open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Žabljak Crnojevića

**Žabljak Crnojevića** je srednjovjekovni grad i utvrda na ušću rijeke Morače u Skadarsko jezero, osnovan još za doba Vojislavljevića i Dukljanskoga kraljevstva u 11. stoljeću, jedno vrijeme crnogorska prijestolnica.

Povijesni izvori iz 15. stoljeća, za doba Stefana I Crnojevića i Gospodara Ivana Crnojevića, Žabljak Crnojevića opisuju kao državno središte. Iz njega je pokušan organizirani otpor navali Osmanlija kroz ravnicu okolo Skadarskog jezera. U Žabljaku Crnojevića bila je dvorska palača i Crkva Sv.Đorđija.

No, prijestonica je 1478. bila konačno zauzeta, a Crnojevići su izmjestili državno središte u planine, u konačnom na Cetinje.

Osmanlije su crkvu unutar Žabljaka Crnojevića pretvorile u džamiju, ojačali su bedeme i pretvorili ga u snažan vojni objekat prema ostatku slobodne Crne Gore.

Kotoranin Marjan Bolica u svom opisu Skadarskog sandžakata 1614. godine bilježi da je ovo snažna i savremena utvrda kojom upravlja dizdar aga, osmanski gospodar. Navodi još da okolo utvrde ima oko 250 domova.

Crnogorci su Žabljak Crnojevića, tijekom povijesti, više puta nastojali osvojiti. Za doba vladara Petra II. Petrovića dvanaest crnogorskih junaka uskočili su 1835. unutar bedema te zarobili Jakub-agu sa 60 vojnika. Kako je bila stvar časti, hrabrosti i prestiža popeti se prvi na zidine, oni su dogovorili da neće odati koji je od njih dvanaestorice izašao prvi na bedeme. Kasnije, usljed određene politizacije ovog događaja i favoriziranja pojedinaca (ili bratstava), Vladika je objavio da je Kenjo Stankov Janković bio prvi i vodeći junak, pa je isti sahranjen ispred crkve na selu Rvašima nedaleko Rijeke Crnojevića. Njegov grob i dalje stoji tamo, jedini s prednje strane crkve, unatoč tom dogovoru tih dvanaest junaka o jednakosti njihove hrabrosti i sudjelovanja u pohari Žabljaka. No, Žabljak Crnojevića će do 1878. ostati u posjedu Osmanlija, od kada se trajno nalazi u Crnoj Gori. Pored stare utvde se nalazi malo naselje Žabljak.

## Vanjske veze
* O Žabljaku Crnojevića
Bonzo Goes to Bitburg

***Bonzo Goes to Bitburg*** () je pjesma koju su godine 1985. snimili članovi američkog punk rock benda *[[Ramones]]* i originalno izdali kao singl u Velikoj Britaniji. Poticaj je bio posjet američkog predsjednika Ronalda Reagana njemačkom gradu Bitburg gdje je 5. maja 1985. zajedno sa tadašnjim zapadnonjemačkim kancelarom Helmuthom Kohlom posjetio vojničko groblje i odao počast pokopanima među kojima su se nalazili i pripadnici SS-a. Kao naslov je poslužio Bonzo, čimpanza koji je 1951. godine nastupio zajedno sa Reaganom, tada hollywoodskim glumcem, u komediji *[[Bedtime for Bonzo]]*. Pjesma se tek sljedeće godine pojavila na američkom tržištu, kao dio albuma *[[Animal Boy]]*.

## Izvori
Grabovo (Beočin)

**Grabovo** je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 138 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 142 stanovnika). Selo neki nazivaju i *Planinsko Grabovo*.

## Lokacija

Grabovo se nalazi na jednoj terasi iznad potoka Tekeniš. Smešteno je 5 km od Dunava na terasi sa vidicima na najviši deo Fruške gore. Ovalnog je oblika, a ulice su prave planinske, uske i krivudave.

Prigradski autobusi iz Novog Sada povezuju selo sa Beočinom i gradom, ali ipak selo je izolovano. Tokom 2010. godine u selu je instalirana savremena centrala Telekoma Srbije za fiksnu telefoniju. Signal mobilne telefonije MTC je odličnog kvaliteta, dok je prijem VIP i Telenor signala i dalje otežan.

## Historija

Selo se prvi put pominje u XVIII veku. Selo je 1943. bilo potpuno spaljeno, ubijen je 151 civil, a obnovljeno je posle rata.

## Privreda

U Grabovu je nedavno otovrena mlekara „Fruška gora“ koja je izgrađena po svim evropskim standardima i proizvodi visoko kvalitetne proizvode. Ona bi trebalo da oživi privredu u ovom kraju i podigne životni standard celog Grabova.

## Demografija
U naselju Grabovo živi 104 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,8 godina (36,9 kod muškaraca i 42,7 kod žena). U naselju ima 54 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,56.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* Miloš Lukić, Putevima slobode - naselja opštine Beočin u ratu i revoluciji, Novi Sad, 1987.
* Slobodan Ćurčić, Broj stanovnika Vojvodine, Novi Sad, 1996.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* Zvaničan sajt opštine Beočin  
* Zvaničan sajt mlekare „Fruška gora"
Lug (Beočin)

**Lug** je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Prema poslednjem popisu stanovništva iz 2022. godine, bilo je 529 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je najviše 864 stanovnika).

Idilično i lepo uređeno selo se nalazi na obroncima Fruške gore, od Dunava i puta Novi Sad-Beočin-Ilok i sela Susek je udaljeno 5&nbsp;km.

## Historija
Lug je relativno mlado selo, jer je nastalo tek 1902. godine. Selo su osnovali Slovaci iz Bačke (mesta Bački Petrovac, Gložana, Kulpina). U želji da prehrane svoje brojne porodice, u ovaj deo beočinske opštine dolazili su radnici pretežno iz Gložana, Bačkog Petrovca, a kasnije i iz drugih mesta, da bi krčili nepregledna šumska prostranstva. Kada je 1901. godine, kao naknadu za težak rad, tadašnji vlasnik poseda grof Odeškalski počeo deliti placeve, radnici-drvoseče počeli su dovoditi svoje porodice i graditi prve kuće. Sečom i krčenjem dolazili su do obradivog zemljišta pa su se počeli baviti i zemljoradnjom što i danas, kao izuzetno vredan narod, čine.

## Kultura
Lug danas ima četvorogodišnju školu "Jovan Popović"' sa predškolskim odeljenjem, ambulantu, poštu, Dom kulture, novoizgrađenu crkvu sa crkvenim domom, betonirane puteve u svim ulicama, postavljenu uličnu rasvetu, vodovodnu  i kanalizacionu mrežu, plinsku i fiksnu mrežu, tri prodavnice itd.

Tu su i udruženje žena "Vredne pčelice", lovačko društvo "Jednota" i udruženje penzionera "LIpov hlad", kao i folklorno društvo "Mladost" sa oko 30 članova.

## Demografija
U naselju Lug živi 449 punoletnih stanovnika, 80 maloletnih, a prosečna starost stanovništva iznosi 46 godina. U naselju ima 241 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3.

Ovo naselje je najvećim delom naseljeno Slovacima.

{| width="50%" style="background:transparent; "
| valign="top" width="50%" style="border:1px solid gray; " |


:*Grafik promene broja stanovnika tokom 20. i 21. veka*



| valign="down" width="100%" |

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)

## Povezano
*  Lug - Dedinka v údolí
* Nacionalni park Fruška gora
Rakovac (Beočin)

**Rakovac** je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1989 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1357 stanovnika).

Selo se nalazi u brdima Fruške gore na putu Beočin-Novi Sad. Od Beočina je udaljeno oko 4&nbsp;km i Novog Sada 13&nbsp;km.

## Historija
Nastao je kao prnjavor, naselje manastirskih kmetova pored manastira Rakovac sagrađenog u 16. veku.

U toku 1943. godine manastir je porušen (danas delimično obnovljen), mnogi žitelji pobijeni, a selo spaljeno. Posle rata selo nije obnovljeno, već je nizvodno, severnije podignut Novi Rakovac (kasnije promenjen naziv u **Rakovac**, a stariji deo sela u **Stari Rakovac**.

Tokom poslednjih 50 godina spontanim migracijama selo je obnovljeno doseljenicima iz Bosne u potrazi za poslom u fabrici cementa u Beočinu, a i mnogim drugim koji su ovde uspeli da reše svoj stambeni problem. Zbog velike blizine Novog Sada, u brdima Rakovca se grade i mnogobrojna vikend naselja. Obnavljaju se stare kuće ili grade nove.

## Demografija
U naselju Rakovac živi 1592 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,0 godina (38,4 kod muškaraca i 39,6 kod žena). U naselju ima 683 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,91.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Povezano
* Nacionalni park Fruška gora
## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* zvaničan sajt opštine
Sviloš

**Sviloš** je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Udaljeno je 37 km od Novog Sada. Prema popisu iz 2002. bilo je 362 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 347 stanovnika.

## Historija
Prva naselja u Svilošu su još iz rimskog doba. Prvi put se pominje pod tim imenom 1687. godine. Selo je nastalo na teritoriji gde su sečene šume, na putu koji povezuje Sremskom Mitrovicom *(južni Srem)*, sa severnim delom Srema. Takođe, Sviloš jedini put za pristup selu Grabovo.

Kao i mnoga druga fruškogorska sela, tokom Drugog svetskog rata je spaljeno i po završetku rata obnovljeno.

## Demografija
U naselju Sviloš živi 274 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,3 godina (38,2 kod muškaraca i 40,6 kod žena). U naselju ima 123 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,94.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* Zvaničan sajt opštine
FK Radnički Nova Pazova

**FK Radnički Nova Pazova** je fudbalski klub iz Nove Pazove, Srbija. Klub je osnovan 1946. godine i trenutno se takmiči u Vojvodjanskoj ligi "Jug", trećem takmičarskom nivou srpskog fudbala, nakon što je u sezoni 2012/13. ispao iz Prve lige Srbije. Radnički je u sezoni 2011/12. osvojio prvo mesto u Srpskoj ligi Vojvodina i plasirao se u viši rang, Prvu ligu Srbije, ali se tu zadržao samo jednu sezonu.

## Povezano
* Spisak fudbalskih klubova u Srbiji
## Vanjske veze
* Sajt Radničkog 
* Profil na srbijasport.net
* Profil na srbijafudbal.net
Bedtime for Bonzo

***Bedtime for Bonzo*** () je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1951. godine u režiji Fredericka de Cordove. Naslovni lik je čimpanza po imenu "Bonzo" nad kojim profesor psihologije Peter Boyd (čiji lik tumači Ronald Reagan) provodi eksperiment tako što ga nastoji odgojiti, odnosno naučiti moralu poput ljudskog djeteta. Radnja prikazuje kako u tu svrhu unajmljuje ženu (koju tumači Diana Lynn) koja će pri tome glumiti njegovu "majku", dok će on glumiti njegovog "oca".

*Bedtime* je postao jedan od komercijalno najuspjelijih filmova svog doba, te potakao snimanje nastavka pod naslovom *[[Bonzo Goes to College]]* (iako u njemu nisu nastupili ni originalni čimpanza ni Reagan). Reaganu je taj uspjeh nakon dugo vremena - kada se sve više počeo baviti politikom, a sve manje glumom - preporodio karijeru, odnosno ponovno donio status hollywoodske zvijezde. Usprkos toga, sam Reagan ga nije pogledao sve do 1984. godine, kada je već bio postao predsjednik SAD. Tada se *Bonzo* sa njim počeo povezivati u negativnom kontekstu, odnosno od strane ljevičara i kritičara njegove politike počeo koristiti kako bi se istaknula njegova "šašavost", neozbiljnost i mentalni nedostaci. Za to je možda najkarakterističniji rock-bend *[[Ramones]]* koji je svoju protestnu pjesmu iz 1986. godine nazvao *[[Bonzo Goes to Bitburg]]*.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Susek

**Susek** je naselje u Srbiji u opštini Beočin u Južnobačkom okrugu. Selo se nalazi na samom rubu opštine Beočin, na putu prema Iloku. Udaljeno je 35 km od Novog Sada i mesto je najzapadnije gde vozi prigradski autobusi iz Novog Sada. Prema popisu iz 2002. bilo je 1132 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1137 stanovnika).

## Historija
Susek po svojoj starosti spada u najstarija sela, jer se pominje još u prvom veku naše ere kada je imao i svoje utvrđenje i zvao se *Cornacum*. Sledeći podatak o ovom mestu je tek iz XV veka kada je još postojala tvrđava.
 
Za Susek postoje podaci o broju stanovnika još iz 1869. godine, kada je imao 2.127 stanovnika. Taj broj se povećavao svake godine, tako da je 1921. godine imao 3.501 stanovnika. Za vreme Drugog svetskog rata broj stanovnika je drastično opao, zbog masovnog učešća Susečana u redovima partizana. Posle rata broj stanovnika se ustalio na brojci od 1.400 ljudi.

## Crkve i manastiri
U selu postoji lepa crkva sa izvanrednim ikonostasom koji je izradio Teodor Kračun 1779. godine. No, za Susek je vezano i postojanje jednog davnog iščezlog manastira. Još 1549. godine u jednom turskom dokumentu pominje se manastir Akolov, gde se kaluđerima dozvoljava da poprave monaške ćelije. Znači manastir tu postoji od ranije. Dugo se nije znala lokacija ovog manastira, ali u ataru sela Suseka i danas postoji potest Vakalova, koji treba povezati s posedom despotice Jelene iz 1520. godine. I kasniji turski popisi beleže zemljište Akalovu između Suseka i Koruške. Manastir je izgleda posle 1614. godine potpuno napušten. Kasnije se samo pominje ribnjak Akalova kod Suseka koji pripada manastiru Šišatovac.

## Privreda
Selo je bogato sa poljoprivredom i stočnim fondom. Lokalni seljaci deo mleka isporućuju mlekari u Šabac.

## Demografija
U naselju Susek živi 886 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,2 godina (39,4 kod muškaraca i 41,1 kod žena). U naselju ima 370 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,06.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Zbirka slika

Datoteka:Средиште Сусека са школом - Susek Centre with School.JPG|Средиште Сусека са школом
Datoteka:Православна црква у Сусеку - Otrhodox Church in Susek.JPG|Православна црква у Сусеку са старим вратницама
Datoteka:Susek 2.JPG|Сеоске куће у Сусеку одликује и лепа архитектура
Datoteka:Guske u Suseku.JPG|Сељани се баве са пољопривредом
Datoteka:Susek crkva.JPG|Црква
Datoteka:Иконостас цркве у Сусеку.JPG|Иконостас


## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest) 
* zvaničan sajt sela Susek 

## Povezano
*Naselja u neposrednoj blizini:*
* Ilok, *u [[Hrvatska|Hrvatskoj]]*
* Neštin, *u [[Opština Bačka Palanka|opštini Bačka Palanka]]*
Der Fall Molander

***Der Fall Mollander*** () je njemački crno-bijeli kriminalistički film koji se 1945. godine snimao u režiji G. W. Pabsta te predstavlja jedno od posljednjih filmskih ostvarenja Trećeg rajha. Zaplet se temeljio na romanu *Die Sternengeigew* Alfreda Karrascha i opisivao kriminalističku istragu protiv violinskog virtuoza (čiji lik tumači Werner Hinz) za čiji se Stradivari ispostavilo da predstavlja krivotvorinu. Film se snimao za vrijeme Drugog svjetskog rata u okupiranoj Češkoj, odnosno stuidijima Barrandov u Pragu. Snimanje je u proljeće 1945. godine prekinuto zbog približavanja Crvene armije, te je film ostao nedovršen. Snimljeni materijali se danas čuvaju u Narodnim filmskim arhivama u Pragu.

## Vanjske veze
*
Detective Story (drama)

***Detective Story*** () je kazališni komad američkog pisca Sidneya Kingsleya originalno izveden na Broadwayu 1949. godine. Radnja je smještena u jednu njujoršku policijsku stanicu tokom 24 sata i prati tamošnje detektive kako u tom periodu pokušavaju riješiti kriminalističke slučajeve za koje se ispostavi ne samo da su međusobno povezani, nego i povezani sa privatnim životima detektiva. Detective Story se redovno izvodila sve do 1950. godine. Sljedeće je godine poslužila kao predložak za istoimeni hollywoodski film.

## Vanjske veze
* 
* 1953 ''Best Plays'' radio adaptation of play at Internet Archive
Sidney Kingsley

**Sidney Kingsley** (22. oktobar 1906 - 20. mart 1995) bio je američki dramski pisac, poznat po djelima koja su poslužila kao predlošci za hollywoodske filmove. Za svoj komad *[[Men in White (drama)|Men in White]]* je godine 1934. osvojio Pulitzerovu nagradu za dramu.

Bio je oženjen za glumicu Madge Evans od 1939. do njene smrti 1981.

## Djela
* 1933: *[[Men in White (drama)|Men in White]]*
* 1935: *[[Dead End (drama)|Dead End]]*
* 1936: *Ten Million Ghosts*
* 1939: *The World We Make*
* 1943: *[[The Patriots (drama)|The Patriots]]*
* 1949: *[[Detective Story (drama)|Detective Story]]*
* 1951: *[[Darkness at Noon]]* (adaptacija istoimenog romana)
* 1954: *Lunatics and Lovers*
* 1962: *Night Life*

## Vanjske veze
* 
* 
* Page at Spartacus Educational
Pelazg

**Pelazg** (antgrč. Πελασγός [*Pelasgós*]) bio je, u grčkoj mitologiji, eponimni herojski predak Pelazgâ, mitskih prastanovnika drevne Grčke, koji su utemeljili kult Zevsa u Dodoni, Hefesta, Kabira i nekih drugih božanstava. U različitim oblastima Grčke za koje se smatralo da su nekad bile naseljene Pelazgima postojala su različita predanja o Pelazgovom poreklu i mitologiji. Grci su čak verovali i da je on bio prvi čovek.

## Argos

U gradu Argu nekoliko inahidskih kraljeva takođe su nosili ime Pelazg. Jedan od njih, sin Foronejev i rođeni brat Apisov, smatrao se osnivačem Arga na Peloponezu; on je, prema mitu, naučio ljude zemljoradnji i ugostio Demetru u Argu, gde se kasnije pokazivao njegov grob. Za jednog drugog Pelazga govorilo se da je sin Triopov te brat Jasov, Agenorov i Ksantov. Pelazgom se nazivao i Gelanor, koji je ugostio Danaja i Danaide kad su pobegli od Egipta. Drugi, pak, izvori kažu da je Pelazg bio sin Arestorov i unuk Jasov, te da se preselio u Arkadiju, gde je utemeljio grad Parasiju.

### U ''Pribegarkama''
U Eshilovoj tragediji *[[Pribegarke (Eshil)|Pribegarke]]* Danaide Pelazgovu zemlju nazivaju "apijskim brdima" i tvrde da razumeju *karbana audan* (καρβᾶνα δ᾽ αὐδὰν ), što se može prevesti kao "barbarski govor", ali Karba (gde žive "Karbani", *Karbanoi*) zapravo nije grčka reč. Danaide tvrde da su njihovi preci živeli u drevnom Argu iako su one same pripadnice "crne rase" (μελανθὲς γένος). Pelazg priznaje da se ta zemlja nekad zvala Apija, ali Danaide poredi sa ženama iz Libije i Egipta, te želi znati kako one mogu voditi poreklo iz Arga, na šta one odgovaraju da potiču od Ije.

U danas izgubljenoj drami *Danajke* Eshil kaže da se izvorni zavičaj Pelazgâ nalazio u oblasti oko Mikene.

## Arkadski Pelazg
Prema arkadskom mitu, Pelazg je bio ili autohton, ili sin Zevsa i Niobe (i u ovom slučaju brat diva Arga). Okeanida Melibeja, nimfa Kilena ili Dejanira rodila mu je Likaona iz Arkadije.

## Tesalski Pelazg
U tesalskom mitu Pelazg je bio otac Hlorov i deda Hemonov ili, prema drugoj verziji, otac Hemonov i deda Tesalov. Prema još jednoj verziji, bio je sin Posejdona i Larise i osnivač tesalskog Arga.

Govorilo se i da je on bio predak Tirenjana ovom linijom: Pelazg ― Frastor ― Amintor ― Teutamid ― Nanas. Za vreme Nanasove vladavine Pelazgi su, prema mitu, napustili Grčku i naselili se u novoj domovini, koja se kasnije zvala Tirenija.

## Pelazg i Troja
Homer u *[[Ilijada|Ilijadi]]* za Pelazge kaže da su hrabri borci. Da bi se borili u trojanskom ratu napustili su Balkansko poluostrvo i otišli u Malu Aziju, gde su ratovali na strani Trojanaca.

## Povezano
* Pelazgija
* Pelaški mit o stvaranju sveta (konstrukcija Roberta Gravesa)

## Reference
U 6 sati navečer poslije rata

***U 6 sati navečer poslije rata*** () je sovjetski crno-bijeli film snimljen 1944. godine, poznat, između ostalog kao i jedan od rijetkih filmova napravljenih za vrijeme trajanja Drugog svjetskog rata koji je prikazivao njegov (tada budući) završetak. Po žanru je mješavina mjuzikla, ljubavnog i ratnog filma. Protagonisti - koje tumače Jevgenij Samojlov i Pirijevljeva supruga Marina Ladjinjina - su dvoje ljubavnika čiji rendes prekida izbijanje rata, nakon čega se dogovore kako će se susresti "u 6 sati kada završi rat". Radnja pokazuje kako ih ratna zbivanja razdvajaju, ali kako će se na kraju ipak ponovno sresti prilikom proslave pobjede. Film je sadržavao neke od najpoznatijih muzičkih brojeva iz vremena rata, kao što su *[[Marš artileristov]]* i *[[Pjesma branitelja Moskve]]*. Publici nije smetalo što se prikazuje kraj rata koji je još trajao (i koji će u stvarnosti završiti nekoliko mjeseci iza premijere). Zahvaljujući tome je postao jedan od najgledanijih filmova godine. Slično kao i mnoga ostvarenja iz tog perioda, nakon procesa destaljinizacije je 1960-ih cenzuriran, odnosno u kasnije prikazivanim verzijama su izbačene sve "problematične" scene u kojima se pojavljuje ili veliča Staljin.

## Vanjske veze
* 
* 
* «В 6 часов вечера после войны»  в онлайн-кинотеатре «Мосфильма»
Kljajićevo

**Kljajićevo**  (ćir.: *Кљајићево*, mađ.: *Kerény*, njem.:*Kernei*) je naselje u općini Sombor u Zapadnobačkom okrugu u Vojvodini.

## Historija
Na prostoru današnjeg sela prvo spominjano naselje je Szent Király (Sveti Kralj) davne 1391. godine. Naselje se još spominje i 1601. godine. 1768. se u Kljajićevu doseljavaju Nijemci. Stephanus Katona je 1800. zabilježio da je Klajićevo *[[Hrvati u Vojvodini|Illyriorum]] colonia* .

Prije Drugog svjetskog rata Kljajićevo je bilo zanatski razvijeno selo sa preko 200 radionica.

Današnje službeno ime je dobilo 1949. godine po narodnom heroju Milošu Kljajiću, rođenom na Kordunu, koji je poginuo 1943. godine na Petrovoj gori.

Pred završetak rata naselje su napustili Nijemci, koji su do tada činili većinsko stanovništva. Krajem 1945. godine pristižu prvi naseljenici iz Like, Gorskog Kotara, Žumberka i Korduna. Naseljeno je ukupno 999 obitelji sa 5.400 članova.

## Stanovništvo
U naselju Kljajićevo živi 6.012 stanovnika, od toga 4.942 punoljetnih stanovnika, a prosječna starost stanovništva iznosi 41,4 godina (39,4 kod muškaraca i 43,4 kod žena). U naselju ima 1.928 domaćinstva, a prosječan broj članova po domaćinstvu je 3,12.

 

## Sport
Športska društva i klubovi koji ovdje djeluju su:
* nogomet: Kordun
* rukomet: Kljajićevo
* odbojka: Volley stars
* kuglanje: Kordun
* karate: KK Miloš Kljajić

## Izvor

## Vanjske veze
* Karte, položaj vremenska prognoza 
* Satelitska snimka naselja
Oriks antilopa

**Oriks antilopa** (lat. *Oryx gazella*) je velika antilopa izražene obojenosti, a živi u suhim travnatim poljima, šikarama i u pustinjama Afrike.

Vrlo je prilagođena za očuvanje vode: ne dahće i ne znoji se sve dok tjelesna temperatura ne prijeđe 45 ° C; bubrezi proizvode mokraću visoke koncentracije, a izmet je vrlo suh. Najviše je rasprostranjena u jugozapadnoj Africi.

## Prehrana
Glavni dio prehrane oriks antilope čine trave i nisko grmlje, kao i divlji krastavci, dinje i slične biljke s velikom količinom vode. Kao i mnoge druge pustinjske vrste i oriks se hrani tijekom cijele godine oportunistički (svom hranom koja je dostupna).

Oriks može izdržati bez vode i do mjesec dana. Potrebna mu je hrana koja je puna minerala.

## Organizacija
Nomadska krda broje do 25 životinja, a sastoje se od ženki, mladunaca i nekoliko mužjaka.

## Trudnoća i mladunčad
Ženke oriks antilope rađaju mladunčad jednom godišnje i to u proljeće.

Nakon vremena od 260 do 300 dana ženka rađa jedno mladunče (rjeđe dva), koje 6 tjedana ostaje sakriveno blizu krda, a majka povremeno dolazi, da ga doji.

## Borba za preživljavanje
U vrućim podnebljima oriks antilope preživljavaju tako što pasu u hladnijem dijelu dana, uglavnom u sumrak ili noću. Njihova posebna bijela dlaka odbija sunčeve zrake i toplinu, čak i do 60 stupnjeva Celzijusovih. Od 10 do 14 ili 15 sati okupljaju se u hladovini. Kod mnogih vrsta antilopa boravak tolikog broja životinja na malom prostoru izazvalo bi borbe za dominaciju ili sukobe oko parenja. Međutim, radi opstanka u surovom staništu, to se kod oriks antilopa ne događa.

## Ugroženost
Zbog velikih rogova, oriks antilope bile su popularne u 20. stoljeću. Bezobzirni lovci na prostorima Saudijske Arabije ubijali su sve više oriksa i na kraju su ih doveli do ruba ugroženosti. Na prostorima Arabije izbrojeno ih je 65, od kojih su bile samo 4 ženke. Tada je počela *Operacija oriks* u Aziji i u Južnoj Americi. Stanje populacije oriksa bilo je alarmantno i to je zabrinulo zoologe. Na prostoru pustinja, gdje žive oriksi postavljeni su lovci u širokom krugu. To je trebalo riješiti problem krivolovaca, ali nije. Velika skupina krivolovaca uspjela je probiti zaštitni krug neopaženo i populacija oriksa opet se smanjila. Tada su zoolozi shvatili da moraju preseliti orikse u manje rezervate, gdje će imati veću zaštitu. Sve je izgledalo savršeno; imali su sigurno mjesto za život, bez prirodnih neprijatelja i s mnogo hrane i hlada. Ali, problem je bio u tome što su oriksi jeli biljke s velikom količinom minerala, što im je bilo potrebno. Ljudi u rezervatu nisu im to mogli priuštiti. Uskoro se za brzo vrijeme povećala populacija oriksa i opet su vraćeni u njihova prirodna staništa. Tada ih je bilo više od 300, ali su ipak išli u odvojenim krdima (10-25 članova) gdje mogu u miru, da se opuste u hladu. Oriks antilope još su uvijek na popisu ugroženih vrsta, jer postoji opasnost da se opet smanji njihov broj. Ali, zasad su sigurni.
C. S. Forester

**C. S. Forester** je bio pseudonim koji je koristio britanski književnik, čije je pravo ime bilo **Cecil Louis Troughton Smith** (27. august 1899 - 2. april 1966), a koji je najpoznatiji po popularnim historijsko-pustolovnim romanima temom najčešće vezanim uz pomorsko ratovanje. Među njima se najviše ističe serija o Horatiju Hornbloweru, koja je kasnije uticala na brojne pisce, kako historijskog, tako i science fiction žanra. Neki od Foresterovih romana su poslužili i kao predložak za poznate hollywoodske filmove, među kojima se posebno ističe *[[The African Queen (roman)|The African Queen]]* (Afrička kraljica).

## Djela čiji je autor Forester

## Vanjske veze
* Biography and Selected Works 
* Bibliography
* C.S. Forester Society the Society publishes an e-journal Reflections (ISSN 2042-1389)
* 
*
Erisihton

**Erisihton** je ime dve ličnosti u grčkoj mitologiji:

* Erisihton iz Tesalije, sin Triopov i otac Mestrin
* Erisihton iz Atike, sin Kekropa I
The African Queen (roman)

***The African Queen*** () je pustolovni roman britanskog književnika C. S. Forrestera objavljen 1935. godine. Radnja je smještena u Istočnu Afriku na samom početku Prvog svjetskog rata; protagonistica je Rose Sayer, sestra umirućeg anglikanskog misionara koja se našla odsječena na njemačkoj teritoriji i kojoj jedino Allnutt, mehaničar i kapetan malog parobroda *The African Queen* pristaje pomoći da dođe do britanske teritoriji. Roman je danas najpoznatiji kao predložak za istoimeni hollywoodski film sa Humphreyem Bogartom i Katharine Hepburn u glavnim ulogama, a čiji je scenario uglavnom bio vjeran predlošku, osim u slučaju da je Allnut od Cockneya pretvoren u Kanađanina.
Erisihton iz Tesalije

**Erisihton** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Triopov i kralj Tesalije.

Jednom prilikom Erisihton je naredio da se poseče sve drveće u svetom gaju boginje Demetre. Jedan ogroman hrast bio je prekriven zavetnim vencima, koje su Demetri ostavljali ljudi koji su joj se tu došli pomoliti, pa su radnici odbili da poseku to drvo. Erisihton je sam dograbio sekiru i posekao hrast, i tom je prilikom usmrtio jednu nimfu drijadu, koja ga je na samrti proklela.

Demetra se odazvala nimfinoj kletvi i kaznila Erisihton tako što je pozvala Limos, boginju nepopostiljive i nezasite gladi da se smesti u njegov stomah. Tako je uzimanje hrane na Erisihtona delovalo kao dodavanje ulja na vatru: što je više jeo, to je bio sve gladniji. Erisihton je prodao sav svoj imetak kako bi mogao kupovati hranu, ali i dalje je ostajao gladan. Na kraju je stao prodavati i svoju kćer, Mestru, za ženu onome ko plati ugovorenu cenu. Međutim, zahvaljujući svojoj sposobnosti da menja oblik, koju joj je bio podario njen ljubavnik Posejdon, Mestra bi se uvek, kad bi bila prodata nekome, vratila kući u nekom drugom obličju. Najznamenitija žrtva ove podvale bio je Sizif, koji, usprkos svoj svojoj lukavosti, nikako nije mogao zadržati svoju nesuđenu snahu (hteo je Mestru udati za svoga sina Glauka).

Erisihton je naposletku pojeo samog sebe, mučen neutaživom gladi.

## Reference

## Vanjske veze
* Prikazi Eristihtona: Warburg Institute Iconographic Database
Horatio Hornblower

**Horatio Hornblower** je izmišljeni lik oficira britanske Kraljevske mornarice iz doba Napoleonskih ratova, koga je stvorio britanski književnik C. S. Forester kao protagonista serije historijsko-pustolovnih romana. Hornblower se prvi put pojavio godine 1937. u romanu *[[The Happy Return]]* koji ga opisuje kao mladog kapetana broda na tajnoj misiji u Centralnoj Americi. Knjiga je postigla veliki uspjeh, potakla brojne nastavke, a Hornblower stekao poklonike među uglednim književnim imenima kao što su Ernest Hemingway i Winston Churchill. Forester je kasnije u svojim romanima obradio kako prošlost svog junaka, odnosno opisao kao boležljivog mornaričkog kadeta na početku Francuskih revolucionarnih ratova, ali i kako postepeno napreduje u službi te na kraju dobija admiralski čin i plemićku titulu. Horatio Hornblower se 1951. godine pojavio kao protagonist britansko-američkog filma Captain Horatio Hornblower gdje ga je tumačio Gregory Peck, odnosno britanske TV-serije *[[Hornblower (TV serija)|Hornblower]]* gdje ga je tumačio Ioan Gruffudd. Romani o Hornloweru su također poznati kao inspiracija za brojna popularna književna djela, kako historijsko-pustolovnog žanra (među kojima se ističe Bernard Cornwell sa serijom o Richardu Sharpeu), tako i science fictiona (gdje je najpoznatiji primjer serija o Honoru Harringtonu Davida Webera).

## Izvori

## Vanjske veze
* Scaryfangirl - a Hornblower fan site 
* C. S. Forester Society, dedicated to the author and his works
Hapax legomenon

***Hapax legomenon*** ( = "samo jednom rečeno", ponekad skraćeno samo *hapax*) jeste reč koja se javlja samo jedanput, bilo u celom jednom jeziku, bilo u delima jednog autora, bilo u jednom određenom tekstu.

Srodni su termini *dis legomenon* (= dvaput rečeno), *tris legomenon* (= tri put rečeno) i *tetrakis legomenon* (= četiri puta rečeno), ali se koriste mnogo ređe.

*Hapax legomena* javljaju se dosta često, kako i predviđa Zipfov zakon, koji kaže da je frekvetnost neke reči u jednom delu (korpusu) neodvojivo povezana s njenim mestom u tablici frekventnosti. U velikim korpusima oko 40% do 60% reči jesu *hapax legomena*, a njih 10% do 15% su *dis legomena*.

## Primeri

;Starogrčki jezik

* Prema Clydeu Pharru, "*[[Ilijada]]* sadrži 1097 hapaksa, a *[[Odiseja]]* njih 868".
* *[[aphedron]]* "nužnik" bio je *hapax legomenon* i mislilo se da znači "utroba", sve dok u Pergamu nije otkriven jedan natpis koji je osvetlio pravo značenje te reči.
* *panaorios* (), starogrčki za "vrlo nepravovremen", jedna je od mnogih reči koje se u *Ilijadi* javljaju samo jednom.
* U grčkom Novom zavetu nalazi se 686 *hapax legomena*, koji se ponekad nazivaju "novozavetnim hapaksima", od kojih se njih 62 nalazi u Prvoj Petrovoj poslanici, a njih 54 u Drugoj Petrovoj poslanici.

## Reference
Erisihton iz Atike

**Erisihton** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin atinskog kralja Kekropa I i Aglaure. Umro je dok mu se otac još nalazio na prestolu i iza sebe nije ostavio potomstvo. Navodno je umro u Prasiji (današnji Porto Rafti) na istočnoj obali Atike dok se vraćao sa svetog ostrva Delosa, odakle je nosio kip Ilitije, boginje porođaja. Kasnije su se u Ilitijinom hramu nalazila tri drvena kipa boginje, od kojih je jedan pokazivan kao onaj koji je Erisihton doneo s Delosa. Prema Pausaniji, Erisihtonov grob pokazivan je u Prasiji, gde je navodno njegovo telo bilo pokopano nakon što je njegov brod pristao u toj luci.

## Reference
Captain Horatio Hornblower R.N.

***Captain Horatio Hornblower, R.N.*** () je britansko-američki historijsko-pustolovni film snimljen 1951. u režiji Raoula Walsha. Predstavlja adaptaciju prva tri romana iz serije Horatio Hornblower britanskog književnika C. S. Forestera, koji je također sudjelovao pri pisanju scenariju. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Gregory Peck je mladi kapetan broda britanske Kraljevske mornarice, koji 1808. godine, za vrijeme Napoleonskih ratova sa fregatom *HMS Lydia* ide na tajnu misiju u Centralnu Ameriku kako bi pomogao tamošnje pobunjenike protiv Španije sa kojom je Britanija tada bila u ratu.

*Horatio Hornblower* se isticao izuzetnom vjernošću književnom predlošku, ali i inzistiranjem na autentičnosti, te je tako film osim u londonskim studijima Elstree sniman i na *[[HMS Victory]]*, znamenitom ratnom brodu iz iste historijske epohe. Producenti Warner Brosa, koji su ispočetka naslovnu ulogu namijenili Errolu Flynnu, specijalistu za takve vrste filmova, na kraju su se odlučili za Peckla zbog Flynnovih zdravstvenih problema i podomakle životne dobi. Peck, iako je uživao reputaciju "ozbiljnog" dramskog glumca, se dobro snašao i kao akcijski junak, odnosno u ulozi Engleza. Publika je također cijenila film, koji je dobio i dobre kritike. Posebno se cijenila njegova fotografija u Technicoloru, zbog koje se često prikazivao u prvim godinama i decenijama televizije u boji.

## Uloge
* Gregory Peck ...Kapetan Horatio Hornblower, R.N.
* Virginia Mayo ...Lady Barbara Wellesley
* Robert Beatty ...Poručnik prve klase William Bush
* Terence Morgan ...Poručnik druge klase Gerard, artiljerijski oficir na *Lydiji*
* Moultrie Kelsall ...Poručnik treće klase Crystal, navigator na *Lydiji*
* James Kenney ...Kadet Longley
* James Robertson Justice ...Mornar Quist, koji pomaže Hornbloweru i Bushu pri bijegu
* Denis O'Dea ...Kontraadmiral Sir Rodney 'Mucho Pomposo' Leighton
* Richard Hearne ...Polwheal, Hornblowerov stjuard
* Michael Dolan ... Ljekar Gundarson
* Stanley Baker ...Mr. Harrison, Hornblowerov pomoćnik
* Alec Mango ...El Supremo / Don Julian Alvarado
* Christopher Lee ...španski kapetan broda *Natividad*
* Diane Cilento ... glas Hornblowerove supruge Marije, recitira pismo izdiktirano na samrti

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* Review @ *DVD Journal*
* Review @ Decent Films Guide
Etlije

**Etlije** () bio je, u grčkoj mitologiji, prvi kralj Elide i otac Endimionov. Etlije je bio sin Zevsa i Protogeneje (kćeri Deukalionove), a žena mu je bila Kalika. Prema nekim verzijama mita, Endimion je zapravo bio Zevsov sin i prvi elidski kralj. Neki, pak, vele da je Etlije bio sin Eolov, "a po kazivanju Zevsov".

## Reference
Vivere in pace

***Vivere in pace*** () je italijanski crno-bijeli snimljen 1947. u režiji Luigija Zampe. Po žanru predstavlja kombinaciju ratnog filma, drame i komedije. Radnja je smještena u malo italijansko mjesto za vrijeme njemačke okupacije u Drugom svjetskom ratu, a u koje se sklanjaju dva američka vojnika pobjegla iz zarobljeništva i tako žitelje stavljaju pred dilemu - da li im pomoći ili ih predati njemačkom oficiru koji ih došao uhvatiti. *Vivere in pace* se isticao za tadašnji pristup nedavnom ratu prilično rijetkim korištenjem crni humor i promoviranjem pacifizma; dijelom zbog toga je izazvao pažnju svjetske kritike i dobio nekoliko međunarodnih nagrada.

## Vanjske veze
*
Etlije (pisac)

**Etlije** () sa Samosa autor je jednog dela grčke književnosti pod naslovom *Samoski anali* (), iz čije pete knjige neke citate navodi Atenej u svojoj *[[Gozba sofista|Gozbi sofista]]*, premda istovremeno izražava sumnju u autentičnost tog dela. Etlija spominje i Kliment Aleksandrijski u svom *[[Protreptik (Kliment Aleksandrijski)|Protreptiku]]*, potom Evstatije Solunski, kao i *[[Etymologicum magnum|Velika etimologija]]*. Vreme Etlijeva života ne može se pouzdano utvrditi, ali je moguće da je živeo u 6. ili 5. veku pne.

## Reference
Vinča (Grocka)

**Vinča** se nalazi na 14 kilometara udaljenosti od Beograda, pored puta Beograd-Smederevo i poznata je po nalazima praistorijskog lokaliteta Belo brdo izuzetne arheološke vrednosti. Administrativno pripada opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 5819 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 5213 stanovnika).

## Demografija
U naselju Vinča živi 4536 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,7 godina (37,0 kod muškaraca i 38,5 kod žena). U naselju ima 1831 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,18.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Povezano
* Vinčanska kultura
* Institut za nuklearne nauke „Vinča“
* Vinča – Belo brdo

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Vinča (razvrstavanje)

**Vinča** ima više značenja:
* Vinča (Grocka), naselje u gradskoj opštini Grocka, grad Beograd, Srbija
* Vinča (Topola), naselje u opštini Topola, Srbija
* Gornja Vinča, naselje u opštini Pale, Republika Srpska, BiH
* Donja Vinča, naselje u opštini Pale, Republika Srpska, BiH 
 
ili
* Institut za nuklearne nauke Vinča, Institut za nuklearne nauke u Vinči, Srbija
* Vinčanska kultura, mlađeneolitska i ranoeneolitska kultura Evrope
* Vinčansko pismo, pismo Vinčanske kulture
* Vinča – Belo brdo, arheološki lokalitet u Srbiji
Vrčin

**Vrčin** je naselje u Gradskoj opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 8667 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 8034 stanovnika).

## Historija

Vrčin je starije naselje. Godine 1732. pripadao je beogradskom „dištriktu“ i imao 35 domova. U to doba se pominje pod imenom Vrozi,Wertschan i Vrečin. Nazivi Selište, Manastirište, Crkvište i Prnjavor svedoče da je ovde postojalo neko naselje.

Predanje veli da je selo ranije bilo na mestu, koje se zove Grablje. Godine 1813.g. stanovnici su napustili selo i prešli su „preko“.(Vojvodinu). U aračkim spiskovima iz prvih desetina 19.veka pominje se Vrčin koji je imao 1818.g. 76, a 1822.g. 81 kuću.

Predanje veli da su Vrčin osnovali preci Kosanića, posle kojih su došli Bugarćići. Stare su porodice, koje ne znaju od kuda su starinom, : Teofilovići (Teofilović) ,Stanimirovići (Stanimirović),Starćevići (Vasići), Purovići (Isidorovići, Obradovići) , Bajići, Jovanovići. Itd. (podaci krajem 1921. godine).

## Demografija
U naselju Vrčin živi 6980 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,6 godina (39,7 kod muškaraca i 41,5 kod žena). U naselju ima 3035 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,86.

Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Reference

## Korišćena Literatura:
* Korišćena Literatura:
* Izvor Monografija Podunavske oblasti 1812-1927 sastavio Dr, Vladimir Margan biv. Predsednik Oblasnog odbora Komesar Oblasne Samouprave, objavjeno (1927 g.)„Napredak Pančevo,,
* „Letopis“: *Podunavska mesta i običaji* Marina (Beč 1999 g.).

Letopis period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju mesta u Južnoj Srbiji, mesta i običaji nastanak sela ko su bili Doseljenici čime se bavili meštani

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Dražanj

**Dražanj** je naselje u opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1548 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1855 stanovnika).

## Historija

Mesto se nalazi južno od Grocke. Sudeći po tragovima koji se nalaze severno od sela, u *Kućerinama*, kao i po tragovima koji se nalaze u *Kovačevcu,* gde je „bilo neko staro groblje“, može se tvrditi da je Dražanj starije naselje.

U aračkim spiskovima iz prvih desetina 19. veka pominje se Dražanj, koji je imao 1818. godine 29, a 1822. g. 34 kuće. Godine 1846. selo je imalo 48 kuća, a po popisu iz 1921. godine u selu je bilo 199 kuća sa 1320 stanovnika.

Selo su osnovali preci Dedića (sada razna prezimena). Njihov predak Jovo, koji je došao iz Hercegovine, nastanio se kod „*Točka*“, i tu osnovao selo. Sa Daćićima su od starine rod Gajićića i Švabići (Živkovići, Stevanovići). Švabićima se zovu, vele, zbog toga, što su, kad se vratili iz „preka iz bežanije“ (Banata) nosili „švapsko odelo“. Selo je podiglo školu 1906. godine. (podaci krajem 1921. godine).

## Demografija
U naselju Dražanj živi 1229 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,5 godina (39,4 kod muškaraca i 41,6 kod žena). U naselju ima 423 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,66.

Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Korišćena Literatura:
* Korišćena Literatura:
* Izvor Monografija Podunavske oblasti 1812-1927 sastavio Dr, Vladimir Margan biv. Predsednik Oblasnog odbora Komesar Oblasne Samouprave, objavjeno (1927 g.)„Napredak Pančevo,,
* „Letopis“: *Podunavska mesta i običaji* Marina (Beč 1999 g.).

Letopis period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju mesta u Južnoj Srbiji, mesta i običaji nastanak sela ko su bili Doseljenici čime se bavili meštani

* *Napomena*
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine *,»Letopisi«* i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Zaklopača (Grocka)

**Zaklopača** je naselje u opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2252 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2197 stanovnika).

## Historija

Mesto se nalazi zapadno od Grocke. Zaklopača nije od uvek na današnjem mestu. U selu ima dva selišta, i tu je, po predanju, ranije bilo selo. Na mestu Ćelijama bila je nekada crkva i tu i danas nalaze nemački novac. Selo je dobilo ovo ime, vele, po tome, što je sa svih strana okruženo brdima, „*zaklopljeno*“. Na dva kilometara severoistočno od današnjeg sela bilo je prvo naselje koje se sada zove *Selište ili Staro selo*. Na tome mestu se pri oranju nalazili na pstatke od posuđa, alata, nakita i t.d. Sa ovoga mesta selo je premešteno nedaleko od današnje Zaklopače, zapadno, u *Voća*, a zbog toga što su u Starom Selu bili na udaru Turcima, koji su prolazeći drumom često navraćali u selo. Sa ovoga su mesta, kako predanje kaže, pre skoro dva veka prešli da današnje mesto.

Prvi su došli i selo osnovali preci Maksimovića, koji su ranije prezivali Uzberovići; ne zna se od kuda su došli. Posle njih su došli iz okoline Rudnika Pejakovići. Vele da su otuda ovde došli zbog gladi.

Zaklopača je imala 1818.g. 67 kuća. a 1822.g. 75 kuća. Po popisu iz 1921.g. selo je imalo 248 kuća sa 1356 stanovnika. (podaci krajem 1921. godine).

## Demografija
U naselju Zaklopača živi 1846 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,2 godina (40,3 kod muškaraca i 42,0 kod žena). U naselju ima 690 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,26.

Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* Korišćena Literatura:
* Izvor Monografija Podunavske oblasti 1812-1927 sastavio Dr, Vladimir Margan biv. Predsednik Oblasnog odbora Komesar Oblasne Samouprave, objavjeno (1927 g.)„Napredak Pančevo,,
* „Letopis“: *Podunavska mesta i običaji* Marina (Beč 1999 g.).

Letopis period 1812 – 2009 g. Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju mesta u Južnoj Srbiji, mesta i običaji nastanak sela ko su bili Doseljenici čime se bavili meštani
* *Napomena*
U uvodnom delu autor je dao kratak istorijski pregled ovog područja od praistorijskih vremena do stvaranje države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Najveći prilog u ovom delu čine *,»Letopisi«* i trudio se da ne propusti nijednu važnu činjenicu u prošlosti opisivanih mesta.

## Vanjske veze
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Kamendol

**Kamendol** je naselje u opštini Grocka u Gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1067 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1372 stanovnika).
## Historija

Kamendol je starije naselje. Po predanju selo je dobilo prve stanovnike krajem 17. veka, a prve kuće su bilae oko izvorišta potoka Kamendola, odakle se selo postepeno širilo niz potok. Priča se, da su se nekada, kada ovde nije bilo naselja, već guste šume, sreli na putu dvoji svatovi, na mestu gde je kuća Milojka Petronijevića, pa kako se nisu jedni drugima hteli skloniti s puta, potuku se i izginu. Na mestu pogibije kamen, i kako je kamen bio u dolu-dolini, to se po ovome i mesto nazove Kamendo (Kamendol).

Prvi doseljenici bili su neki Vidosav, Sima i Lipša. Od Vidosava su današnji Vidosavljevići (Brzaci) Oni pričaju da je njihov poedak Vidosav došao iz Vasojevića u Studenicu, a iz Studenice u Kamendo. Andrijevići (Rašići) su potomci nekog Sime koji je starinom iz Korita, odakle je došao u Studenicu, gde sa porodicom zadržao kratko vreme. Sima je sa kaluđerima nosio ćivot Svetog Kralja i sa njima je došao u manastir Rajinovac. Đorđevići su poreklom iz okoline Višnjice kraj Dunava i prezivali su se Gavrilović. Pošto su učestvali 1739. godine u borbama protiv Turaka, po propasti austrijskih snaga i ponovnom dolasku turskih vlasti, u strahu od odmazde, menjaju prezime u Đorđević i sele se u Kamendol.

Po aračkim spiskovima Kamendo je imao 1818. godine i 1822. g. 12 kuća Godine 1846. selo je imalo 29 kuća a po popisu iz 1921. godine u selu su bile 162 kuće sa 1166 stanovnika. (podaci krajem 1921. godine).

## Demografija
U naselju Kamendol živi 862 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,7 godina (42,0 kod muškaraca i 43,3 kod žena). U naselju ima 307 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,48.

Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)