Zlatićevo

**Zlatićevo** je naselje u Opštini Vlasotince u Jablaničkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 200 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 315 stanovnika).

Selo je na zaravni na nadmorskoj visini između 600 i 800 metara, okrenuto ka jugu, u zavetrini i uvek izloženo suncu. Naselje je dobilo naziv po rudi zlata, koja je kopana u vreme Rimljana. Livnica (tarapana) je bila u Prekop gradu.

Selo je elektrificirano. Postoji vodovod sa izvora. Izgrađen je makadamski put koji selo povezuje sa Vlasotincem preko Donjeg Dejana. U selu je nekada postojala potkivačka i kovačka radnja. Zlatićevo ima prodavnicu, zadružni dom i četvorogodišnju osnovnu školu, koja je otvorena posle Drugog svetskog rata. Nekada puna, škola u današnje vreme ima mali broj đaka iz Zlatićeva, Predanče i Javorja. Zadružni dom sela služio je organizaciji manifestacija, priredba i igranki zimi, u vreme raspusta i državnih praznika.

Kod “krsta” je postavljeno spomen obeležje svim poginulim i žrtvama terora od Bugara i Nemaca u Drugom svetskom ratu iz Zlatićeva, Jakovljeva, Predanče, Ravnog Dela i Gornjeg Dejana i Đorđina. Na tom mestu se sve do pred kraj XX veka slavio državni praznik 7. jul kao dan ustanka u Srbiji.

Gašenje seoskog vašara u kome se nekad slivala mladost u šarenilu sa svih strana ovog dela Povlasinja doprinelo je u nekom smislu opustošenju sela. U prethodnim vremenima se tu igralo uz pleh muziku i harmonikaše na nekoliko kola.

## Stanovništvo i genealogija
Zlatićevci su poreklom iz Dejana. Alabirci (Đokići) su došli sa Kopaonika prvo u Dejan, pa se preselili u Zlatićevo. Po kazivanjima Toze Arsića (*1881.) Đoka Rabudžinski je uvek nosio za pojas rabus i četrdeset godina bio turski kmet u široj okolini sve do Niša. Pomagao je hajduke pa je potom optužen jer je ubio turskog bega. Sam je sebi presudio i otrovao se. Sahranjen je na tromeđi Zlatićeva, Svođa i Jakovljeva. Od njega potiču Gluscinci, Rabudžinci, Badžinci i Milenkovići.

Boškovci su iz Vlasine i Donjeg Dejana. Živkovci su se naselili iz Donje Lopušnje 1804. godine. Tamo su prvo pobegli iz Niša u mahalu Saramandici. Gruinci (Aleksići) su preklom iz Gare, a Čubrikinci (Stankovići) iz Svođa.

Upadljiva je dugovečnost meštana Zlatićeva: Mladen Grujić (116 godina), Mijalko Badžić (112 godina), Kita Mladenović (103. godine), Cone Gluvac (100 godina).

Mnogi meštani su se naselili posle oslobođenja od Turaka 1878. godine iz Gara i sa vlasinske oblasti. U Zlatićevu je bilo nekoliko napuštenih turskih kuća, koje su zauzete od strane doseljenika. U to vreme dolaze Ilići, Ranđelovići, Veličkovići, Miloševići, Boškovići, Stojanovići, Mladenovići i Arsići. Mnoge familije su se odselile u Vlasotince i Veliku Plani.

Nekada su u Zlatićevu, Dejanu i Predanči bili poznati stočari, koji su “iljadili” svoje stado, koje je paslo na padinama Bukove glave i dobropoljskih i kozilskih čuka, Danas nažalost više i nema ovaca u ovom kraju na početku XXI veka.

U stara vremena Zlatićevci su bili kovači, pinteri, terzije i ciglari majstori. Posle Drugog svetskog rata živelo se siromašno, pa su mnogi išli u pečalbu kao dlakari, pinteri i ciglari. Berba žutog kukuruza u Vojvodini bila je poseban svakogodišnji posao. Sedamdesetih godina XX. veka pojavom privatnih preduzimača išlo se u ciglare i zidare. To nije zaustavilo migracije u Vlasotince, Veliku Planu, Beograd i druga mesta u Srbiji.

### Mahala Čuka
Mahala Čuka je planinski zaselak Zlatićeva na mestu gde je bilo latinsko groblje. Braća Nikola i Krsta iz Boljara, doselili su se u Zlatićevo, gde su kao stočari imali kolibe u mahali Čuka, da bi se potom preselili sa svojim porodicama. Inače, njihove porodice vode poreklo sa Kosova odakle su preko Boljara naselile mahalu. Nikolini sinovi su bili Ilija, Stanija i Đorđe (današnje porodice Ilić i Mladenović). Krstini sinovi su bili Aranđel i Zlatko (današnje porodice Ranđelović i Zlatković). U mahali Čuka živi i porodica Jovanović. Godine 2011. ovaj zaselak ima tek 14 meštana.

U blizini mahale se u 6. veku nalazio rimski grad vizantijsko utvrđenje. Tu je bilo 30-40 kuća Rimljana, a groblje je bilo na kosoj strani mahale (sa desne strane reke Bistrice). Meštane koju su kasnije naselili ovaj kraj su iz tog razloga zvali latini. U predelu Košare od mahale Čuka prema reci Bistrici, između mahale Predanča i sela Javorje, postoji Boškov kamen i srpsko groblje čija starost nije ispitana.

## Demografija
U naselju Zlatićevo živi 168 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,3 godina (42,5 kod muškaraca i 50,6 kod žena). U naselju ima 77 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,60.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)