open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El Calafate

**El Calafate**  je grad i općina od 16,655 na jugu zemlje u Provinciji Santa Cruz.

## Karakteristike
El Calafate se nalazi u Patagoniji, prostire se na jugoistoistočnoj obali Jezera Argentino, udaljen 316 km od svog administrativnog centra Río Gallegosa.

Ime je dobio po malom grmu *calafate* (Berberis microphylla), tipičnom za južnu Patagoniju, znanom po slatkim bobicama.
## Historija

Kraj oko Jezera Argentino bio je pust, gotovo nenaseljen i neistražen sve do 1877. kad su Carlos Moyano i Francisco Moreno uspjeli uz 
Rijeku Santa Cruz doći do jezera.

Početkom 20. vijeka na mjestu današnjeg grada postojao je samo ranč Armanda Guillona, kog je 1913. kupilo dvoje španjolskih kolonista iz La Coruñe Pantín i Freilei koji su otvorili trgovinu sa pansionom. Uz njihovu trgovinu izraslo je naselje koje je službeno osnovano 1927. kad je donešen i urbanistički plan za budući El Calafate.

Općina El Calafate osnovana je 1973. godine.

El Calafate je danas poznata turistička destinacija kako zbog samog jezera, tako i kao polazna točka za obilazak glečera u Nacionalnom parku Los Glaciares.

Cestom N° 40 povezan je sa gradovima u Argentini, a ima i *Internacionalni [[aerodrom]]* (IATA: **FTE**, ICAO: **SAWC**).

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de El Calafate''
Encarnación (Paragvaj)

**Encarnación** (prevedeno: *[[Ovaploćenje|Inkarnacija]]*) je grad od 67,173  i distrikt od 136,308 stanovnikau Departmanu Itapúa u kom je administrativni centar

## Karakteristike

Encarnación se nalazi na jugoistoku zemlje, prostire duž sjeverne obale Rijeke Parana, udaljen 357 km jugoistočno od glavnog grada Asuncióna.
Na suprotnoj obali rijeke leži argentinski grad Posadas.

Grad je podijeljen na dva dijela: *Gornji* (stariji) i *Donji* (noviji) grad. U gornjem se nalazi katedrala, zgrade administracije, sudova, škola i koledža. 
U Donjem se nalazi pošta, trgovački centri, tvornice, hoteli, banke i radio- televizijska stanica. 

## Historija

Encarnación je izrastao iz misije *Nuestra Señora de la Encarnación de Itapúa*, koju je osnovao jezuitski redovnik *Roque González de Santa Cruz* za evangelizaciju domorodačkih Guarana indijanaca.

Nakon protjerivanja Jezuita 1767]]. broj stanovnika znatno se smanjio. 
Situacija se počela popravljati dolaskom prvih evropskih kolonista između 1840. - 50.

Guaraní su dekretom protjerani iz vlastitog grada 1848. u *Tupá Ray* (današnji Carmen del Paraná), u kom su brojni skončali zbog loših uvjeta i bolesti.

Paragvajski rat (1870.) također je naštetio gradu, jer su mnogi pobjegli iz njega ili poginuli u borbama.
Situacija se popravila dolaskom željeznice 1911. i valom novih kolonista.

Snažan tornado 1926. teško je oštetio grad i pobio oko 400 ljudi. 

Sve do 1990. kad je podignut most *San Roque González de Santa Cruz* promet između Encarnacióna i susjednog Posadasa obavljao se čamcima a kasnije trajektima. 
Most je radikalno povećao trgovinu između ta dva grada.
​
## Privreda i transport
Encarnación je grad drvne i prehrambene industrije.
Autoputom N° 1 povezan je sa Asunciónom, a autoputom  N° 6 sa gradom Ciudad del Este i Vodopadima Iguazú. 

Grad ima i *[[Aerodrom]] Amin Ayub Gonzalez* (IATA: **ENO**, ICAO: **SGEN**).udaljen 16 km sjeverno od centra grada.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Encarnación Gobierno Municipal''
Povelja Tvrtka I Dubrovniku 1382.

**Povelja Tvrtka I Dubrovniku 1382.** je dokument kojim je kralj Tvrtko I, na izričit zahtjev Dubrovčana, ukinuo trg soli kod novopodignutog grada Svetog Stefana, današnji Herceg Novi, u župi Dračevici.  Dubrovčani su svoj zahtjev pravdali time da je po starim ugovorima sa srpskim vladarima bila dozvpljena prodaja soli na 4 trga koja su od ranije određena: Dubrovnik, Drijeva, Kotor i Sveti Srđ. 

Tvrtko je uvažio stare ugovore koje je Dubrovnik imao sa "gospodom Raške" u vrijeme kada Kotromanići nisu vladali neposrednim zaleđem Dubrovnika, i kada su Dubrovčani sklapali ugovore sa Nemanjićima i njihovim ljudima. Kao nasljednik srpske krune, a time i tradicija "gospodara Raške", Tvrtko se s pravom poziva na te tradicije.

U ovoj povelji Tvrtko izražava veliko poštovanje svetom Stefanu kojeg su poštovali i njegovi predhodnici Nemanjići. Grad koji je podigao u Dračevici nazvao je Sveti Stefan, koji danas nosi naziv Herceg Novi.

Svjedoci su bili: dvorski Mirko Radojević, vojvoda Vlatko Vuković i knez Pavle Jablanić. 

Na samom kraju povelje nalazi se datum 2. decembra 1382 i Bišće kao mjesto nastanka povelje. Povelja je sačuvana u originalu i prepisu i čuva se u Državnom arhivu u Dubrovniku. 
## Tekst

## Izvori
Jáchal

**Jáchal** (španjolski: *Río Jáchal*) je rijeka na zapadu Argentine, duga 330 km, desna pritoka 
Rijeke Desaguadero.

## Hidrologija

Jáchal izvire iz akumulacionog jezera *Cuesta del Viento* (1,100 km²), sjeverozapadno od grada San Juana. 
Jezero je nastalo nakon izgradnje brane 1997. a vodom ga pune rijeke Blanco i Iglesia. 
Od tamo teče četrdesetak km kroz strmu klisuru prema jugoistoku do grada San José de Jáchal. 
Na tom potezu podignuta je brana *Pachimoco*, koja razvodi rijeku u tri kanala za navodnjavanje doline Jáchal. Na krajnjem južnom podignuta je i hidroelektrana *Salto de la Loma*, 4&nbsp;km sjeverozapadno od Jáchala, koja koristi pad od 40 metara i ima instaliranu snagu od 1200 kW.

Od  Jáchala skreće prema jugu, zatim prema istoku, ponovno prema jugu i konačno prema jugoistoku do ušća u Rijeku Desaguadero, koja se u gornjem dijelu toka zove **Bermejo**.

Jáchal gotovo da i nema stalnih pritoka, većina ih nastaje u Andama nakon otapanja snijega, a nakon tog presuše. U njegovom porječju praktički nema vegetacije, osim u malim dolinama uz rijeku.

Porječje rijeke Jáchal ima površinu 23,000 km², ukoliko se računa i dio uzvodno od akumulacije  Cuesta del Viento tad je 34,600 km², prostire se uglavnom po Provinciji San Juan i vrlo malo po provincijama La Rioja i Catamarca.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Río Jachal: mapa, contaminación, y todo lo que necesita saber'' 
* ''Jáchal River'' (na potalu Mapcarta)
Comandante Luis Piedrabuena

**Comandante Luis Piedrabuena** je grad i općina od 6,405 na jugu zemlje u Provinciji Santa Cruz.

## Karakteristike
Comandante Luis Piedrabuena se nalazi u Patagoniji, prostire se na sjeverozapadnoj (lijevoj) obali Rijeke Santa Cruz, udaljen 55 km od njena ušća u Atlantski ocean, 36 km uzvodno od susjednog grada Puerto Santa Cruz i 231 km od svog administrativnog centra Río Gallegos.

## Historija
Historija toga grada počela je na riječnom otoku Pavón. Taj otok otkrio je 1520. *Juan Serrano* (član Magellanove ekspedicije) koji je do njega doplovio 1520.

Na tom se otoku naselio 1859. mornarički kapetan *Luis Piedrabuena* sa svojom posadom. On se 1868. oženio i doveo svoju suprugu Juliju Dufour na otok da živi sa njim. Tako je ona postala prva bjelkinja u Patagoniji, malo pomalo i ostali članovi posade doveli su svoje porodice i tako je niknulo najstarije naselje evropskih kolonista u Patagoniji. 

Kolonija kapetana Piedrabuena bavila se trgovinom sa Indijancima. Jedan od članova posade *Gregorio Ibáñez* preselio se na kopno na mjesto koje je kasnije postalo pozanato kao *Paso Ibáñez*, nukleus iz kojeg je niknuo današnji grad, koji je svoje ime dobio 1933. u počast na svog osnivača.

Comandante Luis Piedrabuena je danas trgovište ovčarskog kraja.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''El municipio de Comandante Luis Piedrabuena''
San José de Jáchal

**San José de Jáchal** kojiput samo **Jáchal** je grad i općina od 10,940 na zapadu zemlje u Provinciji San Juan.

## Karakteristike
San José de Jáchal se prostire se na lijevoj južnoj obali Rijeke Jáchal, u dobro navodnjavanoj [dolini] udaljen 153 [km sjeverno od svog administrativnog centra San Juana.

## Historija
Historija toga grada počela je 1750. kad je guverner i kapetan general Generalne kapetanije Čile Domingo Ortiz de Rosas, naredio Juanu de Echegarayu, iz San Juana da osnuje novi grad. On je to obavio u u junu 1751. uz pratnju redovnika Francisca Robleda y Fríasa.

San José de Jáchal je danas centar rudarsko-voćarskog kraja

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Jáchal ''
Marvelous Persona

"**Marvelous Persona**" je singl japanskog benda Ling tosite sigure koji je službeno objavljen 16. studenog 2022. godine kao digitalni singl. Kasnije je uvršen na studijski album *[[last aurorally]]*, koji je izdan 2023. godine, kao jedan od čak šest singlova koji su bili prisutni na tom albumu. Pjesma je bila korištena kao uvodna pjesma za dramu *The Ender*, koja je izašla u Japanu, a čime je bend nastavio svoju suradnju na različitim scenskim projektima, a koja je započela singlom "abnormalize", koji je bio uvodna pjesma prve sezone animea *[[Psycho-Pass]]*. 

Kronološki je ovo bio 11. singl benda, a objavljen je iste godine kada i "竜巻いて鮮脳", što je bio prvi put nakon 2019. godine da je bend izdao dva singla u istoj godini. Također, bio je to drugi uzastopni singl, nakon singla "竜巻いて鮮脳", koji je objavljen isključivo digitalno, odnosno koji nije izašao u fizičkom izdanju. Glazbu i tekst za pjesmu napisao je Tōru Kitajima frontmen benda, a uz njegov, u pjesmi se čuje i vokal gitaristicce Miyoko Nakamura. Kako se radilo o digitalnom izdanju, "Marvelous Persona" bila je jedina pjesma u sklopu ovog singl izdanja, što je također bio slučaj i sa singlom "竜巻いて鮮脳". Podaci o uspjehu na top listama nisu dostupni jer se pjesma nije našla na top listama u Japanu. Za pjesmu je objavljen i videospot. 

## Vanjske veze
*Diskografija
Alexithymia Spare

"**アレキシサイミアスペア**" (jap. ), singl japanskog benda Ling tosite sigure koji je objavljen 10. svibnja 2023. godine. Bio je to 12. singl benda te prvi koji su objavili 2023. godine; kasnije je objavljen i singl "狐独の才望". "アレキシサイミアスペア" uvršten je na album *[[last aurorally]]* kao šesti i posljednji singl s albuma te jedini koji je objavljen kao singl nakon što je album već bio izašao. Naslov pjesme referira se na poremećaj znan kao aleksitimija, gdje osoba nije sposobna ili je ograničeno sposobna razumjeti, procesirati i opisivati emocije. Autor pjesme je Tōru Kitajima, frontmen i glavni pjevač benda, a u pjesmu se čuju i vokal gitaristice Miyoko Nakamura. Za razliku od prethodna dva singla, koji su bili samo digitalna izdanja, "アレキシサイミアスペア" izdan je i digitalno i na fizičkim medijima, kao dvodiskovno (CD+DVD) izdanje u izdanju Sonyja. 

Iako je službeno objavljena mjesec dana nakon izlaska albuma, "アレキシサイミアスペア" je najavljena nekoliko mjeseci prije izlaska albuma *[[last aurorally]]* jer je potvrđena kao uvodna pjesma za anime film *[[Psycho-Pass PROVIDENCE]]*, treći film iz serijala *[[Psycho-Pass]]*. Na taj se način bend vratio dugogodišnjoj suradnji s producencima serijala, a koja je ranije izrodila cijeli niz singlova, među kojima su i nagrađivani singl "abnormalize" te pjesme poput "Enigmatic Feeling" i "Who What Who What". U lipnju 2023. godine, pjesma je uvrštena na kompilacijski album *[[PSYCHO-PASS：Cutting the Digital Domination]]*, koji je sadržavao sve pjesme koje je Ling tosite sigure izdao u sklopu suradnje s producentima *Psycho-Passa*. Omot singla bio je tematski primjeren te prikazuje glavne likove serijala, Akane Tsunemori i Shinyu Kōgamija.

Singl je završio na 40. mjestu Oriconove liste, a ukupne brojke prodaje nisu poznate. 

## Popis pjesama

## Refrence

## Vanjske veze
*Diskografija
Petar Zdravkovski

**Petar Zdravkovski – Penko** (4. novembar 1912, Prilep, Osmansko carstvo – 26. jul 1967, Bejrut, Liban ) – prosvetitelj, državnik, diplomata.

## Biografija
Petar Zdravkovski - Penko rođen je 4. novembra 1912 godine u Prilepu, Osmansko carstvo. Završio je Učiteljsku školu u Beogradu, Jugoslavija, gde se uključio u studentski i radnički socijalistički pokret. Nakon diplomiranja radio je kao učitelj u selima Grnčarevo i Podmočani kod Resena.

Učlanio se u Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ) i nakon bugarske fašističke okupacije učestvovao je u pripremama za oružani otpor u Prilepu. Bio je u zatvoru i nakon dužeg ispitivanja interniran u Bugarsku. U proljeće 1943. vratio se u Makedoniju, a u jesen iste godine pridružio se oružanim partizanskim snagama u Debarci.

Posle Drugog svetskog rata postavljen je na različite političke funkcije: nastavnik u partijskoj gimnaziji u Skoplju, šef Odseka za štampu Vlade NR Makedonije (NRM); šef Radio Skoplja (1947-1949); Generalni sekretar Vlade NRM (1949-1950), član Izvršnog veća NRM; Ministar prosvetnog saveta (1957-1962); ministar Savjeta za nauku; član Sobranja Centralnog komiteta Socijalističke Republike Makedonije. Kao ministar prosvete bio je predsednik Saveta Univerziteta u Skoplju.

## Diplomatska karijera
Tečno je govorio francuski i imao je radno znanje engleskog, ruskog i turskog jezika. Diplomatsku karijeru započeo je kao opunomoćeni ministar (rang ambasadora) u Jugoslovenskoj diplomatskoj misiji u Helsinkiju, Finska (1950-1953). Postavljen je za šefa kabineta Odeljenja za spoljne poslove u Beogradu (1953-1954) i generalnog konzula Jugoslavije u Marseju, Francuska (1954-1957). Godine 1965. imenovan je za ambasadora Jugoslavije u Bejrutu, Liban (također akreditovan u Jordanu), gdje je nakon kraće bolesti umro 1967 godine.

Sahranjen je uz visoke državne počasti u Aleji zaslužnih građana na groblju Butel u Skoplju.

Odlikovan je mnogim domaćim i međunarodnim odlikovanjima:

U skopskoj opštini Butel osnovna škola nosi njegovo ime.

Ulica u gradu Prilepu nosi ime Penko Zdravkoski.

## Reference


*

## Dodatna literatura

*
Gojko Berić

**Gojko Berić** (Donji Vrbljani, 1939.), bosanskohercegovački je novinar, dugogodišnji kolumnist dnevnog lista *[[Oslobođenje (list)|Oslobođenje]]*.

## Biografija
Gojko Berić je rođen 1939. u Donjim Vrbljanima. Odrastao je u Mostaru, gdje je završio nižu gimnaziju i Strojarski tehnikum. Još kao srednjoškolac počeo se baviti novinarstvom. Karijeru je započeo 1962. u mostarskoj *Slobodi*. Bio je dopisnik *[[Oslobođenje (list)|Oslobođenja]]* iz Mostara i Dubrovnika, a potom višegodišnji kolumnist ovog lista.

Živi i djeluje u Sarajevu.

## Djela

* *Smrt u ljetnom Dubrovniku* (1985.)
* *Sarajevo na kraju svijeta* (1994.)
* *Pisma nebeskom narodu* (2000.)
* *Stanica Haag* (2005)
* *Zvijeri na okupu* (2006)
* *Zbogom XX stoljeće - razgovori sa Ivom Vejvodom*(2013.)
* *Šta je život bez dušmana* (2019.) 

## Nagrade

* Nagrada Oslobođenja za životno djelo *30. avgust*
* Novinar godine 1992.
* Šestoaprilska nagrada grada Sarajeva (2001)
* Nagrada Oslobođenja za najveća profesionalna ostvaranje (2003)
* Nagrada za životno djelo Društva novinara Bosne i Hercegovine (2008)
* Priznanje Mimar mira (2015)

## Citati

## Reference

## Vanjske veze
* Gojko Berić
Bitka kod Tucumána

**Bitka kod Tucumána** 24 - 25. septembar 1812. odvila se između snaga Ujedinjenih Provincija Río de la Plate i snaga španjolskih rojalista iz Vicekraljevstva Peru.

To je bila ključna bitka u Argentinskom ratu za nezavisnost u kojoj su španjolski rojalisti poraženi od argentinskih ustanika (Armije Sjevera), kojima je komandirao general Manuel Belgrano. 

## Historija

Pobjeda je zaustavila rojaliste u kampanji na teritorij Ujedinjenih Provincija Río de la Plate i omogućila ustanicima da učvrste svoj položaj. 
Argentinci su se uoči bitke u srahu od poraza povukli iz Jujuya, kog su spalili a civilima naredili da ga napuste i odu u Provinciju Tucumán koju bi mogli uspješno braniti.  Isprva su se htjeli povući do Cordobe, ali su ih građani San Miguel de Tucumána od tog odvratili, davši im novac, konje i dobrovoljce za tu bitku.
Nakon bitke ustanici su se dočepali puno vrijedne municije koju su rojalisti u panici ostavili.

## Izvori

## Vanjske veze

*''1812 The Battle of Tucumán''
Argentinska Konfederacija

**Argentinska konfederacija** (španjolski: *Confederación Argentina*) bila je posljednja u nizu država prije formiranja današnje Republike Argentine, koja je egzistirala od 1831. do 1861. 

## Historija
Konfederacija je nastala nakon raspada Ujedinjenih Provincija Río de la Plate, u njenom sastavu bile su provincije; Buenos Aires, Catamarca, Córdoba, Corrientes, Entre Ríos, Jujuy, La Rioja, Mendoza, 
Salta, San Juan, San Luis, Santa Fe, Santiago del Estero 
i Tucumán.

I pored prividnog jedinstva bile su autonomne u svemu osim po imenu države, što je na kraju i dovelo do neizbježnog građanskog rata 1852.-1862. i konačnog raspada konfederacije.
Paradoks je da je to i danas po ustavu službeno ime Argentine (članak 35).

Kako formalno nisu imale službenog šefa države, čak i one provincije koje su naizgled bile čvrsto vezane uz konfederaciju, također su u jednom trenutku bile secesionistički nastrojene ili provodile vlastitu nezavisnu politiku.  Kako se u ta turbulenta vremena kad Španjolska više nije imala nikakav utjecaj na svoje bivše 
južnoameričke kolonije, od kojih je svaka nastojala ugrabiti što više teritorija za sebe i Konfederacija našla ugrožena invazijama na svoj teritorij, kako od susjeda (Bolivija, Urugvaj, Paragvaj, Čile, Brazil tako i od evropskih velesila (Britanija, Francuska).

Nasušno je bila potrebna bar zajednička vanjska politika, taj posao vodio je od samog starta guverner Buenos Airesa Juan Manuel de Rosas, poprilično čvrstom rukom kao diktator, što je izazvalo tenzije pa ga je 1852. smjenio guverner Entre Ríosa Justo Urquiza. Zbog tog je Provincija Buenos Aires istupila i Konfederacije i postala nezavisna država, pa je glavni grad 1853. premješten iz Buenos Airesa u Paranu.

Konfederaciju koju je razdirao građanski rat, nije spasila ni Konstituanta sazvana 1853. pa se ubrzo nakon tog raspala.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Argentine Confederation'' (na portalu History Files)
Barranqueras

**Barranqueras** je grad i općina od 54,698 stanovnika na sjeveroistoku zemlje u Provinciji Chaco.

Kako se nalazi samo 8 km od centra grada Resistencia, dio je njegove aglomeracije koja ima 432,800 stanovnika

## Karakteristike
Barranqueras se nalazi na desnoj obali Rijeke Paraná, odnosno njegova istoimenog rukavca
## Historija
Nastao je kao luka Resistenicije krajem 19. vijeka

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Barranqueras''
Juan José Castelli, Chaco

**Juan Jose Castelli** je grad i općina od 27,201stanovnika na sjeveroistoku zemlje u Provinciji Chaco.

## Karakteristike
Juan Jose Castelli se nalazi udaljen 274 km sjeverno od svog administrativnog centra Resistenicije.
## Historija
Osnovan je 1928. kao zemljoradnička kolonija.
Krajem 1930-ih doselilo se dosta Povoloških Nijemaca, na nakon njih i imigranata 
iz Poljske, Španjolske, Ukrajine, Jugoslavije i drugih zemalja.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Juan Jose Castelli''
Juan Manuel de Rosas

**Juan Manuel de Rosas** (Buenos Aires, 30. mart 1793. - Southampton, 14. mart 1877.) bio je vojni i politički lider Argentine za turbulentnih vremena koji je kao guverner Provincije Buenos Aires u dva mandata 1829.-1832 i 1835.-1852. vladao i Argentinskom konfederacijom.

## Biografija
Rosas je bio član bogate porodice koja je bila vlasnik nekoliko najvećih rančeva u Argentini. Školovao se u Buenos Airesu, ali je veći dio mladosti proveo na ranču. Vremenom je stekao vlastiti ranč, južno od Rijeke Salado u Provinciji Buenos Aires. Na tom ranču radila je masa njemu odanih gaučosa. Nakon što se 1813. oženio sa Encarnación Ezcurrom pokrenuo je mesnu industriju Los Cerrillos.

Tadašnji guverner Buenos Airesa pukovnik Manuel Dorrego postavio ga je 1820. za komandanta provincijske milicije. Nakon što je Dorrego svrgnut 1828., Rosas se kao lider federalista usprotivio novoizabranom guverneru unionistu Juanu Lavalleu, i zatražio da se skupština ponovno okupi. Na novoj skupštini održanoj 5. januara 1829. je izabran za guvernera. Iako su ga unionisti žestoko napadali, na tom položaju je ostao 3 godine, dok nije izabran novi guverner.

položaj se vratio 1835. ali pod uvjetom da dobije diktatorske ovlasti, što je u to vrijeme bila moda u Južnoj Americi

Iako se Rosas predstavljao kao federalist u suštini je bio centralist koji je za svoje17-godišnja vladavine vladao kao diktator, tiranski gušeći opoziciju.

Sa položaja ga je svrgnuo bivši saveznik Justo José de Urquiza, koji je kao guverner Provicije Entre Ríos - 1851. okupio koaliciju šarolikih pristaša, kako argentinskih tako i inozemnih iz donedavne Ujedinjene Provincije Río de la Plate. 
Sa svojom *Velikom armijom* krenuo je na Buenos Aires i 3. februara 1852. u Bitci kod Caserosa pobjedio Rosasa, koji je uspio pobjeći i skloniti se u Ujedinjeno Kraljevstvo gdje je ostatak života proveo kao farmer.

Pokopan je u Southamptonu, tijelo mu je vraćeno u domovinu 1989. i sada počiva na grobljlu Recoleta u Buenos Airesu.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Juan Manuel de Rosas'' (na portalu Biografias y Vidas)
Stonski dohodak

**Stonski dohodak** je dažbina u srednjem vijeku koji je Dubrovačka Republika isplaćivala vladarima teritorija u svom zaleđu. U dokumentima Dubrovačkog arhiva korišćen je latinski naziv *tribut*, dok se u ispravama slavenskih zemalja u zaleđu koristila riječ - dohodak. Dubrovnik je tokom svoje srednjovjekovne istorije plaćao više različitih dažbina, ali i vladarima kada nisu bili direktni gospodari zaleđa iz razloga održavanja trgovačkih veza.

Nakon sukoba sa Branivojevićima 1326. god, veći dio Huma prešao je u sastav bosanske banovine. Trebinje i uski pojas uz Dubrovnik, sa Stonom i Pelješcem ostli su u Srbiji. Dubrovačka Republika nosila se mišlju da radi opšteg napretka, zakupi Ston. Te godine su pregovori i počeli, ali bez dogovora. Dubrovčani su odlučili da Ston ne samo zakupe, nego da ga potpuno kupe, a zatim i utvrde. Da bi došli do Stona, gotovo u isto vrijeme, pregovarali su sa obe strane.
## Prodaja Stona
Srpski car Dušan (tada još kralj) prodao je Ston i Pelješac Dubrovačkoj Republici. U Malom Vijeću Republike riješeno je 7. januara 1333. god., da se za Ston plati 8.000 perpera odjednom i da se kao stalan godišnji dohodak plaća kralju 500 perpera. Kralj Dušan nije imao mnogo razloga da odbije ponudu za jednu oblast, koja je gotovo van njegova domašaja i čija bi ga odbrana stajala više nego što ona vrijedi i nego što znači za njegovu moć. On im je s toga 22. januara 1333. konačno prodao Ston. Dao im je i jedan dio primorja do dubrovačke međe i Posrednicu "kako optječe Neretva do mora". 

Bosanski ban Stjepan II Kotromanić 1326. god, je takođe prodao Ston za godišnji  danak od 500 perpera.  Ban je izdao svoju povelju 15. marta iste godine. Ali u toj povelji ne pominje se Posrednica, koju su držali Bosanci. Uzalud je Dubrovnik pokušavao da dobije i to mjesto. Samu Posrednicu nisu dobili uopšte nikad, a primorje oko Slanog pripalo im je tek pred kraj XIV vijeka. 

Svi dubrovački građani koji su dobili zemljišta na Pelješcu bili su dužni izdvojiti dukat na ime isplate tributa. Odluku je naknadno potvrdio knez. 

Nakon što su stoljeće i po bili vazali  Mletačkoj Republici, od 1358. godine, na osnovu ugovora u Zadru, Dubrovčani su postali vazali ugarske kraljevine. Onaj bosanski dio dohotka od 500 perpera, do 1382. su isplaćivali Ludoviku I. Smrću Ludovika I, dohodak se ponovo isplaćivao bosanskim kraljevima, do gubitka političke samostalnosti Bosne 1463. godine i ulaska u Osmansko Carstvo.
 
## Isplaćivanje manastiru
Godine 1350. car  Dušan je svojih 500 perpera ustupio manastiru Svetog Mihaila u Jerusalimu. Kada su jerusalimski monasi prešli u svetogorske manastire Hilandar i Svetog Pavla, nastali su problemi sa isplatom stonskog dohotka. Uz pomoć Mare Branković i njene sestre Katarine Kantakuzin i intervencijom Ahmed-paše Hercegovića, velikog vezira Osmanskog carstva, nastavljena je isplata dohodka. Svake druge godine, često uz vremenska odstupanja, redovnici su podizali stonski dohodak sve do pada Dubrovačke Republike početkom 19. stoljeća.

## Izvori
Negro (Chaco)

**Negro** (španjolski: *Río Negro*) je rijeka na sjeveroistoku Argentine u Gran Chacu duga 410 km, desna pritoka Rijeke Parane.

## Hidrologija

Rijeka izvire kod grada Juan José Castelli nedaleko od granice Provincije Formosa.
od tamo teče prema jugoistoku uz bezbrojne meandre do ušća u Paranu, točnije u njen rukavac *Barranqueras* kod 
grada Resistencia.

Posljednjih četrdesetak kilometara protiče preko aglomeracije Grada Resistencia. Kako je često 
plavila, pogotovo kad bi i vodostaj Parane bio visok, vode sa ušća su se vraćale u Grande i razlivale 
u ogromno jezero po istočnom predgrađu tog grada.

Danas dvije brane jedna na početku a druga na ušću spriječavaju da se to ne desi.
Gornja brana  preusmjerava višak vode kanalom do Rijeke Salado.

Porječje rijeke ima površinu od 4,825 km² i proteže se po Provinciji Chaco.

## Reference

## Vanjske veze

* ''La contaminación del río Negro (Chaco)''
Bitka kod Caserosa

**Bitka kod Caserosa** odvila se 3. februar 1852. između koalicionih snaga Justa Urquiza zvane **Velika armija** i vojske Argentinske konfederacije Juana Rosasa. U bitci se vojska Konfederacije raspala i panično razbježala.

Činilo se da je bitka ključna za budućnost Konfederacije, ali su sukobi nakon nje postali još žešči. 
## Historija

Kad je 1829. Juan Manuel de Rosas postao guverner Provincije Buenos Aires, postepeno je počeo vladati i 
nad cijelom Argentinskom konfederacijom. Ispočetka autoritativno a nadalje sve više kao diktator, protivnik bilo kakve čvršće federacije i donošenja ustava. Razlog je bio prozaičan, to bi značilo raspodjelu prihoda od carina sa ostatkom zemlje i gubitak hegemonije Buenos Airesa.  

Počevši od 1851., Justo José de Urquiza, njegov bivši saveznik, odlučio se suprotstaviti vladi u Buenos Airesu i okupio koaliciju šarolikih pristaša, kako argentinskih tako i inozemnih iz donedavne Ujedinjene Provincije Río de la Plate. 

Pored svoje milicije iz Provicije Entre Ríos okupio je u svojoj Velikoj armiji i vojnike iz Provincije Corrientes, 
Brazilskog Carstva i Urugvaja i krenuo prema Buenos Airesu i porazio Rosasa.

## Izvori

## Vanjske veze

*''La Batalla de Caseros – Fin de una época''
Justo José de Urquiza

**Justo José de Urquiza** (ranč Talar (Entre Ríos)), 18. oktobar 1801. - Palača San José (Concepción del Uruguay), 11. april 1870.) bio je general i političar koji je od 1854. do 1860. bio predsjednik Argentinske konfederacije.

Poznat po tom što je svrgnuo moćnog diktatora Juana Manuela de Rosasa i postavio ustavne temelje današnje Argentine.

## Biografija

Kao član argentinske oligarhije, Urquiza je školovan na koledžu San Carlos u Buenos Airesu, na kojem je diplomirao 1816. 
Počeo je raditi 1818. u luci Buenos Airesa, a nakon povratka u Entre Ríos u junu 1819. radio je kao zastupnik te luke. Zahvaljujući porodičnim vezama ušao je svijet  politike i postao suradnik i glasnogovornik guvernera Provincije Entre Ríos Pascuala Eschagüa. Tako je i upoznao Juana Rosasa i postao njegov bliski prijatelj i suradnik.

Kad je 1837. postao pukovnik provincijske milicije, smjenio je svog pokrovitelja Eschagüea i postao guverner Entre Ríosa 1841.
Urquiza je uveo red u svojoj proviciji, reformama u administraciji i poreznoj politici.

Koristeći Entre Ríos kao svoju moćnu bazu, okupio je koaliciju šarolikih pristaša, kako argentinskih tako i inozemnih koji nisu bili zadovoljni autokratskom vladavinom Rosasa. 
Na čelu svoje Velike armije krenuo je na Buenos Aires i 3. februara 1852. u Bitci kod Caserosa pobjedio Rosasa
Kao privremeni predsjednik / diktator Konfederacije sazvao je konstituantu koja je u Santa Feu 1853. odobrila ustav pisan po uzoru na američki. Sve su provincije prihvatile ustav, osim Provincije Buenos Aires koja je demonstrativno istupila iz Konfederacije, u koju se vratila tek 1859. Zbog tog je Urquiza premjestio prijestolnicu u Entre Ríos u grad Paranu.

Pored konsolidiranja stanja u konfederaciji, Urquiza je kao predsjednik uspio ispregovarati sporazum o plovidbi sa Ujedinjenim Kraljevstvom, Francuskom i Sjedinjenim Državama i tako deblokirati argentinske luke.

Kad je 1860. napustio predsjedničku dužnost, vratio se u Entre Ríos kao njegov novi (stari) guverner i general. Ljutiti Buenos Aires gubitkom položaja ponovno je pokrenuo rat 1861. pa je Urquiza ponovno poveo vojsku, ali ovaj put nije imao sreće jer je izgubio u Bitci kod Pavóna, što je ozbiljno uzdrmalo njegove političke planove. 
Poražen vratio se u Entre Ríos i nastavio život po starom, sve dok ga nisu ubili zajedno sa sinovima  politički protivnici u vili na ranču.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Justo José de Urquiza''
Lomas de Zamora

**Lomas de Zamora** je grad i općina od 616,279 stanovnika na istoku zemlje u Provinciji Buenos Aires.

## Karakteristike
Lomas de Zamora se nalazi udaljen svega 19 km južnije od centra Buenos Aires, pa je dio njegove konurbacije u kojoj živi preko 15 miliona ljudi.
## Historija
Nastao je početkom 20. vijeka kao predgrađe u koje su se doseljavali brojni imigrananti iz Evrope. 
Ime je dobio jer je izgrađen na imanju koje je nekad pripadalo španjolskom kapetanu Juanu de Zamori, jednom od osnivača Buenos Airesa, koji  je taj teren na padinama (španjolski: lomas) dobio 1736. 

Brzo je bujao pa je 1864. status grada, a već 1895. podigao i katedralu koja je danas proglašena nacionalnim spomenikom.

​Specifičnost tog grada je *Festival imigranata*, koji se održava svake godine, na njemu brojne etničke zajednice prezentiraju svoje običaje i tradiciju.

Od 1940-ih počeli su nicati industrijski pogoni, kemijske, elektroindustrije i cementara.
Prva srednja škola (učiteljska) osnovana je 1902., a Nacionalni univerzitet Lomas de Zamora 1972. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Lomas de Zamora''
Lanús

**Lanús** je grad i općina od 459,263 stanovnika na istoku zemlje u Provinciji Buenos Aires.

## Karakteristike
Lanús se nalazi udaljen svega desetak km južno od centra Buenos Airesa, sa kojim je praktički spojen dio njegove konurbacije u kojoj živi preko 15 miliona ljudi.
## Historija
Lanús je nikao između 1872. - 1876. kao stihijski građeno predgrađe, na terenima velikih rančeva, koje su njihovi vlasnici zbog krize podijelili na male parcele i prodavali novodošlim kolonistima

Poduzetnik *Guillermo Gaebeler* je 1888. podigao plansko naselje- **Villa General Paz**, koje je postalo jezgra iz kojeg se budući Lanús širio.
Villa General Paz je službeno prezvana u Lanús 1955. u znak sjećanja na A*nacarsisa Lanúsa*, nekadašnjeg vlasnika imanja na kom je najvećim dijelom podignut grad.

Od 1995. je dom Nacionalnog univerziteta Lanús.

## Privreda
Lanús je i industrijski grad sa tvornicama, mesoprerađivačke, tekstilne, metalurške (žica, municija), petrokemijske (gume), kožne galanterije i celuloze i papira. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Lanús''
Bitka kod Pavóna

**Bitka kod Pavóna** odvila se 17. septembra 1861. između vojske Argentinske konfederacije generala 
Justa Urquiza koja je napadala i trupa Provincije Buenos Aires generala Bartolomé Mitra.
U sumnjivoj borbi, Urquiza je povukao svoju vojsku, iako je imao brojčanu nadmoć. Pobjedu su odnijeli građani Buenos Airesa koji će svoju dominaciju proširiti na cijelu zemlju..

## Historija
Bitka se odvilla kod potoka Pavón četrdesetak kilometara istočno od grada Rosaria u Provinciji Santa Fe.

Bitka kod Pavóna potaknula je kontroverze i naklapanja koja još uvijek traju, ali bez obzira na tumačenja o zakulisnim igrama prije bitke, činjenica je da se nakon Pavona  Konfederacija definitivno raspala, a Argentina postala jedinstvena država sa Buenos Airesom kao glavnim gradom.

## Izvori

## Vanjske veze
*''El misterio de Pavón''
Univerzitet u Bremenu

**Univerzitet u Bremenu** () je javni univerzitet u Bremenu u Nemačkoj. Osnovan 1971. godine, univerzitet je jedan od najmlađih državnih univerziteta u Nemačkoj. Od 2012. do 2017. godine, univerzitet je bio među jedanaest nemačkih visokoškolskih institucija koje su, u okviru treće faze prestižne savezne *Exzellenzinitiative* (Inicijative izvrsnosti), bile nagrađene najizdašnijom linijom podrške pod nazivom *"Zukunftskonzept"* (Koncept budućnosti) koje su podržavale strateški razvoj.

## Historija
Latinska škola *Gymnasium Academicum* nastala je u Bremenu još 1584. godine, a 1610. škola je transformisana u *Gymnasium Illustre*, visokoškolsku instituciju sa četiri fakulteta, teološkim, pravnim, medicinskim i filozofskim. *Gymnasium Illustre* nastavio je da deluje do 1810. godine kada ga je Napoleon I Bonaparte rasformirao. Tokom Napoleonove vlasti razmišljalo se o osnivanju novog francusko-bremenskog univerziteta ali se ideja nije ostvarila. Nakon završetka Drugog svetskog rata 1948. godine razmatrala se ideja osnivanja Međunarodnog univerziteta u Bremenu.

1960. godine pokrajinski Senat je formirao Univerzitetsku komisiju, a 1961. godine Gradsko veće odobrilo je realizaciju projekta osnivanja univerziteta. Senat je imenovao 16 profesora u Osnivačku komisiju, odredivši lokaciju univerziteta iza gradske šume 1963. godine. Iste godine, doneta je odluka o finansiranju Univerziteta u Bremenu. 1971. godine sporazum o finansiranju univerziteta potpisan je između saveznih država Berlin, Bremen, Hamburg, Hessen, Donja Saksonija i Severna Rajna-Vestfalija. 1968. godine Senat je zatražio akademsku podršku od Univerziteta Göttingen tokom faze osnivanja novog univerziteta u Bremenu. Osnivački senat 1969. godine odobrio je paritet studenata u najvišem tijelu univerziteta i pozdravio 1970. godine nacrt Bremenskog zakona o visokom obrazovanju. 1977. godine Državni ustavni sud Slobodnog hanzeatskog grada Bremena proglasio je taj paritet neustavnim.

Postavljanje kamena temeljca obavljeno je u novembru 1968. godine, a od strane studenata i učenika novi univerzitet šaljivo je nazvan "Marx&Moritz-Universität" prema imenu tadašnjeg ministra obrazovanja Moritza Thapea. Thomas von der Vring postao je prvi rektor 1970. godine, a Hans Heinrich Maaß prvi kancelar univerziteta. Akademska aktivnost univerziteta započela je sa 459 upisana studenata u zimskom semestru 1971. godine. Faza osnivanja u 1960-ima bila je vrlo kontroverzna i dovela je do prekida Bremske koalicije između SPD-a i FDP-a 1971. godine. Pratila ju je i afera vezana uz građevinsko zemljište.

## Povezano
* Lista univerziteta u Njemačkoj
* Obrazovanje u Njemačkoj

## Izvori
Milani

**Milani** se može odnositi na:

* Milani (Bosiljevo), naselje u općini Bosiljevo, Hrvatska
* Milani, Torino, naselje u provinciji Torino, Italija

ili:

* , bivši fudbalski klub iz Cnorija, Gruzija
Carica Meishō

bila je 109. carica Japana prema tradicionalnom redoslijedu i vladala je petnaest godina, od 22. decembra 1629. do 14. novembra 1643.

## Biografija
Nosila je carsko ime Carica Meishō, tj. Meishō-tennō () a njezino pravo djevojačko ime je bilo Okiko (). Njezina vladavina se odvija za vijeme šogunata Tokugawe Iemitsu (vl. 1623-1651) i spada pod erom Kan'ei (), razdoblje koje ide od 1624. do 1644. i obuhvaća vladavinu tri cara (Go-Mizunō, Meishō i Go-Kōmyō).

Okiko-*naishinnō* je bila druga kći Go-Mizunō-*[[tennō]]a* (1596-1680) i njegove žene Masako, kćeri šōguna Tokugawe Hidetade, dakle Iejasine unuke. Rođena je 9. januara 1624. Sa „incidentom ljubičastog ogrtača” (, 1627) šogunat je izdao edikt koji poništava dodjeljivanje počasnog ogrtača monasima i na taj način doveo u pitanje autoritet cara. Slučaj je dodatno destabilizirao dvor i doveo do abdikacije cara Go-Mizunōa. 22. decembra 1629. Go-Mizunō je se formalno odrekao prijestolja u korist petogodišnje kćeri Okiko-*naishinnō*. Nakon što je se posavjetovao sa majkom, Konoe Sakiko, Go-Mizunō je poslao memorandum desetorici plemića u kojem se kaže da buduća prijestolonasljednica ne predstavlja neugodnost i s time najavljuje da će carstvo biti povjereno carici Meishō a da će ona abdicirati nakon rođenja muškog princa. No, vlast nad carskom dvoru je još uvijek *de facto* vršio Go-Mizunō, čiji će utjecaj trajati još nekoliko decenija, dok stvarna politička vlast nad Japanom je bila u rukama šoguna iz dinastije Tokugawa. Dok je carica-djevojčica rasla u Miyaku, Japan je uspostavio nove unutarnje i vanjske ravnoteže. 1634. je šogun Tokugawa Iemitsu posjetio Miyako a godinu kasnije je carski dvor primio veleposlanika od korejskog kralja Injoa od Joseona. Tih godina je Japan drastično promijenio svoju liniju prema Zapadu: 1637. godine je izbila velika pobuna u Arimi i Shimabari (v. ustanak u Shimabari) u koju su bili uključeni mnogi kršćani, pri čemu je šogun poslao svoje vojne jedinice koje bi ugušile nemire u 1638, kada je ubijeno 37.000 pobunjenika. Zatim je na tlu Japana zabranjena kršćanska vjera po cijeni smrtne kazne. 6. jula 1640. je se jedan španski brod iz Makaoa ukotvio u luku Nagasaki sa delegacijom od 61 osoba, a 9. augusta su svima odsječene glave i nabodene na stupove.

Godine 1641. princ Tsuguhito, Meishōv polubrat, imenovan je prijestolonasljednikom. Dvije godine kasnije, će devetnaestogodišnja carica Meishō abdicirati nakon 15 godina formalne vladavine (14. novembra 1643) a prijestolje će preuzeti njezin polubrat, car Go-Kōmyō, koji je tada imao deset godina.

Bivša carica Meishō će preminuti 4. decembra 1696. u svojoj 72. godini. Nikada se nije udavala i nije imala djece. Njezin „kami” se štuje u carskom mauzoleju *[[Tsuki no wa no misasagi]]* u Kyotu.

## Posebnosti
Prije nje je samo šest žena nosilo titulu tennōa: Genmei, Genshō, Kōken, Jitō, Suiko, Kōgyoku, a poslije nje samo Go-Sakuramachi (vl. 1762-1771).

## Preci
Genealoško stablo carice Meishō:

## Povezano
* Historija Japana
* Kršćanstvo u Japanu

## Napomene

## Reference

## Bibliografija
*  
*  
*  
*
Despot (titula)

**Despot** (od grč. δεσπότης [despótēs] — „gospodar”), bila je starija vizantijska dvorska titula koja je dodjeljivana sinovima ili zetovima vladajućeg cara, a prvobitno je označavala prestolonasljednika. Iz Vizantijskog carstva se tokom srednjeg vijeka proširila na Balkansko poluostrvo, a dodjeljivana je i u državama koje su bile pod vizantijskim uticajem, kao što su Latinsko carstvo, Bugarska, Srbija i Trapezund. To je dovelo do uzdizanja nekoliko kneževina na rang „despotovine” koje su postojale kao nezavisne države ili kao zavisna teritorija kneževa koji su imali i titulu despota, među kojima su najpoznatije Epirska despotovina, Morejska despotovina i Srpska despotovina. Supruga despota je bila **despotica** (od ).

U savremenom značenju, riječ je stekla drugačije značenje: despotizam je oblik vladavine u kome jedan pojedinac vlada sa apsolutnom vlašću. Semantičkom promjenom termin je izjednačen sa termin „tiranin”, antičkom grčkom riječju koja prvobitno nije imala negativno značenje i latinskom riječju „diktator”, vladar koji ima potpuni autoritet u Rimskoj republici. U savremenom govornom grčkom jeziku, riječ se često koristi za episkope.

## Povezano
* Signoria
* Principat
Univerzitet u Flensburgu

**Univerzitet u Flensburgu** ili **Evrospki univerzitet u Flensburgu** (, *EUF*) je univerzitet u Flensburgu u severnoj Nemačkoj. Osnovan je 1994. godine i najseverniji je univerzitet u Nemačkoj. Iako formalno ima puni univerzitetski status i pravo da dodeljuje doktorate, Univerzitet u Flensburgu uglavnom nudi obrazovanje iz oblasti učiteljskih i drugih društvenih nauka. Univerzitet organizuje nemačko-danske dodiplomske kurseve u saradnji sa Univerzitetom južne Danske.

## Historija
Planovi o osnivanju univerziteta u Šlezvigu i Holštajnu datira još iz sredine 16. veka. Od 1620-ih godina, dva vladara, danski kralj Christian IV i vojvoda Friedrich III, želeli su osnovati protestantski univerzitet u Flensburgu, tada najznačajnijem gradu u vojvodstvu Šlezvig. Kada je flensburgski građanin Hans Marquartzen obećao osnivanje takvog hrišćanskog univerziteta 1632. godine putem novčanih i materijalnih donacija, ideja o osnivanju je bila nadomak ostvarenju. Međutim, Tridesetogodišnji rat, koji je ubrzo doveo do delimičnog razaranja grada, stavio je sve daljnje planove van snage. Friedrich III je u svojoj oporuci zamolio svog sina Christiana Albreahta da nastavi sa radovima na osnivanju univerziteta. Vojvoda Christian Albrecht konačno je 1652. godine došao do carske privilegije za osnivanje univerziteta pri čemu je prvo pregovarao sa Flensburgom. Međutim, pošto je grad bio deo vojvodstva Šlezvig, koje je bilo danskog lena, a ne Svetog Rimskog Carstva, otvaranje nove visokoškolske ustanove u Flensburgu nije bilo pravno moguće. Umesto toga, Kiel, koji se nalazio u Gotorfovom delu nemačkog vojvodstva Holštajn, dobio je Christian-Albrechts-Univerzitet 1665. godine. Ova institucija ostala je jedini univerzitet u Šlezvig-Holštajnu tokom više od 300 godina. 1877. godine Flensburg je prvi put postao sedište visokog obrazovanja kada je otvorena lokalna Pomorska škola. Direktna preteča današnjeg univerziteta, lokalni Pedagoški fakultet, osnovan je 1946. godine.

## Povezano
* Lista univerziteta u Njemačkoj
* Obrazovanje u Njemačkoj

## Izvori
Cayastá

**Cayastá** je grad i općina od 3,367 na sjeveroistoku zemlje u Provinciji Santa Fe.

## Geografija
Cayasta se prostire na desnoj obali rukavca Rijeke Parana, koja često plavi pa nakon tog ostanu velika plitka jezera i bare. Od svog administrativni centar Santa Fea sa kojim je povezana cestom N°1 udaljena je 82 km sjeverno.

## Historija
Cayastu su osnovali jezuitski misionari 1742., za evangelizaciju Indijanaca Abipón. 
Naselje je 1794. preseljeno na današnju nešto višu lokaciju koju ne plavi Parana.

Vrlo blizu Cayaste (otprilike 1,5 km južnije, nalaze se ruševine utvrde Santa Fe, koja je 1651. napuštena a stanovnici preseljeni u Santa Fe.

Današnja Cayastá je grad ribara i mjesto za rekreaciju građana Santa Fea.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Comuna de Cayastá'' (službene stranice)
Concepción del Uruguay

**Concepción del Uruguay** je grad i općina od 72,528 stanovnika na istoku zemlje u Provinciji Entre Rios.

## Geografija

Grad se prostire duž desne (zapadne) obale Rijeke Urugvaj, koja formira granicu sa Urugvajem udaljen 288 km od Buenos Airesa.

## Historija
Osnovan je 1783. pod imenom *Villa Nuestra Señora Virgen María de la Inmaculada Concepción del Uruguay* (Mjesto Naše Gospe Djevice Marije od Bezgrešnog Začeća).

Nedaleko od grada imao je rezidenciju Palacio San Jose - Justo José de Urquiza, koji je snažno utjecao na politiku zemlje.
On je u maju 1851. objavio deklaraciju protiv Juana de Rosasa, koja je dovela do Bittke kod Caserosa, i nešto kasnije - 1853. do stvaranja prvog argentinskog ustava.

I ustav Provincije Entre Ríos je 1860. nastao u Concepciónu, koji je jedno kratko vrijeme bio i administrativni centar te provincije.

U Concepciónu je 1994. donešen novi revidirani argentinski ustav.

## Privreda i transport
Concepción del Uruguay je grad pilana, kamenoloma i prehrambene industrije (mlinovi, mljekare, klaonice).
Do njegove luke iz koje se uglavnom transportiraju žitarice mogu doploviti i oceanski brodovi.
Cestom N°14, povezan je sa Buenos Airesom, a cestom N°39 sa Rosariom i gradovima na zapadu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipalidad de Concepción del Uruguay''
Bartolomé Mitre

**Bartolomé Mitre** (Buenos Aires, 26. jun 1821. - Buenos Aires, 18. januar 1906.) bio je političar, general i pisac koji je od 1862. do 1868. bio predsjednik 
Argentine.
Za svog mandata uspio je ponovno ujediniti zemlju i potaknuti ekonomski rast.

## Biografija

Mitre se školovao i odrastao u Buenos Airesu u vrijeme dok je Argentinskom Konfederacijom diktatorski vladao Juan Manuel de Rosas. Nezadovoljan tim stanjem 1837. otišao je izvan domovine i 15 godina proveo u Urugvaju, Boliviji i Peruu, u kojima je ponekad sudjelovao u vojnim kampanjama i uređivao novine *El Mercurio* u kojima je pisao protiv Rosasova režima. U domovinu se vratio 1852. kao komandant urugvajskih četa 
u Bitci kod Caserosa, koja je dovela do pada Rosasa.

Iduće godine Mitre je postao lider secesionističke Provincije Buenos Airesa, čiji su građani odbili prihvatiti ustav Konfederacije, koji je minimalizirao ulogu njihova grada. Obavljao je brojne dužnosti u provincijskoj administraciji i bio general u Bitci kod Pavóna 1861, u kojoj je vojska Provincije Buenos Airesa pobjedila snage Konfederacije. 
Nakon te bitke prijestolnica je vraćena u Buenos Aires, a on je izabran za predsjednika Argentine.

Mitre je uspio organizirati efikasnu administraciju, smanjiti utjecaj seoskih gazdi (*caudilla*), proširiti poštansku i telegrafsku mrežu, organizirati javne financije i osnovati nove sudove. 
Poticao je vanjsku trgovinu i useljavanje. Kad je Paragvaj 1864. objavio rat, preuzeo je zapovjedništvo nad argentinskom armijom.

Na kraju svog predsjedničkog mandata 1868. izabran je u senatu, u kom je zastupao interese srednje klase. Neuspješno se kandidirao na slijedeća dva predsjednička izbora, ali je sve do svoje smrti, ostao simbol argentinskog jedinstva i ekonomskog napredka.

I njegov doprinos u kulturi Argentine bio je značajan. Bio je osnivač novina *La Nación* (1870) i Argentinske akademije za historiju. Napisao je brojne knjige poezije i proze. Objavio je puno prevoda (uključujući i Dantea) i brojna historigrafska djela, uključujući višetomnu *Historia de Belgrano* (1858-59) i 
*Historia de San Martín* (1887-88).
## Reference

## Vanjske veze

* ''Bartolomé Mitre president of Argentina''
Villa Constitución

**Villa Constitución** je grad i općina od 47,374 na sjeveru zemlje u Provinciji Santa Fe.

## Geografija
Villa Constitución se prostire duž desne obale Rijeke Parana, udaljena 214 km južno od svog administrativnog centra 
Santa Fea i svega 50&nbsp;km od Rosaria.

## Historija

Nastala je u vrijeme sukoba između Argentinske Konfederacije i Provincije Buenos Aires, kad je vlada konfederacije iz Parane u namjeri da potakne razvoj svojih izoliranih provincija u Pampi najavila izgradnju luka na Parani i željezničkih pruga iz unutrašnjosti do njih.

Tako je februaru 1858. osnovano naselje nazvano u čast prvog argentinskog ustava iz 1853. - Villa Constitución, u mjestu *Puerto de las Piedras*, koje je tad imalo samo dvije kuće i 24 ranča.

Constitución je počeo rasti nakon 1890., kad je izgrađena luka i pruga do nje.

Kad je 1944. otvoren terminal za žito, postao je jedna od najvažnijih luka za izvoz žitarica u zemlji.
Toliko je narastao da je 1950. godine dobio status grada.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Municipio Villa Constitución'' (službene stranice)
Manuel Belgrano

**Manuel Belgrano** (Buenos Aires, 3. jun 1770. - Buenos Aires, 20. jun 1820.) bio je vojskovođa u Ratu za nezavisnost Argentine.

## Biografija

Nakon studija prava u Španjolskoj, Belgrano je 1794. postavljen za sekretara moćnog ceha trgovaca Buenos Airesa. Na tom se poslu istakao kao zagovornik liberalnih ideja, naročito u obrazovanju i ekonomskim reformama.

Prvo vojno iskustvo stekao je za vrijeme neuspješne britanske invazije na Vicekraljevstvo Río de la Plata 1806.-07. 
To je bilo vrijeme Napoleonskih ratova kad su sve veze sa Vicekraljevstva sa kolonijalnom metropolom1810. prekinute. 
Belgrano je postao član vladajuće hunte koja je pokušavala sačuvati teritorijalni integritet te bivše kolonije. Proslavio se nakon što je 1812. svojim dekretom usvojio buduću Zastavu Argentine.

Nakon što su udaljeni dijelovi zemlje odmetnuli, Belgrano je poslan sa malom vojskom na teritorij današnjeg Paragvaja, da ga stavi pod vlast hunte, ali nije uspio. 
Kasnije je porazio snage odane Španjolskom Imperiju na sjeverozapadu kod Tucumána i Salte, ali je 1813. poražen u Gornjem Peruu (današnja Bolivija). Zbog tog je 1814. smjenjen, a na njegovo mjesto je postavljen José de San Martín.

Belgrano je kao i mnogi drugi lideri Južnoameričkog pokreta za nezavisnost, u duši ostao monarhist, zbog tog je zajedno sa Bernardinom Rivadavijom otišao u Evropu u neuspješnu potragu za dobrim monarhom.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Manuel Belgrano Argentine military leader'' (na portalu Encyclopaedia Britannica)