Francis Bacon (slikar)

**Francis Bacon** (Dublin, 28. oktobar 1909 — Madrid, 28. april 1992) je bio britanski figurativni slikar rođen u Irskoj, poznat po svojim sirovim, uznemirujućim slikama. Fokusirajući se na ljudski oblik, njegovi subjekti su uključivali raspeće, portrete papa, autoportrete i portrete bliskih prijatelja, ponekad sa apstraktnim figurama izolovanim u geometrijskim strukturama. Odbacujući različite klasifikacije svog rada, Bacon je rekao da je nastojao da prikaže „brutalnost stvarnosti“. Svojim jedinstvenim stilom izgradio je reputaciju jednog od giganata savremene umetnosti.

Bacon je izjavio da je video slike u sklopu „serija“, a njegov opus, koji broji oko 590 slika, kao i mnoge koje je uništio, obično se fokusirao na jednu temu tokom dugotrajnih perioda, često u formatima triptiha ili diptiha. Njegov rad se može opširno opisati kao varijacije pojedinačnih motiva; uključujući biomorfe i Furije pod uticajem Picassa iz 1930-ih, muške glave iz 1940-ih izolovane u sobama ili geometrijskim strukturama, „vrišteće pape” iz 1950-ih, životinje i usamljene figure iz sredine do kraja 1950-ih, raspeća iz ranih 1960-ih, portreti prijatelja iz kasnih 1960-ih, autoportreti iz 1970-ih i hladnije, tehničkije slike 1980-ih.

Bacon je počeo da slika tek u svojim kasnim dvadesetim. Kasne 1920-e i rane 1930-e je proveo kao dekorater enterijera i kockar. Njegov proboj je došao sa triptihom iz 1944. godine, *Tri studije za figure u podnožju raspeća*, koji je zapečatio njegovu reputaciju jedinstvenog mračnog hroničara ljudskog stanja. Od sredine 1960-ih, uglavnom je proizvodio portrete prijatelja i saputnika, kako pojedinačne tako i u obliku diptiha i triptiha. Nakon samoubistva njegovog ljubavnika Georga Dyera 1971. godine (predstavljenog u njegovim *Crnim triptisima* i brojnim posthumnim portretima), njegova umetnost je postala mračnija, više introspektivna i zaokupljena protokom vremena i smrću. Vrhunac njegovog kasnijeg perioda obeležavaju remek dela *Studija za autoportret* (1982) i *Studija za autoportret—triptih*, 1985–86.

Uprkos svom egzistencijalističkom i mračnom gledištu, Bacon je bio harizmatičan, elokventan i načitan. Provodio je vreme u londonskom Sohou sa prijateljima istomišljenicima, uključujući Luciana Freuda, Johna Deakina, Muriel Belcher, Henrijettu Moraes, Daniela Farsona, Toma Bakera i Jeffreya Bernarda. Nakon Dyerovog samoubistva, on se u velikoj meri udaljio od ovog kruga, i dok je još uvek bio društveno aktivan, njegova strast za kockanjem i pićem se nastavila. Od njegove smrti, Baconova dela su među najcenjenijim, najskupljim i najtraženijim na umetničkom tržištu. Krajem 1990-ih, brojna velika dela, za koja se ranije pretpostavljalo da su uništena, uključujući slike pape iz ranih 1950-ih i portrete iz 1960-ih, ponovo su se pojavila i postavila rekordne cene na aukciji.

## Stil
Po snazi kojom je svom osećanju teskobe davao vizuelnu formu, nijedan od umetnika dvadesetog veka nije se mogao meriti s njim, izuzev Ruoa. Bacon je često od drugih slikara preuzimao svoj likovni jezik, slobodno kombinujući različite izvore inspiracije, i transformišući ih da bi u njih utisnuo novo značenje. Glava okružena goveđim polutkama odražava njegovu opsesiju Velázquezovim delom *Papom Inokentijem H*. koja ga je intenzivno zaokupljala nekoliko godina. Ovde ne vidimo više Papu Inokentija nego duha koji vrišti (za šta ga je nadahnuo prizor iz filma Sergeja Ejzenštajna *[[Oklopnjača Potemkin]]*), izranjajući iz tame u pratnji dveju svetlećih goveđih polutki preuzetih od Rembrandta.

## Izvori


## Vanjske veze

*  – službena stranica