open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El secreto de sus ojos

***El secreto de sus ojos*** () je argentinsko-španski igrani film snimljen 2009. godine u režiji Juana Joséa Campanelle, poznat kao najuspješnije ostvarenje argentinske kinematografije u 21. vijeku.

Po žanru je mješavina kriminalističkog filma i drame, a temelji se na romanu *La pregunta de sus ojos* Eduarda Sacherija. Protagonist, čiji lik tumači Ricardo Darin, je umirovljeni sudski službenik koji 1999. godine namjerava napisati roman temeljen na vlastitim profesionalnim iskustvima četvrt vijeka ranije. Radnja kroz flashback prikazuje kako je 1974. godine vodio istragu silovanja i ubistva mlade žene (čiji lik tumači Carla Quevedo) te njenom udovcu (čiji lik tumači Pablo Rago) obećao da će počinitelja privesti pravdi, ali kako njegove napore priječi što osumnjičenik (čiji lik tumači Javier Godino) uživa zaštitu paralelnih struktura vlasti kao pripadnik desničarskih eskadrona smrti u tadašnjem Prljavom ratu.

Campanella, koji je uživao ugled jednog od najuspješnijih argentinskih sineasta, je film snimio po povratku iz SAD, gdje je sudjelovao u produkciji popularnih TV-serija *[[House, M.D.]]* i *[[Law & Order]]*. Film, koji je miješao žanrove, se isticao melankoličnim tonom, ali i impresivnom i spektakularnom scenom hapšenja na Huracanovom stadionu za vrijeme utakmice. *El secreto* je, usprkos podsjećanja na traumatične epizode iz relativno bliske prošlosti, osvojio argentinsku publiku i postao najgledaniji argentinski film u 21. vijeku. Uspjeh je postigao i kod kritičara, a godine 2010. je osvojio Oscar za najbolji film na stranom jeziku.

Godine 2015. je u Hollywoodu snimljen remake pod naslovom *[[Secret in Their Eyes]]*, koji je doživio neuspjeh i kod publike i kod kritike.
 
## Uloge
* Ricardo Darín ... Benjamín Espósito, službenik istražnog suda koji istražuje silovanje i ubistvo Liliane Coloto.
* Soledad Villamil ... Irene Menéndez Hastings, sutkinja i Espósitova pretpostavljena, koja mu pomaže u istrazi.
* Guillermo Francella ... Pablo Sandoval, Espósitv prijatelj i pomoćnik, alkoholičar
* Pablo Rago ... Ricardo Morales
* Javier Godino ... Isidoro Gómez
* Mario Alarcón ... Judge Fortuna
* Mariano Argento ... Romano
* José Luis Gioia ... Inspektor Báez
* Carla Quevedo ... Liliana Coloto

## Izvori

## Vanjske veze
*  
*  
* 
* 
* 
*
Tvrđava Ostrožac

**Tvrđava Ostrožac** je dvorac koji se nalazi u naselju Ostrožac u općini Cazin (Bosna i Hercegovina). Dvorac datira iz 16. vijeka kada su Osmanlije osnovali osmanlijsku pokrajinu Bosnu. Mali dodatak je urađen u dvorac između 1900. i 1906. godine za nepotvrđene članove habsburške porodice.

Vlasništvo zamka je još predmet rasprave, ali građani Cazina i Ostrošca imaju dozvolu za korištenje zamka za lokalne koncerte i zabavu. Zamak se polahko popravlja i postoje priče da je bio prodat od strane vlade privatnom vlasniku.

Od 8. novembra 2013. tvrđava Ostrožac nalazi se na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine.

## Povezano
* Spisak tvrđava u srednjovjekovnoj Bosni
* Cazin
* Unsko-sanski kanton

## Reference

## Vanjske veze

* Tvrđava Ostrožac, kccazin.com
Calzada de Calatrava

**Calzada de Calatrava** je naselje i općina od 3,802 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja-La Mancha (Provincija Ciudad Real).

## Geografija
Calzada de Calatrava leži u dolini rijeke Jabalón, zapravo na ušću potoka Juncal u njegovu pritoku Sequillo, udaljen četrdesetak km južno od svog administrativnog centra Valladolida.

Na terenu općine je 1992. podignuta brana visoka 26 m, duga 529 m. Na taj način je formirano akumulacijsko jezero *Vege del Jabalón* veliko 629 hektara.

## Poznsađani
* Pedro Almodóvar (redatelj), rođen u Calzadi

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Calzada de Calatrava''
Sounder (film)

***Sounder*** je američki igrani film snimljen 1972. godine u režiji Martina Ritta. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana William H. Armstronga. Radnja se događa u Louisiani 1933. godine i prikazuje kako se jedna crnačka porodica nastoji boriti za preživljavanje u uvjetima Velike depresije. Film u kome je jednu od uloga igrao poznati muzičar Taj Mahal je izazvao veliku pažnju zbog toga što je, za razliku od izuzetno popularnih blaxploitation filmova promovirao tradicionalne porodične vrijednosti. Postigao je uspjeh i kod publike i kod kritike, a četiri godine kasnije je snimljen nastavak pod naslovom *[[Part 2, Sounder]]*.

## Uloge

*Cicely Tyson ... Rebecca
*Paul Winfield ... Nathan Lee
*Kevin Hooks ... David Lee
*Carmen Matthews ... Mrs. Boatwright
*Taj Mahal ... Ike
*James Best ... Šerif Young
*Eric Hooks ... Earl
*Yvonne Jarrell ... Josie Mae
*Sylvia "Kuumba" Williams ... Harriet
*Ted Airhart ... Mr. Perkins
*Richard Durham ... Perkinsov predradnik
*Wendell Brumfield ... Zamjenik #1
*Al Bankston ... Zamjenik #2
*Merle Sharkey ... Učitelj
*Inez Durham ... Susdki službenik
*Judge William Thomas Bennett ... Sudac
*Reverend Thomas N. Phillips ... Pastor
*Carl Bruser ... Vozač
*Jerry Leggio, Jr. ... Stražar #1
*Pete Goff ... Stražar #2
*Walker L. Chaney ... Stražar #3
*Roy Idom ... Stražar #4
*Randy Wilson ... Kažnjenik #1
*Isaac Greggs ... Kažnjenik #2
*Jackie Spears ... Djevojčica #1
*Porter Mathews ... Dječak #1
*Timothy Smith ... Dječak #2
*Spencer Bradford ... Clarence
*Janet MacLachlan ... Camille

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Bad Company (film, 1972)

***Bad Company*** () je američki vestern film snimljen 1972. godine u režiji Roberta Bentona, kome je to bio cjelovečernjid debi. Radnja započinje u državi Ohio za vrijeme građanskog rata kada adolescent Drew (čiji lik tumači Barry Brown bježi pred vlastima koje ga žele regrutirati u sjevernjačku vojsku. Radnja prikazuje kako pokušava započeti novi život na Zapadu, te se pri tome priključi bandi mladih i neiskusnih razbojnika. *Bad Company*, koji je, kao i mnogi od tadašnjih vesterna, bi dio revizionističkog trenda, smatra se jednim od najboljih ostvarenja u Bentonovoj filmografiji.

## Uloge
* Jeff Bridges ... Jake Rumsey
* Barry Brown ... Drew Dixon
* Jim Davis ... Marshal
* David Huddleston ... Big Joe
* John Savage ... Loney
* Jerry Houser ... Arthur Simms
* Damon Cofer ... Jim Bob Logan
* Joshua Hill Lewis ... Boog Bookin
* Geoffrey Lewis ... Hobbs
* Raymond Guth ... Jackson
* Ed Lauter ... Orin
* John Quade ... Nolan
* Jean Allison ... Mrs. Dixon
* Ned Wertimer ... Mr. Dixon
* Charles Tyner ... Egg Farmer
* Ted Gehring ... Zeb
* Claudia Bryar ... Mrs. Clum
* John Boyd ... Zatvorenik

## Vanjske veze
* 
* 
*
Han jia

***Zimski praznici*** () je kineski igrani film snimljen 2010. godine u režiji Honqqi Lija. Po žanru je drama, a radnja je smještena u malo mjesto na sjeveru Kine i prati nekoliko adolscenata na posljednji dan zimskih praznika. Film je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio nagradu Zlatni leopard.

## Vanjske veze
*
Carancho

***Carancho*** je argentinsko-čileansko-francusko-južnokorejski igrani film snimljen 2010. godine. Po žanru je mješavina kriminalističkog filma i romantične drame. Protagonist, čiji lik tumači Ricardo Darin je beskrupulozni advokat koji za život zarađuje kao lovac na hitnu pomoć, a radnja prikazuje kako se upozna za ljekarkom (čiji lik tumači Martina Gusmán) zbog koje će početi preispitivati svoj način života, koji ga često vodi na drugu stranu zakona. *Carancho* je osvojio argentinsku nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge
* Ricardo Darín ... Sosa
* Martina Gusmán ... Luján
* Carlos Weber ... El Perro
* José Luis Arias ... Casal
* Fabio Ronzano ... Pico
* Loren Acuña ... Mariana
* Gabriel Almirón ... Muñoz
* José Manuel Espeche ... Garrido

## Napomene

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Las acacias

***Las acacias*** () je argentinsko-španski igrani film snimljen 2011. godine u režiji Pabla Giorgellija. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Germán de Silva je argentinski vozač kamiona koji, ispočetka nevoljko, pristaje iz Paragvaja mladu ženu i njenu 5-godišnju kćer prevesti u Buenos Aires. *Las acasias* je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje je osvojio nagradu za najbolju fotografiju.

## Uloge
* Germán de Silva ... Rubén
* Hebe Duarte ... Jacinta
* Nayra Calle Mamani ... Anahí
 
## Izvori

## Vanjske veze
*
Plava senica

**Plava senica** ( ili *Parus caeruleus*) vrsta je ptice pevačice iz porodice senica (*Paridae*). Ova ptica je lako prepoznatljiva po svojim plavim i žutim perjem. Plave senice se uglavnom hrane insektima i paukovima. Izvan sezone parenja, hrane se i semenjem i drugom biljnom hranom.

## Podvrste
Danas postoji barem devet podvrsta plave senice:
* *C. c. caeruleus* – (Linnaeus, 1758): nominalna podvrsta, živi u kontinentalnoj Evropi do severne Španije, Sicilije, severne Turske i severnog Urala
* *C. c. obscurus* – (Pražák, 1894): Irska, Britnija i Kanalska ostrva
* *C. c. ogliastrae* – (Hartert, 1905): Portugal, južna Španija, Korzika i Sardinija
* *C. c. balearicus* – (von Jordans, 1913): ostrvo Majorka (Balearska ostrva)
* *C. c. calamensis* – (Parrot, 1908): južna Grčka, Peloponez, Kikladi, Krit i Rodos
* *C. c. orientalis* – (Zarudny & Loudon, 1905): južni delove evropske Rusije (dolina reke Volge do centralnog i južnog Urala)
* *C. c. satunini* – (Zarudny, 1908): Krimsko poluostrvo, Kavkaz, Zakavkazje i severozapadni Iran do istočne Turske
* *C. c. raddei* – (Zarudny, 1908): severni Iran
* *C. c. persicus* – (Blanford, 1873): planine Zagros

## Galerija

Datoteka:Parus caeruleus teneriffae.jpg|Podvrsta *Parus caeruleus teneriffae*
Datoteka:Ultramarine Tit, Guinate, Lanzarote.jpg|Podvrsta *Parus caeruleus ultramarinus*
Datoteka:Cyanistes caeruleus.JPG|Glava plave senice
Datoteka:Blue Tit (Parus caeruleus) (15).JPG|Plava senica na grani drveta
Datoteka:Cyanistes caeruleus ultramarinus (Bonaparte, 1841) 323 Aïn-Chénia, El Aouinet Algérie.jpg|Jaja plave senice (*Cyanistes caeruleus*)

## Reference

## Literatura
* 
* 

## Vanjske veze

* 
* Feathers of Eurasian blue tit (Parus caeruleus) 
* The Royal Society for the Protection of Birds (Blue Tit)
* Blue Tit videos, photos & sounds  on the Internet Bird Collection.
Las olas

***Las olas*** () je španski igrani film snimljen 2011. godine u režiji Alberta Moraisa. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Carlos Álvarez-Novoa je starac oboljeo od narkolepsije, koji se, usprkos svom stanju, nastoji vratiti na plažu gdje se zbio po njega važan i traumatičan događaj. *Las olas* je prikazan na Moskovskom festivalu gdje je osvojio glavnu nagradu.

## Uloge

* Carlos Álvarez-Novoa (Miguel), 
* Laia Marull (Blanca), 
* Armando Aguirre (Fernando), 
* Sergio Caballero (David)

## Izvori

## Vanjske veze
* Olivo Films, S.L. 
*elpais.com
*  publico.es 
*moscowfilmfestival.ru
* fipresci.org
Vojvođanski istraživačko-analitički centar

**Vojvođanski istraživačko-analitički centar (VOICE)** je novinarski istraživački centar i portal Nezavisnog društva novinara Vojvodine (NDNV), koji je pokrenut 2014. godine. Ideja za stvaranje ovog centra je bila želja da se doprinese transparentnijem radu lokalnih samouprava u 
Vojvodini.

Glavni i odgovorni urednik Vojvođanskog istraživačko-analitičkog centra je Dinko Gruhonjić.

## Uređivačka politika
Centar je nastao 2014. godine, gde je u cilju profesionalnijeg informisanja građana Vojvodine, NDNV pokrenulo portal Vojvođanskog istraživačko-analitičkog centra (VOICE), u cilju istraživanja korupcije i zloupotrebama na lokalnom nivou.  
## Reference

## Vanjske veze
* www.voice.org.rs
Fernando I od Aragona

**Fernando I od Aragona** ( - oko 1379. - Igualada, 2. april 1416.) poznat i pod imenima *Od Antequere*, *[[Infant]]e od Antequere* ili *Fernando Iskreni* bio je aragonski kralj od 1412. do svoje smrti 1416.

Njegova puna vladarska titula je glasila kralj Mallorce, Valencije, Korzike, Sardinije i Sicilije, regent Kraljevine Kastilje, vojvoda; Neopatrie i Atene i grof; Barcelone, 
Roussillona i Cerdañe.

## Biografija
Fernando je rođen kao drugi sin kastilijanskog kralja Juana I i Leonor, koja je bila kći Pedra IV od Aragona.

Budući da je njegov stariji brat Enriquea III  bio previše bolešljiv, Fernando je bio taj koji je poveo vojsku u rat protiv Maura iz 
Granade. Kada je Enriquea III 
umro 1406., njegov sin prijestolonasljednik Juan bio je dijete, 
pa su kao ravnopravni regenti vladali Enriqueova žena kraljica Catalina od Lancastera  i Fernando, koji je na račun toga ishodio mjesta u
kraljevskom savjetu za svoje sinove.
Fernando je 1410. uspio zauzeti važnu utvrdu Emirata Grenade - Antequeru, taj podvig mu je osigurao izbor na aragonski 
tron koji je ostao upražnjen nakon smrti kralja Martina 1412.

Fernandov izbor na kraju je ispao rezultat kompromisa dogovorenog u Caspi 1412- između više strana kako bi se prekinuo opasni interregnum.
Katalonci su više bili za njegovog rivala, ali ga je spasila podrška aragonskog antipape Benedikta XIII i 
zalaganje Vincente Ferrera.

Ono što je paradoksalno je da on nakon što je izabran, prestao podržavati Antipapu Benedikta XIII, pa je time pomogao da se okonča 
Velika Zapadna šizma, isto tako prihvatio je zahtjev Katalonije - 1413. da se ograniče kraljevski prerogativi 
na način koji nije koji nije primjenjen u Kastilji.

Čak i nakon odlaska u Aragon zadržao je kontrolu nad granicama Emirata Grenada i pozicijom svojih sinova u Kastilji. 
Njegovim stupanjem na tron završen je dugi period katalonske dominacije na politički život Krune Aragona, koju je njegov nećak Juan II uveo u sferu utjecaja Kraljevine Kastilje.

Fernando je svojim sinovima u Kastilji osigurao takve položaje, da su ih zvali *[[Kruna Aragona|Aragonski]] [[infant]]i*. Oni su svojim silnim moćima radikalno utjecali na vladavinu Juana II u Kastilji.

Kad je umro 1416. naslijedio ga je sin Alfonso V od Aragona.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Fernando I de Aragón''
Álvaro de Luna

**Álvaro de Luna** (Cañete, oko 1390. - Valladolid, 2 ili 22. juna 1453.) bio je kastilijanski konstabl (glavni policajac) i državnik, koji je dobar dio vremena za vladavine slabašnog kralja Juan II od Kastilje umjesto njega  vladao Kraljevinom Kastiljom.

Za svog života dobio je brojne titule, kao što su od *[[Grof]]a od Trujilla* ili *[[Veliki majstor]] [[Viteški red|Viteškog reda]] Santiaga*.

## Historija

Luna je bio nezakoniti sin plemića aragonskog porijekla i jedini ugledni državnik u turobnom periodu kastilijske historije kad su se rasplamsale dinastičke borbe.

Luna je bio vješt političar, mudri zakonodavac, dobar vojnik, osrednji pjesnik i duhovit čovjek. Slaba strana mu je bila ta što je rođen kao siromah, bez nasljeđenih imanja, pa je koristio svoj položaj kako bi u što kraćem roku to nadoknadio.

Luna je stekao naklonost Juana II još kao mladić, ali je period njegove stvarne moći počeo 1420. kad je spasio kralja od plemićke bune, kad je lako mogao završiti kao njihova marioneta. Zbog tog ga je Juan II 1423. proglasio *Condestablom Castille* (glavnim policajcem). To je bila potpuno nova funkcija na dvoru, širokih mogućnosti.

Dugi niz godina njegovi glavni napori svodili su se na spašavanje kralja i monarhije od oružanih frakcija disidentskih zemljoposjednika koji su ga pokušavali obuzdati i zaustaviti. Oni su čak dva puta (1427. i 1438.) uspjeli smjeniti Lunu, ali su se pokazala nesposobnom za efikasno upravljanje, pa je Luna vraćen na položaj.

Lideri bune bili su sinovi Fernanda I od Aragona, koji su i sami bili krupni zemljoposjednici po Kastilji. 
Luna je pobunu ugušio i smirio stanje, pobijedivši njihove snage 1445. kod Olmeda.

Stvari po Lunu su krenule loše kad se 1447. Juan II oženio sa Isabel od Portugala, kojoj se nikako nije svidio utjecaj koji on ima na njenog muža, pa ga se na sve načine htjela otarasiti. To joj je uspjelo 1453. kad je uz pomoć njegovog sina iz prvog braka Enriquea IV nagovorila Juana II da ga 
uhapsi (zbog navodnog ubojstva) i javno pogubi u Valladolidu.

Izgleda da ga je taj čin, ipak toliko potresao da se duboko kajao zbog tog, a nakon godinu i umro.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Álvaro de Luna'' na portalu Encyclopædia Britannica
Ashleigh Barty

**Ešli Barti** (; 24. april 1996) australijska je profesionalna teniserka i bivša igračica kriketa.

## Karijera
Najbolji plasman Barti na VTA listi u pojedinačnoj konkurenciji je 8 mesto od 20. maja 2019. godine. Osvojila je Otvoreno prvenstvo SAD u konkurenciji parova 2018, a na VTA listi je bila peta od 21. maja 2018. godine. Najbolji rezultat u pojedinačnoj konkurenciji na grend slemu, ostvarila je 2019. godine plasmanom u finale na Rolan Garosu. U finalu tog turnira igrala je protiv Markete Vondroušove iz Češke Republike i pobedila sa 2:0. Tako je osvojila prvu grend slem titulu u pojedinačnoj konkurenciji.

Krajem 2014. godine je odlučila da napravi pauzu u profesionalnoj teniskoj karijeri i počela da se bavi kriketom, nastupajući za klub iz Brizbejna. Nakon godinu i po dana se vratila igranju tenisa.

## Finala grend slem turnira (6)
### Pojedinačno (1)
#### Pobede (1)

### Parovi (5)
#### Pobede (1)

#### Finale (4)

## Povezano
* Pobednice Grend slem turnira

## Reference

## Vanjske veze

* Ešli Barti na sajtu Ženske teniske asocijacije
Spencer Compton, 1. earl od Wilmingtona

**Spencer Compton, 1. earl od Wilmingtona** (o. 1673 - 2. jul 1743) bio je britanski vigovski političar i državnik, koji je od 1742. do smrti bio premijer Kraljevstva Velike Britanije.

Odrastao je u porodici torijevskih plemića, a političku karijeru je započeo 1698. godine, kada je kao zastupnik Eyea izabran u Dom komuna. Zbog svađe sa starijim bratom Georgeom, earlom od Northamptona, napustio je torijevce i priključio se vigovcima, postavši bliski suradnik Roberta Walpolea. Godine 1715. je izabran za predsjedatelja Doma komuna i na tom je mjestu ostao do 1727. godine. Sa vremenom je postao jednim od vođa opozicije Walpoleu. Premijerom je postao nakon što je Walpoleu izglasano nepovjerenje. Smatrao se energičnim premijerom, ali se brzo razbolio i postao prvi britanski premijer umro na dužnosti. Naslijedio ga je njegov ministar financija Henry Pelham.
Bijela emigracija

**Bijela emigracija** () je izraz kojim se označava masovno iseljavanje sa područja nekadašnjeg Ruskog Carstva za vrijeme ruskog građanskog rata od 1917. do 1920. do koga je došlo uglavnom zbog ideološkog protivljenja Ruskoj revoluciji i bolješvicima, odnosno nastojanja da se izbjegnu ratna razaranja i Crveni teror. Nakon poraza kontrarevolucionarnog Bijelog pokreta u građanskom ratu u emigraciji su nastale brojne političke i paravojne organizacije koje su iz emigracije nastojale svrgnuti novouspostavljeni sovjetski režim, ali također očuvati kulturne tradicije koje su u novom režimu bile proskribirane. Bijela emigracija je u političkom smislu prestala djelovati sa raspadom SSSR-a, odnosno uspostavom moderne demokratske ruske države koja je pod vlašću Borisa Jeljcina preuzela mnoge od ideoloških sadržaja bijele emigracije i promovirala povratak emigranata i njihovih potomaka u domovinu.

## Povezano
*Ruska pravoslavna zagranična crkva
*Sovjetski disidenti

## Vanjske veze
* Статьи о русской эмиграции 
* Документы о белой эмиграции
* Неофициальный сайт о РОВС
* Структура РОВС и документы
Restauracija (film, 2011)

***Dobro jutro, g. Fidelman*** (, transl. Boker Tov Adon Fidelman), u međunarodnoj distribuciji poznatiji pod engleskim naslovom ***Restoration*** () je izraelski igrani film snimljen 2011. godine u režiji Yossija Madmonija. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Sasson Gabai, je vlasnik tvrtke za restauraciju namještaja, koji se nakon smrti partnera našao u financijskim problemima. Radnja prikazuje kako se nađe rastgrnut između sina (čiji lik tumači Nevo Kimhi) koji želi da trgovinu proda radi unosne špekulacije nekretninama, i tajanstvenog mladog, ali izuzetno nadarenog, uposlenika (čiji lik tumači Henry David) koji želi da trgovina opstane. *Restauracija* je na festivalu u Karlovym Varyma osvojila Kristalni globus.

## Vanjske veze
*Toronto International Film Festival
*Vancouver International Film Festival
*
Abrir puertas y ventanas

***Abrir puertas y ventanas*** (), u međunarodnoj distribuciji poznat i pod engleskim naslovom ***Back to Stay*** () je argentinsko-švicarsko-nizozemski igrani film snimljen 2011. godine u režiji Milagros Mumenthaler, kojoj je to bio cjelovečernji debi. Po žanru je kombinacija komedije i drame, a protagonistice su tri sestre koje su živjele na imanju sa bakom. Radnja prikazuje kako se nakon bakine smrti svaka na svoj način suočava sa novom situacijom, odnosno pitanjem da li nastaviti tamo živjeti ili svaka krenuti svojim putem. *Abrir puertas y ventanas* je premijerno prikazana na festivalu u Locarnu gdje je osvojila nagradu Zlatni leopard.

## Uloge
* María Canale … Marina Tauss
* Martina Juncadella …Sofía Tauss
* Ailín Salas …Violeta Tauss
* Julián Tello

## Vanjske veze
*
Emirat Granada

**Emirat Granada** (arapski: إمارة غرﻧﺎﻃﺔ, *Imarat Gharnāṭah*), poznat i pod imenom **Nasridsko kraljevstvo Granada** (španjolski: *Reino Nazarí de Granada*), bio je emirat koji je egzistirao od 1230. do 1492. Emirat je bio posljednji komad Iberskog poluotoka kojim su vladali muslimani. Prostirao se po teritoriju koji otprilike odgovara današnjim španjolskim provincijama Granadi, Almeriji i Malagi.

## Historija
Historija emirata Granade u Al-Andalusu usko je povezana s dinastijom Nasrida. To je bila zadnja muslimanska dinastija koja se uspela na vlast u Granadi nakon poraza Almohada u Bitci kod Las Navas de Tolosa iz 1212. godine. Oni su vladali Granadom od 1238. do 1492.

Muhamed I (umro 1273.), prvi vladar iz nasridske dinastije, bio je vazal Fernanda III, kralja Kastilje i Leona, a nakon tog i Alfonsa X. Prvo je podigao fortifikacije u Guadixu, Bazi i Jaénu iz kojih je planirao napasti Granadu. To je i uradio 1237. zauzevši grad bez mnogo otpora.

On je započeo je izgradnju Alhambre i postavio temelje za prosperitet Granade, primajući brojne muslimanske izbjeglice iz Seville, Valencije i Murcije. Pored tog što je inicirao gradnju tog arhitektonskog remek-djela, Muhamed I proširio je i granice emirata na Malagu i Almeriju. Taj teritorij uz male izmjene ostao je dio emirata sve do kraja 1492. Što se tiče odnosa sa drugim kraljevstvima na poluotoku, već prvim godinama svog postojanja Emirat Granada sklopio je vazalni ugovor sa Krunom Kastilje.

Nasridski vladari koji su naslijedili Muhameda I bili su oslabljeni dinastičkim i frakcijskim sukobima, uz to još i rastrgani između lojalnosti prema kršćanskoj Kastilji i zavisnosti od svoje marinidske rodbine iz Fesa. Upravo se to afričko savezništvo na kraju pokazao katastrofalnim za nasridskog vladara Jusufa I (1333–1354) jer je na rijeci Salado 1340. poražen od Alfonsa XI. Situacija je postala još gora nakon što se 1469. kršćanska Španjolska ujedinila brakom Fernanda II od Aragona i Isabel I od Castille. Dvadeset i treći nasridski vladar Abu al-Hasan Ali (1466–1485) započeo je dinastičke borbe u emiratu, dok se prema vani ratoborno ponašao prema Kastilji i odbijao priznati njihove vladare za suverene. Rezultat takve politike bilo je konačno zauzimanje Granade 1492.

Posljednji emiri vidjeli su da je svemu došao kraj, pa su nastojali postići sporazum kojim bi se stanovništvu omogućio ostanak u svojim domovima, poštovala njihova imovina i vjerska prava. Na kraju je takav dogovor i postignut. Posljednji nasridski emir Muhamed XII od Granade se u januaru 1492. i formalno odrekao suvereniteta, predao teritorij Kruni Kastilje i na kraju je otišao u egzil u Maroko. Dogovor o toleranciji nije dugo potrajao jer su pobjednici nakon nekoliko maurskih pobuna naredili maurskom stanovništvu da se ili pokrsti ili iseli. Većina stanovnika pristala se pokrstiti, pa su tako postali Moriski, ali su kradomice nastavili prakticirati stare običaje i vjeru, što im nije 
puno pomogle jer su kasnije protjerani.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Introducción a la historia del Reino de Granada''
Igualada

**Igualada** je grad i općina od 39,540 stanovnika na sjeveroistoku Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kataloniji (Provincija Barcelona).

## Geografija

*Igualada* leži u dolini rijeke Anoia, udaljena sedamdesetak km zapadno od svog administrativnog centra Barcelone.

Hodočasnički Put Svetog Jakova za Santiago de Compostelu iz Barcelone ide preko Igualade, to je trasa od 24,6 km koja ide iz Samostana Montserrat.

## Historija

Igualada je izrasla prije nekih 1000 godina, na lijevoj obali rijeke Anoia. Po rijeci je dobila i ime jer je ono na latinskom bilo **Aqualata** = *široka [[voda]]*, jer se ona upravo na tom mjestu značajno širi. Pored tog to je i raskršće važnih puteva iz Barcelone prema Léridi, Aragonu i 
Kastilji.

Mjesto je prvi put dokumentirano 1003. povodom izgradnje kapele i manje utvrde, a drugi put 1059. kao parohija.

Grad je 1381. dobio titulu - Carrer de Barcelona, što je značilo da je podpao u orbitu Barcelone i da ima ista prava, slobode i prerogative. 
U Igualadi je 2. aprila 1416. umro aragonski kralj Fernando I.
Tokom 14 i 15. vijeka podignuta su dva bedema, a početkom 18. vijeka grad se izdužio duž kraljevske ceste.

Igualada je tokom 19 i 20. vijeka, pored tog što je dobila status grada, zahvaljujući dolasku željeznice izrasla u centar tekstilne industrije i štavionice kože.
Pa se zmeđu 1800. i 1900. broj njenih stanovnika udvostručio i dosegao brojku od 10.486 st.

## Pobratimski gradovi

*  Lecco, Italija
*  Guimarães, Portugal
*  Aksakovo, Bugarska

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Igualada''
Valdepeñas

**Valdepeñas** je grad i općina od 30,210 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja-La Mancha (Provincija Ciudad Real).

## Geografija

*Valdepeñas* leži u dolini rijeke Jabalón, udaljen šesdesetak km jugoistočno od svog administrativnog centra Valladolida.

## Historija

Nukleus današnjeg grada počeo je nicati tokom 7.-3. vijeka pne. kao ibersko naselje na brdu Cabezas. Za Antičkog Rima spustio se na teren današnjeg grada, za što postoje i materijalni dokazi (stela u samostanu San Nicasio).

Tokom 15. vijeka Valdepeñas je doživio značajno povećanje broja stanovnika, kao hacijenda i feud Viteškog reda Calatrava. Španjolski kralj Felipe II prodao je Valdepeñas - 1582., markizu Alvaro Bazánu.

Tokom 16. - 17. vijeka brojni stanovnici sudjelovali su u kolonizaciji Novog svijeta, među njima i poznati pjesnik Bernardo de Balbuena.

Događaj po kojem je Valdepeñas postao slavan je bitka koja se odigrala za Španjolskog rata za nezavisnost - 6. juna 1808. u kojoj su Španjolci odbili napoleonove okupatore. Na račun tog je 29. januara 1885. dobio titulu *Grada [[heroj]]a*, pa je u tom periodu doživio najveći 
rast.

Na terenu općine je 1992. podignuta brana visoka 29 m i duga 698 m Tako je između Valdepeñasa i općine Torre de Juan Abad formirano akumulacijsko jezero *La Cabezuela* veliko 565 hektara na nadmorskoj visini od 763 m.

## Pobratimski gradovi

*  Cognac, Francuska

## Poznati sugrađani

* Bernardo de Balbuena pjesnik rođen je u gradu 1562

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Valdepeñas''  
Valdepeñas
Eresma

**Eresma** je rijeka u centru Španjolske duga 134,14 km, pritoka rijeke Adaje.

## Karakteristike
Eresma se formira od više manjih potoka kod lokaliteta Valle de Valsaín u masivu Sierra_de_Guadarrama, koje izviru sa planina Peñalara i Siete Picos.
Od tamo teče prema sjeverozapadu, protiče preko grada Segovije a nadalje uz velike meandre teče prema sjeveru do ušća u Adaju na terenu općine Matapozuelos. Svega nekih dvadesetak kilometara dalje Adaja uvire u rijeku Duero.

Sliv rijeke velik je 2.933 km², i proteže se preko provincija Segovia i Valladolid.

Na rijeci je podignuto nekoliko akumulacijskih jezera, a najveće je *Ponton alto* podignuto 1993. za snabdjevanje Segovije i nizvodnih naselja.
Da bi se formiralo jezero veliko 80 hektara izgrađena je brana visoka 48 m.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Río Eresma''
Adaja

**Adaja** je rijeka u centru Španjolske duga 176,26 km, pritoka rijeke Duero.

## Karakteristike

Adaja se formira od više manjih potoka na terenu općine Villatoro, koje izviru na obroncima Kastiljskog gorja.
Od tamo isprva teče prema istoku, do grada Ávile gdje sa desne strane prima pritoku Chico pa skreće prema sjeveru i uz velike meandre teče prema ušću. Kod Matapozuelosa prima najveću pritoku Erasmu, pa skreće prema sjeverozapadu, i za nekih dvadesetak kilometara nizvodno uvire u rijeku Duero.

Sliv rijeke velik je 5.304 km², i proteže se preko provincija ÁvilaSegovia i Valladolid.

Na rijeci je podignuto nekoliko akumulacijskih jezera, a najveće *Castro de las Cogotas* podignuto je 1994. za navodnjavanje blizu 80.000 hektara oranica, i snabdjevanje pitkom vodom nizvodnih naselja u provincijama Ávila i Valladolid.

Jezero se nalazi 15 km nizvodno od Ávile, nazvano je *Castro de las Cogotas* zbog obližnje keltske utvrde datirane u 1. vijek pne. Da bi se formiralo jezero izgrađena je brana duga 300 i visoka 66 m.

Nešto kasnije podignuto je odmah uzvodno prema Ávili nešto manje jezero Fuentes Claras koje služi kao rezerva u slučaju suše za Ávilu i kao zona rekreacije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Río Adaja''
Muhamed I od Granade

**Muhamed I od Granade** punim imenom *Abu Abdulah Muhamed ibn Jusuf ibn Nasr* ili *Ibn al-Aḥmar* (-, 1231. - Granada, 22. januar 1272.(ili) 1273.) bio je emir Emirata Granada od 1238. do 1272. / 1273.
Poznat je kao osnivač Nasridske dinastije i po nadimku *al Galib biállah* (Božji pobjednik).

## Biografija
Proglašen je sultanom u Arjoni, još kao dijete 1232. godine. Iskoristio je poraz Almohada u Bitci kod Las Navas de Tolosa 1212. i proširio svoju vlast na Jaén, Porcunu, Córdobu, Guadix i Bazu.

Nakon što je kralj Kastilje i Leona Fernando III zauzeo Cordobu potpisao je primirje sa njim u januaru 1236. 
Slijedeće godine iskoristio je nezadovoljstvo stanovnika Granade poreznom politikom Ibn Huda i u maju 1237. preuzeo vlast u gradu, a nakon tog 1238. u Almeriji (pritom je ubijen Ibn Hud) i u Malagi.

Muhamed I je nakon smrti Ibn Huda postao lider andaluzijskih Maura, uspio je konsolidirati svoju vlast u Granadi, ali je istovremeno trpio i poraze. Njegovu Arjonu je 1244. zauzela Kastilja koja je istovremeno opsjedala i Jaén kog je i zauzela 1246.
Zbog tog je sklopio sporazum sa Fernandom III kog je priznao za svog vazalnog gospodara. Sporazum mu je omogućio dvadeset godina relativnog mira, jer se njime riješio i aragonskih prijetnji.

Iako je bio vazal postavio je temelje za prosperitet Granade, primajući brojne muslimanske izbjeglice iz Seville, Valencije i Murcije. Poznat je i kao inicijator izgradnje Alhambre.

Kao Fernandov vazal sudjelovao je sa svojim vojnicima u opsadi Seville 1248. Istovremeno je ispod žita pomagao svojoj subraći u vrijeme velikog ustanka andaluzijskih Maura protiv Alfonsa X, koji je prethodnih godina anektirao Cádiz, Jerez i Nieblu.
Pored tog primao je u svoje trupe fanatične sjevernoafričke dobrovoljce i dogovarao savezništvo sa marokanskim kalifima

Što se tiče religije, Mauhamed I se od kad je postao emir Granade počeo strogo pridržavati Malikijskog mezheba, isprva je za svog islamskog vođu priznavao abasidske kalife, nakon tog između 1239.-1242. almohadiske iz Marakeša , a zatim hafsidske iz Tunisa.

## Reference

## Vanjske veze

* ''The Nasrid Dynasty (1232 – 1492)''
Bitka kod Navas de Tolosa

**Bitka kod Las Navas de Tolosa** dogodila se 16. jula 1212., ona je bila najvažnija bitka kršćanske Rekonkviste u Španjolskoj u kojoj su Almohadi (muslimanska sjevernoafričko - španjolska dinastija) teško poraženi od združenih snaga Kastilje, Aragona, Navare i Portugala. Bitka se vodila oko 64 km sjeverno od Jaéna u Andaluziji.

## Tok bitke

Kralj Kastilje i Leona - Alfonso X, ostao je nekoliko godina paraliziran nakon poražavajućeg poraza od Almohada u Bitci kod Alarcosa 1195., pa nije poduzimao ništa protiv Maura. U tom periodu se sprijateljio (i stekao njegove simpatije) sa nadbiskupom Toleda - Rodrigom Jiménezom de Radom, kog je također tištila muslimanska pobjeda nad kršćanima. Svojim vezama i uticajem uspio je da papa Inocent III objavi Križarski rat protiv njih, a dobio je podršku i od nekoliko francuskih biskupa, pa su se u proljeće 1212. u Toledu već počele okupljati grupe francuskih vitezova i Templara.

Nakon nekog vremena okupljeni Križari su 21. juna krenuli prema jugu, ojačani trupama Aragona, Kastilje i Portugala. 
Gotovo namah zauzete su dvije maurske utvrde, ali ti uspjesi nisu bili dovoljni većini pristiglih stranih vitezova u usporedbi sa ekstremnim vrućinama i strašnim terenom pa su odustali, ali su na sreću pristigle trupe Navare.

U međuvremenu je almohadski kalif Muhamed al-Nasir 22. juna prebacio svoje snage u Jaén, a nakon tog u planine pored Baeza, namjeravajući blokirati kršćansku vojsku u ravnici Las Navas de Tolosa. 
Kršćanska vojska je ubrzo nakon svog dolaska na taj teren - 12. jula zauzela zamak Ferral, sa ciljem da se nakon njega probije do muslimanskog logora preko prijevoja La Losa. To je ispalo nemoguće jer je prijevoj bio strogo čuvan, ipak su od lokalnog pastira saznali za alternativni pravac preko kojeg su se probili do logora.

Sam Alfonso X je lično komandirao kršćanskim snagama i razbio almohadske snage 16. jula. al-Nasir je pobjegao, pa je Alfonso X nastavio napad i u naletu zauzeo Baezu i Úbedu.

Širi efekti muslimanskog poraza postali su vidljivi tek nakon 1233., kad se Almohadski kalifat raspao zbog dinastičkih svađa, pa su preostale maurske enklave ubrzo počele padati jedna za drugom pod navalama Rekonkviste.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Battle of Las Navas de Tolosa''
Matapozuelos

**Matapozuelos** je naselje i općina od 1,045 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja i Leon (Provincija Valladolid).

## Geografija

Matapozuelos leži na ušću rijeke Eresma u rijeku Adaju, udaljen četrdesetak km južnije od svog administrativnog centra Valladolida.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ajuntament de Matapozuelos''
Torre de Juan Abad

**Torre de Juan Abad** je naselje i općina od 1,018 stanovnika u sredini Španjolske u Autonomnoj pokrajini Kastilja-La Mancha (Provincija Ciudad Real).

## Geografija

*Torre de Juan Abad* leži u dolini rijeke Jabalón, udaljen stotinjak km jugoistočno od svog administrativnog centra Valladolida..

## Historija

Historija Torrea počela je 1214. kad su kršćani zauzeli zamak Eznavexore, čiji se ostatci tornjeva mogu vidjeti i danas.

Torre je postao slavan kad ga je početkom 17. vijeka pjesnik Francisco de Quevedo izabrao kao mjesto svog egzila, u kom je u miru stvarao.

Na terenu općine je 1992. podignuta brana visoka 29 m i duga 698 m. Tako je između Valdepeñasa i Torre de Juan Abada formirano akumulacijsko jezero *La Cabezuela* veliko 565 hektara na nadmorskoj visini od 763 ma

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ayuntamiento de Torre de Juan Abad''
Nasridi

**Nasridi** (arapski: بنو نصر‎ , *banū Naṣr ili banū al-Aḥmar*, španjolski: *Nazarí*) je ime maurske muslimanske dinastije koja je vladala Emiratom Granadom od 1238. do 1492. U tom perodu se na tronu emirata izredalo 23 emira.

## Historija
Dinastiju je osnovao 1232. Muhamed I (punim imenom Muhamed ibn Jusuf ibn Nasr ibn al-Ahmar) koji je bio komandant vojske iz Jaéna. On je 1212. iskoristio poraz Almohada u bitci kod Las Navas de Tolosa i zauzeo Granadu 1237. koju je pretvorio u svoju prijestolnicu.

Iako je bio vazal Fernanda III, kralja Kastilje i Leona, a nakon tog i Alfonsa X, postavio je temelje za prosperitet Granade, primajući brojne muslimanske izbjeglice iz Seville, Valencije i Murcije. Uz to je započeo je i izgradnju Alhambre.

Prvi nasridski emiri proveli su svoje mandate učvršćujući svoje položaje prema Kastilji, čiji su vazali bili i kojima su morali plaćati danak i povremeno davati​​ vojnike. Usprkos tome uspjeli su iskoristiti razlike između Kastilje i Aragona, i ispod žita sklapati saveze s berberskom subraćom iz Tlemcena i još više sa marokanskim Marinidima, koji su u nekoliko navrata napali kastiljske položaje krajem 13. i tokom prve polovice 14. vijeka. Uz pomoć marokanske subraće emiri Granade pobijedili su u važnoj bitci, u močvari "Vega de Granada" 1319., tad su uspjeli ponovno zauzeti Algeciras i Gibraltar.

Dinastija je dosegla svoj politički i kulturni zenit za vrijeme vladavine Muhameda V (1354. – 1391.), čija je vladavina protekla u miru zbog slabosti Krune Kastiljei i maranidskih sultana. Posljednji vijek Nasridske dinastije bio je nabit političkim nemirima sa kratkim periodima stabilnosti, crni oblak nad dinastiju nadvio se 1479. kad je sklopljen kastilijansko-aragonski savez. Nakon tog se kršćanska omča sve više stezala oko Emirata Granada sve dok posljednji emir
Muhamed XII Boabdil nije potpisao predaju Granade 2. januara 1492.

## Reference

## Vanjske veze

* ''The Nasrid Dynasty''
Henry Pelham

**Henry Pelham**  (25. septembar 1694 – 6. mart 1754) bio je britanski vigovski političar i državnik, koji je od 1743. do smrti služio kao treći po redu premijer Velike Britanije.

Pelham je premijerom postao nakon smrti svog prethodnika Lorda Wilmingtona. Prve godine mandata mu je obilježio Rat za austrijsko nasljedstvo, koga je nastojao što brže okončati pregovorima, nasuprot ratobornog monarha Georgea II, sa kojim se često sporio, ali na kraju, koristeći podršku Parlamenta, odnio prevagu, potvrdivši status Velike Britanije kao parlamentarne monarhije. Tokom rata je u Škotskoj 1745. godine izbio veliki veliki jakobitski ustanak koji je nakratko ugrozio tadašnji režim, ali je sljedeće godine energično ugušen, nakon čega više nikad nije bilo ozbiljnijih oružanih sukoba na tlu same Velike Britanije. Rat za austrijsko nasljedstvo je godine 1748. okončan Aachenskim mirom, a nakon čega se Pelham posvetio unutrašnjim reformama, prvenstveno nastojeći dovesti u red financije i smanjiti u ratu naraslu vojsku i mornaricu. Bliski suradnik mu je bio stariji brat Thomas, vojvoda od Newcastlea, koji ga je nakon smrti naslijedio na mjestu premijera.

## Reference

## Vanjske veze

* More about Henry Pelham on the Downing Street website.
* [Biography of Henry Pelham, with links to online catalogues, on the website of Manuscripts and Special Collections, The University of Nottingham](http://www.nottingham.ac.uk/manuscriptsandspecialcollections/collectionsindepth/family/newcastle/biographies/biographyofhenrypelham(c1695-1754;primeminister).aspx)
Thomas Pelham-Holles, 1. vojvoda od Newcastlea

**Thomas Pelham-Holles, 1. vojvoda od Newcastle upon Tynea i 1. vojvoda od Newcastle-under-Lymea**,  (21. jul 1693 – 17. novembar 1768) je bio britanski vigovski političar i državnik, koji je u dva navrata - od 1754. do 1756. te od 1757. do 1762. godine - služio kao premijer Velike Britanije.

Rođen u porodici sitnih vigovskih plemića, Thomas Pelham-Holles je kao mladić naslijedio ogromna imanja u Sussexu, koja je brzo počeo koristiti kako bi stvorio šiorku mrežu političkih klijenata, koja će mu kasnije izuzetno koristiti u karijeri. Kada je nakon smrti kraljice Anne izbila sukcesijska kriza, Pelham-Holles se iskazao svojim organizacijskim sposobnostima, vodeći vigovce u uspješnoj borbi protiv jakobita i omogućivši da George I iz dinastije Hanover postane novi britanski kralj. Nakon toga je postao bliski suradnik premijera Roberta Walpolea, kao i mlađeg brata Henryja Pelhama u čijim je vladama služio kao ministar, često imajući snažan upliv na vanjsku politiku, što je posebno došlo do izražaja u bratovom mandatu prilikom koga je okončan Rat za austrijsko nasljedstvo.

Brata je na mjestu premijera naslijedio nakon njegove smrti 1754. godine. Prvi mandat je obilježila diplomatska kriza, dijelom uzrokovana kolonijalnim sukobom sa Francuskom u Sjevernoj Americi, a dijelom Diplomatska revolucija kojom su Francuska i Austrija postale saveznice, ostavivši Britaniju jedino sa Pruskom kao saveznikom na evropskom kontinentu. Nedugo nakon izbijanja Sedmogodišnjog rata je Pelham-Holles zbog tih neuspjeha prisiljen na ostavku na mjesto premijera.

Pelham-Holles je na mjesto premijera imenovan sljedeće godine, sa time da je za šefa diplomacije imao svoga dugogodišnjeg suparnika Williama Pitta Starijeg. Iako su se on i Pitt značajno razlikovali po pitanju strategije (Pelham-Holles je preferirao rat na evropskom koninentu, a Pitt u kolonijama), sa vremenom su se pomirili, a njihova strategija je urodila plodom nizom odlučujućih pobjeda nad Francuzima u Čudesnoj 1759. godini. Pelham-Holles, međutim, nije uspio dovršiti rat kao premijer, jer je u međuvremenu na prijestolje bio došao mladi kralj George III koji je prema njemu, za razliku od oca Georgea II gajio duboku antipatiju. Pod njegovim pritiskom je Pelham-Holles morao odstupiti, te se smatra posljednjim britanskim premijerom koji je položaj izgubio zbog volje monarha. Nakon toga je išao u opoziciju, prije nego što je godine 1765. nakratko imenovan u Tajni savjet.

## Vanjske veze

* More about Thomas Pelham-Holles, Duke of Newcastle on the Downing Street website
* [Biography of Thomas Pelham-Holles, Duke of Newcastle, with links to online catalogues, from Manuscripts and Special Collections at The University of Nottingham](http://www.nottingham.ac.uk/manuscriptsandspecialcollections/collectionsindepth/family/newcastle/biographies/biographyofthomaspelham-holles,4thdukeofnewcastleupontyne(1stdukeof3rdcreation)and1stdukeofnewcastleunderlyne(orline)(1693-1768).aspx)
* Ancestors of Thomas Pelham-Holles, 1st Duke of Newcastle
William Cavendish, 4. vojvoda od Devonshirea

**William Cavendish, 4. vojvoda od Devonshirea**,  (8. maj 1720 – 2. oktobar 1764), navođen kao **Lord Cavendish** prije 1729.- i  **Markiz od Hartingtona** između 1729. i 1755. godine, bio je britanski vigovski političar koji je nakratko od 1756. do 1757. godine služio kao premijer Velike Britanije.

Devonshire, koji je političku karijeru započeo 1741. godine izborom u Dom komuna, je bio vatreni sljedbenik Roberta Walpolea, a potom Henryja Pelhama. Kada je Pelhamov stariji brat, premijer vojvoda od Newcastlea godine 1756. pao u nemilost javnosti zbog neuspjeha na početku Sedmogodišnjeg rata, kralj George II je mladom Devonshireu ponudio premijerski mandat. Devonshire je pristao pod uvjetom da na tom mjestu ostane samo do izbora kao svojevrsni premijer "tehničke vlade". Nakon što su izbori održani, Devonshire je mjesto premijera ponovno prepustio Devonshireu.

Devonshire je potom služio u Newcastleovoj vladi, i podnio ostavku nakon njegove smjene 1762. godine. Nakon toga ga je počelo izdavati zdravlje, zbog čega je otišao na liječenje u Austrijsku Nizozemsku gdje je umro u dobi od 44 godine i 147 dana, postavši tako najkratkovječniji premijer u historiji Ujedinjenog Kraljevstva.   

## Vanjske veze

* More about William Cavendish, Duke of Devonshire on the Downing Street website.
Monte Águila

**Monte Águila** je općina u Čileu. Grad ima prema podacima iz 2002. godine 6.090 stanovnika.

## Geografija
* 

## Galerija

File:Inauguracion Nueva Plaza de Monte Aguila 2017 (12).jpg|
File:Bomberos monte aguila.jpg|
File:Img-estadio.jpg|
File:Entrada x yumbel.jpg|
File:Premiacion O.V.V. 2017 (4).jpg|
File:Inauguracion Nueva Plaza de Monte Aguila 2017 (103).jpg|
File:Inauguracion Nueva Plaza de Monte Aguila 2017 (63).jpg|
File:Inauguracion Nueva Plaza de Monte Aguila 2017 (14).jpg|
File:Carros abandonados mte aguila.jpg|


## Reference

## Vanjske veze

* Zvanični sajt
Aachenski mir (1748)

**Ahenski mir** sklopljen je 24. aprila 1748. godine između Austrije, Engleske, Nizozemske i Sardinije sa jedne i Francuske i Španije sa druge strane čime je završen rat za austrijsko nasleđe.

## Odredbe
# Austrija je Pruskoj priznala osvajanje Šlezije. 
# Francuska je povratila Kejp Breton koga je izgubila u toku rata, ali je grad Madras u Indiji vratila Velikoj Britaniji.
# Austrija se odrekla nekih italijanskih teritorija (Parma, Pjačenca) u korist Španije.
# Vojvodstvo Modena i Republika Đenova povratile samostalnost koju su izgubile u toku rata. 
# Britanija potvrdila svoje privilegije stečene Utrehtskim mirom.

## Povezano
* Rat za austrijsko nasleđe
* Pragmatična sankcija

## Izvori
*
Pariski mir (1763)

**Pariski mir** zaključen je 10. februara 1763. godine po završetku Sedmogodišnjeg rata i Francuskog i indijanskog rata između Velike Britanije, Francuske, Španije i Portugala. Francuska se gotovo sasvim povukla iz Indije, a Velikoj Britaniji prepustila i Kanadu. Španija dobila Luizijanu i Kubu, a Pruska zadržala Šleziju, koju je preuzela od Austrije.

## Uvod
U toku rata, Britanija je osvojila francuske kolonije Kanadu, Gvadelup, Martinik, Svetu Luciju, Dominiku, Grenadu, Sent Vinsent i Grenadini, Tobago, francuske kolonije u Indiji, centar trgovine robovima Gore (današnji Senegal), dolinu reke Senegal, španske kolonije Manila (Filipini) i Havana (Kuba). Francuska je osvojila englesku Menorku i trgovačke ispostave na Sumatri. Španija je osvojila portugalsku Almeidu i Kolonija del Sakramento u Južnoj Americi (današnji Urugvaj). U skladu sa odredbama Pariskog mira iz 1763. godine, većina tih teritorija vraćena je prethodnim vlasnicima. Velika Britanija je, međutim, postigla značajne dobitke.

## Odredbe

Francuska i Španija vratile su teritorije oduzete Britaniji i Portugalu. Britanija je Manilu i Havanu vratila Španiji, a Gvadelup, Martinik, Svetu Luciju, Gore i indijske ispostave Francuskoj. Za uzvrat, Francuska je ustupila Kanadu, Dominiku, Grenadu, Sent Vinsent i Grenadine i Tobago Britaniji. Takođe joj je ustupila istočnu polovinu francuske Luizijane (područje od reke Misisipi do Apalačkih planina). Španija je Britaniji ustupila Floridu. U zamenu za svoje teritorije u Indiji, Francuzi su priznali britanska osvajanja i odustali od slanja trupa u Bengal. Britanija je pristala da sruši svoja utvrđenja u Britanskom Hondurasu (danas Belize). U Severnoj Americi, Francuzi su zadržali ribolovačka prava u Njufaundlendu i ostrva Sen Pjer i Mikelon (gde su sušili ulovljenu ribu).

## Povezano
* Sedmogodišnji rat

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Francusko osvajanje Korzike

**Francusko osvajanje Korzike** desilo se tokom 1768. i 1769. godine kad su Korzikansku republiku zauzele snage Kraljevine Francuske pod komandom grofa De Vauxa.

Francuska je dobila *[[de jure]]* kontrolu nad Korzikom kao zalog od Republike Genove u skladu s Versajskim sporazumom iz 1768. Genova je i dalje tvrdila da posjeduje Korziku iako su 1755. Korzikanci praktično stekli nezavisnost i sastavili Ustav Korzike (na italijanskom). Nakon što je izgubila svaku nadu da će moći silom vratiti Korziku, Genova je odlučila prodati svoja prava nad ovim ostrvom Francuskoj koja je je bila voljna doći do novih teritorija koje bi zamijenile one koje je izgubila u Sedmogodišnjem ratu.

Početna ofanziva Francuske propala je nakon značajnog poraza u bici za Borgo u oktobru 1768. Francuska je dovela veliko pojačanje tako da je broj njenih vojnika na Korzici porastao na 24.000. Korzikanska vojska pretpjela je velik poraz u bici kod Ponte Novua i francuske snage ubrzo su zauzele ostrvo iako korzikanske trupe nisu bile u potpunosti poražene do naredne godine te je dolazilo do izbijanja sporadičnih pobuna.

Francuska invazija prouzrokovala je Korzikansku krizu u britanskoj politici. Iako je poslala tajnu pomoć Korzikancima, britanska vlast odlučila je ne pokušati spriječiti zauzimanje ostrva. Vođa Korzikanske republike, Pasquale Paoli, otišao je u egzil u Britaniju, gdje je ostao sve dok mu Francuska revolucija nije omogućila da se vrati na Korziku. Britanske trupe kasnije su ipak intervenirale na Korzici između 1794. i 1796, kada je formirano kratkotrajno Anglo-korzikansko kraljevstvo, i 1814, kad je potpisan Bastijski sporazum. Nakon Bečkog kongresa kontrola nad Korzikom vraćena je francuskim monarsima.

## Reference
* Black, Jeremy: *European Warfare, 1660-1815*, "UCL Press", 1994.
* Englund, Steven: *Napoleon: A Political Life*, Štamparija Univerziteta Harvard, 2005.
* Gregory, Desmond: *The Ungovernable Rock: The Anglo-Corsican Kingdom*, Associated University Press, 1985.