open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dunav film

**Dunav film** je bila jedna od najstarijih jugoslovenskih filmskih kompanija, koja je od 1953. do 2006. godine napravila 555 dokumentarnih i 13 igranih filmova.

## Produkcija
### Igrani film

### Dokumentarni i kratki filmovi

1950&nbsp;&#9660;  | 1960&nbsp;&#9660;  | 1970&nbsp;&#9660;  | 1980&nbsp;&#9660;  | 1990&nbsp;&#9660;  | 2000&nbsp;&#9660; 
























## Vanjske veze
* Dunav film imdb
* Dunav film - filmska banka
Ywain Kopile

**Ywain Kopile** ili **Ywain Pustolov** je bio jedan od vitezova legendarnog arturovog Okruglog stola.

Yvain je bio vanbračni sin kralja Uriena, kog je on začeo sa ženom svog dvorjanina pa tako i polubrat Ywaina, sa kojim ga se često brka.

Zajedno sa bratom napustio je rodni dom kako bi se pridružio Kralju Arthuru, iako je njegov otac bio upleten u pobunu protiv Arthura. Hrabro se borio u saskim ratova za što ga je Arthur proglasio vitezom. Sudjelovao je i u ratovima protiv preostalih Rimljana, Claudasa i Galehauta. Imao je sina po imenu Cahus, koji je poginuo kao Arthurov štitonoša.

Za vrijeme potrage za Svetim gralom Yvain Kopile pridružio se Gawainu i Galahadu, pomogao je svojim rođacima Gawainu i Garethu da oslobode dvorac zamak Maiden pobivši sedam vitezova koji su tamo vladali. Poginuo je pri kraju potrage za Svetim gralom i to od ruke Gawaina sa kojim se iz neznanja pobio, jer se obučeni u oklop nisu prepoznali.

U škotskoj verziji legende - *Lancelot of the Laik*, Yvain Kopile i Yvain Pustolov (*Yvain les Avoutres*) su dvije različite ličnosti.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Yvain the Bastard'' na portalu Nightbringer
Vitezovi Okruglog stola

**[[Vitez]]ovi [[Okrugli stol|Okruglog stola]]** iz arturovskih legendi bili su plemstvo najvišeg ranga na dvoru Kralja Arthura.

Ako su vitezovi Okruglog stola ikada postojali u stvarnom životu, to sigurno nije bilo u vrijeme Kralja Arthura. Srednjovjekovni vitezovi onakvi kakvi su opisani u arturovskim legendama pripadaju razdoblju od 12. do 15. vijeka, dok je stvarni historijski Kralj Arthur živio mnogo ranije - oko 5. vijeka. Ipak je slika o Kralju Arthuru i njegovim vitezovima Okruglog stola koja apelira na maštu postala (i ostala) prihvaćena samo u literaturi i legendi.

Srednjovjekovni vitezovi najčešće su bili plemenitog porijekla, rođeni kao kraljevi, prinčevi, kneževi, grofovi i baruni, oni su činili jezgro svake vojske tih vremena. Samo su si oni mogli priuštiti oklop i oružje, te trošak obuke i održavanja konja. 
U srednjem vijeku oklopljeni ratnik na konju bio je ekvivalent modernom tenku. Slava stečena na bojnom polju osiguravala je vitezovima u mirna vremena, visok društveni status i mogućnost da se bave heraldikom, lovom i sokolarstvom. Njihove kavalirske manire, naročito prema damama, pretvorile su ih u arhetipske romantičke junake.

Kao i svi drugi i tadašnji vitezovi udruživali su se u vjerske i druge bratovšine kao što je bio Okrugli stol, one su trebale štititi njihove interese.

U svakom slučaju oni su bili idealizirana vizija junaka novog feudalnog poretka u nastajanju. Ljudi gotovo bez mana, uvjek spremni da brane slabe i nemoćne od nasilnika, naročito žene, nezainteresirani za materijalna dobra. 
Njihov broj varira u velikoj mjeri o pričama i vremenu kad su nastale, od 12 do preko 150. U vinčesterskoj priči o Okruglom stolu iz sedamdesetih godina 13. vijeka navode se imena 25 vitezova.

Viteštvo Okruglog stola baziralo se na strpljivosti, poniznosti i blagosti. Slavili su hrabrost, zazirali su od kukavičluka, izdaje i okrutnosti, čvrsto vjerovali u Boga i tek uspostavljeno kršćanstvo, kao novu formu društvene pravičnosti.

## Naјpoznatiji vitezovi

Vitezi (čitaj Lordovi) kao takvi su i danas su realnost u Ujedinjenom Kraljevstvu, iako više ne samo zbog ratnih zasluga.

## Povezano
* Okrugli stol

## Reference

## Vanjske veze

* ''The Knights'' na portalu The Camelot Project, The University of Rochester 
* ''The Knights Of The Round Table'' na portalu Arthurian Legend
Turmero

**Turmero** (službeno **San Joaquín de Turmero**) je grad od 373,000 stanovnika u saveznoj državi Aragua na sjeveru Venecuele.

On je i administrativni centar Općine Mariño.

## Geografske i klimatske karakteristike

Turmero leži u kotlini Jezera Valencia, na nadmorskoj visini od 460 metara, istočno od Maracaya, sa

kojim je praktički spojen u jednu konurbaciju, udaljen 102 km jugozapadno od Caracasa

## Historija
Računa se da je Turmero osnovan 1620. kad je podignuta crkva Nuestra Señora de Candelaria de Turmero, a naselje dobio status parohije.

Sve do Drugog svjetskog rata Turmero je bio malo trgovište za svoju ratarsko - stočarsku okolicu.
Od 1945. počeli su se otvarati prvi industrijski pogoni, jer je došlo do zastoja uvoza iz zemalja pogođenih Drugim svjetskim ratom.

Između 1950. - 1978. Turmero je nastavio umjereno rasti, ponajviše radi novopodignutim pogona prehrambene industrije.
Zahvaljujući eksplozivnom rastu naftne industrije, nakon 1978. i grad se počeo naglo širiti po dotadašnjim oranicama. Podizani su pogoni mašinske industrije, a građevinski sektor doživio je bum.

Grad ima Univerzitet Bicentenaria de Aragua, osnovan 1986.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Alcaldia Santiago Mariño''
Ivan Mišković (košarkaš)

**Ivan Mišković** (Beograd, 9. aprila 1984.), srpski profesionalni košarkaš. Od 2017. igra za Kožuv u Prvoj makedonskoj košarkaškoj ligi. Koledžnu košarku igrao je za Aljaski univerzitet u Fairbanksu.

## Koledžna statistika

{| class="wikitable sortable" style="font-size:95%; text-align:right;"
! Godina
! Tim
! 
! 
! 
! 
! 
! 
! 
! 
! 
! 
! 
|-
| align="left" | 2002–03
| align="left" | Alaska Fairbanks
| 2 || 0 || 1,0 || ,000 || ,000 || ,000 || 0,5 || 0,0 || 0,0 || 0,0 || 0,0
|-
| align="left" | 2003–04
| align="left" | Alaska Fairbanks
| **4** || 0 || **24,7** || ,409 || ,000 || **,571** || **6,3** || **1,00** || 0,0 || 0,7 || 7,3
|-
| align="left" | 2004–05
| align="left" | Alaska Fairbanks
| 3 || 0 || 19,3 || ,471 || ,000 || **,571** || 3,3 || 0,3 || **0,7** || 0,7 || 6,7
|-
| align="left" | 2005–06
| align="left" | Alaska Fairbanks
| 3 || 0 || 17,0 || ,571 || ,000 || ,526 || 3,7 || 0,7 || **0,7** || **1,3** || **8,7**

## Izvori

## Vanjske veze

* Final 4 Management 
* https://sports.yahoo.com/ncaa/basketball/players/31285 
* http://espn.go.com/mens-college-basketball/player/_/id/12437/ivan-miskovic
* http://basketball.realgm.com/player/Ivan-Miskovic/Summary/38682
* http://www.sportsleaderagency.net/#!ivan-miskovic/c1vxb 
* http://basketball.eurobasket.com/player/Ivan_Miskovic/62560
* http://www.court-side.com/news/blog/ivan-miskovic-agrees-randers/
Ivan Mišković (ilustrator)

**Ivan Mišković - Miško** (Rupe kraj Skradina, 11. svibnja 1961.), hrvatski ilustrator, karikaturist i dizajner.

## Biografija

Prvu karikaturu objavio je 1976. u *[[Večernji list|Večernjem listu]]*. Od prve polovice 1990-ih u *[[Novi list|Novom listu]]* objavljuje novinski strip pod naslovom *1 x crno*, u početku u tjednom i potom u dnevnom ritmu. U enigmatskom časopisu *Feniks* više od deset godina crta strip-serijal *Prof. Ništica*. 

Crtež mu je crno-bijeli, a humor prilično crn. Bavi se općim temama; voli prikazivati život iz dječje perspektive, a specijalnost mu čine izgorjeli »furešti«, odn. stranci što se kao tema ne pojavljuju u drugih hrvatskih karikaturista. Česta tema su mu i svinje i pijanci. Bavi se i portretnom karikaturom.

Uredio je niz knjiga i autorski potpisao više knjiga karikatura i slikovnica.

## Djela

* *240 x crno*, Rijeka: Adamić, 1996.
* *Knjiga druga*, Rijeka: Adamić, 1998.
* *I treća: 540 x crno*, Rijeka: Adamić, 2000.
* *4.: 540 x crno*, Rijeka: Adamić, 2004.

## Izvori
Josip Daneš

**Josip Daneš** (Ljubljana, 27. mart 1883 – Zagreb, 26. mart 1954) je bio jugoslovenski i slovenački glumac.

## Filmografija

:

## Vanjske veze
*
Ekonomist (crnogorski časopis)

**Ekonomist** je crnogorski veb magazin osnovan 2014. godine u Podgorici. *Ekonomist* je posvećen ekonomskim i poslovnim novostima iz Crne Gore i svijeta, promovisanju dobrih poslovnih praksi i razvijanju preduzetničke svijesti, kao važnog pokretača ekonomskog rasta. Takođe, *Ekonomist* je i jedini FinTech portal u Crnoj Gori, čime predstavlja platformu za poslovne i tehnološke teme. Glavni i odgovorni urednik je Ljiljana Premović.

## Zadatak i uloga
Na zvaničnoj stranici *Ekonomista* stoji da od svog osnivanja gradi reputaciju ažurnog i pouzdanog online medija, s ciljem podsticanja pogodnog poslovnog okruženja, promovisanja razvoja malih i srednjih preduzeća, kao i stimulisanja preduzetništva i inovacija. Takođe, kaže se i da kroz konsultantsku podršku i usluge treninga *Ekonomist* pomaže organizacijama da razviju svoje strategije, lidere i menadžere, naprave pozitivan uticaj u organizaciji i time kreiraju održivi razvoj.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanični website
Franjo Kumer

**Franjo Kumer** (Maribor, 2. jul 1920 – Ljubljana, 16. avgust 1981) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac. Najpoznatiji je po tipskim ulogama nemačkih oficira u partizanskim filmovima.


## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1940.-te
|-
| 1948. || Na svojoj zemlji || Kučera
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1953. || Skorojevići || Henrik pl. Orel
|-
| 1956. || Dolina mira || Nemački vojnik
|-
| 1958. || Jedini izlaz || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || X-25 javlja || /
|-
| 1960. || Veselica || /
|-
| 1961. || Porodični dnevnik || /
|-
| 1965. || Druga strana medalje || Ludvig Farkaš
|-
| 1967. || Priča koje nema || /
|-
| 1969. || Krvava bajka || Nemački general
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1971. || Maškarada || /
|-
| 1972. || Semesterferien || Birnbreiter
|-
| 1977. || Marija || Direktor tvornice
|-
| 1978. || Proslava proleća || /
|-
| 1979. || Tale (TV serija) || Nemački general
|}

## Vanjske veze
*
Andrej Kurent

**Andrej Kurent** (Beograd, 5. avgust 1931) je bio jugoslovenski filmski i pozorišni glumac. U Sloveniji je najpoznatiji po pozajmljivanju glasa Gargamelu u animiranoj TV-seriji *[[Štrumpfovi|Štrumfovi]]*.

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1940.-te
|-
| 1948. || Na svojoj zemlji || Peter
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Trst || Ivan
|-
| 1953. || Skorojevići || /
|-
| 1955. || Djevojka i hrast || Ivan
|-
| 1955. || Djevojka i hrast Kratki film ||

|-
| 1955. || Trenuci odluke || /
|-
| 1959. || Dobri stari klavir || Domobranski komandir
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || L'enclos ||  -{Rottenführer}-
|-
| 1960. || Veselica || Milenko
|-
| 1962. || Naša kola || /
|-
| 1964. || Zavera || /
|-
| 1964. || Ne plači, Petre || Komandir
|-
| 1965. || Istim putem se ne vraćaj || /
|-
| 1966. || Amandus || Rebel
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1973. || Jesenje cveće || Bon
|-
| 1977. || To so gadi || Kramar
|-
| 1978. || Proslava proleća || Opat
|-
| 1979. || Draga moja Iza || Grigorijev
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1980.-te
|-
| 1982. || Neplodnost || /
|-
| 1985. || Der Sonne entgegen || /
|-
| 1985. || Naš čovek || /
|-
| 1985. || Doktor || /
|-
| 1987. || Živela sloboda || Brivec
|-
| 1987. || Ljubav nas sve vodi u propast || 
|-
| 1988. || Vuk Karadžić || /
|-
| 1989. || Kafe Astoria || Drug precednik
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1990.-te
|-
| 1995. || Radiodoc || Profesor
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |2000.-te
|-
| 2002. || Pozabljeni zaklad || Ravnatelj
|}

## Vanjske veze
*
Jože Zupan (1909)

**Jože Zupan** (Laibach, 25. avgust 1909 – Ljubljana, 13. novembar 1980) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac.

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1940.-te
|-
| 1948. || Na svojoj zemlji || Partizan
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Trst || Sila
|-
| 1955. || Tri priče || Miha
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || Enclosure || Manouche
|-
| 1961. || Porodični dnevnik || /
|-
| 1962. || Tog lepog dana || /
|-
| 1965. || Lucija || Podlogar
|-
| 1965. || Istim putem se ne vraćaj || Alija
|-
| 1966. || Amandus || Matevz
|-
| 1966. || Mafia - Die ehrenwerte Gesellschaft || /
|-
| 1966. || Na petelina || /
|-
| 1967. || Priča koje nema || Sila
|-
| 1967. || Tvrđava siledžija || /
|-
| 1968. || Tajno društvo PGC || /
|-
| 1968. || Lelejska gora || Paško
|-
| 1968. || Kekecove smicalice || Vitranc
|-
| 1969. || Nizvodno od sunca || Vuk Bakić
|-
| 1969. || Družina Sinjega galeba || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1970. || Nabrežje - Šest dobrodušnih zgodb || /
|-
| 1970. || Sa druge strane || Martin
|-
| 1970. || Crveno klasje || /
|-
| 1971. || Na klancu || /
|-
| 1971. || Poslednja stanica || /
|-
| 1973. || Jesenje cveće || Simen
|-
| 1973. || Pastirčići || Matija
|-
| 1973. || Let mrtve ptice || /
|-
| 1975. || Divota prašine || /
|-
| 1978. || Proslava proleća || /
|-
| 1979. || Manfred Lukas-Luderer ||  Urbacher 
|}

## Vanjske veze
*
Jože Zupan

**Jože Zupan** je ime koje nose sljedeće ličnosti:

* Jože Zupan (1909–1980), glumac
* Jože Zupan (1921–1991), glumac
* Jože Zupan (1954–), alpinist, pedagog i pjesnik
Stane Potokar

**Stane Potokar** (Ljubljana, 10. mart 1908 – Ljubljana, 8. april 1962) je bio jugoslovenski i slovenački  filmski i pozorišni glumac.  

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Trst || Komandir mesta
|-
| 1953. || Skorojevići || Mozakar
|-
| 1955. || Trenuci odluke || Brodar
|-
| 1957. || Tuđa zemlja || /
|-
| 1957. || Quand vient l'amour || /
|-
| 1957. || La grande strada azzurra || /
|-
| 1958. || Dobro more || Ante Paskval
|-
| 1958. || Jedini izlaz || Joža
|-
| 1959. || Dobri stari klavir || Hisni lastnik
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || Kota 905 || Stanko
|-
| 1960. || Akcija || Metod
|-
| 1961. || Legge di guerra || /
|-
| 1961. || Porodični dnevnik || Nadizar
|-
| 1961. || Suleiman the Conqueror || Capitano Nicholas Orlovich
|}
*
Vida Juvan

**Vida Juvan** (Ljubljana, 17. jun 1905 – Ljubljana, 4. oktobar 1998) je bila jugoslovenska i slovenačka  filmska i pozorišna glumica.  

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1952. || Svet na Kajžarju || Lajhovka
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || Veselica || /
|-
| 1961. || Ples na kiši || Gospodinja
|-
| 1961. || Legge di guerra || /
|-
| 1963. || Samorastniki || /
|-
| 1964. || Der Fluch der grünen Augen || /
|-
| 1965. || Lucija || Marusa
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1970. || Nabrežje - Šest dobrodušnih zgodb || /
|-
| 1971. || Temni hrast || /
|-
| 1974. || Strah || Mara
|-
| 1975. || Žive veze || /
|-
| 1979. || Draga moja Iza || Else Heisinger
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1980.-te
|-
| 1984. || Nobeno sonce || Igralka
|}

## Vanjske veze
*
Frane Milčinski

**Frane Milčinski** (poznat po umjetničkom pseudonimu **Ježek**; 14. decembar 1914 – 27. februar 1988) bio je slovenski književnik i glumac, poznat kao jedan od najvećih satiričara i zabavljača u Sloveniji 20. vijeka.

## Bibliografija
* *13 in ena: humoreske Franeta Milčinskega - Ježka*, Umetniška zadruga z o. j., Ljubljana, 1951   
* *Zvezdica Zaspanka*, Mladinska knjiga, Ljubljana, 1959 
* *Legenda o birokratu*, 1961 
* *Desetnica in druge pravljice*, Mladinska knjiga, Ljubljana, 1964 
* *[[Govoreči bankovec : antologija slovenske humoristične proze]] (1976) 
* *Preprosta ljubezen* (1997) 
* *Ta svet je pesmi vreden* (1988) 
* *Humoreske* (1998) 
* *13 + 8 humoresk* (2003) 

== *Filmografija* ==
* *Kekec* (uloga *Kosobrina*, 1951) 
* *Svet na Kajžarju* (1952)
* *Vesna*  (uloga slikarja Trpina, 1953) 
* *Ne čakaj na maj* (uloga profesora filozofije, 1957) 
* *Dobri stari pianino* (1959) 
* *Zvezdica Zaspanka* (1989) 
* *Kekčeve ukane* (1968) 

== Vanjske veze ==

* 
* *Frane Milčinski – Ježek*
* *Ježek: Saj t'ko lepo je ž'vet*
* *Družina Milčinski*
* *Ježek: Ne smejte se, umrl je klovn*
* *Knjiga mene briga: Frane Milčinski - Ježek: Preprosta ljubezen*
* *14.12. - Ježkov rojstni dan *
* *Ježka bi morali več brati in poslušati''
Drago Zupan

**Drago Zupan**(* 30. oktobar 1897, Ljubljana, † 5. april 1966, Ljubljana) bio je slovenski operni pjevač i glumac.

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Kekec || Noćni čuvar
|-
| 1953. || Skorojevići || Pl. Orel
|-
| 1953. || Irene in Nöten || Portir
|-
| 1953. || Vesna || Trpin prijatelj
|}

## Vanjske veze
*
Vida Levstik

**Vida Levstik** (Podlipovica, 28. jul 1914 – Ljubljana, 1. januar 2006) je bila jugoslovenska filmska i pozorišna glumica.

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Kekec || Majka
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1961. || Porodični dnevnik || /
|-
| 1962. || La guerra continua || Ida
|-
| 1966. || Amandus || Visoka žena
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1979. || Draga moja Iza || Majka Flek
|-
| 1979. || Ubij me nežno || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1990.-te
|-
| 1992. || Vse je pod kontrolo || /
|}
## Vanjske veze
*
Jože Mlakar

**Jože Mlakar** (Maribor, 14. avgust 1910 – Maribor, 20. decembar 1961) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac.

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Kekec || Rozle
|-
| 1952. || Svet na Kajžarju || Pastir
|-
| 1955. || Tri priče || Petrun
|-
| 1959. || Tri četvrtine Sunca || /
|}
             
## Vanjske veze
*
Tone Slodnjak

**Tone Slodnjak** (Ljubljana, 14. jul 1937 – Ljubljana, 23. oktobar 1971) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac.

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1959. || Tri četvrtine Sunca || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1961. || Noćni izlet || Džo
|-
| 1964. || Ne plači, Petre || Nemački vojnik
|-
| 1966. || Amandus || Simon
|-
| 1967. || Priča koje nema || Saksofonist
|-
| 1969. || Sedmina || Tiger
|-
| 1969. || Polikarp || /
|}

## Vanjske veze
*
Modest Sancin

**Modest Sancin** (Trst, 15. jun 1902 – Vipava, 8. novembar 1964) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac.

## Filmografija
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Trst || Galjof
|-
| 1951. || Kekec || Misjek
|-
| 1952. || Svet na Kajžarju || Kejac
|}

## Vanjske veze
*
France Štiglic

**France Štiglic** (* 12. novembar 1919, Kranj, † 4. maj 1993, Ljubljana) je bio slovenski filmski režiser, koji se smatra jednom od najznačajnijih ličnosti u historiji slovenske kinematografije zahvaljujući partizanskom filmu *[[Na svoji zemlji]]* iz 1948. godine koji se često navodi kao prvi slovenski cjelovečernji film. Tokom kasnijih godina je imao nekoliko zapaženih ostvarenja, uključujući *[[Dolina miru|Dolinu mira]]* sa kojom je ostvario uspjeh na Kanskom festivalu, te *[[Deveti krug]]*, koji se smatra jednim od najpoznatijih jugoslavenskih filmova na temu Holokausta.

PO njemu je nazvana Nagrada Franceta Štiglica koju Društvo slovenskih režisera od 2015. dodjeljuje za životno djelo na polju filmske i TV režije.

## Filmografija
* *[[Na svoji zemlji]]* (1948)
* *[[Trst (film)|Trst]]* (1951)
* *[[Svet na Kajžarju]]* (1952)
* *[[Volčja noč]]* (1955)
* *[[Dolina miru]]* (1956)
* *[[Viza zla]]* (1959)
* *[[Deveti krog]]* (1960)
* *[[Balada o trobenti in oblaku (film)|Balada o trobenti in oblaku]]* (1961)
* *[[Tistega lepega dne]]* (1962)
* *[[Ne joči, Peter]]* (1964)
* *[[Amandus (film)|Amandus]]* (1966)
* *[[Pastirci (film)|Pastirci]]* (1973)
* *[[Povest o dobrih ljudeh (film)|Povest o dobrih ljudeh]]* (1975)
* *[[Praznovanje pomladi]]* (1978)
* *[[Veselo gostivanje]]* (1984)

## Reference

## Vanjske veze
*
Polikarp (film)

***Polikarp*** je jugoslovenski kratki film snimljen 1969. godine na slovenačkom jeziku Režirao ga je Matija Milčinski koji je zajedno sa Sonjom Blaž napisao i scenario. Predstavlja adaptaciju istoimene novele Ivana Cankara.

## Uloge

## Vanjske veze
* 
* Profil na portalu Slovenskog filmskog centra
Law & Order: UK (sezona 8)

Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije ***[[Law & Order: UK]]*** od premijere 8. sezone u sezoni (2013-2014).

## Format
Ben Bailey Smith se pridružio glavnoj postavi na početku sezone. Paterson Joseph je napusito seriju nakon epizode nakon epizode "Teško zaustavljanje", a zamenila ga je Sharon Small u epizodi "Ponovo uvenuti".

## Uloge

### Glavne
* Bradley Walsh – Ronnie Brooks
* Ben Bailey Smith - Joe Hawkins 
* Paterson Joseph – Wes Layton (Epizode 1-7)
* Shaorn Small - Elisabeth Flynn (Epizoda 8)
* Dominick Rowan – SCP Jacob Thorne
* Georgia Taylor – JCP Kate Barker
* Peter Davison – DCP Henry Sharpe

### Epizodne
* Harriet Walter - Natalie Chandler (Epizoda 4)

## Epizode




## Izvori i napomene
Ingrid Pitt

**Ingrid Pitt** (rođena kao **Ingoushka Petrov**; 21. novembar 1937 - 23. novembar 2010) je bila britanska glumica i književnica rodom iz Poljske, najpoznatija po ulogama vampirskih zavodnica u horor filmovima.

Pitt je rođena u porodici rusko-jevrejskog porijekla, te je sa njom tokom njemačke okupacije bila odvedena u koncentracioni logor Stuthoff. Preživjela je zahvaljujući bijegu. Nakon rata je neko vrijeme živjela u Zapadnoj Njemačkoj prije nego što je započela glumačku karijeru. Pred kraj života je bila redovna kolumnistica web portala Den of Geek. 

## Filmografija

## Bibliografija (djelomična)
* *Cuckoo Run* (1980)
* *Bertie the Bus* (1981)
* *The Perons* (1984)
* *Eva's Spell* (1985)
* *Katarina* (1986)
* *The Ingrid Pitt Bedside Companion for Vampire Lovers* (1998)
* *Life's A Scream: The Autobiography of Ingrid Pitt* (1999)
* *The Ingrid Pitt Bedside Companion for Ghosthunters* (1999)
* *The Ingrid Pitt Book of Murder, Torture and Depravity* (2000)
* *Darkness Before Dawn* (the American, extended version of Life's A Scream) (2004)
* *Annul Domini: The Jesus Factor* (2012)
* *Dracula Who...?* (2012)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Obituary in ''The Guardian''
* Obituary in ''The Independent''
* Pitt of Horror
* Ingrid Pitt: Beyond The Forest biopic
* The Ingrid Pitt Fan Club 
* Avalard Publishing - Ingrid's publisher
* Ingrid Pitt at HorrorStars
* Renga Media 
* Weekly column  at Den Of Geek
Koncentracijski logor Stutthof

**Štuthof** je bio prvi nacistički koncentracioni logor koji je izgrađen van granica Nemačke iz 1937. Izgradnja logora završena je 2. septembra 1939, a nalazio se blizu malog grada Štutovo koji je bio u sastavu bivše teritorije *[[Slobodni Grad Danzig|Slobodnog grada Dancig]]*, 34&nbsp;km istočno od današnjeg Gdanjska u Poljskoj. Štuthof je bio poslednji logor kojeg su oslobodili saveznici. Oslobođen je 9. maja 1945. U logoru je stradalo više od 85.000 osoba, dok je ukupan broj logoraša bio oko 110.000.

Nacisti su zbog napredovanja Crvene armije započeli evakuaciju logora u januaru 1945. Tada je u logoru bilo oko 50.000 zatvorenika, mahom Jevreja. Oko 5.000 zatvorenika je odvedeno na obalu Baltičkog mora, gde su prisiljeni da uđu u vodu a zatim streljani. Hiljade drugih zatvorenika je umrlo ili ubijeno tokom evakuacije, kada su bili prisiljeni da hodaju po velikoj hladnoći. Procjenjuje se da je tokom evakuacije ubijeno ili umrlo oko 25.000 zatvorenika, polovina od ukupnog broja.

## Povezano
* Ingrid Pit, poznata glumica koja je kao dete preživela boravak u logoru

## Reference

## Vanjske veze

* Stutthof National Museum
* KL Stutthof monography  
* SS personnel serving at Stutthof
Commedia all'italiana

**Commedia all'italiana** () je izraz koji se koristi za specifičan stil, odnosno teme i likove filmskih komedija karakterističnih za italijansku kinematografiju u periodu koju je okvirno počeo u drugoj polovici 1950-ih, a završio početkom 1970-ih. Za commedia all'italiana je bilo karakteristično da su protagonisti anti-heroji, odnosno da njihovi pokušaji da postignu svoje ciljeve obično nemaju uspjeha; sadržaj je, eksplicitno ili implicitno, bio nadahnut burnim ekonomskim i kulturnim promjenama u Italiji poslije Drugog svjetskog rata, odnosno ekonomskom bumu koji je doveo do naglog porasta životnog standarda, ali isto tako produbio klasne i druge razlike, odnosno stvorio sukob između tradicionalnih i modernih vrijednosti. Začetnikom se tradicionalno smatra Mario Monicelli, čija se komedija *[[I soliti ignoti]]* često smatra prvim primjerom novog stila; ime je dobila po filmu *[[Divorzio all'italiana]]* Pietra Germija iz 1961. godine. Svi su ti filmovi postigli izuzetan uspjeh ne samo kod publike, nego i kod kritike, a također su postali hitovima i izvan italijanskih granica. *Commedia all'italiana* je počela nestajati u vrijeme kada se italijanska kinematografija počela sve više okretati eksploatacijskim žanrovima i sadržajima, odnosno kada je humor postajao sve "siroviji". Jedan od takvih hibrida su bile seks komedije koje su se počele zvati *[[commedia sexy all'italiana]]*. 

## Vanjske veze
*  La Comédie à l'italienne sur le site Comedie Italienne 
*  La Comédie à l'italienne sur le site du ciné-club de Caen
*  La Commedia all'italiana sur le site de la RAI
*  Centro Studi Commedia all'italiana
Lucan

**Lucan**  je bio jedan od vitezova legendarnog arturovog Okruglog stola.

On je po legendi bio vojvoda od Cloucestera, sin vojvode Corneusa i vjerojatno brat Bedivera. Po svemu sudeći izgleda da je bio dobar vitez, pametan i obazriv čovjek u najboljem smislu te riječi. Jedan od onih koji se među prvima pridružio Kralju Arthuru. Nadimak - batler (sluga), stekao je na svečanosti koju je priredio Arthur u čast svojih novopridošlih saveznika kraljeva Bana i Borsa, kad se zajedno sa Kayem i Grifletom prihvatio posla da posluži goste.

Lucan se hrabro borio u Bitci kod Bedegraina, a pretpostavlja se da je sudjelovao i u bitkama kod zamka Terrabil i onoj kod obala Humbera. U većini Maloryjevih djela Lucan je epizodni lik, Arthurov sluga i majordom. Za razliku od tog u pričama i legendama o Tristanu i onih kasnijih o Traganju za Svetim gralom, opisan je kao vitez koji jaše od turnira do turnira i hrabro se bori. Na osnovu tog je i dobio status Viteza Okruglog stola. Na jednom od tih turnira porazio ga je i teško ranio Tristan, nakon tog ga je  Ywain odveo u samostan Ganis na oporavak.

Lucan je ostao vjeran Kralju Arthuru, nakon njegova razlaza sa Lancelotom, kad se Arthur utaborio pred Benoicom - Lucan je primio Lancelotove glasnike, djevu i patuljka.

Kao jedan od posljednjih preživjelih vitezova uz Arthura nakon Bitke kod Camlanna, Lucan je pokušao spriječiti Arthura da napadne Mordreda. Razjareni Arthur nije htio ni čuti ništa o tome, već je zatražio koplje i nasrnuo na Mordreda i ubio ga, ali je pritom i sam smrtno ranjen.

Lucan i Bedivere odnjeli su umirućeg Arthura u malu kapelicu. Izvana se čuo plač i zapomaganje ljudi, pa ga je Arthur poslao da vidi što se događa, Lucan mu je rekao da to razbojnici i lopovi kradu sa poginulih i ranjenih ratnika.

U jednoj od varijanta priče Arthur se pridigao kako bi zagrlio Lucana, ali ga je taj posljednji napor koštao života, dok je u drugoj i sam Lucan teško ranjen pa umire kad je pokušao Bediveru pomoći da pridigne Arthura.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Lucan'' na portalu Nightbringer
Crkva Sv. Petra i Pavla u Borcima (Konjic)

**Crkva sv. Petra i Pavla u Borcima**,  u opštini Konjic, je crkva Srpske pravoslavne crkve,  eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska‎. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH.
## Lokacija
Naselje Borci je na 10&nbsp;km  zračne udaljenosti jugoistočno od Konjica, u podnožju istočnih padina planine Borašnice, na Boračkoj visoravni. Nalazi se uz put koji iz Konjica preko Boraka vodi za Glavatičevo i dalje, uz Neretvu, na  jugoistok u Zaborane na Nevesinjskom polju
## Historija
U periodu 1878-1918,  na području današnje općine Konjic, izgrađena su dva vjerska objekta: Crkva sv. Vasilija Velikog u Konjicu, 1886. godine  i Crkva svetih apostola Petra i Pavla, u Borcima, 1896. godine.

Početkom 1880. godine, mještani sela Borci obratili su se Zemaljskoj vladi za Bosnu i Hercegovinu molbom da im se odobri izgradnja manje crkve sa sporednim prostorijama na Borcima i materijalna pomoć za njenu izgradnju. Zemaljska vlada udovoljila je ovoj molbi: odobrila je gradnju i pomoć od 300 florina. 
## Opis
Crkva je pravougaone osnove, vanjskih dimenzija cca 7,05 x 11,00 m. U osovini vanjskog zida zapadne fasade, prizidan je zvonik kvadratne tlocrtne osnove 2,90 x 2,90 m.

Crkva je jednobrodna, a u funkcionalnom smislu je podijeljena na: prostor naosa, oltarski prostor sa proskomidijom, đakonikonom i časnom trpezom, smješten u apsidi, te galeriju, preko koje se pristupa stepeništu crkvenog tornja. Crkva ima jedan ulaz.

Na gornjoj zoni ikonostasne pregrade crkve je postavljeno nekoliko ikona.

Crkva je prvobitno bila pokrivena kamenim pločama. Kao pokrivač je zatim korišten crijep, 80-ih godina 20. stoljeća su korištene salonit ploče, a 2005. godine je izvršeno prepokrivanje «salonitkom».

Zvonik je naknadno prizidan uz crkvu i zidan je od kamena sedre (dok je crkva zidana od krečnjačkog kamena).

Svi prozori imaju kamene šembrane (okvire), izvedene od po četiri komada kamena «miljevine». Kamenovi šembrana su klesani veoma precizno, a njihove vidljive, vanjske površine su obrađene finom «zubljom» Miljevina je kamen bjeličaste do žućkaste boje, mekahan je i veoma pogodan za izvođenje dekorativnih elemenata, zbog jednostavnosti njegove obrade. Ima trajnu povišenu vlažnost i teško se suši. Nema veliku čvrstoću, ekstremno je porozan i veoma higroskopan pa ga je potrebno zaštiti.
## Literatura

## Reference

## Vanjske veze
* Eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska
* Turistički vodič Konjic
El Limón, Venezuela

**El Limón** je grad od 112,800 stanovnika u saveznoj državi Aragua na sjeveru Venecuele.

On je i administrativni centar Općine Mario Briceño Iragorry.

## Geografske i klimatske karakteristike

El Limón leži u kotlini Jezera Valencia, na nadmorskoj visini od 485 metara, sjeverno od Maracaya, sa kojim je praktički spojen u jednu konurbaciju.

Kroz grad protiče rijeka El Limón a nešto sjevernije od njega prostire se Nacionalni park Henry Pittier.

## Historija

Teren na kom se danas prostire El Limón, bio je za kolonijalnih vremena feudalno imanje na kom je njegov prvi vlasnik kapetan Diego de Ovalle uzgajao šećernu trsku.  Na tom imanju izraslo je naselje za smještaj radnika.

Ni nakon stjecanja nezavisnosti El Limón nije puno porastao, po službenom popisu stanovništva iz 1926. bio je selo od svega 327 stanovnika u općini Maracay, koja je tad imala 13.359 stanovnika.

Tokom 1946. sav teren El Limóna bio je dodijeljen Ministarstvu poljoprivrede,  za rad "Politehničkog instituta za poljoprivredu Maracay", na kom je pokrenut rad; Eksperimentalne stanice za poljoprivredu i stočarstvo, Instituta za veterinarstvo i Visoke poljoprivredne škole, pod patronatom Ministarstva poljoprivrede.
Ni nakon Drugog svjetskog rata nije puno porastao 1955. imao je  2.000 stanovnika.

El Limón je počeo eksplozivno rasti od 1970- ih, zahvaljujući rastu naftne industrije.

Prema zakonu o Lokalnoj samoupravi Države Aragua - 1986. formirana je Općina Mario Briceño Iragorry, sa El Limónom kao administrativnim centrom.

Današni El Limón je grad tekstilne i prehrambene industrije sa tvornicom obuće i udaraljki.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Municipio Mario Briceño Iragorry''
Newborn King

***Novorođeni kralj*** je 197. epizoda američke kriminalističke TV-serije *[[NCIS (TV serija)|NCIS]]*, premijerno prikazana na programu mreže CBS 13. decembra 2011. godine.

Radnja epizode prikazuje kad je vojni kapetan ubijen u hotelskom apartmanu, ekipa MZIS-a mora da pronađe i zaštiti njegovu trudnu družbenicu od nepoznatih atentatora. Ekipa mora da se bori sa lošim vremenskim uslovima i da radi na Badnje veče dok u štabu, Džimija živcira njegov budući tast.

## Vanjske veze
*
El Limón (Valencia)

**El Limón** (španjolski: *Río El Limón*) je rijeka na sjeveru Venecuele duga tridesetak km, pritoka Jezera Valencija.

## Karakteristike

El Limón izvire u planinama Karipskih Andi u Nacionalnom parku Henri Pittier. Od tamo teče prema jugu preko grada El Limón do ušća u Jezero Valencija.

Sliv rijeke velik je 76 km² i proteže se po terenu grada El Limón i Općine Mario Briceño Iragorry.

Rijeka se 6. septembra 1987. oko 13 sati, izlila i prouzročila jednu od najvećih poplava u urbanim područjima Venezuele.
Pritom je na stotine ljudi ozlijeđeno, nestalo i smrtno stradalo, a šteta se brojala u milionskim iznosima.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Cuenca hidrográfica del Río Limón''
Bradenova skala

**Bradenova skala** je skala za procjenu sklonosti za nastanak dekubitusa. Ovom skalom procjenjuje se šest parametara:
* senzorna percepcija
* vlažnost kože
* aktivnost
* pokretljivost
* prehrana
* trenje i razvlačenje

Svaki parametar se boduje od 1 do 4. Raspon bodova se kreće od 6 do 23, a manji broj bodova označava veći rizik od dekubitusa. 

Raspon vrednovanja rizika od dekubitusa u Bradenovoj skali:
* 19 – 23 = nema rizika	
* 15 – 18 = prisutan rizik	
* 13 – 14 = umjeren rizik	
* 10 – 12 = visok rizik	
* 9 i manje = vrlo visok rizik

## Izvori
Law & Order: UK (sezona 7)

Dolje se nalazi popis epizoda američke TV-serije ***[[Law & Order: UK]]*** od premijere 7. sezone u sezoni (2012-2013).

## Format
Paterson Joseph i Georgia Taylor su se pridružili glavnoj postavi na početku sezone. Paul Nichols je napustio seriju na kraju sezone.

## Uloge
* Bradley Walsh – Ronnie Brooks
* Paul Nichols - Sam Casey 
* Paterson Joseph – Wes Layton
* Dominick Rowan – SCP Jacob Thorne
* Georgia Taylor – JCP Kate Barker
* Peter Davison – DCP Henry Sharpe

## Epizode




## Izvori i napomene
Housekeeping (NCIS)

***Kućna pomoćnica*** je 198. epizoda američke kriminalističke TV-serije *[[NCIS (TV serija)|NCIS]]*, premijerno prikazana na programu mreže CBS 3. januara 2012. godine.

Radnja epizode prikazuje kako istraga ubistva vojnog komandira odvodi ekipu do E. Dž. Beret i moraju da ponovo otvore slučaj agenta Stretona.

## Vanjske veze
*
Crkva sv. Jovana Krstitelja u Bilješevu

**Crkva sv. Jovana Krstitelja u Bilješevu**,  u opštini Kakanj, je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada Dabrobosanskoj mitropoliji. Crkva je zajedno sa arheološkim lokalitetom Glavica, dva stećka, grobljem i zgradom srpske osnovne škole proglašena za nacionalni spomenik BiH.  
## Lokacija
Nalazi se u Bilješevu kod Kaknja, sjeverno od magistralnog puta Sarajevo - Zenica. Bilješevo je udaljeno 10 km vazdušne linije od Zenice i 7 km od Kaknja. 

## Historija
Crkva je izgrađena od 1906. do 1908. godine. Nije poznat projektant, niti postoji dokumentacija. Uz nju je 1909. godine podignuta srpska osnovna škola, u skladu sa austrougarskim propisima kojima je predviđena mogućnost postojanja privatnih i konfesionalnih osnovnih škola. Njihov broj 1906. godine iznosio je 70, a 1910. popeo se na 115.

Tokom Drugog svjetskog rata, crkva je oštećena, a nakon II svjetskog rata, izvršena je opravka crkve i zgrade škole, koja je do 1954. godine nastavila sa radom, kada je pretvorena u parohijski dom.  Godine 1949. izvršeni su radovi unutrašnjeg uređenja, a 1982. izvršeni su opsežniji konzervatorsko - restauratorski radovi.

Crkva i parohijski dom su zapaljeni 1992. godine, a groblje oskrnavljeno. Rekonstrukcija Crkve izvršena je 2003. godine.
 
Na ovom lokalitetu nalazila se nekropola sa 25 stećaka, koji su upotrijebljeni za gradnju crkve. 
## Opis
Spada u jednobrodne bazilike sa zvonikom na zapadnoj strani, zidana lomljenim kamenom, sa polukružno završenim svetištem na istočnoj strani i horom na zapadnoj strani. Crkva ima pravougaonu osnovu dimenzija 15,95m x 9,30m. i istureni zvonik dimenzija 3,15 m x 2,14 m, visine 13,50m.

Svi nadgrobnici su izrađeni od lokalnog kamena u obliku krstača na čijim završecima je jabuka. Na nekima se kao ukras javlja rozeta (spirala) ili krst.

Crkva se nalazi u dobrom konstruktivnom i svakom drugom stanju, nakon rekonstrukcije iz 2003. godine, i  redovno se održava. Nekadašnja srpska škola je devastirana, i preostali su samo goli nosivi zidovi i ostaci krova. Pravoslavno groblje je aktivno i prilično dobro održavano. Dva stećka su utonula u zemlju.
## Literatura
* Đoko Slijepčević, Historija Srpske pravoslavne crkve, II knjiga, Od početka XIX vijeka do kraja Drugog svjetskog rata, Munhen, 1966. (korištene usluge biblioteke Bošnjačkog instituta, fondacija Adila Zulfikarpašića-Sarajevo), 1966.
* Velibor Džomić, Ustaški zločini nad srbskim sveštenicima, izdavač Svetigora, 1995.
* Mitar Papić. Istorija srpskih škola u Bosni i Hercegovini. Sarajevo: Veselin Masleša, 1978. godina, str. 140.
* Šefik Bešlagić, Stećci centralne Bosne. Sarajevo: Zavod za zaštitu spomenika Bosne i Hercegovine, 1967, str. 46.

## Reference
Crkve Uspenja Presvete Bogorodice u Gabeli

**Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Gabeli**,  u opštini Čapljina, je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH.  
Nacionalni spomenik čine Hram Uspenija Presvete Bogorodice i pravoslavno groblje sa 155 krstača i porodičnih grobnica, te ikonostas sa dvanaest ikona. Nalazi se na lokalitetu Rivina, u mahali Brijeg, oko 80 metara sjeverozapadno od arheološkog područja Gabela.

## Historija
Izgrađena je  1864. godine.  Novac za izgradnju ukupno sedam crkvi Zahumsko-hercegovačke i primorske eparhije prikupio je mostarski parohijski sveštenik Prokopije Čokorilo u Rusiji. Sredstva je dao i sultan Abdul Aziz (1861–1876). Crkva kroz svoju istoriju nije rušena. Spomenik, grobnica-kosturnica podignut je 1946. pravoslavnim Srbima ubijenim 1941. u dolini rijeke Neretve. Tokom rata u Bosni i Hercegovini 1992–1995 porušena je spomen-kosturnica koja je obnovljena 2009. godine.
## Opis
Prema konceptu prostorne organizacije pripada jednobrodnim crkvama sa pripratom, naosom i polukružnim oltarskim prostorom i zvonikom na preslicu. Dimenzije su 14,15 x 7 metara (sa oltarskim prostorom i visina sa zvonikom oko 11 metara.

Ikonostas je dimenzija 480 x 441 cm, sa 12 ikona i Carskim dverima. Ukrašen je arhitektonskim elementima, pilastrima, koji dijele polja sa ikonama raspoređenimu u tri horizontalne zone. 

Uz crkvu je groblje sa 151 nadgrobnom krstačom i  spomen-kosturnicom 
## Opis
Prema konceptu prostorne organizacije pripada jednobrodnim crkvama sa pripratom, naosom i polukružnim oltarskim prostorom i zvonikom na preslicu. Dimenzije su 14,15 x 7 metara (sa oltarskim prostorom i visina sa zvonikom oko 11 metara.
Ikonostas je dimenzija 480 x 441 cm, sa 12 ikona i Carskim dverima. Ukrašen je arhitektonskim elementima, pilastrima, koji dijele polja sa ikonama raspoređenimu u tri horizontalne zone.
Uz crkvu je groblje sa 151 nadgrobnom krstačom i spomen-kosturnicom
## Literatura
* Ljiljana Ševo, Biblioteka baština, Banja Luka, Glas Srpski, 2002 – Pravoslavne crkve i Manastiri u Bosni i Hercegovini do 1878. godine.

## Reference

## Vanjske veze
* Eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska
Porodica Fenrich

**Fenrichovi** su velikaška porodica nemačkog porekla koja potiče iz Donje Saksonije, a bili su nasledni upravitelji okruga Mezeric. Porodica je iznedrila nekoliko nemačkih političara, mnoge preduzetnike, a učestvovala je u industrijalizaciji Slavonije.

Osnivač porodice bio je Achatius Eduard od Grone, koji je nosio čin zastavnika (nemački *Fenrich*) u Vojvodstvu Braunschweig, od čega je poteklo prezime porodice. Pravi uspon Fenrichovih usledio je sa Achatiusovim unukom, Johannom Leopoldom (rođ. 1773.) koji je oženio Eleonoru vom Hofe, iz ugledne porodice zemljoposednika Lüdenscheida.

Prvi podaci o doseljenju porodice u pruski kotar Mezeric potiču iz Popisa vlasnika zemlje Kraljevine Pruske iz 1793. - 1794. godine i crkvenih dokumenata katoličke parohije Nojdorf.
Porodica je posedovala imanje (*Der Fenrich-Hof*) u Šilen-Mezericu, koje je bilo važno mesto zaposlenja Mezeričana.
To je dovelo do toga da je Johann Leopold Fenrich 1798. bio potvrđen prvo za upravitelja Mezerica (*Schulz zu Meseritz*), a zatim mu 1801. kralj Fridrik Vilim III. podeluje i nasledno pravo na titulu (*Erbschulze* ili *Erbschultheiß*).

Članovi porodice su zadržali to pravo do uspostave Vajmarske Republike 1919. kada su nasledne titule zvanično ukinute. Deo porodice je trajno preselio u Slobodni Grad Danzig u nadi da će sačuvati svoje povlastice. Sa vremenom je uticaj Fenrichovih sve više slabio, šta je dovelo do gubitka poseda u Bingenu, Đurđenovcu i Kirrlachu kod Karlsruhea, a zatim i iseljenja dela porodice u Ameriku. Kuća Fenrich-Kremer u Đurđenovcu, poznata kao "Crvena vila", jedan je od najranijih primera ekspresionističke arhitekture u Hrvatskoj i šire.
Datoteka:Laure assise dans la salle à manger, maison Fenrich, Bingen, Allemagne (6999468185).jpg|Salon rezidencije Fenrich oko 1910., Bingen, Nemačka
Datoteka:"Die Rote Villa" in Susine-Gjurgjenovac (Haus Fenrich).png|Kuća Fenrich-Kremer oko 1920., Đurđenovac
Datoteka:Full coat of arms.jpg|Porodični emblem (1857.), lisica na crvenom štitu.


## Spisak referenci


__SADRZAJ__
Nacionalni park Henri Pittier

**Nacionalni park Henri Pittier** (španjolski: *Parque nacional Henri Pittier*) je najstariji nacionalni park u Venezueli, smješten na sjeveru zemlje.

## Geografija
Nacionalni park Henry Pittier prostire se danas na površini od 1078 km², i to najvećim dijelom po planinama Karipskih Andi Veći dio parka leži na sjeveru Savezne države Aragua, a manji po istočnom planinskom dijelu Države Carabobo.

Park se sastoji od dva različita geografska područja, strmog planinskog interijera, u kom živi više od 500 vrsta ptica (od tog 22 endemskih) i uskog obalnog pojasa Karipskog mora sa brojnim uvalama, plažama i ljetovalištima. Sa svojih devet glavnih rijeka, park je važan izvor pitke vode za okolne gradove i sela.

Iako je se na početku prostirao na površini od 900 km², nešto kasnije 1974. dodano je još 17,8 km² što je rezultiralo ukupnom površinom parka od 107,8 km².

## Historija
Park je osnovan 1937. pod imenom **Rancho Grande** dekretom predsjednika Eleazara Lópeza Contrerasa. Od 1953. zove se *Henri Pittier*, po imenu istaknutog švicarskog geografa, botaničara i etnologa, koji je 1917. došao u Venezuelu i klasificirao više od 30.000 biljaka, i sav se posvetio proučavanju flore i faune u parku.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''El Parque Nacional Henri Pittier'' 
* ''Parque Nacional Henri Pittier''
Crkva Preobraženja Hristovog u Klepcima (Čapljina)

**Crkva Preobraženja Hristovog u Klepcima**,  u općini Čapljina,  Bosna i Hercegovina, crkva je Srpske pravoslavne crkve, i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Crkva je proglašena za nacionalni spomenik BiH. Crkva je nacionalni spomenik sa zgradom škole i grobljem.

## Historija
Pravoslavna crkva u Klepcima potječe iz  16. stoljeća i jedna je od zadužbina srednjevjekovne porodice Hrabreni-Miloradovići u Hercegovini.

Crkva obnovljena je 1857. godine.  U crkvenoj zgradi, situiranoj sjeverno od objekta crkve, 1857. godine počela je sa radom prva srpska škola u ovom kraju. Godine 1919. je dozidan kat na ovom objektu, a 1930. godine u ovom objektu počinje sa radom narodna osnovna škola.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata, 1942. godine, spaljeni su ikonostas, freske, ikone, bogoslužbeni predmeti, crkvene i matične knjige i arhiv, a crkva bila je razorena. Tokom 1947. godine, crkva obnovljena je. Objekti crkve i škole su 1992. godine potpuno srušeni.
 
Ponovo je obnovljena 2015. godine.. U okviru obnove hrama, obavljena su arheološka istraživanja. Pokazalo se da je obnovljena crkva iz 1875, godine izgrađena na temeljima srednjevjekovnog i ranokršćanskog hrama. Došlo se do grnčarije čak iz III vijeka. Otkriveni su srednjevjekovni grobovi sa materijalom koji potiče iz VIII i XIV vijeka. U crkvenom dvorištu nalazi se groblje u kojem se nalazi i nekoliko stećaka, uglavnom u formi ploča, od kojih su neki ukrašeni štitovima i rozetama.

## Opis
Crkva Preobraženja Hristovog u Klepcima je jednobrodna građevina, zidana od tesanog kamena, sa izduženom pravokutnom osnovom unutrašnjih svijetlih dimenzija  3,70 x 8,26 m.

## Literatura
Ljiljana Ševo, Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. godine, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002.
## Reference

## Vanjske veze
* Eparhija zahumsko-hercegovačka i primorska
Crkva sv. Prokopija u Visokom

**Crkva sv. Prokopija** u Visokom je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada Dabrobosanskoj mitropoliji. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik sastoji se od crkve, crkvenog dvorišta, ogradnog zida, ulazne kapije, parohijskog doma i pokretnog nasljeđa koje čini 18 ikona: *Deizis sa arhanđelima Mihajlom i Gavrilom, Vaskrsenje Hristovo sa prazničnim scenama, Madona sa Hristom, Sv. Nikola, Sv. jevanđelist Marko,Krštenje Hristovo, Sv. Georgije ubija aždaju, Bogorodica sa Hristom, Sv. Petka i sv. Dimitrije, Sv. Nikola, Sv. Mitar, Nerukotvoreni Hristov lik na peškiru, Mandilium, Jerusalim, Jerusalim, Sv. Luka, Sv. Marko, Sv. Jovan i Sv. Matija*.

## Lokacija
Crkva sv. Prokopija smještena je uz saobraćajnicu koja od Visokog vodi prema Kiseljaku.

## Historija
Podignuta je u podnožju brda Grad – Visočica, na čijem je vrhu smješten stari grad Visoki. Na tom brdu bio je nekad sakralni objekat koji je prenešen u podnožje. Crkva je obnovljena 1853. godine. Ferman o gradnji crkve, pisana dokumentacija i sva crkvena arhiva su izgorjeli u požaru 1941. godine, tako da se vrijeme izgradnje objekta ne može da utvrdi sa sigurnošću. U svojoj istoriji crkva je više puta obnavljana a posljednji put 1998. godine, kada su izvedeni radovi na fasadama crkve, krovopokrivački i radovi u enterijeru, te popravke prozora. Radove je finansirala Grčka pravoslavna crkva.

## Opis
Pripada tipu jednobrodnih crkava. Pravougaone je osnove čije su spoljne dimenzije 18,60 x 14,90 metara, a unutrašnje 16,30 x 12,70 metara. Sa spoljne strane crkva ima šestougaonu apsidu koja je sa unutrašnje strane polukružna. Naos Crkve završen je oltarskim prostorom sa đakonikonom i proskomidijom. U sjevernom zidu apside nalazi se polukružna niša koja prilikom crkvenog obreda služi kao proskomidija. Zidovi naosa su nekada bili potpuno oslikani. Međutim, nakon posljednje obnove crkve freske su većim dijelom prekrečene, tako da danas pokrivaju centralnu zonu zidova. Freske su rađene u zapadnom maniru.

### Zbirka ikona
Zbirka ikona u Crkvi sv. Prokopija u Visokom je jedna od najpoznatijih i najvećih zbirki ikona na prostoru Bosne i Hercegovine. Zbirka je nastala poklonima parohijana, ali i donošenjem ikona iz crkvi u Sarajevu. Zbirka se sastoji od stotinjak ikona, međutim, veći broj se odnosi na ikone rađene u tehnici kaširanja papira na drvo. Dio zbirke čine rastavljeni dijelovi diptiha i triptiha.

Za vrijeme posljednjeg rata ikone su bile u podrumu MUP-a, franjevačkom samostanu i u Sabornoj crkvi u Sarajevu. Dok se visočka zbirka nalazila u Sarajevu, konzervator Anika Skovran izvršila je konzervatorsko-restauratorski zahvat na tri ikone: Bogorodica sa Hristom na prijestolu, Uspenje Bogorodice i Deizis. Danas su ove tri ikone izložene u Muzeju Srpske pravoslavne crkve u Sarajevu. Ostale ikone su vraćene u crkvu u Visokom i sve su u lošem stanju.

## Reference

## Literatura
* Ljiljana Ševo, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002. - Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. Godine
* Zdravko Kajmaković, Zidno slikarstvo u Bosni i Hercegovini, Sarajevo, 1971.

## Vanjske veze

* Mitropolija dabrobosanska