open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Stevan Bodnarov

**Stevan Bodnarov** (Gospođinci, 12. avgust 1905 – Beograd, 20. maj 1993), srpski vajar i slikar, učesnik narodnooslobodilačke borbe.

## Biografija
Rođen je 12. avgusta 1905. godine u Gospođincima, Austrougarska, danas u Vojvodini, Srbija. Za vreme školovanja napušta bravarski zanat i stupio 1925. u Umetničku školu u Beogradu. Najpre učio vajarstvo kod P. Palačinija, a potom slikarstvo kod Mihaila Milovanovića. Od 1930. imao je izlaganja na prolećnim i jesenjim izložbama u Beogradu, a samostalno izlaže u Beogradu 1933. i Novom Sadu 1938. godine.

Boravio je u Parizu od 1934. do 1935. i 1938.-1939. i tamo održavao izložbe. Zbog učestvovanja u NOP-u, od 1942. do 1944. bio je zatvoren u Banjičkom logoru, a u proleće 1944. godine odlazi u NOVJ.

Bodnarov je ostao prilično dosledan svojim shvatanjima, zastupajući realistički stilski izraz u vajarstvu i u slikarstvu. Bavio se poslednjih godina minijaturom i u nju uveo dinamičniju fakturu.

Umro je 20. maja 1993. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Stvaralaštvo
Glavni slikarski radovi su mu: 
* Autoportret (1932., Muzej Matice srpske)
* Ciganka (1936.)
* Pejzaž iz Pudaraca (1936.)

Glavni vajarski radovi su mu: poprsja Pjera Križanića, Cuce Sokić (Muzej u Skoplju), Ismeta Mujezinovića (Narodni muzej, Beograd), Dimitrija Tucovića (trg Slavija u Beogradu), te spomenici Janku Čmeliku u Staroj Pazovi (1948.), streljanim u Jajincima (1951.), palim borcima u Kuli (1951.) i u Bijelom Polju (1952.). Autor je i poprsja Ive Lole Ribara, Ivana Milutinovića i Đure Đakovića na Grobnici narodnh heroja na Kalemegdanu.

## Foto galerija

Datoteka:Spomenik Janku Čmeliku u Staroj Pazovi.jpg|Janko Čmelik, Stara Pazova
Datoteka:Kurir-Stevan Bodnarov.jpg|„Partizanski Kurir“, Muzej istorije Jugoslavije, Beograd
Datoteka:Jajinci02.jpg|Spomen-park „Jajinci“
Datoteka:Kalemegdan - biste.jpg|Grobnica narodnih heroja na Kalemegdanu
Datoteka:Lola Ribar spomenik.JPG|Ivo Lola Ribar
Datoteka:Bista Djure Dajkovica Kalemegdan.jpg|Đuro Đaković
Datoteka:Bista Ivana Milutinovica 1.JPG|Ivan Milutinović


## Literatura

* **[[Enciklopedija Jugoslavije]]** (knjiga prva). „Jugoslavenski leksikografski zavod“, Zagreb, 1980. godina.

## Vanjske veze

* Stevan Bodnarov, nekrunisani kralj umetnika, boema
Fakultet organizacionih nauka Univerziteta u Beogradu

**Fakultet organizacionih nauka** (FON) je osnovan 4. novembra 1971. godine.

Fakultet organizacionih nauka deluje u okviru Beogradskog Univerziteta i predstavlja obrazovno-naučnu ustanovu u oblasti organizacionih, informatičkih, kvantitativnih i menadžment nauka, koja, u okviru svoje matične delatnosti obavlja osnovne, specijalističke, magistarske i doktorske studije, razne vrste inovacija znanja, stručnog usavršavanja i treninga, i naučnoistraživački i stručni rad u navedenim oblastima.

U okviru fakulteta postoje dva studijska programa, Informacioni sistemi i tehnologije, kao i Menadžment i organizacija.

## Organizacione jedinice
Radi uspešnog obavljanja svojih poslova i zadataka Fakultet je organizovan kroz četiri organizacione jedinice i to:
* Organizaciona jedinica za nastavno-naučnu delatnost
* Organizaciona jedinica za naučnoistraživačku delatnost
* Organizaciona jedinica za specijalističke, magistarske i doktorske studije
* Organizaciona jedinica za stručne, administrativne, tehničke i pomoćne poslove.

## Katedre
* Katedra za informacione tehnologije
* Katedra za informacione sisteme
* Katedra za elektronsko poslovanje
* Katedra za menadžment ljudskih resursa
* Katedra za menadžment i organizaciju
* Katedra za proizvodni i operacioni menadžment
* Katedra za upravljanje kvalitetom
* Katedra za operaciona istraživanja i statistiku
* Katedra za matematiku
* Katedra za softversko inženjerstvo
* Katedra za ekonomiju, poslovno planiranje i međunarodno poslovanje

## Vanjske veze

* Fakultet organizacionih nauka Univerziteta u Beogradu, 
* Puškice 
* FonForum
* FONIS
* Laboratorija za elektronsko poslovanje
Dragomir Brajković

**Dragomir Brajković** (10. decembar 1947 – 29. novembar 2009) je bio srpski pesnik, novinar i književnik, dobitnik više književnih nagrada i dugogodišnji urednik u Radio Beogradu. Rođen je 1947. godine u selu Pisana Jela kraj Bijelog Polja u Crnoj Gori. Diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu. Poeziju, prozu, esejističke i kritičke tekstove objavljivao je od 1966. godine. Bio je član Udruženja književnika Srbije.

Umro je 29. novembra 2009. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Nagrade i dela
* Dobitnik je Instelove nagrade za poeziju za 2005. godinu.
* Italijanska nagrada *-{Padoeus Amoenus}-* za delo *Krvava svadba u Brzavi*.
* Nagrada Dušan Kostić za pesničku knjigu *Starostavnik*.
* Nagrada Zmaj Ognjeni Vuk za zbirku pesama *Za vekom zalazeći*.
* Napisao je *Teslin pojmovnik* u čast 150-ogdišnjice rođenja Nikole Tesle.
* Nagrada Isidora Sekulić
* Nagrada Milan Rakić
* Oktobarska nagrada grada Beograda
* Trinaestojulska nagrada
* Nagrada Laza Kostić
* Nagrada Vukove zadužbine

Za svoj rad u novinarstvu dobio je više priznanja, nagradu na Međunarodnom festivalu INTERFER i „Zlatni mikrofon“, Radio Beograda.

Priredio je dve antologije savremene poezije za decu (izbor Ćopićevih pesama za mlade), među kojima i srpske poezije 20. veka nastale u izbeglištvu i rasejanju- *Među svojima*.

## Izvori

## Vanjske veze
* Dragomir Brajković - život i delo
Milenko Bojanić

**Milenko Bojanić** (1924 — 1987), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije, SR Srbije i SAP Vojvodine.

## Biografija
Milenko Bojanić rođen je 24. 4. 1924. godine u Aradcu kod Zrenjanina. Narodnooslobodilačkoj borbi je pristupio 1943. godine. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1944. godine.

Posle rata obavljao je mnoge funkcije:
* sekretar Sreskog komiteta KPJ u Zrenjaninu i Bečeju
* član Okružnog komiteta KPJ za severni Banat
* poslanik i delegat skupštine SAP Vojvodine, SR Srbije i SFR Jugoslavije
* član Izvršnog veća SAP Vojvodine i SR Srbije
* predsednik Izvršnog veća Srbije od 7. 5. 1969. do 6. 5. 1974. godine
* generalni direktor Jugoslovenske investicione banke
* profesor na Ekonomskom fakultetu u Kragujevcu
* generalni direktor Zavoda „Crvena zastava“

Umro je 22. 5. 1987. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Literatura
* **[[Enciklopedija Jugoslavije]]** (knjiga druga). „Jugoslavenski leksikografski zavod“, Zagreb 1982. godina.
Dragutin Bošković

**Dragutin J. Bošković** (Krupanj, 11. 4. 1925 – 29. 12. 1983) je bio doktor mašinstva, profesor Fakulteta organizacionih nauka, direktor Saveznog zavoda za patente, član više međunarodnih organizacija za intelektualnu svojinu.

## Biografija
Rođen je u Krupnju u porodici trgovca Jovana i majke Marije Bošković (1904-1984). Završio je Mašinski fakultet Univerziteta u Beogradu 1952. godine na smeru aerodinamika i vazduhoplovstvo. Na istom fakultetu je doktorirao 1971. odbranivši disertaciju pod naslovom „Prilog proučavanju uticaja savremenih procesa razvoja proizvoda na poslovnu strategiju industrijskog preduzeća“. Osnovna oblast njegovovg interesovanja i specijalizacije je bila organizacija rada u industriji. Smatra se osnivačem Inovacijskog pokreta Srbije i SFRJ. Od stranih jezika govorio je engleski, francuski i nemački jezik, a služio se ruskim i italijanskim.

Veći deo radnog veka proveo je obavljajući rukovodeće poslove. Počeo je kao šef fabrikacije u „Ikarusu“ (1952-1955), da bi potom u Hemotehni bio šef mašinskog odeljenja (1955-1956). U „Ikarus“ se vratio kao generalni direktor, a 1960. postaje generalni direktor fabrike „IMT“. Potom je preašo kao potpredsednik u Privrednu komoru Beograda, gde ostaje do 1965, kada je izabran za generalnog direktora Organomatika. U periodu od 1972. do 1983. godine bio je generalni direktor Saveznog zavoda za patente.

Dragutin Bošković je bio poslanik Savezne skupštine, član saveta Ekonomskog fakulteta, član Saveta za urbanizam Beograda, član izvršnog odbora SSRNJ Beograda, član Komisije CKSKS i predsednik Saveza mašinskih i elektro inženjera i tehničara Srbije. Za svoj celokupni rad je bio odlikovan Ordenom rada IV stepena, a dobio je i Povelju grada Beograda.

U svom radu se najviše bavio proučavanjem problema naučno-tehnološkog razvoja i organizacije rada. Rezultate svog naučnoistraživačkog rada je primenjivao i proveravao u praksi, a iskustva stečena radom u neposrednoj proizvodnji i u rešavanju konkretnih problema je ugrađivao u svoj teorijski rad. To mu je omogućilo da bude i plodan pisac. Napisao je preko 40 radova objavljenih u domaćim i stranim časopisima, kao i veći broj studija. Većina njegovih radova je bila spoj nauke i prakse.

Na Fakultetu organizacionih nauka je bio angažovan kao redovni profesor u periodu od 1973. do 1981. godine za predmet *Organizacija istraživanja i razvoja*, a 1973-1974. je bio v. d. Dekana FON-a. Pored plana i programa za taj predmet, dr Bošković je 1979. godine napisao i odgovarajući udžbenik istog naslova. Ta knjiga se koristila kao udžbenik i na drugim fakultetima.

U periodu od 1972. do 1983. godine bio je generalni direktor Saveznog zavoda za patente. U tom periodu pokrenuo je veliki broj projekata u vezi sa Inovacijskim pokretom, zaštitom od monopola ostvarenim preko intelektualne svojine, i Zakona o patentima i intelektualnoj svojini. Bio je član Svetske organizacije za intelektualnu svojinu (WIPO) i potpredsednik njenog Koordinacionog odbora.

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Petar Brajović

**Petar Brajović** (1915 — 1991), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Rođen 29. juna 1915. u Rijeci Crnojevića, kod Cetinja. Njegovi roditelji ubrzo su se preselili iz Crne Gore na Kosovo i Metohiju. Brajović je u Peći završio osnovnu školu i gimnaziju. U gimnaziji je postao simpatizer radničkog pokreta i učestvovao u štrajkovima i demonstracijama pećkih gimnazilaca. Na Vojnu akademiju upisao se 1937, a diplomirao je 1940. sa činom vazduhoplovnog potporučnika.

Posle sloma u Aprilskom ratu i kapitulacije, odbio je da ode u Veliku Britaniju sa ostalim oficirima. Po izbijanju ustanka, u leto 1941. godine, priključio se ustanicima u Peći. Postao je komandant Metohiskog pozadinskog partizanskog odreda. Član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) postao je u februaru 1942. godine.

Po direktivi KPJ, marta 1942. godine, prešao je na ilegalan rad u Đakovicu, a kasnije otišao na Šaru i radio na pitanjima vojne organizacije. Početkom 1943. godine postao je komandant Karadačkog odreda, nešto kasnije komandant Šarplaninskog odreda. Posle kratkog vremena odred se pretvorio u Makedonsko-­kosovski odred, koji se preko Šare i Koraba probio u Ljumu. U blokiranoj Peškopeji Brajović je rukovodio odbranom grada i njegovim oslobođenjem. Posle toga postao je komandant Kosovskih bataljona, a no­vembra 1943. komandant Prve makedonsko-kosovske udarne brigade, koja je učestvovala u nizu borbi kroz Makedoniju, Albaniju i Grčku. Juna 1944. godine, postao je komandant Prve kosovske udarne brigade, septembra komandant Četrdeset osme divizije, a zatim komandant Operativne zone Makedonije. Oktobra je postao komandant Šesnaestog korpusa i na kraju zamenik komandanta Operativnog štaba za Kosovo i Metohiju.

Istakao se u svim borbama, ali je naročito bio zapažen u borbama kod Kičeva, Debra, Peškopeji, u Grčkoj, u oslobođenju Prilepa. Njegova sposobnost i upornost posebno su došle do izražaja 1944. godine u čuvenom Bogumilskom pohodu. Tada je brigada za 14 dana neprekidne borbe probila nekoliko obruča prevalivši preko 300 kilometara. Tom prilikom Brajović je bio pismeno pohvaljen od Glavnog štaba NOV i PO Makedonije.

Neposredno je rukovodio operacijama za oslobođenje Severne Makedonije i posebno operacijom za oslo­bođenje Skoplja. U borbi protiv balista, februara 1945. godine, teško je ranjen. Od te rane izgubio je nogu.

Posle rata završio je Višu vojnu akademiju JNA. Biran je za narodnog poslanika u Skupštini SR Srbije. Penzionisan je u činu general-pukovnika JNA.

Bio je oženjen Sašom Brajović, sa kojom je imao troje dece — ćerku Ljiljanu i sinove Vidoja i Dragana.

Umro je 20. novembra 1991. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.

## Literatura
* *[[Narodni heroji Jugoslavije (knjiga)|Narodni heroji Jugoslavije]]*. „Mladost“, Beograd, 1975. godina.
* *[[Vojna enciklopedija]]* (knjiga prva). Beograd 1978. godina.
Bruno Brun

**Bruno Brun** (Hrastnik, 14. 8. 1910 – Beograd, 27. 2. 1978) je bio jugoslovenski klarinetista, dugogodišnji profesor Muzičke akademije u Beogradu.

## Obrazovanje
Upisao je studije na Muzičkoj akademiji u Beogradu 1938, diplomirao 1944. i nastavio usavršavanje u Parizu 1952. kod Y. Deleclusea.

## Karijera
Kao solista i u kamernim sastavima, Brun je nastupao u zemlji i inostranstvu (Nemačka, Egipat, Mađarska, Kina, Vijetnam, Severna Koreja i dr.). Bio je jedan od osnivača i potpredsednik Udruženja muzičkih umetnika Srbije, osnivač Odseka za duvačke instrumente 1947. na Muzičkoj akademiji, sekretar i solista Beogradske filharmonije (1938 – 1955), solista orkestra Beogradske opere (1938 – 1965), kao i rektor Univerziteta umetnosti u Beogradu (1965 – 1971). Odlikovan je Ordenom rada III stepena. Dobio je Sedmojulsku nagradu (1969).

## Pedagoški rad
Bruno Brun je predavao na Muzičkoj akademiji u Beogradu (1945 – 1975). Autor je više udžbenika za klarinet, od kojih su neki i danas u upotrebi.
Brunovi bivši studenti značajni su kao solisti, članovi kamernih ansambala, orkestarski muzičari i pedagozi u muzičkim školama i na akademijama. Neki od njih dobitnici su značajnih međunarodnih nagrada.

### Studenti prof. B. Bruna

* Ernest Ačkun
* Mihailo Živanović
* Matija Levai
* Miroslav Vukajlović
* Vasil Gelev
* Ante Grgin
* Đuka Tonči
* Josip Tonžetić
* Anton Eberst
* Mihajlo Kelbli
* Vladimir Žikić
* Nikola Kuvelić
* Ivan Kočarov
* Božidar Boki Milošević
* Nikola Srdić
* Milenko Mima Stefanović
* Miloš Gerić
* Dušan Božić
* Ištvan Šaši
* Bela Kolinger
* Josif Lukenić
* Đorđe Kotlarevski
* Miodrag Mitrović

### Studenti koji su započeli studije u klasi prof. B. Bruna
Spisak studenata koji su započeli studije u klasi prof. Bruno Bruna, a nisu u istoj diplomirali zbog bolesti i kasnije smrti profesora.

* Dragan Grujić
* Karči Burai
* Zoran Vesić
* Vladislav Čelik
* Periša Stanojević
* Radivoj Lazić

## Литература
* Blagojevic, Andrija."Bruno Brun (1910-1978) – Founder of the Yugoslav clarinet school." *The Clarinet*, Vol. 41/3 (June 2014). pp.&nbsp;46–51.
* Blagojević, Andrija. "The Performance Career of Bruno Brun."  *The Clarinet*, Vol. 47/3 (June 2020), pp.&nbsp;34–37.
* Janković, Slavko; Milanović, Mihajlo (ur.): *Ko je ko u Jugoslaviji*, Sedma sila, Beograd, 1957.
* *Mala enciklopedija Prosveta*, I, Prosveta, Beograd, 1978.
* Nikolajević, Snežana: *Muzika kao događaj*, Clio, Beograd, 1994.
* *Dvadeset pet godina Muzičke akademije u Beogradu 1937-1962*, Grafos, Beograd, 1963.
* *40 godina Fakulteta muzičke umetnosti (Muzičke akademije) 1937-1977*, Univerzitet umetnosti u Beogradu, Beograd, 1977.
* *Pedeset godina Fakulteta muzičke umetnosti (Muzičke akademije) 1937-1987*, Univerzitet umetnosti u Beogradu, Beograd, 1988.
* Peričić, Vlastimir: *Muzički stvaraoci u Srbiji*, Prosveta, Beograd, [1969.]
* Jugoslovenski savremenici, Biblioteka leksikon, *Ko je ko u Jugoslaviji 1970*, Beograd, Hronometar, 1970.
* *Leksikon jugoslavenske muzike*, Zagreb, 1984, sv. I, 113.

## Vanjske veze
* Portret prof. Bruna  
* Udruženje muzičkih umetnika Srbije
* Beogradska filharmonija 
* Bruno Brun - Vlastimir Peričić
* Bruno Brun
General-potpukovnik

**General-potpukovnik** je u Vojsci Srbije i armijama mnogih zemalja treći generalski čin ako je u upotrebi čin brigadnog generala. U armijama mnogih zemalja umesto njega postoji čin ekvivalentnog nivoa - čin general-lajtant.

Tokom Narodnooslobodilačkog rata u NOV i POJ od 1. maja 1943. godine uveden je u upotrebu čin general-lajtanta, a njega je 1952. u Jugoslovenskoj narodnoj armiji zamenio čin general-potpukovnika i kao takav postojao je i u Vojsci Jugoslavije i Vojsci Srbije i Crne Gore.

U ratnoj mornarici čin general-potpukovnika odgovara činu vice-admirala.

## Povezano
* Činovi Vojske Srbije 
* Činovi u Vojsci Jugoslavije
* Činovi u JNA

## Vanjske veze
* Činovi Vojske Srbije 

## Izvori
* *Vojna enciklopedija*, Vojnoizdavački zavod, Beograd, 1981.
Lista načelnika Generalštaba JNA

## Savezni sekretari za narodnu odbranu (1945-1992)

* vd.= vršilac dužnosti

## Načelnici Generalštaba JNA (1945-1992)

* *JNA je prestala da postoji 20. maja 1992.
Radio Beograd

**Radio Beograd** je državna radio-stanica iz Beograda, Srbija u sastavu RTS-a .

Prethodnik Radio Beograda, *[[Radio]] [[Beograd]]-[[Opština Rakovica|Rakovica]]* je započeo sa emitovanjem programa 1924, kao deo radiotelegrafske stanice. Oktobra 1924. godine radiotelegrafskoj stanici Beograd-Rakovica koja je bila u vlasništvu jedne francuske kompanije dopušteno je da instalira radioelektičnu stanicu i radiotelegrafsko-telefonskim aparatom emitituje tri puta nedeljno po jedan sat radio programa. Sa dogovorom ministarstva pošta i telegrafa Kraljevine SHS uvedena je naplata radio pretplate. Posle postavljanja odašiljača na zgradi Srpske akademije nauka u Beogradu, 8. marta 1929. *Radio Beograd AD* je počeo sa ekperimentalnim emitovanjem. Svečani početak redovnog emitovanja bio je 24. marta te godine, a program Radio Beograda čuo se i u Hrvatskoj i Sloveniji. Program se sastojao od muzike, vesti, radio-drama i drugih sadržaja. Signal i odjavna pesma Radio Beograda je bila pesma "Milkina kuća na kraju, oko njene kuće psi laju" takođe signal Radio Beograda je bilo prvih nekoliko prepoznatljivih tonova te pesme. Aluzija je bila na neke susedne zemlje sa kojima odnosi nisu bili najbolji...

Radio je prekinuo sa emitovanjem 6. aprila 1941, tokom bombardovanja Beograda. Nakon okupacije Beograda, Radio Beograd je postao radio-stanica nemačke vojske pod imenom *Soldatensender Belgrad* (Vojnički radio Beograd) na istoj frekvenciji. Bio je dostupan širom Evrope i Mediterana. Kada je jedan nemački poručnik je doneo malo poznatu 2 godine staru pesmu Lili Marlen koju je pevala Lale Andersen, i koja je do tad bila prodata u tek oko 700 primeraka. Usled nedostatka drugih pesama, Radio Beograd je vrlo često puštao ovu pesmu čime ju je popularisao. Radio Beograd je nastavio sa emitovanjem 10. novembra 1944. godine u oslobođenom Beogradu. Prvi posleratni direktor je bio Jovan Marinović, a prvi spiker bila je Jelena Bilbija.
Po završetku Drugog svetskog rata, Radio Beograd je postepeno postao najuticajnija radio stanica u Srbiji i bivšoj Jugoslaviji. Odjavna pesma i signal su bili Internacionala.

## Značajni novinari i saradnici „Radio Beograda“
* Blagoje Miljković
* Draga Jonaš, spiker

## Muzički urednici „Radio Beograda“
* Borivoje Ilić, muzički urednik
* Đorđe Karaklajić, muzički urednik 
* Nikola Karaklajić, muzički urednik

## Vanjske veze
* Radio Beograd
* Novi sajt Radio Beograd
Boško Buha (general)

**Boško Buha** je bio general-major MUP-a Srbije. Rođen je 30. septembra 1959, a ubijen je 10. juna 2002.

## Biografija
Boško Buha je rođen u Virovitici u Hrvatskoj.

Fakultet narodne odbrane završio je u Zagrebu, a u Beograd dolazi 1991. posle izbijanja ratnih sukoba u Hrvatskoj i ubrzo postaje načelnik Odeljenja unutrašnjih poslova u Sopotu, kod Beograda.

Za komandanta Policijske brigade SUP Beograd postavljen je 1998. godine. Buha je oko godinu dana proveo na Kosovu, gde je bio i tokom NATO bombardovanja Jugoslavije 1999. i gde je bio i ranjen.

Značajno je njegovo učešće u petoktobarskim promenama u Srbiji. Kao komandant policijske brigade SUP Beograd Buha je dobio zadatak da uz primenu sile prekine štrajk rudara u rudarskom basenu "Kolubara". Štrajk rudara Kolubare je bio jedan od ključnih elemenata uspeha prevrata. Buha dobijeni zadatak nije izvršio, još je i uspeo da obmane svoje pretpostavljene o pravim razmerama štrajka.

Za načelnika beogradskog MUP imenovan je 6. februara 2001. godine, a u čin general-majora unapređen je 1. juna iste godine. U trenutku smrti obavljao je funkciju pomoćnik načelnika resora Javne bezbednosti MUP Srbije.

## Ubistvo
Ubijen je 10. juna 2002. u Novom Beogradu u svojoj 43. godini. Zvanično policijsko saopštenje glasilo je:
:„U 2:40, na parkingu ispred hotela 'Jugoslavija', nepoznati izvršilac, s više projektila iz automatskog oružja, ispaljenih iz neposredne blizine, teško je ranio pomoćnika načelnika resora Javne bezbednosti MUP Srbije, general-majora Boška Buhu dok je ulazio u vozilo. Teško ranjen general je kolima Hitne pomoći prebačen u Urgentni centar, gde je podlegao povredama.“

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

## Zanimljivosti
General Buha je bio rođak deteta, narodnog heroja iz II svetskog rata, čije je ime takođe bilo Boško Buha. U njihovoj porodici postoji običaj da se svakom prvom muškom detetu iz kuće daje ime Boško.
Aleksandar Vojinović

**Aleksandar Vojinović** se može odnositi na:
* Aleksandra Vojinovića (1922-1999), generala JNA i narodnog heroja Jugoslavije, 
* Aleksandra Vojinovića (1936-2008), hrvatskog novinara i publicistu, 
* Aleksandra Vojinovića, ritam-gitaristu muzičke grupe KBO!.
Aleksandar Vojinović (novinar)

**Aleksandar Vojinović** (Zagreb, Savska banovina, Kraljevina Jugoslavija, 1936. – kolovoz 2008) je bio hrvatski novinar i publicista.

## Biografija

Radio je u raznim dnevnim i nedeljnim novinama: *Globus* (urednika Frane Barbierija), *Areni*, *Večernjem vjesniku,*, *Narodnom listu*, *Vjesniku u srijedu*, *Slobodnoj Hrvatskoj*, *Domu*, i *Startu*, u kojem je radio 12 godina, od 1969. do 1991. godine.

## Djela
* *„Atentati u službi rata“*, Zagreb, 1978.
* *„Zločin je bježao na Zapad“*, Centar za informacije i publicitet, Zagreb, 1987. ()
* *„Leon Rupnik“*, Zagreb, 1988.
* *„Ante Pavelić“*, Zagreb, 1988.
* *„Bleiburg: [otvoreni dossier]“*, Zagreb, 1990.
* *„"Križni put“*, Zagreb, 1991. (koautor Boris Vlašić)
* *„NDH u Beogradu“*, Zagreb 1991. ()
* *„Nije sramota biti Hrvat, ali je peh: velike i male tajne NDH“*, Izdavačka kuća Pavičić, Zagreb, 1999. ()
* *„Ive Mihovilović - Spectator“*, Profil, Zagreb, 2005. ()
* *„Andrija Maurović: prorok apokalipse“*, Profil, Zagreb, 2007. ()

## Vanjske veze
* Sajam knjiga u Puli
* Nacional: „Spectatorov dramatičan život“
Kuzma & Shaka Zulu

***Kuzma & Shaka Zulu*** su Splitska rap-raggae-dance-italo disco grupa osnovana krajem listopada 1993. kada je Saša Kuzmić-Kuzma snimio pjesmu "Jedna mala Iva" koju je skladao godinu dana ranije. Do sada je snimila 4 studijska albuma: Prva liga (album) (1994), Lito *ide mala* (1996), *Idemo na more* (2003) i Di ćemo večeras 2010. Na proljeće 2014 očekuje se izlazak albuma "Niko Nikoga"

## Vanjske veze
* Kuzma & Shaka Zulu na discogs.com
Natrijum-hlorid

**Natrijum hlorid** ili **kuhinjska so** (NaCl) dolazi u prirodi kao mineral halit. Svakodnevno se upotrebljava kao kuhinjska so. Također ulazi u sastav ekstracelularne tečnosti organizama. Koncentracija natrijum hlorida u morskoj vodi je oko 3,3% masenih procenata.

## Fizičke osobine
Natrijum hlorid je bijela kristalna supstanca, vrlo dobro topljiva u vodi.

## Biološki značaj NaCl
Kuhinjska so je glavni izvor iona Na+ i Cl- za ljude i životinje. Ioni Na+ imaju ključnu ulogu u mnogim fiziološkim procesima od održanja stalnog krvnog pritiska do održanja rada živčanog sistema. Zato je unošenje kuhinjske soli neophodno za život.

Ljudske dnevne potrebe za kuhinjskom soli iznose oko 50&nbsp;mg, a ta se količina otprilike nalazi u jednoj štruci bijelog kruha.
Današnjim načinom života unosimo u tijelo nekoliko puta veću količinu kuhinjske soli od od one koja je potrebna našem tijelu. 
Predpostavlja se da prekomjerna upotreba soli može izazvati neke bolesti.

Zakon nalaže da se kuhinjskoj soli mora dodavati jod radi smanjenja pojave gušavosti.

## Način dobijanja
Razlikujemo dvije vrste kuhinjske soli **rudna so** i **morska so**. 
* Rudna kuhinjska so se dobije iz rudnika soli iskapanjem na mjestima gdje je nekada davno bilo more i nataložila se so povlačenjem mora (najbolji primjer za to je rudnik soli u Tuzli).
* Morska so se dobija u solanama isparavanjem morske vode. Isparavanje se vrši u velikm plitkim bazenima. Sam proces isparavanja kreće od prvog bazena u kojem je koncentracija NaCl najmanja (morska voda) do zadnjeg, u kojem je morske voda toliko prezasićena da se so taloži na dnu bazena. Isušivanje se vrši samo u ljetnim mjesecima kada su najpovoljniji uvjeti za proizvodnju (vjetar i sunce). U Hrvatskoj postoje tri solane koje proizvode kuhinjsku so i to u Stonu, Ninu i Pagu.

## Povezano
* so
* natrijum
* hlor
* hloridi

## Reference

## Vanjske veze
Ratko Vujović

**Ratko Vujović Čoče** (1916 — 1977), učesnik španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Rođen je 16. 12. 1916. u Nikšiću. Osnovnu školu je završio Nikšiću, a gimnaziju u Nikšiću i Cetinju. Posle završene gimnazije, 1936. godine, otišao je na studije agronomije u Prag.

Sa početkom španskog građanskog rata, Ratko, među prvim jugoslovenskim dobrovoljcima, stiže u Španiju, krajem 1936. godine i priključuje se borbi za odbranu španske Republike. Posle kratke obuke upućen je, kao borac bataljona „Dimitrov“ na front Harama, kod Madrida. Posle je prebačen u 129. internacionalnu brigadu, u kojoj su se nalazili Jugosloveni, i tamo je obavljao dužnost zamenika komandira voda (komandir voda je bio Franc Rozman Stane). U Španije je, 1938. godine, primljen u članstvo Komunističke partije Jugoslavije.

Posle završetka rata, zajedno sa ostalim borcima internacionalnih brigada, povukao se u Francusku, gde je zatočen u logor Arželes, kod Perpinjana. Maja 1941. godine, sa jednom grupom jugoslovenskih zatočenika, prijavio se za dobrovoljni rad u Nemačkoj, gde je radio u jednom rudniku, kod Lajpciga. Iz Nemačke je tokom avgusta uspeo da se, preko već uspostavljenih partijskih veza, prebaci u Jugoslaviju.

Septembra 1941. godine dolazi u, tada oslobođeni, Drvar i postaje politički komesar prve partizanske čete. Novembra 1941. godine upućen je na Kozaru, gde je najpre bio zamenik, a zatim i politički komesar Drugog krajiškog (kozarskog) NOP odreda.

Jula 1942. godine, za vreme velike neprijateljske ofanzive na Kozaru, zajedno sa Josipom Mažarom Šošom i Milošem Šiljegovićem, rukovodio je partizanskim jedinicama.

Kada je 22. 9. 1942. godine formirana Pete krajiške kozarske udarne brigade, postao je zamenik komandanta. Kasnije je postao načelnik obaveštajnog centra Operativnog štaba za Bosansku krajinu. Septembra 1943. godine, kao obaveštajni oficir Trećeg bosanskog korpusa NOV i POJ, prešao je u istočnu Bosnu i tamo učestvovao u prvoj operaciji za oslobođenje Tuzle. Potom je bio komandant Petnaeste majevičke udarne brigade i načelnik štaba 17. istočnobosanske divizije. Januara 1945. godine postavljen je za načelika Operativnog štaba za Kosovo i Metohiju.

Posle oslobođenja Jugoslavije, završio je Višu vojnu akademiju i obavljao mnoge odgovorne dužnosti u Jugoslovenskoj narodnoj armiji - bio je zamenik načelnika Druge uprave Generalštaba JA, pomoćnik komandanta za pozadinu armije, komandant korpusa, načelnik uprave u Saveznom sekreterijatu za narodnu odbranu i dr. Umro je 29. 10. 1977. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih visokih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. 11. 1953.

## Literatura
* **Jugoslovenski savremenci: Ko je ko u Jugoslaviji**. „Sedma sila“, Beograd 1957. godina, 783-784. str.
* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga deseta), Beograd 1975. godina
* **[[Narodni heroji Jugoslavije (knjiga)|Narodni heroji Jugoslavije]]**. „Mladost“, Beograd 1975. godina.
Lazar Vozarević

**Lazar Vozarević**, slikar, rođen je 1925. godine u Sremskoj Mitrovici. Školu za primenjene umetnosti u Beogradu upisao je 1941. godine, a 1943. godine Akademiju za likovne umetnosti, koju je završio 1948. godine. Bio je član Jedanaestorice i Decembarske grupe.

Docent na Akademiji za likovne umetnosti u Beogradu postao je 1960. godine. Pored slikarstva, bavio se ilustracijom knjiga i mozaikom. 

Umro je 29. marta 1968. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju. 

## Samostalne izložbe
* 1952. Beograd, Galerija ULUS
* 1953. Pariz, Galerija Saint-Placide
* 1954. Beograd, Klub književnika
* 1955. Novi Sad, Galerija Matice srpske; Zagreb, Salon LIKUM; Beograd, Galerija ULUS
* 1956. Pariz, Galerija Rive Gauche
* 1957. Beograd, Galerija Grafički kolektiv
* 1958. Sarajevo, L. Vozarević, S. Bogojević, A. Luković
* 1959. Beograd, Umetnički paviljon Cvijeta Zuzorić
* 1960. Njujork, Picasso Club
* 1961. Sremska Mitrovica, Galerija Srema
* 1963. Venecija, Galerija Il Traghetto
* 1964. Beograd, Salon Moderne galerije
* 1965. Bari, Galerija La Panchetta
* 1966. Rim, Galerija Scipione
* 1968. Rim, Galerija Il Cerchio; Brisel, Palais des Beaux-Arts
* 1969/70. Beograd, Muzej savremene umetnosti 
* 1970. Zagreb, Galerija Forum; Priština, Pokrajinski kulturni centar
* 1983. Novi Sad, Galerija likovne umetnosti Poklon zbirka Rajka Mamuzića
* 1989. Sremska Mitrovica, Galerija Lazar Vozarević; Beograd, Galerija ULUS
* 2003. Novi Sad, Galerija likovne umetnosti Poklon zbirka Rajka Mamuzića

## Nagrade
* 1959. Oktobarska nagrada grada Beograda
* 1961. Nagrada za slikarstvo na I Trijenalu likovnih umetnosti, Beograd; Otkupna nagrada na konkursu za dekorisanje zgrade SIV-a, Beograd
* 1976. Prva nagrada na konkursu za Omladinski spomen-dom, Beograd

## Vanjske veze
* Galerija likovne umetnosti Poklon zbirka Rajka Mamuzića, Novi Sad
Kliničko-bolnički centar Dr. Dragiša Mišović

**Kliničko-bolnički centar „[[Dragiša Mišović|Dr Dragiša Mišović]]“** je zdravstvena ustanova sekundarnog i tercijarnog nivoa zdravstvene zaštite sa sedištem u Beogradu, u Ul.heroja Milana Tepića br. 1, opština Savski venac. 
Osnovan je 1976. godine, pod nazivom Kliničko-bolnički centar "Dedinje", integracijom Kliničke bolnice "Dr Dragiša Mišović", Železničko-saobraćajnog medicinskog centra i Specijalne dečije bolnice za plućne bolesti "Dedinje". 
Današnji naziv Kliničko-bolnički centar „Dr Dragiša Mišović - Dedinje“, datira od 1978. godine.

## Povezano
* Ginekološko-akušerska klinika Narodni Front
* Klinički centar Srbije
* VMA

## Vanjske veze
* Zvanična prezentavija - istorijat
VMA (razvrstavanje)

**VMA** je skraćenica koja može označavati:

* Vojnomedicinska akademija u Beogradu;
* Virgin Mobile Australia, mobilni operater u Australiji;
* eskadrile američkih marinaca opremljene s avionima tipa Harrier
* Vanilmandelična kiselina
Ljubo Vučković

**Ljubo Vučković** (1915 — 1976), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije. U periodu od 29. 4. 1955. do 16. 6. 1961. godine obavljao je funkciju načelnika Generalštaba Jugoslovenske narodne armije.

## Biografija
Rođen je 22. 1. 1915. godine u selu Ljubotinju, kod Cetinja. Osnovnu školu je završio u rodnom selu, a gimnaziju u Cetinju i Beogradu. Završio je Nižu školu vojne akademije u Beogradu, i kao oficir službovao u Mostaru.

U Aprilskom ratu, kao komandir čete, borio se na skadarskom frontu. Posle kapitulacije Kraljevine Jugoslavije, zarobili su ga Italijani, ali je uspeo da pobegne iz zatvora. Posle povratka u Mostar, uhapsile su ga ustaše, ali je i njima uspeo da pobegne.

U Narodnooslobodilačkoj borbi učestvuje od 13. 7. 1941. godine. Već u septembru je primljen u članstvo Komunističke partije Jugoslavije, i postavljen za vršioca dužnosti komandanta Lovćenskog partizanskog odreda. Juna 1942. godine, postavljen je za komandanta Prvog bataljona Četvrte crnogorske udarne brigade, sa kojom je učestvovao u velikoj diverziji na železničkoj pruzi Sarajevo-Mostar, jula iste godine. Prilikom drugog napada na Kupres, sa svojim bataljonom probio se i izbio na drugu stranu grada. Za junaštvo ispoljeno u borbi za grad, pismeno je pohvaljen od strane Vrhovnog komandanta NOP i DVJ Josipa Broza Tita.

Kao komandant Druge dalmatinske udarne brigade, uspešno je forsirao Neretvu i Drinu. Tokom bitke na Neretvi, njegova brigada je bila zadužena za obezbeđivanje srušenog mosta, prilikom prelaska glavnine partizanskih snaga i za razbijanje četnika na levoj obali reke Neretve.

Borbe na Gornjim i Donjim Barama tokom Pete ofanzive bile su najteže koje je vodila Druga dalmatinska brigada i spadaju u red najtežih borbi Glavne operativne grupe Vrhovnog štaba. Iako ranjen, Vučković je uspešno komandovao brigadom. U jesen 1943. godine, kao komandant Četvrte crnogorske udarne brigade, istako se tokom borbi za Kolašin.

Kao komandant Druge proleterske divizije učestvovao je u silovitom prodoru proleterskih brigada u Srbiju. Septembra 1944. postavljen je za komandanta 13. srpskog korpusa NOVJ i učestvovao u borbama za oslobođenje Srbije. Kraj Drugog svetskog rata, koji je započeo kao komandir čete, zatekao ga je na funkciji načelnika štaba Druge armije JA.

U periodu od 1946. do 1948. godine, bio je na školovanju, u Vojnoj akademiji „Vorošilov“ u Moskvi. Posle povratka iz Sovjetskog Saveza, bio je na raznim funkcijama u Generalštabu Jugoslovenske narodne armije - načelnik Više vojne akademije i načelnik Generalštaba, od 29. 4. 1955. do 16. 6. 1961. godine. Bio je i član Saveta narodne odbrane i predsednik Saveznog odbora Saveza rezervnih vojnih starešina Jugoslavije.

Umro je 7. 7. 1976. godine i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih visokih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. 12. 1951. godine.

## Literatura
* **[[Vojna enciklopedija]]** (knjiga deseta), Beograd 1975. godina
* **[[Narodni heroji Jugoslavije (knjiga)|Narodni heroji Jugoslavije]]**. „Mladost“, Beograd 1975. godina.
Tehnološko-metalurški fakultet Univerziteta u Beogradu

**Tehnološki fakultet Univerziteta u Beogradu** je fakultet Beogradskog univerziteta. Osnovan je 1948. godine reorganizacijom tadašnjeg sistema Tehničkog fakulteta. Na fakultetu se nalazio i odsek za metalurgiju. Tehnološko metalurški fakultet se nalazi u Karnegijevoj ulici 4. Od školske 2005/2006 godine na fakultetu je počela da se primenjuje Bolonjska deklaracija. Po novim reformama za bečerlor diplomu neophodna su 240 ESPB a za master 300 ESPB. 

Odseci na fakultetu su hemijsko inženjerstvo, inženjerstvo materijala, inženjerstvo zaštite životne sredine, metalurško inženjerstvo, tekstilna tehnologija i biohemijsko inženjerstvo i biotehnologija. U okviru odseka hemijsko inženjerstvo nalaze se pododseci farmaceutsko inženjerstvo, organska hemijska tehnologija, neorganska hemijska tehnologija, kontrola kvaliteta, elektrohemijsko inženjerstvo, polimerno inženjerstvo i hemijsko procesno inženjerstvo.

## Reference
Jovan Gligorijević

**Jovan Gligorijević** (Ajačo, Korzika, 6. oktobar 1918 – Beograd, 23. januar 1982.) je bio veterinar.

Diplomirao je na Veterinarskom fakultetu u Beogradu 1946., a 1948. doktorirao na Veterinarskom fakultetu u Zagrebu.

Godine 1949. osnovao je poseban Institut za rendgenologiju i fizikalnu terapiju na Veterinarskom fakultetu u Beogradu i organizovao odgovarajuću nastavu. Jedan je od organizatora prve laboratorije za primenu nuklearne energije u poljoprivredi, veterinarstvu i šumarstvu sa sedištem u Zemunu.

Bio je redovni profesor Veterinarskog fakulteta u Beogradu od 1962, a od 1971–75 rektor Beogradskog univerziteta.

Dobio je Sedmojulsu nagradu SR Srbije za 1978.

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Bibliografija
* *Intraperitoneala holecistografija kod domaćih mesojeda* Veterinarski arhiv -{XVIII}- 1-2;
* *Osnovi oftalmološke dijagnostike kod domaćih životinja* (s J. Dimićem), Beograd 1949;
* *Primena ehoskopije u ispitivanju debljine masnog tkiva svinja* (koautor), Veterinarski glasnik 1964;
* *Osnovi rendgenologije* (s. B. Petrovićem) Beograd 1970.
Zeka Buljubaša

**Zeka Buljubaša** (pravo ime **Jovan Gligorijević** (Doman kod Nevesinja?  oko 1785 — Zasavica 1813.) je jedan od najvećih junaka Prvog srpskog ustanka. Komandovao je četom bećara, *golih sinova* (beskućnika), koji su katkad *bivali odeveni u čohu, a okićeni najlepšim oružjem*. Godine 1813. borio se sa četom na Drini. Kada je četi nestalo municije, jurnula je noževima na Turke i cela izginula.

## Povezano
* Bitka na Ravnju

## Reference
Đuro Gavela

**Đuro Gavela** (Bosanski Petrovac, 17. 8. 1907 — Beograd, 2. 2. 1978) bio je književnik.

## Biografija
Filozofski fakultet završio je u Beogradu 1932. Od 1929. bio je činovnik Ministarstva prosvete , od 1945. urednik u izdavačkom preduzeću Prosveta a od 1949 upravnik Dositejeva i Vukova muzeja u Beogradu.

Književni rad je počeo poezijom, sarađujući u većem broju predratnih časopisa. Posle je prešao na kritičku prozu, objavivši u Književnosti, Književnim novinama, Savremeniku i Politici više članaka i eseja.

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

## Bibliografija
* *Antologija srpskohrvatske posleratne lirike*, Beograd 1937;
* *Srpska književna zadruga pod okupacijom*, Beograd 1945;
* *Dositej Obradović*, Beograd 1950:
* *Stari Beograd*, Beograd 1951

## Literatura
* Tekst dr Božidara Novakovića univ. prof., Filozofski fakultet Novi Sad u Enciklopediji Jugoslavije JLZ „Miroslav Krleža“, Zagreb 1986. tom 4. str 322
Nedeljko Gvozdenović

**Nedeljko Gvozdenović** (Mostar, 24. 2. 1902. — Beograd, 31. 1. 1988) je bio srpski slikar i akademik SANU.

## Biografija
Rođen je u Mostaru 1902. godine. U Minhen odlazi 1922. i upisuje Internacionalnu školu kod profesora Hanca Hofmana, a po završenim studijama 1926. godine se vraća u Beograd. Bio je profesor na Likovnoj akademiji u Beogradu i član Srpske akademije nauka i umetnosti. Sa nekolicinom svojih kolega i ondašnjih studenata, od kojih su neki danas akademici, bio je inicijator osnivanja Kuće legata kao posebne ustanove kulture koja bi se starala o zaostavštinama poklonjenim Muzeju grada Beograda.

Slikar Nedeljko Gvozdenović je zaveštao Muzeju veliki broj svojih radova raznih tehnika - ulja, gvaševa, tempera, akvarela i crteža, svoj stan sa ateljeom, idealnu trećinu kuće u Beogradu i izvesnu sumu novca za opremanje galerije u kojoj će biti izložena njegova dela. Grad Beograd je poverio legat Nedeljka Gvozdenovića na staranje i javno izlaganje Muzeju grada 1983. godine, kada je svečano otvorena Galerija Gvozdenović.

Izlagao je u Parizu, 1937, Veneciji, 1952, Tokiju, 1957, i Bruklinu, 1963. godine.

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Jedna ulica na Bežanijskoj kosi nosi njegovo ime.

## Povezano
* Toma Rosandić,
* Ljuba Ivanović,
* Milo Milunović,
* Sreten Stojanović,
* Zora Petrović,
* Petar Lubarda,
* Ivan Tabaković,
* Marko Čelebonović,
* Ljubica Sokić,
* Đorđe Andrejević Kun,
* Stojan Ćelić,
* Mladen Srbinović,
* Radomir Reljić i
* Nikola Janković

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
Fakultet Veterinarske medicine Univerziteta u Beogradu

**Fakultet veterinarske medicine u [[Beograd]]u**, ranije Vetrinarski fakultet, osnovan je 1936. godine - prvo predavanje je održano 26. oktobra. Fakultet je danas izrastao u visokoškolsku i naučnu organizaciju sa 290 zaposlenih, od kojih su preko 150 nastavnici i saradnici. Na Fakultetu danas studira 1249 redovnih studenata i 108 poslediplomaca. U toku proteklih godina na Fakultetu je diplomiralo 6230 studenata, magistarske studije je završilo 295, a specijalističke studije 826 diplomiranih veterinara i stručnjaka srodnih struka. Veliki broj stručnjaka je prošao kroz individualno usavršavanje a još veći završio kraće ili duže kurseve i seminare za inovaciju znanja. Doktorske disertacije je odbranilo 546 diplomiranih stručnjaka. Pet profesora Fakulteta veterinarske medicine su postali članovi Srpske akademije nauka i umetnosti.

Za izvanredne zasluge i uspehe postignute u obrazovanju stručnog i naučnog kadra i značajan doprinos razvoju i unapređivanju veterinarske delatnosti Predsedništvo Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije odlikovalo je Veterinarski fakultet novembra 1981. godine Ordenom zasluge za narod sa zlatnom zvezdom (Ukaz Predsedništva SFRJ br.107 od 26. XI 1981. godine).

Fakultet je promenio naziv 1998. godine, do tada je zvanični naziv bio Veterinarski fakultet, pri čemu su osnovne studije organizovane u sklopu dva odseka: veterinarska medicina i higijena i tehnologija namirnica animalnog porekla. Novim nastavnim planom i programom iz 1998. ukinut je odsek za higijenu i tehnologiju namirnica animalnog porekla i samim tim promenjen naziv fakulteta u skladu sa nazivom studijskog programa.

Dekani ovog fakulteta od osnivanja 1936. godine su:
* Živojin Đorđević 1936-1937
* Rihard Burijan 1937-1938
* Dobra Todorović 1938-1939
* Mile Rajčević 1939-1940
* Ilija Đuričić 1940-1941, 1945-1947, 1948-1949
* Antonije Vuković 1941-1943
* Dragoljub Jovanović v. d. 1944-1945
* Čedomir Simić 1947-1948
* Tihomir Savić 1949-1951
* Jovan Dimić 1951-1953
* Marko Radojčević 1953-1955
* Uroš Bratanović 1955-1957
* Milovan Jovanović 1957-1959
* Jovan Gligorijević 1959-1962
* Isidor Savić 1962-1964
* Zlatibor Petrović 1964-1967
* Srbislav Stamatović 1967-1969
* Radoslav Turubatović 1969-1971
* Ljubomir Kozić 1971-1973
* Simeun Pribičević 1973-1975
* Branislava Đukić 1975-1977
* Branislav Dimitrijević 1977-1979
* Rajko Andrić 1979-1981
* Nemanja Ševković 1981-1987
* Bogosav Soldatović 1987-1989, v. d. od 1989.
* Božidar Marković 1991-1996
* Danilo Vicković 1996-2000
* Milijana Knežević 2000-2004
* Velibor Stojić 2004 - 2012
* Vlado Teodorović 2012-2016 2016-2020
* Milorad Mirilović 2020-

## Vanjske veze
* Fakultet veterinarske medicine
Velibor Gligorić

**Velibor Gligorić** (Ripanj, 27. jul 1899 — Beograd, 3. oktobar 1977) je bio književni i pozorišni kritičar, profesor Univerziteta u Beogradu, urednik mnogih istova, a od 4. novembra 1965. do 16. decembra 1971 obavljao je dužnost presednika SANU.

## Biografija
Rođen je od oca Dimitrija Gligorića Sokoljanina (1869-1913), učitelja poreklom iz Donje Ljuboviđe, i majke Stane, rođene Đurđević, učiteljice iz Novog Sada. Studije prava je počeo u Francuskoj, a završio ih 1924. u Beogradu. Radio je kao službenik u Ministarstvu trgovine i industrije Kraljevine Jugoslavije, 1926-1941, a nakon Drugog svetskog rata kao direktor Drame Narodnog pozorišta u Beogradu, 1945-1948 i kao upravnik Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu, 1948-1958;

Bio je profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu i imao je titulu -{dr hc}- Beogradskog Univerziteta.

Dopisni član SANU, na Odeljenju literature i jezika, postao je 14. jun 1955. a redovni 30. januar 1958. Funcioju Sekretara SANU obavljao je od 15. april 1960 do 21. decembar 1961, podpredsednika od 21. decembra 1961 do 4. novembra 1965, a predsednik je bio od 4. novembra 1965 do 16. decembra 1971.

Godine 1969. bio je predsednik Saveta jugoslovenskih akademija nauka i umetnosti.

Dobitnik je Sedmojulske nagrade, 1960; Nagrade AVNOJ-a, 1968; Vukove nagrada, 1969. Ordena zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, 1964; Ordena Republike sa zlatnim vencem, 1969; Ordena bratstva i jedinstva 1. Reda i Ordena rada 1. Reda.

Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

## Dela
* Kritike, Beograd, Prosveta, 1945 
* Srpski realisti, Beograd, Prosveta, 1960 
* U Vihoru, fragmenti, ogledi, studije, Beograd, Nolit, 1962 
* Ogledi i studije, Beograd, Prosveta, 1963 
* Branislav Nušić, Beograd, Prosveta, 1964 
* Portreti, Beograd, Prosveta, 1965 
* Hronika jednog doba / V. Grigorić / Beograd : Srpska književna zadruga , 1965 
* Jakov Ignjatović, predavanje održano na Kolarčevom narodnom univerzitetu, Beograd, izd. Kolarčev narodni univerzitet, 1949
* Kritički radovi Velibora Gligorića, priredila Hatidža Krnjević, Novi Sad, Matica srpska, 1983

## Reference

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
General armije

**General armije** je najviši generalski čin u armijama mnogih zemalja, poput Francuske, Sjedinjenih Američkih Država, Kube, u većini istočnoevropskih zemalja, zemalja NATO pakta i dr. Predstavlja čin ranga generala sa četiri zvezdice u JNA i sa pet zvezdica u armijama poput Sjedinjenih Američkih Država.

Čin generala armije ustanovljen je prvi put u Francuskoj tokom Prvog svetskog rata. U Srpskoj vojsci i Vojsci Kraljevine Jugoslavije u upotrebi je bio odgovarajući čin armijskog generala. Nakon završetka Drugog svetskog rata u Jugoslovenskoj armiji uveden je 1946. godine i kao takav je bio u upotrebi sve do prestanka njenog postojanja 1992.

U ratnoj mornarici čin generala armije odgovara činu admirala flote.

## Povezano
* Činovi u Vojsci Jugoslavije
* Činovi u JNA

## Vanjske veze
* Činovi Vojske Srbije 

## Izvori
* *Vojna enciklopedija*, Vojnoizdavački zavod, Beograd, 1981.
Radoje Dakić

**Radoje Dakić Brko** (1912 — 1946), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, predsednik Sindikata Jugoslavije i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Rođen je 27. 11. 1912. godine u selu Mala Crna Gora, na Žabljaku, kod Pljevalja. Posle završene osnovne škole, kao pitomac Srpskog privrednog društva Privrednik od 24. 12. 1926. godine, izučio je mašinbravarski zanat i završio zanatsku školu u Beogradu. Posle toga se uaposlio u livnici „Jug“. Radio je i u Ortopedskom zavodu u Beogradu i nekim drugim preduzećima.

Vrlo rano je prišao radničkom pokretu. Bio je veoma aktivan u sindikalnoj organizaciji metalaca i naročito se zalagao u okupljanju omladine i njenom uključenju u rad sindikata. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1934. godine.

Zbog revolucionarne aktivnosti često je hapšen i zatvaran. Posle policijske provale u partijsku organizaciju u Beogradu, 1936. godine, uhapšen je i u zatvoru je proveo devet meseci. Kasnije je, usled nedostatka dokaza, pušten i proteran u rodno mesto.

Godine 1937. se vratio u Beograd i radio u preduzećuima „Rogožarski“ i „Ikarus“. Pred izbore 1938. godine ponovo je proteran u rodno mesto. Iduće godine se vraća u Beograd, ali ponovo biva uhapšen i izveden pred Državni sud za zaštitu države, koji ga osloboađa, usled nedostatka dokaza.

U to vreme Radoje je bio politički sekretar Mesnog komiteta KPJ u Beogradu. Kao partijski rukovodilac učestvovao je u organizovanju mnogih štrajkova. Godine 1940. organizovao je veliki štrajk radnika aeronautičke industrije, zbog čega je uhapšen. Posle kraćeg zadržavanja u zatvoru, pušten je, ali je usled policijske provale u partijsku organizaciju ponovo uhapšen. U zatvoru je ostao sve do aprila 1941. godine.

Posle kapitulacije i okupacije Kraljevine Jugoslavije, odlazi u Crnu Goru, gde postaje član Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku i aktivno učestvuje u pripremama ustanka. Oktobra 1941. godine izabran je za sekretara Okružnog komiteta KPJ za Nikšić. Kao delegat nikšićkog sreza učestvovao je na Ostroškoj skupštini održanoj 8. 2. 1942. godine u manastiru Ostrog.

Tokom 1942. godine postavljen je za sekretara Pokrajinskog komiteta KPJ za Crnu Goru i Boku. Godine 1944. postavljen je za političkog komesara Drugog udarnog korpusa.

Posle oslobođenja Beograda, učestvovao je na Osnivačkoj zemaljskoj konferenciji sindikata, na kojoj je izabran za sekretara Centralnog odbora Jedinstvenih sindikata Jugoslavije.

Krajem 1945. godine otišao je na lečenje u Moskvu, gde je i umro 13. 1. 1946. godine. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja.

Za narodnog heroja proglašen je 12. 7. 1949. godine.

Kao čuveni narodni heroj njegovim imenom se zvala se industrija za pravljenje građevinskih mašina u Podgorici, kao i više ulice u Podgorici, Nikšiću i drugim gradovima.

## Literatura
* **[[Narodni heroji Jugoslavije (knjiga)|Narodni heroji Jugoslavije]]**. „Mladost“, Beograd 1975. godina.

## Vanjske veze
* Pobjeda: „Vratio se Brko“