open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Medina (dio grada)

**Medina četvrt** (arapski: المدينة القديمة‎) je gradska četvrt koja se može pronaći u mnogim sjevernoafričkim gradovima. Riječ *medina* (na modernom arapskom: مدينة‎, *madīna*) jednostavno znači "grad" ili "naselje". Obično je utvrđena (kazba) i ispresjecana labirintom uskih ulica, te ima brojne sokake, česme, palače i džamije. Zbog veoma uskih ulica, i do samo jednog metra širine, često su zatvorene za automobilski promet, a u nekim slučajevima čak i za promet motociklima i biciklima. Zbog ovoga su ove četvrti jedinstvene u veoma naseljenim urbanim središtima i privlače najviše turista jer pružaju jedinstven pogled u negdašnji način života u starim gradovima, kako se živjelo stoljećima, sa starom arhitekturom i načinom trgovanja.

Znamenite medine su: 
* Medina Fesa (Maroko) je najveće urbano područje na svijetu bez prometa automobila
* Medina Esauire, Medina Meknesa, Medina Marakeša. Medina Tétouana (Maroko)
* Kazba Alžira (Alžir)
* Kairuan, Sousse (Tunis)
* Mdina (Malta)
* Bengazi, Gadames, Tripoli (Libija)


file:View of Kairouan from the Minaret of the Great Mosque - Tunisia - 1899.jpg|Medina Kairuana
file:Flickr - …trialsanderrors - Sousse, Tunisia, ca. 1899.jpg|Medina Medina Suse 1899. god.
file:Minaret of the Zawiya of Moulay Idris II shrine, Fès El Bali, Morocco 2005.jpg|Medina Fesa 
file:Remparts medina Essaouira Luc Viatour.jpg|Medina Esauire
file:Tanneries Marrakech.png|Bojadisaona u Medini Marakeša


## Poveznice

* Kazba
* Bazar
* Sokak

## Vanjske veze
* Karta medine Tunisa 
* Definicija medine na berkeley.edu
Ait Ben Haddou

**Ait Ben Haddou** (berberski: *Ath Benhadu*, ar.: آيت بن حدو) je utvrđeni grad (ksar) na karavanskom putu između Sahare i Marakeša u današnjem Maroku, županija Souss-Massa-Draâ. Ovo naselje je divan primjer kazbe (naselje s citadelom), koja nažalost pomalo propada sa svakom kišnom olujom. Većina stanovnika danas ne živi u njemu već na drugoj strani rijeke Ouarzazate u modernijem selu, ipak 10 obitelji i dalje žive u ksaru. On je "tradicionalno pred-Saharsko naselje i izvanredan primjer arhitekture južnog Maroka", zbog čega je upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1987. godine.

Ait Ben Haddou je najbolji primjer arhitekture od zbijene zemlje i glinene opeke na uzvišenju iznad oaze; koja se može pronaći u dolinama Dra, Todgha, Dades i Sous, u južnom Maroku, a nekada se rasprostirala širom Magreba, Mauritanije i Libije. Njegova zemljana gradnja je starija od islamizacije doline Džebel 757. godine, iako su najstarije građevine u današnjem Ait Ben Haddou iz 17. stoljeća. 

Građevine su izrazito raznolike, ali većinom su to velike kuće (berberski: *tighremt*, ar.: *dar*) koje su skupljene oko kvadratičnog dvorišta, dok četiri visoka krila s tornjevima na kutovima čine citadelu (kazba). Kazbe u južnom Maroku su obiteljske jedinice bogatijih stanovnika koje su imale različite namjene od kojih je obiteljska kazba - *ksar*. Donji kat je služio kao spremište za poljoprivredu, dok su gornji služili za stanovanje, donji ljeti, a gornji zimi. No, kazba je mogla služiti i kao utvrđena palača, sjedište lokalne uprave i mogla je poprimiti veličinu manjeg grada. Tako Ait Ben Haddou ima zbijene kuće, obrambene zidine s ukrašenim tornjevima na kutovima i cik-cak postavljena gradska vrata. Jedinstvena obrambena odlika Ait Ben haddoua su potkrovlja kuća koja su bila povezana (*agadir* ili *ighram*) i služila su kao posljednji bastion u slučaju opsade. No, tu su i javno društvene zgrade kao velike štale za ovce i goveda, silosi, tržnica, džamija, medresa i vijećnica plemenskih starješina.

Zbog arhitekture koja podsjeća na drevne gradove, u Ait Ben Haddou su snimljeni i mnogi filmovi kao što su: Lawrence od Arabije (1962), Vremenski banditi, Dah smrti, Posljednje Kristovo iskušenje (1988), Kundun, 
Mumija (1999), Gladijator (2000), i mnogi drugi.

## Galerija

file:Aït Benhaddou1 (js).jpg|Panorama preko rijeke
file:Ait Benhaddou Pano.jpg|Panorama s ulaom u ksar
file:Ait Ben Haddou 3.jpg|Pogled s kazbe na ksar
file:Ait Ben Haddou.jpg|Tornjevi
file:Kasbah in Aït Ben Haddou.JPG|Kazba


## Vanjske veze

* Video na UNESCO-vim stranicama 2:46 min 
* Turistički blog o Aït-Benhaddou 
* Interaktivna 360° panorama Ait Benhaddoua (Java, 0,9 MB)
Marko Atilije

**Marko Atilije** (lat. *Marcus Atilius*, 2. vek pne.) bio je rimski književnik koji je pisao palijate, možda stariji od Cecilija Stacija. Od njega je ostao sačuvan naslov jedne komedije (*Ženomrzac* = Μισογύναιος) i ukupno devetnaest reči. Ciceron kaže da je Atilije bio nazvan "vrlo ukočenim pesnikom" *(durissimus poeta)*, ali da lično smatra da ga ipak treba čitati.

Verovatno je identičan s Atilijem koji je na latinski preveo Sofoklovu *[[Elektra (Sofoklo)|Elektru]]*, i to ne baš dobro, kako kaže Ciceron. Odlomak iz ovog prevoda uzvikivali su rimski vojnici na Cezarovoj sahrani.
Ibo Bonilla

**Ibo Bonilla Oconitrillo ** (Alajuela, 1951.), kostarikansko-španjolski arhitekt, kipar, matematičar i pedagog. 

Bonilla je rođen 1951. godine u predgrađu Alajuele koje se danas smatra kolijevkom kostarikanske umjetnosti. Tokom mladosti, Bonilla je proputovao svijet i obavljao mnoge poslove, a diplomirao je arhitekturu, kiparstvo, matematiku i pedagogiju na nekoliko različitih sveučilišta. Trenutno ima svoju vlastitu arhitektonsku firmu i radi kao konzultant. Godine 1977. postao je prvi diplomirani arhitekt u Kostariki, a kasnije je postao prvi kostarikanski arhitekt koji je radio u Španjolskoj. 

Bonilla je najpoznatiji po svojim bioklimatskim zgradama i skulpturama izloženim po javnim trgovima.
Osmaniye

**Osmaniye** čita se **Osmanije**, je administrativni centar istoimene turske provincije Osmaniye od 209 255 stanovnika. 
## Geografija
*Osmaniye* leži na jugozapadu Turske, u unutrašnjosti Anadolije u regiji Mediteran. Grad leži na istočnom kraju doline Čukurova na obroncima masiva Nur, na nadmorskoj visini od 125 m, udaljen oko 95 km istočno od Adane i oko 30&nbsp;km od Sredozemnog mora.
## Historija
Taj kraj je od antike bio most između Anadolije i Bliskog Istoka a isto tako i važna međustanica na Putu svile.

Abasidski kalif Harun al-Rašid zavladao je tim krajem u 8. vijeku
Nakon Bitke kod Mancikerta - 1071. tu se naselilo jedno od turkmenskih plemena Ulaşlı. Oni su i nakon što je Osmansko Carstvo zavladalo tim dijelom Anadolije ostali relativno nezavisni od centralne vlasti u Istanbulu, a njihovo naselje *Osmaniye* malo i beznačajno. 
Ono je počelo rasti u grad tek od 1865. kad je centralna vlast poslala generala Derviš pašu da uvede reda u taj inače buntovni kraj. On je odabrao *Osmaniye* za sjedište svog garnizona i centar administracije koja je trebala uvesti red. 
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Burdur

**Burdur** je administrativni centar istoimene turske provincije Burdur od 72 377 stanovnika. 
## Geografija
*Burdur* leži na zapadu Turske, u unutrašnjosti Anadolije u regiji Mediteran. Grad leži na istočnom kraju slanog jezera Burdur, na nadmorskoj visini od 940 - 1 030 m, udaljen oko 128 km sjeverno od Antalye i Sredozemnog mora.
## Historija
Za antike je bio poznat po grčkom imenu Πολυδώριον (Polydorion). 
Pod imenom *Burdur* je prvi put spomenut 1483. za osmanske vladavine.

Krajem 19. vijeka *Burdur* je postao sjedište jednog sandžaka u *[[Vilajet]]u Konia*. Grad je 1884. pogodio veliki od požar, a nakon tog i potres - 3. oktobra 1914. tad je poginulo 1 500 stanovnika, a dvije trećine kuća porušeno.

Nakon Prvog sjetskog rata - *Burdur* je između 1919. - 1921. bio okupiran od strane vojske Kraljevine Italije.
Veliki požar ponovno je pogodio trgovački centar grada 1923. tad je izgorilo 250 dućana. 
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Calama

**Calama** je grad od 158,487 i općina od 190,336 stanovnika na sjeveru Čilea u Regiji Antofagasta.

Ona je i administrativni centar Provincije El Loa.

## Geografija
Calama leži u kotlini rijeke Loa, u ekstremno sušnom kraju, u kom je rijetka oaza sa pitkom vodom. Voda se 
akvaduktom šalje na jugozapad, do 215 km udaljene Antofagaste.
Prostire se po zapadnim obroncima Anda na nadmorskoj visini od 2.250 metara.

## Historija
Calama je službeno osnovana 13. oktobra 1888. za mandata José Manuel Balmaceda.

Calama je danas servisni centar za rudnik bakra Chuquicamata i trgovački centar poljoprivredne okolice.

Američki Smithsonian je zbog iznimno suhog zraka i dobre vidljivosti podigao je u planinama pored grada zvjezdarnicu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ilustre Municipalidad de Calama'' (službene stranice)
Besarabija

**Besarabija** (, , ) je istorijska pokrajina u istočnoj Evropi između Dnjestra i reke Prut. Danas je podeljena između Moldavije, Rumunije i Ukrajine.

## Poreklo imena

Ime je dobila po vlaškoj dinastiji Besarab, koja je bila rumunsko-kumanskog roda. Navodno *aba* znači "otac" a *bašar* "vladavina", tako Bašarabija na kumanskom znači "**Vladavina oca**".

## Historija

Besarabija je došla pod rusku upravu nakon oslobođenja od Osmanskog carstva u Rusko-turskom ratu (1806—1812). Zapadni deo Moldavije se ujedinio sa Vlaškom 1859. u Kraljevinu Rumuniju.

Nakon Prvog svetskog rata, Besarabija je proglasila nezavisnost od Rusije i nakon 3 meseca se ujedinila sa Kraljevinom Rumunijom. 1940. okupirana je od Sovjetskog Saveza (pakt Ribentrop-Molotov), to je i jedan od razloga ulaska Rumunije u rat protiv Sovjetskog Saveza.

U Drugom svetskom ratu prelazila je iz ruke u ruku. Sovjetska aneksija je međunarodno priznata 1947. kao Moldavska Sovjetska Socijalistička Republika. Tada je deo Besarabije pripao i Ukrajini.

Nakon raspada Sovjetskog Saveza 1991, promenila je ime u Republika Moldavija. 27. avgusta 1991. je postala nezavisna država.

## Vanjske veze
Çanakkale

**Çanakkale** čita se **Čanakale**, je administrativni centar istoimene turske provincije Çanakkale od 186,116 stanovnika.

## Geografija
*Çanakkale* leži na sjeverozapadu Turske, uz azijske obale Dardanela u regiji Marmara. 
Rasprostro se je na zapadnom ulazu u Dardanele iz Trakijskog mora odnosno Egeja. Sa lukama na evropskom dijelu (Kilitbahir i Eceabat) povezan je trajektima.

*Çanakkale* je najbliži veći grad pored arheološkog nalazišta Troja.
## Historija
Za Bizanta to je bilo malo naselje pod imenom *Dardanellia* (grčki: Δαρδανέλλια) po kom je čitav tjesnac dobio ime - Dardaneli.

*Çanakkale* je u grad izrastao iz osmanske utvrde koja se zvala **Kale-i Sultaniye** (Sultanova utvrda, *kale* na turskom znači utvrda)
Vremenom je to naselje postalo poznato po svojoj grnčariji (turski: *Çanak*) pa mu je i ime promjenjeno u *Çanakkale* (što bi značilo *Grnčarska utvrda*).

Za vrijeme Prvog svjetskog rata između 25. aprila 1915. do 6. januara 1916. kod grada se zbio niz bitaka koje su danas poznate pod nazivom Galipoljska kampanja u kojoj su snage Antante bezuspješno pokušale zauzeti ulaz u Dardanele.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Zouzou (film)

***Zouzou*** je francuski crno-bijeli film snimljen 1934. u režiji Marca Allégreta. Po žanru je kombinacija melodrame i mjuzikla, a protagonisti - koje tumače Jean Gabin i Josephine Baker - su Jean i mulatkinja Zouzou, dvoje siročadi odrasli u cirkusu. Radnja prati kako ih je život razdvojio, pa Jean postaje mornar, a Zouzou postaje pjevačka zvijezda. *Zouzou* je predstavljao snažan poticaj karijeri Jeana Gabina, koji je vrlo brzo postao najveća francuska filmska zvijezda 1930-ih.

## Vanjske veze
* 
* 
* Fiche du film sur Unifrance
Le Dernier Milliardaire

***Le Dernier Milliardaire*** () je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena 1934. u režiji Renea Claira. Radnja je smještena u fiktivnu državicu Casinario (nalik stvarnom Monaku) čije su financije dovedena do bankrota, i čiji očajni vladari svu vlast predaju gospodinu Bancou (čiji lik tumači Max Dearly), najbogatijem čovjeku na svijetu, a koji nakon toga zavodi diktaturu. *Milliardaire*, koji se tumači kao svojevrsna parodija u međuratnom periodu popularnih ruritanskih romansi, ali i komentar na tada aktualnu ekonomsku krizu i uspon fašističkih i totalitarnih režima u Evropi, je od strane kritičara proglašen inferiornijim u odnosu na njegova klasična ostvarenja sa početka 1930-ih. S druge strane se navodi kako je uticao na Chaplinov *[[Veliki diktator,]]* kao i Wellesov *[[Građanin Kane]]*, koji je od njega "posudio" narativnu tehniku korištenja lažnog filmskog žurnala.

## Vanjske veze
*
La signora di tutti

***La signora di tutti*** (, ponekad prevođena i kao ***Svačija žena***) je italijanski crno-bijeli snimljen 1934. u režiji Maxa Ophülsa, poznat kao jedino ostvarenje njegove filmografije napravljeno u Italiji, kao i jedno od najvažnijih ostvarenja italijanske međuratne kinematografije.

Po žanru je melodrama i temelji se na istoimenom romanu Salvatora Gote. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Isa Miranda, je filmska zvijezda Gaby Doriot koja je dovedena u bolnicu nakon što je isjekla žile. Radnja kroz flashbackove prikazuje događaje koji su doveli do njenog samoubistva, odnosno kako sve muškarce koji se u nju zaljube dovodi do tragičnog kraja. Film je doživio ogroman uspjeh i od Ise Mirande načinio veliku zvijezdu. Na 2. venecijanskoj mostri je dobio nagradu za najbolju tehničku izvedbu.

## Literatura
* Le attrici, Gremese editore Roma 1999.
* Dizionario dei film, Sugarco Milano 1990.
* Ma l'amore no, di Francesco Savio, Sonzogno Milano 1975.
Isparta

**Isparta** je administrativni centar istoimene turske provincije Isparta od 198 385 stanovnika. 
## Geografija
*Isparta* leži na jugozapadu Turske, u planinskoj unutrašnjosti Anadolije u regiji Mediteran.

Grad se rasprostro na južnom kraju stepske kotline, koja se proteže južno od jezera - Eğirdir, na nadmorskoj visini od 1035 m. Okružen je poput bedema, visokim ogoljelim planinama masiva Zapadnog Taurusa, od kojih je najviša Davraz Dağı visoka 2 637 m.

*Isparta* je udaljena oko 130 km sjeverno od Antalye i obala Sredozemnog mora.

Od 1992. grad ima univerzitet Süleyman Demirel, koji pohađa do 50 000 studenata.
## Historija
Za Bizanta to je bilo naselje znano kao *Baris* (grčki: Βάρις) ili *Sbarita*. Oko 1203. taj kraj okupirali su Turci Seldžuci a od 14. vijeka dio je Osmanskog Carstva.

Krajem 19. vijeka brojne izbjeglice iz tadašnjeg Vilajeta Rumelija (naročito iz Bugarske) naselile su se u gradu i okolici. Oni su sa soobom donijeli i tradiciju uzgoja ruža, pa je danas *Isparta* poznata u Turskoj kao *Grad ruža.*

U vrijeme vladavine sultana Abdul Hamida II - 1891. grad je u njemu u čast prezvan u *Hamidabad*, tad je postao i administrativni centar jednog sandžaka. Staro orginalno tursko ime vraćeno je gradu - 1922.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Meseautó (razvrstavanje)

**Meseautó** (na mađarskom: Auto snova) može označavati:
* ''Meseautó'' (film, 1934), mađarski igrani film, rež. Bela Gaal
* ''Meseautó'' (film, 2000), njegov remake, rež. Barna Kabay
De Jantjes

***De Jantjes*** je kazališni mjuzikl nizozemskog autora Hermana Boubera premijerno izveden 1922. godine. Radnja je smještena u Jordaan, radnički kvart Amsterdama i prati dogodovštine troje mladića koji su se upravo vratili sa služenja vojnog roka u nizozemskoj Kraljevskoj mornarici. Predstava je postala izuzetno popularna, a pjesme koje su napisali Louis Davids i Margie Morris postali evergrini. Dan-danas predstavlja jednu od najizvođenijih predstava u nizozemskim kazalištima.

Napravljene su dvije filmske verzije - nijema iz 1922. godine, koja se danas smatra izgubljenom; te zvučna iz 1934. koja se smatra jednim od najpopularnijih nizozemskih filmova u međuratnom periodu.
De Jantjes (razvrstavanje)

De Jantjes može označavati:
* De Jantjes, kazališni mjuzikl nizozemskog autora Hermana Boubera iz 1922. godine:
* njegove dvije filmske adaptacije:
** ''De Jantjes'' (film, 1922), nijemi film, danas izgubljen
** ''De Jantjes'' (film, 1934), zvučni film
Stranka nacionalnog oslobođenja (Kostarika)

**Nacionalna stranka oslobođenja** (španjolski: ***Partido Liberación Nacional***) je politička stranka u Kostariki. Stranku je 1951. godine osnovao José Figueres, nedugo nakon završetka građanskog rata. Temeljena na socijaldemokraciji i demokratskom socijalizmu, PLN je stranka lijevog centra i članica Socijalističke internacionale. 

Tokom godina, PLN je postala jedna od najvažnijih stranaka na kostarikanskoj političkoj sceni. Među istaknutim članovima stranke bili su, uz osnivača Figueresa, nobelovac za mir, Óscar Arias, te predsjednica Kostarike, Laura Chinchilla.
Stari ksarovi Mauritanije

**Stari ksarovi Mauritanije** su četiri ksara (utvrđena sela) koja su osnovali karavanski trgovci u 11. i 12. stoljeću kako bi si olakšali prijelaz kroz Saharu. Oni su postali trgovačka i vjerska središta, te izvori islamske kulture u Mauritaniji. 

U njima se uspio sačuvati urbanizam koji je evoluirao od 12. do 16. stoljeća s kućama porednim uz uske ulice oko džamije s kvadratičnim minaretom. One predstavljaju tradicionalni nomadski način života naroda zapadne Sahare, zbog čega su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1996. godine.

Ova četiri drevna grada su jedina preživjela mjesta u Mauritaniji koja su naseljena od srednjeg vijeka. Nalaze se na rubu plodne doline ili oaza, a jedna od izvornih uloga im je vjersko obrazovanje, pa su se razvili oko džamije uz koju su kuće za nastavnike i učenike (medresa). Skladišta su građena za zaštitu robe za trgovce, koji su na svom putu prenoćivali u koncima. Iz tih elemenata rastao karakterističan oblik naselja poznata kao *[[ksar]]* s kamenom arhitekturom i urbanim oblikom prilagođenim ekstremnim klimatskim uvjetima. Oni su:

## Povezano
* Kazba Ait Ben Haddou, Maroko
* Timimoun (Alžir)

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Bandiagara

**Bandiagara** je maleni grad u malijskoj pokrajini Mopti, istočno od grada Moptija i oko 63 km od raškršća Sévaré. U gradu obitava oko 25.000 stanovnika iz više etničkih skupina: Dogoni, Fulbe, Bamana i Mandinka. Ime mu na jeziku Dogona znači "velika zdjela" po lokalnim zdjelama za ručavanje, ali i obliku slavnih Bandiagarskih litica.

Prema predaji grad je osnovao Dogonski lovac, Nangabanu Tembély, 1770. godine. God. 1864., nećak i nasljednik velikog vladara Toucouleura El Hadj Umar Talla, Tidiani Tall, je odabrao Bandiagaru za prijestolnicu Toucouleurskog carstva.

## Litice Bandiagare

Litice Bandiagare su upisane na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi kao "jedan od najdojmljivijih afričkih krajolika litica i pješčanih visoravni s prekrasnom dogonskom arhitekturom (kuće, žitnice, oltari, svetišta i *toguna*, tj. seoske vijećnice)". U ovom području su sačuvane brojne društvene tradicije (maske, festivali, rituali i ceremonije obožavanja predaka) u geološki i arheološki jako značajnom krajoliku.

Litice pješčenjaka se uzdižu oko 500 metara iznad pješčane doline na jugu i imaju duljinu od oko 150 km do planine Hombori Tondo. Ona je svojom visinom od 1.115 m najviši vrh Malija i odatle započinje gorje Grandamia. Litice su većinom naseljene narodom Dogoni koji su zamijenili starija naselja Tellema i Toloya. Tellemi su bili primorani žvijeti u skloništima na liticima, krijući se od Dogona ali i od sezonskih poplava, i tu su ostavili brojna blatna naselja (kao što je selo Kani Bonzon) i slike na stijenama.

Zbog porasta turizma u ovom području izgrađena je novi autoput koji ugrožava lokalnu tradicionalnu kulturu


file:Bandiagara2.jpg|Tržnica Bandiagare
file:Bandiagara - Maison toucouleurs.jpg|Toucouleurska kuća iz 19. st.
file:Bandiagara escarpment2.jpg|Dogonsko selo na liticama Bandiagare
file:DogonVillage.jpg|Dogonsko selo
file:Tellem_Dwelling_Bandiagara_Escarpment_Mali.jpg|Dogonska džamija i minaret od blata ispred Tellemskog naselja


## Izvori

## Vanjske veze

* B.O. Oloruntimeehin, *The Segu Tukulor Empire*, Humanities Press, New York (1972.) SBN 391002066 
* Alex Duval Smith, *[http://www.independent.co.uk/news/world/africa/mali-plunders-its-desert-heritage-to-feed-demand-forprimitive-art-687697.html Mali Plunders its Desert Heritage to Feed Demand for 'Primitive' Art]*, The Independent 17. ožujka 2001. 
* Fotografije na ourplaceworldheritage.com  
* UNESCO-v program očuvanja zemljane arhitekture (s popisom zemljanih građevina koja su svjetska baština)
Meseautó

***Meseautó*** () je mađarska crno-bijela filmska komedija snimljena 1934. u režiji Bele Gaala. Radnja prikazuje kako tajkun nastoji osvojiti srce lijepe daktilografkinje tako što joj namjesti pobjedu u natječaju čija je nagrada automobil.

*Meseautó* je godine 1935. dobio britanski remake pod naslovom *[[Car of Dreams]]*. Godine 2000. je u Mađarskoj snimljen istoimeni remake.

## Uloge
* Zita Perczel - Kovács Vera 
* Ella Gombaszögi - Kerekes Anna 
* Klári Tolnay - Sári 
* Jenö Törzs - Szûcs János bankigazgató 
* Gyula Kabos - Halmos Aladár 
* Lili Berky - Kovács Mother
* Gyula Gózon - Kovács Father
* Vilmos Komlós - Hentes 
* Jenö Herczeg - Péterffy 
* Sándor Pethes - Józsi,a sofõr
* Lajos Sugár - Szállópincér 
* Gusztáv Vándory - Pincér 
* Zoltán Várkonyi - Autóüzleti alkalmazott 
* Tibor Weygand - Éneklõ fiatal 
* Ede Hilbert - Child
* Lenke Szõnyi - Elhagyott kedves

## Izvori


## Literatura
* Reid, John Howard. *Science-fiction & Fantasy Cinema: Classic Films of Horror, Sci-fi & The Supernatural*. 2007.

## Vanjske veze
*
Aapravasi Ghat

**Aapravasi Ghat** (hindski za "imigracijsko stovarište") je kompleks građevina u mjestu Port Louis na otoku Mauricijusu, a koji je bio prvo i najvažnije mjesto kroz koje su britanski kolonisti uvozili radnu snagu iz Indije. Između 1849. do 1923. godine, više od pola milijuna najamnih radnika iz Indije je prošlo kroz ovo mjesto na svom putu prema plantažama širom Britanskog carstva. Indijska dijaspora je ostavila značajan trag u tim britanskim kolonijama i danas su značajan broj njihovih stanovnika upravo potomci ovih radnika. Samo na Mauricijusu je 68% stanovništva indijskog podrijetla, zbog čega se Aapravasi Ghat smatra jednim od najvažnijih mjesta za kulturni identitet i povijest Mauricijusa. To je prepoznao UNESCO kada je Aapravasi Ghat upisan na popis mjesta svjetske baštine u Africi kao "veliki eksperiment uporabe "besplatne" radne snage da se zamijeni robovska koji će postati globalni gospodarski sustav koji će dovesti do najveće imigracije stanovništva na svijetu".

Nekontrolirani urbani razvoj sredinom 20. stoljeća doveo je do djelomičnog uništenja kompleksa i danas su sačuvani ostaci samo tri njegove građevine. Fundacija Apravasi Ghat trenutačno pokušava obnoviti kompleks u njegovo stanje iz 1860-ih.

## Reference

## Vanjske veze
* Coolitude and the symbolism of the Aapravasi ghat 
* Aapravasi ghat  
;Ostali projekti
Le Morne Brabant

**Le Morne Brabant** je poluotok na najjužnijem zapadnom dijelu otoka Mauricijusa kojim dominira golema bazaltna stijena visine 556 metara, čineći ovaj krajolik najznamenitijim na cijelom otoku. Vrh stijene je gotovo ravan i ima površinu od 12 hekatara. Također, na njezinim liticama postoje brojni otvori i plitke špilje, dok je okružena plitkom lagunom koja je velika turistička atrakcija. Le Morne Brabant uživa jedinstvenu mikroklimu, zbog čega je jedno od tri posljednja utočišta jedne od najrjeđih biljaka na svijetu, mandrinete (*[[Hibiscus fragilis]]*), ali i drugih endema kao što je *[[Trochetia boutoniana]]*.

Stijena Le Mornea je postala poznata u 19. stoljeću kao sklonište odbjeglih robova (poznati kao "maruni" od španj. *cimarrón* što znači "brđani") dovedenih na Mauricijus iz raznih krajeva svijeta kao što su: Afrika, Madagaskar, Indija i Jugoistočna Azija. Strme i šumovite litice su im pružale sigurno utočište, a na njezinom vrhu su napravili malo drveno naselje koje je bilo poznato kao "Marunska republika". Nakon što je robovlasništvo zabranjeno u Britanskom carstvu, policija je 1. veljače 1835. god. došla do Le Mornea da izvijesti skrivene robove kako su sada slobodni ljudi. No, prestravljeni robovi nisu razumjeli poslanike i bacili su se sa stijene kako bi izbjegli ropstvo. Od tada, ovaj datum mauricijski kreoli obilježavaju kao Godišnjicu ukidanja ropstva.

Stijena Le Morne je u usmenoj predaji na Mauricijusu postala simbolom borbe robova za slobodu i njihove žrtve i zbog toga je njezin kultivirani krajolik upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi.

Danas na sjevernom kraju poluotoka postoji naselje privatnih vila, Morcellement Cambier. Njihovi posjedi čine zajednicu koja ima jedinstven pogled na lagunu i nije otvorena posjetiteljima.

## Izvori

* Dominique Auzias i Jean-Paul Labourdette, *[http://books.google.de/books?id=X3Q8ycVy6NAC&pg=PA89&dq=Foudia+rubra&as_brr=1&sig=TAQUttlBIdfMWJkWS0ET45W6-eM#PPA321,M2 Maurice, Rodrigues Le Petit futé]* 
* Rosabelle Boswell, *Le Malaise Créole: Ethnic Identity in Mauritius*, Berghahn Books, 2006. 

## Vanjske veze
;Ostali projekti
The Independent

***The Independent*** je naziv za britanski dnevni list koji izlazi u Londonu te predstavlja jedan od poznatijih liberalnih novina države. Aleksander Lebedev je njegov vlasnik od 2010. Uz nadimak *Indy*, prvi put se pojavio 1986. te je jedan od najmlađih britanskih dnevnih listova. Dnevno izdanje je dobilo nagradu za *Nacionalne novine godine*. Glavni urednik je Amol Rajan, postavljen 2013., a njegov zamjenik, Archie Bland, 2012. Sa samo 28 godina, Bland je postao jedan od najmlađih ljudi koji su stekli višu titulu u britanskoj novinarskoj industriji.

Isprva objavljen u formatu lista papira broadsheet, *The Independent* je kasnije preinačen u tabloid ili "kompakt" format 2003. *The Independent* se smatra da naginje prema centru i ljevici na području kulture i politike, no da naginje prema tržištu na području ekonomije. Nije povezan niti sa ijdenom političkom strankom te daje širok spektar stajališta na stranicama uredništva i komentara. Isprva se opisao kao "slobodne novine od bilo koje političke pristranosti, slobodne od utjecaja" — taj transparent je krasio njegovu naslovnicu, ali je kasnije izbačen od rujna 2011.

U augustu 2013., njegov dnevni tiraž bio je 68.000, a nedjeljno izdanje 110.000.

## Reference

## Vanjske veze
* Službeni web site
Stranka građanske akcije

**Stranka građanske akcije** (španjolski: ***Partido Acción Ciudadana***) je politička stranka u Kostariki. Stranku je 2000. godine osnovao Ottón Solís, želeći potaknuti građansku participaciju u državnoj politici. Iako isprva tek treća stranka, PAC je s vremenom prestigla PUSC i postala druga državna stranka, iza PLN-a. 

PAC je stranka lijevog centra čije su osnovne ideološke postavke socijaldemokracija, kršćanski socijalizam i progresivizam.
Libertarijanski pokret

**Libertarijanski pokret** (španjolski: *Movimiento Libertario*) je politička stranka u Kostariki osnovana 1994. godine. ML je liberalna stranka (desnog) centra i tokom godina je postala jedna od važnijih manjih stranaka na kostarikanskoj političkoj sceni. Stranka je članica Liberalne internacionale.
De Jantjes (film, 1922)

***De Jantjes*** je nizozemska nijema filmska komedija snimljena 1922. u režiji Mauritsa Bingera i B.R. Doxat-Pratta. Predstavlja adaptaciju istoimenog kazališnog mjuzikla Hermana Boubera. Radnja prikazuje dogodovštine trojice prijatelja, bivših mornara koji se nakon službe u Nizozemskoj Istočnoj Indiji vraćaju u Jordaan, radničku četvrt Amsterdama. Danas je sačuvano samo 8 od originalnih 85 minuta filma, dok se ostatak smatra izgublenim.

Godine 1934. je snimljen istoimena zvučna verzija. 

De Jantjes film 1922 (1).jpg
De Jantjes film 1922 (2).jpg
De Jantjes film 1922 (3).jpg


## Uloge
* Louis Davids ..Blauwe Toon
* Maurits de Vries ..Dolle Dries
* Johan Elsensohn ..Schele Manus
* Beppie de Vries ..Blonde Greet
* Beppie Murray ..Doortje
* Adrienne Solser ..Na Druppel
* Andre van Dijk ..Leendert

## Vanjske veze
*
Terra Nova (film, 1932)

***Terra Nova***, poznat i pod naslovom ***Nieuw Land*** () je nizozemski crno-bijeli film snimljen 1932. godine u režiji Gerarda Ruttena, poznat kao prvo zvučno (iako ne i prvo prikazano) ostvarenje nizozemske kinematografije. Radnja prikazuje posljedice izgradnje nasipa zahvaljujući kojim je isušen dio morske obale, odnosno sukob starog pomorca sa svojim mlađim kolegama koji se žele prilagoditi novoj situaciji. *Terra Nova* je bila premijerno prikazana krajem 1932. godine, ali su se ubrzo nakon toga režiser i producent posvađali, pa je povučena iz distribucije. Godinama se smatrala izgubljenom, pa se umjesto toga kao prvi "pravi" nizozemski zvučni film navodio *[[Willem von Oranje (film)|Willem von Oranje]]* prikazan početkom 1934. godine.

*Terra Nova* se ponekad pogrešno navodi kao dokumentarni film.

## Uloge
* Adolphe Engers ... de oude schipper
* Piet Rienks ... knecht
* Jane Donk ... vrouw van de schipper

## Vanjske veze
*
De Jantjes (film, 1934)

***De Jantjes*** je nizozemska crno-bijela filmska komedija snimljena 1934. u režiji Jaapa Speyera, poznat kao drugo zvučno ostvarenje u historiji nizozemske kinematografije.

Predstavlja adaptaciju popularnog kazališnog mjuzikla Hermana Boubera. Radnja je smještena u Jordaan, radničku četvrt Amsterdama gdje se trojica protagonista vraćaju nakon službe u nizozemskoj ratnoj mornarici.

Producenti *De Jantjesa* su se natjecali sa producentima historijskog filma *[[Willem van Oranje (film)|Willem van Oranje]]* za titulu prvog nizozemskog zvučnog filma. Willlem je na kraju dovršen prije i došao u kina; za razliku od njega, *De Jantjes* je postigao veliki komercijalni uspjeh, te potakao snimanje niza muzičkih komedija slične tematike, odnosno specifičnog podžanra zvanog *[[Jordaanfilm]]*.

## Uloge
* Willy Castello ... Dolle Dries
* Johan Kaart jr ... Schele Manus
* Jan van Ees ... Blauwe Toon
* Fien de la Mar ... Toffe Jans
* Suzie Klein ... Blonde Greet
* Cissy van Bennekom ... Doortje
* Amsy Moina ... Sarina
* Marie van Westerhoven ... Moeder Betje
* Aaf Bouber ten Hope ... Tante Piet
* Rika Hopper ... Moeder v Blauwe Toon
* Heintje Davids ... Na Druppel
* Sylvain Poons ... De Mop
* Cor Hermus ... Oom Gerrit
* Joan Remmelts ... Leendert
* Louis Davids ... Cabaretier

## Vanjske veze
*
Priča o plutajućim travama

je japanski nijemi film snimljen 1934. u režiji Yasujiroa Ozua. Po žanru je drama, a protagonist, koga glumi Takeshi Sakamoto je Kihachi, vođa putujuće družine kabuki glumaca. Radnja prikazuje kako sticajem okolnosti dolazi u mjesto gdje žive njegova bivša ljubavnica i vanbračni sin, a što izaziva ljubomoru njegove sadašnje ljubavnice. Ozu je s ovim filmom treći put zaredom osvojio godišnju nagradu japanskog filmskog časopisa *[[Kinema Junpo]]*. Godine 1959. je režirao zvučni remake pod naslovom *[[Plutajuće trave]]*.

## Vanjske veze
* 
* Criterion Collection essay by Donald Richie
*
Willem I od Oranjea

**Vilem I Oranski** (24. april 1533 – 10. jul 1584), takođe poznat i kao **Vilem Ćutalica** (), je rođen u Kući Nasaua i postao je Princ Oranski 1566. godine. Bio je glavni vođa holandske pobune protiv Španaca, koja je pokrenula Osamdesetogodišnji rat koji je za posledicu imao nezavisnost Ujedinjenih provincija 1648. godine.

Bio je prvi nasledni namesnik Holandije, ubijen je u atentatu po nalogu španskog dvora.

## Vanjske veze
Vasilij Čapajev

**Vasilij Ivanovič Čapajev** (; Budajka, 9. februar 1887 – , 5. septembar 1919) je bio ruski vojnik i komandant Crvene armije za vreme Ruskog građanskog rata.

Čapajev je rođen u siromašnoj seljačkoj porodici u selu Budajka, danas deo grada Čeboksari. Za vreme Prvog svetskog rata tri puta je nagrađivan ordenom Svetog Đorđa. U septembru 1917. godine priključuje se boljševičkoj partiji, a u decembru iste godine biva izabran za komandanta 138. pešadijske regimente glasovima vojnika. Kasnije je komandovao drugom Nikolajevskom divizijom i 25 streljačkom divizijom.

Petog septembra 1919. godine sedište divizije blizu Lbiščenska (danas Čapajeva) biva napadnuto od strane beloarmejaca, Čapajev je tada pokušao da pobegne preplivavanjem Urala, ali je nestao. Telo mu nikad nije bilo nađeno.

Nakon što je osnovan SSSR, Čapajev je proglašen za heroja Oktobarske revolucije.

Godine 1926. je njegov saborac Dmitrij Furmanov o njemu napisao roman *[[Čapajev (roman)|Čapajev]]*, koji je 1934. adaptiran u *[[Čapajev (film)|Čapajev]]*, jedan od najpopularnijih filmova u istoriji sovjetske kinematografije, u kome je lik Čapajeva glumio Boris Babočkin.

## Vanjske veze

* Biografija na ruskom
Zeemansvrouwen

***Zeemansvrouwen*** () je nizozemski nijemi film snimljen 1930. u režiji Henka Kleinmanna, poznat kao posljednje cjelovečernje nijemo ostvarenje u historiji nizozemske kinematografije. Protagonistica, koju glumi Josephine Schetser, je mlada žena koja je ostala trudna s muškarcem koji je završio u zatvoru, te koja se žena za drugog muškarca kako bi dijete imalo oca.

*Zeemansvrouwen* je trebao biti prvi nizozemski zvučni film, ali su producenti ostali bez novaca i bili ga prisiljeni dovršiti kao nijemi film. Prvi nizozemski zvučni film je bila *[[Terra Nova (film, 1932)|Terra Nova]]* (koja je dovršena, ali neprikazana sve do 1991. godine), odnosno *[[Willem van Oranje (film)|Willem van Oranje]]* iz 1933. godine.

## Uloge
* Harry Boda ... Willem Broerse
* Josephine Schetser ... Mooie Leen
* Raas Luijben ... Lau

## Vanjske veze
*
Willem van Oranje (film)

***Willem van Oranje*** () je nizozemski crno-bijeli historijski film snimljen u režiji Jan Teunissena i premijerno prikazan početkom 1934. godine, koji se tradicionalno smatra prvim cjelovečernjim zvučnim ostvarenjem nizozemske kinematografije.

Radnja je smještena u 16. vijek u doba nizozemskog rata za nezavisnost, a naslovni protagonist, čiji lik tumači Cor van der Lugt Melsert, je princ Willem Oranski, vođa nizozemskih pobunjenika i osnivač buduće nizozemske vladarske porodice.

*Willem van Oranje* je bio jedno od nekoliko projekata kojima su nizozemski sineasti pokušali napraviti prvi zvučni film u svojoj domovini. Godine 1930. je snimljen *[[Zeemansvrouwen]]*, koji je iz financijskih razloga završio kao nijemi film, a godine 1932. je snimljen Terra Nova, koja je nakon premijere povučena iz distribucije zbog svađe producenata. Tvorci Willema su se, pak, morali natjecati sa producentima filma *[[De Jantjes (film, 1934)|De Jantjes]]*, adaptacije popularnog kazališnog mjuzikla. Na kraju je *Willem* ipak prvi dovršen i prvi distribuiran; ponekad se to tumači političkim pritiskom, odnosno mišljenjem da je film patriotskog naboja daleko prikladniji za čast prvog nizozemskog zvučnog filma.

Godine 1984. je snimljena istoimena TV-serija gdje je naslovni lik tumačio Jerroen Krabbe.

## Uloge

## Vanjske veze
* 
* Bibliografie
Volkacije Sedigit

**Volkacije Sedigit** (lat. *Volcacius Sedigitus*, kraj 2. i početak 1. veka pne.) bio je rimski filolog i književni kritičar, poznat po tome što je sastavio popis deset rimskih komediografa koje je smatrao najboljim.

O njegovom životu znamo samo ono što o njemu kaže Plinije Stariji, naime da je bio "odličan u pesništvu" *(illustrem in poetica)* te da je svoj nadimak *([[cognomen]])* dobio zato što se rodio sa po šest prstiju na svakoj ruci *(sex digiti)*.

Iz Volkacijevog dela *De poetis* *(O pesnicima)* Aul Gelije citira trinaest jampskih senara, gde se nabraja "kanon" deset najboljih rimskih pisaca komedije, odnosno palijate. Po Volkacijevom mišljenju, najbolji je bio Cecilije Stacije, a zatim slede Plaut, Nevije, Licinije Imbreks, Marko Atilije, Terencije, Turpilije, Kvint Trabea, Luscije Lanuvin i Enije:

Moguće je da se Enije našao na popisu samo da bi se zadovoljio broj deset kao uobičajen u kanonima aleksandrijske škole.

Volkacijev sud o pesničkoj vrednosti pojedinih rimskih komediografa nazvan je osobenim, čudnim i nastranim. S druge strane, izneta je pretpostavka da su ovakvu ocenu zapravo delili i drugi njemu savremeni kritičari, posebno u pogledu smeštanja Cecilija Stacija na vrh popisa.

Svetonije u *Terencijevom životopisu* prenosi i tri stiha kojima je Volkacije opisao kako je Terencije napustio Rim i zatim nestao:

## Reference
Dmitrij Furmanov

**Dmitrij Andrejevič Furmanov** (7. novembar 1891 - 15. mart 1926) bio je ruski i sovjetski aktivist, oficir i književnik, najpoznatiji kao autor romana *[[Čapajev (roman)|Čapajev]]* koji je poslužio kao predložak za popularni istoimeni film.

Furmanov se književnošću počeo baviti kao gimnazijalac. Studij filologije na Moskovskom univerzitetu je prekinuo prvi svjetski rat, u kome je sudjelovao radeći u bolnici Crvenog križa, gdje je upoznao suprugu Anu Stešenko. Za vrijeme revolucije 1917. se priključio maksimalističkoj frakciji esera, a neko vrijeme je koketirao i sa anarhizmom. Sudjelovao je u gušenju Kornilovskog puča te postao predsjednik revolucionarnog sovjeta u gradu Ivanovo. Podržao je Oktobarsku revoluciju, a godine 1918. se priključio boljševičkoj partiji. Postao je bliski suradnik Mihaila Frunzea, koji ga je 25. marta 1919. imenovao političkim komesarom 25. divizije Crvene armije, čiji je komandant bio Vasilij Čapajev. Nakon sukoba sa Čapajevem (koji se tradicionalno tumači Čapajevom vezom sa njegovom suprugom) je poslan u Turkestan gdje je 1920. sudjelovao u gušenju anti-boljševičkih ustanaka. Posljednja značajna operacija mu je bila u dolini Kubana gdje je tokom likvidacije Ulagajevskog desanta kontuziran. Za ratne zasluge je odlikovan Odrenom Crvene zastave.

Poslije završetka građanskog rata se vratio u Moskvu te posvetio završetku studija, ali i spisateljskoj djelatnosti. Objavio je četiri knjige od kojih je najuspješnija i najpoznatija bila *Čapajev* iz 1923. godine. Tri godine kasnije je umro od meningitisa.

Furmanov se 1934. pojavio kao lik u filmu *Čapajev* gdje ga je tumačio Boris Blinov. Nakon smrti je po njemu širom SSSR-a nazvan niz ulica i trgova, ali i nekoliko naselja. Rodno selo Sereda je tako danas postalo Furmanov. Po njemu je također nazvan i rječni kruzer Dmitrij Furmanov kao i klasa brodova.

## Vanjske veze
* 
* 
* Биография
* Дмитрий Андреевич Фурманов
* Комиссар и писатель (о Дмитрии Фурманове)
Gaj Fundanije

**Gaj Fundanije** (lat. *Gaius Fundanius*, 1. vek pne.) bio je rimski pisac palijata, koga Horacije hvali u svojim *[[Satire (Horacije)|Satirama]]*:

Ovaj se odlomak odnosi na Terencijevu komediju *[[Devojka s Androsa]]*, gde starca Hremeta nasamari lukavi rob Davos, pa se tako vidi da je Fundanije obrađivao uobičajene motive koje su rimski komediografi preuzimali iz nove atičke komedije.

U jednoj drugoj satiri Horacije predstavlja Fundanija kao člana Mecenatovog književnog kruga koji na šaljiv način opisuje gozbu kojoj je prisustvovao kod bogataša Nazidijena.

Moguće je, ali ne i sigurno, da je ovaj Fundanije identičan s vitezom Fundanijem koji se priključio Cezarovoj vojsci u Hispaniji 45. pne., tokom građanskog rata s Pompejem.

## Reference
Saranda

**Sarandë** (grčki: Άγιοι Σαράντα) je grad u južnoj Albaniji i jedan od najvažnijih turističkih centara u zemlji. U gradu živi značajan broj pripadnika grčke nacionalne manjine.
Aksaray

**Aksaray** je glavni grad istoimene provincije - Aksaray u centralnoj Turskoj od 186 599 stanovnika.
## Geografija
*Aksaray* leži u sredini Turske, u brdovitoj unutrašnjosti regije Centralna Anadolija. 
Grad leži u kotlini Slanog jezera Tuz na nadmorskoj visini od 980 m, udaljen oko 221 km južno od Ankare. Sjeverno od grada stere se planina Hasan Dağı visoka 3 268 m.
## Historija
Taj kraj je od antike bio važna međustanica na Putu svile.
Prvo ime grada bilo *Garsaura*, ono je promjenjeno u *Archelaïs* (grčki: Ἀρχελαΐς), po imenu posljednjeg kralja antičke Kapadokije je Arhelaja.

Za Bizantskog carstva grad je bio poznat po imenu **Koloneia** (grčki: Κολώνεια). To je bio važan carski grad, vojnički i episkopski centar.

Nakon Bitke kod Mancikerta - 1071. taj kraj okupirali su Turci Seldžuci. *Aksaray* je 1470. zauzeo Išak paša i od tad je dio Osmanskog Carstva.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Poručnik Kiže

***Poručnik Kiže*** () je "protagonist" historijske anegdote, odnosno na njoj temeljene priče sovjetskog književnika Jurija Tjinjanova, koja se danas smatra klasikom satričkog prikaza birokracije.

Anegdota, koju je prvi godine 1870. objavio leksikograf Vladimir Dalj u svojoj zbirci *Priče o vremenu Pavla I* opisuje događaj koji se zbio za vrijeme vladavine cara Pavla I krajem 18. vijeka, i koji mu je prepričao njegov otac Jochan Christian von Dahl (1764 - 1821). Nekoliko pisara u carskoj kancelariji je trebalo ispisati rutinski ukaz o tome kako se zastavnici carske vojske (; fonetski:"praporšiki že") unaprijeđuju u čin potporučnika. Jedan od njih je pogreškom na tekst ukaza umjesto toga napisao *прапорщик Киже* (fonetski:praporšik Kiže; zastavnik Kiže). Kada je car potpisao ukaz, iz nekog razloga je zapamtio ime poručnika Kižea te kasnije, misleći da je riječ o stvarnoj ličnosti, donio ukaze kojim se unaprijeđuje u čin poručnika, kapetana, i na kraju pukovnika. Tek kada je izrazio želju da lično sretne svog miljenika, vojna birokracija je shvatila što se dogodilo i, nastojeći izbjeći carev bijes, stvorila lažnu priču o tome kako je poručnik Kiže iznenada umro. Car Pavle je na to reagirao žaljenjem što nije mogao upoznati tako istaknutog oficira. Anegdota je imala svoju historijsku osnovu u Pavlovoj hirovitosti, odnosno sklonosti da iznenada smjenjuje starije i brzo unapređuje mlađe i potpuno nepoznate oficire.

Godine 1927. Tinjanjov je na osnovu anegdote objavio priču *Potporučnik Kiže* () u kojoj je dodano još nekoliko likova, a sudbina "protagonista" učinjena još pikantnijom (car ga kažnjava bičevanjem, slanjem u Sibir, potom ga rehabilitira i daje mu imanje sa hiljadu kmetova), odnosno nastojanja birokrata da očuvaju iluziju o postojanju carskog oficira još apsudrnija.

Godine 1934. je na osnovu priče snimljen film Poručnik Kiže, danas najpoznatiji po muzičkoj partituri Sergeja Prokofjeva. Godine 1990. je ista anegdota postala predmetom svojetskog filma *Šagi imperatora*.

## Povezano
* Carevo novo ruho
* General Harkov
Poručnik Kiže (film)

***Poručnik Kiže*** () je sovjetska crno-bijela historijska filmska komedija snimljena 1934. u režiji Aleksandra Faincimera. Temelji se na priči *[[Poručnik Kiže|Potporučnik Kiže]]* Jurija Tjinjanova, odnosno anegdoti iz doba vladavine ruskog cara Pavla I (čiji lik tumači Mihail Janšin. Radnja prikazuje kako car potpisuje ukaz o unaprijeđenju, gdje je greškom umjesto stvarnih oficira napisano ime oficira koji zapravo ne postoji, te kako ga, zaintrigiran njegovim neobičnim imenom, unaprijeđuje na sve više i više funkcije, tjerajući birokrate da smišljaju razne apsurdne izgovore kako bi očuvali iluziju o Kižeovom postojanju i tako se spasili carevog bijesa. *Poručnik Kiže* je danas najpoznatiji po muzičkoj partituri koju je za film napisao Sergej Prokofjev.

## Uloge
* Mihail Janšin ... car Pavle I
* Boris Gorin-Goryainov ... Grof von Pahlen
* Nina Paternikova ... Princeza Gagarina
* Sofika Magaril ... Družica princeze Gagarine 
* Erast Garin ... Ađutant Koblukov
* Mihail Rostovcev ... Komandant tvrđave
* Leonid Kmit ... Carski pisar (van špice)
* Andrej Kostričkin ... Poručnik Sinjuhajev (van špice)

## Vanjske veze
* 
* смотреть фильм
Karaman

**Karaman** je glavni grad istoimene provincije - Karaman u centralnoj Turskoj od 141 630 stanovnika.
## Geografija
*Karaman* leži u unutrašnjosti Turske regije Centralna Anadolija. 
Grad se rasprostro na južnom kraju centralne anadolijske visoravni na nadmorskoj visini od 1 039 m. *Karaman* je udaljen oko 103 km južno od Konye i oko 368&nbsp;km od Ankare. Obale Mediterana udaljene su samo oko 120&nbsp;km, ali se njihov uticaj zimi slabo osjeća, jer se ispred njih steru planine masiva Taurus.
## Historija
Za antike grad je bio poznat kao **Laranda** (grčki: Λάρανδα), nju je razorio jedan od generala Aleksandra Velikog - Perdika oko 322. pne. Nakon tog postala je slavna kao sjedište odmetnutih izaurijskih razbojnika. Nekoliko vijekova gradom su vladali Rimljani a nakon njih Bizant.

Početkom 12. vijeka gradom i okolicom vladaju Turci Seldžuci, - 1190. grad je zauzeo Friedrich I Barbarossa, ali ga je 1256. preoteo turski beg Karamanoğlu Mehmet. U njegovu čast gradu je promjenjeno ime u *Karaman*.

Od 1275. *Karaman* je postao prijestolnica istoimenog *begluka*, koji je kasnije za osmanlija prerastao u *[[Ajalet]] Karamanid*.

Osmanlije su zauzeli grad i *Ajalet Karamanid* - 1468. a već 1483. je prijestolnica ajaleta premještena u Konyu.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Vesjolje ribjata (film)

***Veseli momci*** (, u Kraljevini Jugoslaviji distribuiran pod naslovom ***Pastir Kostja***, je sovjetski crno-bijeli film snimljen 1934. godine u režiji Grigorija Aleksandrova, poznat kao prvi mjuzikl u historiji sovjetske kinematografije i jedan od najpopularnijih sovjetskih filmova 1930-ih.

Protagonist, čiji lik tumači Leonid Utjosov je mladi pastir koji pogreškom kao muzičar bude pozvan na zabavu jedne bogatašice, i tamo se zaljubi u njenu sobaricu (čiji lik tumači Ljubov Orlova). Radnja prikazuje njegove napore da započne karijeru jazz muzičara, odnosno nastupe u putujućem bendu *Veseli momci*, sa kojim doživljava niz komičnih pustolovina. Aleksandrov, koji je dotada bio poznat kao Ejzenštejnov suradnik, pred snimanje je pažljivo proučavao hollywoodske mjuzikle, ali je okupio i izuzetno talentirane suradnike kao što su kompozitor Isaak Dunajevski i Vasilij Lebedev-Kumač. Film je doživio izuzetan uspjeh, a mnoge od pjesama su postale ruski evergrini. Utjosov i Orlova, koja se kasnije udala za Aleksandrova, su velike filmske zvijezde.

*Veseli momci* su postali veliki hit i izvan sovjetskih granica.

## Vanjske veze
* 
* http://www.close-up.ru/catalog/detail.php?FID=5325
Karaman (razvrstavanje)

**Karaman** može označavati:
* Karaman, grad u Turskoj
* Karaman (provincija), istoimena provincija čije je sjedište Karaman;
* Josip Karaman (1864 - 1921), hrvatski filmski pionir
* *Karaman*, kino-dvorana u Splitu koju je osnovao Josip Karaman
Boris Šumjacki

**Boris Zaharovič Šumjacki** (; 16. novembar 1886 - 29. jul 1938) bio je sovjetski novinar, političar, diplomat i *de facto* glavni producent sovjetske kinematografije 1930-ih, također poznat i kao jedna od istaknutijih žrtava Velike čistke.

Rodio se u Sibiru, u mjestu Verhneudinsk (današnji Ulan-Ude) kraj Bajkalskog jezera. Godine 1903. se priključio tadašnjoj Ruskoj socijaldemokratskoj partiji, odnosno njenoj boljševičkoj frakciji. Nakon Oktobarske revolucije je bio najistaknutiji partijski funkcionar u Sibiru, a od novembra 1920. do aprila 1921. vršio dužnost premijera Dalekoistočne Republike. Od 1923. do 1925. bio je sovjetski izaslanik u Iranu.

Iako nije imao nikakvih iskustava sa filmom, Staljin ga je u novembru 1930. imenovao za direktora Sojuzkina, organizacije koja je trebala koordinirati cjelokupnu filmsku proizvodnju u SSSR-u. Na tom je mjestu ostao i nakon što se 1933. Sojuzkino transformiralo u GUKF. Na tom je mjestu inzistirao na dosljednjom provođenju socrealističkih načela u sadržaju sovjetskih filmova, kao i čišćenju "nepodobnih" kadrova iz filmske industrije, uključujući nekadašnje pripadnike sovjetske filmske avangarde. Nakon posjeta Hollywoodu je, duboko impresioniran tamošnjim studijima, je iznio ideju da se cjelokupna sovjetska industrija preseli u Odesu gdje bi se trebao sagraditi novi "filmski grad" odnosno Kinograd.

Među filmašima sa kojima se sukobio bio je i proslavljeni Sergej Ejzenštejn kome je 1935. na kraju ipak odobrio snimanje filma *[[Bežin lug (film)|Bežin lug]]*. Projekt se pretvorio u katastrofu, s obzirom da je Ejzenštejnu, usprkos stalnih nadosnimavanja scena tokom dvije godine i dva miliona potrošenih rubalja, Šumjacki pod izgovorom da je "politički nepodoban" odbijao dati dozvolu za nastavak projekta i konačno u proljeće 1937. obustavio projekt. Propast tog projekta, ali Šumjackijevi neuspjesi u nastojanju da snimi preko 120 cjelovčerenjih filmova godišnje su, ga doveli u Staljinovu nemilost. 9. januara 1938. je uhapšen pod optužbom da je za račun "stranih sila" sabotirao filmsku industriju; nekoliko mjeseci kasnije je osuđen na smrt i pogubljen. Sve reference na njegov život i rad su nakon toga godinama bile "očišćene" iz službenih sovjetskih zapisa i filmskuh historija.