open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joséphine de Beauharnais

**Joséphine de Beauharnais**, rođena kao **Marie Josèphe Rose Tascher de La Pagerie**, a od 1796. do 1810. **Joséphine Bonaparte** (Les Trois-Îlets, 23. lipnja 1763. - Rueil-Malmaison, 29. svibnja 1814.) je najpoznatija kao prva supruga Napoleona I, odnosno prva carica Francuza.

Njezin prvi suprug, Alexandre de Beauharnais, giljotiniran je tokom Jakobinske diktature, dok je ona zatvorena u zatvoru Carmes i puštena pet dana nakon pogubljenja supruga. Nakon tog događaja, postala je ljubavnica nekoliko utjecajnih osoba iz revolucionarnog doba, uključujući Paula Barrasa i Napoleona Bonapartea. S potonjim, koji je bio šest godina mlađi od nje, vjenčat će se 1796. gdine. Iz prvoga braka imala je dvoje djece, kći Hortense, koja će postati nizozemska kraljice te sina Eugènea. U braku s Napoleonom nije imala djece, što je i bio razlog njihova razvoda 1810. godine i Napoleonova stupanja u brak s Marie-Louise od Austrije.

Nakon razvoda, živjela je u *[[Château de Malmaison]]* pokraj Pariza. Ostala je u dobrim odnosima s Napoleonom, koji je jednom prilikom rekao da su jedina stvar što je ikada stala između njih njezina dugovanja. Umrla je 29. svibnja 1814. od pneumonije.

Joséphine je tokom njihove veze primila velik broj ljubavnih pisama od Napoleona, mnoga od kojih su sačuvana i danas. Njezin *[[Château de Malmaison]]* bio je nadaleko poznat po svom ružićnjaku, koji je pomno održavan, a sve zbog njezine pasionirane ljubavi prema ružama, koje je skupljala iz cijeloga svijeta.
Karnevalska noć

**Karnevalska noć** () je sovjetski filmski mjuzikl snimljen 1956. u režiji Eldara Rjazanova, kome je predstavljao režijski debi, a koji je poznat kao jedno od najpopularnijih ostvarenja sovjetske kinematografije. Radnja se događa u Ekonomskom institutu čiji članovi imaju običaj uz pjesmu i ples proslaviti Novu Godinu, ali što spriječava dolazak novog i konzervativnog direktora koga tumači Igor Iljinski. Humor i atraktivne muzičke i plesne točke su *Karnevalsku noć* učinile najgledanijim filmom godine u SSSR-u, a Ljudmilu Gurčenko velikom zvijezdom. Dio kritičara je kasnije sadržaj filma protumačio kao jedan od prvih odraza Hruščovljevog odmrzavanja na sovjetsku kinematografiju, odnosno prvi slučaj da su predstavnici sovjetske vlasti postali predmetom satire i ismijavanja u sovjetskom filmu.

## Uloge
* Igor Iljinski ... Serafim Ivanovič Ogurcov
* Ljudmila Gurčenko ... Lena Kriljova
* Jurij Belov ... Griša Kolcov
* Andrej Tutjiškin ... Fjodor Petrovič Mironov, knjigovođa
* Olga Vlasova ... Adelaida Kuzminična Ramaškina
* Tamara Nosova ... Tosja Burigina
* Georgij Kulikov ... Serjoža Usikov
* Genadij Judin ... dirigent jazz benda
* Vladimir Zeldin ... klaun
* B. Nemker ... klaun
* Sergej Filipov ... Drug Nekadilov, predavač
* Sestre Šmelev ... pjevajuće konobarice
* V. Gusakov ... plesač
* J.Gusakov ... plesač
* Tamara Kručova... akrobatkinja

## Vanjske veze
*
* Trailer and Screenshots
Napad na izbjeglički konvoj kraj Novosvitlivke

**Napad na izbjeglički konvoj kraj Novosvitlivka** odigrao se 18.8. 2014. tijekom rata u istočnoj Ukrajini. Kako su izbjeglice bježale od ratne fronte iz Luganska, kraj mjesta Novosvitlivka na njihova vozila su pale rakete i minobacači, što je dovelo do smrti i ranjavanja civila, među njima i žene i djece. Prema procjenama, poginulo je 17 civila, dok je najmanje još šetero ranjeno.

Ukrajina je za ovaj zločin optužila proruske pobunjenike Luganske narodne republike, dok su oni to zanijekali i optužili ukrajinsku vojsku.

## Izvori
Novosvitlivka (Luganska oblast)

**Novosvitlivka** ( ili **Novosvetlovka** () je naselje gradskog tipa smješteno u Ukrajini, u Krasnodonskom rajonu Luganske oblasti. Nalazi se na putu koji spaja grad Lugansk sa Krasnodonom. Godine 2014. je bio poprište sukoba na istoku Ukrajine; na početku su ga zauzeli pro-ruski separatisti, da bi ga 15. augusta 2014. zauzele ukrajinske snage iz bataljona "Aidar", a kako bi odsjekli Lugansk od ruske granice, odnosno spriječili da u grad dođe najavljeni ruski konvoj sa "humanitarnom pomoći". Tri dana kasnije je u blizini naselja došlo do artiljerijskog napada na izbjeglički konvoj u kome je poginulo 17 civila, a za što se međusobno optužuju zaraćene strane. Ukrajinske snage su se povukle iz grada 29. augusta nakon bitke za Ilovajsk.
Novosvitlivka

**Novosvitlivka** može označavati dva naselja u Ukrajini:

*Novosvitlivka (Luganska oblast)
*Novosvitlivka (Mikolajevska oblast)
Le Ballon rouge

***Le Ballon rouge*** () je francuski kratki igrani film snimljen 1956. u režiji Alberta Lamorissea, a koji se smatra jednim od najboljih i najuticajnijih filmova za djecu u historiji svjetske kinematografije. Protagonist filma, koga tumači Lamorisseov sin Pascal, je dječak koji na ulicama pariške četvrti Ménilmontant pronađe neobični crveni balon za koga se ispostavi da posjeduje vlastitu volju i da ga počinje pratiti. Radnja prikazuje kako se njih dvoje sprijatelje te prolaze niz pustolovina. *Le Ballon rouge* je nakon premijere dobio niz prestižnih nagrada, uključujući Zlatnu palmu za najbolji kratki film, ali i Oscar za najbolji originalni scenario, postavši jedini kratki film koji je dobio takvo priznanje. *Le Ballon rouge*, koji se odlikuje gotovo potpunim nedostatkom dijaloga, je stekao veliku popularnost širom svijeta.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''The Red Balloon''  at Janus Films (official web-site)
* 
* 
* ''The Red Balloon'' information site and DVD/Blue-ray review at DVD Beaver (includes images)
* ''Le Ballon rouge''  at *Cinefeed* 
*  (Janus Films account)
Anak Dalita

***Anak dalita*** () je filipinski crno-bijeli kriminalističi film snimljenj 1956. godine u režiji Lamberta V. Avellane. Protagonist je veteran korejskog rata koji se vraća u rodno selo i, suočen sa nezaposlenošću i siromaštvom, upušta u krijumčarenje stranih valuta i druge crnoburzijanske postove. Anak dalita je osvojio nagradu za najbolji film na Azijsko-pacifičkom filmskom festivalu.

## Uloge
* Rosa Rosal ... Tita
* Tony Santos ... Vic
* Joseph de Cordova ... Kardo (as Jose de Cordova)
* Vic Silayan ... Father Fidel
* Vic Bacani ... Ipe
* Leroy Salvador ... Vojnik
* Rosa Aguirre ... Tinay
* Oscar Keesee ... Menadžer kluba (kao Oscar Keese)
* Alfonso Carvajal ... Carinik
* Johnny Reyes ... Vojni ljekar
* Eddie Rodriguez ... Eddie
* Arturo Moran ... Gerry

## Reference

## Vanjske veze
*
Kanal (film)

***Kanal*** () je poljski crno-bijeli ratni film snimljen 1957. u režiji Andrzeja Wajde. Radnja se događa Varšavi 25. septembra 1944. godine - na posljednji dan ustanka protiv njemačkih okupatora. Protagonisti su grupa pripadnika poražene Armije Krajowe i civila koji nastoje izbjeći zarobljavanje i pogubljenje bježeći kroz gradsku kanalizaciju, ali se pri tome suočavaju sa brojnim opasnostima, ali i vlastitim beznađem. *Kanal* je snimljen u vrijeme kada je u tadašnjoj komunističkoj Poljskoj došlo do određene liberalizacije, odnosno kada je prikaz aktivnosti ne-komunističkog pokreta otpora, uključujući tragični Varšavski ustanak, prestao biti tabu u poljskoj kinematografiji. *Kanal*, za koji je scenario napisao Jerzy Stefan Stawiński, preživjeli veteran ustanka, odlikuje se izuzetnim realizmom, mračnom atmosferom, nedostatkom sentimentalnosti i izuzetno mračnim krajem. *Kanal* se, zajedno sa ranijim filmom *[[Pokoljenje (film)|Pokolenje]]* i kasnijim filmom *[[Pepeo i dijamanti]]* smatra dijelom Wajdine Ratne trilogije.

## Uloge
*Teresa Iżewska ... "Stokrotka" 
*Tadeusz Janczar ... Jacek "Korab"
*Wieńczysław Gliński ... Por. "Zadra"
*Tadeusz Gwiazdowski ... Nar. "Kula"
*Stanisław Mikulski ... "Smukły"
*Emil Karewicz ... Por. "Mądry"
*Vladek Sheybal ... Michał, kompozitor (naveden kao Władysław Sheybal)
*Teresa Berezowska ... Halinka

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
* "Kanał" na oficjalnej stronie reżysera 
* 
* *[http://akademiapolskiegofilmu.pl/pl/historia-polskiego-filmu/filmy/kanal/38 Kanał]* w bazie Akademii Polskiego Filmu
*''Kanal'' essay  on the Criterion Collection website
Marie-Louise od Austrije

**Marie-Louise od Austrije**, punim imenom **Maria Ludovica Leopoldina Franziska Therese Josepha Lucia von Habsburg-Lothringen** (Beč, 12. prosinca 1791. - Parma, 17. prosinca 1847.) je bila austrijska nadvojvotkinja koja je od 1814. do svoje smrti vladala kao vojvotkinja od Parme. Povijest ju najviše pamti kao drugu suprugu Napoleona I, a u tom svojstvu i kao caricu Francuza od 1810. do 1814. godine. 

Kao najstarije dijete habsburškog cara Franza II i njegove druge supruge, Marije Terese od Napulja i Sicilije, Marie-Louise je odrasla u periodu kontinuiranog konflikta između Austrije i revolucionarne Francuske. Serija poraza od Napoleona dovela je do masovnih ljudskih gubitaka na strani Austrije što je Franza II dovelo do toga da 1806. godine raspusti Sveto Rimsko Carstvo. Završetak Rata Pete koalicije doveo je do vjenčanja Napoleona i Marie-Louise, koje je uspostavilo kratkotrajni mir između dvaju zemalja. Iako odgojena da prezire Francusku, Marie-Louise je poslušno pristala na brak te je Napoleonu bila odana supruga. Napoleon je nju, s druge strane, obožavao, a njegova želja da se oženi pripadnicom neke od vodećih vladarskih obitelji Europe, a sve kako bi konsolidirao svoje još uvijek mlado carstvo, konačno se ostvarila. U braku je rođeno jedno dijete, sin koji će nakon Napoleonove abdikacije 1815. kratkotrajno postati car Napoleon II. 

Napoleonova uspješna vladavina počela je postepeno krahirati 1812. godine nakon neuspjele invazije Rusije. Europske sile, uključujući Austriju, nastavile su razvijati svoje neprijateljstvo s Francuskom u Ratu Šeste koalicije, koji je u konačnici doveo do Napoleonova pada i njegova egzila na Elbu. Sporazumom iz Fontainebleaua, carici su dodijeljena vojvodstva Parma, Piacenza i Guastalla. Njima je vladala do svoje smrti. 

Nakon Napoleonove smrti, od kojega se nikada nije razvela, 1821. godine, Marie-Louise je sklopila još dva morganatska braka. Njezin drugi suprug bio je Adam Albert von Neipperg, kojega je upoznala 1814., a za njega se vjenčala 1821. godine. U braku je rođeno troje djece. Neipperg je umro 1829. godine. Treći brak sklopila je 1834. godine s grofom Charlesom Renéom de Bombellesom, s kojim je bila do svoje smrti.
Konferencija u San Remu

**Konferencija u San Remu** održala se od 19-26. aprila 1920. u italijanskom Sanremu. Na konferenciji su učestvovali najviši predstavnici savezničih sila (Velike Britanije, Francuske, Italije i Japana), nakon završetka Prvog svjetskog rata, sa ciljem podjele Osmanlijskog carstva (područja Sirije, Libanona, Mezopotamije i Palestine). Veliku Britaniju je predstavljao predsjednik vlade David Lloyd George, Francusku predsjednik vlade Alexandre Millerand, Italiju predsjednik vlade Francesco Nitti i Japan ambasador Matsui Keiširo.

## Sporazum
Cilj sporazuma je provođenje plana Balfourove deklaracije iz 1917. godine o stvaranju države židovskog naroda u Palestini. Pri određivanju granica ulogu su igrale granice uticajnih sfera Francuske i Velike Britanije na Bliskom istoku. Prethodnica i osnovica dogovora o stvaranju novih država bio je Sporazum Sykes-Picot iz 1916. godine, te mnogi manji sporazumi pobjedničkih sila o poslijeratnom stanju u tom području. Konferencija je održana pod jakim uticajem arapskog nacionalizma, čime se težilo osamostaljenju pojedinih država. Cilj pobjedničkih sila bio je legaliziranje političkog i vojnog uticaja u krug uticajnih sfera, a uticaj je trebao biti potvrđen mandatima Lige naroda.

Velika Britanija je dobila upravu nad Mezopotamijom, području današnjeg sjevernog Iraka (područja današnjeg Iračkog Kurdistana i mandat nad Palestinom, kojem pripadaju južni dijelovi osmanske provincije Sirije (Sirija, Palestina i Jordan), dok je Francuska dobila mandatnu zonu Sirije i Libanona i preostali dio osmanske Sirije, Libanon i provinciju Hataj.

Konferencija je bila priprema za Mirovni ugovor u Sèvresu, održane u augustu 1920, kčije su odluke revidirane Mirovnim ugovorom u Lausanni 1923. godine. Mandate su prvo dobili savezničke vojne komande, a potvrđen je odlukom Lige naroda 24. jula 1922.

## Posljedice
Težnja bivših arapskih saveznika pobjedničkih sila Prvog svjetskog rata o osamostaljenju, ovim ugovorom je onemogućena. Na 
*Pansirijskom kongres*u održanom 8. marta 1920. proglašena je nezavisnost područja današnje Sirije, Palestine, Libanona i sjevernog Iraka, a Fejsal I proglađen je za kralja. Porazom Arapa u bitci kod Majsaluna, protiv francuske vojske, ovi su planovi o nezavisnosti onemogućeni. Konferencija se smatra jednim od uzroka Bliskoistočnog konflikta..
 
## Reference

## Literatura
* Helmuth K. G. Rönnefarth, Heinrich Euler: *Konferenzen und Verträge. Vertrags-Ploetz.* Teil II, 4. Band: *Neueste Zeit 1914–1959.* 2., erweiterte Auflage. A. G. Ploetz Verlag, Würzburg 1959, S. 50f.
*Randall Price, FAST FACTS ON THE MIDDLE EAST CONFLICT. . 1. Auflage bei Harvest House Publishers (2003)

## Vanjske veze

* Karte Palestine 1923-48.
Diba al-Baja

**Diba al-Baja** () je ime lučkog gradića od 5263 stanovnika na krajnjem jugu omanske enklave Musandam.

## Geografija
Diba al-Baja leži sa istočne strane poluotoka Musandam, odmah do granice s Emiratom Šardžom (Ujedinjeni Arapski Emirati). To je najužnije naselje Musandamske muhafaze. Diba je oaza i aglomeracija sastavljena od tri gradića, koji danas pripadaju različitim državama: najužnija Diba al-Muhalab, pripada Emiratu Fudžairi, odmah do nje je naslonjena Diba al-Hisn koja pripada Emiratu Šardži, a zatim slijedi omanska Diba al-Baja. Između tri Dibe nema nikakvih graničnih kontrola pa stanovnici rade i trguju gdje ih je volja.

## Historija
Oaza i luka Diba je bila važno mjesto pomorske trgovine još iz predislamskih vremena, sve do dolaska islama bila je važan trgovački punkt, a jedno vrijeme bila je i prijestolnica Omana. Oaza je slavna po pobuni koja je izbila 632. ubrzo nakon smrti proroka Muhameda, zbog odbijanja plaćanja zekata. Taj čin shvaćen je kao *rida* (otpadništvo), nakon čega je 633. uslijedila bitka u kojoj je muslimanska vojska pobjedila pobunjenike. Dva vijeka kasnije, u doba vladavine abasidskog kalifa al-Mutadida (870. – 892.), odigrala se još jedna velika bitka kod Dibe. Ona je bila samo jedna od epizoda u osvajanju Omana koje je poduzeo tadašnji abasidski guverner Iraka i Bahreina.

## Privreda
Diba al-Baja ima malu ribarsku lučicu, a pored ribarstva za stanovnike je važna tvornica cementa u obližnjoj Dibi al-Fudžairi (Emirat Fudžaira) jer je to najveći poslodavac u oazi.

## Reference

## Vanjske veze

* Dibba City Guide
Kraljevina Irak

**Kraljevina Irak** (, * Al-Mamlakah Al-'Irāqiyyah*) osnovana je 23. 8. 1921. pod britanskom upravom nakon poraza Osmanskog Carstva u Mezopotamskom pohodu tokom Prvog svjetskog rata. Iako je posredstvom Lige naroda Britanija dobila mandat nad Mezopotamijom 1920., iste godine izbila je Iračka pobuna što je uzdrmalo britanske planove i rezultiralo polunezavisnom kraljevinom pod vodstvom Hašemita, utvrđenoj sporazumom iz 1922. godine. Sljedećim sporazumom iz 1930. dogovorena je potpuna nezavisnost Iraka dvije godine kasnije. Kraljevina Irak pod hašemitskim vladarima imala je turbulentnu historiju jer je uspostava sunitske političke dominacije dovela do pobuna Asiraca, Jazida i šijita, koje su brutalno ugušene. Također, postojanje kraljevine obilježio je i niz vojnih pučeva među kojima je najznačajniji onaj pro-osovinski iz 1941. godine. Promjena vlasti rezultirala je anglo-iračkim ratom u kojoj je pronjemačka vlast poražena, nakon čega je Irak poslužio kao baza za daljnje intervencije protiv višijevske Sirije odnosno za anglo-sovjetsku invaziju na Iran. Godine 1945., tokom završnih faza Drugog svjetskog rata, Kraljevina Irak priključila se UN-u i postala jednom od osnivačica Arapske lige. Tokom 1948. u Bagdadu i drugim gradovima izbili su masovni prosvjedi protiv vlade zbog novog sporazuma s Britancima, djelomično uz komunističku pomoć. Dana 14. 2. 1958. Kraljevina Irak zajedno s Jordanom formirala je Arapsku Federaciju, konfederaciju koja je trajala svega par mjeseci. Monarhija je konačno ugašena iste godine u vojnom puču kojeg je predvodio Abdul Karim Kasim.

## Povezano
* Historija Iraka
* Britanski mandat nad Mezopotamijom
Les Invalides

***Les Invalides***, službeno ***L'Hôtel national des Invalides*** (sh. *Nacionalni dom invalida*) je kompleks zgrada u Parizu koji sadrži muzeje i spomenike, sve povezane uz vojnu historiju Francuske, kao i bolnicu i dom za ratne veterane, što je bila njegova izvorna funkcija. U kompleksu se nalaze *[[Musée de l'Armée]]*, vojni muzej francuske vojske, *[[Musée des Plans-Reliefs]]*, *[[Musée d'Histoire Contemporaine]]* kao i grobovi nekoliko istaknutih francuskih ratnih heroja, poput Napoleona ili Ferdinanda Focha.

Izgradnju doma naredio je, 24. studenog 1670., kralj Louis XIV, želeći izgraditi dom i bolnicu za stare i bolesne vojnike. Kao arhitekt je unajmljen Libéral Bruant, kojemu je zbog dobi pomagao mlađi Jules Hardouin Mansart. Zgrada je izgrađena u cijelosti u baroknom stilu, a dovršena je 1679. godine. Svoju izvornu funkciju kompleks je zadržao sve do početka XX. vijeka, kada se postepeno počeo pretvarati u muzej.
Olgica Batić

**Olgica Batić**  (Олгица Батић, rođena 7. decembra 1981 u Beogradu) je srpskа političarka. Ona je predsednik Demohrišćanske stranke Srbije (DHSS) i poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srbije.

## Biografija

Olgica Batić je rođena 7. decembra 1981 u Beogradu; njen otac Vladan Batić (1949-2010) je bio predsednik Demohrišćanske stranke Srbije (DHSS). Pohađala je osnovnu i srednju školu u Obrenovcu i gimnaziju u Beogradu. Diplomirala je na Pravnom fakultetu  Univerziteta u Beogradu.

## Politički rad
Nakon diplomiranja, pridružuje se pravnom timu DHSS. Posle smrti svog oca 29. decembra 2010, na Skupštini Demohrišćanske stranke Srbije održanoj 03.septembra 2011. godine, izabrana je za predsednicu.

Tokom parlamentarnih izbora u Srbiji u 2012, ona je učestvovala u koaliciji Izbor za bolji život, uz podršku odlazećeg predsednika Borisa Tadića. Koalicija je prikupila 863.294 glasova ili 22.06% glasova, odnosno 67 poslaničkih mesta u Skupštini. Olgica Batić izabrana je za poslanicu poslaničke grupe Srpski pokret obnove - Demohrišćanska stranka Srbije, čiji je potpredsednik.

Član je Odbora za pravosuđe, državnu upravu i lokalnu samoupravu, 
Odbora za administrativno-budžetska i mandatno-imunitetska pitanja i zamenik člana u Odboru za ustavna pitanja i zakonodavstvo.

Olgica Batić je Predsednica Izvršnog odbora Globalne organizacije parlamentaraca protiv korupcije (GOPAC) i član je Komisije za utvrđivanje političkog konteksta ubistva bivšeg premijera Srbije Zorana Đinđića koja funkcioniše pri Ministarstvu pravde Republike Srbije. 
 
Zabeleženo je da Olgica Batić svoja skupštinska primanja daje u humanitarne svrhe.

## Advokatura
Olgica Batić je advokat u advokatskoj kancelariji Batić koja je utemeljena na porodičnoj tradiciji. Tokom advokatske karijere bila je uključena u veliki broj sudskih procesa koji su okupirali pažnju javnosti, medju kojima i zastupanje porodice jednog od nastradalih gardista VJ u Slučaju Topčider. Na početku karijere iskustvo je sticala i u radu sa svojim ocem Dr Vladanom Batićem. Olgica Batić se angažovala na velikom broju predmeta iz različitih oblasti, od krvnih delikata, do zastupanja najvećih firmi u Srbiji, preko pružanja pomoći građanima u različitim oblastima.
## Reference

## Vanjske veze
*Advokatska kancelarija Batić: Olgica V.Batić 
*Blic Online - Olgica Batić
*Vesti Online - Olgica Batić
*Otvoreni parlament - Olgica Batić 
*Srpske političarke 
*Marijin zakon - Olgica Batić - Konferencija za štampu
Joseph Bonaparte

**Joseph-Napoleon Bonaparte** (Corte, 7. januar 1768. - Firenza, 28. juli 1844.) bio je stariji brat francuskog cara Napoleona Bonapartea, koji ga je postavio na prijestolja Napulja (1806. godine) i Španjolske (1808. godine).

## Porodica

Rođen je 7. januara 1768. godine u Corteu na Korzici, kao **Giuseppe Buonaparte**. Sin je Carla Buonapartea i Letizie Ramolino. Kao pravnik, političar i diplomat, služio je u Savjetu pet stotina, te kao francuski ambasador u Rimu. Oženio je Julie Clary 1. augusta 1794. godine u Cuges-les-Pinsu. Par je imao dvoje djece, Zénaïde i Charlotte, a Joseph je imao još dvoje vanbračne djece sa Mariom Giluiom, groficom od Atrija. Zakonite kćerke pokušao je, bez uspjeha, postaviti na španjolski tron.

## Vladavina

Napoleon mu je prvo dao vojnu kontrolu nad Napuljom, a zatim ga proglasio napuljskim kraljem. Dvije godine kasnije Napoleon je napuljskim kraljem proglasio Joachima Murata, muža svoje sestre, nakon što je Josephu osigurao španjolski tron pod imenom **José I**.

Joseph je stigao u Španjolsku baš kada su njome bjesnili protesti protiv francuske vlasti. Povukao se na sjever zemlje odakle je želio abdicirati i zamijeniti španjolski tron za napuljski, ali Napoleon je vjerovao da će moći uspjeti uspostaviti red u Španjolskoj. Ipak, to se nikada nije ostvarilo.

Za vrijeme njegove vladavine, Venezuela je stekla nezavisnot i tako postala prva u nizu latinoameričkih država koje su se odcijepile od Španjolskog Carstva. Nakon ovoga čina, Joseph je abdicirao i vratio se u Francusku.

## Posljednje godine i smrt

Nakon smrti Napoleonovog sina, Napoleona II, bonapartisti su ga vidjeli kao legitimnog nasljednika francuskog carskog trona. Joseph se nije nikada potrudio da sjedne na francuski tron; umjesto toga, preselio je u Sjedinjene Američke Države. U tom mu je periodu ponuđena i meksička kruna, ali ju je odbio. Neko vrijeme je živio u New Yorku i New Jerseyu, da bi zatim odselio i umro u Firenci, 28. jula 1844.

## Vanjske veze

* Joseph Bonaparte at Point Breeze
* Joseph Bonaparte and the Jersey Devil
Evroazijska ekonomska unija

**Euroazijska ekonomska unija** (**EEU** ili **EAEU**), znana i kao **Euroazijska unija** (**EAU**; ), je ekonomska unija koja će biti uspostavljena na temelju povelje potpisane 29.5.2014. između Bjelorusije, Kazahstana i Rusije. Unija službeno stupa na snagu 1.1.2015. odmah nakon što parlamenti te tri države ratificiraju povelju.

Europazijska unija stvorila bi ekonomsko tržište od 171 milijun osoba i bruto domaći proizvod od 3 bilijuna USD. Druge države također su iskazale interes za pristupanje uniji.

Razni političari su pozvali na političku, vojnu i kulturnu integraciju i čvršću uniju. Ipak, Kazahstan je inzistirao da unija ostane samo ekonomske prirode jer želi očuvati neovisnost i teritorijalni integritet.

## Reference
Zamrznuti sukob

**Zamrznuti sukob** je situacija u kojoj je ratni sukob završio, ali u kojem niti mirovni sporazum niti neki drugi politički okvir nisu doveli do rješenja sukoba do zadovoljstva sukobljenih strana. 

Pojam se često koristi za postsovjetske ratove, iako se često koristi i za sporne teritorije. Zapadni analitičari u Novoj Rusiji, nastaloj ratom na istoku Ukrajine, pronalaze paralele sa ruskim intervencijama u stvaranju Pridnjestrovlja u Moldaviji i Južnoj Osetiji i Abhaziji u Gruziji, kao i u Nagorno-Karabahu u Azerbajdžanu, u kontekstu šire moskovske politike "smrznutih sukoba" koji se mogu bilo kada ponovno aktivirati te tako osigurati ruski utjecaj nad politikom neke države.

## Primjeri
*Podjela Koreje ("zamrznuto" od 1953.)
*Arapsko-izraelski sukob ("zamrznut" od 1948./1967., ali aktivan i danas)
*Sukob u Zapadnoj Sahari ("zamrznut" od 1991.)
*Ciparski spor (zamrznut od 1974.)
*Rat u Pridnjestrovlju (zamrznut od 1992.)
*Rat za Nagorno-Karabah (zamrznut od 1994. od 2020.)
*Gruzijsko-osetijski sukob (zamrznut od 2008.)
*Rat u istočnoj Ukrajini (zamrznut od 2014. do 2022.)

## Reference
Musandam (muhafaza)

**Muhafaza Musandam** () je jedna od 9 administrativnih jedinica Sultanata Oman.

## Geografija
Muhafaza Musandam prostire se uglavnom po istoimenom Poluotoku Musandam i obuhvaća prostor od 1720 km², na kom živi samo 31.425 stanovnika. To je uglavnom neplodni stijenoviti i teško prohodni planinski teren, početak masiva Hadžar u kom ima svega par oaza u kojima je moguć život. Muhafaza Musandam je enklava Omana razdvojena od matice teritorijem Ujedinjenih Arapskih Emirata točnije njenog Emirata Fudžaire. Kuriozitet je da i Musandam ima enklavu Mada, koji u sebi ima malu enklavu Emirata Šardže.

Muhafaza Musandam prostire se od Hormuškog tjesnaca na sjeveru duž Omanskog zaljeva sve do oaze Dibe na jugu.

Administrativni centar muhavaze i najveći urbani centar je grad Hasab od 12.049 stanovnika na sjeverozapadu. Pored njega jedino veće naselje je Diba al-Baja od 5263 stanovnika u oazi Dibi na krajnjem jugu uz granicu sa Ujedinjenim Arapskim Emiratima.

## Administrativna podjela
Muhafaza Musandam administrativno je podjeljena na četiri vilajeta (okruga): Hasab, Buk, Dibu i Madu.

U muhafazi (kao i po poluotoku) žive uglavnom Šihuhi (govornici kumzarija) koji se bave ribarstvom i nomadskim stočarstvom. Za njih se pretpostavlja da su vjerojatno bili izvorni stanovnici sjevernog Omana, koji su potisniti u planine Hadžara stalnim muslimanskim i portugalskim provalama.

## Privreda i transport
Još i danas ribarstvo je najvažnija grana privrede, uz nešto sitne poljoprivrede u rijetkim oazama. U novije vrijeme pronađene su rezerve nafte na zapadnoj obali poluotoka Musandam. Transport se uglavnom odvija morskim putem, jer po teško prohodnom planinskom terenu nema cesta. 
Sultanat Oman je organizirao Komitet za razvoj Musandama, koji je razvio projekte za izgradnju nove ribarske flote, brane kod grada Hasab i silosa za skladištenje žitarica i povrća.

## Izvori

## Vanjske veze

* Musandam Peninsula
Learh

**Learh** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin beotskog kralja Atamanta i Inone te brat Melikertov.

Na nagovor boginje Here Atamant se oženio Nefelom, boginjom oblaka, koja mu je rodila Friksa i Helu. Međutim, Atamant je sve vreme bio potajno zaljubljen u smrtnicu Inonu, Kadmovu kćerku, koja mu je onda rodila Learha i Melikerta. Kad je Nefela saznala za muževljevo neverstvo, razgnevila se i napustila Atamanta. Nakon smrti svoje sestre Semele Inona je nagovorila Atamanta da prime na staranje mladog Dionisa, sina Zevsa i njene sestre Semele. Time su na sebe navukli gnev boginje Here, koja ih je kaznila ludilom. Atamant je u stanju mahnitosti ubio svog mladog sina Learha, a Inona se s Melikertom bacila u more. Prema drugoj verziji, Atamant je u svojoj mahnitosti od Learha pomislio da je jelen te ga je ubio, a Inona je bacila Melikerta u kotao ključale vode i potom je, s mrtvim deteom, skočila u more.

Dante u *[[Pakao (Dante)|Paklu]]* navodi ovaj mit kao primer ludila.

## Reference

## Literatura
*
*
Melikert

**Melikert** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin beotskog kralja Atamanta i Inone, kćerke Kadmove.

Nakon smrti svoje sestre Semele Inona je nagovorila Atamanta da prime na staranje mladog Dionisa, sina Zevsa i Semele. Time su navukli na sebe gnev Here, koja ih je kaznila ludilom. Atamant je ubio svog sina Learha, a Inona se s Melikertom bacila u more. Međutim, raširenih ruku prihvatio ih je Posejdon, koji je potom Inonu pretvorio u morsku Nereidu. Prema jednoj drugoj verziji, Melikerta je spasao delfin i doneo ga do Korintske prevlake, a ljudi su mu ukazali počasti i, promenivši mu ime u Palemon (Παλαίμων), uveli su njegov kult i u njegovu čast ustanovili Istamske igre. Neki pričaju da je Atamant u svojoj mahnitosti od Learha pomislio da je jelen i da ga je ubio, a da je Inona bacila Melikerta u kotao ključale vode i da je potom, s mrtvim deteom, skočila u more.

Prema rimskom mitu, Inona je s Melikertom pobegla na Volujski trg *(Forum boarium)*, gde joj je proročica Karmenta prorekla da će Inona i Melikert postati božanstva koja će Grci poštovati kao Leukoteju i Palemona, a Rimljani kao Mater Matutu i Portuna.

## Reference

## Literatura
*
*
*
Temisto

**Temisto** () bila je, u grčkoj mitologiji, kći Hipseja, kralja Lapita, i jedna od supruga beotskog kralja Atamanta, kome je, prema nekim izvorima, rodila četiri sina ― Leukona, Eritrija, Sheneja i Ptooja. Prema drugim izvorima, rodila mu je samo dva sina: Sfinikija i Orhomena, odnosno Sheneja i Leukona.  Neki pričaju da je Leukonov otac bio Posejdon.

## Mitologija
Temisto je htela da ubije Atamantovu decu iz njegovog braka s Inonom. Taj je mit obrađen u jednoj izgubljenoj Euripidovoj tragediji, a sažetak se nalazi kod Higina. Prema tom mitu, Atamant se oženio Temistom verujući da je njegova prethodna supruga, Inona, mrtva. Ali, kad je saznao da je Inona još uvek živa i da kao bakhantkinja obitava u dolini planine Parnasa, kradom ju je pozvao k sebi. Kad je Temisto saznala za to, odlučila je ubiti Inoninu decu. Jedne noći naredila je svojim robovima da njenu decu obuku u belu odeću, a Inoninu u crnu, kako bi ih mogla razlikovati. Međutim, rob do koga je ova zapovest stigla bio je niko drugi nego sama Inona, koja se prerušila, pa je svoju decu obukla u belo, a Temistinu u crno. Tako je Temisto greškom ubila vlastitu decu te je, spoznavši šta je učinila, izvršila samoubistvo. Prema Pseudo-Apolodoru, pak, Temisto se udala za Atamanta nakon Inonine smrti, a do ubistva dece uopšte nije došlo.

## Reference
Hasab

**Hasab** () je ime lučkog grada od 12.049 stanovnika koji je i administrativni centar istoimenog vilajeta Hasab, u omanskoj muhafazi Musandam.

## Geografija
Grad i vilajet Hasab leže na sjeverozapadnoj strani poluotoka Musandam u Perzijskom zaljevu, udaljeni oko 42 km od granice sa Emiratom Ras al-Kajmom (Ujedinjeni Arapski Emirati). Grad leži u odličnoj prirodnoj luci, u dubokom zaljevu okružen visokim golim kamenitim planinama. Hasab je najsjeverniji grad na poluotoku Musandam, i najbliži Hormuškom tjesnacu. On je i oaza u tom bezvodnom pustinjskom zahvaljujući velikim veliki rezervama podzemnih voda, što je neuobičajeno za tu regiju. Pored samog grada Hasaba, čitav vilajet ima još svega par pitoresknih sela talko da u vilajetu živi nekih 18.000 ljudi što je preko polovice svih stanovnika  muhafaze Musandam u kojoj živi nekih 35.000 ljudi.

## Historija
  
Hasab je izrastao oko utvrde koju su vjerojatno podigli Portugalci na početku 17. vijeka, a potpuno obnovili omanski sultani u 18. vijeku, nakon što su istjerali Portugalce iz Hormuškog tjesnaca.

Potpuno obnovljena utvrda, koja dominira lukom i zaljevom, reprezent je omanske fortifikacione arhitekture. Danas je u njenoj centralnoj kuli, mješten muzej posvećen lokalnoj tradicionalnoj brodogradnji, umjetnosti i zanatstvu.

## Privreda i transport

Kako je luka Hasaba na izuzetno važnom strateškom mjestu, odakle se može kontrolirati prolaz kroz Hormuški tjesnac, u gradu je stacioniran i veliki garnizon omanske vojske. Zbog tog Hasab ima i aerodrom (IATA: KHS, ICAO: OOKB) iz kog je moguće letjeti prema Muskatu i Dubaiju.

Od kad je probijena pitoreskna zavojita obalna cesta do Ujedinjenih Arapskih Emirata, Hasab je postao popularna turistička destinacija za Emiraćane jer se recimo iz Dubaija može autom doći za tri sata vožnje. Zbog turista su podignuta dva hotela – Hasab i Golden Tulip.

Hasab je poznat po široko rasprostanjenom švercu sa susjednim Iranom, iz kog dolaze krijumčari sa brzim gliserima (to je sat vožnje preko Hormuza) oni uglavnom prodaju koze i ovce u zamjenu za cigarete i kućanske aparate.

Od 2009. Hasab je povezan sa Muscatom najbržim trajektom na svijetu, on tu udaljenost od 570&nbsp;km. prevali za svega 6 sati.

## Reference

## Vanjske veze

* A walk through Khasab
Diba (oaza)

**Diba** (, *Dibba* ili *Doba*) je ime historijske regije i oaze na sjeveroistočnoj strani poluotoka Musandam uz obalu Omanskog zaljeva, danas podjeljenu između Sultanat Oman i Emirata Fudžaire (Ujedinjeni Arapski Emirati).

## Geografija
Teritorij Dibe leži uz veliki zaljev, to je jedan od rijetkih ravničarskih i plodnih dijelova sa čak 8 vadija, u krševitim planinama Hadžara koji pokriva najveći dio Musandama. Zbog tog je Diba od prahistorije bila naseljena, a i danas je relativno gusto naseljena, jer u tom relativno malom prostoru živi oko 35.000 stanovnika.

Diba je danas administrativno podjeljena na tri dijela, koja pripadaju različitim državama: najužnija Diba al-Fudžaira pripada Emiratu Fudžairi (Ujedinjeni Arapski Emirati), odmah do nje leži Diba al-Hisn koja je enklava Emirata Šardže (unutar Emirata Fudžaire), a odmah preko  puta omanske granice leži Diba al-Baja koja pripada omanskoj enklavi Musandam.

Između tri Dibe nema nikakvih graničnih kontrole pa stanovnici rade i trguju gdje ih je volja.

## Historija
  
Diba je bila važan trgovački punkt još iz predislamskih vremena, a jedno vrijeme bila je i prijestolnica Omana. Svojevremeno je bila poznata kao luka za izvoz bakra u unutrašnjost Omana.

U historiji je najpoznatija po pobuni koja je izbila 632. ubrzo nakon smrti proroka Muhameda. Pobuna je izbila kad su neki od njenih stanovnika odbili plaćati zekat (dio svojih prihoda namjenjen u dobrotvorne svrhe), a taj čin ortodoksni muslimani shvatili su kao *ridu* (otpadništvo) pa su nakon tog organizirali pohod na Dibu. On je 633. kulminirao bitkom u kojoj je muslimanska vojska pobjedila pobunjenike. Dva vijeka kasnije, u doba abasidskog kalifa al-Mutadida (870. – 892.), odigrala se još jedna velika bitka kod Dibe, kao etapa u osvajanju Omana, koje je poduzeo tadašnji abasidski guverner Iraka i Bahreina.

Između 1624. i 1648. Dibom su vladali Portugalci, oni su najvjerojatnije izgradili prvu tvrđavu u tom kraju.

Od 19. vijeka južnim dijelom Dibe vlada dinastija al-Kasimi, čiji su članovi od kraja 18. vijeka bili glavni vođe pirata u Perzijskom zaljevu. Njihov vođa Sultan ibn Sakr dodjelio je Dibu kao feud jednom od svojih sinova, pa su njegovi potomci kasnije tvrdili da imaju pravo na Dibu kao nezavisni šeikat. Nakon Britanskog povlačenja iz Perzijskog zaljeva 1971. došlo je do današnje podjele Dibe.

## Privreda i transport
Pored luke i trgovine za Dibu je važna i poljoprivreda (povrće), a u novije doba i turizam. Veliki poslodavac u oazi je tvornica cementa u Dibi al-Fudžairi. Diba je cestom povezana jedino s Emiratom Fudžairom jer preko masiva Hadžar na sjeveru Musandama nema cesta.

## Izvori

## Vanjske veze

* Diba na portalu Encyclopædia Britannica
Gandža (grad)

**Gandža** () je drugi najveći grad u Azerbajdžanu (nakon Bakua). Za vrijeme dominacije Ruskog Carstva grad je bio poznat kao ***Jelizavetpolj*** (), a između 1920. i 1935. godine vraćeno mu je staro ime ***Gandža***. Ipak, u vrijeme Sovjetskog Saveza gradu je promijenjeno ime u ***Kirovabad*** (), a 1989. opet mu je službeno vraćeno staro ime. Grad se prostire na približno 110 km², a prema popisu stanovništva iz 2009. godine imao je 313.300 stanovnika.

## Historija
Prema arapskim srednjovjekovnim izvorima, grad je osnovan 859. godine. Arapsko osnivanje grada potvrdio je srednjovjekovni historičar Movses Kagankatvatsi, koji je tvrdio da je grad osnovao 846. sin Hazra Patgosa u kantonu Aršakašen. Kao historijski važan grad na jugu Kavkaza, gradom su vladale mnoge dinastije. U gradu je također rođen poznati pjesnik Nizami Gandžavi. Nakon potresa 1139. grad je zauzeo kralj Demetrije I Gruzijski. Nakon invazije Mongola 1231. grad su ponovno zauzeli Gruzijci. Grad je ponovno oživio nakon dolaska iranske safavidske dinastije na vlast. Gradom je između 1578. i 1603., te 1724. i 1735. vladalo Osmansko Carstvo.

Za vrijeme vladavine Safavida, Gandža je bila glavni grad Beglerbega Karabah. 1747. grad je postao središte Gandžanskog kanata. Grad se žestoko suprotstavio ruskom širenju na južni Kavkaz. Rusi su pod vodstvom Pavela Tsitsianova 1804. napali kanat. Nakon zauzimanja grada Rusi su ubili 3000 stanovnika grada. Prema Gulistanskom sporazumu iz oktobra 1813. grad je s većinom današnjeg Azerbajdžana pripao Ruskom Carstvu. Grad je preimenovan u Elizavetpol, a 1868. je postao glavni grad guvernerata Elizavetpol.

Godine 1918. grad je privremeno bio glavni grad Azerbajdžanske demokratske republike, kada je ponovno preimenovan u Gandža. U travnju 1920. Azerbajdžan je okupirala Crvena armija. U svibnju 1920. u gradu je izbila neuspjela antisovjetska pobuna
tijekom koje je u borbama između vojske i pobunjenika grad teško oštećen. Godine 1935. Josif Staljin je grad preimenovao u Kirovabad. Nakon osamostaljenja Azerbajdžana 1991. gradu je ponovno vraćeno staro ime.

## Ekonomija
Ekonomija grada se dijelom temelji na poljoprivredi, a dijelom na turizmu. Postoji industrija svile, porculana i obuće. Također je značajna proizvodnja hrane, grožđa i pamuka s obližnjih farmi. U blizini grada nalazi se rudnik bakra i aluminija. Grad ima jedan od najvećih tekstilnih proizvođača u zemlji koji je dobio najviše ocjene na tržištima susjednih zemalja.

## Znamenitosti
U 11. st. lokalni kovač Ibrahim napravio je poznata Gandžanska vrata.
* Nizamijev mauzolej
* Abasov karavan-saraj
* Abasova Saborna džamija
* Han Bagi
* Armenska crkva

## Reference

## Vanjske veze
* Gandža (engl. Ganja) - The memories of stones 
;Ostali projekti
Zarak

***Zarak*** je britanski pustolovni film snimljen 1956. u režiji Terencea Younga. Radnja se događa 1860-ih na granici Afganistana i tadašnje Britanske Indije. Naslovni protagonist, koga tumači Victor Mature, je sin plemenskog poglavice koji je osuđen na smrt zbog ljubavne veze sa očevog suprugom (koju tumači Anita Ekberg), a koji zajedno sa njom bježi i postaje vođa odmetnika koji se bore protiv britanskih snaga. *Zarak* je snimljen sa visokim budžetom u Maroku, a osim spektakla je privukao pažnju i scenama u kojima se Anita Ekberg, koja je tada uživala status jednog od najvećih seks simbola tadašnje kinematografije, pojavljuje oskudno odjevene. Zbog toga je originalni filmski plakat kao "sugestivan" i "nemoralan" bio zabranjen u Ujedinjenom Kraljevstvu.

## Izvori

## Vanjske veze
*
The Spanish Gardener

***The Spanish Gardener*** () je roman škotskog pisca A. J. Cronina objavljen 1950. godine. Protagonist je Nicholas Brande, američki diplomat koji radi kao konzul u mjesto San Jorge na španskoj Costa Bravi, te živi u iznajmljenoj vili zajedno sa svojim malim sinom Nicholasom. Radnja prikazuje kako se dječak sprijatelji sa lokalnim vrtlarom Joséom i sa njime ostvari daleko bliskiji odnos nego sa ocem, a što kod Brandea izaziva ljubomoru koja će imati tragične posljedice.

Godine 1956. je roman ekraniziran kao istoimeni film sa Dirkom Bogardeom u glavnoj ulozi. U Brazilu je, pak, imao dvije televizijske ekranizacije - kao telenovela *[[Nicholas (telenovela)|Nicholas]]* 1958. i *[[O Jardineiro Espanhol]]* 1967. godine.
The Spanish Gardener (film)

***The Spanish Gardener*** () je britanski igrani film snimljen 1956. u režiji Philipa Leacocka. Radnja je smještena u Španiju gdje je britanski diplomat (koga tumači Jon Whiteley) poslan kao konzul. Radnja prikazuje kako se njegov mali sin (koga tumači Michael Hordern) sprijatelji sa španskim vrtlarom (koga glumi Dirk Bogarde) izazvavši očevu ljubomoru, nerazumijevanje i nesporazume sa tragičnim posljedicama.

## Uloge
*Dirk Bogarde ... Jose
*Jon Whiteley ... Nicholas Brande
*Michael Hordern ... Harrington Brande
*Cyril Cusack ... Garcia
*Maureen Swanson ... Maria
*Lyndon Brook ... Robert Burton
*Josephine Griffin ... Carol Burton
*Bernard Lee ... Leighton Bailey
*Rosalie Crutchley ... Magdalena
*Ina De La Haye ... Jose's Mother
*Geoffrey Keen ... Dr. Harvey
*Harold Scott ... Pedro
*Jack Stewart ... a police escort
*Richard Molinas ... policijska pratnja
*Susan Lyall Grant ... sobarica
*John Adderley ... taksist
*David Lander ... policajac

## Reference

## Vanjske veze
*''The Spanish Gardener'' at Turner Classic Movies 
*''Variety'' review
*[''Nicholas''  Brazilian [telenovela] (1958)]
*''O Jardineiro Espanhol''  brazilska  telenovela (1967)
*Webpage about ''O Jardineiro Espanhol'' 
*
I vampiri

***I vampiri*** () je italijanski crno-bijeli film snimljen 1957. u režiji Riccarda Frede, poznat kao prvo zvučno ostvarenje horor žanra u historiji italijanske kinematografije. Glavni lik u filmu, koji tumači Gianna Maria Canale, je aristokratkinja koja održava vječnu mladost pijući serum od krvi mladih djevica, a radnja prikazuje kako je nastoji raskrinkati mladi reporter. Freda je ideju za film dobio zajedno sa svojim prijateljem, direktorom fotografije Mariom Bavom; njih dvojica su smatrali da se u Italiji može snimiti horor-film, a što je ranije bilo zabranjeno u vrijeme fašističkog režima. Snimanje se malo produžilo, te ga je Freda napola morao prekinuti, odnosno prepustiti Bavi koji ga je dovršio, ali ostao nepotpisan na špici.  *I vampiri* nije imao velikog uspjeha na kino-blagajnama. Freda je to protumačio nespremnošću italijanske publike da prihvati italijanski horor-film, te je svoje sljedeće ostvarenje iz istog žanra - *[[Caltiki – The Immortal Monster]]* - snimio pod pseudonimom "Richard Hamton", koji je sugerirao američkog sineasta i produkciju.

## Vanjske veze

* 
*
Diba al-Fudžaira

**Diba al-Fudžaira** () je drugi po veličini grad od 22.973 stanovnika u Emiratu Fudžairi (Ujedinjeni Arapski Emirati).

## Geografija
Diba al-Fudžaira leži u oazi Dibi u velikoj uvali Omanskog zaljeva na sjeveroistočnoj strani poluotoka Musandam. Odmah do nje nešto sjevernije leži Diba al-Hisn (enklava Emirata Šardže, a odmah nakon tog preko puta omanske granice Diba al-Baja koja pripada omanskoj enklavi Musandam.

Između tri Dibe nema nikakvih graničnih kontrole pa stanovnici rade i trguju gdje ih je volja.

## Historija
  
Oaza Diba bila je važan trgovački punkt još iz predislamskih vremena, a jedno vrijeme bila je i prijestolnica Omana. Svojevremeno je bila poznata kao luka za izvoz bakra u unutrašnjost Omana.

U Dibi je 632. izbila pobuna, kad su njeni stanovnici odbili plaćati zekat (porez namjenjen u dobrotvorne svrhe). Taj čin ortodoksni muslimani shvatili su kao *ridu* (otpadništvo) pa su nakon tog organizirali pohod na Dibu. On je kulminirao bitkom 633. u kojoj je muslimanska vojska pobjedila pobunjenike. Dva vijeka kasnije, u doba vladavine abasidskog kalifa Al-Mutadid (870. – 892.), odigrala se još jedna velika bitka kod Dibe, kao etapa u osvajanju Omana, koje je poduzeo tadašnji abasidski guverner Iraka i Bahreina.

Između 1624. i 1648. Dibom su vladali Portugalci, oni su najvjerojatnije izgradili prvu tvrđavu u tom kraju.

Od 19. vijeka južnim dijelom Oaze Diba vladaju šeici iz dinastije al-Kasimi. Zbog tog su njihovi potomci tvrdili da imaju pravo na Dibu, kao nezavisni šeikat. Na osnovu tog su Britanci nakon svog povlačenja iz Perzijskog zaljeva 1971. dodjelili Dibu al-Fudžairu Emiratu Fudžairi.

## Privreda i transport
Najveći privredni pogon u gradu je tvornica cementa u kojoj rade i ostali radnici iz Oazi Diba. Pored toga za ekonomiju grada važna je luka, trgovina i poljoprivreda (povrće), a u novije doba i turizam.

Diba al-Fudžaira je cestom povezana s prijestolnicom Fudžairom i susjednim gradovima u oazi.

## Izvori

## Vanjske veze

* Diba na portalu Encyclopædia Britannica
13. dodjela Zlatnog globusa

**13. dodjela "Zlatnog globusa"**

održana 23. februara 1956.


Najbolji film: Drama 
 *Istočno od Raja*

Najbolji film: Komedija ili mjuzikl 
*Momci i djevojke* 


**13. dodjela "Zlatnog globusa"**, za filmska ostvarenja u 1955. godini, održana je 23. februara 1956. godine u organizaciji Udruženja holivudskih stranih novinara u Los Angelesu. Dodijeljen je ukupno 21 Zlatni globus u osamnaeat kategorija: Prvi put su dodijeljene dvije nagrade za televizijsku produkciju.

## Dobitnici
### Filmske kategorije

### Televizijske kategorije

## Reference

## Vanjske veze
* Službena stranica HFPA 
* Zlatni globus 1955.
Kanski filmski festival 1956.

Deveti po redu **[[Kanski filmski festival|Kanski festival]]** () je bio održan od 23. aprila do 10. maja 1956. godine u Cannesu. 

Zlatnu palmu je osvojio *[[Le Monde du silence|Svijet tišine]]*, dokumentarni film posvećen morskoj fauni, koga je poznati istraživač Jacques-Yves Cousteau bio snimio uz pomoć Louisa Mallea. Nagradu za najbolju režiju je osvojio sovjetski filmaš Sergej Jutkevič za *[[Otelo (film, 1955)|Otelo]]*, a nagrada za najbolju glumicu je pripala Susan Hayward za nastup u filmu *[[I'll Cry Tomorrow]]*.

Festival je obilježen kontroverzama koje je izazvao *[[Nuit et Brouillard|Noć i magla]]*, dokumentarni film posvećen nacističkim koncentracionim logorima, odnosno nastojanjem zapadnonjemačke vlade da preko svoje ambasade u Parizu spriječi njegovo prikazivanje na Festivalu. Doznavši za to, preživjeli logoraši su zaprijetili da će, ukoliko uprava Festivala popusti pritisku, organizirati javne demonstracije u Cannesu odjeveni u logoraške uniforme. Na kraju je *Noć i magla* prikazan, iako izvan službene konkurencije.

Bivšu Jugoslaviju je predstavljao bosanskohercegovački film *[[Hanka]]*.

## Nagrade
*Palme d'Or: *[[The Silent World|Le Monde du silence]]*, rež. Jacques-Yves Cousteau i Louis Malle
*Specijalna nagrada žirija: *[[The Mystery of Picasso]]*, rež. Henri-Georges Clouzot
*Nagrada za najbolju glumicu: Susan Hayward u *[[I'll Cry Tomorrow]]*
*Najbolji režiser: Sergej Jutkevič za *[[Othello (1955 film)|Otelo]]*
*Najbolji ljudski dokument: *[[Pather Panchali (film)|Pather Panchali]]*, rež. Satyajit Ray
*Najbolji poetski humor: *[[Smiles of a Summer Night|Osmjesi ljetne noći]]*, rež. Ingmar Bergman
*Zlatna palma za kratki film: *[[The Red Balloon|Crveni balon]]*, rež. Albert Lamorisse
*Specijalni spomen - nagrada za istraživački dokumentarni film: *[[Together (1956 film)|Zajedno]]*, rež. Lorenza Mazzetti
*Najbolji kratki igrani film: *[[Magdanas Lurja]]*, rež. Tengiz Abuladze i Rezo Chkheidze
*Nagrada OCIC: *[[The Roof (film)|Krov]]*, rež. Vittorio De Sica
*Nagrada OCIC - posebni spomeni:
***[[The Railroad Man]]*, rež. Pietro Germi
***[[The Man in the Gray Flannel Suit]]*, rež. Nunnally Johnson
***[[Pather Panchali (film)|Pather Panchali]]*, rež. Satyajit Ray

## Vanjske veze
Leukon (mitologija)

**Leukon**  () ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.

*Leukon, sin Temiste i Atamanta ili, prema drugoj verziji, Temiste i Posejdona. Leukonova su deca bili Eritra, Pisidika i Evipa (koja je Andreju rodila Eteokla). Prema Pausaniji, Leukon je umro od bolesti.
*Leukon (), jedan of Akteonovih pasa.
*Leukon se u Plutarhovom *Životopisu [[Aristid]]a* pojavljuje kao jedan od sedam heroja kome su Atinjani po nalogu proročišta morali prineti žrtvu da bi savladali neprijatelje u jednom bici. Ostalih šest bili su Andokrat, Pisandar, Damokrat, Hipsion, Akteon i Poliid.
*Leukon (Λευκώνης), sin Herakla i Eshrejide, jedne od mnogobrojnih Tespijevih kćerki.

## Reference
Shenej

**Shenej**  () ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.

*Shenej, beotski kralj, sin Atamanta i Temiste. Shenej se možda preselio u Arkadiju, gde se nalazilo selo Shenoj i obližnja reka Shenej, za koje se verovalo da su nazvani po njemu. Smatralo se i da su Shenejeva deca rođena u Arkadiji. Shenejeva je kći bila Atalanta, a sin mu je bio Arkađanin Klimen.

*Shenej, sin Autonoja i Hipodamije. Kad su njegovog brata Anta ubili očevi konji, Zevs i Apolon sažalili su se na Sheneja i pretvorili ga u pticu.

*Shenej, čovek koji je odgojio Oresta i iz čije se kuće Orest uputio u Arg kako bi se Egistu i Klitemnestri osvetio za ubistvo svog oca.

## Reference
Evipa

**Evipa** ili **Euipa** () ime je nekoliko žena u grčkoj mitologiji.

*Evipa, kći Danaja i najade Polikse. Udala se za Imbra, sina Egipta i Kalijadne i potom ga ubila.

*Evip, druga Danajeva kći, koju je rodila jedna Etiopljanka. Udala se za Argija, sina Egipta i neke Feničanke, ili, prema drugima, za Agenora, sina Egiptovog.

*Evipa, drugo ime ua Melanipu, kćerku Hironovu.

*Evipa iz Peonije, koja je Pijeru rodila Pijeride, tj. devet sestara koje su izazvale Muze i nakon poraza bile pretvorene u svrake.

*Evipa (Tirimantova kći), koja je Odiseju rodila sina Eurijala, koga je kasnije greškom ubio njegov vlastiti otac.

*Evipa, kći Leukonova. Rodila je Andreju sina Eteokla, kralja beotskog Orhomena (koga ne treba zameniti s Edipovim sinom Eteoklom).

*Evipa, kći Dauna, kralja Rutula u drevnoj Italiji. U nju se zaljubio Alen, polubrat Diomedov.

*Evipa, majka Meriona, koga je rodila Molu. Higin je naziva drugim imenom, koje nam je sačuvano u oštećenom obliku, *Melphis.

## Reference