open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Death To The World

**Smrt svetu** () je pravoslavni fanzin koji izdaju monasi manastira svetog Germana Aljaskog, u mestu Platina kod San Franciska, koji su uglavnom bivši pankeri. Fanzin su 1994. pokrenuli monasi Jovan i Andrej.

Sami autori kažu: *”Smrt svetu je fanzin koji nadahnjuje traganje za [[istina|istinom]] i preispitivanje [[duša|duše]], usred modernog doba [[nihilizam|nihilizma]] i očajanja, promovišući drevne principe poslednje prave pobune – umreti za ovaj svet i živeti za drugi.”* Prvi broj je izašao u decembru 1994. a na naslovnoj stranici je monah sa lobanjom u rukama, i ručno ispisan naslov „Smrt svetu, poslednja prava pobuna“ a na zadnjoj strani je natpis: „Mrzeli su me bez razloga“. Fanzin je ukrašen ikonama i sadrži žitija mučenika, kao i originalne pesme i članke koje pišu današnji tragaoci za istinom. I pored pankerske estetike, fanzin ima čisto hrišćanski sadržaj, na 20 fotokopiranih stranica A5 formata. Prvi broj, reklamiran u časopisu „Maksimum rok end rol“, privukao je stotine pisama sa svih strana sveta. Procenjuje se, da je jedno vreme bilo oko 50.000 primeraka u opticaju. Posle objavljivanja fanzina, mnošto pankera sa ekstremnim frizurama, tetovažama i pirsinzima, nagrnulo je u manastir Svetog Germana, koji je postao poznat kao „rokenrol lečilište“.

Nazvan je Smrt svetu, terminom iz 7. veka, kojim je sveti Isak Sirijski podrazumevao asketsku praksu odricanja strasti. "Svet je opšti naziv za sve strasti. Strasti su sledeće: ljubav prema bogatstvu, želja za posedovanjem, telesna zadovoljstva, zavist, pohlepa za moć, gordost, oblačenje u skupu odeću..." "*Rečeno je o svecima, da dok žive oni su mrtvi; jer živeći u telu, oni ne žive za telo. Vidi za koju od ovih strasti ti živiš. Tada ćeš poznati koliko si živ za ovaj svet i koliko si mrtav za njega.*" - Sveti Isak Sirijski, 7. vek.

Monasi su objavili 12 brojeva fanzina, nakon čega su prestali da objavljuju nove brojeve. Osam godina kasnije, fanzin su ponovo pokrenuli mladi članovi antiohijske crkve Svetog Varnave u mestu Kosta Mesa u Kaliforniji. Novi broj je donešen monasima svetog Germana na uređivanje, nakon čega je objavljen. Fanzin još uvek izlali i distribuira se na pank svirkama i andergraund mestima za izlaske. Postoji i verzija fanzina na srpskom jeziku u izdanju manastira Studenica, i Svete Gore. 

Inače, ceo ovaj pokret, nazvan Deca apokalipse, je inspirisan svetim Serafimom Rouzom, a nastao je kao misionarska zajednica prvenstveno za pankere i metalce, jer prema njihovoj teoriji, i pravoslavni hrišćani i pankeri su u pobuni protiv sveta, njegove ispraznosti i izveštačenosti. 

## Brojevi fanzina

* Broj 1
* Broj 2
* Broj 3
* Broj 4
* Broj 5

* Broj 6
* Broj 7
* Broj 8
* Broj 9
* Broj 10
* Broj 11

## Napomene


## Vanjske veze
* Smrt svetu
* Meta pank manifest
* Kroz zatvorena vrata
* Deca Apokalipse i njihova hrišćanska pobuna, Monasi Jovan i Andrej
Oboženje

**Oboženje** (gr: *Θεωσις* teosis, lat: *deificatio*) je, prema pravoslavnoj teologiji, učestvovanje čoveka u životu Božijem posredstvom nestvorenih božanskih energija. Oboženjem se čovek poziva da postane svetac i da teži jedinstvu sa Bogom.

Sa pravoslavnog stanovišta, smatra se da cilj hrišćanina, kome teži čitav njegov život i kojim su prožete sve njegove aktivnosti jeste oboženje.

## Etimologija
Samu reč oboženje (teosis) ranije su koristili grčki filozofi u nehrišćanskom kontekstu. Pojam "teosis" se ne pominje se u Svetom pismu, iako se koriste slični izrazi poput božjeg "podobija". Oboženje u hrišćanskom smislu su prvi počeli da upotrebljavaju istočni crkveni oci.

## [[Crkveni oci]] o oboženju
Atanasije Aleksandrijski piše "*Bog je postao čovek da bi čovek postao bog*", a slična tvrdnja se može pronaći i kod drugih crkvenih otaca. Oni nazivaju čoveka "bogom po blagodati" i povlače znak jednakosti između spasenja i oboženja. Ontološke pretpostavke spasenja sistematizovao je Grigorije Palama koji je sročio i teološki rečnik oboženja.

Prema Maksimu Ispovedniku prilikom oboženja čoveka na mesto ljudskog delovanja dolazi Božanska energija, koja jedina dejstvuje, a čovek postaje „sličan organu (muzičkom instrumentu)... kojim (Bog) upravlja kako blagoizvoli". Ali oboženje nije inertno stanje, već je neprekidno duhovno napredovanje. Čovek večno postaje, sve više i više sposoban da prihvati obožujuću božansku svetlost. Čovečje oboženje beskrajno traje zbog činjenice da je Božanska energija koja obožuje čoveka „beskrajna sila".

Oboženje je čovekovo naznačenje, jer je čovek stvaran prema "liku i podobiju" Božijem. Ona je postala nemoguća zbog greha i smrti koja je "carovala" (Rimlj. 5, 14) nad ljudskim rodom do Hristovog dolaska, ali je ponovo postala dostupna silom Svetog Duha koga je Hrist poslao od Oca. Oboženje je duhovni preobražaj čoveka koji se temelji na svojstvu prirode, ali je reč o stvarnom prevazilaženju prirode. Oboženje tako "sprečava čoveka i tvar da se zatvore u sopstvene imanentnosti i pretpostavlja čovekovo otvaranje za beskrajne dimenzije Božije suštine".

Budući da oboženje nije samo blagodatni dar Svetog Duha, nego zahteva i čovekovu saradnju, ono je dinamički proces, koji podrazumeva sazrevanje i uspinjanje u zajednicu sa Bogom. Monaška literatura hrišćanskog Istoka naročito je bogata u opisivanju različitih stepena u duhovnom napretku. Jedan od klasika istočne monaške duhovnosti, "Lestvica božanskog uspona", svetog Jovana igumana sinajskog, sistematski analizira čovekov put do neposrednog viđenja Boga. Ova monaška duhovnost neizbežno je imala bliske neoplatonističke paralele.

Patrističko učenje o oboženju ponekad se objašnjavalo kao panteističko, jer se činilo da potiskuje razlikovanje i razmak između Tvorca i tvorevine. Ipak, većina savremenih patrologa se ne slaže sa ovakvom ocenom.

## Izvori

## Vanjske veze
* Sloboda i oboženje po Maksimu Ispovedniku
Aetije Antiohijski

**Aetije Antiohijski** (Αέτιος ο Αντιοχεύς) je hrišćanski teolog poreklom iz Sirije, koji je živeo u 4. veku, nazvan Aetije Bezbožni, od strane njegovih neprijatelja. Smatra se jednim od osnivača Arijanskog hrišćanstva.

Aetije je odrastavo u siromaštvu ili u ropstvu . Kao mladić je izgubio oca i naučio kovački i zlatarski zanat u Antiohiji, da bi izdržavao majku udovicu i studirao filozofiju kod izvesnog učitelja Pavlinija. Kada mu je majka umrla, Aetije je proširio studije i na hrišćanske spise, hrišćansku teologiju i medicinu kod izvesnog Sopolida, jermenskog lekara.

Aetije je pristupio pokretu Arijanaca, čije je propovedanje pokušao da formuliše Aristotelovom dijalektikom. Po Epifaniju i Gregoriju iz Nise je koristio geometrijske i druge prirodne metode da bi dokazao svoja teološka izlaganja. Karakteristično je da u tim izlaganjima arijevskih propovedanja ni sami Arijanci nisu uspevali da shvate o čemu priča. Aecije je govorio: *„Ja znam Boga tako jasno i potpuno, da ni sebe ne mogu znati u toj meri u kojoj znam Boga”*.

U Antiohiji 370. je rukopoložen za đakona od episkopa Leontija, koji je mislio da ga iskoristi kao učitelja. Ubrzo ipak, zbog jeretičkih predavanja izgubio je svoje radno mesto i našao utočište kod arijanskog episkopa Kapadokije Georgija. Tamo je upoznao Evnomija iz Kapadokije koga je uzeo kao učenika i sekretara. Po Filistorgiju obojica su bili optuženi i osuđeni na lomljenje udova, ali episkop Leontije je posredovao kod lokalnog vladara Gala u Antiohiji, i spasio ih. Zainteresovani Gal tražio je da upozna Aetija koji ga je začarao i postao mu učitelj. 358. se nalazi u Antiohiji kod prijatelja episkopa Evdoksiosa, ali Arijanci su ga prognali, da bi se on ubrzo 359. vratio u Seleukiju. 360. Sabor u Konstantinopolju degradirao ga je i prognao ga je prvo u Kilikiju, a potom u Pisidiju.

Car Julijan Otpadnik pozvao je Aetija u Konstantinopolj, poklonio mu imovinu u Mitilini i izdejstvovao da se proglasi episkopom jedne od episkopija arijanske Crkve. Sabor u Likiji je odlučio da je njegova Hirotonija nezakonita pošto je on degradiran đakon. Aetije je posle neslaganja sa bivšim prijateljima episkopima Evzoijiosom i Evdoksiosom otputovao na svoje imanje u Milini, gde je izgleda pravio nerede jer su ga osudili na smrt. Pred izvršiocem kazne ga je spasio nepoznati moćni prijatelj. Kasnije se nalazio u Konstantinopolju, gde je i umro negde između 366. i 370., i svečano sahranjen od Evdoksija. Po Sokratu Sholastiku, Aetije je imao je veoma slobodne principe i moral, živeo je kao parazit na račun raznih prijatelja, nije ga interesovao društveni poredak, a naročito je bio sklon polnim odnosima i ismejavao one koji su propovedali celibat.

## Napomene


## Povezano
* Jeres
* Aetijani
* Arijanizam
Apolinarije Laodikijski

**Apolinar iz Laodiceje** (oko 305/310 - † 390) je bio hrišćanski bogoslov i episkop iz Laodikije u Siriji. 

On je, zajedno sa svojim ocem, Apolinarijem Starijim, priređivao Stari Zavet u obliku homerske i pindarske poezije, a Novi Zavet u vidu Platonovskih dijaloga, kada je car Julijan zabranio hrišćanima da uče klasike. Napisao je podrobno opovrgavanje Porfirijevog traktata protiv hrišćana. Smatra se jednim od najučenijih bogoslova svoga vremena. Bio je prijatelj Svetog Atanasija i branilac nikejskog učenja.

U učenju o Trojstvu je odbacio savelijanstvo i troboštvo. Najpoznatiji je po svome žestokom protivljenju Arijanizmu, koji je poricao božanstvo Isusa, što je Apolinarija odvelo njegovom oboženju, odnosno poricanju čovečijeg uma (odnosno racionalne ljudske duše; gr: νους nus) u Hristu. Apolinarije smatra da Hrist nije jednosuštan ljudima po razumu, jer je posedovao božiji, a ne ljudski um. Hrist je različit ali "sličan" ljudima, jer je primio ljudsko telo i dušu, sa izuzetkom čovječjeg uma, kojeg je zamenio Božanski logos. 

Apolinarije Laodikijski je smatrao da ova jednosušnost Boga i Hrista ne povlači nužno potpuno jedinstvo jednosušnih, jer i ljudi su po svojoj suštini "jedno i isto", ali time oni ništa manje nisu i različiti. A Božije Trojedinstvo je još nedostižnije. Ipak, njegovo učenje je izvršilo veliki uticaj na monofisitske bogoslove, pa ga neki smatraju osnivačem monofizitstva.  

Crkva nije prihvatila ovo učenje jer su implikacije radikalne – ako Hrist nije imao ni razumnu dušu (ili um) ni volju, to bi značilo da nije bio ni stvarni čovek. Pravoverno crkveno učenje glasi da je ovaploćenjem Hristos primio ljudsku prirodu u njenoj celini, uključujući i razumnu dušu i volju, tako da je Apolinarijevo učenje, nazvano Apolinarizam, proglašeno za jeres.  

## Izvori
Mani

**Mani** (ili **Manihej**; oko 216.-276.) je bio filozof, svirač, slikar, lekar i prorok, rodom iz Seleukije kod Ktesifona, tadašnje prestonice Persije (odnosno Sasanidskog carstva). Smatra se osnivačem manihejstva.

## Život
Prema persijskom predanju, Mani je bio hrišćanski sveštenik. Pokušao je da u svom učenju spoji Hristovo i Zaratustrino učenje, odnosno da izvrši reformu mazdaizma, tako što bi u njega uključio sve poznate religijske tradicije koje su u Mesopotamiji živele. On je iz mazdaizma, hrišćanstva (uz znatnu primesu gnosticizma) i budističkih elemenata, posebno budističke etike, stvorio novu dualističku religiju sa hrišćanskom terminologijom koja se naziva manihejstvom. Oko 240. god. počeo je da propoveda svoje učenje u vreme persijskog cara Sapora I. Mani je za zivota imao 12 učenika oko sebe, što je bilo oponašanje 12 apostola Isusovih. Jedno vreme boravio je na Istoku, u Indiji. U Persiju se vratio oko 270. god., ali nije bio rado primljen. Oko 276. god. bio je mučen i ubijen razapinjanjem na krst.

Mani je imao više pisanih dela, od kojih su bila najpoznatija Knjiga divova i Osnovna poslanica, koja su izgubljena.

## Učenje

Mani je sebe opisivao kao "učenika Isusa Hrista", ali ga je hrišćanska crkva zbog njegovog učenja odbacila kao jeretika. Po Manijevom učenju od praiskona postoje dva uzajamna nezavisna počela, dobro i zlo, te se njegovo učenje kvalifikuje kao dualizam. Bog je tvorac duhovnog sveta a materiju je stvorilo zlo biće. Tako je svetlost zatvorena u ljudsko telo. Zato je došao spasitelj Isus, koji je učio ljude kako da se izbave.

Svrha postojanja čoveka je oslobođenje duha iz telesnih okova. Čovek je dužan da čuva čistotu svoje duše kroz uzdržavanje kako bi malo po malo iz materije oslobodio božansku suštinu koja je u njemu zatvorena. Bog je u tu svrhu u pomoć ljudima slao proroke u učitelje: Noja, Avraama, Isusa, a među njima je i Mani. Manijevo učenje je služilo kao snažna inspiracija raznih gnostičkih i hrišćanskih zajednica. Manijeva religija se raširila po čitavoj severnoj Africi uz Sredozemno more sve do Španije. Čuveni crkveni otac sveti Avgustin, pre nego što se obratio, bio je devet godina manihejac.

Preko Manijevih učenika su sačuvana mnoga apokrifna hrišćanska dela, poput Tominog jevanđelja, koja bi inače bila izgubljena.

## Napomene

## Povezano
* Manihejstvo
* Mazdaizam
* Zoroastrizam
* Hrišćanstvo
* Gnosticizam

## Vanjske veze

* Epifanije Kiparski, Manesovo učenje - Manihejstvo  (spis protiv Manija)
Pelagije

**Pelagije** (354 - 420/440) je bio asketski monah u 5. veku koji je učio da čovek ima moć da čini dobro i da radi na svom spasenju. Sopstvenim naporima, moguće je da biće od krvi i mesa stekne moralno savršenstvo. Poricao je da prvobitni greh Adama i Eve zatomljuje potonje generacije, pa je zbog toga besmisleno i krštenje. Pelagije je učio da je čovek po prirodi dobar, da ima slobodnu volju, te vlastitim snagama može postići spasenje i blaženstvo.

Bio je veoma učen, strogog života, pisac teoloških dela. Propovedao je najpre u Rimu, a zatim i u Africi. NJegovo učenje o slobodnoj volji, nazvano pelagijanizam, je osuđeno na Koncilu u Kartagi 417. godine, na zahtev svetog Avgustina.

Zbog ove osude Pelagije i njegove pristalice *pelagijanci* bili su proterani iz Zapadnog rimskog carstva i našli su utočište na Istoku. Pelagionizam je zajedno sa nestorijanstvom osuđen i na Trećem Vaseljenskom saboru u Efesu 431. Malo ublaženo Pelagijevo učenje *polupelagijanizam* (semipelagijanizam) održalo se u Galiji do VI. veka. i uticalo je na modifikaciju nauke o predestinaciji.
Runski kalendar

**Runski kalendar** je večni kalendar koji počiva na 19-godišnjem Metonskom ciklusu Meseca.

Poznat i kao *Runski štap* ili * Runski Almanah*, izgleda da je stvoren u srednjovekovnoj Švedskoj. Runski kalendari su pisani na pergamentu ili urezivani u palice od drveta, kosti ili roga, nalik na raboš. Najstariji poznati i jedini iz Srednjeg veka, je palica iz Nyköping-a, za koju se veruje da potiče iz 13. veka. Većina od nekoliko hiljada sačuvanih su drveni kalendari iz 16. i 17. veka. Tokom 18. veka, runski kalendari su imali renesansu, tako da su oko 1800. pravljeni od mesinga u obliku kutija za duvan.

Tipični runski kalendar se sastojao od nekoliko horizontalnih redova simbola, jedna iznad druge.

Posebni dani poput solsticija, ekvinoksa i proslava (uključujući hrišćanske praznike i blagdane) su bili označeni dodatnim redovima simbola.

Kalendar se ne oslanja na znanje o dužini tropske godine ili na događanje prestupnih godina. Bio bi postavljan na početku svake godine opažanjem prvog punog Meseca posle zimskog solsticija (kratkodnevice). Ovaj prvi pun Mesec je takođe označavao dan Disting, paganski praznik i sajamski dan.

## Oznake

Na jednoj liniji su bile izložene 52 sedmice, tako što je prvih sedam runa Mlađeg Futharka ponavljano 52 puta. Rune koje su odgovarale svakom sedmičnom danu su se razlikovale od godine do godine.

Na drugoj liniji, mnogi dani su označavani jednim od 19 simbola kojima je predstavljano 19 Zlatnih brojeva, godina Metonskog ciklusa. U starim kalendarima, svaka od 19 godina u ciklusu je bila predstavljena runom; prvih 16 je bilo (svih) 16 runa iz Mlađeg Futharka, plus specijalne rune za preostale tri godine: Arlaug (Zlatni broj 17), Tvimadur (Z. b. 18) i Belgthor (Z. b. 19). Mladi Mesec (mladina) bi pao na taj dan tokom te godine ciklusa. Npr. u 18. godini ciklusa, mladine bi pale na sve datume označene Tvimadurom, simbolom za 18. godinu. Kasniji kalendari su koristili Pentadske brojeve za vrednosti 1 - 19.

### Arlaug

Arlaug je posebna runa koja se u runskom kalendaru koristi da predstavi zlatni broj 17.

### Tvimadur

Tvimadur (*tvímaður*) je posebna runa kojom se predstavlja zlatni broj 18.

Sličnog oblika je i "Wendehorn runa" iz germanskog misticizma.

### Belgthor

Belgthor je posebna runa runskog kalendara kojom se predstavlja zlatni broj 19.

## Povezano
* Computus Runicus
* Metod lunarnih distanci

## Reference
* An excellent article on rune calendars, with illustrations from http://www.gangleri.nl/
Pavle Samosatski

**Pavle Samosatski** (200 - 275) je bio patrijarh Antiohije od 260. do 269. godine. Smatrao je da je Isus rođen kao čovek koji je postao nalik Bogu. Njegovo učenje nazvano monarhijanstvo je osuđeno kao jeres 269. godine.

## Život

Pavle je rođen u Samosati u porodici skromnog porekla. Bio je sveštenik i izabran je za patrijarha Antiohije 260. godine. Izazvao je ogovaranja pustivši žene da žive u njegovoj kući i dozvolivši isto svojim sveštenicima. Origenisti Firmilijan Kapadokijski i Grigorije Neocezarijski uspeli su da izdejstvuju osudu učenja Pavla Samosatskog, na Antiohijskim crkvenim saborima 264/265. i [269]. godine. 269. godine se sedamdeset episkopa, sveštenika i đakona okuplja u Antiohiji i smenjuje Pavla, zbog njegovog morhijanističkog učenja, birajući umesto njega Domnija. Iako je smenjen na ovom saboru, Pavle sebe i dalje smatra patrijarhom i zbog poznanstva sa kraljicom Palmirom, i dalje boravi u patrijaršiskom sedištu u Antiohiji. 272. godine, sa promenom vlasti, Pavle gubi zaštitu i napušta mesto, na koje dolazi Domnije.

## Učenje

Pavle iz Samosata smatra da je Isus rođen kao čovek, koji prilikom krštenja biva pomazan od Svetog Duha i postaje Hrist (pomazanik). Isus sebe usavršava svojim ponašanjem i postaje nalik Bogu, sa kojim se nalazi u odnosu ljubavi. Između Isusa i Svetog Duha postoji jedinstvo volje.

U fragmentima koji su sačuvani, Pavle piše:

:I "Budući pomazan od Svetog Duha, on je stekao naziv pomazanik (Hristos), pateći u skladu sa svojom prirodom, čineći čuda u skladu sa milošću. Jer usmerenošću i odlukom karaktera on je upodobio sebe Bogu. I čuvajući sebe slobodnim od greha, bio je sjedinjen sa Bogom... Ovim je pokazao da poseduje, preko i iznad volje, jedno isto činjenje (sa Bogom) i stekao naziv Iskupitelja i Spasitelja naše vrste."

:II "Spasitelj je postao pravedan i svet; i borbom i teškim trudom je prevazišao grehe naših predaka. Ovim sredstvima je uspeo da usavrši sebe, i izvrsnošću svoje naravi je postao sjedinjen sa Bogom; postigavši jedinstvo i istovetnost volje i delanja sa NJim svojim napredovanjem na putu dobrih dela. Ovo će biti sačuvano nerazdvojeno (od Božanskog), i tako steći ime koje je iznad svih imena, nagradu ljubavi i privrženosti podarenu mu milošću."

:IV "Mi nismo stekli slavu bića koja su predana samo vrlini svoje prirode; ali smo stekli visoku slavu bića koja su predana zbog svog stava koji je jedino iz ljubavi...

:V "Ne čudite se što Spasitelj ima jednu volju sa Bogom. Jer kao što priroda ispoljava mnoge sadržaje da bi ostala jedna ista, tako stav ljubavi stvara u mnogima jedinstvo i istovetnost volje koja je ispoljena jedinstvom i istovetnošću blagonaklonosti i prijatnosti."

Pavle svoje učenje formuliše terminima origenovske teologije i u njemu naglašava jedinstvo Boga. NJegovo učenje, nazvano dinamičko monarhijanstvo, se smatra oblikom monarhijanstva (*mono* - jedno; *arhe* - načelo) i pretečom adopcionizma. Sam Pavle je svoje učenje smatrao pravovernim. Neki smatraju da su pavlićani iz Jermenije prihvatili njegovo učenje i dobili ime po njemu.

## Napomene

## Vanjske veze
* 
*
David Crane (televizija)

**David Crane** (rođen 13. avgusta, 1957. u Philadelphiji) američki je televizijski pisac i producent, poznat po svojoj seriji *[[Friends]]*, koju je kreirao zajedno sa svojom dugogodišnjom prijateljicom Martom Kauffman.

Sa Matrom Kauffman se upoznao u toku studija i od tada sarađuju na brojnim projektima.

Crane je otvoreno gej i živi sa svojim partnerom, Jeffreyjem Klarikom. Zajedno su kreirali sitkom *[[The Class]]* 2006. godine.

## Radovi
* *[[The Class]]*, 2006. (kreator, pisac i izvršni producent)
* *[[Joey]]*, 2004. (pisac)
* *[[Veronica's Closet]]*, 1996. (kreator, izvršni producent)
* *[[Friends]]* 1994. (kreator, pisac i izvršni producent)
* *[[Dream On]]*, 1990. (pisac i producent)

## Vanjske veze
* 
* David Crane's biography  na TV.com
Naksos (Sicilija)

**Naksos** ili **Naks** (Starogrčki ), bio je drevni grad na Siciliji, smješten na istočnoj obali otoka između Katane (suvremena Catania) i Mesane (moderna Messina). Bio je smješten na niskom zemljištu i ušću rijeke Acesin (moderna Alcantara), te na podnožju brda gdje je kasnije sagrađen grad Tauromenij (moderna Taormina). 

## Historija
Antički izvori tvrde da su Naksos osnovali kolonisti iz grada Halkida na otoku Eubeja godine 735. pne. te da Naksos tako predstavlja prvu grčku koloniju na Siciliji. Grad je, po svemu sudeći, brzo napredovao i privukao toliki broj novih kolonista da je za samo nekoliko godina i sam osnovao vlastitu koloniju - Leontini, današnji Lentini.

Naksos je početkom 5. vijeka pne. prelazio iz ruke u ruku tirana Gele i Sirakuze, da bi oko 460. pne. stekao veliki prosperitet, koji se odražavao u velikoj broju zlatnika koji su u njemu kovani. Naksos je bio i u savezu s kolonijama Katana i Leontini.

Za vrijeme peloponeskog rata, Katana i Naksos su bili jedini sicilijanski gradovi koji su podržali Atenu i njenu sicilijansku ekspediciju 415. pne. Nakon propasti ekspedicije Naksos je došao na zub pobjedičke Sirakuze, ali je s njom sklopio privremeni savez zbog opasnosti koja je svim grčkim kolonijama prijetila iz Kartage. Kada je ta opasnost prošla, sirakuški vladar Dionizije je godine 403. pne. napao Naksos, osvojio ga, porušio zidove i protjerao njegove stanovnike.

Nekoliko desetljeća kasnije, godine 358. pne., Andromah je okupio izbjeglice i njihove potomke te u blizini starog grada osnovao Tauromenij.

## Lokacija
Ostaci grada se nalaze na teritoriju današnje općine Giardini-Naxos.
Tenea

**Tenea** (grčki:Τενέα) je drevni grad na sjeveroistoku Peloponeza u Grčkoj. Po njemu je 1990-ih prozvana nova općina Tenea čija teritorija pokriva njegovo području. Sjedište općine je naselje Chiliomodi.

Drevna Tenea je osnovana oko 15&nbsp;km jugoistočno od Korinta i oko 20&nbsp;km sjeveroistočno od Mikene neposredno nakon trojanskog rata. Vjerovalo se da su prvi stanovnici bili trojanski zarobljenii kojima je Agamemnon dozvolio da sagrade vlastiti grad, pa Tenea imenom podsjeća na njihovo rodno mjesto Tenedos. Tenea se tako spominje i u Eneidi. Korinćani i Tenejci su godine 734. ili 733. pne. pod vodstvom Arhije osnovali zajedničku koloniju Sirakuza na Siciliji.

Danas se ruševine Tenee mogu pronaći kilometar južno od Chiliomodia. Na njima je otkriven Apolon od Teneee i Kouros od Tenee (cca. 550. pne.).

## Galerija

Datoteka:Tenea 3.jpg|Satelitski pogled na oblast.
Datoteka:Tenea 1.jpg|Još jedan pogled na oblast.
Datoteka:Apollo of Tenea Glyptothek Munich 168.jpg|Kouros iz Teneje s arhajskim osmjehom


## Vanjske veze

* Kouros of Tenea 
* Apollo of Tenea 
* Municipality of Tenea 
* Strabo, Book 8
Arhija

**Arhija** (grčki: ) se može odnositi na:

## Pjesnici
* Aulo Licinije Arhija rimsko-grčki pjesnik iz Antiohije
* Arhija Makedonski, Arhija Bizantski, Arhija Mitlenski, Arhija Mlađi u Grčkoj antologija

## Državnici
* Arhija od Korinta osnivač Sirakuze 734. pne.
* Arhija od Pele, makedonski trijerah i geograf
* Arhija od Sparte, lakedemonski oficir koji je hrabro pao u napadu na Samos 525. pne. (Herodot III.55)
* Arhija od Turija, turijski glumac i Antipaterov oficir
* Argija od Cipra, helenistički guverner otoka

## Gramatičari
* Arhija od Aleksandrije, gramatičar iz rimskog doba, učitelj Epafrodita

## Reference
* Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology Archias
Arhija od Korinta

**Arhija** je bio korintski aristokrat, poznat po tome što je osnovao koloniju Sirakuza na Siciliji.
## Arhijin život
Prema legendi, Arhija se zaljubio u Akteona, Melisovog sina, dječaka koji je bio najljepši u Korintu. Kada pokušaji da ga zavede nisu uspjeli, odlučio ga je oteti i to pod krinkom posjeta Melisovoj kući. Arhija i njegovi suučesnici su zgrabili dječaka i pokušali ga izvesti iz kuće. Međutim, Melis i njegova porodica je također zgrabila Akteona i nesretni dječak je u metežu doslovno raskomadan. Melis je od vlasti u Korintu tražio pravdu, ali su Korinćani to odbili. U očaju se popeo na vrh Posejdonovog hrama, zatražio od boga da se gradu osveti za smrt njegovog sina te se bacio na stijene. Ubrzo nakon toga su Korint pogodili suša i glad, a proročanstvo je zabrinutim Korinćanima reklo da se smrt Akteona mora osvetiti. Čuvši za to, Arhija je zajedno s još nekoliko Korinćana otišao na Siciliju gdje je, prema nekim izvorima, godine 734. pne. osnovana Sirakuza. Nakon osnivanja grada, Arhija je dobio dvije kćeri. Međutim, tada ga je na prijevaru ubio Telef, njegov stari, a sada odrasli eromen koji se tako osvetio za to što ga je Arhija silovao kao dječaka.
FK Kuban Krasnodar

**FK Kuban Krasnodar ** (*Футбольный клуб "Кубань" Краснодар* / Fudbalski klub "Kubanj" Krasnodar), je fudbalski klub iz Krasnodarа, Rusija.

## Prethodni nazivi
* 1928—1953 Dinamo
* 1954—1957 Neftjanik
* 1958—1960 Kuban
* 1960—1962 Spartak
* 1963 — Kuban

## Titule
* **Šampion [[Ruska SFSR|RSFSR-a]] (4h):**
** 1948 (*kao Dinamo Krasnodar*), 1962 (*kao Cpartak Krasnodar*), 1973, 1987 /rekord za klubove koji nisu iz glavnih (Sankt Peterburg i Moskva) gradova/

## Statistika nastupa u prvenstvima Rusije

## Vanjske veze

* Zvanični sajt 
* Zvanični sajt navijača
* Navijački forum GREENMILE
Hosea

**Hosea**, **Hošea** ili **Osija** (, grčki **** = **Ōsēe**) je bio sin Beerija i prorok Izraela u 8. vijeku pne. On je jedan od Dvanaest proroka židovske Biblije, također poznat kao jedan od Manjih proroka u kršćanskom Starom zavjetu.

tober 17 falls on October 30 of the modern Gregorian Calendar).

## Vanjske veze

*
Kralj Hosea

*V. također [[Hosea]], koji ima isto ime na [[Biblijski hebrejski jezik|biblijskom hebrejskom]].*

**Hosea**, **Hošea** ili **Osija** ("spasenje") bio je posljednji kralj Izraela i sin Elaha. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 732. pne.-721. pne., dok E. R. Thiele navodi period 732. pne.-722. pne.

Hosea se prema biblijskim izvještajima urotio protiv izraelskog kralja Pekaha te ga ubio, da bi potom Izrael napali Asirci pod Šalmanasarom V i prisilili Hoseu da plaća danak.

Hosea je s vremenom odlučio prestati plaćati danak, te se uzdao da će mu pomoći "So, kralj Egipta" (za kojeg neki egiptolozi vjeruju da je to bio faraon Tefnakht, odnosno Osorkon IV. Pomoć, međutim, nije došla te je Šalmanasar pozvao Hoseu kod sebe da mu objasni zašto nema danka, te ga potom zarobio. Potom je asirska vojska došla u Samariju i osvojila je nakon opsade od tri godine. Kada je Šalmanasar umro, vojska se povukla da bi osigurala nasljedstvo Sargona II. Samarija se ponovno pobunila, pa su se Asirci vratili i ovaj put raselili Izraelce iza Eufrata, a na njihova imanja doveli koloniste iz Babilona. Što se tada dogodilo s Hoseom, nije poznato.
Isvostej

**Išbošet** ili **Isvostej** (; Standard: ; tiberijski: ) također znan kao **Eshbaal** (; standardni: ; tiberijski: ), **Ashbaal** ili **Ishbaal**, je lik koji se pojavljuje u Hebrejskoj Bibliji. Bio je jedan od četiri sina kralja Saula, te bio izabran za drugog vladara ujedinjenog Kraljevstva Izrael nakon što su mu otac i tri brata poginuli u bitci na gori Gilboi.

Išbošeta je kraljem u Manahaimu kraljem proglasio Abner, kapetan Saulove vojske te je Išbošet vladao dvije godine. Dio Židova je, pak, kraljem smatrao Davida, pa je došlo do rata u kome je Abner prešao na Davidovu stranu. Rat je završen kada je Išbošet odustao od prijestolja te Davidu vratio otetu suprugu Mihalu.

Išbošeta su ubili njegovi kapetani, nadajući se nagradi od Davida. Međutim, David je ubice kaznio zbog veleizdaje, a Išbošetovo tijelo pokopao u Abnerov grob u Hebronu.

## Vanjske veze
* Ish-bosheth (Article by: Emil G. Hirsch and M. Seligsohn in Jewish Encyclopedia)
* King Ishbosheth - Biography (Christian view)
* Easton's Bible Dictionary (Ish-bosheth)
Baaša (Biblija)

:*Za [[Ammon (država)|amonitskog]] kralja v. [[Baasha ben Ruhubi]]*.

**Baaša** ili **Vasa** (hebrejski *Basha*; "Baal čuje") bio je treći po redu vladar sjevernog kraljevstva Izrael. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 900. pne.-877. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 909. pne.-886. pne. Baaša je na vlast došao ubivši prethodnog kralja Nadaba kao i cijelu porodicu Nadabovog oca Jeroboama. 

Baaša je vladao dvadesettri godine, postao saveznik Sirije i nastojao uništiti trgovinu Jude tako što je utvrdio Ramah, grad pet milja sjeverno od Jeruzalem. Kralj Asa od Jude je tada podmitio sirijskog kralja Ben-hadada da promijeni strane i napadne Izrael, što je dovelo da Dan i Naftali izgube teritoriju sjeverozapadno od Galilejskog mora. Baaša se bio prisiljen povući iz Ramaha.

Iako je Baaša ostao na vlasti, imao je neprijatelje. Prorok Jehu, sin Hananijev, prorekao je uništenjen njegove dinastije, a što se ispunilo s atentatom na Baašinog sina Elaha. 

Baašina vladavina je opisana u *[[Knjiga o Kraljevima|1 KLraljevi]]* 15:16 - 16:7.
Kralj Elah

**Elah**, **Ela** ili **Ila** bio je sin Baašin, te ga naslijedio na prijestolju Izraela. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 877. pne.-876. pne., dok ga je E. R. Thiele smjestio u period 886. pne.-885. pne.

Poglavlje 16 *[[Knjiga o Kraljevima|1 Kraljevi]]* govori kako je Elah ubijen od Zimrija, svog komandanta bojnih dvokolica, koji je postao njegov nasljednik.
Zimri (kralj)

**Zimri** ili **Zimrije** () bio je kralj Izraela čija je vladavina trajala sedam dana. William F. Albright mu je vladavinu datirao u 876. pne,, dok E. R. Thiele tvrdi da je vladao 885. pne. Život i vladavina su mu opisani u *[[Knjiga o Kraljevima|1 Kraljevi]]*, Poglavlje 16.

Bio je komandant bojnih dvokolica kada je provalio u kraljevsku kuću u Tirsi, ubio kralja Elaha i preuzeo prijestolje. Vladavina mu je trajala samo sedam dana, jer je vojska za kralja odabrala Omrija i opsjela Tirsu. Vidjevši kako mu je položaj neodrživ, Zimri je zapalio palaču i u njoj izgorio.

Sam Omri je zavladao tek nakon četvorogodišnjeg rata s Tibnijem, još jednim pretendentom na izraelsko prijestolje.

Ime Zimri je nakon toga postalo sinonim za izdajnika koji ubija svog gospodara.

## Reference
Omri

**Omri** ili **Amrije** (; skraćeno za ) bio je kralj Izraela i otac Ahabov. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 876&ndash;869. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 885&ndash;874. pne..

Bio je "zapovjednik vojske" kralja Elaha kada je izraelskog kralja ubio Zimri koji se proglasio kraljem. Vojska u Gibetonu je umjesto toga proglasila Omrija za kralja, a on ju je poveo na Tirsu gdje su opkolili Zimrija u kraljevskoj palači, i gdje je Zimri umro (*[[Knjiga o Kraljevima|1 Kraljevi]]* 16:15-19).

Iako je Zimri eliminiran, "polovica naroda" je podržala Tibnija kao protukralja Omriju. Trebale su godine prije nego što je Omri savladao Tibnija te se proglasio neospornim kraljem Izraela u 31. godini vladavine Ase, kralja Jude (*1 Kraljevi* 16:21-23).

Omri nije bio religiozan po drevnim jevrejskim standardima pa o njegovoj vladavini ima malo spomena *Knjizi o Kraljevima*, pogotovo kada su u pitanju njegova dostignuća. Biblija, doduše, navodi kako je podigao novu prijestolnicu po imenu Samarija na brežuljku kupljenom od Šemera (16:24), ali se u potpunosti izbacuju detalji o drugim građevinama koje su podigli Omri i njegov sin Ahab. Nasuprot tome, arheolozi Israel Finkelstein iNorma Franklin su otkrili monumentalne građevine u Samariji, Jezreel, Megidou i Hazoru koje dijele isti stil gradnje te se pripusuju tim vladarima.

Omrijeva vladavina je bila dovoljno stabilna da je on ne samo ostavio prijestolje sinu, nego i započeo kratkotrajnu dinastiju koja se naziva Omridi

Omri je sklopio mir s Kraljevstvom Juda, proširio izraelsku kontrolu na Transjordaniju te stvorio unosne trgovačke veze sa Sidonom. U Omrijevo doba je Izrael postao najmoćnija država na Levantu. Međutim, bliske veze sa Sidonom su dovele i do prodora feničkog mnogoboštva i kultova u Izrael zbog čega su kralj i njegovi potomci bili omrznuti među pravovjernim Židovima.

U 19. vijeku je, pak, cionizam, odnosno sekularni židovski nacionalizam u Omriju kao uspješnom vladaru pronašao svoj historijski uzor, pa je Omri, usprkos Biblije, postao židovski nacionalizam. Tako je Omri danas popularno muško ime u suvremenom Izraelu, što je prije nekoliko vijekova bilo nezamislivo za Židove.

## Povezano
* Historija Drevnog Izraela i Jude
* Omridi

## Vanjske veze
* Smith's Bible Dictionary: Omri
* Mere Rhetoric
Ahazija od Izraela

*Ovaj članak nije o [[Ahazija od Jude]].*

**Ahazija** ili **Ohozija** (אחזיהו המלך) bio je kralj Izraela i sin Ahaba i Jezabele. William F. Albright mu je vladavinu smjestio u period 850. pne.-849. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 853. pne.-852. pne..

*[[Knjiga o Kraljevima]]* ga je kritizirala zbog toga što se ugledao na oca i odao poganstvu. Za vrijeme njegove vladavine su se Moabiti pobunili protiv njegove vlasti (*[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevi]]* 3:5-7). Udružio se s Jehošafatom kako bi obnovio pomorsku trgovinu preko Crvenog mora, ali u tim nije uspio (*[[Knjiga Ljetopisa|2 Ljetopisi]]* 20:35-37). Glasnici, poslani kako bi se posavjetvali s Ekronovim bogom o tome kako bi se kralj mogao oporaviti od pada s vrha svoje palače. Na putu ih je sreo prorok Ilija, te ih poslao kralju da mu kažu kako neće nikada ustati iz kreveta (*[[Knjiga o Kraljevima|1 Kraljevi]]* 22:51; *2 Kraljevi* 1:18).

## Vanjske veze
* ''Jewish Encyclopedia'': Ahaziah, King of Israel
Joram od Izraela

**Jehoram** (ili **Joram**) bio je kralj Izraela (*[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevi]]* 8:16, 25, 28f) i sin Ahaba i Jezabele. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 849. pne.-842. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 852. pne.-841. pne.

*Kraljevi* spominju i Jehorama od Izraela i Jehorama od Jude u istom odlomku, što je čest izvor zabuna. Za Jehorama od Izraela se jedino pouzdano zna da je, zajedno sa svojim nećakom Ahazijom, kraljem Jude, neuspješno vodio vojsku protiv Hazaela, kralja Aramejaca kod Ramoth-Gileada; tamo je Jehoram ranjen. Smatra se kako je poraz kod Ramoth-Gileada bio ozbiljan, jer se Jehoram bio prisiljen oporavljati u Jezreelu. Tada je njegov vojskovođa Jehu započeo pobunu, ubio Jehorama i za sebe preuzeo izraelsko prijestolje.

Godine 1993. je, pak, prilikom arheoloških iskopavanja na nalazištu Laish pronađena Stela u Tel Danu čiji se još uvijek nepoznati autor hvali da je ubio Ahaziju od Jude dok je posjetio Jehorama, isto kao i Jehorama. Neki historičari smatraju da je tvorac stele Hazael.

## Vanjske veze
* Biography of Jehoram
Joas od Izraela

**Joas**, **Joaš** ili **Jehoaš** (יהואש המלך), je bio kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Jehoahazov, (*[[Knjiga o Kraljavima|2 Kraljevi]]* 14:1; usporedi 12:1; 13:10). Kada je stupio na prijestolje, Kraljevstvo Izrael je trpilo napade Aramejaca, a njihov vladar Hazael "skraćivao Izrael."

William F. Albright je njegovu vladavinu datirao u period 801. pne. -786. pne., dok E. R. Thiele navodi period 798. pne.-782. pne.. 

Kasnije tokom svoje vladavine je započeo rat s Amazijom, kraljem Jude, koga je potpuno porazio kod Beth-shemesha, na granici Dana i Filistije. Potom je došao pod Jeruzalem, razbio dio zida i odnio dio blaga iz Hramu i palači (*2 Kraljevi* 13:12;14:8-14; *[[Knjiga Ljetopisa|2 Ljetopisi]]* 25:14-24). Ubrzo nakon toga je umro te bio sahranjen u Samariji (*2 Kraljevi* 13:13).

Dozvoljavao je štovanje zlatne teladi, ali je ipak bio vjeran Boga. Odavao je počast proroku Elišejzi te plakao na njegovohj samrtnoj postelji. Zauzvrat mu je Elišej prorekao da će tri puta poraziti Hazaela (2 Kraljevi 13:14-20).
Jeroboam II

**Jeroboam II** (ירבעם השני) je bio sin i nasljednik Jehoaša, (Joaša), odnosno četrnaesti vladar drevnog Kraljevstva Izrael, nad kojim je vladao četrdeset jednu godinu po *[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevi]]* (2 Kraljevi 14:23). Vladao je istovremeno s Amazijom (*2 Kraljevi* 14:23) i Uzijom (15:1), kraljevima Jude. Bio je slavljen zbog pobjeda nad Sirijcima (13:4; 14:26, 27), kao i zbog toga što je Izrael proširio na njegove nekadašnje granice, od "ulaza u Hamath do mora i ravnica" (14:25; *[[Knjiga Amosova|Amos]]* 6:14).

William F. Albright mu je vladavinu smjestio u period 786. pne.-746. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 782. pne.-753. pne..

Godine 1910. je G. A. Reisner je iskopavajući Samariju, pronašao komadiće posude s napisima iz doba Jeroboama II a koja pominju njegove vladarske godine. One su pružile vrijedne informacije o pismu, jeziku, vjeri i administrativnom sistemu tadašnjeg Izraela.

Arheološki nalazi ukazuju da je Izrael pod njegovom vladavinom doživio najveći prosperitet u svojoj dotradašnjoj historiji. Do kraja 8. vijeka pne. je teritorija Izraela bila najgušće naseljena na Levantu, sa oko 350.000 stanovnika. Prosperitet se temeljio na trgovini maslinovim uljem, vinom, a možda i konjima, pri čemu su kao tržište služili i Egipat i Asirija.

U Jeroboamovo doba su živjeli i proroci Hosea, Joel i Amos, koji su žestoko napadali materijalizam i sebičnost izraelske vladajuće elite.

Njegovo se ime u Starom zavjetu spominje samo u*2 Kraljevi* 13:13; 14:16, 23, 27, 28, 29; 15:1, 8; *[[Knjiga Ljetopisa|1 Ljetopisi]]* 5:17; *Hosea* 1:1; i *Amos* 1:1; 7:9, 10, 11. U svim drugim zapisima se isto ime koristi za Jeroboama I, sina Nebatovog.

## Reference
Zaharija od Izraela

**Zaharija** (ili *Zeharija*) je bio kralj drevnog **[[Kraljevstvo Izrael|Kraljevstva Izrael]]** i sin Jeroboama II. Ime mu na hebrejskom (זכריה) znači "pamti ga Gospod". 

William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 746. pne.-745. pne., dok ga E. R. Thiele smješta u period 753. pne.-752. pne..

Vladavina mu je kratko opisana u *[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevi]]* (15:8-12). Zaharija je Izraelom vladao samo šest mjeseci prije nego što je Šalum uzurpirao prijestolje i dao ga pogubiti. Tako je nakon četiri pokoljenja okončala dinastja Jehua kao što je prorečeno u *2 Kraljevi* 10:30.
Salum od Izraela

**Šalum od Izraela** (שלום בן יבש) bio je kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Jabešov (Javisov). On se "urotio protiv Zaharije, udario ga i ubio pred narodom te vladao na jegovom mjesom" (*[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevia]]* 15:10). Vladao je samo "mjesec dana u Samariji" (15:13) prije nego što je ustao Menahem, pogubio ga (*2 Kraljevi* 15:14, 15, 17) i postao kralj na njegovom mjestu.

William F. Albright je datirao njegovu vladavinu u 745. pne., dok E. R. Thiele navodi godinu 752. pne..
Menahem

:*Za istoimenog [[Hazari|hazarskog]] vladara v. [[Menahem (Hazar)]]. Za srednjovejkovnog pjesnika i jezikoslovca v. [[Menahem ben Saruk|Menahem ben Saruq]].*

**Menahem** () bio je kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Gadijev. 

William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 745. pne.-738. pne., dok ga je E. R. Thiele smjestio u period 752. pne.-742. pne..

Došao je iz Tirze u Samariju kako bi vlastitom rukom ubio Šaluma i tako ga naslijedio kao kralj (*[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevi]]* 15:14). Brutalno je ugušio pobunu u Tapsaku (Tappuah) te iščupao nerođenu djecu iz utroba njihovih majki (15:16). Za vrijeme njegove vladavine je Tiglath-Pileser III, kralj Asirije, napao Izrael s velikom vojskom, ali ga je Menahem nagovorio da se povuče predvaši mu 1.000 talanata srebra, prikupljenih nametom od 50 šekela od svakoga tko ih je mogao platiti (15:19-21). Tiglath-Pileser je naveo taj danak u svojim zapisima.

Umro je nakon vladavine od deset godina i ostavio prijestolje sinu Pekahhji. *Knjiga o Kraljevima* ga opisuje kao okrutnog i izopačenog vladara.
Jehu

**Jehu** ili **Juj** () je bio kralj Izrael, sin Jošafatov, i unuk Nimšijev. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 842. pne.-815. pne., dok ga je E. R. Thiele smjestio u period 841. pne.-814. pne.. Glavni izvor za njeovu vladavinu su *2 Kraljevi* 9-10.

Jehu je bio jedan od izraelskih generala u vojsci kralja Jehorama, koji je izgubio bitku kod Ramoth-Gileada protiv Aramejaca. Neposredno nakon poraza, ranjeni Jehoram je otišao u Jezreel da se oporavlja, gdje ga je nešto kasnije došao posjetiti kralj Ahazija od Jude. U međuvremenu je prorok Elišej poslao jednog svog učenika na zbor generala, a učenik je prolio uljanicu na Jehuovu glavu, pomazavši ga tako za kralja. Potom su svi drugi generali priznali Jehua za kralja.

Jehu je odmah potom otišao u Jezreel gdje je ubio i Jehorama i smrtno ranio Ahaziju. Potom je došao u kraljevsku palaču i zapovijedio da se Jezabela baci kroz prozor. Njeno smrskano truplo su potom pojeli psi. Zavladavši Jezreelom, Jehu je u Samariju poslao zapovijed da mu se pošalju glave svih prinčeva Omrida. Potom je u tom gradu poubijao sve vjernike boga Baala i srušio njihov hram.

Iako se ispočetka činilo da Jehu namjerava, za razliku od svojih prethodnika, biti vjeran židovskog vjeri, kasnije je počeo štovati zlatnu telad. O njegovoj daljog vladavini se malo zna, osim da ga je porazio aramejski kralj Hazael.

To je Jehua vjerojatno primoralo da se ponudi kao vazal asirskom kralju Šalmanasaru III koji su taj događaj i Jehuov lik zabilježili na Crnom obelisku.

## Reference
Joahaz od Izraela

**Jehoahaz od Izraela** bio je kralj Izraela i sin Jehuov (*[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevi]]* 10:35). William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 815. pne.-801. pne., dok E. R. Thiele navodi period 814. pne.-798. pne.. 

Vladao je sedamnaest godina. U *2 Kraljevi* je navedeno kako ispočetka bio vjeran Jahveu, ali da mu se narod s vremenom ponovno počeo vraćati vjerskim običajima kuće Jeroboamove, uključujući štovanje svete motke Ašerah u Samariji. Opisano je kako su ga aramejski vladari Hazael i Ben-hadad porazili, nakon čega je imao vojsku od samo 50 konjanika, 10 dvokolica i 10.000 pješaka (*2 Kraljevi* 13:1-9).
Pekahija

**Pekahja**, **Fakija** ili **Pekahija** ("Gospod je otvorio oči") je bio kralj Izraela i sin Menahemov. William F. Albright mu je vladavinu smjestio u period 738. pne.-737. pne., dok E. R. Thiele navodi period 742. pne.-740. pne..

U njegovoj kraljevskoj palači u Samariji ga je ubio Pekah, jedan od kapetana njegove vojske (2 Kraljevi 15:23-26), nakon vladavine od dvije godine.
Lista gradova u Slovačkoj

**Spisak gradova u Slovačkoj** obuhvata naseljena mesta u Slovačkoj koja prema zakonima Republike Slovačke imaju status grada (ukupno 141 naseljenih mesta).

## Naziv
U slovačkom jeziku grad se naziva **mjesto** (). Pojmom „mjesto“ označavaju se gradovi različite veličine, tj. ne postoji pogodan termin za razdvajanje termina „grad“ i „velegrad“. Tako se istim terminom označava i polumilionska prestonica Bratislava, i najmanji, Duđince sa manje od 1.500 stanovnika.

## Spisak
Na spisku se pored naziva na slovačkom jeziku nalaze i istorijski nazivi gradova na nemačkom i mađarskom jeziku (koji se smatraju zvaničnim u Mađarskoj), zbog toga što se prostor današnje Slovačke tokom jednog milenijuma nalazio u sastavu monarhija čiji su zvanični i jedini priznati jezici bili nemački, odnosno mađarski.

Gradovi koji su sedišta slovačkih krajeva su dati podebljanim slovima.

## Galerija

## Reference
Pekah

**Pekah** ("otvorenih očiju") je bio kralj Izraela, sin Remalijin i kapetan u vojsci Pekahije, prethodnog izraelskog kralja. William F. Albright mu je datirao vladavinu u period 737. pne.-732. pne., dok mu je E. R. Thiele vladavinu datirao u period 740. pne.-732. pne.. Biblijski izvori, odnosno *Knjiga o Kraljevima*, navode da je Pekah vladao dvadeset godina, ali asirski zapisi to opovrgavaju, s obzirom da je Menahem bio kralj godine 740. pne. a Hosea godine 732. pne..

Na vlast je došao uz pomoć družine iz Gileada, s kojom je ubio Pekahiju te tako došao na prijestolje (*[[Knjiga o Kraljevima|2 Kraljevima]]* 15:25). Biblija dalje kaže da je sedamnaest godina nakon toga ušao u savez sa Rezinom, kraljem Aramejaca i zajedno s njim opsjeo Jeruzalem (*2 Kings* 15:37; 16:5). Ali asirski kralj Tiglath-Pileser III je bio u savezu s Ahazom, kraljem Jude, te napao Pekaha i u roblje otjerao mnoge stanovnike Pekahovog kraljevstva (*2 Kraljevi* 15:29; Tiglath-Pileser također navodi ovaj čin u svojim zapisima). Ubrzo nakon toga je Pekaha ubio Hosea, sin Elah i uzurpirao prijestolje (*2 Kraljevi* 15:30; 16:1-9; usporedi *[[Knjiga Izaijina|Izaija]]* 7:16; 8:4; 9:12), iako Tiglath-Pileser tvrdi da je on Pekaha zamijenio s Hoseom. Smatra se da je Pekah bio "pastir" koji se spominje u *[[Knjiga Zaharijina|Zahariji]]* 11:16.
Osorkon IV

**Osorkon IV** je bio vladar Donjeg Egipta koji je vladao u drugoj polovici 8. vijeka pne. te ga neki egiptolozi smatraju posljednjim vladarem Dvadeset druge dinastije Egipta. Ne zna se tko su mu bili roditelji, ali se zna da je vladao Tanisom, pa se tako smatra jednim od nasljednika Shoshenqa V u Donjem Egiptu, ili barem jednim od vladara malih država koje su nastale padom 22. dinastije. 

Osorkonova vladavina nikada nije priznata u Memfisu gdje dokumenti navode kao vladara Bakenranefa iz Dvadeset četvrte dinastije. U njegovo doba su različitim dijelovima Egipta istovremeno vladale četiri dinastije - XXII, XXIII, XXIV i XXV. Ovu posljednju je u Gornjem Egiptu osnovao kušitski kralj Piankhi, pa je Osorkon IV ostao vladati jedino u istočnom dijelu Delte Nila.

Historičari vjeruju da je upravo Osorkona posljednji izraelski kralj Hosea preko glasnika molio za pomoć protiv Asirije. Osorkon nije poslao nikakvu pomoć ni trupe, a nešto kasnije je izraelska prijestolnica Samarija osvojena od asirskog kralja Šalmanasara V godine 722. pne. nakon čega su njeni stanovnici deportirani u Asiriju. Kako bi izbjegao sukob s Asircima, Osorkon je nešto kasnije poslao poklone i konje asirskom kralju Sargonu II koji je na vlast došao nakon pada Samarije. Osorkonova je taktika uspjela, jer Sargon nije poduzeo pohod na Egipat.
Ini (faraon)

Menkheperre **Ini** ili **Iny** **Si-Ese Meryamun** je bio staroegipatski velmoža koji je nakon smrti Rudamuna vladao Tebom, pa ga neki egiptolozi zbog toga smatraju posljednjim vladarom Dvadeset treće dinastije. Vladavina, ograničena na Tebu i okolicu, trajala mu je 4-5 godine. Postojanje mu je prvi put otkrila Helen Jacquet-Gordon godine 1979. 

Prema nekim špekulacijama, Ini je bio vazal faraona Piyea iz nove, nubijske Dvadeset pete dinastije. Natpisi koji spominju Inija su nešto kasnije izbrisani, pa neki od egiptologa vjeruju da se Ini pobunio protiv faraona Shabake i bio kažnjen s damnatio memoriae.

## Izvori
Dvadeset četvrta dinastija Egipta

Dvadeset prva, Dvadeset druga, Dvadeset treća, **Dvadeset četvrta** i Dvadeset peta **dinastija** drevnog Egipta se često navode pod zajedničkim nazivom Treći prijelazni period.

## Vladari
Naziv Dvadeset četvrta dinastija se koristi za kratkotrajnu grupu faraona čiji je glavni grad bio Sais u zapadnoj Delti Nila. Poznati vladari u historiji Egipta, za **Dvadeset četvrtu dinastiju** su:

Prvi vladar dinastije Tefnakhte I je zapravo sklopio savez malih državica u Delti te s njime pokušao osvojiti Gornji Egipat, čime je došao u sukob s nubijskim kraljem Piyem. Tefknakhteov poraz je zabilježen na Piyevom pobjedničkom natpisu gdje se Tefnakhte naziva "Veliki poglavica Zapada". Nejasno je li se Tefknahte uopće nazivao faraonom.

Njegov nasljednik Bakenranef je, međutim, preuzeo prijestolje u Saisu kao i kraljevsko ime Wahkare. Vlast mu je priznao veći dio Delte uključujući Memfis. Dinastija je naglo propala kada je Shabaka napao Sais, zarobio Bakenrenefa i dao ga živog spaliti.

## Reference