open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jamajčanski dolar

**Jamajkanski dolar** je službena valuta karibske države Jamajke od 1969. godine.

## Historija
Istoriju službenog novca korištenoga na Jamajci treba se posmatrati u sklopu istorije korištenja valuta u ostatku Britanske Zapardne Indije u cjelini. Specifičnost Jamajke bila je samo u tome što je jedina od ostrva Britanske Zapadne Indije mogla koristiti posebno dizajnirane kovanice Britanske funte, osim specijalnih srebrnih kovanica Goata (tradicionalni naziv engleskih srednjovjekovih srebrnjaka) koji su se izdavali samo za Britansku Zapadnu Indiju ali su se naknadno počeli koristiti samo u Britanskoj Gvajani.

Prvi novac koji se koristio na Jamajci bile su španjolske bakrene kovance koje su se zvale maravedi. To se nadovezuje na činjenicu kako je približno 400 godina španjolski dolar bio širokoraširen na globalnim trgovačkim rutama, uključujući u region Karibskog mora. Ipak, zbog revolucionarnih ratova u Latinskoj Americi, izvori tih srebrnih trgovačkih novčića su iščezli. Posljednji španjolski dolari iskovani su 1825. u Boliviji. Ujedinjeno je Kraljevstvo 1821. usvojilo vrlo uspješan zlatni standard, pa se 1825. godina nakon toga učinila kao savršena za uvođenje britanskih kovanica i u Britanske prekomorske kolonije. Ta je odluka ipak pogodila karibske zajednice budući da se za jedan španjolski dolar dobijalo četiri šilinga i četiri penija što nije odgovaralo realnoj vrijednosti kovanog metala. Ova je politika imala negativne posljedice na uvođenje nove valute tako da je 1838. promjenjena tečajna lista kako bi više odgovarala realnoj vrijednosti. Za Jamajku, Britanski Honduras, Bermudu i kasnije Bahame uspostavljen je poseban set pravila a njihova zajednička institucija bila je Banka Nove Škotske.

1839. britanski je parlament usvojio odluku po kojoj je jedino legalno platežno sredstvo na Jamajci postala britanska valuta (osim španjolskih zlatnika). Odluka je stupila na snagu 31.12. 1840.

Oslobođenje robova, do kojega je došlo 1838. godine povećana je potreba za kovanicama, posebno onima manje vrijednosti pa je i zbog toga 1869. uvedena dodatna vrsta kovanica. U tom periodu, do 1880., nastaju i prve jedinstveno jamajkanske kovanice.

1904. godine proizvedene su i prve novčanice, a 1918. uvedeni su i novi apoeni novčanica, od kojih je dio povučen iz upotrebe 1922., a dio 1940.

U 10. 1960. Banka Jamajke stekla je pravo da samostalno proivodi novac u službenoj upotrebi na Jamajci koja je svoje prve novčanice izdala 1961.

U 1. 1968. jamajkanski parlament odlučio je napraviti decimalizaciju valute te je uveo novu valutu Jamajkanski dolar i zamijenio dotadađnje Jamajkanske funte.

Jamajkanski se dolar koristio i na Kajmanskim ostrvima do 1972.
Les Bas-fonds

***Les Bas-fonds*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1936. u režiji Jeana Renoira. Predstavlja ekranizaciju istoimene drame ruskog pisca Maksima Gorkog. Radnja se odvija u ubožnici u predrevolucionarnoj Rusiji, gdje se osiromašeni plemić sprijateljuje s mladim kriminalcem. Smatra se jednom od najvjernijih adaptacija drame, s obzirom da se temelji na scenariju koga je odobrio sam Gorki. Godine 1937. je osvojio prvu nagradu Prix Louis-Delluc.

## Uloge
* Jean Gabin ... Wasska Pepel
* Suzy Prim ... Vassilissa Kostyleva
* Louis Jouvet ... Baron
* Jany Holt ... Nastia
* Vladimir Sokoloff ... Kostylev
* Robert Le Vigan ... Glumac alkoholičar
* Camille Bert ... Grof
* René Génin ... Louka
* Paul Temps ... Satine
* Robert Ozanne ... Jabot de Travers
* Henri Saint-Isle ... Kletsch
* Junie Astor ... Natascha

### Vanjske veze
* 
* Criterion Collection essay by Alexander Sesonske
Filonid

**Filonid** (grč. Φιλωνίδης, 5. vek pne.) bio je atinski komediograf koji je stvarao u okviru stare atičke komedije, savremenik Aristofanov. Prema *[[Suda|Sudi]]*, pre nego što se počeo baviti komediografskim radom, bio je slikar (γραφεύς). *Suda* spominje tri Filonidova komada:

* *Zaprežna kola* (Ἀπήνη)
* *Čovekoljubac* (Φιλέταιρος)
* *Junačke čizmice* ili *Prevrtljivci* (Κοθόρνοι)

## ''Prevrtljivci''

Reč κοθόρνος upotrebljavala se da označi naročitu obuću koju je Eshil uveo za glumce koji su u njegovim tragedijama tumačili likove junake iz grčke mitologije, a koja je imala visoke pete da bi se osoba doimala još višom na pozornici; kako se ta obuća mogla nositi na obe noge, to je u prenesenom smislu ova reč počela označavati prevrtljivca ili dvoličnog čoveka. Taj je nadimak zbog svoje prevrtljivosti u politici zaradio Teramen, učesnik oligarhijskog prevrata 411. pne., pa je ova Filonidova komedija najverovatnije i bila napad na ovoga političara. To potvrđuje izjava jednog antičkog gramatičara: "Teramen: vokativ: u Filipidovim *Prevrtljivcima*" (Θηραμένης τὴν κλητικήν Φιλιππίδης Κοθόρνοις), gde svakako umesto "Filipid" (Φιλιππίδης) treba čitati "Filonid" (Φιλωνίδης), jer se Filipidu nikada nije pripisivala drama takvoga imena. Množina u naslovu najverovatnije se odnosi na hor, čiji su članovi delili Teramenovu dvoličnost.

Filonid je u istoriji grčke književnosti poznatiji i značajniji po tome što je bio jedna od dve osobe pod čijim je imenom Aristofan na pozornici prikazao neke od svojih komedija: *[[Ose (Aristofan)|Ose]]*, *Amfijaraj* (danas izgubljen) i *[[Žabe (Aristofan)|Žabe]]*.

Filonidov sin Nikohar takođe je pisao komedije.

## Reference
Kongresi KPJ-SKJ

Kongresi Saveza komunista Jugoslavije (do 1952. godine Komunistička partija Jugoslavije) bili su skupovi na kojima su se sastajali delegati partijskih organizacija i odlučivali o politici i programu Saveza komunista Jugoslavije. Na kongresima su birani članovi Centralnog komiteta (ranije do 1926. godine Centralno partijsko veće), članovi Izvršnog komiteta (do 1952. godine Politički biro), kao i članovi Predsedništva SKJ. Pored kongresa SKJ, održavani su i kongresi republičkih i pokrajinskih organizacija Saveza komunusta. 

U svojoj istoriji SKJ je od 1919. do 1990. godine imao ukupno 14 kongresa (13 redovnih i 1 vanredni). Od ukupno 14 kongresa, samo četiri su održana pre Drugog svetskog rata i dolaska KPJ na vlast. Od ta četiri predratna kongresa, dva su održana ilegalno u inostranstvu, pošto je KPJ u Kraljevini Jugoslaviji delovala kako ilegalna partija, jer je 1920. godine bila zabranjena. 

U periodu od Četvrtog (održan 1928) do Petog kongresa (održan 1948) prošlo je ukupno dvadeset godina, pa su u tom periodu održavane razne partijske konferencije, koje su imale značaj kongresa. Od tih partijskih konferencija najznačajnija je Peta zemaljska konferencija, održana oktobra 1940. godine u Zagrebu. 

Poslednji vanredni kongres Saveza komunsita Jugoslavije održan je januara 1990. godine i na njemu je došlo do sukoba između vladajućih struktura republičkih organizacija SKJ što je prouzrokovalo raspad Saveza komunista. Republičke organizacije SKJ nastavile su posle ovog kongresa da deluju samostalno, a ubrzo potom su se reformisale i promenile imena (*vidi [[Političke partije nastale raspadom SKJ]]*).

## Kongresi KPJ i SKJ

## Literatura

* **Pregled Istorije Saveza komunista Jugoslavije**. „Institut za izučavanje radničkog pokreta“, Beograd 1963. godina.
* **Hronologija Radničkog pokreta i SKJ 1919-1979**. „Institut za savremenu istoriju“ Beograd i „Narodna knjiga“ Beograd, 1980. godina.
* **Istorija Saveza komunista Jugoslavije**. Izdavački centar „Komunist“ Beograd, „Narodna knjiga“ Beograd i „Rad“ Beograd, 1985. godina.
Četrnaesti kongres Saveza komunista Jugoslavije

**Četrnaesti (vanredni) kongres [[Savez komunista Jugoslavije|Saveza komunista Jugoslavije]]** održan je od 20. do 22. januara 1990. godine, u beogradskom centru „Sava“. Prisustvovali su delegati iz svih republika i pokrajina, kao i partijska delegacija JNA. Tadašnji predsednik Predsedništva CK SKJ bio je Milan Pančevski iz Makedonije.

Na kongresu su se najviše sukobile srpska i slovenačka delegacija. Prvi su se zalagali za uvođenje sistema „jedan čovek - jedan glas“, tj. za centralizovanje Jugoslavije. Slovenci su, međutim, predlagali konfederaciju partije i države. Bit njihovih prijedloga bila je u tome da se uvede politički pluralizam, koji je u stvarnosti zapravo već i postojao, jer su u Sloveniji već bili održani izbori za slovenskog predstavnika u saveznom Predsjedništvu, a u Hrvatskoj i Sloveniji bile su u tijeku pripreme za prve višestranačke izbore. Potom su zahtijevali da se izbaci iz zakonodavstva odredba o takozvanom verbalnom deliktu, da se zabrani mučenje političkih zatvorenika, kao i politička suđenja. Također su tražili da veze između saveznih jedinica budu drugačije i da sve savezne jedinice budu autonomne i da nadglasavanje postane nemoguće. Svi predlozi slovenačke delegacije, koju je predvodio Milan Kučan, bili su odbijeni. Istovremeno, srpski predlozi su prihvatani većinom glasova.

Posle dva dana rada i oštrih verbalnih sukoba, delegacija SK Slovenije napustila je, 22. januara uveče, kongresnu dvoranu centra „Sava“. Odmah nakon toga, šef delegacije SK Srbije, Slobodan Milošević, predložio je da kongres nastavi rad i pređe na donošenje odluka. Međutim, tome se oštro suprotstavila delegacija SK Hrvatske. Oni su saopštili da će, ukoliko se to bude desilo, i oni napustiti kongres. Njima su se pridružile delegacije SK Makedonije i SK Bosne i Hercegovine.

Milan Pančevski zaključio je rad kongresa i rekao da će on nastaviti rad. Ali se to u narednim danima nije desilo. Time je, nakon 45 godina, prekinuta vladavina SKJ. Ovaj događaj bio je jedan od ključnih u raspadu SFRJ.

## Povezano
* Savez komunista Jugoslavije
* Kongresi KPJ-SKJ
* Raspad SFRJ

## Vanjske veze
* Naslovna strana ''Borbe'', 22. 01. 1990.
* Naslovna strana ''Večernjih novosti'', 22. 01. 1990.
* Naslovna strana ''Politike'', 22. 01. 1990.
* Naslovna strana ''Politike'', 23. 01. 1990.
Sporna teritorija

**Sporna teritorija** obično je naziv oblast oko koje između dve ili više država postoji spor oko prava posedovanja i kontrole. Takođe se ponekad koristi za zemlju koju je zauzela neka nova država oduzevši je od države koju više ne priznaje, no pravo posedovanja ili kontrole nije univerzalno priznato.

## Povezano
* Ničija zemlja
* Popis spornih teritorija
** Popis pograničnih sukoba
* Fait accompli
* Status quo ante bellum

## Izvori
* WorldStatesman – za svaku se državu daje popis sporova oko teritorija u koje je eventualno uključena
* Territorial disputes  in CIA World Factbook
* USState Department/ FloridaStateUniversity International Border Studies 

## Vanjske veze
* Lectures by Malcolm Shaw entitled *The International Legal Principles Relating to Territorial Disputes: The Acquisition of Title to Territory* and *Settling Territorial Disputes* in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law
Vancouver (otok)

**Vancouver** je kanadski otok na jugozapadu Britanske Kolumbije u obalnom pojasu Tihog oceana.

## Geografija
Otok ima površinu od 31 285 km², dug je 460 km (u smjeru sjeverozapad-jugoistok), prosječno širok 80 km, pa je svojim dimenzijama najveći sjevernoamerički otok pacifičke obale  Od kanadskog kopna razdvojen je tjesnacima; Georgia, Johnstone i Queen Charlotte a od američkog Tjesnacem Juan de Fuca.

*Vancouver* je zapravo potopljeni planinski masiv čiji vrhovi izviruju iz oceana, na to ukazuje njegov ispresjecani planinski reljef sa nekoliko vrhova koji prelaze visinu od 2 100 metara. Duž istočne obale proteže se obalna ravnica, za razliku od zapadne, koja je neobično razvedena dubokim fjordovima. Otok je neobično dobro pošumljen, pa se to njegovo bogatstvo štiti u tri velika nacionalna parka; Strathcona Provincial Park površine 2 193 km² u centralnom dijelu otoka, Pacific Rim National Park (500 km²) na zapadu i Cape Scott Provincial Park (151 km²) na sjeveru. 
## Historija
Izvorni stanovnici tog otoka bili su indijanska plemena; Kwakiutl, Nootka i Coast Salish.
Otok je otkrio britanski kapetan James Cook - 1778., a detaljno ga je istražio George Vancouver - 1792. (po njemu je dobio i ime). Dugo vremena bio je privatno vlasništvo Kompanije Hudson Bay sve do 1849. kad je postao Krunska kolonija, - 1866. je ujedinjen sa kolonijom Britanskom Kolumbijom, a od 1871. je dio Kanade sa administrativnim centrom u Victoriji. 
## Privreda i transport
Najvažnije privredne aktivnosti na otoku su eksploatacija šuma i obrada drva, ribarstvo, rudarstvo (ugljen, željezna rudača, bakar). 
Uz to je važna je i poljoprivreda (mliječni proizvodi, voće i povrće), te turizam.

Veći otočki urbani centri leže duž istočne obale, pored Victorije to su još; Duncan, Nanaimo, Port Alberni, Courtenay, North Cowichan, Port Hardy i Campbell River.

Otok je odlično povezan trajektima i avionskim vezama sa kanadskim i američkim kopnom.
## Reference

## Vanjske veze

*  ''Vancouver Island'' na portalu Encyclopædia Britannica
Peonije iz Mende

**Peonije iz [[Mende (Grčka)|Mende]]** (starogrčki: *Παιώνιος Μενδαῖος*) bio je starogrčki skulptor, aktivan između 430. - 420. pne. suvremenik Fidije i Polikleta.

## Biografija i djelo
O njemu se doista ne zna gotovo ništa, zna se da je bio porijeklom iz Mende na Halkidiki i da je djelovao i živio negdje oko 450. do 400. pne..
Jedini rad za kog se sa sigurnošću može reći da je njegov je kip iz božice Nike (oko 420. pne.) otkopan 1875. u Olimpiji. 

Na natpisu isklesanom na podestu kipa, piše da je ta **Krilata pobjeda**, posvećena građanima peloponeskih gradova Mesenije i Naupakta nakon njihove pobjede protiv neimenovanih protivnika, pretpostavlja se da se radilo o Spartancima (Bitka kod Sfakterije).

Na natpisu također piše da je *Peonije* pobjedio na natječaju za izradu akroteriona za zabat Zeusovog hrama u Olimpiji. Pauzanija mu je pripisao i izradu skulptura na istočnom ulazu u hram, ali brojni stručnjaci još i danas sumnjaju u tu atribuciju.

Pripisuje mu se i izrada mramornog Friza iz Base za Hram Apolona Epikura.

Motiv njegove - *Krilate Nike* korišten je za izradu medalja za Olimpijske igre u Ateni 2004. 

## Reference

## Vanjske veze

* ''Paeonius'' na portalu Encyclopædia Britannica
Georgia (tjesnac)

**Georgia** (engleski: *Georgia Strait*) je morski tjesnac u istočnom Pacifiku koji razdvaja otok Vancouver od kanadskog kopna Britanske Kolumbije.

## Geografija
Tjesnac je dug nekih 222 km i prosječno širok oko 28 km, proteže se duž jugozapada otoka Vancouver do sjevera, gdje završava u masi bezbrojnih otočića, iznad kojih su tjesnaci Johnstone i Queen Charlotte. Južna granica su mu opet brojni otoci od kojih je najveći američki San Juan. Iza te otočke barijere leži tjesnac Juan de Fuca koji razdvaja otok Vancouver od američkog kopna države Washington. Tjesnac je prosječno dubok po sredini od 275 do 370 m, u njemu leže brojni mali otoci i hridi, a najveći su Texada i Lasqueti. Kanadska obala je jako razvedena, brojnim dubokim zaljevima, od kojih je najveći onaj rijeke Fraser i grada Vancouvera.

Tjesnac je poznat po jakoj morskoj struji koju uzrokuju vode rijeke Fraser, ali i kao sigurni plovni put poznat kao Unutrašnji prolaz (Inside Passage), za brodove koji plove iz zaljeva Seattla za Aljasku i obrnuto. Tjesnacu je ime dao George Vancouver, britanski kapetan koji je 1792. oplovio otok, u čast kralja Georga III.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Strait of Georgia'' na portalu Encyclopædia Britannica
Queen Charlotte (tjesnac)

**Queen Charlotte** (engleski: *Queen Charlotte Strait*) je morski tjesnac u istočnom Pacifiku koji razdvaja otok Vancouver od kanadskog kopna Britanske Kolumbije.

## Geografija
Tjesnac je dug nekih 100 km i prosječno širok oko 26 km, proteže se duž sjeverozapada otoka Vancouvera, od zaljeva Queen Charlotte na sjeveru, do tjesnaca Johnstone na jugu. Kao dio Unutrašnjeg prolaza (Inside Passage), tjesnac je poznat kao sigurni plovni put za brodove koji plove iz zaljeva Puget za Aljasku i obrnuto.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Queen Charlotte Strait'' na portalu Encyclopædia Britannica
Korça

**Korča**, ili **Gorica** ( ili *Korça*, , ; , ), je grad na jugoistoku Albanije u istoimenoj oblasti. Po proceni iz 2005. imao je 86.176 stanovnika.

Grad je udaljen oko 30 kilometara od grčke granice. Nalazi se u planinama severnog Epira, na plodnoj visoravni visine oko 850 metara.

Pored albanske većine u gradu živi mnogo Cincara, Grka i Makedonaca. Mnogi Albanci su pravoslavne veroispovesti. Godine 1913. u Korči je živelo 16.000 ljudi, od toga 11.000 Grka i 4000 Albanaca.

## Vanjske veze
Milorad Drašković

**Milorad Drašković** (10. april 1873, Polom, Kneževina Srbija - 21. jul 1921. Delnice, Kraljevina SHS) je bio političar i ministar u Kraljevini Srbiji i u Kraljevini SHS.

Kao ministar policije napisao je Obznanu protiv komunista 1920. godine, nakon čega ga je ubio komunistički atentator Alija Alijagić.

## Biografija
Rođen je u rudarskom selu Polomu.
Završio je Pravni fakultet u Beogradu 1894. godine, posle čega je postao advokat. Nakon toga odlazi u Švajcarsku i Francusku gde specijalizira mlekarstvo. Godine 1899. kao član Samostalne radikalne stranke proteran je iz Srbije, ali ga 1900. država abolira i vraća se da živi u Smederevu gde otvara najsavremeniku mlekaru u Srbiji. Godine 1905. postao je ministar narodne privrede i poslanik, a 1908. prodaje mlekaru i prelazi u Beograd gde postaje direktor Izvozne banke. Godine 1914. postao je ministar građevine i saobraćaja, a tokom povlačenja preko Albanije obavljao je dužnost ministra vojnog. Nakon Prvog svetskog rata učestvovao je sa kraljem Aleksandrom 1920. na pregovorima u Parizu oko pitanja ratne odštete.

Kao ministar unutrašnjih poslova napisao je Obznanu, nakon čega ga je 21. jula 1921. u gradu Delnice u Gorskom kotaru ubio Alija Alijagić. Atentat Milorada Draškovića bio je povod za donošenje Zakona o zaštiti javne bezbednosti i poretka u državi.

Njegovo telo je iz Delnica, prebačeno u Beograd, gde je 24. jula, gde sahranjeno na Novom groblju, a troškove i grobnicu, pored Vojvode Mišića, obezbedio je grad.

## Napomene

## Izvori

## Povezano
* Crvena pravda
* Atentat na regenta Aleksandra Karađorđevića (1921)

## Vanjske veze
Put 36 (Iran)

**Cesta 36** (perz. جاده ۳۶) je državna cesta u sjeveroistočnom Iranu koja spaja Firuzkuh u Teheranskoj pokrajini s Torudom u Semnanskoj pokrajini, te Bejardžomand s Tajbadom u Razavi Horasanu. Trasa se sastoji od dva odvojena dijela – zapadnog (215 km) i istočnog (330 km). Prvi prolazi kroz Semnan, a potonji povezuje i Anabad, Bardaskan, Kondor, Halilabad, Kašmar, Šadmeher, Torbat-e Hejdariju, Dovlatabad, Baharz, te Mašhad-Rizu. Zapadnim dijelom cesta se geografski proteže južnim Alborzom i Dašt-e Kavirom, a istočnim također kroz navedenu pustinju odnosno uz planine Šadab, Kar-Gaz i Baharz. Nadmorska visina trase oscilira od minimalno 713 m na granici s Afganistanom, 770 m u dolini Abrišam-Ruda i 810 m kod Rasana do maksimalno 2450 m na Bašmanskom prijevoju kod Firuzkuha. Krajnji istočni dio duljine 20 km od Tajbada odnosno čvora s cestom 97 dijelom je azijskog međunarodnog koridora AH1 i od graničnog prijelaza Gomrok-e Dugarun nadovezuje na afganistansku cestu A1 koja vodi prema Heratu. Izgradnja nedostajućeg centralnog dijela ceste 36 (~100 km) u toku je od 2010. godine, a do 2013. izgrađen je segment duljine 27 km južno od Bejardžomanda. Iste godine najavljena je i rekonstrukcija dijela od potonjeg grada do Bardaskana. Ciljevi povezivanja zapadnog i istočnog dijela trase su revitalizacija centralnog Šahrudskog okruga i bolja transportna koordinacija između Kozmodroma Imam Homeini i Šahrud, dviju važnih karika nacionalnog svemirskog programa.

## Veze
* Popis iranskih cesta
* Transport u Iranu

## Reference

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Stratis

**Stratis** (grč. Στράττις, 5–4. vek pne.) bio je atinski komediograf koji je stvarao u okviru stare atičke komedije. Prema *[[Suda|Sudi]]*, vrhunac njegovog stvaralaštva pada nešto posle Kalije, što znači da je prvu komediju prikazao verovatno oko 412. pne. Delimično je bio savremenik Sanirionov i Fililijev, kako se zaključuje po tome što tu dvojicu komičkih pesnika napada u sačuvanim fragmentima. Njegovo ime ponekad je kod antičkih autora zabeleženo kao "Straton" (Στράτων), pa su neki ispitivači ranije pretpostavili da su komediografi Stratis i Straton ista osoba, no to je mišljenje odbačeno. 

Nepoznati autor spisa *[[O komediji]]* pripisuje Stratisu 16 komedija, a *Suda* navodi ove naslove:

Pored ovih, drugi antički autor spoominju još četiri njegove komedije:

* *[[Zopir]] u plamenu* (Ζώπυρος περικαιόμενος)
* *[[Mirmidonija|Mirmidonci]]* (Μυρμιδόνες)
* *Rečni ljudi* (Ποτάμιοι)
* *Balavko* (Πύτισος)

Sudeći po ovim naslovima, čini se da je Stratis naročito voleo mitološku travestiju i parodiju grčke tragedije. U *Kalipidu* se pojavljivao tradicionalni lik proždrljivog Herakla. Komedija *Čovek Orest* prikazana je nakon Euripidovog *[[Orest (drama)|Oresta]]* (408. pne.), kako zaključujemo po tome što se u njoj napada Hegeloh, glumac koji je igrao Euripidovog Oresta. *Atalanta* je prikazana "dugo posle" Aristofanovih *[[Žabe (Aristofan)|Žaba]]* (405. pne.). U *Rečnim ljudima* ismeva se Fililije, a prema sholijastu taj je komad prikazan pre Aristofanovih *[[Eklesijazuse|Eklesijazusa]]*, dakle najkasnije 394. ili 393. pne. Stratis je prikazivao komedije još 380. pne., sudeći po jednom napadu na Isokrata zbog njegove ljubavi prema Lagiski kada je ovaj govornik već bio starac.

## Reference
Dido Kvaternik

**Eugen "Dido" Kvaternik** (Zagreb, 29. marta 1910 – Rio Cuarto, 10. marta 1962) je bio političar i ustaški dužnosnik. Nalazio se na čelu Ustaške nadzorne službe i bio nadležan za rad svih koncentracionih logora u NDH.

## Rana biografija
Rođen je u Zagrebu 1910. Sin je ustaškog vođe Slavka Kvaternika. Nakon završene gimnazije počeo je studirati pravo koje nije završio. Baveći se politikom postao je blizak Hrvatskoj stranci prava. Često je odlazio u inozemstvo, gdje se upoznao s Antom Pavelićem i ostalim članovima emigrantskog vodstva ustaške organizacije.

## Atentat na kralja Aleksandra

Emigrirao je 1933., nakon neuspjelog atentata na kralja Aleksandra u Zagrebu. Postao je jedan od glavnih Pavelićevih suradnika. Djelujući pod lažnim imenima (Eugen Rakovečki, Egon Kramer) radio je na ponovnoj organizaciji atentata na kralja Aleksandra Karađorđevića. Bio je zapovjednik i vođa skupine atentatora, sve do njihovog dolaska u Marseilles (Francuska), kada se povukao i preko Švicarske vratio u Italiju.

Zbog toga je dvije godine proveo u zatvoru, ali su ga talijanske vlasti odbile izručiti Francuskoj.

Po izlasku iz zatvora u proljeće 1936. talijanske ga vlasti pridružuju ostalim ustašama u internaciji na otoku Lipari. Početkom 1937. postao je zapovjednik ustaškog logora na tom otoku do njegova raspuštanja početkom travnja iste godine.

## Drugi svjetski rat i NDH

U Hrvatsku se vratio tri dana nakon proglašenja NDH i postao povjerenik, a 18. travnja 1941. ravnatelj Ravnateljstva za javni red i sigurnost NDH te 4. svibnja 1941. državni tajnik u Ministarstvu unutarnjih poslova.

Nalazio se na čelu Ustaške nadzorne službe od njenog osnutka 16. kolovoza 1941., a bio je i član Poglavnikove tjelesne bojne. U njegovoj je nadležnosti bio rad svih ustaških logora u NDH i provođenje represivnih i genocidnih mjera ustaške vlasti.

U izvještaju njemačkog opunomoćenog generala u NDH Edmunda Glaisea von Horstenaua od 19. maja 1942. godine, upućenom vrhovnom komandantu Wehrmachta, u kom se dotiče vojno-političke i privredne situacije na teritoriji marionetske NDH, kao i organizacije ustaško-domobranskih jedinica, o Eugenu Kvaterniku se navodi sljedeća opaska:

Zbog neslaganja s Pavelićem, sredinom rujna 1942. bio je razriješen svih dužnosti. Godine 1943. otišao je živjeti u Slovačku, a zatim u Austriju i Italiju.

## Emigracija i smrt
1947. je emigrirao u Argentinu. Pisao je i objavljivao u emigrantskim krugovima.

Smrtno je stradao 1962. u prometnoj nesreći.

## Izvori

## Literatura
*
Kokosova ploča

**Kokosova ploča** je jedna od glavnih litosfernih ploča na Zemlji, površine od 2,860.000 km².

## Karakteristike
Kokosova ploča leži ispod dijela Tihog oceana pored zapadne obale Centralne Amerike. Na sjeveru graniči sa Sjevernoameričkom i Karipskom pločom, a na jugu s Naskanskom pločom.

Lanac vulkana od Paname do zapadnog Meksika, rezultat su subdukcije (podvlačenja) Kokosove pod Sjevernoameričku ploču i Karipsku ploču.

Kokosova i Naskanska ploča ostaci su pradavne Faralonske ploče koja se raspala prije 23,000.000 godina.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Cocos Plate'' na portalu Encyclopædia Britannica 
;Ostali projekti
Karipska ploča

**Karipska ploča** je jedna od glavnih litosfernih ploča na Zemlji, površine od 3,319.000 km².

## Karakteristike
Karipska ploča leži ispod dijela Tihog oceana pored istočne obale Centralne Amerike. Graniči sa Sjevernoameričkom, Južnoameričkom, Naskanskom i Kokosovom pločom. Granice njihova sudaranja su područja intenzivne seizmičke aktivnosti, čestih potresa, tsunamija i vulkanskih erupcija.

Karipska ploča pomiče se prema istoku prema obje velike kontinentalne ploče, i prema Sjevernoameričkoj i Južnoameričkoj brzinom od 10 do 20 milimetara godišnje i to već nekoliko desetaka milijuna godina.

Zona kolizije sa Sjevernoameričkom pločom kod otoka Kube sada je relativno stabila, ali se zona subdukcije pomaknula prema Centralnoj Americi.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Caribbean Plate'' na portalu Encyclopædia Britannica 
;Ostali projekti
Filipinska ploča

**Filipinska ploča** je jedna od glavnih litosfernih ploča na planetu Zemlja, površine od 5,447.000 km².

## Karakteristike
Filipinska ploča leži ispod dijela Tihog oceana na istoku Filipina i predstavlja oceansku litosferu ispod Filipinskog mora.

Dobar dio filipinskih otoka, uključujući i sjeverni Luzon, sastavni su dio Filipinskog mobilnog pojasa, koji je geološki i tektonski odvojen od Filipinske ploče.

Filipinska ploča na sjeveru graniči sa Ohotskom pločom kod Nankajskog rova, a kod Fudžijame u Japanu ima zonu kolizije sa Amurskom i Ohotskom pločom. Sa istoka ima konvergentnu granicu sa Pacifičkom pločom formirajući zonu subdukcije kod Izu-Ogasavarskog rova. Na jugu ima granicu sa pločama Carolina i Bird's Head. Na zapadu se Filipinska ploča subducira (podvlači) pod Filipinski mobilni pojas kod Filipinskog rova.

## Reference

## Vanjske veze
* ''SFT and the Earth's Tectonic Plates''  
;Ostali projekti
Akroterion

**Akroterion** (Starogrčki jezik: ἀκρωτήριον = vrh) je naziv u arhitekturi za dekorativni stalak za ornament smješten na vrhu zabata grčkog hrama.

Kasnije se termin *Akroterion* proširio i na sam kip ili ornament koji je stajao na postolju.
## Karakteristike
Orginalno je *Akroterion* bio floralni ornament, sa ponovljenim uzorcima latica, koji se postavljao na krovni vijenac i na oba zabata.

Kasnije je jednostavna ornamentika zamjenjena kiparskim skupinama, kao kod Apolonovog hrama na Delosu, izgrađenom 420. pne., kod kog je centralna figura bila božica Eja.
Isprva su se *akroterionu* izrađivali od terakote, a kasnije od finog mramora.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Acroterion'' na portalu Encyclopædia Britannica
Put 37 (Iran)

**Cesta 37** (perz. جاده ۳۷) je državna cesta u zapadnom Iranu koja spaja Takestan u Kazvinskoj pokrajini sa Abadanom u Huzestanu. Prolazi i kroz Hamadansku pokrajinu i Luristan odnosno kroz više od 25 gradova među kojima su najbitnije pokrajinske metropole Hamadan, Horamabad i Ahvaz. Zajedno s cestom 65, 71, 91, 95 i autocestom 5 (djelomično u izgradnji) spada u grupu prometnica koje povezuju sjever Irana s Perzijskim zaljevom odnosno Indijskim oceanom. Cesta 37 ima duljinu od 1470 km i od sjevera prema jugu geografski se proteže Kazvinskom ravni, dolinom Rud-e Šura, Hamadansko-baharskom ravni, masivom Zagrosa, dolinama rijeka Kargan i Karhe u Luristanu, te Bala-Ruda, Karuna i Arvand-Ruda u Huzestanu. Nadmorska visina trase oscilira od 8 m u Abadanu na krajnjem jugu do 2350 m na Avadžanskom prijevoju između Gur-Kale i Pandž-Angošta odnosno 2090 m na Razanskom prijevoju između Kalu-Farangija i Bag-Pašma. Cesta 37 se od Rovana do Hamadana preklapa s cestom 48 (51 km), od Vijana do Kuridžana s cestom 47 (9&nbsp;km), od Dehriza do Borudžerda s cestom 52 (21,7 km), od Hersdar-e Olije do Pol-e Dohtara s cestom 19 (6,5&nbsp;km), te od Horamšahera do Abadana s cestom 96 (9 km). Od svoje krajnje južne točke do čvora s autocestom 6, prometnica je dijelom azijskog međunarodnog koridora AH8.

## Veze
* Popis iranskih cesta
* Transport u Iranu

## Literatura
*  
;Ostali projekti
Sadat

**Sadat** () je arapsko ime.

## Osobe

* Anwar Sadat, bivši predsednik Egipta
* Jehan Al Sadat
* Sadat Bukari
* Sadat Tebazaalwa
* Talaat Sadat
* Nazmus Sadat
* Zallascht Sadat
* Abu Sadat Mohammad Sayem
* Sadat X

## Mesta
* Pak Sadat Colony
* Sadat Colony
* Sadat, Iran (razvrstavanje)

## Ostalo
* Sadat (film)
* Sadatov muzej
* Sadatova akademija za studije menadžmenta

## Povezano
* Saadat (razvrstavanje)
George Vancouver

**George Vancouver** (King’s Lynn, Norfolk 22. jun 1757. - Richmond, Surrey, 10. maj 1798.), bio je veliki engleski istraživač i pomorac.

On je sa velikom preciznošću iscrtao dotad nepoznate obale Sjeverne Amerike od San Francisca do Britanske Kolumbije i utvrdio da ne postoji nikakav plovni put preko Kanade od Pacifika do Hudsonova zaljeva.
## Biografija
*Vancouver* je stupio u Kraljevsku mornaricu u dobi od samo 13 godina, bio je u posadi kapetana Jamesa Cooka na njegovoj drugoj (1772. - 1775.) i trećoj ekspediciji (1776. 1780.).

Nakon devet godina provedenih plovivši po Karibima povjerena mu je komanda nad ekspedicijom koja je trebala istražiti sjeverozapadne obale Sjeverne Amerike, ta ekspedicija donijela mu slavu.

Iz Engleske je otplovio 1. aprila 1791., preko Rta dobre nade do Australije, tu je pažljivo istražio njene jugozapadne obale. Nakon zaustavljanja na Tahitiju i Havajima, doplovio je do zapadne obale Sjeverne Amerike kod koordinata - 39°27′ 17. aprila 1792.

Istražio je vrlo pažljivo čitav kraj oko Otoka Vancouver svaku uvalu i svaki tjesnac, i pedantno ih kartografirao i imenovao, između ostalog dao je ime Zaljevu Puget i Tjesnacu Georgia.
August je proveo u pregovorima sa Španjolcima nagovarajući ih da Englezima prepuste svoju napuštenu bazu u Zaljevu Nootka na Otoku Vancouver. Nakon tog je nastavio istraživati obalu, pa je u aprilu 1793. doplovio do San Luisa Obispa u Kaliforniji.

Iz tog kraja je 1794. otplovio na sjever do Cookova zaljeva u južnoj Aljasci, a poslije toga natrag do San Francisca. Od tamo je odjedrio prema kući preko Rta Horn, doplovivši do Engleske - 20. oktobra 1794.

Svoja iskustva opisao je u trotomnoj knjizi, ilustriranoj brojnim kartama - Putovanje i otkrića na plovidbi po sjevernom Pacifiku i oko svijeta...1790. - 1795., koja je objavljena nakon njegove smrti - 1798.
## Reference

## Vanjske veze

* ''George Vancouver'' na portalu Encyclopædia Britannica
Sulejman Omerović

**Sulejman Omerović "Car"** (Maglaj, 8. maj 1923 – put Osijek–Našice, novembar 1945) je bio bosansko-hercegovački partizan, komandant Treće vojvođanske brigade i narodni heroj Jugoslavije.

Ubijen je po završetku Drugog svetskog rata, kao potpukovnik Jugoslovenske armije, od grupe ustaških terorirsta.

## Predratna biografija

Rođen je 1923. godine u Maglaju, u siromašnoj porodici. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu. Posle toga otišao je u Sarajevo, gde se upisao u Šerijatsku školu i živeo u internatu. Tokom boravka u školi počeo je da usvaja napredne ideje i okuplja oko sebe grupu istomišljenika, zbog čega je jednom bio i uhapšen; ubrzo je bio pušten jer žandarmi nisu imali konkretnih dokaza.

## Oslobodilački rat

Posle kapitulacije Jugoslavije 1941. i dolaska ustaša, pojačao je svoju aktivnost u okupiranom Sarajevu, gde je delovao kao član SKOJ-a. februara 1942. dobio je direktivu da napusti Sarajevo i sa grupom drugova iz internata pređe u partizane.

Prvih dana marta 1942. godine stupio je u Prvi crnogorski bataljon Prve proleterske brigade, u kojem je bio sve do jula 1943. godine, kada je zbog ranjavanja ostao u pozadini. Za člana Komunističke partije Jugoslavije primljen je 1942. godine.

Prvo *vatreno krštenje* imao je maja 1942. godine na Sinjajevini, gde su borci skoro mesec dana vodili borbe protiv četnika Pavla Đurišića. Nakon toga je učestvovao u borbama brigade na Durmitoru, Konjicu, Kupresu, Ključu, Bosanskom Grahovu, Jajcu, Jošavki, Ivan-sedlu, na Neretvi i u danima Četvrte neprijateljske ofanzive na Drini i kod Brodareva. U danima Pete neprijateljske ofanzive, kao zamenik političkog komesara, poveo je četu u juriš da odbrani ranjenike kod Čelebića. Kao politički komesar čete, štitio je odstupnicu bataljonu 8. jula 1943. u borbi kod Caparde, gde je bio teško ranjen, što ga je odvojilo od Prve proleterske brigade.

Nakon što je ozdravio, prebačen je među vojvođanske partizane. Tamo je bio komesar bataljona, zamenik komandanta brigade i naposletku komandant Treće vojvođanske brigade. Sa brigadom je prešao Srem, Majevicu, Birač, Ozren, Trebavu, Jahorinu, Zelengoru, Pivu, Loznicu, Cer, Beograd, Sremsku Mitrovicu, Baranju i sve do Klagenfurta.

Kao potpukovnik Jugoslovenske armije i komandant Pete vojvođanske brigade, novembra 1945. godine, na putu Osijek–Našice, poginuo je u sukobu s ustaškim teroristima.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 20. decembra 1951. godine, proglašen je za narodnog heroja.

## Izvori

## Literatura

* 
*
Manastirica

**Manastirica** može biti:

* Manastirica (Petrovac), naseljeno mesto u opštini Petrovac
* Manastirica (Kladovo), naseljeno mesto u opštini Kladovo
* Manastirica (Prizren), naseljeno mesto u opštini Prizren

ili

* Manastir Manastirica, manastir Srpske pravoslavne crkve kod Kladova

## Povezano
* Manastir (razvrstavanje)
Sanirion

**Sanirion** (grč. Σαννυρίων) bio je atinski komediograf koji je stvarao prvenstveno u okviru stare atičke komedije, ali delom pripada i početnoj fazi srednje komedije. Bio je savremenik Diokla i Fililija.

Sanirion se rugao dikciji Hegeloha, glumca u Euripidovom *[[Orest (drama)|Orestu]]*, koji je prikazan 408. pne. Hegeloh je, naime, napravio omašku dok je izgovarao stih 279. ove tragedije, koji glasi: Ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήν᾽ ὁρῶ ("nakon oluje opet mirno more vidim"), pa je umesto γαλήν᾽ ὁρῶ ("mirno more vidim") rekao γαλῆν ὁρῶ ("lasicu vidim") ne označavajući u izgovoru apokopu vokala.

O Sanirionovom životu ne znamo ništa, osim da je bio izrazito mršav, zbog čega mu se Stratis rugao u *Kinesiji* i *Tragačima za hladom*, kao i Aristofan u danas izgubljenom komadu *Gerytades*, u kome komediograf Sanirion, tragički pesnik Melit i epičar Kinesija silaze u podzemni svet kao predstavnici svih živih pesnika; a oni su odabrani zato što su i sami senke pa im ta oblast neće biti strana. Zanimljivo je da se Sanirion po istom osnovu rugao Melitu u svom komadu *[[Telos (filozofija)|Svrha]]* (Τέλως).  Aristofanu je takođe uzvratio tako što mu je prebacio da je proveo život pišući za druge, čime je najverovatnije aludirao na to što su neke Aristofanove komedije na pozornicu izvedene pod imenom drugih osoba.

*[[Suda]]* navodi ove naslove Sanirionovih komedija:

* *Svrha* (Τέλως)
* *[[Danaja]]* (Δανάη)
* *[[Ija (mitologija)|Ija]]* (Ἰώ)

*Suda* navodi i *Tragače za hladom* (Ψυχασταί) pozivajući se na Ateneja, no to je zapravo Stratisova drama koju je autor leksikona pripisao Sanirionu nepažljivim čitanjem Ateneja, koji na tom mestu priča o tome kako je Sanirion ismevan u Stratisovim *Tragačima*.

Sačuvano je nekoliko stihova iz *Svrhe*, te pet stihova iz *Danaje*, u kojima ismeva spomenutu omašku glumca Hegeloha. Kod Ateneja je sačuvano nekoliko reči iz *Ije*. *Danaja* i *Ija* po tematici možda već pripadaju srednjoj atičkoj komediji, no vremenski ne mogu biti mnogo kasnije od 407. pne.

## Reference
Danaja

**Danaja** () je u grčkoj mitologiji bila kćerka Akrisija, kralja Argosa i Euridike (ili Aganipe) i Persejeva majka.

## Mitologija
S obzirom na to da je imao samo Danaju, Akrisije je pitao proročište da li će imati naslednika. Odgovoreno mu je da neće, ali da će Danaja roditi muško dete koje će ga ubiti. Da bi to sprečio, zatvorio je svoju kćerku u podzemnu tamnicu sačinjenu od bronze, ali je Zevs u vidu zlatne kiše prošao kroz otvor na krovu i obljubio Danaju. Tako je začela i rodila dečaka, Perseja, koga je odnegovala zajedno sa dadiljom, koja je bila zatočena zajedno sa njom. Jednog dana je Akrisije začuo dečji glas i ušao u tamnicu, gde je Danaja pokušala da mu objasni da je Persej Zevsov sin. Nije joj poverovao, već ju je zajedno sa detetom zatvorio u kovčeg i bacio u more. Kovčeg je doplovio do ostrva Serifos, gde ga je našao Diktis. On je prihvatio majku i dete, ali se u nju zaljubio njegov brat, kralj Polidekt. Danaja mu nije uzvratila ljubav i Polidekt je pomislio da je to zbog sina. Zato ga je poslao da mu donese Meduzinu glavu. Kada se Persej vratio sa pohoda, zatekao je Diktisa i svoju majku kako se mole bogovima da ih zaštiti od zlovolje Polidekta. Zato je upotrebio Meduzinu glavu i okamenio kralja i njegove pratioce. Potom je sa majkom napustio ostrvo i odveo je u Argos gde je ona ostala sa svojom majkom, Euridikom.

Prema rimskom predanju, kovčeg je stigao do obale Lacija gde se Danaja udala za kralja Pilumna i osnovala grad Ardeju. Njen potomak je Turno, kralj Rutula.

## Reference

## Vanjske veze
Munafik

**Munafik** (na arapskom: *munāfiq*, منافق; plural: *munāfiqūn*) u islamu označava licemjernu osobu, tj. onoga tko se prikazuje vjernikom, a nije vjernik. U Kuranu munafici označavaju stanovnike Medine, u čiju se vjernost Muhamed nije mogao pouzdati.

## Izvori
Manastir (razvrstavanje)

**Manastir** ima više značenja:

### Izvorno značenje
* Manastir, mesto (najčešće građevina ili sklop građevina) gde prebivaju monasi

### Ostala značenja
* Manastir (Niška Banja), naselje u gradskoj opštini Niška Banja grada Niša, Srbija
* , naselje u , Bugarska
* , naselje u , Bugarska
* , naselje u , Bugarska
* Manastir (Prilep), naselje u opštini Prilep, Severna Makedonija
* Manastir, staro ime Bitolja, koje se i danas upotrebljava u turskom jeziku

## Povezano
* Manastirica (razvrstavanje)
* Monastir (razvrstavanje)
Bill de Blasio

**Bill de Blasio** (New York City, New York, SAD, 5. kolovoza 1961.) američki je političar. Za gradonačelnika New Yorka izabran je 5. studenoga 2013. , s mandatom od početka 2014. do kraja 2017. Prije toga bio je javni odvjetnik, izabrani neovisni dužnosnik koji zastupa interese birača pred gradskom vlašću, te je oštro kritizirao politiku obrazovanja gradonačelnika Bloomberga, protiv ukidanja besplatnih karata za podzemnu željeznicu za učenike, te protiv Bloombergovih proračunskih rezova na uštrb skrbi za djecu.

## Počeci
De Blasio je rođen kao **Warren Wilhelm, Jr.**: nosio je ime i prezime svog oca, ratnog veterana njemačkog porijekla, dok mu je mati bila Maria r. De Blasio, kći imigranata iz južne Italije, (mjesto rođenja djeda je Sant'Agata de' Goti, Benevento, a bake Grassano, Matera). Otac Warren Wilhelm, koji je prošao kroz nekoliko najtežih bitaka na Pacifiku poput one za Okinawu, trpio je PTSP i alkoholizam. Napustio je obitelj kad je sin imao sedam godina, a ubio se 1979. kao neizlječiv finalni bolesnik od raka pluća. Sin se stoga srodio s identitetom majčine obitelji, pa je 1983. službeno promijenio ime u * Warren de Blasio-Wilhelm*, a 2002. je ponovo promijenio ime u *Bill de Blasio*, što je privatno koristio već dulji niz godina.

Odrastao je u Cambridgeu (Massachusetts). 

Preddiplomski studij završio je na Sveučilištu u New Yorku (New York University), a magisterij međunarodnih odnosa je postigao na Fakultetu međunarodnih i javnih poslova Sveučilišta ''Columbia''.

## Političko djelovanje
U mladosti je Bill de Blasio podržavao sandinističke reforme u Nikaragvi, uz brk politici tadašnjega američkog predsjednika Reagana. Godine 1997. je u administraciji predsjednika Clintona radio kao oblasni ravnatelj Ministarstva stanovanja i urbanog razvitka, te je povećao savezne fondove za pristupačno stanovanje i stanovanje starijih.

Vodio je uspješnu kampanju Hillary Rodham Clinton za izbor u Senat 2000.

Bio je član Gradskog vijeća New Yorka od 2002. do kraja 2009., izabran u brooklynskome 39. okrugu. Među ostalim je postigao da se izglasa propis protiv diskriminacije stanovnika koji su dobivali potporu kroz federalne vaučere za stanarinu, da se poboljša staranje za siromašne građane oboljele od HIV-a, da se donese zakon protiv diskriminacije transrodnih stanovnika, te da se uvede besplatna jezična podrška imigrantima koji ne govore engleski.

Za javnog odvjetnika New Yorka izabran je u studenome [2009.]] za razdoblje od 2010. do kraja 2013.

## Osobni i obiteljski život
Bill de Blasio živi u “rasno“ mješovitu braku. Supruga mu je pjesnikinja i aktivistica manjinskih prava Chirlane McCray. Imaju dvoje djece – Dantea i Chiaru – koji pohađaju ili su pohađali javne škole. 

## Izvori
Arsenjev

**Arsenjev** () je grad u Rusiji u Primorskom kraju. Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 56.742 stanovnika.

## Stanovništvo
Prema preliminarnim podacima sa popisa, u gradu je 2010. živelo 56.742 stanovnika, 6.154 (9,78%) manje nego 2002.

## Reference
Artjom

**Artjom** (ruski: *Артём*) je grad u Rusiji, u Primorskom kraju. Nalazi se na sjevernom dijelu Muravjosko-Amurskog poluotoka (ruski: *полуостров Муравьёва-Амурского*), na . Dio je područja Vladivostoka.

## Stanovništvo
Prema preliminarnim podacima sa popisa, u gradu je 2010. živjelo 102.636 stanovnika, 38.491 (60,01%) više nego 2002.

Površina: 506 četvornih km, od kojih je 200 pošumljeno

Od Vladivostoka je udaljen 45 km željeznicom, a autocestom 50 km.

Artjom se sastoji od lanca manjih naselja na autocesti Vladivostok - Nahodka.

Građen je većinom od jedno-, dvo- i peterokatnica od kamena i opeke, ali se može vidjeti i dosta privatnih kuća građenih od drva.

Grad je osnovan 1924. nedaleko rudnika Žibunni. Ime je dobio po slavnom revolucionaru Artjomu (F.A. Sergejev). 1938. godine postaje grad. 

Artjom obuhvaća tri glavna naselja:
# Uglovoje (ruski: *Угловое*), udaljeno 18 km od središta Artjoma, broj stanovnika 12.200
# Zavodskoj (ruski: *Заводской*), udaljen 15 km od središta, broja stanovnika 12.000
# Artjomovski (ruski: *Артёмовский*), udaljen 13 km od središta, - broja stanovnika 9.400

## Ekonomija

Polovica radno sposobnog stanovništva Artjom radi u proizvodnji materijala. 

U Artjomu je 29 industrijskih poduzeća, polovica kojih su u privatnom vlasništvu. 

U potrošačkih dobara koja se proizvode u Artjomu, spadaju namještaj, porculan.

Temelj mjesnom gospodarstvu je bilo rudarstvo, točnije ugljenokopi. Nu, budući su rudnici pred iscrpljenjem, ova gospodarska grana nema budućnosti. Predviđa se da će u budućnosti prijevoz biti glavna gospodarska grana u Artjomu. 

Vladivostočka međunarodna zračna luka se nalazi blizu Artjoma. Najveće željezničko čvorište Primorskog kraja se ovdje nalazi. Godišnje 12 milijuna tona tereta prolazi kroz Artjom prema Vladivostoku i 24 milijuna tona prema Nahodki. 1994. godine, zračna luka je opslužila 500.000 putnika, a ovaj broj predstavlja tek 28% potencijala te zračne luke. 

## Reference
Arzamas

**Arzamas** (ruski:*Арзамас*) je grad u Nižnjenovgorodskoj oblasti u Rusiji.

## Geografija

Nalazi se na obalama rijeke Teše (koja je pritoka rijeke Oke), 300 km istočno od Moskve. Geografske koordinate su mu približno 55° 28' sjeverne geografske širine i 43° 52' istočne geografske dužine.

## Historija

Prvi put se spominje 1552. Službeno je grad od 1719.
Asino

**Asino** (ruski: Асино) je grad (od 1952.) u Tomskoj oblasti u Ruskoj federaciji. Asino je smješten na .

Broj stanovnika: 30.300 (2001.).

Luka je na rijeci Čulim. Asino je povezano i željeznicom.

Od gospodarstva je značajna drvna i drvoprerađivačka industrija.
Čulim

**Čulim** (ruski: *Чулым*) je rijeka u Krasnojarskom kraju i u Tomskoj oblasti u Rusiji.

Desna je pritoka rijeke Oba.

Duga je 1799 kilometara.

Površina njenog porječja je 134.000 kilometara četvornih.

Ulijeva se u Ob kod Ust-Čulima.

Na Čulymu se nalaze gradovi Nazarovo, Ačinsk i Asino.
Klina (reka)

**Klina** je reka na Kosovu koja pripada Jadranskom slivu, a površina njenog sliva iznosi 393 km². Izvire na Suvoj planini i svoj 62 kilometara dugačak tok završava kao leva pritoka Belog Drima. Veća mesta na njenim obalama su Srbica i Klina, podignuta na njenom ušću.

## Tok reke

Reka Klina izvire na severoistočnim padinama Suve planine, južno jezera Gazivode i Zubinog Potoka, ispod vrha Rudopolje, na Kosovu. Njen tok je u početku veoma krivuda i kreće se ka istoku (od Kaldure), pa ka jugu (od Jabuke), zatim ponovo ka istoku (od Crepulje) i onda ka jugoistoku (od Gornjeg Strmca). Protiče pored srednjovekovne tvrđave Perkovca i Gornje Kline, zatim protiče kroz Srbicu, da bi kod sela Lauša i manastira Devič, njen tok krenuo prema jugozapadu i ona u tom delu predstavlja severnu granicu Drenice. Njena najveća pritoka, reka Move, uliva se u nju između sela Tušilje i Ovčarevo.

Kod Dobre Vode, ispod ostataka srednjovekovnog manastira, tok reke se naglo okreće ka zapadu i ona ulazi u Metohiju, a njen tok prati pruga Priština-Peć. Posle prolaska kroz selo Podgrađe i pored ruševina Jerinine kule, za koju neki smatraju da je prva prestonica Srbije Dostinika, reka se ulazi u gradić Klinu i na njenom zapadnom kraju se uliva u Beli Drim.

## Literatura
* *[[Mala enciklopedija Prosveta]]*, Treće izdanje (1985); Beograd: „Prosveta“; 
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije* Sarajevo: „Svjetlost“;
Die Tochter des Samurai

***Die Tochter des Samurai*** () ili  je njemačko-japanski crno-bijeli film snimljen 1937. u režiji Arnolda Fancka i Mansakua Itamija, poznat kao jedno od najznačnijih japansko-njemačkih filmskih koprodukcija, odnosno kao svojevrsni filmski odraz novostvorenog saveza i ideološke bliskosti nacističke Njemačke i militarističkog Japana pred drugi svjetski rat. Protagonist, koga glumi Isamu Kosugi je mladić koji se nakon školovanja u Njemačkoj namjerava oženiti za privlačnu njemačku novinarku (čiji lik tumači Ruth Eweler). Radnja prikazuje kako na kraju ipak zaključuje kako je takav međurasni brak suprotan njegovoj dužnosti, te se na kraju ženi za kćer samuraja (koju glumi Setsuko Hara), sa kojom će započeti novi život u Mandžuriji (koja je u vrijeme snimanje filma pod japanskom okupacijom).

## Uloge
* Setsuko Hara - Misuko Yamato 
* Ruth Eweler - Gerda Storm 
* Sessue Hayakawa - Iwao Yamato 
* Isamu Kosugi - Teruo Yamato 
* Eiji Takagi - Kosaku Kanda 
* Haruyo Ichikawa - Hideko Kanda 
* Yuriko Hanabusa - Oiku, sobarica 
* Kichiji Nakamura - Ikkan, svećenik 
* Max Hinder - njemački učitelj
* Misako Tokiwa - Teruova majka
* Kanae Murata - dijete

## Izvori

## Literatura
* Hull, David Stewart. *Film in the Third Reich: a Study of the German Cinema, 1933-1945*. University of California Press, 1969.
* Mayo, Marlene J. & Rimer J. Thomas & Kerkham, H. Eleanor. *War, Occupation, and Creativity: Japan and East Asia, 1920-1960*. University of Hawaii Press, 2001.

## Vanjske veze

* 
* Infos about the shooting of The Daughter of The Samurai with link to the photogallery
Arsk

**Arsk** (tatarski: Arça //; ruski: Арск /čitaj: arsk/) je grad u sjeveroistočnom Tatarstanu, u Rusiji. Nalazi se 65 km od Kazanja. Arsk je upravno središte Arskog okruga. 

## Geografija
Grad se nalazi na obalama rijeke Kazanke. Arsk je i postaja na pruzi Kazanj-Ägerce.

## Stanovništvo
Broj stanovnika: 17.211 2002. (Tatari 83%, Rusi 15%), u 2010. prema popisu 18.114 stanovnika.

## Historija
Grad su osnovali u 13. vijeku Povolški Bugari. Tatarsko ime grada *Arça* se može prevesti kao *[[Udmurt]]ski* ili *Udmurt*. Grad je bio glavni grad Arske daruge (*Arça daruğas*) za vrijeme Kazanjskog kanata. **[[Daruga]]** je upravna podjedinica u Kazanjskom kanatu. Iako se grad nalazio u području koje su uglavnom nastanjivali Tatari, veći dio stanovnika **daruge** bili su Udmurti. Moguće je da je prijašnje stanovništvo ovog kraja također bilo ugro-finsko te se kasnije asimiralo u Tatare.
Put 38 (Iran)

**Cesta 38** (perz. جاده ۳۸) je državna cesta u sjevernom Iranu koja spaja glavni grad Teheran s Horamdaštom u Kazvinskoj pokrajini. Prolazi i kroz Alboršku pokrajinu, a ostali gradovi koje povezuje su Bagestan, Šahrijar, Malard, Safadašt, Mahdašt, Ištehard, Bujin-Zahra, Sagezabad i Danisfahan. Prometnica ima duljinu od 158 km i geografski se proteže ravničarskim područjima, dolinom Rud-e Šura, te uz sjeverne obronke planine Džaru. Nadmorska visina trase oscilira od 1100 m kod Badamaka do 1460 m na krajnjem zapadu.

## Veze
* Popis iranskih cesta
* Transport u Iranu

## Vanjske veze
;Ostali projekti