školi VGIK. Temelji se na istinitim događajima u Kursku 1957. godine, a koji su prethodne godine bili obrađeni u cjelovečernjem filmu *[[U tvojim rukama je život]]*. Radnja je smještena u suvremeni sovjetski grad gdje je prilikom građevinskih radova pronađena ogromna količina eksploziva koga su deceniju i pol ranije, prilikom povlačenja u Drugom svjetskom ratu, podmetnule njemačke snage, a što natjera vlasti na evakuaciju velikog broja stanovnika. Protagonisti su pripadnici inžinjerijske jedinice Sovjetske armije koja dobija zadatak ukloniti i deaktivirati eksploziv, pri čemu im u svakom trenutku život visi o niti.

Iako je bila riječ o studentskom filmu, *Danas neće biti odsutstva...* se odlikovao neuobičajeno visokim budžetom. Tako su angažirani profesionalni glumci kao Oleg Borisov, a Tarkovski i Gordon otišli u Kursk gdje su film snimali tri mjeseca na autentičnim lokacijama, pri čemu su im ljudstvo i opremu "posudile" jedinice Sovjetske armije. Produkciju, koja je ukupno trajala šest mjeseci, je osim VGIK financirala i Sovjetska centralna televizija. Tarkovski je film shvatio prije svega kao priliku da prakticira filmsku tehniku, te ga nije zanimao neki "dublji" sadržaj. Kasnijim kritičarima je zato kasnije izazvao pažnju zbog izostanka bilo kakve "subverzivnosti", odnosno kao jedini film u njegovoj filmografiji koji funkcionira u parametrima tadašnje sovjetske režimske propagande.

Sovjetska televizija je, pak, bila zadovoljna filmom, te ga je premijerno prikazala 9. maja 1959. povodom proslave Dana pobjede. *Danas neće biti odsustva...* je nakon toga, kao prigodni sadržaj, na isti datum prikazivan tri godine uzastopno. Nakon toga je nestao iz televizijskih arhiva, te se tvrdilo kako je izgubljen. Tek sredinom 1990-ih je negative uspio pronaći historičar Naum Klejman.

## Uloge
* Oleg Borisov ... Captain Galich
* Aleksej Aleksejev ... Pukovnik Gveleciani
* Pjotr Ljubeškin ... partijski sekretar Veršinjin
* Oleg Moshkantsev ... inženjerac Višnjakov
* Vladimir Marenkov ... inženjerac Vasin
* Igor Kosihin ... inženjerac Zignadze
* Leonid Kuravljov ... redov Morosov
* Stanislav Ljušin ... inženjerac Sadovnikov

## Vanjske veze
*
Rađanje Japana

, također poznat i pod naslovom ***Tri blaga*** () je japanski fantastično-pustolovni igrani film snimljen 1959. godine u režiji Hiroshija Inagakija. Radnja se temelji na drevnim japanskim mitovima i smještena je u Japan na početku 1. milenijuma, u vrijeme vladavine legendarnog cara Keikoa. Protagonist, čiji lik tumači Toshiro Mifune, je njegov sin i prijestonasljednik princ Ousu, koga suparnici sa dvora šalju na zadatke kako bi na njima poginuo, ali umjesto toga princu pomoć pružaju šintoistička božanstva. *Rađanje Japana* je predstavljao izuzetno skup i ambiciozan projekt tadašnje japanske kinematografije, koji se, sa obzirom na temu i epski karakter, često uspoređivao, odnosno nazivao japanskim odgovorom na hollywoodski film *[[The Ten Commandments (1956 movie)|Deset zapovijedi]]*. Danas je poznat po antologijskoj sceni u kojoj se glavni lik bori protiv osmoglavog zmaja Orochija, a koja je koristili tada najnaprednije specijalne efekte studija Toho, odnosno uvela nove standarde *[[tokusatsu]]* filmova.

Godine 1994. je snimljen remake pod naslovom *[[Yamato Takeru (film)|Yamato Takeru]]*.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* The Three Treasures na Toho Kingdom.
Yamato Takeru

**Jamato Takeru** je bio japanski legendarni junak sin vođe plemena Jamato i poznat je po ratovanju sa neprijateljskim plemenima: Kumaso i Emiši. On se po nalogu cara Kejko borio protiv ova dva plemena i to: protiv plemena Kumaso 97. godine i plemena Emiši 110-120. godine. Ratujući sa plemenom Kumaso, Jamato se zahvaljujući svom mladalačkom izgledu maskirao u ženu i potom sproveo svoj plan, naime pogubio je vođu plemena Kavakamitateru. Tom prilikom i dobijanadimak *Jamato* - junak.

Doduše, postoje pretpostavke da je u liku ovog Heroja objedinjeno više ličnosti - slavnih vojskovođa i slava mnogobrojnih osvajačkih pohoda.

## Literatura

* 
* Morris, Ivan, *The Nobility of Failure: Tragic Heroes in the History of Japan*, Secker & Warburg, London, 1975 (p.&nbsp;1-14, Chapter 1 *Yamato Takeru*)
* Littleton, C.S. Some Possible Arthurian Themes in Japanese Mythology and Folklore. 1983.
* Littleton, C.S. Yamato-takeru: An "Arthurian" Hero in Japanese Tradition. 1995.

## Vanjske veze
Gregor Dorfmeister

**Gregor Dorfmeister** (7. mart 1929 - 4. Februar 2018) je njemački književnik i novinar. Kao gimnazijalca su ga na samom kraju Drugog svjetskog rata tadašnje nacističke vlasti mobilizirale u jedinice Volkssturma, a to kratko iskustvo je nepunu deceniju i pol kasnije poslužilo podloga za njegovo najpoznatije djelo - autobiografski roman ''Die Brücke'' (Most). Dorfmeister je također poznat i po romanu *Das Urteil* (Presuda), koji je 1961. poslužio kao predložak za hollywoodski film *[[Town Without Pity]]*. Dorfmeister je osim po književnom radu postao poznat i po društvenom aktivizmu, odnosno borbi za prava invalidnih osoba.

## Vanjske veze
*Interview in German with Dorfmeister by Norbert Joa, *One on One* on Bayern Radio 2, 30.04.2013.
*Graham, David, ''Manfred Gregor's Die Brücke: an exercise in literary translation'', (2000) Master of Arts thesis, Dublin City University, 2000. Abstract and download available.
Die Brücke (roman)

***Die Brücke*** () je roman njemačkog književnika Gregora Dorfmeistera objavljen 1958. godine. Autor, koji je tada koristio pseudonim "Martin Gregor", ga je temeljio na vlastitim iskustvima u Drugom svjetskom ratu. Radnja se događa pred sam njegov kraj, odnosno u proljeće 1945. godine, kada je protagonist Albert Multz, gimnazijalac, od nacističkih vlasti zajedno sa svojih šest vršnjaka bude mobiliziran u jedinice Volkssturma, i prikazuje kako sa svojim mladim suborcima dobija zadatak braniti most u svom gradu od američkih snaga koje prodiru u Njemačku. Roman se karakterizira nelinearnom strukturom, odnosno kroz svojevrsne flashbackove se prikazuju životi likova, i njihovo odrastanje pod nacističkim režimom. *Die Brücke* je zbog svog beskompromisno antiratnog stava izazvao veliku pažnju, a dodatno ga je popularizirala istoimena filmska ekranizacija iz 1959. godine. Godine 2008. je snimljena još jedna adaptacija u obliku televizijskog filma.
Die Brücke (razvrstavanje)

**Die Brücke** (na njemačkom "most") može označavati:

*Die Brücke, umjetnički pokret sa početka 20. vijeka;
*''Die Brücke'' (Kafka), novela Franza Kafke;
*''Die Brücke'' (roman), autobiografski roman Gregora Dorfmeistera;
*njegove ekranizacije:
**''Die Brücke'' (film), zapadnonjemački film iz 1959. godine, rež. Bernhard Wicki
**''Die Brücke'' (TV-film), njemački TV-film iz 2008. godine
*''Die Brücke'' (film, 1949), istočnonjemački film iz 1949. godine
Die Brücke (film)

***Die Brücke*** () je zapadnonjemački ratni film snimljen 1959. u režiji Bernharda Wickija. Predstavlja adaptaciju istoimenog autobiografskog romana Gregora Dorfmeistera. Radnja je smještena u njemački gradić pred sam kraj Drugog svjetskog rata i prikazuje kako nacističke vlasti nekolicinu lokalnih gimnazijalaca regrutiraju u Volkssturm i daju im zadatak da brane most od nadirućih američkih oklopnih snaga. *Die Brücke* je izazvao pažnju kao jedan od filmova koji je zbivanja u Drugom svjetskom ratu prikazivao iz perspektive poražene strane, ali je stekao i međunarodni ugled svojim eksplicitno antiratnim stavom, odnosno osudom militarizma koji bezobzirno i cinično žrtvuje mlade generacije u besmislenoj i unaprijed izgubljenoj borbi. Wicki je ovim filmom privukao pažnju hollywoodskih producenata koji su mu nekoliko godina kasnije povjerili dio režije znamenitog ratnog spektakla *[[The Longest Day|Najduži dan]]*.

Godine 2008. je snimljen  remake u obliku istoimenog TV-filma.

## Vanjske veze
*
* The Bridge: Recommended for War Lovers (TCM Movie Morlocks)
Komodijan

**Komodijan** () bio je hrišćanski latinski pisac iz 4. ili 5. veka, možda rodom iz Gaze ili Arlesa.

## Život
Sve što je poznato o Komodijanu temelji se na informacijama koje on sam daje u svojim spisima. Stil i neke osobenosti u izboru vokabulara navode na zaključak da je bio poreklom iz provincije Afrike. Sam Komodijan navodi da je odrastao i dugo živeo kao paganin, ali da se, zahvaljujući *[[Sveto pismo|Svetom pismu]]*, preobratio u hrišćanstvo. Za sebe koristi epitet *Gazaeus*, koji može ukazivati na njegovu povezanosti s gradom Gazom u Palestini ili, pak, na to da je bio zaslužan za neku vrstu podrške tamošnjoj crkvi.

Naučnici se ne slažu oko toga kad je tačno Komodijan živeo i stvarao. Neki na jednom mestu u Komodijanovim *Poukama* vide aluziju na papu Silvestera I (314‒335), savremenika Konstantina Velikog, te tog pisca smeštaju u 4. vek; drugi smatraju da je Komodijan živeo u 3. veku, odnosno da vrhunac njegovog stvaralaštva treba smestiti u vreme oko 270. godine, a ima i onih koji veruju da on "najvjerojatnije ipak pripada 5. stoljeću".

## Delo
Od Komodijana su sačuvana dva apologetska dela u heksametarskim stihovima, od kojih je prvo naslovljeno *Odbrambena pesma protiv Jevreja i pagana* *(Carmen apologeticum adversus Iudaeos et gentes)* ili *Pesma o dva naroda* *(Carmen de duobus populis)*, a drugo *Pouke* ili *Uputstva* *(Instructiones)*, odnosno, punim imenom, *Pouke protiv paganskih bogova za hrišćanski nauk* *(Instructiones adversus gentium deos pro christiana disciplina)*. *Odbrambena pesma*, u 1.052 stiha, opisuje poslednje dane uoči propasti sveta i izlaže hrišćanski nauk u didaktičke svrhe.

*Pouke* se zapravo sastoje od 80 kratkih pesama s akrostihom, koji formiraju početna slova svakog stiha i ukazuju na osnovnu tematiku pesme. Izuzetak je 60. pesma, gde su početna slova stihova poređana abecednim redom, dok u 80. pesmi početna slova stihova, kad se čitaju unatrag, daju reči: *Commodianus Mendicus Christi*. Od ovih osamdeset pesama, njih 36 upućeno je paganima s ciljem da ih se pridobije za istinsku veru, u devet pesama pisac nastoji uveriti Jevreje u ispravnost hrišćanskog učenja, a ostale su pesme posvećene poduci katehumena i pokajnika.

Komodijanova dela odišu verskim fanatizmom, zagriženošću, pa i otvorenom mržnjom prema paganima i antičkoj civilizaciji paganskoj; dok obrazovani hrišćanin Auzonije u 4. veku peva hvalospeve veličini drevnoga Rima, dotle Komodijan ushićeno slavi rimsku propast:

Komodijanov jezik blizak je vulgarnom latinitetu, s podosta barbarizama; jedni drže da se pesnik na taj način hteo približiti široj publici, a drugi da takav jezik ukazuje na to da je pisac bio prosto jedan poluobrazovani čovek. Stih Komodijanov zasniva se više na principu akcentovanja i broja slogova, nego na kvantitetu slogova, mada je u osnovi heksametarski. Neki u Komodijanovoj versifikaciji vide rane primerke političkog stiha, koji će svoj pun razvoj dostići u srednjovekovnoj grčkoj poeziji.

## Reference

## Literatura
*
*
*
* 
*

## Vanjske veze
*Komodijanova dela na *[[The Latin Library]]*
*''Catholic Encyclopaedia'', s.v. "Commodianus".
*''Opera Omnia'' u Migneovoj ediciji ''Patrologia Latina''
Sjeverni Uist

**Sjeverni Uist** (engleski: *North Uist*, 
škotsko-gelski: *Uibhist a Tuath*)  je treći po veličini otok 
arhipelaga - Vanjski Hebridi.
## Geografija
Sjeverni Uist leži u Atlantiku, vrlo je razveden, ogoljen i nizak, najviši otočki vrh ima 347 metara. Dug je oko 20 km, a širok 28&nbsp;km, 
nasipima je povezan sa susjednim otocima; Benbecula (jug) i Berneray (sjever).
Najveće otočko naselje i trajektna luka Lochmaddy, ima oko 300 stalnih stanovnika.

Njegova ukupna površina iznosi 303 km², na kojoj živi 1,254 stanovnika

Otok administrativno podpada pod područno vijeće (council area) i 
namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Turističke stranice otoka Sjeverni Uist''
Benbecula

**Benbecula** (škotsko-gelski: *Beinn nam Fadhla*)  je četvrti po veličini otok arhipelaga - Vanjski Hebridi.
## Geografija
Benbecula leži u Atlantiku, vrlo je razvedena (naročito sa istočne strane) ogoljena i niska, najviši otočki vrh ima 124 metara. 
Otok je dug oko 9 km, a širok 12&nbsp;km, nasipima je povezan sa susjednim sjevernim otokom; Sjeverni Uist i južnim Južni Uist.
Najveće otočko naselje je Balivanich. Benbecula je još od Drugog svjetskog rata velika vojnička baza i poligon. Prvi aerodrom podignut je još tada, nakon rata otok je postao testni poligon za gađanja raketama.

Njegova ukupna površina iznosi 82 km², na kojoj živi 1,303 stanovnika

Otok administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) i 
Namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Turističke stranice otoka Benbecula''
Barra

**Barra** (škotsko-gelski: *Barraigh* ili *Eilean Bharraigh*)  je peti po veličini otok 
arhipelaga - Vanjski Hebridi.
## Geografija
Barra je najužniji veći otok Vanjskih Hebrida u Atlantiku, vrlo je razvedena i brdovita, najviši otočki vrh ima 384 metara. 
Otok je dug oko12 km, a maksimalno širok 7&nbsp;km, trajektom je povezan sa susjednim sjevernim otokom Južni Uist.
Najveće otočko naselje je Castlebay.

Njegova ukupna površina iznosi 58 km², na kojoj živi 1,174 stanovnika

Otok administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) i 
Namjesništvo (lieutenancy area) - Comhairle nan Eilean Siar.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Turističke stranice otoka Barra''
Sterne (film)

***Zvijezde*** (; ) je istočnonjemačko-bugarski crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Konrada Wolfa. Protagonist, čiji lik tumači Jürgen Frohriep, je njemački vojnik koji godine 1943. za vrijeme Drugog svjetskog rata služi u Bugarskoj, ispočetka sretan zbog toga što se nalazi daleko od bojišta. Radnja, pak, prikazuje, kako njegova jedinica dobiva zadatak čuvati grčke Jevreje prije nego što će ih vlakom odvesti u Auschwitz, te kako se zaljubi u jednu od zatvorenica (čiji lik tumači Saša Krušarska). *Zvijezde* su nakon premijere prikazane na Kanskom festivalu, i to kao predstavnik Bugarske, s obzirom da je tadašnjoj Istočnoj Njemački, kao državi nepriznatoj od Francuske, bio zapriječen pristup. Tamo je osvojio Nagradu žirija, a sljedeće je godine u skraćenoj verziji prikazan i u Zapadnoj Njemačkoj, gdje je izazvao pažnju kao jedno od prvih njemačkih filmova koji se ozbiljno nastojao baviti Holokaustom. Godine 1995. je u anketi Njemačke kinoteke proglašen za jedan do 100 najboljih njemačkih filmova svih vremena.

## Uloge
* Saša Krušarska - Ruth
* Jürgen Frohriep - Walter
* Erik S. Klein - Kurt
* Stefan Pejčev - Bej Petko
* Georgi Naumov - Blaže
* Ivan Kondov - Ruthin otac
* Milka Tujkova - Partizanka
* Štiljan Kunev - Ljekar
* Najčo Petrov - Šef policije
* Elena Hranova - Stara Jevrejka
* Leo Conforti - Nervozni Jevrej
* Grigor Vachkov - A Fitter at the workshop
* Jurij Jakovljev - Njemački oficir
* Itzhak Finzi - Grčki Jevrej
* Hannjo Hasse - Njemački oficir

## Reference

## Vanjske veze
*
Annibale (film)

**Annibale** () je italijanski historijski film snimljen 1959. u režiji Carla Ludovica Bragaglie i Edgara G. Ulmera. Protagonist, čiji lik tumači američki glumac Victor Mature, je znameniti kartaginski vojskovođa Hanibal, koji na početku Drugog punskog rata sa svojom vojskom dolazi u Italiju. Radnja prikazuje kako mu se rimska vojska suprotstavlja bez uspjeha, sve dok ne prihvati strategiju iscrpljivanja za koju se zalaže Fabije Maksim (čiji lik tumači Gabriele Ferzetti). *Annibale* je ispočetka trebao biti više biografski film, koji je za temu trebao imati privatni Hanibalov život, ali je na pritisak producenata daleko veći naglasak stavljen na scene spektakularnih bitaka. Današnjim filmofilima je Annibale zanimljiv zato što su u njemu zajedno nastupili glumci Mario Girotti i Carlo Pedersoli, koji će kasnije postati slavni pod imenima Terence Hill i Bud Spencer.

## Vanjske veze
* 
*Scheda su movieplayer
*Scheda su VirgilioFilm
Skye

**Skye** (škotsko-gelski: *An t-Eilean Sgithanach*)  je najveći otok arhipelaga Unutrašnji Hebridi.

## Geografija
Skye je najsjeverniji otok Unutrašnjih Hebrida u Atlantiku, vrlo je razveden i brdovit, najviši otočki vrh ima 993 
metara.

Njegova ukupna površina iznosi 165,625 km², na kojoj živi 10,008 stanovnika

Otok administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) Highland.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Turističke stranice otoka Skye''
Tvid

**Tvid** (od engleskog: *tweed* ) je ime za nekoliko tipova tkanina, od srednje lakih do izrazito teških, grube površine, koje se proizvede u velikom raponu boja i uzoraka tkanja, što u velikoj mjeri ovisi o mjestu proizvodnje. 

Tako ima *Škotskih*, *Velških*, *Cheviot*,  *Saksonskih*, *Harris*, *Yorkshire*, *Donegal* i *Zapadnoengleskih* tvidova.
## Način i historija proizvodnje
Većina tvidova se i danas u potpunosti izrađuju od vune; ali ima sve veći broj tipova koji se sastoje se od mješavine vune i pamuka, ili vune i umjetnih vlakana, od kojih svaki daje posebnu notu.

Riječ tvid nije izvedena iz rijeke Tweed, iako je dolina Tweeda poznata po proizvodnji te vrste tkanina. Tvid se obično tkaje u 
varijacima ukošenog uzorka - kog Škoti zovu - **tweel**. Ime tvid je rezultat pogreške londonskog naručioca, koji je 1826. umjesto da na narudžbi napiše - tweel, napisao tweed, pa se to ime brzo etabliralo kao naziv za taj tip tkanine.

Danas postoje brojni uzorci za tkanje tvida, od kojih su najpoznatiji; riblja kost, rombovi, strelice i križevi, koji u kombinaciji sa ravnim crtama 
i brojnim tonovima i nijansama, daju širok broj vrlo šarenolikih tkanina. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Tweed'' na portalu Encyclopædia Britannica