open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Llucmajor

**Llucmajor** (španjolski: *Lluchmayor*) je grad od 10.650 stanovnika i općina od 36.358 stan. na otoku Mallorci na istoku Španjolske u arhipelagu Baleari u Sredozemnom moru.

## Geografija

Llucmajor je sa svojih 327 km² - površinom najveća općina na otoku Mallorci. Njen administrativni centar istoimeni Llucmajor leži u unutrašnjosti
udaljen od 15 km od međunarodnog aerodroma Son Sant Joan, i 20 km od Palma de Mallorce jugoistočno.

U općini Llucmajor pored samog Llucmajora postoje slijedeća naselja; Badía Grand (1.957 st.), Badia Blava (1.571), Bellavista (319), Cala Blava (294), Cala Pi (252), 
Es Pas de Vallgornera (103), Las Palmeras (1.231), Maioris Décima (1.031), Puig de Ros (1.533), S'Arenal (9.309), Sa Torre (3.399), S'Estanyol de Migjorn (451), Son Verí Nou (757), 
Tolleric (525) i Vallgornera Nou (96). 
Većina ih leži duž morske obale i nastala su nakon 1960-ih kao letovališta.

## Historija

Llucmajor je svoje ime dobio najvjerojatnije od latinskog - **Lucus maioris**, što znači velika šuma.

Aragonski kralj Jaime I - Osvajač zauzeo je Mallorcu 1229. i osnovao Kraljevstvo Mallorce. Nešto kasnije - 1300. je njegov sin i nasljednik Jaime II osnovao Llucmajor.

Llucmajor je slavan po bitci, koja se dogodila 25. oktobra 1349. u kojoj je poginuo poslednji kralj Kraljevstva Mallorca Jaime III, nakon nje je Kraljevstvo anektirano u Krunu Aragona.

Od 14. pa sve do 17. vijeka južna obala Mallorce (a to je teritorij općine) bila je česta meta Berberskih korsara, koji su sa nje kretali u svoje napade. Zbog tog su duž nje (S'Estalella, Cap Blanc, Cap Enderrocat i Cala Pi) podignuti obrambeni tornjevi.

Španjolski kralj Alfonso XIII je svojim dekretom od 3. oktobra 1916. dodjelio Llucmajoru status grada.

## Znamenitosti

Na jugu općine nalazi se arheološko nalazište *[[Capocorb Vell]]* sa megalitima iz brončanog doba. Po svemu sudeći to su ostaci naselja koje je u to vrijeme bilo jedno od najvećih u zapadnom Mediteranu.

U samom gradu najzančajnija je parohijska crkva *Sant Miquel*, koju je projektirao arhitekt Isidro González Velázquez. Ona je podignuta na starioj gotičkoj zgradi iz 1386. Ta klasicistička bazilika građena je od 1784. do 1866.
U njoj su nekada počivali posmrtni ostaci kralja Jaimea III, koji su danas premješteni u katedralu Palma de Mallorce.
.
## Privreda
Sve do početka 20. vijeka Llucmajor je bio centar poljoprivredno-stočarskog kraja, sa razvijenom kožarsko obućarskom industrijom.
Danas je turizam sa brojnim hotelima glavna privredna grana, uz to ima i nešto pogona prehrambene industrije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ajuntament de Llucmajor''
The Wrath of God

***The Wrath of God*** () je američki akcijsko-pustolovni film snimljen 1972. godine u režiji Ralpha Nelsona. Temelji se na istoimenom romanu britanskog književnika Jacka Higginsa, a radnja je smještena u fiktivnu centralnoameričku zemlju 1922. godine gdje se irski pustolov (čiji lik tumači Frank Langella), udruži sa pijančevanju sklonom katoličkim svećeniku (čiji lik tumači Robert Mitchum) prvo radi krijumčarenja oružja, a potom u borbi protiv antikatoličkog lokalnog diktatora. *The Wrath of God* je poznat kao posljednji film u karijeri velike hollywoodske glumice Rite Hayworth, koja je za vrijeme snimanja imala strahovitih problema sa pamćenjem svojih replika; dok su njeni kolege to tumačili posljedicama alkoholizma, tek nekoliko godina kasnije se otkrilo da je u pitanju bila Alzheimerova bolest.

## Uloge
* Robert Mitchum ... Otac Oliver Van Horne
* Frank Langella ... Tomas de la Plata
* Rita Hayworth ... Senora de la Plata
* Victor Buono ... Jennings
* Ken Hutchison ... Emmet Keogh 
* Paula Pritchett ... Chela

## Vanjske veze
*
Jack Higgins

**Henry Patterson** (27. jul 1929 - ), poznatiji po književnom pseudonimu **Jack Higgins**, je britanski književnik, poznat po nizu uspješnih triler i špijunskih romana, uglavnom inspiriranim Drugim svjetskim ratom i sukobom u Sjevernoj Irskoj. Među njima se najviše ističe *[[The Eagle Has Landed (roman)|The Eagle Has Landed]]*, koji je, slično kao brojni drugi, postao predmetom ekranizacija na filmu i televiziji. 

## Vanjske veze
* 
* The Unofficial Jack Higgins Homepage
* Jack Higgins Blog 
* Author's page at HarperCollins Publishers
* Guide to Jack Higgins thrillers
The Man (roman, Wallace)

***The Man*** () je roman američkog književnika Irvinga Wallacea objavljen 1964. godine. Protagonist je crni političar Douglas Dillman koji se nalazi na mjestu privremenog predsjednika Senata u trenutku kada splet tragičnih okolnosti ukloni predsjednika, potpredsjednika i predsjednika Predstavničkog doma, a zbog čega on, u skladu sa odredbama Ustava, postaje predsjednik. Radnja prikazuje kako njegov dolazak na vlast izaziva žestoku reakciju kako među bijelim rasistima, tako i među crnačkim milutantima, odnosno brojne spletke koje će dovesti do pokretanja postupka opoziva.

*The Man* je objavljen u vrijeme žestokih debata koje je u američkoj javnosti izazvao pokret za građanska prava američkih crnaca, odnosno njime povezanih rasnih sukoba, te je izazvao izuzetnu pažnju tada još uvijek teško zamislivom idejom da bi predsjednik u većinski bijelim SAD mogao postati crnac. Kasnije se ispostavilo kako je *The Man* je ispravno predvidio situacije u kojima bi predsjednik mogao uistinu postati crnac, kao što se dogodilo sa Barackom Obamom 2009. godine, odnosno situacije u kojima predsjednik postaje ličnost koja nije bila izabrana za predsjednika ili potpredsjednika, kao što je bio slučaj sa Geraldom Fordom 1974. godine.

Godine 1972. je *The Man* adaptiran u istoimeni igrani film gdje je glavnu ulogu tumačio James Earl Jones.

## Napomene

## Vanjske veze
Napoleon and Samantha

***Napoleon and Samantha*** () je američki pustolovni film za djecu snimljen 1972. godine u režiji Bernarda McEveetyja. Radnja prikazuje kako djed dječaka po imenu Napoleon (čiji lik tumači Johnny Whitaker) na čuvanje iz putujućeg cirkusa dobije lava po imenu Major, te kako nakon djedove smrti, u nastojanju da izbjegne sirotište, zajedno sa prijateljicom Samanthom (koju tumači Jodie Foster) odlazi u planine gdje živi nekadašnji porodični prijatelj (čiji lik tumači Michael Douglas). Foster, kojoj je to bio glumački debi, je prilikom snimanja postala žrtva incidenta u kojoj joj je napao jedan od lavova i neko vrijeme držao u zubima; Foster je tom priikom dobila ožiljke koje će zadržati do kraja života.

## Uloge

*Johnny Whitaker ... Napoleon Wilson
*Jodie Foster ... Samantha
*Michael Douglas ... Daniel Arlington Williams III
*Will Geer ... Djed Seth Wilson
*Zamba ... Major (lav)
*Arch Johnson ... Šef policije
*Henry Jones ... Mr. Amos Gutteridge
*Vito Scotti ... Dimitri, klaun
*John Crawford ... Dežurni narednik
*Mary Wickes ... Službenik
*Ellen Corby ... Gertrude
*Rex Holman ... Mark Pierson
*Claude Johnson ... Gary
*John Lupton ... Pete
*James MacDonald ... Bear
*John Ortega
*Monty Margetts

## Vanjske veze
* 
* 
*
The Man (film, 1972)

***The Man*** () je američki igrani film snimljen 1972. godine u režiji Josepha Sargenta. Po žanru je politička drama, a temelji se na **istoimenom** romanu Irvinga Wallacea, inspiriranog rasnim sukobima 1960-ih. Protagonist, čiji lik tumači James Earl Jones, je crni političar koji se nalazi na uglavnom protokolarnoj funkciji privremenog predsjednika Senata kada ga neočekivani splet događaja dovede u situaciju da, po odredbama Ustava preuzme dužnost predsjednika SAD. Radnja prikazuje njegovo nastojanje da funkciju, na koju nije bio izabran, obavlja što savjesnije i vodi umjerenu, bez obzira što je izložen mržnji bijelih rasista, pritiscima crnih militanata i spletkama etabliranih političara.

*The Man*, za koji je scenario napisao ugledni scenarist Rod Serling, je originalno zamišljen kao televizijski film, ali je na kraju umjesto na televiziji prikazan u kino-dvoranama, navodno zato što su producenti bili oduševljeni njegovom kvalitetom i političkom relevantnošću u izbornoj godini. U stvarnosti je TV-mreža ABC odustala od prikazivanja na pritisak vodećih oglašivača, zabrinutih zbog predrasuda rasistički nastrojenog dijela publike. Film je nakon premijere dobio uglavnom mlake kritike, a sa kojima se mnogo godina kasnije složio i Jones, smatrajući film "nedovoljno ispoliranim".

## Uloge
* James Earl Jones ... Douglass Dilman
* Martin Balsam ... Jim Talley
* Burgess Meredith ... Senator Watson
* Lew Ayres ... Noah Calvin
* William Windom ... Arthur Eaton
* Barbara Rush ... Kay Eaton
* Georg Stanford Brown ... Robert Wheeler
* Janet MacLachlan ... Wanda
* Patric Knowles ... Južnoafrički konzul
* Martin E. Brooks ... Wheelerov advokat
* Simon Scott ... Hugh Gaynor

## Napomene

## Vanjske veze
*
*
Samson and Delilah (film, 2009)

***Samson and Delilah*** () je australijski igrani film snimljen 2009. godine u režiji Warwicka Thorntona. Po žanru je socijalno angažirana drama, a protagonisti, koje tumače Rowan McNamara i Marissa Gibson su dvoje aboridžinskih adolescenata koji žive u siromašnom, besperspektivnom aboridžinskom naselju u blizini Alice Springsa. Radnja prikazuje njihov očajnički pokušaj da pobjegnu u Alice Springs. *Samson and Delilah* je osvojio niz prestižnih nagrada, uključujući nagradu za najbolju kameru na Kanskom festivalu.

## Uloge
* Rowan McNamara ... Samson
* Marissa Gibson ... Delilah
* Mitjili Napanangka Gibson ... Nana
* Scott Thornton ... Gonzo
* Matthew Gibson ... Samsonov brat
* Steven Brown ... Bubnjar
* Gregwyn Gibson ... Basist
* Noreen Robertson Nampijinpa ... Žena koja se tuče
* Kenrick Martin ... Dječak u kolicima
* Peter Bartlett ... Vlasnik trgovine

## Vanjske veze
* 
*
Petja na putu za Carstvo nebesko

***Petja na putu za Carstvo nebesko*** () je ruski igrani film snimljen 2009. godine u režiji Nikolaja Dostalja. Po žanru je kostimirana drama, a temelji se na istoimenoj priči Mihaela Kurajeva koji je također napisao scenarij. Radnja se događa u Kandalakši 1953. godine, nedugo prije Staljinove smrti, a  naslovni protagonist je mentalno retardirani mladić koji je postao uvjeren da je milicajac, a u što ga zabavljeni sumještani ne žele razuvjeriti. *Petja* je prikazan na Moskovskom festivalu gdje je osvojio glavnu nagradu.

## Vanjske veze
* «Петя по дороге в Царствие Небесное». Интервью Николая Досталя и Егора Павлова 
* *Владислав Шувалов.* ММКФ-2009. Обыкновенное чудо московского кинофестиваля <small>(анализ итогов)</small>
* 
*
Cerdaña

**Cerdaña** (katalonski: *Cerdanya*, latinski: *Ceritania*) je ime današnje španjolske regije i ime za historijsku grofoviju koja se prostirala u Pirinejima između Katalonije i Oksitanije.

## Geografija

To je kotlina duga 20 km i široka oko 5 km, prosječne nadmorske visine od 1000 metara, okružena planinama višim od 2000 m.
Zbog tog je od pamtivjeka korištena kao prirodni prelaz iz Francuske u Španjolsku.

Cerdaña ima površinu od 1,086 km², od tog 50.3% pripada Španjolskoj, a 49.7% Francuskoj. U njoj živi oko 26,500 stanovnika (53% u Španjolskoj).

## Historija

U 8. vijeku Cerdañu su zauzeli Mauri, kad se vojska Karla Velikog primakla granicama (785-790.) naselja su se spontano predavala.
Karlo Veliki je čitav taj kraj uz Pirineje organizirao kao pograničnu marku.

Krajem 8. vijeka Cerdaña je organizirana kao grofovija, ona je svoju maksimalnu političku, kulturnu i demografsku ekspanziju ostvarila od kraja 8. vijeka do sredine 13. vijeka. Iz tog perioda ostalo je 50 malih romaničkih crkava.

Tokom 9. vijeka Cerdañom su vladali raznorazni grofovi iz Barcelone, Gerone, Narbonne i Urgella, sve do Wilfreda Dlakavog koji je vladao Cerdañom od 870. do 897. Uzdigao je u rang samostalne grofovije i dao svom najmlađem sinu Mironu (umro 927.). Mironovi nasljednici vladali su kao porodična dinastija Cerdañom sve do 1117. kad su izumrli. Nakon tog Cerdaña je postala dio Kraljevine Aragon.
Jedno kraće vrijeme bila je dio Kraljevstva Mallorca.

Nakon sklapanja Pirinejskog mira - 1659. kog je u ime Španjolske potpisao Felipe IV a u ime Francuske Louis XIV, Katalonija je Kraljevini Francuskoj prepustila grofovije Roussillon i Conflent (i krajeve Capcir i Vallespir) i pola Cerdañe, odnosno Altu Cerdañu (Gornju Cerdañu).

Tako da je Cerdaña danas administrativno podjeljena između francuskog departmana Pyrénées-Orientales (Alta Cerdaña) i španjolskih provincija Gerone i Léride (Baja Cerdaña).

Regija Cerdaña je pionir u alpskom skijanju u Španjolskoj, u njoj je izgrađeno puno skijališta.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Consell Comarcal del la Cerdanya''
Un ange à la mer

***Un ange à la mer*** () je belgijsko-kanadski igrani film snimljen 2009. godine u režiji Frédérica Dumonta. Po žanru je drama, a protagonist je 12-godišnji dječak kome otac otkrije kako namjerava izvršiti samoubistvo. *Un ange* je bio prikazan na Festivalu u Karlovym Varyma gdje je osvojio nagradu Kristalni globus.

## Uloge
* Martin Nissen : Louis
* Anne Consigny : Marie (la mère)
* Olivier Gourmet : Bruno (le père)
* Julien Frison : Quentin
* Pierre-Luc Brillant : Pierre
* Louise Portal : Jacqueline
* Jacques Germain : René
* Saida : Rachida
* Salem : Le chauffeur
* Jamal : Hamed
* Ahmed Saart : Hassan
* Bobker Hilal : L'enseignant
* Khadija : L'infirmière

## Vanjske veze
* 
* *[http://www.rcq.gouv.qc.ca/RCQ212AfficherFicheTech.asp?intNoFilm=325808 Un ange à la mer]* sur Régie du cinéma
Ona, Kineskinja

***She, a Chinese*** () je britansko-francusko-njemačko-kineski igrani film snimljen 2009. godine u režiji Xiaolu Guoa. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Huang Lu, je djevojka iz kineske provincije koja sanja o boljem životu. Radnja prikazuje kako zbog toga odlazi Chungking gdje se zaposli kao tvornička radnica, ali je tragična ljubavna veza sa lokalnim gangsterom (čiji lik tumači Wei Yi Bo) potakne da sreću potraži kao ilegalna imigrantica u Londonu. *She, a Chinese* je premijerno prikazana na Festivalu u Locarnu gdje je osvojila nagradu Zlatni leopard.

## Uloge
* Lu Huang : Li Mei
* Wei Yi Bo : Spikey
* Geoffrey Hutchings : Geoffrey Hunt
* Chris Ryman : Rachid

## Vanjske veze
*
Jaime III od Mallorce

**Jaime III od Mallorce** zvan **Nepromišljeni** (Catania, 1315. - Llucmajor, 4. septembar 1349.) bio je kralj Mallorce od 1324. do 1344. kad ga je sa trona zbacio Pedro IV od Aragona

## Biografija

Rođen je kao sin infanta Fernanda (sin kralja Jaimea II) i Isabel de Sabrán. Ubrzo nakon rođenja umrla mu je majka, pa ga je otac Fernando poslao u Perpignan, na kraljevski dvor. Sljedeće godine poginuo mu je i otac u bitci na Peloponezu, kad je pokušao da zavlada Kneževinom Ahajom.

Njegov dolazak na dvor za kralja Sancha ( koji nije imao djece) probudio je nadu u kontinuit dinastije.

Nenadana smrt Sancha - 1324. dovela je Jaimea na tron sa samo devet godina, zbog tog mu je nametnuto regentsko vijeće sa tutorom.

S druge strane aragonski kralj Jaimea II zatražio je tron za sebe (on je taj zahtjev podnio još 1318.), iako se zapravo više radilo o pritisku na njegove regente da mu odobre zajam za njegovu planiranu invaziju na Sardiniju. 
Nakon tog je postavio uvjet priznat će Jaimea III za kralja ako mu regentsko vijeće otpiše zajam, njegovi regenti nisu imali izbora, prihvatili su to bez obzira na visoku cijenu.

Sve do 1335. kraljevstvom je vladalo regentsko vijeće.

Kao vazal Krune Aragona i Jaime se morao pridružiti u nepovoljnom ratu sa Republika Genovom (1330.-1336.). Ali se zbog ekonomskih razloga odbio pridružiti u ratu protiv emira iz Granade i Maroka.

Zbog tog ga je novi aragonski vladar Pedro IV optužio da svojim brodovima pomaže Saracene, pa mu je februaru 1343. zapljenio brodove sa robom. To je bila samo uvertira za invaziju na Baleare u maju 1343. koje je u svega par dana osvojio. Nakon tog je poslao vojsku na enklave Kraljevstva Mallorca po Kataloniji i Oksitaniji pa je zauzeo Perpignan u julu 1345.

Jaimeu je ostao samo grad Montpellier i male krpice iz tih je enklava napadao je Roussillon i pripremao invaziju na Baleare.

Na Mallorcu se iskrcao 1349., poginuo je bitci koja se odigrala pored Llucmajora 25. oktobra.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Jaime III de Mallorca''
Parque vía

***Parque vía*** je meskički igrani film snimljen 2008. godine u režiji Enriquea Riveroa kome je to bio cjelovečernji debi. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Nolberto Coria, je sredovječni muškarac koji je godine proveo kao pazikuća na izoliranom imanju bogatašice. Radnja prikazuje kako iznenada dozna kako će imanje biti prodano, a on dobiti otkaz, te se odjednom mora prilagoditi vanjskom svijetu. *Parque via* je na Festivalu u Locarnu osvojio nagradu Zlatni leopard.

## Ulopge
* Nolberto Coria : Beto
* Nancy Orozco : Lupe
* Tesalia Huerta : gazdarica

## Vanjske veze
*
Lebanon (film)

**Libanon** () je izraelsko-britansko-francusko-njemački ratni film snimljen 2009. godine u režiji Samuela Maoza. Temelji se na Maozovim iskustvima kada je godine 1982. kao tenkist izraelske vojske sudjelovao u invaziji na Libanon. Radnja prikazuje posadu tenka Centurion koja se prilikom invazije suočava sa nizom iskušenja. Specifičnost filma je u tome što je snimljen gotovo u potpunosti iz subjektivne perspektive tenkista, a što mu daje klaustrofobičan i uznemirujući ugođaj. *Libanon* je premijerno prikazan na na venecijanskoj Mostri, gdje je osvojio Zlatnog lava.

## Uloge
* Oshri Cohen ... Hertzel
* Zohar Strauss ... Jamil
* Michael Moshonov ... Yigal
* Itay Tiran... Assi
* Yoav Donat ... Shmulik
* Reymonde Amsellem ... Libanonska majka
* Dudu Tassa ... Sirijski zarobljenik
* Ashraf Barhum ... Prvi falangist

## Vanjske veze
*
*
Grad života i smrti

***Nanking! Nanking!*** , u međunarodnoj distribuciji poznat pod naslovom ***City of Life and Death*** () je kinesko-hongkonški crno-bijeli ratni film snimljen 2009. godine u režiji Lu Chuana. Radnja se događa u Nankingu krajem 1937. i početkom 1938. godine, neposredno nakon što je u ratu taj grad zauzet i okupiran od japanske vojske, te prikazuje kako su Japanci nakon toga počinili strahoviti pokolj nad njegovim žiteljima. *Nanking! Nanking!*, koji je, zbog eksplicitnosti pojedinih prizora imao problema sa cenzurom u Kini, je na festivalu u San Sebastianu osvojio nagradu Zlatna školjka.

## Uloge

* Liu Ye ... Lu Jianxiong
* Gao Yuanyuan ... Jiang Shuyun
* Fan Wei ... Tang Tianxiang (G. Tang)
* Qin Lan ... Madam Zhou (Gđa Tang)
* Nakaizumi Hideo ... Kadokawa Masao
* Jiang Yiyan ... Jiang Xiangjun (Xiaojiang)
* Yao Di ... Zhou Xiaomei (May)
* John Paisley ... John Rabe
* Kohata Ryu ... Ida Osamu
* Zhao Yisui ... Shunzi
* Liu Bin ... Xiaodouzi
* Miyamoto Yuko ... Yuriko
* Beverly Peckous ... Minnie Vautrin
* Sam Voutas ... Durdin
* Aisling Dunne ... Grace, misionarka 
* Kajioka Junichi ... Mr. Tomita
* Liu Jinling
* Zhao Zhenhua

## Vanjske veze
* 
*
Bal (film, 2010)

***Bal*** () je tursko-njemačko-francuski igrani film snimljen u režiji Semiha Kaplandougla i premijerno prikazan početkom 2010. godine. Po žanru je drama, a predstavlja treći dio Yusufove trilogije koju još čine *[[Jaje (film, 2007)|Jaje]]* i *[[Mlijeko (film, 2008)|Mlijeko]]*. Najraniji po unutrašnjoj kronologiji trilogije, *Med* za protagonista ima šestogodišnjeg dječaka koji živi sa svojom siromašnom porodicom u oblasti Crnog mora, a čiji je najbolji prijatelj njegov otac, koji ih uzdržava pčelarstvom. Radnja prikazuje kako otac iznenada nestane u šumi, a što izazove katastrofalne posljedice po Yusufove bližnje. *Bal* je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed.

## Uloge
* Erdal Beşikçioğlu ... Yakup
* Tülin Özen ... Zehra
* Alev Uçarer
* Bora Altaş ... Yusuf
* Ayşe Altay

## Vanjske veze
*  Official website  of Kaplan Film
* 
*
Centurion (film)

**Centurion** je bio britanski glavni borbeni tenk u periodu nakon Drugog svjetskog rata. Nasljednik je srednjeg tenka Comet. Razvoj je počeo 1943., maketa dovršena 1944., a predstavljen je i bio spreman za testiranje u lipnju 1945., mjesec dana nakon završetka rata u Europi. U britanskoj vojsci ga je zamijenio Chieftain.

Centurion je bio jedan od prvih primjera glavnog borbenog tenka, odnosno univerzalnog tenka za sve namjene. Proizvodio se u tri glavne inačice: Centurion I, Centurion II i Centurion III. Centurion I je bio naoružan 76&nbsp;mm (Ordnance Quick-Firing 17 pdr) topom uparen s modernijim SUP-om i jednom 7,92&nbsp;mm Besa strojnicom. Imao je 4 člana posade. Bio je prvi britanski tenk koji je zahvaljujući ugrađenom žiroskopu mogao precizno gađati u pokretu, a zbog odluke da se granate (strjeljivo) ne skladišti iznad prstena kupole bio je sigurniji (rjeđe je dolazilo zbog eksplozije strjeljiva kada bi tenk bio pogođen). Tijekom godina je stalno mijenjan, a jedna od najvećih izmjena je bila ugradnja 105&nbsp;mm L7 užlijebljenog topa u Centurion III. Između 1946. i 1962. je proizvedeno preko 4400 primjeraka, od čega 2800 primjeraka u inačici Centurion III i mnogo drugih vozila posebne namjene.

## Borbena uporaba

Prvi put je korišten u Korejskom ratu 1950. u postrojbama UN-a. Sudjelovao je i u Indijsko-pakistanskom ratu 1965. godine. Izrael ih je intenzivno koristio tijekom Šestodnevnog rata 1967., Jomkipurskog rata 1973. i tijekom invazije na Libanon 1978. i 1982. godine. Izrael je neko vrijeme u svojim redovima imao više od 1000 Centuriona. Tijekom Izraelsko-libanonskog rata 2006. korišteni su izmijenjeni i nadograđeni Centurioni kao oklopni transporteri ili borbena inženjerska vozila. Jordan je koristio Centurione tijekom Jordanskog građanskog rata u rujnu 1970. te na Golanskoj visoravni 1973. godine.

## Povezano
* T-54/55, sovjetski tenk iz tog vremena
* M46 Patton, američki tenk

### Zajednički poslužitelj

## Izvori
Kataeb

**Partija libanonskih falangi** ( **', poznata i po skraćenom nazivu **Falanga** ( **') je desničarska politička stranka u Libanonu, koja, iako nominalno sekularna, pretežno okuplja libanonske maronite.

Osnovana je 1936. godine, pri čemu je njen osnivač Pierre Gemayel, sudionik na berlinskoj Olimpijadi veliki dio inspiracije pronašao u nacizmu, odnosno fašizmu. Prvih godina se tradicionalno protivila kako francuskoj vlasti, tako i panarapskoj idelogiji, da bi nakon sticanja nezavisnosti bila jedna od nekoliko stranaka koja je okupljala libanonsku kršćansku, tada većinsku, zajednicu. Kataeb je igrao važnu ulogu u vrijeme pred i tokom građanskog rata, najviše zahvaljujući paravojnim formacijama Kataebove regulatorne snage; njen sukob s militantima PLO-a je doveo do rata.

Nakon završetka rata je postepeno marginalizirana, da bi ponovno postala faktor u libanonskoj politici početkom 21. vijeka. 

## Vanjske veze

* Official website of the Kataeb party
* Official website of The Lebanese Phalanges – Kataeb
Ujak Boonmee koji se može sjetiti svojih prethodnih života

**Ujka Bunmi koji može da se seti svojih prethodnih života** (taj. ลุงบุญมีระลึกชาติ) je tajlandski igrani film iz 2010. režisera Apičataponga Verasetakala. Dobitnik je nagrade Zlatna palma na Filmskom festivalu u Kanu 2010.

Film je završni deo multidisciplinarnog umetničkog projekta pod nazivom „Primitivno“. Projekat se bavi temama sećanja, transformacije i umiranja, a realizovan je u severoistočnom Tajlandu – selo Nabua u oblasti Isan. Prethodni delovi projekta nastali su 2009. To su video instalacija u sedam delova i dva kratka filma: „Pismo ujka Bunmiju“ i „Ujka Bunmi i fantomi Nabue“.

## Radnja filma

Film opisuje poslednje dane života glavnog protagoniste iz naslova filma. Zbog otkazivanja bubrega, ujka Bunmi odlučuje da provede poslednje dane na selu, okružen bliskim ljudima i porodicom. Zajedno sa njima, uključujući duha preminule supruge i izgubljenog sina koji se vraća u neljudskoj formi, Bunmi istražuje svoje prošle živote i u njima traži razloge za svoju bolest. U društvu porodice kreće u potragu kroz džunglu do misteriozne pećine na vrhu brda. To je mesto gde je njegov prvi život započet.

## Uloge

## Vanjske veze
*
*
*
*
Opći izbori u Ujedinjenom Kraljevstvu 1970.

**[[Opći izbori]] u [[UK|Ujedinjenom Kraljevstvu]] 1970. godine** su održani u četvrtak 18. juna 1970. godine, kada je izabrano 630 članova Doma komuna, odnosno donjeg doma Parlamenta. Na njima je, na veliko iznenađenje, vladajuća Laburistička stranka premijera Harolda Wilsona poražena od strane opozicijske Konzervativne stranke koju je vodio Edward Heath, i koji je nakon izbora postao novi premijer. Izbori su imali dalekosežne posljedice, jer je Heath njih protumačio kao mandat da započne pregovore o pristupanju UK Evropskoj ekonomskoj zajednici, preteči današnje Evropske unije, a koji će biti završeni 1973. godine. 

Izbori 1970. godine su bili prvi na kojima su mogli glasati 18-godišnjaci, a što je omogućio Zakon o predstavništvu naroda donesen prethodne godine, a kojima je najniža dob za glasanje snižena sa 21 godinu.   

## Vanjske veze
* United Kingdom election results—summary results 1885–1979 

### Manifesti
* ''A Better Tomorrow'', 1970 Conservative Party manifesto
* ''Now Britain's stronglet's make it great to live in'', 1970 Labour Party manifesto
* ''What a Life!'', 1970 Liberal Party manifesto
Pedro IV od Aragona

**Pedro IV od Aragona** (katalonski: *Pere IV*) zvan **Ceremonijalni** ili *Onaj sa bodežom* (Balaguer , 5. septembar 1319. - Barcelona, 4. septembar 1387.) bio je od 1336. do svoje smrti 1387. aragonski kralj i kralj Valencije sa vladarskom  titulom *Pedro II* i 
Grof Barcelone kao *Pedro III*.

## Biografija

Rođen je kao drugi sin kralja Alfonsa IV, i to još kao nedonošće, ali kad mu je umro brat Alfonso, on je postao prijestolonasljednik.
Iako je kao dijeteu bio slabašan i boležljiv izrastao je u korpuletnog muškarca snažnog i autoritarnog karaktera.

Pedro je bio najobrazovaniji i najkultiviraniji španjolski vladar 14. vijeka, ali je također bio i nepopravljiv politički intrigant, koji je zbog svoje prevrtljivosti došao na zao glas. 
Nakon što se posvađao sa svojim vazalom Jaimeom III zbacio ga je sa trona a njegovo Kraljevstvo Mallorce (Baleare, Grofoviju Roussillon) anektirao (1343.-44).

Zatim je kod Épile 1348. teško porazio vojsku aragonskih plemića (Unión de Aragón) i tako skršio njihov dugogodišnji otpor. Nakon tog je pokazao ekstremnu osvetoljubivost, kao uostalom uvijek do tada, kad je osjetio da su mu je vlast i autoritet ugroženi. 
Pored tog Pedro se tokom svoje vladavine morao boriti sa pobunom na Sardiniji, ali je uspio političkim i vojnim sredstvima, pripremiti buduće ujedinjenje Kraljevine Sicilije sa Krunom Aragona. Isto tako uspio je da ga katalonski Almogaveri - 1380. priznaju za legalnog vojvodu Neopatraskog i Atenskog Vojvodstva.

Krucijalni događaji njegove vladavine, bili su povremeni sukobi (pravi mali ratovi) vođeni od 1356. do 66. sa kastiljskim kraljem Pedrom I. U tu avanturu su ga ugurale vlastite ambicije i Kraljevina Francuska koja ga je nagovarila na to. *Pedro IV od Aragona* trebao je na kastiljski tron instalirati Enriquea II a on bi mu kao protuslugu prepustio 1 / 6 Kastilje.

Rat je bio katastrofalan za Aragon, koji je spašen samo zahvaljujući intervenciji najamničke vojske koje je iz Francuske doveo Bertrand du Guesclin. 
Iako su najamnici uspjeli nakratko instalirati na tron Enriquea, on nije uspio ispuniti ni jedno od obećanja datih Pedru. Tako da se nakon 1369. francuski kralj Charles V više nije ni trudio prikriti da mu je draži savez Kastiljom nego sa Krunom Aragona.

Zbog tog je Pedro u Stogodišnjem ratu odabrao politiku neutralnosti, sa nešto više simpatija prema Engleskoj.

Njegove posljednje godine protekle su u sjeni svađa sa sinovima, naročito sa prijestolonasljednikom Juanom, koji mu je zamjerao što se pod stare dane oženio sa znatno mlađom Sibilom iz Fortije, a i zbog sukoba sa Juanom I iz Grofovije Empúries s kojim je bio prijatelj.

Za vrijeme njegove duge vladavine formirana je institucija koja je izvršila veliki utjecaj na zemlju - generalitat. Bio je poznat kao mecena umjetnika, čak se i sam bavio poezijom, pa mu se pripisuje Tractat de cavalleria.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Pedro IV de Aragón''
Conflent

**Conflent** (latinski: *Confluensis*) je ime srednjovjekovne katalonske grofovije (comarce *Comtat de Conflent*) koja je danas dio Francuskog departmana Pyrénées-Orientales.

## Geografija

Conflent ima površinu od 882 km², na kojoj je 2009. živjelo 20,870 stanovnika. 
To je teritorij koji se poklapa sa dolinom rijeke Tet u Pirinejima.
Administrativni centar je grad Prades.

## Historija
Taj kraj bio je još od rimskih vremena posebna administrativna jedinica.

Krajem 9. vijeka francuski kralj Charles II Ćelavi dao je Conflent Miró el Vellu i to se smatra početkom samostalnog života te grofovije.

Početkom 11. vijeka Guifré II od Cerdanyje izgradio je palaču u Corneilli-de-Conflentu, koju su često koristili grofovi Cerdanyje za svoju rezidenciju. Negdje oko 1088/1090. Guillem I od Cerdanyje preselio je prijestolnicu u Villefranche-de-Conflent.

Nakon sklapanja Pirinejskog mira Kraljevina Francuska je 1659 anektirala Conflent, i u toj novoj pograničnoj zemlji 1681 podigla važnu vaubanovu utvrdu u mjestu Villefranche-de-Conflent.

Sve do Francuske revolucije Villefranche je bio provincijski administrativni centar, a tad je preseljen u nedaleki Prades

## Reference

## Vanjske veze

* ''El Conflent''
Predsjednički izbori u Sjedinjenim Američkim Državama 1789.

**[[Predsjednički izbori u SAD]] [[1788.]] i [[1789.]] godine** su bili prvi izbori za predsjednika SAD kao šefa države i šefa od Kongresa nezavisne izvršne vlasti. Održani su od 15. decembra 1788. do 10. januara 1789. temeljem nedavno usvojenog i godine 1788. od strane država ratificiranog Ustava SAD. Na njima je George Washington jednoglasno izabran za predsjednika, a John Adams za potpredsjednika.

SAD su prije izbora bile konfederacija, koja temeljem Članaka o Konfederaciji usvojenim 1781. godine, nije imala šefa države, nego je tu funkciju vršio predsjednik Kongresa Konfederacije, odnosno prvog federalnog parlamenta. Novi Ustav je razdvojio zakonodavnu od izvršne vlasti, te ustanovio funkcije predsjednika i potpredsjednika, odnosno Elektorski kolegij zadužen za izbor predsjednika. Njegovi su članovi imali pravo dati dva glasa za dva različita predsjednička kandidata, te su dvojica prvoplasiranih zauzimali te funkcije (što će ostati na snazi sve do izbora 1804. godine). Svaka od država je sama regulirala način biranja članova Elektorskog kolegija - u pet su ih birale isključivo državne skupštine, dok su u njih šest, u većoj ili manjoj mjeri, na ishod izbora uticali birači; samo u dvije su, međutim, birači neposredno birali elektore kao što čine danas.

Washington, koji je bio stekao enormnu popularnost kao zapovjednik Kontinentalne vojske u Ratu za nezavisnost se, nakon što je bio pristao na ponudu da postane kandidat, smatrao apsolutnim favoritom. Jedina je dilema bila oko toga tko će postati predsjednik; sam Washington nije imao ko-kandidata niti je ikoga favorizirao. U vrijeme izbora nisu postojale jasno profilirane političke stranke, iako je Washington, kao većina kandidata, pripadao neformalnoj frakciji koja je podržavala pretvaranje SAD u federaciju, odnosno činila srž buduće Federalističke stranke. George Clinton, guverner Države New York, bio je jedini antifederalistički kandidat.

Na izborima nisu sudjelovale države Sjeverna Karolina i Rhode Island, koje još nisu bile ratificirale Ustav. Država New York svoje elektore nije izabrale na vrijeme, a u državi Virginia nije izabran jedan elektor u posebnom izbornom okrugu.

Na kraju je Washington osvojio svih 69 glasova u Kolegiju, dok je Adams osvojio 34.

## Povezano
*Izbori u SAD 1789.

## Vanjske veze

* 
* Presidential Election of 1789: A Resource Guide from the Library of Congress
* A New Nation Votes: American Election Returns, 1787–1825 
* 
* Election of 1789 in Counting the Votes
Izbori za Predstavnički dom Sjedinjenih Američkih Država 1788/1789.

**Izbori za [[Predstavnički dom SAD]] 1788. i 1789. godine** su održani krajem 1788. i početkom 1789. godine, i na njemu je, temeljem prethodne godine ratificiranog Ustava izabran donji dom 1. Kongresa SAD. Oni su koincidirali sa izborima za Senat i predsjednika. Svaka o federalnih država je imala vlastite izborne zakone, odnosno propisivala različite metode izbora i različite datume njihovog održavanja. Ukupno je izabrano 59 kongresnika, koji su se 4. marta 1789. počeli okupljati u njujorškom Federal Hallu, ali zbog nedostatka kvoruma sa radom započeli tek 1. aprila kada je Frederick Muhlenberg, kongresnik iz Pensilvanije izabran za prvog predsjednika Predstavničkog doma.

U vrijeme izbora nisu bile profilirane političke stranke. Tek nakon formiranja izvršne vlasti pod predsjednikom Washingtonom se počela dijeliti na njegove pristaše, začetak buduće Federalističke stranke, te opoziciju od koje će nastati Anti-administracijska stranka. 

## Vanjske veze
* Office of the Historian (Office of Art & Archives, Office of the Clerk, U.S. House of Representatives)
Prades, Pyrénées-Orientales

**Prades** (katalonski: *Prada de Conflent*) je općina od 6,153 stanovnika u Regiji Oksitanija u departmanu Pyrénées-Orientales na jugu Francuske.

Prades je slavan po tom što se u njemu bježeći od Španjolskog građanskog rata i Francove diktature - 1936. naselio violončelist Pablo Casals. On je pokrenuo muzički festival koji je 1950. prezvan u *Festival Pablo Casals* i od tad se održava svakog ljeta..

## Geografija

Prades leži u dolini rijeke Tet u Pirinejima, jugozapadno od Perpignana, nedaleko od španjolske granice.

## Historija

Prades je iznikao za rimskih vremena, pa i svoje ime duguje od latinskog *prato* (livada). Tokom srednjeg vijeka bio je relativno beznačajno naselje u katalonskoj Grofoviji Conflent.
Početkom 14. vijeka Prades je bio poprište ratnih sukoba između Krune Aragona i Kraljevstva Mallorce, kao jedno od njegovih posljednjih uporišta.

Rijeka Tet je 1772. kanalizirana pa više nije plavila.
Bolji dani za Prades nastupili su nakon Francuske revolucije kad je postao provincijski administrativni centar umjesto datadašnjeg Villefranche-de-Conflenta.
Željeznica je stigla do grada 1877.

## Gradovi prijatelji

*  Ripoll, Španjolska  
*  Lousã, Portugal 
*  Kitzingen, Njemačka

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Prades'' (službene stranice)
Têt

**Tet** je najveća rijeka u Francuskom departmanu Pyrénées-Orientales duga 115 km.

## Karakteristike

Tet izvire na jugozapadu Francuske u Pirinejima na teritoriju općine Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes. Od tamo teče prema istoku, protiče preko grada Perpignana, zatim malo dalje ima ušće u Sredozemno more kod Canet-en-Roussillona.

## Reference

## Vanjske veze

* ''La Têtt''
Año bisiesto

***Año bisiesto*** () je meksički igrani film snimljen 2010. godine u režiji Michaela Rowea. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Mónica del Carmen, je novinarka koja se posvetila karijeri, te usamljenost pokušava izliječiti izlascima u barove gdje kupi muškarce za neobavezni seks. Radnja prikazuje kako upozna muškarca u koga se zaljubi i koji sa njom počinje upražnjavati sadomahozističke igre. *Año bisiesto* se ističe time što se u potpunosti događa u jednoj seobi. Prikazan je na Kanskom festivalu gdje je osvojio nagradu za najbolju kameru.

## Uloge
* Mónica del Carmen ... *Laura*
* Gustavo Sánchez Parra ... *Arturo*
* Dagoberto Gama ... *Papa*
* Diego Chas ... *Hombre 1*
* Jaime Sierra ... *Hombre 2*
* Armando Hernández ... *Hombre 3*
* Ernesto González ... *Viejito*
* Bertha Mendiola ... *Viejita*
* Jose Juan Meraz ... *Novio de Vecina*
* Ireri Solís ... *Vecina*
* Nur Rubio ... *Cajera*
* Marco Zapata ... *Raul*

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Villefranche-de-Conflent

**Villefranche-de-Conflent** (katalonski: *Vilafranca de Conflent*) je naselje od 214 stanovnika u Regiji Oksitanija u departmanu Pyrénées-Orientales na jugu Francuske.

Villefranche-de-Conflent je poznat kao jedan od lokaliteta Vaubanove utvrde, koji je julu 2008. uvršten na UNESCO-vu 
Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
Radi se zapravo o tri fortifikacije, to su *[[Bedem]]i Villefrancha*, *[[fortifikacija|Utvrde]] Libéria* na brdu iznad mjesta i utvrđene spilje *Cova Bastera*, koje je projektirao i podigao Vauban, ingeniozno koristeći zadane geografske karakteristike terena.

## Geografija

Villefranche-de-Conflent leži u kanjonu rijeke Tet u Pirinejima, jugozapadno od Perpignana, nedaleko od španjolske granice.

## Historija

Villefranche je iznikao za srednjeg vijeka, negdje oko 1088/1090. Guillem I od Cerdanyje preselio je tadašnju prijestolnicu Grofovije Conflent 
iz Corneill-de-Conflenta u Villefranche.

Nakon sklapanja Pirinejskog mira Kraljevina Francuska je 1659 anektirala Conflent, pa je 1681. angažirala Vaubana da u pograničnom Villefranchu 1681. izgradi utvrde.

Villefranche je sve do Francuske revolucije bio i provincijski administrativni centar, ali je tad prestao biti, jer je preseljen uPrades.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Villefranche-de-Conflent'' (službene stranice)
Pirinejski mir

**Pirinejski mir** je mirovni sporazum kojim je završen Francusko-španjolski rat, sklopljen je 7. novembra 1659. između francuskog kralja Louisa XIV i španjolskog kralja Felipea IV.
On se često se uzima kao početak francuske hegemonije u Evropi.

## Historija i karakteristike

Čak i nakon svršetka Tridesetogodišnjeg rata (1618.-1648.) praktički sve do 1659. Španjolska i Francuska nastavile su gotovo konstatno ratovati. U to vrijeme Španjolska se također uplela u sukobe sa Kraljevinom Engleskom, pa je stvarni raspad 
Španjolskog Imperija postao više nego očigledan. 
Sve španjolske nade u eventualnu pomoć od cara Svetog Rimskog Carstva, istopile su se formiranjem liga njemačkih kneževa, kako laičkih tako i crkvenih - 1657. i 1658., koje su osnivane uz punu podršku Francuske. 
Nakon formiranja druge lige (Rheinbund), nestala je sva nada u pomoć od Svetog Rimskog Carstva, a nakon španjolskog poraza u Bitci kod Duna (jun 1658.), ubrzan je proces sklapanja mirovnog sporazuma sa Kraljevinom Francuskom.

Prema sporazumu dotad katalonski Roussillon je uz Artois i čitav niz fortifikacija uz sjevernu granicu pripao Francuskoj. Isto tako pod određenim uvjetima pripali su joj i Alsace i Lorraine. Za razliku od tog sve ono što je Francuska zauzela južno od Pirineja u Kataloniji vraćeno je Španjolskoj, a pomilovan je odmetnuti knez Louis II od Bourbon-Condéa (Gran Condé), koji se borio na španjolskoj strani.

Sporazumom je dogovoren i brak između Louisa XIV i španjolske infante Marie-Thérèse. 
Vjenčanje je održano sljedeće godine, garnirano velikim mirazom (ali nikad plaćenim) uz odricanje infante od svih njezinih prava na španjolsku krunu ili imovinu. Taj posljednji uvjet je Louis XIV potpuno ignorirao kad je 1667. od španjolskog kralja zatražio Španjolsku Nizozemsku, ali i 40 godina kasnije kad je zatražio španjolski tron za svog malog unuka Philipa.

Sve u svemu Pirinejski mir i brak sa španjolskom princezom pomogao je Louisu XIV da postane najmoćniji evropski monarh. 
## Reference

## Vanjske veze

*  ''Peace of the Pyrenees''
Junior Bonner

***Junior Bonner***, u Jugoslaviji prikazan pod naslovom ***Šampion rodea***, je američki igrani film snimljen 1972. godine u režiji Sama Peckinpaha. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači Steve McQueen, je profesionalni jahač rodea koji se zbog natjecanja vraća u rodni grad Prescott u državi Arizona gdje će se ponovno sresti sa svojom disfunkcionalnom porodicom. *Junior Bonner* je Peckinpah napravio nakon filmova *[[Divlja horda]]* i *[[Psi od slame]]*, žestoko kritiziranih zbog eksplicitnog i uznemirujućeg nasilja. Upravo zboga toga su brojni kritičari bili zatečeni odsustvom takvih sadržaja u novom filmu. Publika ga nije previše cijenila, te je propao na kino-blagajnama. Usprkos toga, McQueen i Peckinpah su započeli suradnju koja će se nastaviti na daleko uspješnijem filmu *[[The Getaway (film, 1972)|Bijeg]]*.

## Uloge
*Steve McQueen ... Junior 'J.R.' Bonner
*Robert Preston ... Ace Bonner
*Ida Lupino ... Elvira Bonner
*Ben Johnson ... Buck Roan
*Joe Don Baker ... Curly Bonner
*Barbara Leigh ... Charmagne
*Mary Murphy ... Ruth Bonner
*Bill McKinney ... Red Terwiliger
*Dub Taylor ... Del
*Sandra Deel ... Nurse Arlis
*Don "Red" Barry ... Homer Rutledge
*Charles H. Gray ... Burt

## Reference

## Vanjske veze
*
*Vincent Canby review of ''Junior Bonner''
Izbori za Senat Sjedinjenih Američkih Država 1788/1789.

**Izbori za [[Senat SAD]] 1788. i 1789. godine** su bili prvi izbori za Senat, odnosno gornji dom Kongresa SAD. Održani su u drugoj polovici 1788. i početkom 1789. godine, nedugo nakon usvajanja i ratifikacije novog Ustava. U skladu sa njegovim odredbama, po dvojicu senatora su birale zakonodavne skupštine svake od država. Do saziva 1. Kongresa je izabrano 20 senatora iz 10 država; Država New York svoje senatore nije uspjela izabrati na vrijeme, te su oni naknadno izabrani 25. jula 1789. godine. Sjeverna Karolina, koja je ratificirala Ustav u novembru, svoja dva senatora je izabrala 27. novembra 1789. godine.

Za ove je izbore, koji su održani paralelno sa predsjedničkim izborima, bilo karakteristično da nisu postojale političke stranke. Tek nakon početka rada, senatori su se podijelili u dvije neformalne frakcije - većinsku, koja je podržavala administraciju predsjednika Washingtona, a od koje će kasnije nastati Federalistička stranka, te manjinsku, koja će biti poznata kao Antiadministracijska stranka.

## Literatura
* Party Division in the Senate, 1789-Present, via Senate.gov
*''The New York Civil List'' compiled in 1858 (see: pg. 113 for State Senators 1788-89; pg. 114 for State Senators 1789-90; page 164 for Members of Assembly 1788-89; pg. 165 for Members of Assembly 1789-90)
* :
** 
** 
** 
** 
* ''History of Political Parties in the State of New-York'' by Jabez Delano Hammond (pages 43f)
La mosquitera

***La mosquitera*** () je španski igrani film snimljen 2010. godine u režiji Agustija Vile. Po žanru je drama, a radnja se događa u Barceloni. Protagonisti su članovi bogate, ali disfunkcionalne porodice. *La mosquitera* je premijerno prikazana na festivalu u Karlovym Varyma gdje je osvojila Kristalni globus.

## Vanjske veze
* 
*The Mosquito Net on Eurochannel
Dosada

**Dosada** je stanje neuključenosti u sadržaje koji okružuju ličnost. Praćena je rasutom pažnjom, osećanjem nestrpljivosti i nezadovoljstva, težnjom da se izbegnu uslovi koji ne pružaju mogućnost za psihološko vezivanje. Sa sve većim slobodnim vremenom, kao i sa civilizacijskim uslovima koji sa mnogo strana ugrožavaju integritet ličnosti, dosada se javlja kao ozbiljan problem pojedinaca i savremenog društva.

## Vanjske veze
Casas de fuego

***Casas de fuego*** () je argentinski biografsko-historijski film snimljen 1995. godine u režiji Juana Bautiste Stagnara. Protagonist, čiji lik tumači Miguel Ángel Solá, je znameniti ljekar Salvador Mazza, a radnja prikazuje kako sredinom 1920-ih uspijeva dokazati da je mikroorganizam *[[Trypanosoma cruzi]]* uzročnik Chagasove bolesti, i temeljem toga započinje borbu protiv nje. *Casas de fuego* je osvojio nacionalnu filmsku nagradu.

## Uloge

* Miguel Ángel Solá ... Salvador Mazza
* Pastora Vega ... Clor
* Carola Reyna ... Jeanette
* Carolina Fal ... Elsa Conrad
* Humberto Serrano ... Arce
* Alfa Bidondo ... Médico Mepra
* Carlos Campos ... Médico Mepra
* Alex Benn ... Hoover Miller
* Suna Rocha ... Madre de Luisa
* Valeria Mostajo ... Luisa
* Marcos Woinsky ... Padre Kovacs
* Adán Cesarini ... Gobernador
* Heimo López Calero ... Empleado correos
* Alejandro Fidalgo ... Flautista
* Marcelo Prieto ... Violinista
* Nora Zinsky ... Agustina
* Boy Olmi ... Reynal
* José García Marino ... Hombre rural
* Roberto Palma ... Banda musical
* Juan Carlos Caranci ... Banda musical
* Olegario Luján ... Banda musical
* Óscar Miguez ... Banda musical
* José Waldemeyer ... Banda musical
* Roberto Lorio ... Krauss
* Fabián de Lucas ... Leñador
* Fernando Llosa ... Académico
* Alejandro Aldana ... Policía
* Hugo Sosa ... Policía
* Rubén Iriarte ... Periodista
* Damián Guerra ... Periodista
* Honoria Torre ... Amiga de Agustina
* Martín Reinaga ... Hombre muerto
* María Lorenzutti ... Beatriz
* María Dorila Lanz ... Mujer de la cooperadora
* María Francisca Álvarez ... Mujer de la cooperadora
* Marta Gimeno ... Mujer de la cooperadora
* Mario Machado ... Cadáver
* José Luis Alfonzo ... overo ciego
* Bruno Stagnaro ... Pastor
* Paolo Fiorini ... Oculista
* Matías Latessa ... Miller Jr.
* Rodolfo Gelos ... Periodista
* Alberto Ivern ... Periodista
* Harry Havilio
* Aldo Barbero ... Voz
* Diego Leske ... Voz
* Rogelio Cormanich ... Voz
* Roberto Zerda ... Voz
* Ricardo Alaniz ... Voz
* José Benito ... Voz

## Vanjske veze
* 
* ''Casas de fuego'' Cine Nacional
Trypanosoma cruzi

***Trypanosoma cruzi*** je vrsta parazitske euglenoidne protozoe. Među protozoama, *[[Trypanosoma]]* je karakteristična po tome što živi u tkivu drugih organizama i hrani se krvlju i limfom. Ovaj organizam uzrokuje bolesti, ili povećava verovatnoću zadobijanja bolesti koja varira od organizma do organizma. Na primer, tripanosomijaza kod ljudi (Šagasova bolest u Južnoj Americi ili bolest spavanja u Africi), durine i *[[Trypanosoma evansi]]* kod konja, i bolest slična brucelozi kod goveda. Parazitima je potrebno telo domaćina i hematofagni insekt *[[Triatominae]]* kao glavni vektor u skladu s mehanizmom infekcije. Ovi insekti se hrane krvlju. Insekti inficirani protozoama iz kontakta sa drugim životinjama prenose tripanosome kad ostave svoje fekalije na koži domaćina i zatim ga ubodu. Penetracija inficiranog izmeta je dodatno olakšana češanjem oblasti uboda.

## Povezano
* Spisak parasita (čovek)

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Chagasova bolest

**Šagasova bolest** ili **američka tripanozomijaza** je tropska parazitska bolest čiji je uzročnik protozoa *[[Trypanosoma cruzi]]*. Najčešće je prenose insekti poznati kao tropske stenice. Tokom infekcije simptomi se menjaju. U početnoj fazi obično nema simptoma ili su blagi, kao što su groznica, otečeni limfni čvorovi, glavobolja ili lokalni otok na mestu ujeda. Nakon 8–12 sedmica neke osobe ulaze u hroničnu fazu bolesti i u 60–70% slučajeva nikada se ne javljaju novi simptomi. Kod ostalih 30 do 40% ljudi posle 10 do 30 godina od početka infekcije dolazi do daljeg razvoja simptoma. Među njima se nalazi povećanje srčanih ventrikula koje u 20 do 30% slučajeva dovodi do srčane insuficijencije. Proširenje jednjaka ili prošireno debelo crevo se javljaju kod 10% ljudi.

*T. cruzi* se obično prenosi na ljude i druge sisare putem „tropskih stenica” iz potfamilije Triatominae koje sisaju krv . Ovi insekti su poznati po više lokalnih imena, među kojima su: *vinčuka* u Argentini, Boliviji, Čileu i Paragvaju, *barbeiro* ( berberin) u Brazilu, *pito* u Kolumbiji, *činče* u Centralnoj Americi i *čipo* u Venecueli. Bolest se takođe može preneti i putem transfuzije krvi, transplantacijom organa, konzumiranjem hrane kontaminirane parazitima, kao i sa majke na fetus. Početak bolesti se dijagnostifikuje pronalaženjem parazita u krvi primenom mikroskopa. Hronični oblik bolesti se dijagnostifikuje pronalaženjem antitela na *T. cruzi* u krvi.

Najčešće preventivne mere su uklanjanje tropskih stenica i izbegavanje njihovog ujeda. Među ostalim preventivnim merama je skrining krvi koja se koristi za transfuziju. Do 2013. godine još uvek nije napravljena vakcina. Početni oblik infekcije se može lečiti primenom lekova benznidazol ili nifurtimoks. Ukoliko se sa upotrebom lekova počne u ranoj fazi, rezultat lečenja je skoro uvek uspešan, međutim, sa odmicanjem Šagasove bolesti njihova efikasnost se smanjuje. Kada se primenjuju u slučajevima hroničnog oblika bolesti oni mogu da odlože ili spreče nastanak simptoma u krajnjoj fazi. Usled primene benznidazola i nifurtimoksa javljaju se privremena neželjena dejstva kod oko 40% ljudi, među kojima su problemi sa kožom, toksikacija mozga i iritacija digestivnog sistema.

Procenjeno je da sedam do osam miliona ljudi, većinom u Meksiku, Centralnoj Americi i Južnoj Americi , ima Šagasovu bolest. To je dovelo do oko 12.500 smrtnih slučajeva godišnje do 2006. godine. Većina ljudi obolelih od ove bolesti je siromašno i mnogi nisu svesni toga da su inficirani. Usled velikih seoba stanovništva Šagasova bolest se danas javlja u širem području, uključujući mnoge evropske zemlje i Sjedinjene Države. U ovim oblastima se takođe uočava porast do 2014. godine. Ovu bolest je prvi put opisao Karlos Šagas 1909. godine, po kome je i dobila ime. Ona takođe napada i više od 150 životinja.

## Reference

## Literatura
*