open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Akaler Shandhaney

***Akaler Shandhaney*** ( *Akaler Shôndhane*, dosl. "U potrazi za glađu") je indijski igrani film snimljen na bengalskom jeziku 1980. godine u režiji Mrinala Sena. Radnja filma prikazuje kako suvremena filmska ekipa dolazi u jedno selo u Zapadnom Bengalu snimati film o velikoj gladi u Bengalu 1943. godine, odnosno kako se seljaci,  ispočetka znatiželjni zbog spektakla koji je ušao u njihove živote, nakon mnogo decenija ponovno suočavaju sa duboko potisnutim traumama koje su proživjeli. *Akaler Shandhaney* je Mrinalu Senu predstavljao priliku da kroz neobičnu priču iskaže svoje ljevičarske stavove, odnosno kritiku tadašnjeg indijskog društva i države koja decenijama nakon sticanja nezavisnosti nije bila u stanju iskorijeniti siromaštvo niti prijetnju masovne gladi. *Akaler Shandhaney* je osvojio niz nacionalnih filmskih nagrada.

## Reference

## Vanjske veze
*
Bengalska glad 1943.

**Bengalska glad 1943.** ( *Pañcāśēr Manbantar*) je masovna glad koja je za vrijeme Drugog svjetskog rata pogodila područje Bengalske provincije u Britanskoj Indiji (današnja država Bangladeš i indijske savezne države Zapadni Bengal, Odisha i Bihar). Uzrok je bio u izuzetno lošoj žetvi, ali ekonomskim i logističkim poremećajima izazvanim ratnim zbivanjima, prije svega japanskom invazijom i osvajanjem Burme 1942. godine odakle se Bengal velikim dijelom opskrbljivao rižom; katastrofi su doprinijeli i politički faktori. Računa se da je od gladi i njenih posljedica (bolesti koje je pospješila pothranjenost) umrlo između 1,5 i 4,5 miliona stanovnika Bengala (koji je tada imao ukupnu populaciju od 60,3 miliona ljudi). Odgovornost britanskih vlasti, a prije svega premijera Winstona Churchilla, za te događaje je decenijama predmet rasprave među indijskim historičarima.

## Povezano
* Holodomor

## Vanjske veze

* Bengal Famine materials in the South Asian American Digital Archive (SAADA)
* Hungry Bengal - War, Famine, Riots, and the End of Empire 1939-1946
Five Deadly Venoms

***Pet otrova*** ili ***Pet smrtonosnih otrova*** (; ; kantonski: *Mm Dook*) je hongkonški film borilačkih vještina snimljen 1978. godine u režiji Chang Cheha koji se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja kung fu žanra. Protagonist, koga tumači Chiang Sheng je mladi i neiskusni učenik škole borilačkih vještina kome njegov umirući učitelj daje zadatak pronaći petoricu njegovih učenika, od kojih je svakoga naučio različitom stilu kung fua, te ukloniti one koji su se okrenuli zlu. Radnja prikazuje kako je protagonist u svojoj potrazi prisiljen sa nekim od njih stupiti u savezništvo kako bi imao bilo kakve šanse u borbi. *Pet otrova* je s obzirom na vještinu scena borbi, kao i detaljan prikaz različitih i prepoznatljivih stilova kung fu, stekao kult status među poklonicima žanra. Među njima se našao i Quentin Tarantino koji je u *Pet otrova* pronašao inspiraciju Odred za likvidacije smrtonosnih guja koje čine pet ubica u njegovom filmu *[[Kill Bill]]*.     

## Uloge
* Chiang Sheng ... Yang Tieh, posljednji učenik Kuće otrova
* Sun Chien ... Gao Ji, Škorpion/Glavni pozornik Ma
* Kuo Chui ... Meng Tianxia, Gušter/Pozornik He Yu
* Lo Mang ... Liang Shen, Žaba/Li Hao
* Wei Pei ... Qi Dong, Zmija/Hong Wentong
* Lu Feng ... Zhang Yiaotian, Stonoga/Tan Shan-kui
* Wang Lung-wei ... Sudac Wang
* Ku Feng ... Knjigovpđa Yuan
* Dick Wei ... umirući vođa Kuće Pet otrova

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*Venom Lo Mang's first visit to U.S. / Philadelphia, August 2007
*HK Cinemagic entry
Cornelia Sharpe

**Cornelia Sharpe** (Selma, Alabama, 3. oktobar 1947 - ) je bivša američka glumica i manekenka. Karijeru je počela početkom 1970-ih. Najpoznatija je po ulozi djevojke naslovnog protagonista u znamenitom kriminalističko-biografskom filmu *[[Serpico]]*, kao i protagonistica akcijskog filma *[[S+H+E: Security Hazards Expert]]* iz 1980. godine. Karijeru je prekinula nakon nastupa u filmu *[[Venom (film, 1981)|Otrov crne mambe]]* 1981. godine. 

Udala se za filmskog producenta Martina Bregmana sa kojim ima kćer.

## Vanjske veze
*
Koroshi no rakuin

je japanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1967. godine u režiji Seijuna Suzukija, koji se smatra jednim od najpoznatijih ostvarenja yakuza žanra.

Protagonist, koga tumači Joe Shishido, je profesionalni ubica koji nakon susreta sa ljepoticom opsjednutom smrću (koju tumači Annu Mari) promaši jednu od svojih meta, a nakon toga i sam postane meta, te se mora obračunati ne samo sa svojim šefom (čiji lik tumači Isao Tamagawa) nego i sa svojim tajanstvenim suparnikom (koga tumači Koji Nanbara). Seizun je film režirao kao zaposlenik studija Nikkatsu, u kome je prethodno proizveo cijeli niz "konfekcijskih" B filmova. *Žigosan za ubijanje* se, međutim, značajno razlikovao zbog korištenja neobičnog kadriranja, bizarnih i seksualnim fetišima opsjednutih likova kao i scena na rubu nadrealizma, odnosno narativnih tehnika srodnih opusu Jean-Luca Godarda.

Film je nakon premijere doživio komercijalni neuspjeh, ali i porazne kritike. 25. aprila 1968. je Suzuki dobio otkaz, naknadno objašnjen time da su mu "filmovi nerazumljivi". Na to je Suzuki reagirao pokretanjem sudske parnice, pri čemu su na njegovu stranu stali mladi japanski filmofili, koji su ga proglasili "neshvaćenim filmskim umjetnikom i autorom". Spor, prilikom koga je Suzuki stekao reputaciju antiestablišmentske i kontrakulturne ikone je okončan 24. decembra 1971. nagodbom kojom mu je isplaćeno milion jena i javnom isprikom od vodstva studija. Usprkos tog uspjeha, Suzuki je nekoliko godina bio na neslužbenoj crnoj listi vodećih japanskih filmskih studija i trebalo mu je nekoliko godina da snimi svoj sljedeći cjelovečernji film.

*Žigosan za ubijanje*, koji je u međuvremenu u Japanu stekao svojevrsni kult status se 1980-ih počeo prikazivati i na stranim festivalima. Sa vremenom je počeo snažno uticati na japanske filmaše, prije svega Takeshija Kitana, a američki autor Jim Jarmusch mu je dao posvetu u svom filmu *[[Ghost Dog: The Way of the Samurai]]*.

Integralna verzija filma, u kojoj je iz scena gdje se likovi pojavljuju goli izbačene cenzorske crne točke, se pojavila na DVD-izdanju 2001. godine. Seizun je 2002. snimio nastavak pod naslovom *[[Pistol Opera|Pištoljska opera]]* gdje ostarjelog protagonista tumači Makiko Esumi.

## Uloge
* Joe Shishido ... Goro Hanada, Ubica Broj Tri
* Koji Nanbara ... Ubica Broj Jedan
* Isao Tamagawa ... Michihiko Yabuhara, yakuza bos
* Annu Mari ... Misako Nakajo, femme fatale
* Mariko Ogawa ... Mami Hanada, Hanadina supruga
* Hiroshi Minami... Gihei Kasuga, profesionalni ubica koji se odao piću

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Tokijski lutalica

je japanski gangsterski film snimljen 1966. godine u režiji Seijuna Suzukija, poznat kao jedno od najvažnijih ostvarenja njegove filmografije i yakuza žanra. Protagonist, koga tumači Tetsuya Watari je "Tetsu", profesionalni ubica koji se nakon raspuštanja matične yakuza bande odluči okrenuti poštenom životu, čak i po cijenu da će živjeti kao skitnica. Radnja prikazuje kako ga vođe suparničkih yakuza bandi svejedno nastoje likvidirati, tjerajući ga da ponovno koristi svoje ubilačke vještine. *Tokijski lutalica* je nastao u produkciji studija Nikkatsu, za koga je Suzuki već ranije bio napravio niz eksploatacijskih B filmova; dotada je već pokazao sklonost stilskom eksperimentiranju, a zbog čega mu vodstvo studija, da bi ga zauzdalo, značajno smanjilo budžet. Usprkos toga, *Tokijski lutalica* se isticao neobičnim korištenjem boje, scenografije inspirirane pop artom i nadrealizmom, te se danas smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja u historiji žanra, kao i po tome što je inspiriralo brojne sineaste u Japanu i drugdje. Sukob sa studijem nastao oko ovog filma će sljedeće godine eskalirati prilikom produkcije filma *[[Žigosan za ubijanje]]*.

## Uloge
* Tetsuya Watari ... Tetsuya "Phoenix Tetsu" Hondo
* Chieko Matsubara ... Chiharu
* Hideaki Nitani ... Kenji Aizawa
* Tamio Kawaji ... Tatsuzo The Viper
* Tsuyoshi Yoshida ... Keiichi
* Ryuji Kita ... Kurata
* Hideaki Esumi ... Otsuka
* Eiji Go ... Tanaka

## Vanjske veze
* .
* 
*  ''Tokyo Drifter'' essay at the Criterion Collection by Manohla Dargis.
* Criterion Collection Essay by Howard Hampton
* ''Tokyo Drifter'' at the Japanese Movie Database .
Borbena elegija

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Seijuna Suzukija. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju prvog dijela istoimenog romana Takashija Suzukija. Radnja se događa sredinom 1930-ih, Protagonist, čiji lik tumači Hideki Tamakashi, je učenik srednje škole koji osjeća privlačnost prema supruzi direktora, ali kome njegova katolička vjera priječi prakticiranje bilo kakve seksualne aktivnosti, te umjesto toga svu energiju pretače u tučnjave, odnosno borbe sa suparničkim bandama učenika, te se sa vremenom priključuje radikalno desnom pokretu Ikkija Kite (čiji lik tumači Hiroshi Midorigawa).

Scenario za film je napisao ugledni sineast Kaneto Shindo, koji je njime obuhvatio samo prvi dio romana. U njemu je, slično kao i u romanu, nastojao prikazati i objasniti oduševljenje velikog dijela japanske omladine za militarizam i imperijalizam u međuratnom periodu, a koji će dovesti do nacionalne katastrofe u Drugom svjetskom ratu. Suzuki je, pak, namjeravao snimiti nastavak koji je trebao prikazati protagonistove doživljaje u ratu protiv Kine, ali do njega nije došlo, jer je u međuvremenu došao u sukob sa matičnim studijom Nikkatsu oko svog znamenitog gangsterskog filma *[[Žigosan za ubijanje]]*.

## Uloge
*Hideki Takahashi - Kiroku Nanbu
*Junko Asano - Michiko
*Yusuke Kawazu - Turtle
*Mitsuo Kataoka - Takuan
*Chikako Miyagi - Yoshino Nanbu
*Isao Tamagawa - Direktor škole KitakataH.S.
*Keisuke Noro - Kaneda
*Hiroshi Midorigawa - Ikki Kita
*Seijiro Onda - Kirokuov otac

## Vanjske veze
* Criterion Collection essay by Tony Rayns
* ''Fighting Elegy'' reviews at Rotten Tomatoes
* 
* *[http://www.jmdb.ne.jp/1966/cp004130.htm Fighting Elegy]*  na Japanese Movie Database
Ikki Kita

(pravo ime: Kita Terujirō (北 輝次郎)) bio je japanski književnik, publicist, politički filozof koji se jednom od najuticajnijih ličnosti radikalne desnice u ranom Showa periodu, odnosno jednim od neslužbenih ideologa japanskog militarizma i ekspanzionizma. U mladosti je koketirao sa socijalizmom i bio poznat po žestokoj kritici Meiji poretka, bilo kroz instituciju monarhije tako i njenoj neslužbenoj *[[Kokutai]]* ideologiji. Kita je nakon Tonghai revolucije kojom je 1912. oborena dinastija Qing u susjednoj Kini postao njen oduševljen pobornik, ali su ga iskustva tokom boravka u Kini značajno razočarala i natjerala da modificira svoje stavove, koji su predstavljala inzistiranje na čvrstom etatističkom poretku, ograničenju privatnog vlasništva, režimu koji bi se oslanjao na vojsku, kao i ekspanziji Japana na azijski kontinent, pri čemu bi Japanci trebali udružiti sa drugim narodima "žute" rase u borbi protiv zapadnih kolonijalnih sila. Ikki Kita je svoje stavove iznio u kapitalnom djelu *Nacrt plana za preustrojstvo Japana*, koje je steklo izuzetnu popularnost u vojnim krugovima, pogotovo među nižim oficirima koji su 1930-ih poduzimali niz terorističkih akcija koje će 1936. godine eskalirati u neuspjeli puč. Nakon njegove propasti je Ikkija Kitu uhapsila tajna policija Kempeitai te je na zatvorenom vojnom suđenju proglašen krivim za veleizdaju i potom strijeljan.

## Vanjske veze
*  – film o životu i smrti Ikkija Kite
Khandhar

***Khandhar*** () je indijski igrani film snimljen na hindiju 1984. godine u režiji Mrinala Sena. Po žanru je drama. Protagonist, koga tumači Naseeruddin Shah, je fotograf iz velikog grada koji dolazi snimati ruševine te ga potraga dovede u stari hram gdje živi mlada djevojka sa umirućom majkom. Radnja prikazuje kako fotograf doznaje kako je djevojku bio ostavio zaručnik iz velikog grada te odlučuje preuzeti njegov identitet kako bi starici uljepšao posljednje dane života. *Khandhar* je osvojio niz prestižnih nagrada u Indiji i inozemstvu.

## Uloge
* Shabana Azmi ... Jamini
* Naseeruddin Shah ... Subhash
*  Gita Sen ... Majka
* Pankaj Kapoor ... Dipu
* Annu Kapoor ... Anil
* Sreela Majumdar ... Gory

## Reference

## Vanjske veze
*
Frank Serpico

**Francesco Vincent** "**Frank**" **Serpico** (14. april 1936 - ) je bivši američki policajac, najpoznatiji po tome što je početkom 1970-ih kao zviždač javno razotkrio široko rasprostranjenu i ukorijenjenu korupciju među svojim kolegama u njujorškoj policiji.

Frank Serpico se njujorškoj policiji priključio 1959. godine, nakon vojne službe u Južnoj Koreji i studija na Brooklyn Collegeu. Nakon što je radio kao ulični pozornik, a potom službenik u Birou za kriminaloističku identifikaciju, postao je policajac u civilu zadužen za krivična djela vezana uz prostituciju, kocku i zloupotrebu droge. Serpico, koji se od većine svojih kolega razlikovao intelektualnim ambicijama, liberalnim stavovima kao i simpatijama za kontrakulturu bio je svjedokom brojnih incidenata vezanih uz policijsku brutalnost, ali još više brojnim slučajevima primanja mita ili reketarenja sitnih uličnih kriminalaca od strane svojih kolega.

Serpico je o svemu tome pokušao izvijestiti svoje pretpostavljene, ali nije bilo nikakve službene reakcije; umjesto toga su vijesti o tome stigle do njegovih korumpiranih kolega koji su ga počeli izlagati svakojakom šikaniranju. Serpico je, zajedno sa svojim kolegom Davidom Durkom, na kraju zaključio kako se nešto može promijeniti jedino ako se uključi šira javnost, te je kontaktirao *[[New York Times]]*. Njegovo svjedočenje o korupciji, objavljeno 25. aprila 1970. na naslovnoj stranici, potaklo je gradonačelnika Johna W. Lindsaya da osnuje Knappovu komisiju, istražno tijelo sa posebnim ovlastima  da iskorijeni korupciju.

3. februara 1971. je Serpico zajedno sa još trojicom policajaca u civilu poslan u brooklynsko naselje Williamsburg kako bi uhapsio grupu dilera heroina. Prilikom akcije je jedan od dilera u Serpica ispalio metak koji ga je pogodio u glavu, a njegovi kolege mu pri tome nisu pružili pomoć; Serpico zbog toga vjeruje da je cijela akcija bila isplanirana i izvedena sa ciljem da ga se likvidira. Serpico je preživio i oporavio se, iako je od posljedica ranjavanja oglušio na jedno uho.

Serpico je nakon toga javno svjedočio pred Knappovom komisijom, postavši prvi pripadnik Njujorške policije koji je pred javnošću govorio o sistemskoj korupciji. Sljedeće godine je dobio najviše odlikovanje - Medalju časti, ali je ubrzo nakon toga dao otkaz te otišao živjeti u Švicarsku. Serpico se nakon nekoliko godina vratio u SAD, gdje povremeno predaje na univerzitetima i policijskim akademijama, te komentira rad suvremene policije, kao i slučajeve korupcije i policijske brutalnosti.

O Serpicu je publicist Peter Maas napisao knjigu, koja je 1973. postala bestseler. Po njoj je ugledni režiser Sidney Lumet snimio film *[[Serpico (film)|Serpico]]* sa Alom Pacinom u glavnoj ulozi. Nekoliko godina kasnije je Serpicova karijera policajca u civilu postala predmetom TV-filma *Serpico: The Deadly Game*, u kojoj je njegov lik tumačio David Birney, a koja je u jesen 1976. proširena u kratkotrajnu TV-seriju *[[Serpico (TV serija)|Serpico]]*.

## Povezano
* Robert Leuci

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* .
* .
* .
Kagero-za

je japanski igrani film snimljen 1981. godine u režiji Seijuna Suzukija. Po žanru je mješavina drame i fantastike. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Kyoke Izumija. Radnja se događa 1926. godine, a protagonist, koga tumači Yusaku Matsuda, je dramski pisac koji istovremeno održava ljubavnu vezu sa dvije žene - od kojih je jedna (koju tumači Michio Okusu) udana, a druga (koju tumači Eriko Kasuda) duh. *Kagero-za* je koristio nelinearnu narativnu strukturu, kao i elemente klasične japanske umjetnosti i no drame u narativne svrhe, a u filmu se odaje počast i klasičnim nijemim dijelima japanske kinematografije. Zajedno sa prethodnim filmom *[[Zigeunerweisen]]* i kasnijim filmom *[[Yumeji]]* predstavlja *Taisho* trilogiju Suzukijevih filmova radnjom smještenih u Taisho period.

## Uloge
* Yūsaku Matsuda ... Shunko Matsuzaki
* Michiyo Okusu ... Shinako
* Katsuo Nakamura ... Tamawaki
* Yoshio Harada ... Wada
* Eriko Kusuda ... Ine
* Mariko Kaga ... Miyo
* Ryūtarō Ōtomo ... Shishō

## Vanjske veze
* 
* *[http://www.jmdb.ne.jp/1981/de002730.htm Kagerō-za]*  na Japanese Movie Database
Yumeji

je japanski igrani film snimljen 1991. godine u režiji Seijuna Suzukija. Po žanru predstavlja kombinaciju biografskog filma i fantastike. Protagonist, čiji lik tumači Kenji Sawada, je japanski slikar Takeshima Yumeji. Radnja se događa 1920-ih i prikazuje kako Yumeji postaje svjedokom obračuna nekoliko duhova. *Yumeji* predstavlja završni dio *Taisho* trilogije Suzukijevih filmova smještenih u istoimeni historijski period, a koje su činili *[[Zigeunerweisen (film)|Zigeunerweisen]]* i *[[Kagero-za]]*.

## Uloge
* Kenji Sawada ... Takehisa Yumeji
* Tomoko Mariya ... Tomoyo
* Yoshio Harada ... Sokichi Wakiya
* Masumi Miyazaki ... Hikono
* Tamasaburo Bando ... Gyoshu Inamura
* Reona Hirota ... O-Yo
* Chikako Miyagi ... Dojilja
* Kazuhiko Hasegawa ... Onimatsu
* Michiyo Okusu ... Stanodavka

## Vanjske veze
* 
* *[http://www.jmdb.ne.jp/1991/do001090.htm Yumeji]*  at the Japanese Movie Database
Taishō period

**Tajšo period** (大正時代 - *Tajšo džidaj*), je period istorije Japana koji je započeo 30. jula 1912. godine, dolaskom cara Tajšo na presto i trajao je do 25. decembra 1926. godine. Zbog lošeg zdravlja cara Tajšo, vlast praktično prelazi u ruke oligarhijske grupe starijih državnika *Genro* (元老), koji su takođe predstavljali članove japanskog parlamenta *Kokaj* (国会) i pripadali demokratski orijentisanim strankama. Tajšo period, stoga karakteriše liberalni pokret poznat i kao *Tajšo demokratija*.

## Istorijske i političe osnove

Na dan 30. jula 1912. godine, umire car Meidži i nasleđuje ga njegov sin princ Jošihito, koji postaje novi vladar Japana kao car Tajšo. Uticaji zapadnjačke kulture, nastavljaju se i u ovom periodu. Umetnici poput Kobajaši Kijočika, usvajaju zapadnjaču tehniku slikanja, međutim nastavljaju da stvaraju i u tehnici Ukijo-e. Mori Ogaj i Nacume Soseki studiraju u insostranstvu i bivaju upoznati sa modernim tokovima zapada.

Posledice Meidži obnove iz 1868. godine, nisu samo uticale na ispunjavanje lokalnih i inostranih političkih i ekonomskih zahteva, več su uticale i na uspešnu samoodbranu Japana od nadolazećih kolonijalih sila. Usled ovakvih okolnosti, u Japanu se razvija i interesovanje ka socijalizmu i urbanom vidu proleterijata. Biračka prava, socijalna i radna zaštita, kao i nenasilni protesti postaju ideali ranih levičarskih pokreta. Porast i jačanje opozicije će naposletku dovesti do odluke vlade da se ukine *Japanska Socijalistička partija* (日本社会党 - *Nihon Šakajto*), samo godinu dana nakon njenog osnivanja 1906. godine. Ovo će rezultovati potpunom uništenju socijalističkog pokreta u Japanu.

Uvideći jačinu rastućih konflikata između Nemačke i Evrope (od koga će naposletu započeti Prvi svetski rat), Japan odlučuje da napadne okupirane nemačke zone u Kini i Pacifiku, 23. avgusta 1914. godine. Ubrzo nakon toga uspeva da zauzme kinesku provinciju Šandung, Marijanska ostrva, Karolinska ostrva i Maršalska ostrva u Tihi okeanu.

Sa podrškom zapadnjačke alijanse, upletene u rat u Evropi, Japan uspeva da proširi još više svoj uticaj u Kini objavljivanjem *Dvadesetjednog zahteva* (対華二十一ヵ条要求 - *Tajka Nidžuikajjo Jokju*), tokom januara, 1915. godine. Pored zauzimanja većine nemačih teritorija Mandžurije i unutrašnje Mongolije, Japan zahteva i posedovanje velikih rudnika i metalurških kompleksa u centralnoj Kini.

Tokom 1920-ih, Japan se okreće ka demokratskom tipu vladavine, međutim parlamentarna vladavina nije bila dovoljno duboko ukorenjena kako bi se održala pod pritiskom sve većih ekonomskih i političkih pritisaka tokom 1930-ih.

## Literatura
* 

## Vanjske veze
Kraljevstvo Novi Zeland

**Kraljevstvo Novi Zeland** (engleski: *Realm of New Zealand*) je naziv za cjelokupno područje na kojem monarh Novog Zelanda vlada kao državni poglavar. Termin se ne odnosi na Novi Zeland, koji je suverena država, već na širi teritorijalni entitet koji uključuje državu Novi Zeland, ali i njezine zavisne teritorije i slobodno povezane države. To se područje naziva "kraljevstvo" jer se na njegovom čelu nalazi monarh. Kraljevstvo se sastoji od Novog Zelanda (uključujući i Rossov teritorij na Antarktiku), Cookovih Otoka, Niuea i Tokelaua, a službeni predstavnik monarha na tom području je generalni guverner, mada svaka zasebna teritorijalna cjelina ima i svog predstavnika.

## Sastav Kraljevstva

Kao što je ranije rečeno, Kraljevstvo se sastoji od četiri države i antarktičkog teritorija na kojeg Novi Zeland polaže pravo, a koji se smatra sastavnim dijelom te države. Ovdje donosimo sumarni pregled:

## Vanjske veze

* Letters Patent constituting the office of Governor-General of New Zealand  &mdash; gives explanation for "Realm of New Zealand"
*"Cook Islands"  (NZ Ministry of Foreign Affairs)
*"Niue" (NZ Ministry of Foreign Affairs)
* "New Zealand and the Tokelau Islands"  (NZ Ministry of Foreign Affairs)
* "Ross Dependency" (NZ Ministry of Foreign Affairs)
Zigeunerweisen (film)

je japanski igrani snimljen 1980. godine u režiji Seijuna Suzukija. Po žanru je mješavina drame i fantastike, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana *Ploča Sarasatea* Hyakkena Uchide. Radnja se događa u Japanu za vrijeme Taisho perioda (1912-1926), a protagonist, koga tumači Toshiya Fujita, je profesor njemačkog jezika koji dolazi u posjet prijatelju (čiji lik tumači Yoshio Harada) koji postane optužen za ubistvo žene, a što je početak niza neobjašnjivih i zastrašujućih događaja. Film je naslov dobio po istoimenoj kompoziciji španskog autora Pabla de Sarasetea koja predstavlja lajtmotiv soundtracka, odnosno gramofonskoj ploči koja igra važnu ulogu u zapletu.

Suzukiju je *Zigunerweisen* bio drugi po redu film nakon dugogodišnje pauze izazvane filmom *[[Žigosan za ubijanje]]*, odnosno sporom za matičnim studijem Nikkatsu, a nakon koga je došao na crnu listu etabliranih japanskih filmskih kuća. Slično, kao i prethodni film, *[[A Tale of Sorrow and Sadness]]* Suzuki ga je bio prisiljen snimati u vlastitoj, odnosno nezavisnoj, te je, suočen odbijanjem vlasnika kino-dvorana organizirao premijeru u za tu svrhu podignutom šatoru. *Zigeunerwesien*, koje je nakon crnohumornih i akcijskih filmova Suzukiju predstavljao žanrovski odmak u vode drame, je, za razliku od prethodnog ostvarenja, postiglo uspjeh kod publike, ali i kritike, a sljedeće godine je osvojio i Srebrni medvjed na Berlinskom festivalu. Suzuki će nakon njega snimiti još dva žanrovski srodna filma radnjom smještena u Taisho period - *[[Kagero-za]]* i *[[Yumeji]]* - koji čine *Taisho* trilogiju.

## Uloge
* Yoshio Harada ... Nakasago
* Naoko Otani ... Koine/Sono
* Toshiya Fujita ... Aochi
* Michiyo Okusu ... Shuko, Aochijeva supruga
* Kisako Makishi ... Taeko
* Kirin Kiki ... Kimi
* Akaji Maro ... Slijepac
* Sumie Sasaki ... Sobarica u hotelu
* Isao Tamagawa ... Dr. Amaki
* Hatsuo Yamaya ... Policajac

## Vanjske veze
* 
* 
* *[http://www.jmdb.ne.jp/1980/dd001040.htm Zigeunerweisen]*  at the Japanese Movie Database
Pablo de Sarasate

**Pablo Martin Meliton de Sarasate i Navaskues** (; Pamplona, 10. marta 1844 – Bijaric, 20. septembra 1908.), španski violinski virtuoz i kompozitor.

Proslavio se individualnim violinističkim stilom i delima na španske motive poput *„Španskih plesova“*.

## Vanjske veze
The Wicker Man (film, 1973)

***The Wicker Man*** () je britanski horor film snimljen 1973. u režiji Robina Hardyja kome je predstavljao cjelovečernji debi, danas poznat kao jedno od najboljih i najuticajnijih ostvarenja žanra.

Predstavlja adaptaciju romana *[[Ritual (roman, Pinner)|Ritual]]* Davida Pinnera. Protagonist, koga tumači Edward Woodward, je narednik Howie, škotski policajac koji odlazi na izolirani hebridski otok Summerisle istraživati prijavljeni nestanak lokalne djevojčice. Radnja prikazuje kako Howie, kao gorljivi kršćanin, na svoj veliki užas otkriva kako su lokalni stanovnici odbacili kršćanstvo i ponovno prihvatili staru keltsku pogansku vjeru i na još veći užas zaključuje kako djevojčicu namjeravaju žrtvovati starim bogovima.

Iako je *The Wicker Man* sniman sa relativno niskim budžetom, oko sebe je uspio okupiti impresivnu glumačku ekipu. Najvećim adutom filma se, međutim, pokazao Hardy, koji je namjerno izbjegavao mnoge od tadašnjih konvencija žanra, bilo da je riječ o eksploatacijskim sadržajima kao što su eksplicitno nasilje i golotinja, bilo kroz korištenje crnog humora, ali i svojevrsne "pomaknute" atmosfere kojoj je značajno doprinio soundtrack koji se sastoji od folk pjesama Paula Giovannija. Najveći dojam je, međutim, ostavila završna, spektakularna i zastrašujuća završna scena, a upravo zbog koje se *The Wicker Man* naziva jednim od najvećih horor-filmova svih vremena.

*The Wicker Man* nakon premijere ispočetka nije izazvao neku naročitu pažnju, jer su ga producenti smatrali "nevažnim" B filmom, te je, između ostalog, kao takav prikazivan u dvostrukim predstavama sa *[[Don't Look Now]]*. Zbog prilagodbe američkom tržištu je iz njega izbačeno i oko 10-ak minuta sadržaja, koji su vraćeni u restauriranu verziju tek krajem 1980-ih. U međuvremenu je reputacija filma rasla, te je dobio kult status.

Godine 1978. su Hardy i njegov scenarist Anthony Shaffer napisali novelizaciju. Godine 2006. je, pak, snimljen američki remake sa Nicolasom Cageom u glavnoj ulozi, koji se smatra jednim od najgorih filmova svojih vremena i sa kojim Hardy nije htio imati nikakve veze. Umjesto toga je, kao svojevrsni nastavak, napisao roman *[[Cowboys for Christ]]* na temelju koga je 2011. snimljen film *[[The Wicker Tree]]*.

## Uloge

* Edward Woodward ... Nar. Howie
* Britt Ekland i Annie Ross (glas) ... Willow MacGregor
* Diane Cilento ... Miss Rose
* Ingrid Pitt ... Bibliotekarka
* Christopher Lee ... Lord Summerisle
* Lindsay Kemp ... Alder MacGregor (stanodavac)
* Russell Waters ... Lučki kapetan
* Aubrey Morris ... Stari vrtlar/Kopač groba
* Irene Sunter ... May Morrison
* Donald Eccles ... T.H. Lennox
* Walter Carr ... School Master
* Roy Boyd ... Broome
* Peter Brewis ... Muzičar
* Geraldine Cowper ... Rowan Morrison
* John Sharp ... Dr. Ewan
* John Hallam ... Pozornik McTaggart
* Tony Roper ... Poštar

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
 by Mark Deming (rating 4/5)
* Information on the 2009 stage adaptation of the film 
* Information about the Various Versions of ''The Wicker Man''
* Trunk Records release information 
* *[[Sight & Sound]]* Intervju sa Robinom Hardyjem o filmu *The Wicker Man* (2013)
Zakk Wylde

**Zek Vajld** (engl. **Zakk Wylde** rođen kao **Džefri Filip Vieland** engl. **Jeffrey Phillip Wielandt**, 14. januar 1967.) je američki muzičar, pevač, tekstopisac, multi-instrumentalista i povremeni glumac koji je najpoznatiji kao bivši gitarista za Ozi Ozborna, i osnivač hevi metal benda Blek Lejbel Sosajiti. Njegov dizajn mete se pojavljuje na mnogim njegovim gitarama i široko je prihvaćen. On je bio gitarista i pevač u bendu "Prajd i Glori", koji je objavio jedan istoimeni album 1994. pre raspuštanja. Kao solista je objavio album Book of Shadows 1996.

## Izvori
La Maman et la Putain

***La Maman et la Putain*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1973. godine u režiji Jeana Eustachea, kome je to predstavljao cjelovečernji debi, poznat po skandalu koji je izazvao na premijeri, ali i po tome što se navodi kao jedno od posljednjih velikih ostvarenja Novog vala.

Film je velikim dijelom bio autobiografskog karaktera, odnosno bio inspiriran Eustacheovom propalom ljubavnom vezom sa studenticom književnosti Françoise Lebrun, koja se na pojavljuje u filmu u svome prvom glumačkom nastupu. Protagonist, koga tumači Eustacheov prijatelj Jean-Pierre Léaud je Alexandre, mladi pariški intelektualac koga uzdržava njegova djevojka Marie (koju tumači Bernadette Lafont, također Eustacheova prijateljica) a koji slobodno vrijeme provodi u potrazi za drugim ženama. Radnja prikazuje kako upozna bolničarku Veroniku (koju tumači Lebrun) te vezu sa Marie načini otvorenom, a što na kraju uključuje i eksperimentiranje sa seksom utroje.

Film je snimljen sa izuzetno niskim budžetom, na vrpci formata 16mm i u crno-bijeloj tehnici koja je tada već bila izuzetno rijetka, odnosno gotovo u isključivoj domeni art filma. U filmu nema originalne muzike, a radnja se gotovo u pravilu odvija preko dijaloga, koji se uglavnom tiču različitih aspekata seksa, ali sadrže i brojne reference na popularnu kulturu i nedavne velike studentske demonstracije 1968. godine koje su na protagonista ostavile snažan pečat.

Premijerno je prikazan na Kanskom festivalu gdje je duboko podijelio kritiku. Kritičari okupljeni oko novovalnog glasila *[[Cahiers du cinema]]* su ga veličali kao remek-djelo, dok su ga ostali nazivali "pretencioznim", a u francuskoj štampi je proglašen mizoginističkim, odnosno zbog brojnih referenci na različite aspekte seksualnosti i svojevrsnom "uvredom nacije". Usprkos toga je u Cannesu osvojio Veliku nagradu žirija. Reputacija Eustacheovog filma je, međutim, sa vremenom rasla, i to prije svega zbog toga što se smatra perceptivnim ostvarenjem koje je kroz neobičan ljubavni trokut, ali i prikazom negativnih posljedica promiskuitetnog i hedonističkog životnog stila bilo jedno od prvih koje prikazuje negativne posljedice  seksualne revolucije.

## Uloge
* Bernadette Lafont ... Marie
* Jean-Pierre Léaud ... Alexandre
* Françoise Lebrun ... Veronika
* Isabelle Weingarten ... Gilberte
* Jacques Renard ... Alexandreov prijatelj
* Jean-Noël Picq ... ljubitelj Offenbacha
* Geneviève Mnich ... Veronikina prijateljica
* Caroline Loeb
* André Téchiné
* Jean-Claude Biette
* Pierre Cottrell
* Jean Douchet
* Douchka
* Bernard Eisenschitz
* Noël Simsolo
* Berthe Granval
* Jean Eustache ... čovjek u supermarketu

## Izvori

## Vanjske veze
*
*
I Know What You Did Last Summer

***Znam što si radila prošlog ljeta*** () je američki horor film snimljen 1997. godine u režiji Jima Gillespieja. Predstavlja adpataciju istoimenog romana Lois Duncan, pri čemu je scenario, koji je napisao Kevin Williamson, inspiraciju pronašao i u urbanim legendama u Kuki. Protagonisti su grupa gimnazijalaca u malom gradu koji jedne noći vozeći se automobilom udare čovjeka, a potom sakriju njegovo tijelo nastojeći zataškati zločin. Radnja prikazuje kako ih godinu dana kasnije počinju unzemiravati anonimne poruke u kojima pošiljalac tvrdi da "zna što su uradili prošlog ljeta".

Snimanje filma je velikim dijelom potaknuo prošlogodišnji uspjeh filma *[[Scream (film, 1996)|Scream]]*, koji je bio parodirao, ali i oživio slasher filmove iz 1980-ih u kojima su tinejdžeri bili žrtve manijaka i serijskih ubica naoružanih hladnim oružjem, a kome je scenarist također bio Williamson. Kritike filma su bile loše, ali je zato doživio veliki uspjeh među publikom, a što je sljedeće godine potaklo snimanje nastavka pod naslovom *[[I Still Know What You Did Last Summer]]* 1998. godine i DVD-to-video nastavka *[[I'll Always Know What You Did Last Summer]]* 2006. godine. Četvoro glavnih glumaca - Jennifer Love Hewitt, Ryan Philippe, Sarah Michelle Gellar i Freddie Prinze, Jr. - su zahvaljujući filmu počeli uspješne karijere na televiziji (a Gellar i Prinze su se kasnije vjenčali). Film je postao i predmetom brojnih referenci u popularnoj kulturi.

## Uloge

* Jennifer Love Hewitt ... Julie James
* Sarah Michelle Gellar ... Helen Shivers
* Ryan Phillippe ... Barry Cox
* Freddie Prinze, Jr. ... Ray Bronson
* Bridgette Wilson ... Elsa Shivers
* Anne Heche ... Missy Egan
* Muse Watson ... Ben Willis
* Johnny Galecki ... Max Neurick

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Don't Look Now

***Ne okreći se*** (eng. *Don't Look Now*) je englesko-talijanski film redatelja Nicolasa Roega iz 1973.  godine, baziran na istoimenoj noveli Daphne du Maurier.  Film je kombinacija psihološkog trilera i horrora, s nadnaravnim elementima, nizom čudnih slučajnosti koje povezuju događaje.

Nedugo nakon što im se utopila kći, John i Laura Baxter borave u Veneciji gdje on radi na restauriranju stare crkve.  Za to vrijeme ona se počinje družiti s parom neobičnih sestara od kojih je jedna slijepa i navodno ima sposobnost komuniciranja s mrtvima te uvjerava Lauru da *vidi* njihovu pokojnu kćer.  Racionalni John im ne vjeruje i uskoro postaje vrlo zabrinut oko utjecaja koji one vrše na njegovu ženu.  Također i sam počinje imati čudne doživljaje, uključujući i povremeno viđenje misteriozne pojave u crvenoj kabanici koja ga izdaleka podsjeća na kćer.  Istovremeno, u gradu opustjelom izvan turističke sezone hara ubojica za kojim policija neuspješno traga.

Osim po šokantnoj završnoj sceni, film je postao poznat i po sceni seksa između Julie Christie i Sutherlanda, koja je bila neuobičajeno eksplicitna za ono doba.  Postojale su i glasine da nije bila odglumljena, ali režiser i glumci su ih pobijali.  Zapravo, glumački par se tek upoznao na izradi filma, a Roeg je još inzistirao da to bude prva scena na snimanju *kako bi je se što prije riješili*.  Smislio ju je u posljednjem trenu, smatrajući da inače ima previše scena u kojima se bračni par svađa.

U istraživanju Britanskog filmskog instituta 1999. zauzeo je osmo mjesto na listi od 100 najboljih britanskih filmova.  Posebno je hvaljena tjeskobna atmosfera i snimateljski rad za koji mu je dodjeljena nagrada BAFTA.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*
Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda

**Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda** (engleski: *Declaration of the Independence of New Zealand*; maorski: *He Wakaputanga o te Rangatiratanga*) je dokument kojeg su 1835. godine potpisala Ujedinjena plemena Novog Zelanda, a u kojem je proglašena nezavisnost Novog Zelanda. Ovaj dokument je imao važne sociopolitičke posljedice, posebice u kontekstu kasnije potpisanog sporazuma iz Waitangija. U njemu su potpisnici deklarirali ustav nezavisne države te su se obvezali da će se svake godine sastati u Waitangiju kako bi donosili zakone; uz to, deklaracija je sadržavala i poziv južnim maorskim plemenima da zaborave lične animozitete i pridruže se onima sa sjevera.

Još 1834. godine, novozelandski mjesni ministar James Busby je izradio nacrt dokumenta kojeg je nazvao *Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda*, a kojeg je 28. listopada 1835. godine u Waitangiju potpisalo 34 maorskih plemenskih vođa; do 1839., ukupno su 52 plemena pristupila sporazumu. Plemenski čelnici su ovu deklaraciju potpisali kao predstavnici Ujedinjenih plemena Novog Zelanda, dok su kao svjedoci potpisani misionari Henry Williams i George Clark (koji su i preveli dokument) te trgovci James Clendon i Gilbert Mair.

Politički kontekst nastanka deklaracije bio je vezan uz bojazan o svojeglavom ponašanju britanskih predstavnika na Novom Zelandu, ali i strah da će Francuska proglasiti svoj suverenitet nad otocima (o tom je periodu pustolov Charles de Thierry želio proglasiti koloniju na teritoriju za kojeg je tvrdio da ga je kupio u Hokiangi). Uz to, deklaracija je bila i posljedica ideja među nekim maorskim plemenima o ujedinjenju Maora i formiranju maorske vlade. Maori su u to vrijeme bili dobro involvirani u međunarodnu pomorsku trgovinu te su, nakon što je trgovački brod *Sir George Murray* zaustavljen u Sydneyju jer nije imao zastavu, u to vrijeme koristili vlastitu zastavu koja je zapravo bila prva neslužbena, ali originalna, novozelandska zastava (službena verzija zastave ponešto je izmijenjena) te se mogla vidjeti sve do početka XX. vijeka.

Nakon potpisivanja, kopija sporazuma je poslana britanskom kralju Williamu IV., koji je već ranije bio odobrio spomenutu zastavu Ujedinjenih plemena. Dana 25. svibnja 1836., William IV. je priznao Deklaraciju, što je izazvalo negodovanje kolonijalnog ureda na Novom Zelandu. Posljedica svega toga bilo je donošenje nove kolonijalne politike, koja je kulminirala potpisivanjem sporazuma iz Waitangija 1840. godine.

U današnje vrijeme, postoje određene debate oko toga je li Deklaracija još uvijek na snazi ili ne. I dok postoji manja skupina koja ju još uvijek smatra važećom, većina se slaže kako je Deklaracija prestala važiti potpisivanjem sporazuma iz Waitingija 1840. godine te kako ju treba tretirati kao historijski dokument.
Legenda o Suramskoj tvrđavi (film)

***Legenda o Suramskoj tvrđavi*** () je sovjetski igrani film snimljen na gruzijskom jeziku 1985. godine u režiji Doda Abašidzea i Sergeja Paradžanova. Temelji se na pripovjetci *Tsiskari* Daniela Čonkadzea koja se, pak, temeljila na gruzijskoj narodnoj legendi. Radnja se događa u srednjovjekovnoj Gruziji i prikazuje kako je mladić živ zazidan u zidove tvrđave koja se prije toga stalno urušavala, te je tako svojom žrtvom omogućio da nastavi čuvati zemlju od vanjskih neprijatelja. Film se isticao nedostatkom tradicionalne naracije i statičnim kadrovima, kao i inzistiranjem na za dotadašnju sovjetsku kinematografiju atipičnim religijskim motivima, odnosno prikazom odnosa kavkaskih kršćana i muslimana u doba prije ruske i sovjetske vlasti. Paradžanovu, koji se smatrao jednim od najvećih sineasta u tadašnjem SSSR-u, to je bio prvi film nakon *[[Boja nara|Boje nara]]* 1969. godine, odnosno dugogodišnje pauze izazvane neprijateljstvom sovjetskih vlasti, koja ga je neko vrijeme poslala u zatvor.

## Uloge
* Leila Alibegašvili ... Mlada Vardo
* Zurab Kipšidze ... Durmišhan
* Dodo Abašidze ... Osman Aga (stariji Nodar)/Simon
* Sofiko Čiaureli ... Stara Vardo
* Levan Učaneišvili ... Zurab (kao L. Učaneišvili)

## Povezano
**[[Suramska tvrđava (film)|Suramska tvrđava]]*

## Vanjske veze
*
Glastonbury Fayre

***Glastonbury Fayre*** je britanski dokumentarni film snimljen 1972. godine u režiji Nicolasa Roega i Petera Neala. U njemu se prikazuje rock festival u Glastonburyju koji je 1971. godine bio održan pod naslovom *Glastonbury Fayre*.

## Muzika
Popis izvođača koji se pojavljuju u filmu:
* Arthur Brown
* Family
* Fairport Convention
* Gong
* Kingdom Come
* Linda Lewis
* Magic Michael
* Melanie
* Quintessence
* Terry Reid
* Traffic
* Trumpton and the Riots
* Tonto's Expanding Head Band
* Bostik Swastika

## Povezano
* *[[Glastonbury (film)|Glastonbury]]*
* *[[Glastonbury the Movie]]*

## Izvori

## Vanjske veze
* Fansite with pictures of the 1971 festival
* Details of the soundtrack album
Pištoljska opera

je japanski kriminalistički film snimljen 2001. godine u režiji Seijuna Suzukija. Predstavlja nastavak Suzukijevog kultnog filma *[[Žigosan za ubijanje]]* iz 1967. godine. Protagonistica, čiji lik tumači Makiko Esumi, je profesionalni ubica u Cehu ubica koja dobija zadatak likvidacije tajanstvenog ubice. U filmu se pojavljuje lik Goroa Hanade, protagonista *Žigosanog za ubijanje*, iako ga umjesto Joea Shishide tumači Mikijino Hira.

## Uloge
* Makiko Esumi ... Miyuki Minazuki alias Ulična mačka alias Ubica Br. 3
* Sayoko Yamaguchi ... Sayoko Uekyo
* Kirin Kiki ... Minazukina baka
* Mikijiro Hira ... Goro Hanada alias Prvak alias Bivši Ubica br. 1
* Hanae Kan ... Sayoko, djevojčica
* Jan Woudstra ... Bezbolni kirurg alias Br. 5
* Masatoshi Nagase ... Čovjek u crnom alias Tamni konj
* Haruko Kato ... Shizuka Orikuchi

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* *[http://www.jmdb.ne.jp/2001/dy002910.htm Pistol Opera]*  at the Japanese Movie Database
El espíritu de la colmena

***El espíritu de la colmena*** () je španski igrani film snimljen 1973. godine u režiji Victora Ericea, koji se smatra jednim od najboljih i najznačajnijih ostvarenja u historiji španske kinematografije.

Radnja se događa u jednom španskom gradiću 1940. godine, nedugo nakon završetka građanskog rata i uspostave Francovog režima, te prikazuje život jedne porodice koja se nastoji prilagoditi novim okolnostima. Protagonistica je najmlađa kćer koja, nakon što je u putujućem kinu pogledala film *[[Frankenstein (film, 1931)|Frankenstein]]*, počinje njegovu radnju povezivati sa događajima oko nje, odnosno hvatanjem odbjeglog vojnika poražene republikanske vojske, odnosno maštati o Frankensteinovom čudovištu.

*El espiritu de la colmena* je snimljen u posljednjim godinama Francovog režima, kada je u značajnoj mjeri oslabila dotadašnja represija, a sineasti i drugi autori bili manje podvrgnuti cenzuri, te su se nešto slobodnije mogli baviti dotadašnjom tabu temom građanskog rata, te podjela i trauma koje je izazvao i još uvijek izazivao u španskom društvu. Mnogi su u radnji i likovima, a pogotovo u korištenju motiva iz klasičnog hollywoodskim horor-filma, vidjeli osudu konformizma i državne represije, a posebno je isticano korištenje djeteta kao glavnog lika, odnosno prikazivanje svih tih zbivanja iz nevine dječje perspektive. Ulogu djevojčice je tumačila 7-godišnja Ana Torrent, koja će kasnije postati jedna od najpoznatijih španskih glumica; kako bi joj olakšao glumu, Erice je odlučio njen lik prozvati "Ana", a isto je učinio i sa drugim glavnim likovima, koje je prozvao po glumcima koji su ih tumačili.

Film je prikazan na Filmskom festivalu u San Sebastianu gdje je osvojio Zlatnu školjku. 

## Uloge
* Fernando Fernán Gómez ... Fernando
* Teresa Gimpera ... Teresa
* Ana Torrent ... Ana
* Isabel Tellería ... Isabel
* Ketty de la Cámara ... Milagros, la criada
* Estanis González ... Guardia civil
* José Villasante ... Frankensteinovo čudovište
* Juan Margallo ... Bjegunac
* Laly Soldevila ... Doña Lucía, učiteljica
* Miguel Picazo ... Ljekar

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* ''The Spirit of the Beehive'' essay at Criterion Collection by Paul Julian Smith
Aleksandros Panagulis

**Aleksandros Panagulis** () (2. jul 1939. – 1. maj 1976) bio je grčki liberalni političar, pjesnik, aktivist i militant, najpoznatiji po tome što je, u nastojanju da obori Pukovnički režim i obnovi demokraciju 1968. pokušao izvesti atentat na diktatora Georgiosa Papadopulosa. Nakon njega je bio uhvaćen, osuđen na smrt, ali mu je režim, bojeći se da stvara mučenika, odlučio poštediti život; umjesto toga je Panagulis bio izlagan višegodišnjem sistematskom mučenju, koje je prestalo kada je u ljeto 1973. pušten u okviru amnestije. Panagulis je otišao u kratko izgnanstvo u Firencu gdje je upoznao novinarku Orianu Fallaci koja će mu postati biograf i životna partnerica. Panagulis se nakon obnove demokracije vratio u domovinu, gdje je postao jedan od najžešćih kritičara novostvorenog političkog establišmenta, koje je optuživao za kolaboraciju sa nekadašnjom huntom. Stradao je u prometnoj nesreći koja je dan-danas predmet teorija zavjera vezanih uz navodne dokaze za svoje optužbe koje je namjeravao objaviti neposredno prije smrti. 

## Vanjske veze
* E.DI.N.
Wicked, Wicked

***Wicked, Wicked*** () je američki triler film snimljen 1973. godine u režiji Richarda L. Barea. Radnja je smještena u jedan hotel gdje se same plavokose gošće nakon dolaska nikad ne odjave, odnosno nestaju. Protagonist, koga tumači David Bailey je hotelski detektiv kome tokom istrage tih događaja u hotel radi pjevačkog nastupa dođe bivša supruga (čiji lik tumači Tiffany Bolling) te, koristeći plavu periku postane predmetom zanimanja psihopatskog serijskog ubice. Iako je iza njega stajao veliki hollywoodski studio MGM te iako je bio namijenjen najširoj publici, *Wicked, Wicked* je u određenom aspektu predstavljao eksperimentalni film, s obzirom da se u njemu prvi put primijenila tehnika snimanja i prikazivanja "Duo-Vision", odnosno radnja se u potpunosti prikazivala kroz podijeljeni ekran. Prilikom prikazivanja u kino-dvoranama se morao osigurati posebni zvuk za svaku od "polovica" filma, pa je zato *Wicked, Wicked* bio jedno od prvih filmskih ostvarenja u stereo tehnici. Kritičari su mu, međutim, bili neskloni, zamjerajući mu niz klišeja i "neozbiljnost" na razini camp estetike. Film je također loše prošao kod publike, a za što je Bare najviše krivio tadašnjeg MGM-ovog predsjednika Kirka Kerkoriana koji je, po njegovom mišljenju, novac koji se trebao koristiti za promociju filma distribuirao u MGM-ove kockarnice u Las Vegasu. Zbog neuspjeha *Wicked, Wicked* je MGM odustao od planiranog špijunskog trilera *October Incident*, koji se također trebao snimati "Duo-Vision" tehnikom.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
I visionari

***I visionari*** () je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1968. godine u režiji Maurizija Ponzija. Po žanru je drama, a radnja prikazuje ljubavni trokut i druge probleme koji nastaju kada se jednoj italijanskoj teatarskoj grupi priključi glumac iz Francuske. Prikazan je na festivalu u Locarnu gdje je nagrađen Zlatnim leopardom.
Charles mort ou vif

***Charles mort ou vif*** () je švicarski igrani film snimljen na francuskom jeziku 1969. godine u režiji Alaina Tannera, kome je to predstavljao cjelovečernji debi. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači François Simon, je 50-godišnji vlasnik tvornice satova koji na proslavi 100-godišnjice njenog osnivanja odjednom odluči napustiti i porodicu i mjesto direktora, te umjesto toga novi dom pronalazi kod boemskog bračnog para. Radnja prikazuje kako njegova porodica na to reagira različito, s obzirom da njegov postupak pokrene pokušaj preuzimanja tvrtke. *Charles* je prikazan na Filmskom festivalu u Locarnu gdje je zajedno sa još nekoliko filmova osvojio Zlatni leopard.

## Uloge
* François Simon : *Charles Dé*
* Marcel Robert : *Paul*
* Marie-Claire Dufour : *Adeline*
* André Schmidt : *Pierre Dé, fils de Charles*
* Maya Simon : *Marianne Dé, fille de Charles*
* Michéle Martel : *Germaine Dé, la femme de Charles*
* Jo Excoffier : *Reporter de TV*
* Walter Schochli : *Le détective*
* Jean-Pierre Moriaud : *L'avocat*
* Jean-Luc Bideau : *Le premier infirmier*
* Francis Reusser : *Le second infirmier*

## Vanjske veze
*
Waitangi

**Waitangi** se može odnositi na:

* Waitangi, Northland, lokalitet na Novom Zelandu, gdje je potpisan sporazum iz Waitangija
* Waitangi, otoci Chatham, luka na Novom Zelandu
Waitangi (Northland)

**Waitangi** ( ili , ) je naselje i lokalitet u Zaljevu otoka na Sjevernom otoku, na Novom Zelandu. Nalazi se u regiji Northland te je upravno dio obližnjeg grada Paihije; nalazi se 60 kilometara od Whangareija, najsjevernijeg grada na Novom Zelandu. 

Iako je 2013. godine imao nešto više od 800 stanovnika, Waitingi uglavnom ima historijski značaj za Novi Zeland jer su u njemu potpisane i Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda iz 1835. godine i slavni Sporazum iz Waitangija iz 1840. godine, koji se danas smatra dijelom novozelandskog Ustava. Jedan od najpoznatijih lokaliteta u mjestu je Treaty House, gdje su potpisani sporazumi, a čiji je prvi vlasnik bio James Busby. 

## Povezano
* Sporazum iz Waitangija
* Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda

## Reference

## Vanjske veze

* Waitangi Treaty Ground website
* Info on Waitangi 
* Biography of chief Moka Te Kainga-mataa; signatory to the Declaration of Independence, Hobson's Proclamations, and participant in the Treaty of Waitangi.
Každý den odvahu

***Každý den odvahu*** () je čehoslovački crno-bijeli igrani film snimljen 1964. godine u režiji Evalda Schorma. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači Jan Kačer je mladi radnik u tvornici automobila koji nakon komunističkog puča svojim izuzetnim zalaganjem na poslu od novouspostavljenog režima dobija status stahanovskog "narodnog heroja" i brojne privilegije. Radnja prikazuje kako se nekoliko godina kasnije, kada tadašnji komunistički režim počne odbacivati tvrda staljinistička načela, njegovo neprilagođavanje novim okolnostima postaje predmetom poruge. Film je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je nagrađen Zlatnim leopardom.

## Vanjske veze
* 
*
Hotelski detektiv

**Hotelski detektiv** predstavlja privatnog detektiva čiji je, u pravilu eksluzivni poslodavac uprava, odnosno vlasnik hotela, i čiju djelatnost predstavlja istraga sigurnosnih incidenata, prekršaja pravila i sl. Hotelski detektiv pri tome djeluje "u civilu", odnosno svoj zadatak nastoji obaviti "diskretno", za razliku od uniformiranih ili na neki drugih način javno označenih pripadnika hotelske zaštitarske službe. 

Hotelski detektivi su danas sve rjeđa pojava, s obzirom da se moderni hoteli sve više oslanjaju na video nadzor u svrhu odvraćanja i prikupljanja podataka o prekršajima, dok su istrage incidenata u pravilu prepuštene redovnim policijskim organima.