Areal kretanja

**Areal kretanja** je područje u kojem životinja živi i periodično se kreće. Povezan je s konceptom teritorije životinje, što je područje koje se aktivno brani. Koncept areala kretanja uveo je W. H. Burt 1943. godine. Nacrtao je karte koje prikazuju gdje je životinja uočena u različito vrijeme. Srodan koncept je distribucija upotrebe koja ispituje gdje se životinja vjerovatno nalazi u bilo kojem datom trenutku. Podaci za mapiranje areala kretanja su se nekada prikupljali pažljivim posmatranjem, ali u novije vrijeme životinja se oprema radio-ogrlicom ili sličnim GPS uređajem.

Najjednostavniji način mjerenja areala kretanja je konstruiranje najmanjeg mogućeg konveksnog poligona oko podataka, ali to obično precjenjuje areal. Najpoznatije metode za konstruiranje distribucija upotrebe su takozvane bivarijantne Gaussove ili metode gustoće jezgra normalne raspodjele. U novije vrijeme koriste se neparametrijske metode kao što su Burgmanov i Foxov alfa-trup i Getzov i Wilmersov lokalni konveksni omotač. Dostupan je softver za korištenje i parametrijskih i neparametrijskih metoda kernela.

## Historija
Koncept domaćeg područja može se pratiti do publikacije iz 1943. godine koju je napisao W. H. Burt, koji je konstruisao mape koje ocrtavaju prostorni opseg ili vanjske granice kretanja životinje tokom njenih svakodnevnih aktivnosti. S konceptom domaćeg područja povezan je koncept distribucije upotrebe, koja ima oblik dvodimenzionalne funkcije raspodjele vjerojatnosti koja predstavlja vjerovatnoću pronalaska životinje u definiranom području unutar njenog domaćeg područja. Domaće područje pojedinačne životinje obično se konstruira iz skupa lokacijskih tačaka koje su prikupljane tokom određenog vremenskog perioda, identificirajući položaj jedinke u prostoru u mnogim vremenskim tačkama. Takvi podaci se sada automatski prikupljaju pomoću ogrlica koje se stavljaju na jedinke i koje prenose podatke putem satelita ili korištenjem tehnologije mobilnih telefona i tehnologije globalnog pozicionog sistema (GPS), u redovnim intervalima.

## Metode računanja
Najjednostavniji način za crtanje granica kućnog područja iz skupa podataka o lokaciji je konstruiranje najmanjeg mogućeg konveksnog poligona oko podataka. Ovaj pristup se naziva metoda minimalnog konveksnog poligona (MCP) koja se još uvijek široko koristi, ali ima mnogo nedostataka, uključujući često precjenjivanje veličine kućnog područja.

Najpoznatije metode za konstruisanje distribucija iskorištenosti su takozvane bivarijantne Gaussove ili metode gustine jezgra normalne distribucije. Ta grupa metoda je dio opštije grupe parametarskih metoda jezgra koje koriste distribucije koje nisu normalna distribucija kao elemente jezgra povezane sa svakom tačkom u skupu podataka o lokaciji.

Nedavno je pristup jezgra konstruisanju distribucija upotrebe proširen kako bi uključio niz neparametrijskih metoda kao što su Burgman-Fox-ova alfa-hull metoda i Getz-Wilmers-ova metoda lokalnog konveksnog omotača (LoCoH). Potonja metoda je sada proširena sa čisto fiksne tačke LoCoH metode na fiksne radijuse i adaptivne LoCoH metode tačke/radijusa.

Iako je trenutno dostupno više softvera za implementaciju parametrijskih nego neparametrijskih metoda (jer je potonji pristup noviji), citirani radovi Getza i saradnika pokazuju da LoCoH metode uglavnom pružaju tačnije procjene veličina areala kretanja i imaju bolja svojstva konvergencije kako se veličina uzorka povećava nego parametrijske metode jezgra.

Metode procjene areala kretanja koje su razvijene od 2005. godine uključuju:
* LoCoH
* Brownov most
* Linijsko jezgro
* GeoEllipse
* Linijski bafer

Kompjuterski paketi za korištenje parametrijskih i neparametrijskih metoda jezgra dostupni su online. U dodatku članka JMIR-a iz 2017. godine, navedeni su areali kretanja za preko 150 različitih vrsta ptica u Manitobi.

## Povezano
* Teritorijalnost
* Efekat dragog neprijatelja

## Reference