open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
André Bazin

**André Bazin** (18. april 1918- 11. novembar 1958) je bio francuski filmski kritičar i jedan od najuticajnijih teoretičara u historiji filma, poznat kao osnivač uglednog časopisa *[[Cahiers du cinema]]*, odnosno pokrovitelj pokreta poznatog kao Francuski novi val.

Bazin je karijeru filmskog kritičara započeo 1943. godine. U svojim kritikama je nastojao objasniti i približiti ono što je smatrao najboljim filmovima širokim masama, te također bio pobornik stava da bi se detaljne filmske kritike trebali pisati samo o filmovima koji se sviđaju, odnosno da bi filmske kritike trebale biti konstruktivne. Bazin je preferirao dokumentarne filmove i italijanski neorealizam, smatrajući da takvi filmovi gledatelju pružaju ono što je nazivao "objektivnim realizmom"; iz istih razloga je preferirao režisere poput Howarda Hawska, koje je nazivao "nevidljivima", te smatrao kako se filmska naracija može najbolje ostvariti kroz široke kadrove (poput onih koje je koristio Jean Renoir) te izbjegavanje brze montaže i sličnih postupaka karakterističnih za dotada popularnu sovjetsku montažnu teoriju. Bazin je također smatrao kako film mora biti vjerodostojan odraz ličnosti režisera, a što je godine 1954. dodatno razradio njegov štićenik François Truffaut u članku *Izvjesna tendencija francuske kinematografije* i tako pružio podlogu za autorsku teoriju.

Bazin je umro od leukemije na dan kada je Truffaut započeo snimanje svog znamenitog režijskog debija *[[400 udaraca]]*; Truffaut se svom mentoru odužio posvetom na špici.

## Vanjske veze
* André Bazin - Divining the real (page on BFI) 
* André Bazin: Part 1, Film Style Theory in its Historical Context
* André Bazin: Part 2, Style as a Philosophical Idea
* 

### Online eseji
* "The 400 Blows: Verisimilitude and the (Re)presentation of the City" (2008)
* "The Life and Death of Superimposition" (1946)
* "Will CinemaScope Save the Film Industry?" (1953)
* André Bazin on René Clement and literary adaptation: Two original reviews 
* André Bazin on Claude Autant-Lara and literary adaptation: Four original reviews
Man of the West

***Man of the West*** () je američki vestern film snimljen 1958. u režiji Anthonyja Manna. Temelji se na romanu *The Border Jumpers* Willa C. Browna. Protagonist, čiji lik tumači Gary Cooper je mirni i uzorni stanovnik teksaškog gradića koji odlazi na put kako bi svojim sugrađanima pomogao pronaći učiteljicu za lokalnu školu, a koji tokom putovanja naleti na bandu razbojnika. Radnja prikazuje kako se ispostavi da je vođa bande (čiji lik tumači Lee J. Cobb) protagonistov stric, a da je protagonist u prošlosti bio njen član, te kako ga njegovi bivši kompanjoni nastoje angažirati da im pomogne u pljački. Mann je ispočetka za glavnu ulogu namjeravao angažirati Jamesa Stewarta, koji se upravo kod njega bio specijalizirao za protagoniste s mračnom ili nasilnom stranom karaktera. Umjesto toga je u glavnu ulogu upao Cooper, kome je to bio jedna od velikih uloga u karijeri. Nakon premijere su kritičari uglavnom ignorirali *Man of the West*, ali je kasnije njegova reputacija prilično narasla, velikim i dijelom zahvaljujući Jean-Luc Goddardu koji ga je hvalio kao najbolje Mannovo ostvarenje.

## Uloge
* Gary Cooper ... Link Jones
* Julie London ... Billie Ellis
* Lee J. Cobb ... Dock Tobin
* Arthur O'Connell ... Sam Beasley
* Jack Lord ... Coaley
* Royal Dano ... Trout
* John Dehner ... Claude
* Robert J. Wilke ... Ponch
* J. Williams ... Alcutt
* Chief Tahachee ... Pio

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Televizijski toranj Žižkov

**Televizijski toranj Žižkov** (Češki: Žižkovský vysílač) je jedinstveni toranj i odašiljač sagrađen u Pragu. Gradnja je započeta 1985. a završena 1992. Dizajnirao ga je arhitekt Václav Aulický i strukturni inženjeri Jiří Kozák i Alex Bém. Toranj strši iznad tradicionalne gradske vizure na vrhu brda u četrti Žižkov te predstavlja savršeni primjer high-tech arhitekture.

## Izvori
Leidenske konvencije

**Leidenske konvencije** su pravila i simboli koji se danas koriste u štampanju epigrafskih i papiroloških tekstova. Ranije su klasični filolozi koji su objavljivali zapise sa natpisa, papirusa i rukopisa koristili međusobno različite konvencije da bi označili stanje u kojem se tekst nalazi te uredničke ispravke ili pretpostavljene rekonstrukcije teksta. Na sastanku u Leidenu pokušalo se uneti reda u tu zbrku.

Prve konvencije dogovorene su na sastanku klasičnih filologa održanom na Univerzitetu u Leidenu 1931. i objavljene su ubrzo potom u jednom članku. Postoje manje varijacije u upotrebu ovih konvencija između epigrafskih i papiroloških tekstova, pa čak i između epigrafskih tekstova na grčkom i latinskom jeziku. Nedavno su objavljena dodatna poboljšanja i izmene ovog sistema.

## Najvažnije oznake ''(sigla)''

## Povezano
* EpiDoc
* Primarna literatura
* Supplementum epigraphicum Graecum
* Corpus inscriptionum Latinarum

## Reference

## Literatura
* Marcus Dohnicht, 'Zusammenstellung der diakritischen Zeichen zur Wiedergabe der lateinischen Inschrifttexte der Antike für den Unicode' (Entwurft Juli 2000), dostupno na internetu .
* Sterling Dow, *Conventions in editing: a suggested reformulation of the Leiden System*, Greek, Roman and Byzantine Studies Scholarly Aids 2, Durham, 1969.
* Tom Elliott et al. (2000-2008), 'All Transcription Guidelines' in *EpiDoc Guidelines*, available: http://www.stoa.org/epidoc/gl/dev/app-alltrans.html 
* Traianos Gagos (1996), 'Conventions', in *A Select Bibliography of Papyrology*, available: http://www.lib.umich.edu/papyrus-collection/select-bibliography-papyrology 
* B. A. van Groningen, 'De signis criticis in edendo adhibendis', *Mnemosyne* 59 (1932), str. 362–365.
* B. A. van Groningen, 'Projet d'unification des systèmes de signes critiques', *Chronique d'Égypte* 7 (1932), str. 262–269.
* J. J. E. Hondius, 'Praefatio', *Suplementum Epigraphicum Graecum* 7 (1934), str. i.
* A.S. Hunt, 'A note on the transliteration of papyri', *Chronique d'Égypte* 7 (1932), str. 272–274.
* Hans Krummrey, Silvio Panciera, 'Criteri di edizione e segni diacritici', *Tituli* 2 (1980), str. 205–215.
* Silvio Panciera, 'Struttura dei supplementi e segni diacritici dieci anni dopo' in *SupIt* 8 (1991), str. 9–21.
* Louis Robert, Jeanne Robert, *La Carie : histoire et géographie historique*, II, Paris, 1954, str. 9–11: 'Signes critiques du corpus et édition'.
* Onno van Nijf, 'Critical Signs: Leiden system plus additions', dostupno na internetu .
* Joshua D. Sosin *et al.* (2011), 'Papyrological Conventions used in Duke Databank texts', dostupno na internetu
* Ulrich Wilcken, 'Das Leydener Klammersystem', *Archiv für Papyrusforschung* 10 (1932), str. 211–212.

;Upotreba Leidenskih konvencija u korpusima
* *[[L'Année épigraphique]]*, Presses Universitaires de France, (*Revue archéologique. Supplément* 1888-1964; kao samostalno izdanje: 1965–). 
* *[[Corpus inscriptionum Latinarum]]*, Berlin: de Gruyter, 1853–.
* *[[Oksirinhijski papirusi|Oxyrhynchus Papyri]]*, Egypt Exploration Society, 1898–. 
* *[[Supplementum epigraphicum Graecum]]*, Lugduni Batavorum : Sijthoff, 1923–.
Egist

**Egist** (, *Aigisthos*) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Tijesta i Tijestove kćerke Pelopije.

## Mitologija
Jedne noći Tijest je silovao svoju kćerku Pelopiju, jer mu je bilo prorečeno da će mu se iz te incestuozne veze roditi sin koji će osvetiti sve nepravde koje je Tijest pretrpeo od svog brata blizanca Atreja. Nedugo nakon toga Pelopijom se oženio Atrej, a ona je u potaji rodila dečaka i izložila ga u brdima, gde su ga pronašli pastiri i othranili ga kozjim mlekom, zbog čega su mu dali ime Egist (αἴξ = "koza"). Kasnije je Atrej pronašao dečaka, doveo ga na svoj dvor i odgojio ga kao vlastitog sina, tako da su svi verovali da je Egist doista njegovo dete. Kad je Egist odrastao, Atrej mu je naložio da ubije Tijesta, koga su u međuvremenu Agamemnon i Menelaj utamničili. Egist je sišao u tamnicu da izvrši ovo naređenje, ali Tijest mu je uspeo izbiti iz ruke mač, kojim ga je naoružala Pelopija, a koji je ona zapravo one noći kad je bila silovana uspela oteti Tijestu. Sad je Tijest prepoznao taj mač i, kad je od Egista čuo da ga je ovaj dobio od majke, otac i sin su se prepoznali. Tijest je naredio Egistu da odmah dovede svoju majku u tamnicu, što je ovaj i učinio. Kad je ona došla i ispričala da je mač otela strancu koji ju je silovao u mraku, izašla je na videlo sva istina, i Pelopija je dograbila mač i oduzela sebi život. Tijest je naložio Egistu da okrvavljeni mač odnese Atreju kao dokaz da je izvršio njegovo naređenje o Tijestovom ubistvu. Ugledavši mač s koga se slivala krv Atrej je pohitao na morsku obalu da prinese bogovima žrtvu zahvalnicu, ali u tom trenutku prišao mu je Egist i bez milosti ga usmrtio. Nakon toga egist i njegov otac zavladali su Mikenom.

Kod Homera o svemu ovome nema ni spomena, nego se samo pripoveda o tome šta se s Egistom događalo tokom trojanskog rata i nakon povratka grčkih junaka u domovinu. Prema Homeru, nakon Tijestove smrti Egist je vladao Mikenom i nije učestvovao u trojanskom ratu. I pored svih upozorenja olimpskih bogova, udvarao se Klitemnestri, supruzi Atrejevog sina Agamemnona, i naposletku ju je zaveo i doveo na svoj dvor, pa se čak usudio zahvaliti bogovima za taj uspeh. Kad su se ahejski junaci stali vraćati iz Troje, Egist je na morskoj obali postavio stražare da mu jave kad ugledaju Agamemnonov brod. Kad je godinu dana potom stigao Agamemnon, Egist ga je ljubazno dočekao i pozvao na gozbu, ali je u međuvremenu postavio zasedu, pa je posle gozbe dvadeset boraca napalo Agememnona i njegovu pratnju. U tom su okršaju izginuli svi osim Egista. Egist i Klitemnestra zatim su sedam godina vladali Mikenom, a osme godine kući se vratio Agamemnonov sin Orest, koji je osvetio očevu smrt i ubio Egista.

## Reference

## Literatura
*
*

## Vanjske veze

__NOTOC__
Foronej

**Foronej** (, *Phoroneus*) bio je, u grčkoj mitologiji, prvi čovek Argolide, iskonski kralj Arga, sin rečnog boga Inaha i Melije, kćerke Okeanove i nimfe jasenobog drveta, brat Egijalov. Prema drugom predanju, majka mu je bila Argeja, otelotvorenje same Argolide: "Inahu, sinu Okeanonovom, njegova je sestra Argeja rodila Foroneja", kaže Higin. Prema Higinovoj genealogiji, Foronej je jedan od mitskih ličnosti koje su smatrane iskonskim ljudima, a koje su u različitim delovima Grčke imale različita imena i identitete. Tako je u Argolidi Foronej zauzimao ono mesto koje je kao pronalazač vatre i iskonski kralj imao Prometej u drugim helenskim oblastima. Među ostalim iskonskim ljudima u grčkoj mitologiji spominju se Epimetej i Alkomenej (u Beotiji).

## Mitologija
Prema argivskom mitu, Foronej je živeo pre Deukalionovog potopa i smatran je pretkom prehelenskih Pelazga. Bio je prvi kralj Peloponeza, kome je kraljevsku vlast podario Zevs. Ranije je sam Zevs vladao ljudima, ali Hermes je nekad jedinstveni ljudski jezik podelio na mnoge jezike, što je uvelo neslogu među ljudima i Zevsu pokvarilo uživanje u njegovoj vladavini. Zevs je onda predao vlast nad ljudima Foroneju, jer je ovaj prvi prineo žrtve Heri, a potom je naučio ljude koristiti vatru vatru i kovati željezo. Prometej i Hera međusobno su se žestoko borili oko te zemlje, a kad je ona naposletku pripala Heri, Posejdon je povukao vodu; Foronej je prvi okupio ljude u zajednicu, koji su dotad živeli u raštrkanim i usamljenim porodicama te ih je ujedinio u gradu koji je po njemu nazvan Foronejskim (ἄστυ Φορωνικόν).

Kao Foronejeve supruge spominju se Cina, Kerdo, nimfa Teledika (ili Laodika), Perimeda ili, pak, prvo Pejto i potom Europa. Među mnogorbrojnom Foronejevom decom spominju se, između ostalih, Apid, Kar, Htonija, Klimen, Sparton, Lirk, i Europ kao vanbračni sin. Jedna njegova neimenovana kćerka spominje se kao Hekaterova ljubavnica. Foronejeva kći Nioba bila je prva smrtnica koju je Zevs voleo.

Prema jednom drugom predanju, koje prenosi Helanik s Lezbosa, Foronej je imao najmanje tri sina: Agenora, Jasa i Pelazga, a nakon Foronejeve smrti njegova dva starija sina podelila su međusobno vlast, tako da je Pelazg zavladao oblašću oko reke Erazma i sagradio Larisu, a Jasu je pripala zemlja oko Elide. Nakon smrti dvojice braće njihove je oblasti napao mlađi brat, Agenor, koji je tako zavladao Argom.

Kliment Aleksandrijski spominje Foronejevu kćerku Ftiju, koja će Zevsu roditi Aheja. Tu verziju donekle potvrđuje Klaudije Elijan, koji pripoveda o tome kako je Zevs uzeo obličje goluba kako bi zaveo neku Ftiju.

Foronej je u Argu poštovan kao heroj, a žrtve su mu se prinosile još u Pausanijino vreme (2. vek nove ere). Patronimom "Foroneidi" ponekad se označavaju svi Argivci, ali se naročito koristio za Amfijaraja i Adrasta.

## Genealogija

## Reference

## Literatura
*
*
*
Borba

**Borba** u svom najširem smislu označava međusobno istovremeno nastojanje dva ili više različitih entiteta (živo biće, čovjek, organizacija) da jedno drugom nametnu kontrolu uz istovremeno pružanje otpora. Pod time se može podrazumijevati niz različitih fenomena i pojmova iz biologije, sociologije, politike, ratne vještine, sporta i sl.

*borba (vojska)
**boj
*borba (sport), pojedinačno natjecanje (meč) u borilačkim vještinama 
*Borba (novine)
*Borba (novine u Kraljevini Srbiji)

## Povezano
*klasna borba
*oružana borba
Eugénie de Montijo

Doña **María Eugenia Ignacia Augustina de Palafox-Portocarrero de Guzmán y Kirkpatrick**, poznatija kao **Eugénie de Montijo** (Granada, 5. svibnja 1826. – Madrid, 11. srpnja 1920.) je bila supruga Louisa-Napoléona Bonapartea i carica Francuza od 1853. godine do kraha Drugog Carstva, značajna po tome što je imala znatan utjecaj na vanjsku politiku svoga supruga.

Rođena je u Granadi kao kći španjolskog plemića koji se borio za Napoleona tokom Poluotočkog rata. Školovana je većinom u Parizu, a budućeg supruga prvi put je upoznala 12. travnja 1849. dok je ovaj držao govor kao "Princ-Predsjednik". Dana 22. siječnja 1853. car Napoleon III službeno je objavio svoje zaruke s Eugénie, a brak je formalno sklopljen 29. siječnja u palači Tuileries (građanska ceremonija), dok je 30. siječnja održano crkveno vjenčanje u katedrali Notre Dame. Dana 16. ožujka 1856., carica je rodila sina Eugènea.

Zabrinuta za budućnost svoje obitelji, carica je s vremenom počela preuzimati sve veću ulogu u političkom životu. U barem tri navrata (1859., 1865. i 1870.) vladala je kao regentica za vrijeme muževa odsustva i bila je znatno više od političke figure. Kao pobožna katolkinja, pružala je snažnu podršku papinoj svjetovnoj vlasti te se oštro protivila Napoleonovoj politici u Italiji koja je išla u smjeru ograničavanja papine svjetovne vlasti. Danas se mahom smatra kako je upravo ona imala posljednju riječ u formiranju profrancuske monarhije u Meksiku.

Posebno osjetljiva zbog svoga porijekla, Eugénie je podržala francusko protivljenje pruskom kandidatu za upražnjeno španjolsko prijestolje, što će biti jedan od uzroka za pokretanje Francusko-pruskog rata. Nakon suprugova poraza u ratu, otišla je sa suprugom i sinom u egzil u Englesku. Nakon suprugove smrti, nastavila je igrati dominantnu ulogu u bonapartističkim krugovima.

Umrla je 11. srpnja 1920. u Madridu.
Pariški sporazum (1856)

**Pariški mirovni sporazum** je mirovni sporazum potpisan 30. ožujka 1856. godine u Parizu od strane Ruskog Carstva, s jedne strane, i saveznika na čelu sa Osmanskim Carstvom, Francuskom i Velikom Britanijom, s druge strane. Potpisivanjem ovog sporazuma okončan je Krimski rat.

Ovaj sporazum se jednim dijelom odnosio i na Dunav, koji se stavlja na raspolaganje svim velikim silama kao cjelini. Također, velike sile su se obvezale poštovati nezavisnost i teritorijalni integritet Osmanskog Carstva, kao i da neće ugrožavati unutrašnju politiku tog carstva. Crno more je postalo neutralna zona, a njegove luke su zatvorene za ratne brodove, dok je na njegovim obalama ponovo zabranjena izgradnja fortifikacija ili raspoređivanje vojnih snaga. Proglašava se i slobodno kretanje duž Dunava, ali pod kontrolom međunarodne komisije. Moldavija i Vlaška ostaju pod jurisdikcijom Osmanskog Carstva, ali im je, slično kao i Srbiji, osigurana široka autonomija.

Ovim sporazumom, Ålandski otoci su demilitarizirani i pripojeni su ruskoj autonomnoj kneževini Finskoj.

Pariški mirovni sporazum je dobrim dijelom izmijenjen kada je Francuska poražena od Prusije, nakon čega je Rusija ponovo uspostavila svoju crnomorsku flotu.
Univerzitet u Isfahanu

**Univerzitet u Isfahanu** (, *Danešgah-e Isfahan*, akr. **UI**) je javni univerzitet u gradu Isfahanu u Iranu. Osnovan je 1946. godine na inicijativu liječnika iz bolnice Amin. Univerzitet omogućuje stjecanje naslova prvostupnika, diplomanta, magistra i doktora, a pravo upisa ostvaruje isključivo 10% najboljih s nacionalnog prijemnog testa kojeg provodi ministarstvo obrazovanja. Početkom 2010-ih na univerzitetu je studiralo oko 16.500 studentata kod 450 profesora. Kampus univerziteta smješten je na jugu grada i u njegovom sklopu nalazi se i Medicinski univerzitet koji se izdvojio 1985. godine.

## Fakulteti
* Fakultet nauka
* Fakultet inženjerstva
* Fakultet humanistike i književnosti
* Fakultet ekonomije i administracije
* Fakultet obrazovanja i psihologije
* Fakultet stranih jezika
* Fakultet kineziologije
* Fakultet virtualne edukacije
* Fakultet transporta
* Fakultet geografije
* Fakultet naprednih nauka i tehnologija
* Fakultet kognitivnih nauka

## Vanjske veze
*  Službene stranice Univerziteta u Isfahanu 
*  Stranice na engleskom
Pariški kongres (1856)

**Pariški kongres** je naziv za sastanak ruskih i savezničkih predstavnika s ciljem dokončavanja Krimskog rata, koji se odvijao od 1853. godine do potpisivanja mirosnog sporazuma 30. ožujka 1856. godine. Radilo se suštinski o mirovnoj konferenciji na kojoj su Francuska, Velika Britanija, Osmansko Carstvo, Austrija, Prusija i Pijemont Rusiji željeli ograničiti geopolitički utjecaj na Crnom moru i realizirati nekoliko ključnih strateških pozicija kako bi ograničili djelovanje Ruskog Carstva. Kongres se odvio samo nekoliko mjeseci nakon Svjetske izložbe 1855., koja je također održana u Parizu.

Sudionici kongresa okupili su se nedugo nakon 1. veljače u *[[Quai d'Orsay]]* u Parizu, a sve nakon što je Rusija prihvatila privremene uvjete mira želeći time izbjeći ulazak Austrije u rat na strani saveznika. Kongres je uglavnom bio orijentiran na sklapanje mirovnog sporazuma, a posljednji detalji utanačeni su u periodu od 25. veljače do 30. ožujka 1856., kada je sporazum konačno i potpisan. Sve su zemlje poslale po dva predstavnika. Jedan od dvojice osmanskih predstavnika, koji je s obzirom na kontekst svakako igrao značajnu ulogu, bio je veliki vezir Ali Paša. Rusko Carstvo predstavljali su grof Aleksej Orlov i barun Philipp von Brunnow. Jedan od britanskih predstavnika bio je njihov ambadasor u Parizu, Lord Cowley. Pariški kongres specifičan je po tome što, za razluku od kongresa poput onog bečkog, sudionici nisu bili podijeljeni u grupe koje su rješavale pojedina pitanja već je sve riješeno zajednički.

Pariški kongres bio je i veliki dobitak za malenu Kraljevinu Pijemont, koja je, iako nije spadala među velike sile, dobila pravo poslati svoje predstavnike u Pariz. To pravo osobno je osigurao Napoleon III, vjerojatno zato što je Pijemont poslala čak 18,000 vojnika u borbu protiv Rusa, ali je lako moguće kako je Napoleon popustio čarima intrigantne grofice Castiglione, koja mu je već ranije privukla pažnju. Na kongresu, pijemontski premijer Camillo Benso di Cavour je iskoristio priliku da javno odbaci bilo kakvo austrijsko uplitanje u unutarnju politiku tada još uvijek razjedinjene Italije. Na marginama sastanka, Napoleon III i Cavour su sklopili tajni sporazum kojim se Francuska obvezala pomoći Italiji u ujedinjenju i borbi protiv Austrije.

Kongres je zaključen sklapanjem sporazuma kojim su savezničke sile uvelike oslabile rusku moć na Istoku i sebi osiguralne prilične privilegije. Crno more, oko kojega se mnogo sporilo, proglašeno je neutralnom zonom i naređena je njegova hitra demilitarizacija.
Univerzitet u Delhiju

**Univerzitet u Delhiju** (; ) je javni univerzitet u New Delhiju u Indiji koji funkcionira uz potporu federalne vlade i ima status centralnog univerziteta kao i drugi univerziteti koji su osnovani odlukom parlamenta. Smatra se najprestižnijim univerzitetom u Indiji. Univerzitet je osnovan 1922. godine.

## Historija
U trenutku kada je univerzitet osnovan, u Delhiju su funkcionisala samo tri koledža. Bili su to anglikanski Koledž svetog Stefana () koji je osnovan 1881, Hindu koledž (; ) koji je osnovan 1899. i Ramdžas koledž (lang-hi|ज्ञानात् परतर न हि}}; ) koji je osnovan 1917. godine. Sva tri koledža naknadno su postala deo Univerziteta u Delhiju. Univerzitet je u u početku imao svega 750 studenata, tri koledža i dva fakulteta (nauke i slobodne veštine). Godine 1933. univerzitetska biblioteka i administracija smeštene su u zgradu u kojoj se centralna univerzitetska administracija nalazi do današnjeg dana. U predstojećem periodu univerzitet je postao jedan od najvećih visoko-obrazovnih institucija u Indiji i danas ga sačinjava 16 fakulteta, 86 akademskih odeljenja, 77 koledža i 5 instituta. Univerzitet pohađa oko 132.000 redovnih studenata, a dodatnih 261.000 uključena je u programe neformalnog obrazovanja. Obeležavanje 25 godišnjce od osnutka univerziteta poklopilo se sa godinom u kojoj je Indija stekla neovisnost od Ujedinjenog Kraljevstva.

## Vanjske veze

* Univerzitet u Delhiju
Emanuel Schäfer

**Emanuel Schäfer** (izgovor: **Emanuel Šefer**) je bio nacistički šef Policije bezbednosti i Službe bezbednosti u okupiranoj Srbiji u drugom svetskom ratu.

## Biografija

Rođen 1900. godine u češkom gradu Hlučinu (nemački, Hultschin). Policijsku karijeru je započeo 1925. godine, u Potsdamu. Godine 1933. postaje šef policije u Breslauu, a iste godine učlanjuje se u nacionalsocijalističku partiju. Postaje tada pripadnik SA formacija a i službi bezbednosti SS (Sicherheitsdienst des Reichsführers-SS, ili SD). 

Početkom Drugog svetskog rata, Šefer je imenovan šefa Ajnsacgrupe II, tokom ratnog pohoda u Poljskoj. Kasnije, sve do kraja 1941. godine, obavlja važne policijske funkcije u Katovicama i Kelnu, gde nadgleda prve deportacije Jevreja iz tih gradova u Nisko, Loc i Rigu. U januaru 1942. godine, Rajhard Hajdrih (Reinhard Heydrich) ga postavlja za šefa Policije bezbednosti i Službe bezbednosti u Srbiji (Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des Sicherheitsdienstes, skraćeno Befehlshaber Sipo und SD ili BdS); bio je to period reorganizacije okupacionog aparata, u kojem će u Srbiju doći i Bruno Zatler (Bruno Sattler), novi šef beogradskog Gesta- poa, i August Mejsner (Meyszner), viši vođa SS i policije. Šefer je na proleće 1942. godine nadgledao likvidaciju jevrejskih žena i dece interniranih na Sajmištu, posle čega je saopštio Berlinu: „*Srbija je bez Jevreja!*“ 

Zbog uloge u zločinima počinjenim nad Jevrejima u Poljskoj i Srbiji, Emanuel Šefer je osuđen u Nemačkoj na šest i po godina zatvora. Umro je 1974. godine.

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.
Univerzitet Džavaharlala Nehrua

**Univerzitet Jawaharlala Nehrua** (; ) je javni univerzitet u New Delhiju u Indiji koji funkcionira uz potporu federalne vlade. Univerzitet nosi ime Jawaharlala Nehrua, indijskog državnika, političara i borca za oslobođenje Indije. Parlament Indije donio je odluku o osnivanju univerziteta 1962. godine kada je institucija započela sa radom.

## Vanjske veze

* Univerzitet Jawaharlala Nehrua
Organizacija Todt

**Organizacija Tot** () je bila nemačka vojno-civilna građevinska organizacija koja se koristila prinudnim radom na okupiranim teritorijama. Ime je dobila ime po svom osnivaču Fricu Totu, inženjeru i visokom nacističkom zvaničniku. Ova organizacija je bila zaslužna za veliki broj građevinskih projekata u Nemačkoj pre i tokom Drugog svetskog rata, kao i na okupiranim teritorijama od Francuske do Sovjetskog Saveza.

Neposredno po dolasku nacista na vlast u Nemačkoj, započeo je proces jačanja vojno-inženjerske organizacije zadužene za velike projekte izgradnje zemlje, koja je vremenom preuzimala sve značajniju funkciju u ratnoj industriji. Organizacija je u godinama pred izbijanje rata regrutovala je preko 1.700.000 Nemaca u vojno-civilnim poslovima. Predstavljala je veoma važnu kariku u lancu prinudnog rada. Po načinu organizacije, hijerarhizacije, pa čak i same reprezentacije, odnosno načinu obeležavanja ranga i pozicije svojih pripadnika, OT se gotovo nije razlikovala od ustrojstva vojske, za koju je vremenom sve više radila.

Pošto je njen osnivač poginuo u avionskoj nesreći 1942. godine, centralna ličnost je postao Albert Šper. Tokom naredne dve godine Organizacija je zapošljavala gotovo milion i po ljudi, pri čemu je procenat strane radne snage, a posebno ratnih zarobljenika stalno rastao. Oni su bili angažovani na poslovima utvrđivanja vojnih objekata, kao i na poljoprivrednim dobrima. Na okupiranim teritorijama OT je radila na projektima izgradnje velikih objekata. Prisilni rad je u ratnim godinama postao osnov privredne proizvodnje i stoga je pozicija ove organizacije bila od izuzetnog značaja.

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.
Nacionalni plemenski univerzitet Indira Gandhi

**Nacionalni plemenski univerzitet Indira Gandhi** () je javni univerzitet u Amarkantaku u Indiji koji funkcionira uz potporu federalne vlade. Univerzitet nosi ime Indire Gandhi.

## Vanjske veze

* Nacionalni plemenski univerzitet Indira Gandhi
RGS11

**Regulator G-proteinske signalizacije 11** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS11* genom.

Protein kodiran ovim genom pripada RGS (regulator G protein signalizacije) familije. Članovi RGS familije deluju kao aktivirajući proteini GTPaze na alfa podjedinicama heterotrimernih, signal-prenosećih G proteina. Ovaj protein inhibira prenos signala putem povišenja GTPazne aktivnosti G protein alfa podjedinica, čime ih dovodi u njihovu neaktivnu GDP-vezanu formu. Alternativnim splajsovanjem ovog lokusa nastaju dve transkriptne varijante koje kodiraju razlčite izoforme.

## Reference

## Literatura
Alan Eustace

**Alan Eustace** je američki informatički istraživač koji trenutno služi kao viši potpredsjednik Googlea za znanje. Od 24. oktobra 2014. drži svjetski rekord za padobranski skok s najviše visine.

## Izvori
Pucnjava na Parliament Hillu

**Pucnjava na Parliament Hillu** je incident koji se 22. oktobra 2014. godine zbio na Parliament Hillu, oblasti kanadskog glavnog grada Ottawe prilikom koga je 22-godišnji Michael Zehaf-Bibeau hicima iz brzometne puške ubio kaplara Nathana Grilla, kaplara Kanadkse vojske na ceremonijalnoj straži pred Nacionalnim ratnim memorijalom, a potom upao u Centre Block, obližnju zgradu kanadskog Parlamenta gdje je ranio još dvoje ljudi prije nego što ga je hicem iz službenog pištolja ubio parlamentarni pristav Kevin Vickers. Prema navodima RCMP-a , motiv napada je bio političke prirode, odnosno kako je počinitelj bio džihadistički terorist i simpatizer Islamske Države koji se odazvao na njen poziv za akcije usamljenih vukova protiv predstavnika vlasti u vodećim zapadnim državama.

Događaj, bez presedana u dosadašnjoj kanadskoj historiji, je izazvao pažnju jer se dovodi u vezu sa incidentom u Kvebeku nekoliko dana prije, kada su ubijena dva kanadska vojnika od strane napadača za koga se smatra da je imao iste motive.

## Izvori

## Vanjske veze
* Statements from Prime Minister Stephen Harper, Thomas Mulcair and Justin Trudeau
Mädchenjahre einer Königin (film, 1936)

***Mädchenjahre einer Königin*** () je njemačka crno-bijela filmska komedija snimljena 1936. u režiji Ericha Engela. Predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada austrijskog pisca Geze Silberera, pri čemu je scenario napisao Ernst Marischka. Naslovna protagonistica, koju tumači Jenny Jugo, je mlada britanska prijestonasljednica Viktorija kojoj je njen premijer Lord Melbourne (čiji lik tumači Otto Treßler) uredio brak s njemačkim princom Albertom od Saxen-Coburga i Gothe). Radnja prikazuje kako ona pred vjenčanje odlazi u Kent gdje upoznaje lijepog i mladog Nijemca te se u njega zaljubi, ne znajući da je to zapravo njen budući suprug. *Mädchenjahre einer Königin* je velikim dijelom snimljen kako bi se obilježila 100. obljetnica tih događaja, a imao je i političku pozadinu, jer je tada vladajući nacionalsocijalistički režim nastojao promovirati politiku suradnje i savezništva nove Njemačke i Velike Britanije. Publika je, međutim, daleko više pažnje obraćala na romantične i komične zaplete, odnosno glavnu atrakciju u obliku popularne Jenny Jugo, te je Mädchenjahre einer Königin postao jedan od najgledanijih filmova godine u Njemačkoj, odnosno jedan od najgledanijih njemačkih filmova 1930-ih. Među publikom se našao i nacistički vođa Adolf Hitler, poznat kao veliki poklonik Jenny Jugo, i  koji je jednu od kopija filma držao u svojoj rezidenciji u Berghofu.

*Mädchenjahre einer Königin* je godine 1954. u Austriji dobio istoimeni remake u boji sa Romy Schneider u glavnoj ulozi, a koji je režirao Marischka.

## Uloge
* Jenny Jugo ... Victoria  
* Olga Limburg ... Vojvotkinja od Kent  
* Renée Stobrawa ... Barunica Lehzen  
* Otto Treßler ... Lord Melbourne 
* Friedrich Benfer ... Princ Albert  
* Ernst G. Schiffner ... Kralj William  
* Erik Ode ... Prinz von Oranien  
* Angelo Ferrari ... Alexander, Großfürst von Rußland  
* Paul Henckels ... König Leopold von Belgien  
* Werner Pledath ... Lord Cunningham  
* Ernst Rotmund ... Baron Brunow, russischer Botschafter  
* Julius Brandt ... Archbishop Canterbury  
* Herbert Hübner ... Sir John Conroy  
* Fritz Nygrin ... Taglione, Tanzmeister 
* Gustav Waldau ... Professor Lenkmann  
* Heinz Salfner ... George - Kammerdiener  
* Rudolf Essek ... Lord Palmerstone 
* Gabriele Hoffmann ... Lady Landsdowne 
* Elfriede John ... Lady Littelton 
* Lotte Spira ... Lady Flora Hastings 
* Ernst Stimmel ... Mr. Davis 
* Otto Stoeckel ... Lord Russel

## Izvori


## Literatura
* Fritsche, Maria. *Homemade Men in Postwar Austrian Cinema: Nationhood, Genre and Masculinity*. Berghahn Books, 2013.

## Vanjske veze
* 
* ''Mädchenjahre einer Königin'' in filmportal.de
Mädchenjahre einer Königin (film, 1954)

***Mädchenjahre einer Königin*** (), u bivšoj Jugoslaviji poznat kao ***Djevojaštvo kraljice***,  je austrijski igrani film snimljen 1954. u režiji Ernsta Marischke. Po žanru je mješavina historijskog filma i romantične komedije, te predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Sil Vare, odnosno remake njemačkog crno-bijelog filma iz 1936. godine kome je Marischka bio scenarist. Naslovna protagonistica, koju tumači tada 15-godišnja Romy Schneider, je mlada britanska prijestonasljednica Viktorija, kojoj je njen premijer Lord Melbourne (čiji lik tumači Karl Ludwig Diehl) uredi brak s njemačkim princom Albertom od Sachsen-Coburga i Gothe (čiji lik tumači Adrian Hovel). Radnja prikazuje kako ona prije vjenčanja odlazi u Kent gdje se zaljubi u privlačnog Nijemca, ne znajući da je to upravo njen budući suprug. *Mädchenjahre einer Königin* je poznat kao jedan od prvih austrijskih filmova u boji, i njime je poratna austrijska kinematografija pokazala kako se barem donekle može natjecati s Hollywoodom. Na kraju se kao najveća atrakcija filma pokazala Schneider, koja je nastupala zajedno s majkom Magdom, te postala jedna od najvećih evropskih filmskih zvijezda. Iako je Marischka originalno namjeravao za ulogu Viktorije angažirati daleko stariju i iskusniju Sonju Ziemann, brzo je zaključio kako bi njene vještine u tumačenju lika mlade kraljice mogao iskoristiti za daleko poznatiji i uspješniji film *[[Sissi (film)|Sissi]]*, koji je snimljen sljedeće godine.

## Uloge
* Romy Schneider ... Princeza / Kraljica Viktorija
* Adrian Hoven ... Princ Albert od Sachsen-Coburga  
* Magda Schneider ... Barunica Lehzen  
* Karl Ludwig Diehl ... Lord Melbourne - premijer  
* Christl Mardayn ... Vojvotkinja oid Kenta  
* Paul Hörbiger ... Prof. Landmann  
* Rudolf Vogel ... George - ein Lakai  
* Fred Liewehr ... König Leopold von Belgien  
* Alfred Neugebauer ... Lord Cunningham  
* Otto Treßler ... Nadbiskup od Canterburyja 
* Stefan Skodler ... Sir John Conroy  
* Peter Weck ... Prince Henry of Orange  
* Rudolf Lenz ... Archduke Alexander of Russia  
* Hans Thimig ... Dekan Chester  
* Peter Gerhard ... Taglione, Tanzmeister  
* Elisabeth Epp ... Lady Flora Hastings 
* Hilde Wagener ... Lady Littleton  
* Helene Lauterböck ... Lady Lansdowne  
* Eduard Strauss Jr. ... Komponist 
* Viktor Braun

## Izvori


## Literatura
* Fritsche, Maria. *Homemade Men in Postwar Austrian Cinema: Nationhood, Genre and Masculinity*. Berghahn Books, 2013.

## Vanjske veze
*
Antiantifašizam

**Antiantifašizam** (skraćeno *antiantifa*) je izraz koji u svome najširem smislu označava suprotstavljanje antifašizmu, odnosno njegovo omalovažavanje i negiranje.

U svom užem smislu se pod time podrazumevaju specifične aktivnosti pojedinaca i grupa radikalne desnice usmerene protiv antifašističkih organizacija sa levice, a koje mogu uključivati propagandu, zastrašivanje i nasilje, odnosno posebne "antiantifa" organizacije i grupe osnovane u tu svrhu.

U svom širem smislu može uključivati i nastojanja desničarskih intelektualaca, pisaca i publicista da se diskredituju antifašističke vrednosti i tradicije kroz izjednačavanje antifašizma sa komunizmom ili samim fašizmom, odnosno kroz radikalne antikomunističke stavove kojima se kao "manje zlo" nastoje rehabilitovati ili opravdati fašistički pokreti i ideologije.

## Razvoj pojma

Termin „Anti-Antifa“ se prvi put javlja 1972. u *Nation Europa*, časopisu osnovanom od strane bivšeg pripadnika SS, Artura Erharta (Arthur Ehrhardt), u pokušaju da se antifašizam diskredituje kao represivna ideologija i politika represije. Zato je taj izraz, u užem smislu, svojstven za neonacistički pokret u Evropi, dok se, u širem smislu, njime označavaju širi kulturni i politički trendovi karakteristični za Istočnu Evropu nakon pada komunizma. U nekim slučajevima se to odnosi na otvoreno odbacivanje antifašizma i revizionistička rehabilitacija fašističkih pokreta i organizacija u Drugom svetskom ratu, koji su posebno naglašeni u nekim delovima bivše Jugoslavije i postsovjetskim državama, gde su dobili i institucionalni oblik kroz implicitnu ili eksplicitnu podršku državnih vlasti.

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.

## Literatura
* Todor Kuljić, „Anti-antifašizam“, Antifašizam pred izazovima savremenosti, (ur. Milivoj Bešlin, Petar Atanacković), Novi Sad, 2012, str. 55–68; 
* Todor Kuljić, „Istoriografski revizionizam u poslesocijalističkim režimima“, Balkanski rašomon. Istorijsko i literarno viđenje raspada SFRJ, Beograd, 2002; 
* Todor Kuljić, Prevladavanje prošlosti: uzroci i pravci promene slike istorije krajem XX veka, Beograd, 2002; 
* Srđan Milošević, „O antikomunizmu kao izvoru legitimacije i ideološkom sadržaju tranzicionih društava“, Antifašizam pred izazovima savremenosti, (ur. Milivoj Bešlin, Petar Atanacković), Novi Sad, 2012, 71–78; 
* Milan Radanović, „Zakonodavna politika Vlade Republike Srbije (2004–2011) u službi revizije prošlosti. Zakon o rehabilitaciji i njegova primena kao paradigma istorijskog revizionizma u Srbiji“, Antifašizam pred izazovima savremenosti, (ur. Milivoj Bešlin, Petar Atanacković), Novi Sad, 2012, 81–110; 
* Milan Radanović, „Istorijska politika u Srbiji nakon 2000. godine“, Izgubljeno u tranziciji. Kritička analiza procesa društvene transformacije, (ur. Ana Veselinović, Petar Atanacković, Željko Klarić), Beograd, 2011, 258–303; 
* Dubravka Stojanović, Ulje na vodi. Ogledi iz istorije sadašnjosti Srbije, Beograd, 2010.

## Izvori

## Povezano
* Fašizam
* Antifašizam
Orsinijeva bomba

**Orsinijeva bomba** je sferična bomba koja je umjesto fitilja ili vremenskog uređaja okružena malenim "rogovima" napunjenim živinim fulminatom. U slučaju udara pod bilo kojim kutem, oni bi se zapalili ili aktivirali glavni naboj.

Bomba je izumljena ili konstruirana za talijanskog atentatora Felicea Orsinija, koji je, zajedno sa pomoćnicima, bacio tri ovakve bombe na Napoleona III 1858. godine. Napad nije ubio ni cara ni caricu, ali je ubijeno osam, a ozlijeđeno čak 148 osoba, među kojima i sam Orsini. Prije samoga atentata, Orsini je bombu testirao u Putneyju, Sheffieldu i Devonu.

Godine 1893., španjolski anarhist Santiago Salvador bacio je dvije Orsinijeve bombe na ljude u kazalištu Liceu u Barceloni. Radilo se o osveti za pogubljenje anarhista Paulina Pallása, koji je ranije bacio bombu na generala Arsenija Camposa. Samo jedna bomba se aktivirala, ali je ubila 22, a ranila 35 osoba. Druga bomba je sačuvana te se danas smatra kako je upravo to bomba koja se nalazi u Muzeju gradske povijesti Barcelone. Bomba je korištena još jednom, 31. ožujka 1906. godine, kada je anarhist Mateo Morral bacio jednu Orsinijevu bombu na kraljevsku kočiju Alfonsa XIII i kraljice Victorije Eugenije na dan njihova vjenčanja u Madridu. Ubijeno je 28, a ranjeno preko 100 ljudi.

Antoni Gaudí je na fasadi svoje *[[Sagrada Familia|Sagrade Familie]]* stavio reljef koji prikazuje demona koji radniku predaje Orsinijevu bombu.

## Reference

## Izvori
* Anderson, Benedict Richard O'Gorman (2005). *Under Three Flags: Anarchism And the Anti-colonial Imagination*, Verso Books, .
* Larson, Susan; Woods, Eva (2005). *Visualizing Spanish Modernity*, Berg Publishers, .

## Vanjske veze
* http://www.nieuwsuitamsterdam.nl/English/2007/07/orsini_barcelona.htm
Antiprosvetiteljstvo

Prosvetiteljstvo je opšti duhovni i misaoni pokret evropskog građanstva, koji se javlja u XVIII veku, usmeren protiv svake vrste prinude dogmatskog autoriteta, predrasuda i praznoverja, a za trijumf kritičkog uma u umetnosti, nauci i politici. Prosvetiteljstvo je bilo ideja vodilja svim socijalnim revolucijama. 

Kako je počelo da stiče svoje poklonike, nailazilo je i na oštre kritičare, a najuporniji među njima bili su očevi evropske konzervativne misli, De Mestr (Joseph de Maistre), De Bonal (Louis de Bonald) i Edmund Berk (Edmund Burke). Polazeći od pretpostavke o nesavršenosti ljudske prirode, konzervativci u prosvetiteljstvu vide početak haosa, bezakonja i moralne degradacije, naglašavajući neophodnost postojanja autoriteta, hijerarhijske organizacije društva i tradicije. 

Od samog pojavljivanja na istorijskoj sceni, fašizam se oslanja na klasično konzervativnu kritiku prosvetiteljstva, s tim što je on radikalizuje. Idejama prosvetiteljstva fašizam suprotstavlja ekstremni nacionalizam, iracionalizam, misticizam, slepu veru u nepogrešivost autoriteta, kolektivizam i apologiju sile. „*Tog dana je, može se reći, umro Hegel*“, pisao je nacistički pravni teoretičar Karl Šmit (Carl Schmitt), misleći na dan kada je Adolf Hitler postao kancelar Nemačke, što je po njemu označilo definitivni trijumf antiprosvetiteljstva u Evropi. Bitan segment borbe protiv prosvetiteljstva jeste i insistiranje fašista na iracionalizmu, koji postaje svojevrstan teološki koncept. Na mesto  građanina dolaze sledbenik ili neprijatelj, u zavisnosti od rasnog materijala koji nose u krvi, a borba između njih dobija mitske razmere. Svaka vrsta privatnosti se ukida, a ideologija postaje sveprisutna u ljudskom životu. 

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.

## Literatura
* Todor Kuljić, Fašizam, Beograd, 1985.
* Endru Hejvud, Političke ideologije, Beograd, 2005; 
* Đerđ Lukač, Razaranje uma: put iracionalizma od Šelinga do Hitlera, Beograd, 2006;
Felice Orsini

**Orso Teobaldo Felice Orsini** (Meldola, 10. prosinca 1819. – Pariz, 13. ožujka 1858.) je bio talijanski nacionalistički revolucionar koji je 1858. godine pokušao izvršiti atentat na francuskog cara Napoleona III u događaju znanom kao Orsinijeva afera. 

Veliki pobornik Giuseppea Mazzinija, Orsini je sudjelovao u Prvom talijanskom ratu za nezavisnost, nakon kojega je služio kao Mazzinijev agent u Švicarskoj, Mađarskoj i Engleskoj. Nakon hrabrog bijega iz austrijskog zatvora u Mantovi 1855. godine, Orsini odlazi u London gdje piše dvije knjige o svojim pothvatima – *The Austrian Dungeons in Italy* (1856.) i *Memoirs and Adventures of F. Orsini Written by Himself* (1857.). Oba izdanja bila su popularna među britanskim čitateljima. Orsini se 1857. odvojio od Mazzinija i, u stanju psihičke nestabilnosti, počeo planirati atentat na Napoleona III, nadajući se kako će careva smrt u Francuskoj potaknuti revoluciju koja će se dalje proširiti na Italiju. Tokom večeri 14. siječnja 1858., Orsini je s pomoćnicima bacio tri bombe na kočiju Napoleona III i carice Eugénie, no atentat je bio neuspješan; osmero ljudi je ubijeno, njih 148 je ranjeno, ali car i carica su prošli bez ozljeda. 

Orsini je ubrzo uhapšen i giljotiniran u Parizu 13. ožujka 1858. godine. Za sobom je ostavio testament i dva pisma adresirana Napolonu III. 

Ironično, Napoleon III nedugo nakon Orsinijeva pogubljena odlučio formalno podržati ujedinjenje Italije.
Anticiganizam

**Anticiganizam** je relativno novi pojam za staru društvenu pojavu, za mržnju, marginalizaciju i progon Roma u svetu. 

Istorija ovog naroda prepuna je nasilnih migracija, izbeglištva i ponovnog naseljavanja novih prostora. Oduvek su bili opažani kao stranci, skitnice, kriminalci, tako da još od XIV veka u evropskim zemljama nalazimo zakonske odredbe koji su dopuštali diskriminaciju Roma. 

## Definicija

Prema definiciji *European Commission against Racism and Intolerance* (ECRI, Evropska komisija protiv rasizma i netolerancije) iz 2011, anticiganizam je specifična forma rasizma, ideologija koja je zasnovana na rasnoj superiornosti, forma dehumanizirajućeg i institucionalnog rasizma uzgajana istorijskom diskriminacijom, koja se, pored ostalog, izražava nasiljem, govorom mržnje, eksploatacijom, stigmatizacijom i po njagoru vrstom diskriminacije. 

## Genocid nad Romima

Istrebljenje Roma bilo je deo programa Nacionalsocijalističke partije Nemačke. Odmah po dolasku na vlast nacisti donose propise i zakone o rasnoj pripadnosti, gde se Romi prepoznaju kao rasni problem za Nemačku. Posle toga, u celoj zemlji lokalni policijski odredi počinju da zatvaraju Rome u lokalne logore,  koji kasnije postaju koncentracioni logori za Rome. Berlin-Marcan (Berlin-Marzahn) i drugi logori za Rome (Zigeunerlager), koje su nacisti osnovali između 1935. i 1938. godine, bili su preliminarna faza na putu ka logorima smrti Aušvic (Auschwitz), Zaksenhauzen (Sachsenhausen) i Dahau (Dachau). Romi su bili žrtve progona svuda gde su fašisti došli na vlast, kao i njihove vojne sile. Tako se sabirni logori za Rome formiraju i u fašističkoj Italiji, a zatim i u drugim zemljama okupiranim od strane Nemačke. Jedno od značajnijih mesta stradanja Roma jeste i logor Jasenovac, formiran od strane ustaškog režima u Hrvatskoj. Odmah po početku nemačke okupacije Srbije počinje progon Roma i Jevreja. Naredbom od 30. maja 1941. godine, Jevreji i Romi se isključuju iz javnog i privrednog života i obavezuju na registraciju u posebne spiskove (Judenregister i Zigeunerlisten). Uvodi se i prisilni rad, a propisuje se i obavezno nošenje žutih traka. U svemu tome učestvuju i lokalne kvislinške vlasti, prvo Komesarska uprava, a zatim i Nedićeva vlada sa svojom policijom. Ubrzo se formira i Odeljenje za Jevreje i Cigane. 

Žrtve genocida nad Romima (Porajmos), kao i njihove porodice, kako u Srbiji tako i u celoj Evropi, nikada nisu obeštećene za patnje koje su doživele tokom Drugog svetskog rata.

## Napomena
* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije ''Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.''  objavljene pod Creative Commons licencom.

## Literatura
* Dragoljub Acković, Romi u Beogradu: Istorija, kultura i tradicija Roma u Beogradu od naseljavanja do kraja XX veka, Beograd, 1999; 
* Bora Kuzmanović, „Stereotipi o Romima i etnička distanca prema Romima“, Sociologija, Vol. XXXIV, br.1, str. 119–126, 1992;
Sissi – Die junge Kaiserin

***Sissi – Die junge Kaiserin*** () je austrijski historijski film snimljen 1956. u režiji Ernsta Marischke. Predstavlja nastavak filma **[[Sissi (film)|Sissi]]**, odnosno drugi dio trilogije o Sissi. Romy Schneider ponavlja naslovnu ulogu, odnosno tumači lik austrijske carice Elizabete. Radnja prikazuje prve godine njenog braka sa carem Franjom Josipom (čiji lik tumači Karlheinz Böhm), nastojanje da pomiri porodični i javni život, ali i sve veći uticaj na muža koji će kulminirati osvajanjem srdaca njegovih mađarskih podanika koje predstavlja grof Andrássy (čiji lik tumači Walter Reyer). *Die junge Kaiserin*, kao i prethodni film, nije inzsitirao na historijskoj vjerodostojnosti, te je, između ostaloga, krunidba Sissi za kraljicu Mađarske prikazana da se dogodila godinama prije nego u stvarnosti. Slično kao i u prvom filmu, publika uglavnom nije marila za te detalje, te je Die junge Kaiserin postao jedan od najgledanijih filmova svog doba, a zajedno sa ostatkom trilogije se smatra najgledanijim filmom na njemačkom jeziku. Sljedeće godine je snmljen još jedan nastavak pod naslovom *[[Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin]]*.

## Uloge
* Romy Schneider - Carica Elizabeta od Austrije ili "Sissi"
* Karlheinz Böhm - Car Franz Joseph I od Austrije
* Vilma Degischer - Nadvojvotkinja Sophie, majka Franza Josepha
* Erich Nikowitz - Nadvojvoda Franz Karl, otac Franza Josepha
* Magda Schneider - Vojvotkinja Ludovika u Bavarskoj, Sissina majka
* Gustav Knuth - Vojvoda Max u Bavarskoj, Sissin otac
* Josef Meinrad - Major Böckl
* Richard Eybner - Načelnik pošte u Ischlu
* Walter Reyer - Grof Andrássy
* Senta Wengraf - Grofica Bellegarde
* Helene Lauterböck - Grofica Esterhazy-Liechtenstein

## Reference

## Vanjske veze
* 
*Official Site
RGS12

**Regulator G-proteinske signalizacije 12** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS12* genom.

Ovaj gen kodira člana familje 'regulatora G proteinske signalizacije' (RGS). Taj protein deluje kao aktivirajući protein guanozin trifosfataze (GTPaza), i kao transkripcioni represor. Smatra se da on učestuvuje u tumorigenezi. Poznate su višestruke transkriptne varijante koje kodiraju distinktne izoforme. Druge alternativno splajsovane varijante su bile opisane, ali njihova biološka svojstva nisu određena.

## Interakcije
RGS12 formira interakcije sa GNAI1 i GNAI3.

## Reference

## Literatura
RGS13

**Regulator G-proteinske signalizacije 13** je protein koji je kod ljudi kodiran *RGS13* genom.

**RGS 13** je član R4 potfamilije RGS (Regualtori G proteinske signalizacije) proteina koji imaju kratke peptidne sekvence pored RGS domena. RGS 13 supresuje imunoglobulinom E- posredovane alergijske response.

## Reference

## Literatura

## References