open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Leksikon YU mitologije

**Leksikon YU mitologije** je pojmovnik popularne kulture u bivšoj Jugoslaviji. Objavljen je 2004. godine u izdanju izdavačkih kuća Postscriptum (Zagreb, Hrvatska) i Rende (Beograd, Srbija).

## Historija
Idejni pokretači projekta su Dejan Kršić i Ivan Molek (urednici tadašnjeg časopisa *[[Start (časopis)|Start]]*) te  Dubravka Ugrešić, koji su 1989. godine uputili javnosti poziv za suradnju na projektu.

Projekt izrade *Leksikona* polazi od premise o potrebi artikulacije pojmova jugoslavenske popularne kulture u svrhu istraživanja i definiranja jugoslavenskih identiteta ali se raspadom Jugoslavije enciklopedijski nacrt zaustavio. Projekt je nakon kriznog razdoblja ipak nastavljen u drugoj polovici devedesetih godina. Ponovno je formirana redakcija projekta te je postavljena jednostavna internetska stranica.

U kreativnom procesu stvaranja *[[Leksikon]]a* svoj doprinos dalo je na stotine autora najrazličitijih demografskih karakteristika, amatera i stručnjaka.
Prikupljeni sadržaji su obuhvaćali bogat repertoar pojmova jugoslavenske popularne kulture, stilski, žanrovski i jezično raznolik. Iz korpusa prikupljenih materijala počeo se oblikovati materijal za knjigu.

## Sadržaj
Leksikonske jedinice nisu grupirane tematski već su izložene abecednim redom. Obrađuju teme poznatih ličnosti, pojava i drugih pojmova popularne kulture u bivšoj Jugoslaviji, nerijetko upotpunjene duhovitim komentarima i opisima. Leksikon predstavlja svojevrsnu etnologiju svakodnevnog života u republikama i autonomnim pokrajinama bivše Jugoslavije.

Na početku *Leksikona YU mitologije* nalazi se ilustrirana kronolgija najvažnijih događaja iz povijesti Jugoslavije u razdoblju od 1943. do 1991. godine.

Drugo, prošireno izdanje *Leksikona* sadrži 912 leksikonskih jedinica i 555 ilustracija.

## Kritika i rasprave
Pri prvom izdanju, knjiga je doživjela relativno znatan uspjeh, kako komercijalan tako i od kritike. Naravno, bilo je i primjedbi.

Tijekom 2010. se pojavio niz socioloških i kulturalnih studija o jugonostalgiji, slično kao što se desilo u drugim zemljama gdje je bilo u toku premišljanje o vlastitoj povijesti i identitetu, kao na primjer slučaj ostalgije u Njemačkoj.

Redatelj Oliver Frljić je 2011. napravio kazališnu predstavu *Leksikon YU mitologije* temeljenu prema knjizi. Predstava je nastala u koprodukciji kazališta iz Slovenije, Hrvatske, Srbije, Makedonije, Crne Gore i Kosova. A u Hrvatskoj je imala premijeru u sklopu festivala Sa(n)jam knjige u Puli. Ključna pitanja koja je postavila predstava su bila: što danas predstavlja Jugoslaviju u sjećanju onih koji su u njoj živjeli, što i koliko o njoj znaju današnje generacije, rođene nakon njenog raspada?

## Dopunjena izdanja
* Postscriptum/Rende, 2005
* Postscriptum/Rende, 2012

## Reference

## Vanjske veze
* Leksikon YU mitologije
Crkva sv. Nikole u Trijebnju

**Crkva sv. Nikole u Trijebnju**,  u općini Stolac,  Bosna i Hercegovina, crkva je Srpske pravoslavne crkve, i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Crkva je proglašena za nacionalni spomenik BiH. 
## Historija
Hram je podignut 1534. godine kao zadužbina vojvode Radoja Hrabrena, jednog od članova porodice Hrabreni-Miloradovići, koji su u tim krajevima poznati od XV stoljeća. Podaci o godini gradnje i ktitoru poznati su iz dva izvora. U natpisu koji je isklesan na pravougaonoj kamenoj ploči ugrađenoj u dio crkve, govori se o podizanju crkve 1534. i da je sazida i obnovi vojvoda Radoje.https:
 
Drugi izvor je freska na južnom zidu, portret ktitora sa modelom zadužbine i samo dijelom ktitorskog natpisa u čijem se petom redu čitaju i titula i puno ime osnivača.

**

Crkva je 1815. godine «prestala da poje». Obnovio ju je sredinom XIX stoljeća mostarski trgovac Samit Gavrilović.

Crkva sv. Nikole potpuno je uništena nakon 1993. godine. Objekat je porušen miniranjem i velika količina fragmenata nalazi se na licu mjesta. Svi prateći dijelovi cjeline su porušeni.

Od objekta crkve  ostao je djelomično sačuvan zvonik zajedno sa trijemovima, te dio zapadnog zida objekta do visine krova i manji dio sjeverne pjevnice. Usljed velikih količina materijala koji se nalazi na sredini crkve nije moguće razaznati stepen oštećenja ostalih dijelova crkve. 
## Opis
Crkva sv. Nikole nastavlja one koncepcije u kasnoj srednjovjekovnoj arhitekturi u kojima je u svedenom obliku obnovljena raška tradicija. U osnovi bila je jednobrodna sa izduženom pravougaonom osnovicom, polukružnom apsidom i pjevnicama sa sjeverne i južne strane.
 
Freske Crkve sv. Nikole u Trijebnju nastale su po narudžbi vojvode Radoja Hrabrena i bile su jedne od najstarijih u Hercegovini. Nastale su između tridesetih i sedamdesetih godina 16. stoljeća. Rad trijebanjskog slikara i njegovih saradnika uticat će u zadnjim decenijama 16. i prvim decenijama 17. stoljeća na slikarstvo reprezentativnog karaktera, stilski i ikonografski i jasno oslonjenog na najbolju bizantijsku slikarsku tradiciju 14. stoljeća – na rad velikih srpskih slikara Longina i Georgija Mitrofanovića.

Danas se mogu još na ruševinama crkve vidjeti mali oslikani fragmenti na sjevernom i južnom zidu pjevnice, kao i na zapadnom zidu.

Ispred crkve postoji zvonik sa otvorenim trijemom u prizemlju, sagrađen 1857. godine prilikom obnove crkve.

U crkvi je bilo nekoliko ikona iz 19. stoljeća. Rukopisna liturgija danas je u manastiru Savini, i ima zapis koji saopštava da je iz 1618. godine.
### Stećci

U dvorištu crkve je preostalo je 7 stećaka u obliku ploča i sanduka. Oko 100 m istočno od crkve, pored puta ka Žitomisliću, smješteno je groblje uglavnom sa grobovima koji su na površini zemlje samo neobrađenim kamenjem ovalno oivičeni. U južnom kraju toga groblja nalazi se jedan veliki krst sa pripadajućom velikom pločom sa natpisom..
## Literatura
Ljiljana Ševo, Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. godine, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002.
## Reference
Francuska veza (razvrstavanje)

Francuska veza je međunarodni kanal ilegalnog krijumčarenja droge koji je postojao od 1940-ih do 1970-ih. Također može označavati:

*''Francuska veza'' (film), američki kriminalistički film iz 1971. godine temeljenem na stvarnim događajima vezanim uz Francusku vezu, ul. Gene Hackman, rež. William Friedkin;
**[[Francuska veza II]]*, njegov nastavak iz 1975. godine, ul. Gene Hackman, rež. John Frankenheimer
Francuska veza

**Francuska veza** () je kolokvijalni izraz za masovnu i široku operaciju ilegalne trgovine drogom kojom se ilegalno tržište u SAD opksrbljivalo heroinom proizvedenim i prokrijumčarenim iz Francuske, a pri čemu je glavna sirovina bio opijum dobavljen uzgojem maka u Turskoj. Operacija, koja je okvirno započela 1930-ih, a dodatno se razmahala u prvim decenijama nakon Drugog svjetskog rata, predstavljala je jednu od najbolje organiziranih,  najuhodanijih i najunosnijih krijumčarskih mreža u historiji. Pri tome je ključnu ulogu igrala korzikanska, sicilijanska i italoamerička mafija, mada su u njoj sudjelovale i druge grupe organiziranog kriminala. Francuska veza je široj javnosti postala poznata  nakon spektakularnog hapšenja francuskog TV-voditelja Jacquesa Angelvina u New Yorku 1962. godine, kada je u njegovom automobilu pronađeno 64 kg "čistog" heroina. Vlastima je, međutim, trebalo nekoliko godina da u potpunosti presijeku Francusku vezu. Njen kraj 1970-ih se obično tumači i time da su pronađene alternativne rute za krijumčarenje, poput heroina iz Jugoistočne Azije koji se krijumčario zahvaljajući vijetnamskom ratu, odnosno time što je u SAD popularna droga postala kokain zahvaljujući kome su trgovinom drogom počeli dominirati karteli iz Kolumbije, Meksika i drugih zemalja Latinske Amerike.

## Vanjske veze

* Les chemins de la drogue, document vidéo de la Radio télévision suisse, daté de 1971. 
* http://www.dailymotion.com/video/x575bv_french-connection-mafia-trafic-drog_shortfilms
Amir Kabir (izdavačka kuća)

**Amir Kabir** (; *Entišarat-e Amir Kabir*) je iranska naučna izdavačka kuća specijalizirana za knjige o perzijskoj i svjetskoj književnosti, medicini, psihologiji, filozofiji, islamu, religijama, iranskoj historiji i geografiji, inženjerstvu, te društvenim naukama. Nazvana je po Amiru Kabiru (1807–1852), proslavljenom glavnom ministru iz kadžarskog perioda. Izdavačku kuću 19. 11. 1949. utemeljio je Abdulrahim Džafari, a sjedište joj se nalazi na jugoistočnoj strani Trga nezavisnosti (Mejdan-e Engelab) u Teheranu. Jedna od važnijih publikacija Amir Kabira bila je preštampana verzija Perzijske enciklopedije, objavljene u tri toma 2002. godine.

## Vanjske veze
*  Službene stranice Amir Kabira
Mole (rijeka)

**Mole** je rijeka na jugoistoku Engleske u grofovijama West Sussex i Surrey, duga nekih 80 km, pritoka rijeke Temze.

## Karakteristike

Rijeka Mole izvire u West Sussex nedaleko od aerodroma Gatwick, od tamo teče prema sjeverozapadu preko Grofovije Surrey uz velike meandre. Neposredno prije ušća u Temzu kod Hampton Courta, prima pritoku Ember.

U Oxfordskom riječniku navodi se da je njeno ime najvjerovatnije izvedeno od latinskog *mola* (mlin), ali se ostavlja mogućnost da je možda izvedeno iz riječi *Molesey* (otok mula). Na karti Grofovije Surrey iz 1768. navodi se pod imenom *Moulsey*.

Svojevremeno je imala ušće tamo gdje se danas nalazi Most Hampton Court, ali je ono prilikom gradnje mosta pomaknuto 500 metara uzvodno.

Tokom historije bilo je više puta projekata da se kanalizira i učini plovnom, čak i da se poveže sa Portsmouthom, ali se nakraju odustalo od svega, pa je plovna niti jedan km od ušća.

## Reference

## Vanjske veze

* ''London's Lesser Known Rivers - River Mole''
Leatherhead

**Leatherhead** je grad od 32,808 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

Administrativno podpada pod Distrikt Mole Valley.

Leatherhead je staro trgovište poljoprivrednog kraja, poznat po tom što su se na brežuljcima oko njega (*Box Hill*) održana natjecanja u biciklizmu za Ljetnih olimpijskih igrara 2012.

## Geografija

Leatherhead leži na jugu Surreya, na rijeci Mole i na trasi londonskog kružnog autoputa  M25.

## Historija

Leatherhead je najvjerojatnije nastao kao saksonsko naselje, iako nije dokumentiran u Domesday Booku, ipak je to vrijeme je zabilježena crkva u Leatherheadu. Najstarije naselje izgleda da se razvilo na istočnoj obali Rijeka Mole, nedaleko od granice dviju feudalnih imanja Pachesham i Thorncroft, na raskršću dvaju puteva.

Kao prirodna posljedica njegova položaja, razvio se kao trgovište. Prvu kraljevsku povelju dobio je 1248. od Henrya III, njome je dobio dozvolu da može održavati svaki tjedan po jedan, i jedan veliki godišnji sajam.

Leatherhead je preživio veliki požar 1392., ali je nakon njega ubrzo obnovljen, kao tipično srednjovjekovno trgovište.

Za elibetijanskih i stujartovskih vremena u njemu je živjelo nekoliko značajnih ličnosti, između ostalih i Thomas Bludworth gradonačelnik Londona nakon katastrofalnog požara 1666.

## Reference

## Vanjske veze

* Discover Leatherhead
Mole Valley

**Mole Valley** je distikt od 86,104 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

## Geografija

Mole Valley se prostire na jugu Grofovije Surrey, administrativni centar distikta je grad Dorking , pored njega veći urbani centar je Leatherhead.

Rijeka Mole, po kojoj je distikt dobio ime, protiče kroz njega prema sjeveru do ušća u Temzu kod Hampton Courta, na jugozapadnom rubu Greater Londona.

Rijeka se probija kroz niz vapnenačkih brda North Downsa kotlinom koju koriste cestovne i željezničke magistrale. Južno od Downsa leži uska ravnica a zatim se uzdiže drugi pojas vapnenačke visoravni.

Grad Dorking leži na mjestu, u kom Rijeka Mole ulazi u svoju usku kotlinu sa juga.

Sjeverni dio distikta, pored Leatherheada je vrlo urbaniziran i gotovo spojen sa Londonom, ali su ostali dijelovi distikta, pogotovo brežuljci North Downsa proglašeni dijelom Londonskog zelenog pojasa, kajolikom izuzetne prirodne ljepote, u kom je stanogradnja ograničena.

Dobar dio stanovnika distikta svakodnevno putuje u London na posao.

## Historija

Mole Valley je formiran 1. aprila 1974. nakon administrativne reforme zemlje, ujedinjenjem urbanih distrikta Dorking i Leatherhead sa ruralnim distriktiktima Dorking i Horley .

## Reference

## Vanjske veze

* Mole Valley District Council
Gloria al Bravo Pueblo

**"Gloria al Bravo Pueblo"** (srpskohrvatski: *Slava hrabrom narodu*), znana i kao "Venezuelanska Marseljeza" (španjolski: *La Marsellesa Venezolana*), državna je himna Venezuele od 25. svibnja 1881. godine, kada ju je u tom svojstvu usvojio predsjednik Antonio Guzmán Blanco. Radi se o patriotskoj pjesmi koju još 1810. godine napisao liječnik i novinar Vicente Salias, a koju je uglazbio Juan José Landaeta; prema predaji, pjesma je od 1840. godine dobila nadimak "Venezuelanska Marseljeza" zbog sličnosti s francuskom himnom. Osim za uobičajene svrhe državnog protokola i tokom sportskih natjecanja, venezuelanska hima se svakodnevno pušta na svim radio i televizijskim prijenosima u zemlju i to čak tri puta, u 06:00, 12:00 i 00:00. 

U novije vrijeme su se pojavile teze kako su stvarni autori himne Andrés Bello (tekst) i Lino Gallardo (muzika), međutim za to ne postoje nikakvi konkretni dokazi, a teze nisu naišle na odjek među narodom i venezualanskim historičarima.
Crkva sv. Petra i Pavla u Ošanićima

**Crkva sv. Petra i Pavla u Ošanićima**,  u opštini Stolac,  Bosna i Hercegovina, crkva je Srpske pravoslavne crkve, i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Crkva je proglašena za nacionalni spomenik BiH. 
## Historija
Crkva je podignuta prije 1505. godine. Njen ktitor bio je vojvoda Radosav iz porodice Hrabrena Miloradovića koji je i sahranjen u njenoj priprati.
## Opis
Crkva sv. Petra i Pavla u Ošanićima je u osnovi trikonhalna. Trikonhos nije česta graditeljska forma u vremenu nastanka crkve u Ošanićima, njihovo vrijeme nastanka datira ranije. Pripadaju centralnom tipu građevina, iako su često produžavane prema zapadnoj strani manjim ili većim pravougaonim prostorom. Vanjske dimenzije crkve, zajedno sa pripratom, iznose 13,60 m dužine i 5,35 m širine.

U priprati crkve su dvije nadgrobne ploče. Ispred samog ulaza u crkvu je anepigrafska ploča, dimenzija 80x130 cm, sa ugraviranim prikazom strijelca. Na drugoj ploči, dimenzija 86X156 cm,  nalazi se natpis:
.

Historičari nisu razriješili ko je bio Radoslav ovdje sahranjen, zato su se zadovoljili samo konstatacijom da je on “pripadnik porodice Hrabrena-Miloradovića”, čiji su članovi sahranjeni u Radimlji. U svakom slučaju, on je bio zaslužan za gradnju ili obnovu crkve.

Iza apside je nadgrobna ploča (dimenzija 1,68x1,08x0,23 m) ispod koje je sahranjena monahinja Marta 1572. godine. 

### Stolice
Oko 80 m zapadno od crkve nalaze se, jedna uz drugu, dvije kamene stolice klesane u dvije žive krečnjačke stijene. Stolice su klesane prosječnom tehnikom.  Manja stolica je zapadno od veće i predstavlja mnogo grublji rad od veće. Obje imaju podnožišta, sjedište i naslon za leđa. Djelimično su oštećene zubom vremena.

Na njima je natpis. Prvi dio natpisa glasi "†Ase sto vojevode Stipana Miloradovića", a  drugi "a ponovi ga vojevoda Petar?, sin? mu".
## Literatura
* Marko Vego, Kulturni karakter nekropole Radimlje kod Stoca, zbornik sa simpozijuma «Srednjovjekovna Bosna i evropska kultura», Izdanje Muzeja grada Zenice III, Zenica 1973, 298
* Ljiljana Ševo, Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. godine, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002.

## Reference
French Connection II

***French Connection II*** () je američki igrani film snimljen 1975. u režiji Johna Frankenheimera. Predstavlja nastavak popularnog i Oscarom ovjenčenaog filma *[[Francuska veza (film)|Francuska veza]]*. U njemu Gene Hackman ponavlja ulogu njujorškog policijskog detektiva Jimmyja "Popeyea" Doylea. Radnja prikazuje kako, još uvijek frustrian time što u rodnom gradu nije uspio uhapsiti francuskog narkobosa Alaina Charniera (čiji lik tumači Fernando Rey), dolazi u Marseille kako bi istragu nastavio u samom središte njegove krijumčarske operacije, ali i kako zbog nepoznavanja jezika ulazi u cijeli niz neprilika.

*French Connection II* je najvećim dijelom snimljen kako bi se maksimalno iskoristio publicitet prethodnika, ali dijelom i zbog toga da se publici pruži konvencionalna završnica u kojoj protagonist konačno pobijedi negativca. Za režisera je odabran Frankenheimer, koji je dijelom pristao zbog toga što je u to vrijeme živio u Francuskoj te mu je bilo lakše snimati na autentičnim lokacijama u Marseilleu, ali i zbog financijskih problema koje je izazvao neuspjeh njegovog prethodnog filma *[[L'Impossible Objet]]*. Film je od strane kritičara dobio mlake, iako uglavnom pozitivne kritike, gdje su se najveće zamjerke bile na razvučenost. Pažnju su izazvale scene u kojima gangsteri zarobe protagonista te ga, nastojeći ishoditi informacije, namjerno kljukaju heroinom i učine ovisnikom. One su ponekad tumačene kao Frankenheimerov pokušaj da svoj film učini društveno angažiranim, odnosno, za razliku od prethodnika, pokaže stvarni uticaj droge na ljude.

*French Connection II* je 1986. dobio nastavak u obliku *[[Popeye Doyle (film)|Popeye Doyle]]*, televizijskog filma i neuspjelog pilota za TV-seriju, a u kojoj je protagonista tumačio Ed O'Neill.

## Uloge
*Gene Hackman ... Det. Jimmy "Popeye" Doyle
*Fernando Rey ... Alain Charnier
*Bernard Fresson ... Henri Barthélémy
*Philippe Léotard ... Jacques
*Ed Lauter ... General Brian
*Charles Millot ... Miletto
*Jean-Pierre Castaldi ... Raoul Diron
*Cathleen Nesbitt ... Starica
* Reine Prat ... Djevojka na plaži

## Reference

## Vanjske veze
*
Popeye Doyle

**Jimmy "Popeye" Doyle** je izmišljeni lik detektiva njujorške policije koga je originalno stvorio Ernest Tidyman kao protagonista filma *[[Francuska veza (film)|Francuska veza]]*, a u kome je njegovu ulogu tumačio Gene Hackman. Doyle se temelji na stvarnoj ličnosti Eddieja Egana, njujorškoj policijskog detektiva koji je zajedno sa Sonnyjem Grossom 1961. godine razbio bandu krijumčara heroina i tako pažnju javnosti skrenuo na međunarodni krijumčarski lanac poznat kao Francuska veza. Doyle se pojavljuje kao protagonist nastavka *[[Francuska veza II]]*, te televizijskog filma *[[Popeye Doyle (film)|Popeye Doyle]]* iz 1986. godine gdje je njegovu ulogu tumačio Ed O'Neill.

Popeye Doyle je u filmovima prikazan kao policajac irskog porijekla i skromnih radničkih korijena, ali također sklon pijančevanju, ženama, rasnim i drugim predrasudama, kao i insubordinaciji i otvorenom prijeziru prema pretpostavljenima. Sa druge strane, Doyle je također izuzetno predan svom poslu, odnosno ne bira sredstva, te je spreman riskirati vlastiti život kako bi kriminalce smjestio iza rešetaka. U *Francuskoj vezi II*, čija se radnja odvija u Marseilleu, pokazuje se kako ga njegovo nepoznavanje francuskog i drugih socijalnih vještina u stranom gradu dovodi u niz nevolja, ali i kako stiče poštovanje dijela francuskih kolega koji njegovu nekonvencionalnost shvaćaju kao oružje sa kojim bi porazili kriminalce. U tom filmu je Doyle zarobljen od strane kriminalaca i podvrgnut namjernom kljukanju heroinom kako bi ga se učinilo ovisnikom; nakon što se oslobodi, prisiljen je prolaziti odvikavanje na suho.

Doyle se, velikim dijelom zahvaljući Hackmanovoj izvedni, smatra jednim od najupečatljivijih likova u historiji filma.

## Vanjske veze
Jacques Angelvin

**Jacques Angelvin** (Marseille, 5. august 1914 - Cannes, 10. novembar 1978) bio je francuski glumac i televizijski voditelj, najpoznatiji po tome što je  uhapšen u New Yorku zbog krijumčarenja heroina u istrazi tokom koje je razotkrivena zloglasna "Francuska veza".

Angelvin je prije tih događaja u domovini stekao slavu kao voditelj emisije ''Télé-Paris''. Godine 1961. je u zajedničkoj akciji njujorške policije i federalnog Biroa za narkotike zaplijenjeno 10 kg heorina u Brooklynu. Na temelju tada dobivenih dokaza, policajci su 21. januara 1962. uhapsili Angelvina kada je iz Francuske došao u posjet SAD. Tom prilikom je zaplijenjen njegov Buick, u kome je bilo skriveno 64 kg najčišćeg heroina. Angelvin je, kako se kasnije ispostavilo, pristao prokrijumčariti heroin u zamjenu za 10.000 američkih dolara. Godine 1963. je osuđen na šest i pol godina zatvora. Odatle je pušten 1967. godine te se vratio u domovinu, gdje je svoja zatvorska iskustva sljedeće godine opisao u knjizi. Posljednje godine života je proveo kao trgovac nekretninama.

Angelvinov slučaj je inspirirao nekoliko filmova. Godine 1965. je tako snimljena popularna komedija ''Le Corniaud''.  Šest godina kasnije u SAD slučaj Francuske veze prikazan u daleko poznatijem filmu Francuska veza; lik temeljen na Angelvinu se u filmu zove Alain Charnier, a njega tumači Fernando Rey.

## Filmografija
* 1952: *[[Paris chante toujours]]*, rež. Pierre Montazel 
* 1953: *[[Cet homme est dangereux]]*, rež. Jean Sacha 
* 1954: *[[Boum sur Paris]]*, rež. Maurice de Canonge
* 1956: *[[Le Chanteur de Mexico]]*, rež. Richard Pottier, *le speaker du radio crochet* 
* 1956: *[[La Loi des rues]]*, rež. Ralph Habib, *Charlot*
* 1959: *[[Le Cercle vicieux]]*, rež. Max Pécas
* 1972: *[[Les singes font la grimace]]*, rež. Jean-Louis Van Belle

## Bibliografija
* *Mes prisons américaines* (Plon, 1968)

## Vanjske veze
*
Paris chante toujours

***Paris chante toujours*** () je francuska crno-bijela muzička filmska komedija snimljena u režiji Pierrea Montazela i premijerno prikazana početkom 1952. godine. Radnja prikazuje kako poznati komičar Lucien Baroux svojim testamentom bogatstvo ostavlja svakome tko u najkraće vrijeme uspije prikupiti autograme slavnih pjevača u filmu. U *Paris chante toujours* se veliki broj tada najpopularnijih francuskih pjevača pojavljuje u cameo ulogama tumačeći sami sebe.

## Uloge

* Lucien Baroux : Clodomir
* Clément Duhour : Gilbert 
* Madeleine Lebeau : Gisèle 
* Charles Camus : le président des vieux comédiens 
* Christine Carère : la partenaire de Tino 
* Christine Chesnay : la femme blonde 
* Arthur Devère : le commissaire 
* Denis d'Inès : le maître d'hôtel 
* Maryse Martin : la concierge 
* Frédéric O'Brady : le concierge 
* Jean Ozenne : le partenaire de Line Renaud 
* Van Doude : le projectionniste
* Jacques Ary : un policier au commissariat
* Mario David : l'haltérophile à Pigalle

;sami sebe :
 
* Raymond Souplex  
* Georges Ulmer 
* Georges Guétary  
* Yves Montand 
* Édith Piaf  
* Line Renaud  
* Tino Rossi 
* Jean Sablon  
* Luis Mariano 
* André Dassary  
* Les Compagnons de la chanson  
* Jacques Angelvin  
* Jacqueline Joubert  
* Perrette Souplex
* Jean Clarieux
* Janine Marsay (kao manekenka pod imenom « Praline »)

## Izvori

### Literatura
* Jean L'Hôte, *[[L'Écran français]]*, No. 342, 30 janvier 1952, p.&nbsp;9

## Vanjske veze
* 
* 
* Affiches du film
Peter Cheyney

**Reginald Evelyn Peter Southouse Cheyney** (22. februar 1896 – 26. jun 1951), poznatiji kao **Peter Cheyney**, bio je britanski književnik, koji je tokom svoje relativno kratke karijere postigao uspjeh kriminalističkim i špijunskim romanima. Među njima se ističe serija o američkom privatnom detektivu Lemmyju Cautionu, koja je nakon Drugog svjetskog rata stekla izuzetnu popularnost u Francuskoj te tamo postala predmetom ekranizacije u obliku filmske serije gdje je glavnog protagonista tumačio Eddie Constantine.

Cheyney se pisanjem počeo baviti kao tinejdžer. Za vrijeme Prvog svjetskog rata se kao dobrovoljac prijavio u Britansku vojsku, te je 1916. godine ranjen, te je prilikom liječenja napisao i objavio dvije knjige poezije. Nakon rata je započeo karijeru detektiva u Scotland Yardu, koja će mu kasnije poslužiti kao izvor inspiracije. Pisanjem se ponovno počeo baviti nakon oklade sa prijateljem, koji mu je ponudio 5 funti ako uspije napisati roman čiji će lik koristiti američki engleski. Cheyney je u mnogo čemu imao životni stil sličan svom liku, odnosno u privatnom životu je bio sklon alkoholu, skupim cigarama i ženama; bio je oženjen tri puta.

## Reference

## Vanjske veze
* Dedicated website
* Biography and bibliography of Peter Cheyney from thrillingdetective.com
* Peter Cheyney Collection  at the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin
Lemmy Caution

**Lemmy Caution** je izmišljeni lik američkog detektiva koga je stvorio britanski književnik Peter Cheyney i učinio protagonistom serije kriminalističkih romana. Caution se prvi put pojavio 1936. godine kao junak romana *This Man Is Dangerous*. U prvih nekoliko romana je bio agent FBI, da bi potom radio kao privatni detektiv. Caution je u mnogo čemu bio odraz autorovog pustolovnog života, ali i uvida u kriminalni polusvijet stečenog radom u londonskom Scotland Yardu. Romani u Cautionu su nakon Drugog svjetskog rata stekli izuzetnu popularnost u Francuskoj te postali predmetom serije filmova gdje je protagonista tumačio američki glumac Eddie Constantine.

## Romani
* *This Man Is Dangerous* (1936)
* *Dames Don't Care*  (1937)
* *Poison Ivy*  (1937)
* *Can Ladies Kill?*  (1938)
* *Don't Get Me Wrong* (1939)
* *You'd Be Surprised*  (1940)
* *Your Deal, My Lovely*  (1941)
* *Never a Dull Moment* (1942)
* *You Can Always Duck* (1943)
* *I'll Say She Does!* (1945)

## Filmografija
### Filmovi
* *[[Brelan d'as (film, 1952)|Brelan d'as]]* (1952) - rež. Henri Verneuil, segment filma, ul. John Van Dreelen, Nathalie Nattier, Reinhard Kolldehoff 
* *[[La Môme vert-de-gris (film)|La Môme vert-de-gris]]* (1952) - rež. Bernard Borderie; ul. Eddie Constantine, Dominique Wilms, Howard Vernon, Dario Moreno, Maurice Ronet
* *[[Les femmes s'en balancent]]* (1953) - rež. Bernard Borderie; ul. Eddie Constantine, Nadia Gray, Dominique Wilms, Robert Berri, Dario Moreno
* *[[Cet homme est dangereux]]* (1953) - rež. Jean Sacha; ul. Eddie Constantine, Grégoire Aslan, Colette Deréal, Vera Norman
* *[[Vous pigez ?]]* (1956) - rež. Pierre Chevalier; ul. Eddie Constantine, Maria Frau, René Clermont, Roger Hanin
* *[[Comment qu'elle est ?]]* (1960) - rež. Bernard Borderie; ul. Eddie Constantine, Françoise Brion, Alfred Adam
* *[[Lemmy pour les dames]]* - rež. Bernard Borderie; ul. Eddie Constantine, Françoise Brion, Claudine Coster
* *[[A toi de faire, ma mignonne]]* (1963) - rež. Bernard Borderie; ul. Eddie Constantine, Philippe Lemaire, Christiane Minazzoli
* *[[Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution]]* (1966) - rež. Jean-Luc Godard; ul. Eddie Constantine, Anna Karina, Akim Tamiroff
* *[[Macaroni blues]]* (1986) - rež. Bela Coepasanyi i Fred Sassbo; ul. Eddie Constantine, Riccardo de Torrebruna, Patrizio Caracci 
* *[[Allemagne année 90 neuf zéro|Allemagne 90 neuf zéro]]* (1991) - rež. Jean-Luc Godard; ul. Eddie Constantine, Hans Zickler, Claudia Michelsen

### Televizija
* *[[Les Grands Détectives]]* (1975) (TV serija) - rež. Alexandre Astruc i Jean-Pierre Decourt (1975) ; 1 epizoda
* *[[Kottan ermittelt]]* (1981) (TV serija) rež. Peter Patzak (1981) ; 1 epizoda, ul. Eddie Constantine 
* *[[Le retour de Lemmy Caution]]* (1989) (TV film) - rež. Josée Dayan; ul. Eddie Constantine, Corinne Touzet, Thierry Redler

## Vanjske veze
Nastavak

**Nastavak** () je izraz koji se koristi za neko književno ili scensko djelo (film, roman, strip, video igra i sl.) koje nastavlja radnju, koristi likove ili se u svojim glavnim elementima oslanja na prethodno djelo. Tradicionalno se pod time podrazumijevaju djela fikcije koja prikazuju događaje u istom fiktivnom univerzumu kao i prethodno djelo, najčešće kronološki.

Iako se nastavci u određenim oblicima mogu pronaći i u samim počecima književnosti (pa se tako danas Homerova *[[Odiseja]]* smatra svojevrsnim nastavkom *[[Ilijada|Ilijade]]*), nastavci su svoj moderni oblik dobili sa razvojem masovnih medija, odnosno popularne kulture i masovnog tržišta koje je autorima i producentima brojnih djela omogućila da na njemu kroz nastavke dodatno eksploatiraju uspjeh popularnih djela. Jedan od ranih primjera su *[[Tri mušketira]]*, znameniti roman francuskog književnika Alexandrea Dumasa iz 1844. godine koji je već sljedeće godine dobio nastavak pod imenom *[[Dvadeset godina kasnije]]*.

Pod nastavcima se danas uglavnom podrazumijevaju cjelovečernji igrani filmovi, odnosno koji tvore filmske serije. U modernom svijetu nastavci mogu imati različite oblike, pa kao nastavak određenog filma može služiti i televizijska serija; u tim slučajevima nastavci predstavljaju dijelove medijskih franšiza na više različitih platformi, a s obzirom na veličinu i međusobno prožimanje nekoliko različitih fiktivnih univerzuma mogu stvarati izuzetno složene strukture od kojih je danas vjerojatno najpoznatiji Marvelov filmski univerzum.

## Povezano
*Prednastavak
*Spin-off
*Remake
*Reboot (fikcija)

## Vanjske veze
* ''Slate'': "The Midas Formula (How to create a billion-dollar movie franchise)"
* ''Box Office Mojo'': Film franchise earning comparison
Reboot (fikcija)

**Reboot** je izraz koji se koristi za djela fikcije (književna, scenska djela, video-igre i sl.) koja pripadaju već postojećoj medijskoj franšizi, ali ne predstavljaju nastavak nego remake svog prethodnika.

Iako se koristi za različite oblike stvaralaštva, reboot se prvenstveno odnosi na suvremenu filmsku industriju, odnosno nastojanje velikih studija da ponovno započnu popularne filmska serije koje su se u međuvremenu "potrošile". Rebootovi takvih serija za svrhu imaju pronaći novu, u pravilu mlađu publiku, kroz nove tumače protagonista, elemente radnje ili druge detalje koji bi im bili atraktivniji. Jedan od najpoznatijih takvih primjera pružaju filmovi o Batmanu koji su od 1989. godine prošli kroz tri različite inkarnacije, odnosno tri različite serije.

## Povezano
*Nastavak
*Remake
*Prednastavak
*Retroaktivni kontinuitet
Walton-on-Thames

**Walton-on-Thames** je grad od 67,152 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

## Geografija

Administrativno podpada pod Distrikt Elmbridge.

Walton-on-Thames je jedno od londonskih predgrađa na sjeveru Surreya, koje se proteže duž Temze, udaljen 24.6 km jugozapadno od Charing Crossa. Sastoji se od tri kvarta; Walton Central, Walton North i Walton South.

## Historija

Naselje je prvi put dokumentirano 1086. u Domesday Booku pod imenom **Waletona**, mjesto sa par mlinova i crkvom. Tek od 13. vijeka počeo mu se dodavati prefiks *upon Thames*.

Kralj Henry VIII podigao je ladanjski dvorac Oatlands za svoju bivšu ženu Anu Klevsku, a Waltonu dodjelio kraljevsku povelju da može održavati dva sajma, jedan za uskršnjeg ponedjeljka, a jedan u oktobru.

Samuel Dicker lokolni bogataš podigao je prvi drveni most preko Temze - 1750, on je služio gradu punih  109 godina, dok se nije srušio 1859., nakon tog je zamjenjen 1864. željeznim.

Željeznica je stigla do Waltona 1838., odtad se razvio kao stambeno predgrađe Londona.

## Reference

## Vanjske veze

* Whats in Walton  
* Walton on Thames
Elmbridge

**Elmbridge** je distikt sa statusom borougha od 132,670 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

## Geografija

Elmbridge se prostire na sjeveru Grofovije Surrey, duž Temze, na jugozapadnoj granici Greater Londona. Distikt je stambeno predgrađe Londona sastavljeno od tri grada Esher, Walton-on-Thames i Weybridge, administrativni centar distikta je Esher.

Poznat je po hipodromu u parku Sandown iz 1875., i parku Claremont, preuređenom za Roberta Cliva guvernera Bengala. Sve do 1980-ih u kvartu Brooklands proizvodili su se avioni, danas u distriktu ima samo nešto pogona lake industrije.

## Historija

Elmbridge je formiran 1. aprila 1974. nakon administrativne reforme zemlje, ujedinjenjem urbanih distrikta Esher, Walton i Weybridge.

## Pobratimski gradovi

* Rueil-Malmaison, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

* Elmbridge Borough Council
Nacionalni spomenici u Berkovićima

Na listi nacionalnih spomenika kulture Bosne i Hercegovine za opštinu Berkovići se nalaze slijedeći spomenici:
 
* Džamija u Dabrici (Džamija Sefer-age Begovića u Dabrici), graditeljska cjelina
* Nekropola sa stećcima na lokalitetu Lokve (Brijeg, Bunarevi) u zaseoku Zabrđe u Gornjoj Bitunji, historijsko područje
* Nekropola sa stećcima na lokalitetu Pravoslavnog groblja u selu Ljubljenici, arheološko područje
* Nekropola sa stećcima Potkuk u Bitunji, historijsko područje
* Ostaci crkve i nekropola sa stećcima Zakuk u Bitunji, arheološko područje
* Prahistorijski tumuli i nekropola sa stećcima Baba u Gornjoj Bitunji, historijsko područje
* Stari grad Koštur u Dabrici, historijsko područje 
## Reference
Uneasy Terms

***Uneasy Terms*** () je britanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1948. godine u režiji Vernona Sewella. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Petera Cheyneya (koji je također napisao scenario), posljednjeg iz serije o londonskom privatnom detektivu Slimu Callaghanu. Protagonist, koga tumači Michael Rennie, dolazi na imanje čiji je vlasnik, njegov klijent, ubijen, te potom mora otkriti tko je od mogućih sumnjivaca odgovoran za zločin.

## Uloge
* Michael Rennie - Slim Callaghan 
* Moira Lister - Corinne Alardyse 
* Faith Brook - Viola Alardyse 
* Joy Shelton - Effie 
* Patricia Goddard - Patricia Alardyse 
* Barry Jones - Inspector Gringall 
* Marie Ney - Honoria Wymering 
* Paul Carpenter - Windy Nicholls 
* Nigel Patrick - Lucien Donnelly 
* Sydney Tafler - Maysin 
* J.H. Roberts - Sallins 
* Joan Carroll - Matron 

## Izvori


## Vanjske veze
*
La sensualità è... un attimo di vita

***La sensualità è... un attimo di vita*** () je italijanski igrani film snimljen u režiji Dante Marraccinija i premijerno prikazan 1975. godine. Protagonisti, čije likove tumače Margaret Lee i Gabriel Tinti su brat i sestra koji žive u izoliranoj zajednici. Radnja prikazuje kako će ih dolazak neobičnog stranca potaći da insceniraju otmicu kako bi tu zajendicu mogli napustiti.

## Vanjske veze
*
Nacionalni spomenici u Šekovićima

Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine za opštinu Šekovići se nalaze slijedeći spomenici:
* Manastir Lomnica, prirodno-graditeljska cjelina,
* Manastir Papraća u Papraći, graditeljska cjelina,
* Nekropola sa stećcima Trnovo 1, istorijsko područje,
* Nekropola u Bečanima, istorijsko područje).
## Reference
Kasnoantička bazilika Dabravine, Vareš

**Kasnoantička bazilika Dabravine** nalazi se u naselju Dabravine, opština Vareš, Zeničko-dobojski kanton , Federacija Bosne i Hercegovine , Bosna i Hercegovina. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH. 
## Lokacija
Dabravine se nalaze između Vareš i Breze, iznad klisure potoka Stavnja, na lijevoj obali, na teško pristupačnoj zaravni Gradina.

## Istraživanja

Metalurški inženjer Karl Fitzinger je 1891. godine vršio prva iskopavanja na lokalitetu. Rezultate iskopavanja je objavio kustos Vjenceslav Radimski 1892. godine.   

Tokom 1954. godine izvršeno je reviziono iskopavanje, pod stručnim nadzorom Dimitrija Sergejevskog. Pokretni arheološki materijal je deponiran u prostorijama Zemaljskog Muzeja u Sarajevu i u Zavičajnom muzeju u Visokom.

Bazilika je izgrađena krajem 5. ili u prvoj polovini 6. stoljeća. Uništena je požarom u provali Avara i Slavena krajem 6. ili početkom 7. stoljeća. Prije toga su izvršene prepravke kamenog namještaja. Prilikom iskopavanja u gareži su pronađeni ulomci tegule, rastopljenog prozorskog stakla i avarska strelica.

Crkva je jednobrodna, sa narteksom ugrađenim u stijenu. Oko bazilike je zid sa dva objekta slična tornjevima. Osim crkve u unutrašnjosti zidina je pronađen i niz malih prostorija koje podsjećaju na monaške ćelije. Građena je vrlo nemarno. Upotrijebljen je lomljeni kamen koji je samo mjestimično pritesan, bez reda polagan u zidove (opus incertum) i vezan nekvalitetnim malterom. Pod je bio nabijena zemlja ili estrih. Kao pokrov korišten je rimski crijep. Kameni namještaj, sudeći po tipiziranoj i preciznoj izradi, te bogatim dekorativnim motivima, proizvod je iskusne klesarske radionice. Izrada skulpture podsjeća na drvorez. Dekorativni motivi u većini su tipično kasnoantički. Prikazani su motiv krsta sa dva jagnjeta, listovi vrbe i vinove loze, ptice raširenih krila, glave ovnova, medvjeda, jelena, ljudske glave i poznati repertoar simbolike jevanđelja (orao, krava, dijete)

## Reference
Weybridge

**Weybridge** je grad od 29,772 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

Administrativno podpada pod Distrikt Elmbridge.

## Geografija

Weybridge je jedno od londonskih predgrađa na sjeveru Surreya, koje se proteže duž rijeke Wey, nedaleko od njena ušća u Temzu, udaljen 11 km sjeveroistočno od Wokinga i 25 km od centra Londona.

## Historija

Weybridge je izrastao u 13. vijeku pored mosta preko rijeke Wey, po kojem je dobio i ime.

Weybridge je još uvijek uspavano malo naselje sve do 1838. kad je do njega došla željeznica na trasi za Southampton. Odat se ubrzo razvio u stambeno predgrađe Londona.

## Reference

## Vanjske veze

* Weybridge
Esher

**Esher** je grad od 51,403 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

On je administrativni centar (sjedište vijeća) Distrikta Elmbridge.

## Geografija

Esher je jedno od londonskih predgrađa na sjeveru Surreya, koje se proteže duž rijeke Mole, nedaleko od njena ušća u Temzu. Udaljen je svega 6 km jugozapadno od Borougha Kingston upon Thames, sa kojim je praktički spojen, a
do centra Londona - Charing Crossa ima 20 - 25 km.

## Historija

Izrastao je kao saksonsko naselje tokom 11. vijeka, pod imenom **Aissela**, kasnije je zvan *Esere*, *Eshere* a u 13. vijeku - *Esschere*.

Nekoć je bio trgovište poljoprivrednog kraja na cesti za Portsmouth, a danas je stambeno predgrađe Londona.

Poznat je po dvorcu - *Claremont*, koji je bio engleska  rezidencija belgijskog kralja Leopolda I..

## Reference

## Vanjske veze

* Esher
Scusi eminenza... posso sposarmi?

***Scusi eminenza... posso sposarmi?*** () je italijanska filmska komedija snimljena u režiji Salvatorea Bugnatellija i premijerno prikazana 1975. godine. Protagonist, koga tumači Benjamin Lev, je katolički svećenik markantnog izgleda koji je prisiljen suočiti se hodrama žena koje ga žele zavesti i odvesti u krevet.

## Vanjske veze
*
Le Visiteur (film)

***Le Visiteur*** () je francuski crno-bijeli film snimljen u režiji Jeana Drévillea 1946. godine. Radnja je smještena u provincijsko sirotište gdje tamošnji stari direktor (čiji lik tumači Antoine Balpêtré) prima u posjet nekadašnjeg štićenika, a sada slavnog pariškog advokata (čiji lik tumači Pierre Fresnay).

## Uloge

* Petits Chanteurs à la croix de bois
* Roger Laugier (Roger Krebs) : Clarens
* Pierre Fresnay : Sauval
* Michel Vitold : Oxner
* Antoine Balpêtré : Louberger
* Jean Debucourt : L’inspecteur
* Edmond Beauchamp : Ledru
* Michel Barbey : Le valet
* Robert Le Fort : Un policier
* Roger Dubois : La savate
* Simone Sylvestre : Simone
* Lea Maria Maya : Mme Ledru
* Charles Lavialle : Le facteur
* Pierre Génu : Le brigadier
* Pascal Tabary : Bouton, coccinelle
* Max Dejean : Un policier
* Jean Besombes : Tilloy
* Berretta : La vieille 
* Jean-Pierre Méry

## Vanjske veze
* 
* 
* Affiche sur le site de Unifrance Films
Fatti di gente perbene

***Fatti di gente perbene*** () je italijansko-francuski igrani film snimljen 1974.. Temelji se na stvarnim događajima koji su se zbili u Bologni početkom 1902. godine i izazvali cause celebre u tadašnjoj italijanskoj javnosti. Protagonist, čiji lik tumači Giancarlo Giannini, je advokat Tullio Murri, sin uglednog ljekara i liberalnog političara Augusta Murrija (čiji lik tumači Fernando Rey), a čija se sestra Linda (čiji lik tumači Catherine Deneuve), pod pritiskom Crkve vraća mužu koji ju je zlostavljao. Kada nuž bude ubijen, Tullio je uhapšen i izveden na sud, a što nastoje iskoristiti politički protivnici njegovog oca.

*Fatti di gente perbene* je sljedeće godine osvojio nacionalnu nagradu David di Donatello za najbolji film.

## Uloge
*Giancarlo Giannini: Tullio Murri
*Catherine Deneuve: Linda Murri
*Fernando Rey:  Augusto Murri
*Tina Aumont: Rosa Bonetti
*Rina Morelli: Giannina Murri
*Ettore Manni: Dr. Carlo Secchi
*Paolo Bonacelli: Francesco Bonmartini
*Giacomo Rossi Stuart: Riccardo Murri
*Laura Betti: Tisa Borghi
*Corrado Pani: Pio Naldi
*Marcel Bozzuffi: Inspektor Stanzani
*Lino Troisi

## Izvori

## Vanjske veze
*
Augusto Murri

**Augusto Murri** (8. septembar 1841. – 11. novembar 1932) bio je italijanski ljekar, poznat po dugoj i plodnoj karijeri kliničkog istraživača na Univerzitetu u Bologni, koja ga je učinila jednom od najuglednijih ličnosti svog vremena, ali i po skandalu koji je 1902. godine izbio nakon što mu je sin Tullio uhapšen, a potom osuđen za ubistvo. 
 
## Vanjske veze

* Discorso per l'insediamento come rettore dell'Università di Bologna.
* Scheda sul sito della Camera
* Murri, Augusto la voce nella *Treccani.it L'Enciclopedia Italiana*. URL visitato il 29/06/2012
* ''Il pubblico e il verdetto Murri'' le opinioni dei lettori sul processo Murri. *La Stampa* 19 agosto 1905, p.&nbsp;5, Archivio storico. URL visitato il 30/06/2012
* ''La morte di Augusto Murri'' da *La Stampa* 12 novembre 1932, p.&nbsp;3, Archivio storico. URL visitato il 30/06/2012
* ''Augusto Murri il medico di Carducci di Pascoli e di D'Annunzio'' da *Stampa Sera* 11 gennaio 1937, p.&nbsp;5, Archivio storico. URL visitato il 30/06/2012
The Secret Invasion

***The Secret Invasion*** () je američki ratni film snimljen u režiji Rogera Cormana i premijerno prikazan 1964. godine. Radnja se događa za vrijeme Drugog svjetskog rata 1943. godine i prikazuje kako britanska obavještajna služba okuplja grupu osuđenih kriminalaca koji pristanu izvesti opasnu misiju u Dubrovniku pod osovinskom okupacijom, a čiji je cilj potaknuti italijanskog generala da sa svojim trupama prebjegne Saveznicima.

*The Secret Invasion* je Corman snimio na autentičnim lokacijama u Dubrovniku, gdje je istovremeno producirao triler *[[Operacija Ticijan]]*. Film, velikim dijelom inspiriran uspjehom ratnog akcijskog spektakla *[[The Guns of Navarone (film)|Topovi Navarone]]*, je predstavljao jedan od najambicioznijih i najsloženijih projekata u dotadašnjoj Cormanovoj karijeri. Usprkos visokog budžeta i niza poteškoća, uključujući zemljotres u Skoplju zbog koga je JNA bila prisiljena usred snimanja sa seta povući ljudstvo i opremu, Corman je film uspio snimiti u roku i ispod zadanog budžeta. Kasnijim je kritičarima postao poznat zbog motiva kriminalaca koji obavljaju "prljave poslove" za Saveznike, a što će nekoliko godina biti iskorišten u daleko poznatijem filmu *[[Dvanaest žigosanih]]*.

## Uloge

* Stewart Granger ... Major Richard Mace
* Raf Vallone ... Roberto Rocca
* Mickey Rooney ... Terence Scanlon
* Edd Byrnes ... Simon Fell
* Henry Silva ... John Durrell
* Spela Rozin ... Mila (navedena kao Mia Massini)
* William Campbell ... Jean Saval
* Helmo Kindermann ... Zapovjednik njemačke tvrđave
* Enzo Fiermonte ... General Quadri
* Peter Coe ... Marko
* Nan Morris ... Stephana
* Helmuth Schneider ... Kapetan njemačkog patrolnog broda (naveden kao Helmut Schneider)
* Giulio Marchetti ... Italijanski oficir
* Craig March ... Petar Marosevich
* Nicholas Rend	... Kapetan ribarskog broda
* Todd Williams ... Vođa partizana
* Charles Brent ... Prvi redovnik
* Richard Johns ... Radio-operator
* Kurt Bricker ... Njemački mornarički poručnik
* Katrina Rozan ... Seljanka

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Zig-Zig

**Zig Zig** je francusko-italijanski igrani film snimljen u režiji Lászla Szabóa i premijerno prikazan početkom 1975. godine. Po žanru je drama, a protagonistice, čije likove tumače Catherine Deneuve i Bernadette Lafont su dvije plesačice koje nastupaju po eksluzivnim planinskim odmaralištima, te dodatno zarađuju prostitucijom. Radnja prikazuje kako sticajem okolnosti postanu upetljane u otmicu jednog od svojih klijenata, a što će na kraju imati tragične posljedice. Catherine Denueve je u filmu nastupila jedino pod uvjetom da istovremeno bude i producent, a kasnije je snimanje opisala kao "najkaotičnije u svojoj karijeri", tvrdeći da je Szabo stalno bio pijan na setu..

## Uloge
* Catherine Deneuve : Marie
* Bernadette Lafont : Pauline
* Walter Chiari : Walter, le clochard
* Stéphane Shandor : L'inspecteur Bruyère
* Jean-Pierre Kalfon : Le guitariste
* Georgette Anys : La cantatrice
* Jean-Pierre Maud : Edelweiss
* Hubert Deschamps : Monsieur Jean
* Noël Simsolo

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Zig Zag sur cinema-francais.fr
La Femme aux bottes rouges

***La femme aux bottes rouges*** () je francusko-italijansko-španski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Juana Luisa Buñuela. Po žanru je drama sa elementima fantastike, a naslovna protagonistica, čiji lik tumači Catherine Deneuve, je avangardna spisateljica koju na svoje imanje poziva ostarjeli bogataš (čiji lik tumači Fernando Rey). Radnja prikazuje kako je starac namjerava zarobiti, ali i kako se ispostavi da ona posjeduje moć da vlastite vizije pretvara u stvarnost.

Buñuel, sin daleko poznatijeg oca Luisa, u filmu je za glavne uloge angažirao Deneuve i Rey, koji su kao glumački par u *[[Tristana|Tristani]]* odigrali jedan od najzapaženijih nastupa u historiji filma. *Le femme*, u kome se Deneuve nakratko pojavljuje gola, je kroz nadrealistične scene i situacije nastojao imitirati stil starijeg Buñuela, ali je bio loše primljen od kritičara.

## Uloge
* Catherine Deneuve : Françoise
* Fernando Rey : Perrot
* Jacques Weber : Richard
* Adalberto Maria Merli : Marc
* José Sacristán : Cleber, le valet de Perrot
* Emma Cohen : Sophie, la femme de Marc
* Laura Betti : Léonore

## Vanjske veze
*
L'Agression

***L'Agression*** ( ili ***Appuntamento con l'assassino*** () je francusko-italijanski igrani film snimljen 1975. godine u režiji Gérarda Pirèsa. Po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma, a predstavlja adaptaciju romana *The Shrewsdale Exit* kanadskog pisca Johna Buella. Protagonist, čiji lik tumači Jean-Louis Trintignant, je poslovni čovjek čije su supruga i kćer brutalno silovane i ubijene, a za što on krivi grupu bajkera sa kojom se porječkao na putu. Radnja prikazuje kako, frustriran time sporom reakcijom vlasti, započinje privatnu istragu kako bi sam istjerao pravdu, a kako sve to komplicira dolazak suprugine sestre (čiji lik tumači Catherine Deneuve) za koju se ispostavi da mu se sviđa.

## Uloge
* Jean-Louis Trintignant : Paul Varlin
* Catherine Deneuve : Sarah
* Claude Brasseur : André Ducatel
* Philippe Brigaud : capitaine Escudero
* Franco Fabrizi : Jean-Charles Sauguet
* Michèle Grellier : Hélène Varlin
* Milena Vukotic : juge d'instruction
* Jacques Rispal : Raoul Dumouriez
* Robert Charlebois : Justin
* Jacques Chailleux: motard
* Tony Gatlif: motard
* Étienne Chicot: motard
* Daniel Duval: motard
* Delphine Boffy : Patty Varlin
* Leonora Fani : Josy
* Jacques Canselier: photographe
* Sonia Vareuil: serveuse grill Motel Sud (non créditée)
* Michel Delahaye : armurier
* Daniel Auteuil : fiancé de Natacha
* Valérie Mairesse : Natacha
* André Nader : client Sud Motel (non crédité)
* Rémy Julienne : cascadeur
* Odile Astié : cascadeuse  
* Jean Amos
* Pierre Londiche
* Jacob Weizbluth
* Mario Santini
* Berardd Sury
* Claude Mercutio.
* Jean-Marie Poiré: chanteur des *[[Frenchies]]*
* Pierre Mondy: voix de Franco Fabrizzi
* Jean-Claude Andruet: conducteur Fiat
* Pilotes moto : René Guili, Michel Rougerie, Victor Soussan, Jean-Paul Boinet, Gérard Choukroun, Thierry Tchernine, Jean-Claude Chemarin, Gilles Husson, Jean-François Baldé, Jean-Claude Meilland, Alain Terras, Pierre Soulas, Tournaire, Groux, Jean Basselin
* Christiane Delorme : une cliente du grill Sud Motel

### Vanjske veze
* 
*
Il professor Matusa e i suoi hippies

***Il professor Matusa e i suoi hippies*** () je italijanska muzička filmska komedija snimljena 1968. godine u režiji Luigija de Marije. Radnja prikazuje kako gradonačelnik jednog italijanskog grada angažira profesora da pokuša razdvojiti njegovu kćer od momka, ali i kako se profesor na kraju odluči pomoći mladim ljubavnicima.

## Vanjske veze
*