La dolce vita

***La dolce vita*** () je italijansko-francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Federica Fellinija, a koji se smatra najpopularnijim i najuspješnjiim ostvarenjem njegove filmografije, odnosno jednim od najznačajnijih i najuticajnijih ostvarenja evropske kinematografije 1960-ih.

Po žanru je kombinacija drame i komedije. Protagonist, koga tumači Marcello Mastroianni, je rimski novinar Marcello Rubini, nekoć ambiciozni književnik koji je prisiljen za život zarađivati radeći za tabloid i prateći trivijalne priče, kao i život otmjenog društva i celebrityja. Radnja filma nema čvrstu narativnu strukturu, te se sastoji od nekoliko epizoda koje prate tjedan dana u Rubinijevom životu, a što uključuje situacije u kojima ga privlače kako žene iz miljea koji prati kao novinar, tako i lagodan život kojima su okruženi.

*La dolce vita* je izazvao veliku pažnju jer je njime Fellini, tada jedan od najuglednijih italijanskih sineasta, simbolički označio raskid sa dotadašnjim neorealizmom, bilo u smislu stila - pa tako film sadrži gotovo nadrealne i groteskne scene - bilo  smislu tematike, koja će se umjesto problema siromaštva i društvene nejednakosti više baviti otuđenjem, hedonizmom i dekadencijom kako više, tako i srednje klase stvorene u ekonomskom bumu 1950-ih. Fellini je u filmu pokazao izuzetnu vještinu prikazivanjem oštrih kontrasta i kontradiktirnosti tadašnje Italije koja se našla između prošlosti i moderne sadašnjosti (a što se najbolje vidi u početnoj sceni u kojoj helikopter prevozi kip Isusa iznad starorimskog akvadukta),  odnosno katoličanstva i prakticiranja "slobodnih" oblika seksualnosti kao što su prostitucija i promiskuitet. Publici je, međutim, najviše u sjećanju ostala antologijska scena u kojoj američka filmska zvijezda Sylvia (čiji lik tumači Anita Ekberg) hoda u poznatoj rimskoj fontani Trevi.

Zbog svog sadržaja je film, međutim, izazvao negodovanje Rimokatoličke crkve koja ga je smatrala veličanjem i poticanjem "nemorala". Nakon što je film na privatnoj projekciji pogledao papa Ivan XXIII i, navodno, njime bio "zgrožen", film je osuđen u uvodniku vatikanskog lista *[[L'Osservatore Romano]]*, a nakon čega je vlada demokršćanskog premijera Fernanda Tambronija naložila rezanje nekih "problematičnih" dijelova. U Francovoj Španiji je, pak, bio u potpunosti zabranjen za prikazivanje, te je gledateljima postao dostupan tek nakon Francove smrti 1975. godine.

Sa druge strane, među kritikom i publikom su reakcije bilo daleko pozitivnije. Na Kanskom festivalu je osvojio Zlatnu palmu, a kasnije je dobio i Oscar za najbolju kostimografiju. Neki od detalja filma su postali dio popularne i opće kulture, odnosno poslužili za stvaranje novih riječi i pojmovi. Lik agresivnog fotografa koji "progoni" celebrityje (temeljen na stvarnoj ličnosti po imenu Tazio Secchiaroli), a koga je u filmu tumačio Walter Santesso, je dobio ime Paparazzo, a poslije su po njemu prozvani paparaci. Na prostoru bivše Jugoslavije su majice nalik na one nošene u filmu dobile ime *dolčevita* ili *[[dolčevitka]]*.

## Uloge
* Marcello Mastroianni ... Marcello Rubini
* Anita Ekberg ... Sylvia
* Anouk Aimée ... Maddalena
* Yvonne Furneaux ... Emma
* Lex Barker ... Robert, Sylvijin zaručnik
* Magali Noël ... Fanny
* Alain Cuny ... Steiner
* Nadia Gray ... Nadia
* Annibale Ninchi ... Marcellov otac
* Walter Santesso ... Paparazzo
* Valeria Ciangottini ... Paola
* Riccardo Garrone ... Riccardo
* Ida Galli ... Debitantica godine
* Audrey McDonald ... Jane
* Polidor ... Klaun
* Gloria Jones ... Gloria
* Alain Dijon ... Frankie Stout
* Enzo Cerusico ... Novinski fotograf
* Nico ... Nico

## Vanjske veze

* 
* 
* 
* 
*
* ''La Dolce Vita'' text  by Roger Ebert.