open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nandor Glid

**Nandor Glid** (Subotica, 12. 12. 1924 — Beograd, 31. 3. 1997) je bio jugoslovenski vajar.

## Biografija
Rođen je 12. decembra 1924. godine u Subotici, u jevrejskoj porodici. Tokom Drugog svetskog rata izgubio je gotovo sve članove svoje porodice u nemačkim logorima. Spasio se pridruživši se Narodnooslobodilačkom pokretu. Tokom rata je nekoliko puta bio ranjen.

Nakon završetka rata, 1945. godine upisao se u školu za primenjenu umetnost. Tokom školovanja dobio je prvu nagradu za portret „Student“ na Jugoslovenskom nivou. Godine 1948. upisao je Akademiju primenjenih umetnosti u Beogradu, a 1950. osvojio prvu nagradu za skulpturu. Godine 1951. diplomirao je u klasi profesora Radeta Stankovića i Marina Studina.

Od kraja 1950-ih do kraja 1960-ih autor je spomenika u inostranstvu, a posle toga su njegova spomenička ostvarenja postavljana širom Jugoslavije. Bio je profesor Fakulteta primenjenih umetnosti i dizajna, a od 1985. do 1989. godine rektor Univerziteta umetnosti u Beogradu.

Godine 1997. nakon njegove smrti u Solunu je postavljeno njegovo delo „Menora u plamenu 2“. Nandor Glid je bio darovit umetnik i za crtež i grafiku.

## Stvaralaštvo

Autor je mnogih spomenika, od kojih su neki:
* spomenik stradalim Jugoslovenima u logoru Mauthauzenu, Mauthauzen 1958.
* spomenik stradalima u logoru Dahau, Dahau 1968.
* spomenik „Sto za jednog“, Kragujevac 1980.
*Spomenik borcima palim u borbi protiv fašizma 1941-1945, završen je 1953. godine i postavljen u Gradskom parku u Trebinju..

## Vanjske veze

* Predstavljamo umetnika - Nandor Glid , pristupljeno 15. avgusta 2011.
* Preminuo vajar Nandor Glid, pristupljeno 15. avgusta 2011.
Ivan Gošnjak

**Ivan Gošnjak** (1909 — 1980), učesnik Španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, general armije JNA, junak socijalističkog rada i narodni heroj Jugoslavije.

U periodu od 14. januara 1953. do 16. maja 1967. godine obavljao je dužnost Saveznog sekretara za narodnu odbranu SFR Jugoslavije.

## Biografija
Rođen je 10. juna 1909. godine u Ogulinu. Završio je stolarski zanat u Sisku. Kao mladi radnik je bio učesnik naprednog radničkog pokreta, a 1933. i član KPJ.

Po odluci Partije, 1935, poslat je u „Lenjinovu školu“ u Moskvi. Od januara do kraja marta 1937. godine pohađao je je kurs za vojno usavršavanje u Rjazanu. Po odluci Partije, upućen je 1937. u Španiju, gde je učestvovao u borbama. Najpre je postavljen za zapovednika čete, a potom za zamenika komandira bataljona, operativnog oficira brigade i na kraju za zamenika komandanta brigade. Imao je čin kapetana.

Posle sloma Španske republike, Gošnjak se sa ostalim dobrovoljcima iz Jugoslavije našao u francuskim logorima i tu dočekao okupaciju Francuske. Uspeo je da pobegne iz logora 1941. i da se probije preko okupirane Evrope i polovinom 1942. najpre dolazi na Baniju, zatim odlazi u Gorski kotar u partizanski Glavni štab Hrvatske, gde postaje zamenik komandanta štaba NOV i PO. Novembra 1942. Vrhovni štab ga je postavio za komandanta Prvog hrvatskog korpusa NOVJ, a naredne godine i za komandanta Glavnog štaba NOV i PO Hrvatske i na toj dužnosti ostao je do kraja rata.

Krajem maja 1945. godine, imenovan je za komandanta Druge armije JA. Od kraja 1945. bio je na raznim funkcijama pri Ministarstvu narodne odbrane sve do 1967, kada je penzionisan i postavljen za člana Saveta federacije.

U čin general-potpukovnika unapređen je 1944, u čin general-pukovnika 1947, a u čin generala armije 1953. Godine 1955, Gošnjak je predlagan za novo unapređenje u čin generala, ali ga nije dobio. Aktivna vojna služba mu je prestala 1974. godine.

Član Centralnog komiteta bio je od 1948, a Predsedništva CK SKJ od 1966. Biran je za poslanika Skupštine SFRJ i za člana Saveznog odbora SUBNOR-a Jugoslavije.

Umro je 8. februara 1980. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

## Odlikovanja

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. godine; Ordena slobode i više domaćih i stranih odlikovanja (npr. sovjetski Orden Suvorova I reda mu je uručen jula 1956). Ordenom narodnog heroja Jugoslavije odlikovan je 17. novembra 1953. godine.

## Povezano
* General

## Reference

## Literatura

* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga treća), Beograd 1972. godina
* **[[Narodni heroji Jugoslavije (knjiga)|Narodni heroji Jugoslavije]]**. „Mladost“, Beograd 1975. godina.
Aleksandar Đorđević (reditelj)

:*Za ostala značenja pogledajte [[Aleksandar Đorđević]].*

**Aleksandar Aca Đorđević** (Subotica, 28. jul 1924 — Beograd, 27. april 2005) je bio jedan od najpoznatijih srpskih pozorišnih, filmskih i televizijskih reditelja.

## Biografija
Posle sticanja rediteljskog iskustva u Narodnom pozorištu u Nišu, prešao je da radi u Televiziji Beograd.

Režirao je drame brojnih autora: Danila Kiša, Aleksandra Popovića, Branka Reljića, Gordana Mihića, Duška Radovića, Brane Crnčevića, Siniše Kovačevića, Miodraga Stanisavljevića i drugih pisaca.

Umro je 27. aprila 2005. godine u Beogradu.

## Filmografija
### Filmovi
* 1974 - Otpisani
* 1976 - Povratak otpisanih
* 1978 - Stići pre svitanja
* 1980 - Vruć vetar Avantura Borivoja Šurdilovića
* 1981 - Kraljevski voz
* 1984 - Jaguarov skok
* 1987 - Hajde da se volimo
* 1988 - Tesna koža 3
* 1989 - Balkan ekspres 2
* 2000 - Tajna porodičnog blaga

### TV serije
* 1970 - Levaci
* 1972 - Majstori
* 1974 - Otpisani
* 1978 - Povratak otpisanih
* 1980 - Vruć vetar
* 1987 - Bolji život
* 1989 - Balkan ekspres
* 1990 - U ime zakona
* 1993 - Srećni ljudi
* 1995 - Srećni ljudi
* 1998 - Porodično blago
* 2001 - Porodično blago

## Vanjske veze
* 
*
Aleksandar Đorđević

**Aleksandar Đorđević** može da se odnosi na:
* Aleksandar Saša Đorđević - slavni srpski košarkaš
* Aleksandar Aca Đorđević (1924-2005) - reditelj
* Aleksandar Đorđević - arhitekta, projektant Belog dvora
* Aleksandar Đorđević - glumac
* Aleksandar Đorđević - lekar, dekan Medicinskog fakulteta Univerziteta u Beogradu 1950/51.
Mihajlo Đorđević

**Mihajlo Đorđević** (1885 – 1970) bio je gimnazijski profesor i prevodilac sa francuskog i engleskog jezika.

Bio je jedan od osnivača Udruženja književnih prevodilaca Srbije.

2007. godine je, po njemu, ustanovljena Nagrada Mihajlo Đorđević za najbolji prevod književne proze sa engleskog jezika. Nagrada se dodeljuje iz Fonda čiji je osnivač Srđan Karanović, unuk Mihaila Đorđevića.
Vojislav J. Đurić

**Vojislav J. Đurić** (Velika Pisanica, 26. februar 1925 – Beograd, 12. maj 1996) je bio srpski istoričar umetnosti, akademik i univerzitetski profesor. Njegovi najznačajniji radovi, vezani su za freskoslikarstvo i umetnost srednjovekovnih srpskih zemalja, a svoje kapitalno delo *„Vizantijske freske u Jugoslaviji“* objavio je 1974. godine.

## Kratka biografija

Vojislav Đurić je rođen 26.02.1925. godine u Velikoj Pisanici kod Bjelovara. Radio je na Filozofskom fakultetu u Beogradu, a za redovnog profesora je izabran 1967. godine.

Za dopisnog člana Odeljenje društvenih nauka izabran je 28.05.1970, a od 11.03.1971. godine se nalazi u Odeljenju istorijskih nauka, čiji redovni član postaje 16.11.1978. godine. Na mestu sekretara tog odeljenja nalazio se od 27.05.1979, do 25.09.1981. godine, kada je podneo ostavku koja je prhvaćena na skupštini SANU 19.11.1981. godine. Na mesto člana predsedništva SANU izabran je 16.11.1989. godine i tu funkciju je obavljao do svoje smrti,12.05.1996. godine.

Bio je član nekoliko odbora SANU:
* Hilandarski odbor (predsednik od 1978)
* Odbor za istoriju umetnosti (predsednik 1977 – 1983)
* Odbor za istoriju Srba u Hrvatskoj
* MO za treći milenijum
* MO za proučavanje Kosova 
* Staroslovenski odbor

## Važnije nagrade
* Oktobarska nagrada Beograda (1964)
* Herderova nagrada (1982)
* Sedmojulska nagrada Srbije (1985)
* Orden zasluga za narod sa srebrnim zracima (1964)
* Orden rada sa crvenom zvezdom (1988)

## Literatura
* Kratka biografija na sajtu SANU

## Povezano
* Srednjovekovno slikarstvo u Srbiji

## Vanjske veze

* Biografija na sajtu SANU
* Istorijska biblioteka: Vojislav J. Đurić
Vojislav Đurić (razvrstavanje)

**Vojislav Đurić** može biti:
* Vojislav Đurić (1912—2006), srpski akademik i istoričar književnosti
* Vojislav J. Đurić (1925—1996), srpski akademik i istoričar umetnosti
Vojislav Đurić (istoričar književnosti)

**Vojislav Đurić** (Malo Krčmare, 17. januar 1912 – Beograd, 27. jul 2006) je bio srpski istoričar književnosti, akademik i univerzitetski profesor. Bio je osnivač Katedre za opštu književnost i teoriju književnosti na beogradskom Filolozofskom fakultetu (jednom od preteča Filološkog fakulteta) i današnjeg Instituta za teoriju književnosti i umetnosti.

## Kratka biografija

Vojislav Đurić je rođen u mestu Malo Krčmare kod Rače Kragujevačke, 17.01.1912. godine, a završio je gimnaziju u Kragujevcu. Završio je književnost u Beogradu (1935), gde je i doktorirao 1939. godine. Radio je na Filozofskom fakultetu u Beogradu, 1956. godine je izabran za redovnog profesora, a posle osnivanja Filološkog fakulteta (1960) prelazi da radi na njemu. Osnivač je Centra (danas Institua) za teoriju književnosti i umetnosti (1950) i njegov direktor, u periodu od 1960. do 1966. godine.

Dopisni član Odeljenja literature i jezika SANU postao je 21.12.1961. godine, a za redovnog člana je izabran 16.12.1965. godine. Bio je na mestu sekretara Odeljenja literture i jezika, u periodu od 01.03.1963. do 19.12.1974. godine, kada postaje generalni sekretar SANU. Tu dužnost je obavljao do 15.12.1977. godine, kada je izabran za potpredsednika SANU i na tom mestu se nalazio do 19.11.1981. godine.

Vojislav Đurić je umro 27.07.2006. godine u Beogradu.

Bio je član nekoliko odbora SANU:
* Odbor za književne teorije (jedno vreme predsednik) 
* MAO za jugoslovenske narodne umotvorine (jedno vreme predsednik) 
* Hilandarski odbor (jedno vreme predsednik)
* Odbor za kritička izdanja srpskih pisaca 
* Odbor za proučavanje istorije književnosti 
* Odbor za balkanske narodne umotvorine

## Značajnije nagrade
* Sedmojulska nagrada Srbije (1969) 
* Plaketa SANU povodom 100 godišnjice
* Izuzetna Vukova nagrada (1994) 
* Nagrada SKZ za životno delo (1994) 
* Orden rada sa zlatnim vencem (1961) 
* Orden rada sa crvenom zastavom (1964)
* Orden Republike sa srebrnim vencem (1983)
* Počasni član srpskog PEN centra (1998)

## Literatura
* Kratka biografija na sajtu SANU

## Povezano
* Srpska književnost

## Vanjske veze

*
Operacija Spajalica

**Operacija Spajalica** je kodno ime za (tada tajnu) operaciju, izvedenu 1945. godine, kojom su SAD regrutovale naučnike iz poražene nacističke Nemačke.
Neki od naučnika koji su na taj način regrutovani su i raketni inženjeri Verner fon Braun i Artur Rudolf, i lekar Hubertus Strughold.
Dragan Jeremić

**Dragan M. Jeremić** (1925 – 1986) je bio redovni profesor na Filozofskom fakultetu u Beogradu, na predmetima „Estetika“ i „Sociologija umetnosti“. Pored profesure, bavio se pisanjem i književnom kritikom.

## Biografija
Dragan M. Jeremić je rođen u Brđanima (okolina Gornjeg Milanovca). Posle završene osnovne škole i gimnazije, upisuje Filozofski fakultet u Beogradu, na kome će kasnije magistrirati i doktorirati.

Dragan M. Jeremić je bio u više navrata član i predsednik Udruženja književnika Srbije, Srpske književne zadruge. Bio je istaknuti književni kritičar.

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Dela
* *Prsti nevernog Tome*, Nolit, 1965.
* *Kritičar i estetski ideal*, Grafički zavod, 1965.
* *Doba antiumetnosti*, Kultura, 1970.
* *Lice i naličje*, Radnički univerzitet Radivoj Ćirpanov – Centar za dijafilm i izdavačku delatnost, 1972.
* *Perom kao skalpelom*, Bagdala, Kruševac, 1976.
* *Snovanje i stvaranje*, Vuk Karadžić, 1976.
* *Tri stupnja poređenja*, Svetlost, 1978.
* *Narcis bez lica*, Nolit, 1981.
* *Estetika kod Srba*, Srpska akademija nauka i umetnosti, 1989.

## Polemika oko zbirke pripovedaka "[[Grobnica za Borisa Davidoviča]]" [[Danilo Kiš|Danila Kiša]]
Dragan M. Jeremić je uzeo učešća u polemici oko zbirke pripovedaka "Grobnica za Borisa Davidoviča" Danila Kiša. Polemika je započeta i vođena na stranicama zagrebačkog "Oka" i beogradskih "Književnih novina". Danilo Kiš je stavio tačku na polemiku knjigom "Čas anatomije", objavljenom 1977. godine. Kao odgovor na "Čas anatomije", Dragan M. Jeremić je napisao "Narcis bez lica", polemičku knjigu objavljenu 1981. godine.
Dušan Kanazir

**Profesor dr Dušan Kanazir** (Mošorin, 28. jun 1921 — Beograd, 19. septembar 2009) je bio lekar, biolog, akademik SANU.

## Život
Rođen u Mošorinu 28. juna 1921. kao sin Todora–Toše, berberina. Roditelji su 1925. prešli u Novi Sad, gde je otac dobio posao u Banskoj upravi i Ženskoj učiteljskoj školi. Dušan se školovao u Novom Sadu i maturirao 1940. u II muškoj gimnaziji. Posle rata prešao je u Beograd. Studirao je medicinu u Parizu (1945–49), a diplomirao je u Beogradu 1949. godine. Doktorirao je 1955. godine u Briselu u oblasti fizioloških nauka. Postdoktorske studije obavio je u SAD.

Dušan Kanazir je bio profesor po pozivu u Americi, Belgiji i Japanu. Kao ugledan naučnik biran je u mnoge značajne forume i obavljao je više odgovornih funkcija. Bio je ministar za nauku i tehnologiju republike Srbije od 1996–1998. godine. Kao akademik biran je za potpredsednika (1971–81) i predsednika (1981–94) SANU. Kao predsednik SANU je često istupao sa političkim izjavama o teškom položaju i diskriminaciji Srba u Jugoslaviji, a uoči raspada SFRJ je izneo predviđanje:

Bio je član mnogih najuglednijih međunarodnih asocijacija. Objavio je preko 200 naučnih radova u zemlji i svetu. Dobitnik je mnogih nagrada i odlikovanja za svoj rad: Sedmojulske nagrade, Nagrade AVNOJ-a, Ordena rada III reda, Ordena rada sa crvenom zastavom, Ordena zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Ordenom bratstva i jedinstva, kao i francuskim Ordenom komandira Legije časti.

Umro je 19. septembra 2009.

## Izvori

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
* Preminuo akademik Dušan Kanazir („Večernje novosti“)
* Preminuo Dušan Kanazir (RTS)
Žarko Korać

**Žarko Korać** (Beograd, 9. marta 1947.), srpski političar i psiholog. Na Odseku za psihologiju Filozofskog fakulteta u Beogradu diplomirao je 1970. godine, a potom magistrirao i doktorirao. Predaje na Filozofskom fakultetu u zvanju docenta. Jedan je od osnivača i aktuelni predsednik Socijaldemokratske unije. Bio je zamenik premijera u Vladi Srbije između 2001. i 2003, i nakratko premijer (17-18. mart 2003.), nakon što je Zoran Đinđić ubijen. Korać je sada poslanik u Skupštini Srbije kao deo koalicije oformljene oko Liberalno-demokratske partije. Poslanik u Skupštini Srbije bio je i u periodu od 1993. do 1997, kao i od 2003. do danas.

Zapaženi su i njegovi nastupi u brojnim obrazovnim i zabavnim TV-serijama za decu (Metla bez drške, Putokaz itd.).

## Vanjske veze
* Sajt Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu
* Biografija Žarka Koraća na zvaničnom sajtu LDP-a 
* Biografija Žarka Koraća na zvaničnom sajtu Skupštine Srbije
* Ko je ovaj čovek - Žarko Korać („Glas javnosti“, 14. april 2000) 
* Sajt Socijaldemokratske unije
Košarkaška reprezentacija SFR Jugoslavije

**Košarkaška reprezentacija Jugoslavije** je bila nacionalna košarkaška selekcija Jugoslavije. Bila je pod upravom Košarkaškog saveza Jugoslavije.

Jugoslavija se smatrala drugom velesilom u međunarodnoj košarci, odmah iza Sjedinjenih Američkih Država. Pre Jugoslovenskih ratova devedesetih, jedinstveni jugoslovenski tim (tada uključujući Srbiju, Crnu Goru, Hrvatsku, Sloveniju, Bosnu i Hercegovinu i Makedoniju) se smatrao jednim od najboljih na svetu, uvek se takmičeći sa Sjedinjenim Državama i Sovjetskim Savezom za najvišu poziciju na podijumu.

## Uspesi
### [[Evropsko prvenstvo u košarci|Evropska prvenstva]]

Na Evropskim prvenstvima u košarci, jedinstvena Jugoslavija je osvojila zlatne medalje pet puta (1973, 1975, 1977, 1989, 1991), srebrne pet puta (1961, 1965, 1969, 1971, 1981) i bronzane tri puta (1963, 1979, 1987)

#### Plasmani

### [[Svetsko prvenstvo u košarci|Svetska prvenstva]]

Na svetskim prvenstvima u košarci, jedinstvena Jugoslavija je osvojila tri zlatne medalje (1970, 1978, 1990) tri srebrne medalje (1963, 1967, 1974) i dve bronzane medalje (1982, 1986).

#### Plasmani

### [[Košarka na Letnjim olimpijskim igrama|Olimpijske igre]]

Na Letnjim olimpijskim igrama, jedinstvena Jugoslavija je osvojila jednu zlatnu medalju (1980.), tri puta srebrne (1968, 1976, 1988.) i osvojila jednom bronzanu medalju (1984.).

#### Plasmani

## Lista strelaca reprezentacije Jugoslavije svih vremena
Lista objavljena u politikinom Svetu sporta br. 4 od 23. marta 2010.

## Poznati igrači

* Radivoj Korać
* Ivo Daneu
* Trajko Rajković
* Krešimir Ćosić
* Ljubodrag Simonović 
* Milun Marović 
* Rato Tvrdić
* Damir Šolman
* Nikola Plećaš
* Petar Skansi
* Vinko Jelovac
* Željko Jerkov
* Dragan Kićanović
* Dražen Dalipagić
* Zoran Slavnić
* Rajko Žižić
* Mirza Delibašić
* Dražen Petrović
* Vlade Divac
* Žarko Paspalj
* Aleksandar Đorđević
* Predrag Danilović
* Zoran Savić
* Dino Rađa
* Toni Kukoč
* Zoran Sretenović

## Poznati treneri
* Aleksandar Nikolić
* Ranko Žeravica
* Mirko Novosel
* Bogdan Tanjević
* Dušan Ivković
* Željko Obradović
* Svetislav Pešić
* Božidar Maljković
* Dušan Ivković
* Duško Vujošević

## Povezano
* Košarkaška reprezentacija Srbije
* Košarkaška reprezentacija Hrvatske
* Košarkaška reprezentacija Slovenije
* Košarkaška reprezentacija Bosne i Hercegovine
* Košarkaška reprezentacija Crne Gore
* Košarkaška reprezentacija Makedonije

## Vanjske veze

* Sportskacentrala.com 
* Basket-plus.com
Aleksandar Kostić (razvrstavanje)

**Aleksandar Kostić** se može odnositi na:
* Aleksandar Kostić, lekar
* Aleksandar Kostić (psiholog)
Mihajlo Kostić Pljaka

**Mihajlo Kostić - Pljaka** (Prokuplje, 21. novembar 1933 – Beograd, 9. mart 2001) je bio srpski glumac.

## Biografija
Bio je glumac Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Igrao je u više filmova. Sa Ljubom Tadićem igrao je u kultnoj predstavi Žan Pol Sartra „Prljave ruke“.

Mihajlo Kostić je otac poznatog glumca Vuka Kostića. Pored Vuka, imao je i sina Nestora koji se nije bavio umetnošću.

## Filmografija
# Đeneral Milan Nedić (1999) - Milutin Nedić
# „Gore dole“ (1 epizoda, 1996) - Petrov kolega Nenad
# „Srećni ljudi“ (1993) TV serija - Nenad; radnik u kafileriji
# Kolubarska bitka (1990) - Mihajlo Anđelković-Kajafa
# „Vuk Karadžić“ (1 epizoda, 1987) - Janko Katić
# Mesto susreda Beograd (1987) - Inspektor Vukmanović
# Groznica ljubavi (1984)
# „Sivi dom“ (1984) TV serija - Šef obezbeđenja
# Sablazan (1982) - Major Hajnrih
# „Svetozar Marković“ (1 epizoda, 1981) - Đoka Vlajković
# „Povratak otpisanih“ (3 epizode, 1978) - Pavle
# Ljubičice (1975)
# „Đavolje merdevine“ (1975) TV serija
# Bataljon je odlučio (1974)
# Breme (1972) 
# Devojka sa Kosmaja (1972) - Radovan Ikonić
# Sokratova odbrana i smrt (1971) - Anit
# „Letovi koji se pamte“ (1 epizoda, 1967) - Vitas
# Četvrti suputnik (1967)
# Štićenik (1966)
# Ko puca otvoriće mu se (1965)
# Braća (1964)
# Pravo stanje stvari (1964)
# Grad (1963)
# Kozara(1963) - Ahmet
# Deveti krug (1960) - Mladen

## Vanjske veze
* Mihajlo Kostić Pljaka
Vuk Kostić

**Vuk Kostić** (Beograd, 22. septembar 1979) je srpski glumac.

Otac mu je poznat pozorišni i filmski glumac i trendmaker-a 70-tih i 80-tih, Mihajlo Kostić Pljaka, a unuk Nestora-nege Kostića, jednog od osnivača i glumaca prvog pozorišta u Prokuplju, pre Drugog svetskog rata. Mlađi mu je brat profesionalni ronilac.

Odrastao je na Vračaru. Glumačku karijeru započeo je još kao dečak igrajući u nekoliko filmova i u televizijskoj seriji Otvorena vrata. Sa 6 godina igrao je i u Ateljeu 212 u komadu Dušana Kovačevića "Sveti Georgije ubiva aždahu" u režiji Ljubomira Mucija Draškića, uloga Vane siroče. Istovremeno igra glavnu ulogu u dečijem komadu Kristine Nestlinger "Konrad" u režiji Zorana Ratkovića sa Oljom Grašič. Na televiziji snima drame "Vrenje", "Dom Bergmanovih" i brojne dečije obrazovne emisije i serije za decu: "Knjiga je da se čita", "Jezički zabavnik", "Ogledi iz stila", "Strašna Priča", itd

Pohađao je 11. Beogradsku Gimnaziju na Lekinom Brdu. Posle 3. razreda gimnazije je započeo studije, glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Bio je na klasi sa Nenadom Stojmenovićem, Sonjom Kolačarić, Bojanom Stefanović, Anom Maljević i Goranom Jevtićem. Diplomirao je juna 2001. godine predstavom "Mušica" (Rucante-a).

Pre završetka studija na 3. godini studija, Vuk počinje snimanje filma "Apsolutnih 100" iz 2001. godine. Srdana Golubovića, kojim hrabri režiser - kome je to prvi film i njegov glavni glumac kome je to takođe prvi igrani film postižu izuzetan uspeh u zemlji i inostranstvu. Vuk igra ulogu omladinskog šampiona u streljaštvu - Sašu Gordića. Pažnju na sebe je skrenuo ovom ulogom.

Po završenim studijama Vuk upisuje postdiplomske studije iz istorije filma.

## Uloge

|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 1980.-te
|-
| 1986. || Vrenje || 
|-
| 1986. || Razgovori stari || 
|-
| 1987. || Dom Bergmanovih || Ajaks
|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 1990.-te
|-
| 1995. || Otvorena vrata || Miličin prijatelj
|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 2000.-te
|-
| 2001. || Munje! ||
|-
| 2001. || Apsolutnih sto || Saša Gordić
|-
| 2002. || Mala noćna muzika || Spasoje
|-
| 2003. || M(j)ešoviti brak || Boriša
|-
| 2004. || Život je čudo || Miloš Đurić
|-
| 2005. || Stvar srca || Aleksa
|-
| 2006. || Život je čudo || Miloš Đukić
|-
| 2006. || IvoEva || Ivo
|-
| 2006. || Sinovci || Mihajlo Japundža
|-
| 2007. || Klopka || Ivkovićev brat
|-
| 2007. || S. O. S. - Spasite naše duše || Veselin
|-
| 2008. || Ljubav i drugi zločini || Stanislav
|-
| 2007-2008. || Ulica lipa || Ladni
|-
| 2008. || Gorki plodovi || Mirko Gagulić „Gagula“
|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 2010.-te
|-
| 2010. || Žena sa slomljenim nosem || Stefan
|-
| 2010. || Ma nije on takav || inspektor Gavrić
|-
| 2010. || Šišanje || Navijač
|-
| 2011. || Neprijatelj || Čaki
|-
| 2011. || Beli lavovi || Amonijak
|}

## Vanjske veze
* 
* 
* Volim što sam drugačiji („Večernje novosti“, 12. jun 2010)
Ginekološko-akušerska klinika Narodni front

**Ginekološko-akušerska klinika „Narodni Front“** je klinika, tj. porodilište koje se nalazi u Beogradu, na opštini Savski venac. Njena delatnost se zasniva na pružanju lekarskih i specijalističkih usluga ženama i novorođečadima, lečenju, hospitalizaciji, pomoći, savetima i slično, kao i u sprovođenju školske prakse i specijalizacije. Narodni Front se sastoji iz preko 25 odeljenja (akušerstvo, anestezija, reanimacija, intenzivna nega, hirurgija, poliklinika, porodilište). Osnovana je 1953. godine, a sa radom je počela 1. marta 1955. godine.

## Povezano
* Klinički centar Srbije
* VMA
* Porođaj

## Vanjske veze
* GAK „Narodni Front“ - zvanična prezentacija
Levi faktorijel

**Levi faktorijel** je matematički operator koga je prvi put predložio srpski matematičar Đuro Kurepa, koji je na jednom skupu matematičara u Ohridu 1971. godine postavio sledeću pretpostavku:

Neka je data aritmetička funkcija *levi faktorijel* za neki prirodan broj definisana na sledeći način 
!n = 0! + 1! + 2! + ... + (n-1)!\,

tada važi da je najveći zajednički delilac za !n\, i n!\, jednako 2.

## Povezano
* Faktorijel

## Reference
Prirodno-matematički fakultet

**Prirodno-matematički fakultet** se bavi prirodnim i matematičkim naukama, što često obuhvata biologiju, hemiju, geografiju, fiziku i druge, a u okviru matematike se često izčavaju i informatičke nauke.

U današnje vreme, na većini univerziteta postoje fakulteti ovog tipa.

## Povezano
* Prirodno-matematički fakultet Univerziteta u Novom Sadu
* Prirodno-matematički fakultet Univerziteta u Beogradu
*Prirodno-matematički fakultet u Sarajevu
Mihovil Logar

**Mihovil Logar** (Rijeka, 6. oktobar 1902. – Beograd, 13. januar 1998) je bio slovenačko-srpski kompozitor, pedagog i publicista.

## Život
Muziku je studirao u Pragu kod Jozefa Suka. Godine 1927. se preselio u Beograd, gde je radio kao profesor kompozicije na Muzičkoj akademiji do 1972. godine.

## Delo
Centralni deo Logarevog opusa su opere.
* Sablazan u dolini Šentflorijanskoj (1937);
* Kir Janja (1934);
* Pokondirena tikva (1956);
* Četrdeset prva (1959);
* Paštrovski vitez (1976).

Takođe je pisao simfonijsku, kamernu i baletsku muziku (balet Zlatna ribica (1950.)). Bavio se i muzičkom publicistikom.

## Vanjske veze
* Biografija
Dušan Lompar

**Dušan Lompar** (1913 — 2008), učesnik Narodnosolobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije.

### Biografija
Rođen je 1913. godine u selu Bokovo, kod Cetinja. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, gimnaziju na Cetinju, a Pravni fakultet u Beogradu.

Za vreme studija uključio se u rad revolucionarnog studentskog pokreta na Beogradskom univerzitetu. Po završetku fakulteta, otišao je u Peć, gde je od 1938. do 1941. godine, radio kao službenik pošte. Pošto je 1940. godine postao član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ), tokom boravka u Peći, aktivno je sarađivao sa mesnom partijskom organizacijom, a pre svega sa revolucionarom Miladinom Popovićem.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine, uspo je da pobegne iz Peći i izbegne hapšenje. Najpre je otišao u Crnu Goru, a potom u okupirani Beograd. Avgusta 1941. godine, Mesni komitet KPJ za Beograd, ga je zajedno sa suprugom Marijom, tada studentom medicine, uputio u Čačanski partizanski odred „Dragiša Mišović“. 
 
Posle Prve neprijateljske ofanzive i povlačenja glavnine partizanskih snaga u Sandžak, krajem 1941. godine, prešao je u Crnu Goru. Tamo se najpre nalazio u Durmitorskom partizanskom odredu, a potom je 1942. godine učestvovao u formiranju Četvrte crnogorske udarne brigade, u kojoj je obavljao dužnost intendanta brigade. Kasnije tokom rata nalazio se na dužnostima načelnika ekonomskog odeljenja Druge proleterske divizije, načelnika ekonomskog odeljenja Drugog udarnog korpusa i političkog komesara Ekonomske oficirske škole Drugog korpusa. U leto 1944. godine, odlukom Vrhovnog štaba NOV i POJ, posatvljen je za načelnika ekonomskog odeljenja Glavnog štaba NOV i PO Vojvodine, a krajem 1944. za načelnika Povereništva narodne odbrane pri Nacionalnom komitetu oslobođenja Jugoslavije (NKOJ). Potom je bio delegat u Povereništvu industrije i trgovine NKOJ-a.

Tokom rata, prešao je dug ratni put po Srbiji, Bosni, Dalmaciji, Hercegovini, Crnoj Gori i Sandžaku. Pored složenih zadataka na snabdevanju jedinica Druge proleterske divizije i Drugog udarnog korpusa, radio je i na zaštiti i evakuaciji stanovništva, kao i u organizovanju zborova Narodnooslobodilačkih odbora i koferencija. 
 
Posle oslobođenja Jugoslavije, maja 1945. godine, napustio je vojnu službu i prešao na politički rad. Demobilsan je u činu pukovnika Jugoslovenske armije. Od 1945. godine bio je načelnik Kontrolnog odeljenja u Ministrastvu industrije, a od 1947. godine pomoćnik ministra trgovine i snabdevanja u Vladi FNRJ. Kasnije tokom pedesetih i šesdesetih godina obavljao je niz odgovornih dužnosti u Saveznom izvršnom veću (SIV).

Bio je oženjen sa dr Marijom Lompara (1915 — 1985), lekarkom i učesnicom Narodnooslobodilačkog rata. Umro je 9. 1. 2008. godine u Beogradu i sahranjen je na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja.

## Literatura
* **Jugoslovenski savremenici - Ko je ko u Jugoslaviji**. Hronometar, Beograd 1970. godina.
* Viktor Kučan „**Borci Sutjeske**“. „Zavod za udžbenike i nastavna sredstva“, Beograd 1996. godina.
Herbert Kraus

**Dr Herbert Kraus** (1910 – 1970), lekar, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i sanitetski general-major JNA.

## Biografija
Rođen je 12. februara 1910. godine u selu Bačincima, kod Šida. Medicinski fakultet je završio 1936. godine u Zagrebu.

Učesnik je Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine. Najpre je bio lekar Valjevskog i Prvog šumadijskog partizanskog odreda, a zatim je radio u partizanskim bolnicama u Novoj Varoši i Foči, a od septembra 1942. godine je bio na dužnosti pomoćnika načelnika Sanitetskog odseka Vrhovnog štaba NOV i POJ.

U članstvo Komunističke partije Jugoslavije, primljen je 1941. godine, a od Drugog zasedanja AVNOJ-a, 1943. godine, bio je član Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije.

Posle oslobođenja Jugoslavije, bio je na raznim rukovodećim dužnostima u Sanitetskoj službi Jugoslovenske narodne armije. Od decembra 1946. do oktobra 1947. godine je bio načelnik Glavne vojne bolnice JA, a od septembra 1949. do januara 1953. i od novembra 1954. do maja 1956. godine načelnik Vojnomedicinske akademije.

Demobilisan je 1956. godiine u činu general-majora Sanitetske službe JNA. Od 1956. godine nalazio se na radu u državnoj upravi gde je obavljao funkcije sekretara za narodno zdravlje Saveznog izvršnog veća i direktora Saveznog zavoda za zdravstvenu zaštitu.

Umro je 11. aprila 1970. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima je Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i dr.

## Literatura
* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga četvrta). Beograd 1972. godina
Skupština SFRJ

**Skupština Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije** (; ) ili **Savezna skupština** (; ) je bila najviše predstavničko telo i nosilac ustavotvorne i zakonodavne vlasti u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji, od 1945. do 1992. godine. 

Formirana je novembra 1945. godine, posle izbora za Ustavotvornu skupštinu. Do tada je ulogu skupštine vršilo Antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), koji je 10. avgust 1945. godine promenio naziv u Privremena narodna skupština Demokratske Federativne Jugoslavije (DFJ). Tokom svog postojanja, skupština je nekoliko puta menjala sastav i nazive, tako da se zvala:

* **Ustavotvorna skupština** (; ), novembar 1945. - januar 1946.
* **Narodna skupština Federativne Narodne Republike Jugoslavije** (; ), januar 1946. - januar 1953.
* **Savezna narodna skupština** (; ), januar 1953. - april 1963. 
* **Savezna skupština** (; ), april 1963. - februar 1974.
* **Skupština Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije** (; ), februar 1974. - april 1992. 

Središte Skupštine SFRJ nalazilo se u Beogradu u zgradi današnjeg Doma Narodne skupštine Republike Srbije u Bulevaru Revolucije (danas Bulevar kralja Aleksandra). 

## Predsednici Savezne skupštine SFRJ

* **Predsednik Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije**
** dr Ivan Ribar - od 1942. do 1945.
* **Predsednik Ustavotvorne skupštine**
** Lazar Sokolov - 1945. 
* **Predsednik Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije**
** Vladimir Simić - od 1945. do 1953.
* **Predsednik Savezne narodne skupštine**
** Milovan Đilas - od 1953. do 1954.
** Moša Pijade - od 1954. do 1957
** Petar Stambolić - od 1957. do 1963.
* **Predsednik Savezne skupštine**
** Edvard Kardelj - od 1963. do 1967.
** Milentije Popović - od 1967. do 1971
** Mijalko Todorović - od 1971. do 1974. 
* **Predsednik Skupštine Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije**
**Kiro Gligorov - od 1974. do 1978.
** Draža Marković - od 1978. do 1982. 
** Raif Dizdarević - od 1982. do 1984.
** Dušan Alimpić - od 1984. do 1986. 
**Marjan Rožič - od 1986. do 1988.
** Slobodan Gligorijević - od 1988. do 1992.

## Literatura
* **Mala enciklopedija Prosveta**, Beograd 1959. godine
Marija Lompar

**Marija Lompar** (1915 – 1985), lekarka, učesnica Narodnooslobodilačke borbe i sanitetski pukovnik JNA.

## Biografija
Rođena je 17. decembra 1915. godine u Ljubljani.

Pred početka rata bila student medicine na Medicinskom fakultetu u Beogradu. U članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) primljena je 1941. godine.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine učestvovala je u pripremama za oružani ustanak. Zajedno sa suprugom Dušanom, od starne Mesnog komiteta KPJ za Beograd, bila je upućena avgusta 1941. godine u Čačanski partizanski odred.

Posle oslobođenja Čačaka, 1. oktobra 1941. godine radila je u čačanskoj bolnici kao politički komesar bolnice. Tada je organizovala bolničko osoblje i održavala kurseve prve pomoći za omladinke koje su trebale da postanu bolničarke. Krajem novembra 1941. godine, tokom Prve neprijateljske ofanzive, rukovodila je evakuacijom ranjenika iz Čačka i Užica na Zlatibor.

Kasnije tokom rata radila je u sanitetskoj službi Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije. Bila je referent saniteta Četvrte crnogorske udarne brigade, glavna bolničarka u hiruškoj ekipi Druge proleterske divizije i politički komesar bolnice Drugog udarnog korpusa NOVJ. Početkom 1945. godine postavljena je za političkog komesara Hiruškog odeljenja Vojne bolnice u Beogradu.

Posle oslobođenja Jugoslavije, završila je studije medicine i radila kao lekar Vojnomedicinske akademije. Imala je čin sanitetskog pukovnika JNA.

Bila je udata za Dušana Lompara (1913 – 2008), učesnika Narodnooslobodilačkog rata i društveno-političkog radnika. Umrla je 26. januara 1985. godine u Beogradu i sahranjena je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja.

## Literatura
* *Žene Srbije u NOB*. „Nolit“ Beograd, 1975. godina.
* *Jugoslovenski savremenici - Ko je ko u Jugoslaviji*. Hronometar, Beograd 1970. godina.
* Viktor Kučan: *Borci Sutjeske*. „Zavod za udžbenike i nastavna sredstva“, Beograd 1996. godina.
Dragan Lukić

**Dragan Lukić** (30. novembar 1928 — 1. januar 2006) je bio srpski dečji pisac.

## Biografija
Rođen je u Beogradu 1928. od oca Aleksandra i majke Tomanije. Otac mu je bio štamparski mašinista, pa se Dragan već od najranijeg doba družio sa sveže odštampanim knjigama.

U jesen 1946. počeo je da objavljuje prve radove, a početkom pedesetih već je postao afirmisani dečji pesnik i 1952. objavljuje svoje prve knjige (poeme-slikovnice): *Velika trka* i *Zveri kao futbaleri*.

1954. završio je studije književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu, a zatim je počeo da predaje dečju književnost u Školi za vaspitače. Posle osam godina zaposlio se kao urednik programa za decu na Radio Beogradu i tu je radio sve do penzionisanja 1989. godine.

Pisao je pesme, priče, romane, dramske tekstove, teorijske rasprave o literaturi, vodio emisije na radiju i televiziji.
Uređivao je časopis „Zmaj“. Bio je redovni učesnik najznačajnijih manifestacija za decu na prostorima nekadašnje Jugoslavije. Njegovi saputnici u tom misionarenju najčešće su bili: Desanka Maksimović, Branko Ćopić, Duško Radović, Arsen Diklić, Ljubivoje Ršumović, Pero Zubac, Dobrica Erić i drugi.

Objavio je preko stotinu knjiga, među kojima su najpoznatije: Kako se kome čini, Moj praded i ja, Ovde stanuju pesme, Vagon prve klase, **Fifi**, Kako rastu nogavice, Šta tata kaže, Od kuće do škole, Lovac Joca, Vožnja po gradu. Objavio je romane: Neboder C17, Tri gusketara, Bomba u kafi itd. Poznat je i po lektiri za 3. razred učenika osnovne škole, „Nebom grada“.

Celokupnim svojim delom, za koje je dobio najviše nagrade i priznanja, bio je i ostao u samom vrhu jugoslovenske i srpske književnosti namenjene mladim naraštajima.

Dobio je veliki broj nagrada: Neven, Zmajeva nagrada, Kurirček, Mlado pokolenje, Nagrada Politikinog zabavnika, Nagrada Zlatni ključić, Oktobarska nagrada grada Beograda, Orden rada sa zlatnim vencem. Bio je počasni predsednik **Zmajevih dečjih igara** od 1993. pa do smrti, pre njega bili su to Veljko Petrović u periodu 1964-1967 i Desanka Maksimović u periodu 1967-1993.

Posle duže i teške bolesti umro je u Beogradu 1. januara 2006.

## Vanjske veze
* Pesmarica: Dragan Lukić (pesme na srpskom i na engleskom)
* Dragan Lukić: Dečje pesme
* Dragan Lukić: Dečje pesme (ASCII)
* Portret Dragana Lukića
Lvky

**Dragan Lukić Šegedin** (Split, 3. ožujka 1970.), poznatiji pod pseudonimom **Lvky** (), hrvatski je pjevač, tekstopisac i glazbeni producent.

## Karijera
Većinu ranog djetinjstva proveo je na Korčuli, dok nije pošao u osnovnu školu u Splitu. Bio je član grupe Tužne uši do 1987., zatim grupe Đavoli do 1992. te pridruženi član grupe The Beat Fleet od 1995. godine. Imao je prometnu nesreću 1988. godine u kojoj je teško stradao i bio klinički mrtav. Nakon uspješnog oporavka počeo se zanimati za istočnjačku duhovnost. 

Kao glazbeni producent producirao je i svirao na albumima Daleke obale, Dina Dvornika, Laufera, Urbana, Olivera Dragojevića i The Beat Fleeta. Kao tekstopisac napisao je i pjesme: "Morski vuk" u izvedbi Olivera Dragojevića i Tonyja Cetinskog, "Moja tajna ljubavi" u izvedbi Olivera Dragojevića i mnoge druge.
 
S Gibonnijem je radio glazbu za hrvatski film *[[Posljednja volja (2001)|Posljednja volja]]* iz 2001. godine.

Započeo je samostalnu pjevačku karijeru, objavivši svoj debitantski album *Ararita* 2003. godine. Album je osvojio nagradu Porin za najbolji pop-rock i rock album 2003. i Porina za najbolje likovno oblikovanje 2004. (likovno su oblikovali album: Luky, Mare Milin i Artur Erceg). Dobio je Porina 2005. za produkciju godine za album *[[Maxon Universal]]* grupe The Beat Fleet.

Nastupio je na Splitskom festivalu s pjesmom "Biži ća!" 2005. godine. Drugi album *V.I.T.R.I.O.L.* objavio je 2006. godine. Prva dva albuma dio su trilogije, koju će upotpuniti treći još neobjavljeni album.

Osnovao je zakladu "Ararita" za pomoć nezbrinutoj djeci.

## Albumi
* *Ararita* (2003., Menart Records)
* *V.I.T.R.I.O.L.* (2006., Menart Records)

## Izvori
Arhitektonski fakultet Univerziteta u Beogradu

**Arhitektonski fakultet Univerziteta u Beogradu** je visokoobrazovna ustanova smeštena u Beogradu i deo je Univerziteta u Beogradu.

## Historija
Akt o osnivanju Indžinirske škole, koji sadrži navedeni program i detalje o odvijanju nastave potpisao je knjez Srbije Aleksandar Karađorđević. Ceneći da je Indžinirska škola već svojim nazivom ukazivala na jasniju orijentaciju ka graditeljskoj struci, te da je program sledio logiku po kojoj se i danas obrazuju arhitekti, usvojeno je da se dan 19. juni, odnosno po novom kalendaru 1. juli, 1846. godine smatra tradicionalnim početkom visokoškolske nastave arhitekture u Srbiji. Zakonom od 24. septembra 1863. godine najviša obrazovna institucija postala je Velika škola sa pravnim, filozofskim i tehničkim fakultetom.

1888/1889. godine Tehnički fakultet se izdvaja iz opšte zajednice Velike škole kao posebna celina, a 1897. godine dobija zaseban Arhitektonski odsek.

27. februara 1905., prerastanjem Velike škole u Univerzitet u Beogradu, Tehnički fakultet, sa svojim arhitektonskim odsekom, postaje jedan od pet članova Univerziteta.

Uredbom Vlade Narodne Republike Srbije, 21. juna 1948., osnovan je Arhitektonski fakultet, kao jedan od nezavisnih fakulteta Tehničke velike škole, dotadašnjeg Tehničkog fakulteta. Istom uredbom, svi navedeni fakulteti izdvojeni su iz sastava Univerziteta u Beogradu. Na osnovu Opšteg zakona o Univerzitetu, 1954. godine, svi fakulteti Tehničke velike škole priključeni su Univerzitetu u Beogradu. Dekan u periodu 1954-1956 bio je Dimitrije M. Leko.

## Obrazovni profil
Na osnovnim studijama na Arhitektonskom fakultetu je jedinstven. Osnovne obrazovno-naučne jedinice na Fakultetu su:
* Katedra za arhitektonsko i urbanističko projektovanje.
* Katedra za urbanizam i prostorno planiranje.
* Katedra za arhitektonske konstrukcije, tehnologiju građenja i ekološki inženjering.
* Katedra za statiku konstrukcija.
* Katedra za istoriju i teoriju arhitekture i umetnosti.
* Katedra za vizuelne komunikacije.

## Uprava fakulteta
Čine je:
* Dekan Prof. Mihailo Timotijević, dipl. inž. arh.
* Prodekan za nastavu Doc. mr Marko Savić, dipl. inž. arh.
* Prodekan za naučnoistraživački i stručno-umetnički rad Prof. mr Dragana Bazik, dipl. inž. arh.
* Prodekan za materijalno-finansijsko poslovanje Prof. dr Ljiljana Petruševski, dipl. mat.

## Kadrovska struktura
Od 1. maja 2003. godine je sledeća:
* 21 redovni profesor
* 19 vanrednih profesora
* 21 docenta
* 1 predavača
* 28 asistenata
* 29 asistenata-pripravnika
* 5 viših stručnih saradnika
* 11 stručnih saradnika

## Vanjske veze
* Arhitektonski fakultet
* Slobodan Maldini: Arhitektonski fakultet u Beogradu
Institut za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu

**Institut za filozofiju** je naučna jedinica u sastavu Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Osnovao ga je prof. dr Mihailo Marković 1967. godine. Institut je počeo sa radom kao *organizaciona* jedinica Filozofskog fakulteta, da bi 1970. godine stekao status *naučne* jedinice fakulteta.

Institut za filozofiju obavlja svoju delatnost u saradnji sa Odeljenjem za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Na istraživačkim projektima Instituta po pravilu su angažovani nastavnici i saradnici Odeljenja za filozofiju, ali i manji broj spoljnih saradnika.

## Publikacije
Od 1988. godine Institut objavljuje časopis *Filozofski godišnjak – glasnik Instituta za filozofiju Filozofskog fakulteta u Beogradu*, koji je finansiran od strane Ministarstva za nauku i tehnološki razvoj Republike Srbije.

Od 1997. godine Institut objavljuje niz monografskih publikacija.

## Biblioteka
Institut za filozofiju poseduje sopstvenu biblioteku koja sadrži oko 2500 knjiga iz istorije filozofije, savremene filozofije i logike. Pravo korišćenja knjiga imaju isključivo nastavnici i saradnici Odeljenja za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu, i to za pripremu nastave ili za naučni rad.

## Vanjske veze
* Institut za filozofiju
* Filozofski fakultet Univerziteta u Beogradu
Sterijina nagrada

**Sterijina nagrada** je skup nagrada koje se dodeljuju tokom Sterijinog pozorja koje se svake godine održava u čast Jovanu Steriji Popoviću, velikom srpskom književniku i komediografu. Sterijine nagrade su među najuglednijim nagradama u oblasti pozorišne umetnosti u Srbiji.

Dodeljuju se sledeće nagrade:
* Sterijina nagrada za najbolju predstavu
* Sterijina nagrada za tekst savremene domaće drame 
* Sterijina nagrada za režiju
* Sterijina nagrada za glumačko ostvarenje
* Sterijina nagrada za scenografsko ostvarenje
* Sterijina nagrada za kostimografsko ostvarenje
* Sterijina nagrada za orginalnu scensku muziku
* Sterijina nagrada za scenski pokret
* Specijalna Sterijina nagrada
Milun Marović

**Milun Marović** (Čačak, 15. septembar 1947 – Libija, 19. oktobar 2009) je bio geolog, redovni profesor Rudarsko-geološkog fakulteta Univerziteta u Beogradu, i nekadašnji reprezentativac SFRJ u košarci.

Bio je predsednik Saveta Instituta za regionalnu geologiju i paleontologiju, upravnik Zavoda istog instituta i šef katedre za dinamičku geologiju.

## Karijera
### Geologija
Geologiju je studirao na Rudarsko-geološkom fakultetu u Beogradu, gde je diplomirao 1970. godine, na smeru za regionalnu geologiju Geološkog odseka fakulteta. Magistrirao je 1976. godine na smeru za geološko kartiranje, a doktorirao 1981. godine, sa temom iz oblasti tektonike. Za asistenta pripravnika je prvi put izabran 1975. godine. Prošao je kroz sva nastavna zvanja, a za redovnog profesora izabran je 1993. godine. U bogatoj i uspešnoj nastavničkoj karijeri predavao je, na osnovnim i poslediplomskim studijama: tektoniku, neotektoniku, geologiju Jugoslavije, geologiju Srbije, geologiju Balkanskog poluostrva.

Marovićeva naučna i stručna aktivnost bila je usmerena na rešavanje problema iz neotektonike, seizmotektonike, strukturne geologije i regionalne geologije. Objavio je više od 120 naučnih radova, šest monografija domaćeg i jednu monografiju međunarodnog značaja. Bio je dobitnik nagrade za razvoj regionalne geologije *„Jovan Žujović“*.

### Košarka
Kao košarkaš je, tokom čitave karijere, igrao u beogradskom Radničkom. Bio je član generacije koja je osvojila titulu prvaka Jugoslavije i dva nacionalna kupa. Za reprezentaciju je odigrao 96 utakmica. Osvojio je zlatnu medalju na Evropskom prvenstvu u Barseloni, 1973. godine, i srebrnu medalju na Svetskom prvenstvu u Portoriku 1974. godine. Bio je predsednik Košarkaškog saveza Beograda i član Predsedništva Košarkaškog saveza SR Jugoslavije. Za sportsku aktivnost nagrađen je Oktobarskom nagradom Beograda, Majskom nagradom Srbije, Ordenom Nemanje trećeg reda.

Umro je 19. oktobra 2009. godine u saobraćajnoj nesreći u Libiji. Sahranjen je u Aleji velikana na Novom groblju u Beogradu.

U maju 2016. godine izdata je knjiga napisana od strane grupe autora pod nazivom "Milun - životne staze Miluna Marovića. Od košarke do tektonike."

## Izvori
* Vest o pogibiji Miluna Marovića na sajtu Politike
Mohamed Nasheed

**Mohamed Nasheed** (Dhivehi: މުހައްމަދު ނަޝީދު) (r. 17. maja 1967) je maldivski političar i osnivač Maldivske demokratske stranke, koji je služio kao 4. predsjednik Maldiva od 2008. do 2012. Kao predsjednički kandidat je na izborima u oktobru 2008. porazio dugogodišnjeg predsjednika Maumoon Abdul Gayoom u drugom krugu. Na mjesto predsjednika je stupio 11. novembra 2008. Na dan 7. februara 2012. je poslije višetjednih demonstracija podnio ostavku. Nasheed je poslije izjavio da su demonstranti bili u službi "moćnih mreža režimskih lojalista" (misleći na bivšu administraciju Maumoon Abdul Gayooma umjesto svog režima) te da su izvršili *državni udar*, odnosno da je prisiljen dati ostavku "pred uperenim oružjem" policijskih i vojnih oficira.

## Izvori

## Vanjske veze
* Official website of the President of the Maldives
* Presidend Nasheed's interview with OneClimate at COP15 in Copenhagen 
* Free expression groups protest crackdown  – IFEX
* First day of Mohamed Nasheed's 2005 trial 
* Maldivesculture.com article about Nasheed's 2001 arrest 
* ZeeNews.com, Mohamed Nasheed: Profile
Mohammed Waheed Hassan

**Mohamed Waheed Hassan** (; r. 3. januara 1953 -) je trenutni predsjednik Maldiva. Na mjesto predsjednika je došao 7. februara 2012. poslije ostavke svog prethodnika Mohamed Nasheeda. On je sada jedini predsjednik Maldiva koji na to mjesto nije došao putem izbora. Služio je kao prvi demokratski izabrani potpredsjednik Maldiva pod Nasheedom od 2008 do 2012. Na Maldivima živi od 2005. godine nakon što je radio kao pridruženi direktor UNDCO-a u Sjedištu UN u New Yorku; prije toga je služio u UN-u i UNICEF-u. Za UNDP i UNESCO je radio kao freelance konzultant obrazovnih programa u Svazilendu, Lesotu, Mozambiku, Tanzaniji, Bangladešu i južnopacifičkim otocima. 

## Izvori

## Vanjske veze
* Official site of Mohammed Waheed Hassan
* Interview Given With ''Dhivehi Observer'' 
* Opinion Poll of Candidates for MDP Leadership 
* Article by Waheed on the Future of the Maldives 
* Minivan News – MDP's Militant Approach 

|-
Galenika

**Galenika** je velika farmaceutska kompanija u Srbiji, osnovana 1945. godine. Od 2017 godine većinski vlasnik je brazilska kompanija aelius sa 93,73% udela.

Galenika je i dalje lider u istraživanju i razvoju kao jedina farmaceutska kompanija u Srbiji sa institutom registrovanim kod Ministarstva za nauku i zaštitu životne sredine.

U skladu sa svojim najnovijim finansijskim izvještajem koji se podnosi srpskoj Agenciji za privredne registre, kompanija ima 2 711 zaposlenih, i ima godišnji profit od 949 920 000 dinara (prema tadašnjem kursu 11,9 miliona evra) za 2007. godinu.

## Reference

## Sajt
* http://www.galenika.rs/
Aguljaski rt

**Aguljaski rt** (afrikaans: *Kaap Agulhas*, engleski: *Cape Agulhas*, portugalski: *Cabo das Agulhas*) je najjužnija točka afričkog kontinenta, a ne kako se često misli Rt dobre nade. Prema sporazumu Međunarodne hidrografske organizacije koji definira granice oceana, Aguljaski rt i meridijan 20°E koji prolazi preko rta je službena granica između Atlantika i Indijskog oceana.

## Geografija
Aguljaski rt se nalazi oko 176&nbsp;km jugoistočno od Cape Towna, u južnoafričkoj provinciji Western Cape. Rt je stalno šiban jakim vjetrovima, tako da je ogoljen, obrastao samo rijetkom travom i grmljem. Područje oko rta visoravan Aguljas je danas Nacionalni park osnovan 1999. u kom raste oko 2000 vrsta autohtonog bilja, uključujući 100 endemskih i više od 110 ugroženih vrsta.

## Pomorska historija
Do Aguljaskog rta prvi je doplovio portugalski pomorac Bartolomeu Dias. *Cabo das Agulhas* na portugalskom znači **Igleni rt** po jednoj od teorija, a to ime je dobio zbog velikog broja nazubljenih stijena i grebena koji su upropastili mnoge brodove koji su ga pokušavali oploviti. Po drugom objašnjenju to ime su mu dali portugalski mornari, zbog ponašanja igle na kompasu koja na tom mjestu nama nikakvo magnetsko odstupanje tj. pokazuje točno 0° odnosno sjever.

Aguljaski rt poznat je među mornarima po olujnim nevremenima i jakim morskim strujama jer se tu sudaraju topla Aguljaska struja iz Mozambika i hladna Benguelska struja iz Antarktika. Na rtu postoji svjetionik izgrađen 1849. koji osim što je na pomoći brojnim brodovima, danas obilaze brojni turisti.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Cape Agulhas / Struisbaai Overberg Coast'' 
* ''Agulhas National Park''  
* ''Cape Agulhas'' na portalu Encyclopædia Britannica