open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antoine et Colette

***Antoine et Colette*** () je francuski kratki crno-bijeli igrani film snimljen 1962. godine u režiji Francoisa Truffauta. Predstavlja nastavak njegovog znamenitog dugometražnog prvijenca *[[400 udaraca]]*, odnosno drugi dio ciklusa o Antoineu Doinelu. U njemu Jean-Pierre Leaud ponavlja glavnu ulogu, ovaj put tumačeći lik protagonista u dobi od 17 godina, kada je prisiljen izdržavati se kao tvornički radnik. Radnja prikazuje kako se zaljubi u svoju vršnjakinju Colette (čiji lik tumači Marie-France Pisier), gimnazijalku iz situirane porodice, te se sa njom zbliži, ali njihov odnos nikako ne ide dalje od prijateljstva. Antoine et Colette je originalno prikazan kao dio omnibus filma *[[Ljubav sa dvadeset godina]]*.

## Uloge
* Jean-Pierre Léaud - Antoine Doinel
* Marie-France Pisier - Colette
* Patrick Auffay - 	René
* Rosy Varte - Colettina majka
* François Darbon - Colettin očuh
* Jean-François Adam - Albert Tazzi
* Pierre Schaeffer - sam sebe

## Reference

## Vanjske veze
* 
* TCM article on the film
* Criterion Collection essay by Kent Jones
Philomena (film)

**Filomina** () je britansko-američka filmska drama iz 2013. godine, snimljena po motivima knjige *Izgubljeno dete Filomine Li* novinara Martina Siksmita, odnosno istinitim događajima vezanim uz slučaj Filomine Li. S obzirom na nezavisnu produkciju, skroman budžet i ograničen broj bioskopa u kojima je prikazan, film je ostvario velik komercijalni uspeh, zaradivši nešto više od sto miliona dolara.

Priča prati život mlade Filomine Li koja 1951. ostaje u drugom stanju, a otac je šalje u manastir kako bi *okajala svoj greh*. Kaluđerice je odmah posle porođaja teraju da obavlja različite poslove, sve dok se ne navrše četiri godine od trenutka kada je došla u manastir. Nastojnica, sestra Hildegard, prodaje Filominino dete bogatom američkom paru, nedugo pre nego što će devojka konačno bit puštena iz manastira. Posle pedeset godina Filomina kreće u potragu za svojim davno izgubljenim sinom.

Film je režirao Stiven Frirs, a glavna uloga dodeljena je Džudi Denč. Premijerno je prikazan na Filmskom festivalu u Veneciji 2013. godine. Džudi je za svoju ulogu nominovana za Oskara za najbolju glavnu glumicu, Zlatni globus za najbolju glavnu glumicu i za Nagradu Udruženja filmskih glumaca za najbolju žensku ulogu.

## Glavne uloge

## Povezano
**[[The Magdalene Sisters]]*

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Loša strana irske istorije („Politika“, 9. mart 2014)
Titova pećina Plahovići

**Titova pećina Plahovići**, nalazi se u blizini mjesta Plahovići (Kladanj) kod Kladnja. Ova Titova pećina se nalazi u srcu Hrasnika. Okružena je Babinom stijenom i Gradinom, a licem je okrenuta prema plahovitoj Drinjači.

To je pećina u kojoj je za vrijeme narodonooslobodilačkog rata u junu 1943. godine boravio vrhovni komandant Tito za vrijeme borbi za oslobođenje Kladnja i ostalih mjesta Istočne Bosne.

Ova pećina je, po ranijem Zakonu o zaštiti prirode ( * Službeni list SRBiH * broj 4/65. ), proglašena Memorijalnim spomenikom prirode.

## Historija

Na područje Kladnja Tito dolazi 26. og juna nakon žestokih borbi na Sutjesci i nakon njegovog ranjavanja. Boravak u Kladnju iskoristio je da se odmori i zaliječi ranu. Usljed opasnosti od neprijateljske avijacije Tito prelazi iz Kladnja 01. jula 1943. godine ujutro u zaselak Plahovići, zapadno od Kladnja. Danju radi u jednoj pećini (danas se zove Titova pećina), a noćiva u kući Muje Mazalovića. Ta kuća i danas odolijeva zubu vremena i svojom starinom predstavalja interesantan primjer stare bosanske gradnje .

Za vrijeme Titovog boravka u pećini, mještani Plahovića svaki dan su Titu i njegovoj pratnji blizu pećine donosili ručak. U tom zaseoku s Titom su se nalazili članovi Vrhovnog štaba NOV I POJ, Izvršni odbor AVNOJ-a, Britanska vojna misija i pjesnik Vladimir Nazor. U pisanim dokumentima iz tog perioda stoji da je tu Tito se članovima CK KPJ i Izvršnog odbora AVNOJ pisao načela odluka koje su krajem 1943. godine donesene na zasjedanju AVNOJ-a i ZAVNOBiH-a. 

Svojom Rezolucijom na Osnivačkoj skupštini i Proglasom narodima Bosne i Hercegovine u noći 25./26. novembra 1943. u Mrkonjić Gradu, ZAVNOBiH je poslije 480 godina obnovio državnost Bosne i Hercegovine, potvrdio njen istorijsko-politički i državno-pravni individualitet i formirao federalnu Bosnu i Hercegovinu (praktično državu).

Predveče 11.jula Tito sa kolonom Vrhovnog štaba odlazi iz sela Plahovići pravcem Kladanj-Gojsalići-Prijevor-Dole i nakon 8 sati marša stiže u selo Turalići, 14 km zapadno od Vlasenice gdje se zadržava dva dana. U selu Turalići generali sekretar KPJ Josip Broz Tito 12. jula 1943. godine obavještava Pokrajinski komitete KPJ za Bosnu i Hercegovinu da je Odluka CK KPJ da za političkog sekretara PK KPJ za BiH bude postavljen Đuro Pucar.

Danas se o ovim spomenicima brinu i iste održavaju Udruženje antifašista i boraca NOOR-a Općine Kladanj i Udruženje * Josip Broz Tito * Kladanj. Manifestacija "Dani Titove pećine" prerasla je u tradicionalnu i održava se svake godine zadnje subote u mjesecu junu u znak sjećanja na značajne historijske datume iz perioda NOOR-a 1941-45. Okuplja veliki broj građana Kladnja, ali i članova udruženja antifašista i boraca NOR-a sa područja Tuzlanskog kantona. Put koji vodi prema Titovoj pećini u naseljenom mjestu Plahovići u općini Kladanj svečano je pušten u upotrebu. Svečano je otkrivena i spomen ploča u znak sjećanja na lik i djelo Josipa Broza Tita,

## Reference

## Vanjske veze
* Titova pećina 
* Put do pećine
* Pećina i kuća u Plahovićima
Narativno novinarstvo

**Narativno novinarstvo** koristi književni pristup u izvještavanju, a to podrazumjeva opis osjećanja i misli. Mada je dozvoljena subjektivna obrada, autor tekst piše u skladu sa novinarskim načelima: objektivnosti, tačnosti, neposrednosti i relevantnosti za društvo prenoseći činjenice. Osim faktičkog, istorijskog i naučno-društvenog konteksta, ono nastoji da čitaoce umiješa u opisane događaje i da ga navede na još veći intelektualni i emotivni angažman. Finalni tekst, kao i informativni, prije objavljivanja pregleda urednik. Novinari dnevnih informacija obraćaju se javnosti koja nema predhodnih spoznaja o tom događaju, a narativno novinarstvo podrazumjeva obraćanje publici koja ima predhodu spoznaju o toku opisanih događaja.Kao i u književnom pristupu, autor pokušava čitaoca približiti učesniku, dakle, razgovara sa akterima da bi vijerno dočarao osjećanja i misli, dok književnik nema obavezu da razgovara.

U svim dostupnim analizama, teoretičari ističu tri osobine ove vrste novinarstva:
* Dramatičnu književnu 
* Intenzivno izvještavanje
* Objektivno izvještavanje saopšteno subjektivno, odnosno mišljenje koje autor unosi u interpretaciju

U obradi teme, autori koriste neku od formi literarnog novinarstva: reportažu, esej ili feljton. Narativno novinarstvo se naziva još i "literarno novinarstvo" i "novi žurnalizam". Sa aspekta kredibiliteta ove vrste novinarstva, Pulicerova nagrada se regularno dodjeljuje autorima ove vrste novinskih priča već decenijama. Takođe, sve najuglednije američke novinske edukativne institucije imaju ovu vrstu novinarstva u svom predavačkom programu, između ostalih i katedre na Harvardu i Stenfordu. Kongresi autora i trenera narativnog novinarstva održavaju se redovno širom svijeta.

## Reference
Historijski žanr

**Historijski žanr** ili **povijesni žanr** je umjetničko djelo smješteno u ranije razdoblje povijesti. Pojam se obično koristi u kontekstu filma i televizije. To je neformlani spojeni pojam koji se primjenjuje na nekoliko žanrova iako se uglavnom koristi u romantičnom, pustolovnom i kostimiranom filmu. Implikacija je da publiku privlače i raskošni kostimi i sadržaj. Scenska umjetnost također može koristiti historijski žanr kako bi djelo smjestila u određeno povijesno razdoblje. Pokriva sve zemlje i sva povijesna razdoblja, od srednjeg vijeka pa sve do 1920-ih, primjerice.

Neki su primjeri *[[The Adventures of Robin Hood (film)|The Adventures of Robin Hood]]* (1938), *[[Ben-Hur (film, 1959)|Ben-Hur]]* (1959), *[[Barry Lyndon]]* (1975) i *[[Amadeus (film)|Amadeus]]* (1984).

## Povezano
*Kostimirana drama
*Peplum
*Vestern
*Samurajska kinematografija

## Vanjske veze
*History Place
Festivus

**Festivus**, parodijski i sekularni blagdan koji se 23. decembra slavi kao alternativa sudjelovanju u pritiscima i komercijalizmu božićnog doba. Opisuje se kao »savršena sekularna tema za sveobuhvatno decembarsko okupljanje«.

Izvorno obiteljska tradicija scenarista Dana O'Keefea, koji je radio na američkom sitcomu *[[Seinfeld]]*, Festivus je ušao u popularnu kulturu nakon što je stavljen u fokus epizode *[[Štrajk (Seinfeld)|Štrajk]]* (*The Strike*, 1997.). Proslava blagdana, kako je prikazana u *Seinfeldu*, uključuje festivusnu večeru, neokićenu aluminijsku festivusnu motku, prakse kao što su »izražavanje razočaranjâ« i »podvizi snage« te označavanje lako objašnjivih događaja »festivusnim čudima«.

Epizoda se referira na nj parolom »a Festivus for the rest of us« (engl.: Festivus za nas ostale), što je referencija na nekomercijalni aspekt blagdana. Opisuje se i kao »parodijski blagdanski festival« i kao oblik razigrana potrošačkog otpora.

## Povezano

* Dan bez božićne kupnje
* Dan bez kupnje
* *[[Što bi Isus kupio?]]*, dokumentarac iz 2007.

## Referencije

## Vanjske veze

* Festivusweb.com – citati o Festivusu i scenarij *Štrajka*
* izvori Festivusa
Věra Chytilová

**Věra Chytilová** (Ostrava, 2.2. 1929. - Prag, 12.3. 2014.) bila je česka filmska redateljica, scenaristkinja i povremena glumica. Uglavnom je režirala avangardne filmove i doprinjela češkom novom valu, ali je zbog suberzivnosti i satiričnosti bila često zabranjena od vlasti potkraj 1960-ih. Nominirana za Zlatnu palmu u Cannesu.
## Filmografija

## Vanjske veze
*
* 
* Additional Information and Timeline
* Criterion Collection
Jan Hřebejk

**Jan Hřebejk** (Prag, 6.2. 1965. - ) česki je filmski režiser, scenarist i povremeni glumac. Njegov film *[[Musíme si pomáhat|Moramo si pomagat]]* iz 2000. je nominiran za Oscar za najbolji strani film.
## Filmografija
* *Everything You Always Wanted to Know About Sex But Were Afraid to Experience* ("Co všechno chcete vědět o sexu a bojíte se to prožít", 1988") - studentski film
* *1948 AD* ("L.P. 1948", 1989) - short movie
* *You Do Nothing Because You've Got No Good Reason* ("Nedělejte nic, pokud k tomu nemáte vážný důvod", 1991) - kratki film
* *[[Šakalí léta|Big Beat]]* ("Šakalí léta", 1993)
* *[[Czech Soda]]* ("Česká soda", 1998)
* *[[Cosy Dens]]* ("Pelíšky", 1999)
* *[[Divided We Fall (film)|Divided We Fall]]* ("Musíme si pomáhat", 2000)
* *[[Pupendo]]* (2003)
* *[[Up and Down (film)|Up and Down]]* ("Horem pádem", 2004)
* *[[Beauty in Trouble]]* ("Kráska v nesnázích", 2006)
* *[[Teddy Bear (2007 film)]]* ("Medvídek") 2007
* *[[I'm All Good]]* ("U mě dobrý", 2008)
* *[[Nasty (film)|Nasty]]* ("Nestyda", 2008)
* *[[Kawasaki's Rose]]* ("Kawasakiho růže", 2009)
* *[[Innocence (2011 film)|Innocence]]* ("Nevinnost", 2011)
* *The Holy Quaternity* ("Svatá Čtveřice", 2012)
* *[[Honeymoon (2013 film)|Honeymoon]]* (*Líbánky*, 2013)

## Izvori

## Vanjske veze
*
Ondřej Trojan

**Ondřej Trojan** (Prag, 31.12. 1959. - ) česki je filmski režiser, scenarist, producent i povremeni glumac. Njegov film *[[Želary]]* iz 2003. je nominiran za Oscar za najbolji strani film.
## Filmografija
  

## Izvori

## Vanjske veze

*
Kokemäki

**Kokemäki** (švedski: *Kumo*) je grad i općina na jugozapadu Finske od 7,702 stanovnika.

## Geografija

Kokemäki leži u Regiji Satakunta, nedaleko od ušća rijeke Kokemäenjoki, udaljen 40 km jugoistočno od administrativnog centra regije Porija.

Neposredno pored grada prolazi autoput 2 Helsinki - Pori.

## Historija

Najstariji pisani zapis o mjestu je iz 1324. u takozvanoj crnoj knjizi katedrale iz Turkua u kom se navodi kao Parohija Kumo.

Šveđani su na tom prostoru 1331. osnovali svoju grofoviju (slottslän), za srednjeg vijeka tu se nalazio 
zamak u kom su stolovali biskupi iz Turkua koji su iz njega upravljali puno većim krajem.

Općina Kokemäki osnovana je 1869., značajno je povećana 1969. kad joj je priključena Općina Kauvatsa. 
Naselje Kokemäki je 1977. dobilo status grada.

U Kokemäkiju je rođen novinar i političar Kullervo Manner, koji je 1917. bio predsjednik finskog parlamenta, a za građanskog rata jedan od lidera Crvene garde. On je nakon poraza crvenih emigrirao u 
Sovjetski Savez, gdje je sudjelovao u osnivanju Komunističke partije Finske i bio jedan od njenih lidera u razdoblju 1918. - 1935.

## Privreda

Najviše ljudi njih 62,1% radi u administraciji i uslugama, 36,8% radi u industriji a njih 1,1% u ostalim djelatnostima.

## Gradovi prijatelji

* , Põltsamaa
* , Lier
* , Falköping
* , Hobro

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice grada Kokemäki''
Aurajoki

**Aurajoki** (švedski: *Aura å*)' je rijeka na jugozapadu Finske, duga 70 km.

## Karakteristike

Aurajoki izvire na teritoriji Općine Oripää od Regiji Prava Finska od tamo teče prema jugu do ušća u Baltičko more, kod grada Turkua.

Rijeka ima sliv velik oko 885 km², teče kroz kraj šuma i oranica kojih ima 40 %.
Na svom toku ima samo jedno veće jezero Savojärvi, veliko 1,1 km².

## Reference

## Vanjske veze

* ''Aurajoki''
Sportska sociologija

**Sportska sociologija** je specijalna sociologija koja se bavi istraživanjen ukrštanja područja sporta, [nauka nauke] o sportu i sociologije. Ona je usko povezana sa naukom, koja se bavi istraživanjem socijalnog dejstva u sportu, kao i dejstva socijalnih promena, u kojima je sport relevantan. Ona je disciplina koja se temelji na teoriji i strogo postupa empirijski.

## Osvrt
Sportska sociologija je najviše raširena u SAD-u. Od 1980. godine važi kao subdisciplina nauke o sportu i sociologije u Austriji, od 1970. godine u Nemačkoj. Internacionalno udruženje sociologije sporta je osnovano 1967. Generalni sekretar (kasnije predsednik) bio je Ginter Lišen. Od 1960. godine je pojam „sportska sociologija“ zamenjen sinonimom „sociologija sporta“. Prvu uvodnu knjigu „Sociologija sporta“ je napisao Hajnc Rise 1921.

## Sociološka pozadina
Sport je uvek imao sociološku pozadinu. On počinje ratničkim vežbama, koje je trebalo da posluže kao sveobuhvatni zadatak muških stanovnika u zaštiti zajednice; odatle sport poseduje odbrambeno sportske osobine pa i u antičkim gradovima državama (kao i u grčkom Polisu) je imao uvek i religiozno uporište, kao što pokazuje i postanak olimpijskih igara. Vremenom je bio proteran sa dvorova, a onda kao sastavni deo vaspitanja u internatima, postao je jače ozakonjen i razvio je takođe i osnovne oblike pristojnosti („To nije sportski“). Sa razvićem nacionalnih država postao je sredstvo propagande, a sa medijima sastvani deo industrije zabave i oblik konzumiranja.

## Područje primene
Kroz sportsku sociologiju može da se objasni, koliko duboko se ogledaju trendovi jednog društva u sportu. Jer sport ne postoji sam za sebe, već je uvek ugrađen u sociokulturološke okvire. U vreme masovnih medija, mnogi profesionalni sportisti definišu se svojim sportskim uspehom, koji postižu velikim naporom i pratećim ugovorima za reklame.

## Povezano
* Istorija sporta

## Literatura
;Monografije
* Elias, Norbert/ Dunning, Eric (2001): Sport und Spannung im Prozess der Zivilisation, Frankfurt am Main
* Grant Jarvie: *Sport, Culture and Society. An Introduction*. Routledge, London. 2006. 
* Bero Rigauer: *Sportsoziologie. Grundlagen, Methoden, Analyse*. Rowohlt, Reinbek. 1982. 
* Otmar Weiß: *Einführung in die Sportsoziologie* (UTB; Bd. 2090). WUV, Wien. 1999. 
* Gerhard Vinnai: *Fußballsport als Ideologie*. 1. Aufl. Europäische VA, Frankfurt/M. 1970 (online mit aktuellem Vorwort von 2006 ).
* Patrick Vassort: *Football et politique. Sociologie historique d'une domination*. 3. Aufl. L'Harmattan, Paris. 2006. 
;Časopisi
* *International Review for the Sociology of Sport. A quarterly edited on behalf of the International Society of Sport Association*, Jg. 1 (1966) ff. ISSN&nbsp;0074-7769.
* *Journal of sport & social issues*, Bd. 1 (1984) ff. ISSN&nbsp;0193-7235.
* *Sociology of Sport Journal. The official journal of the Center for the study of sport in society, Northeastern University*, Bd. 1 (1977) ff. ISSN&nbsp;0741-1235.
* *Sport und Gesellschaft. Zeitschrift für Sportsoziologie, Sportphilosophie, Sportökonomie, Sportgeschichte*, Bd. 1 (2004) ff. ISSN&nbsp;1610-3181.
Kannus

**Kannus**  je grad i općina na zapadu Finske od 5,643 stanovnika.

## Geografija

Kannus leži u Regiji Centralna Finska, duž rijeke Lestijoki, udaljen 42 km sjeveroistočno od administrativnog centra regije Kokkole i 510 km od glavnog grada države Helsinkija.

## Historija

Općina Kannus osnovana je 1859. a naselje je status grada dobilo 1986.

## Privreda

Kannus je grad drvne industrije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Općine Kannus''
Lestijoki

**Lestijoki**  je rijeka na zapadu Finske, duga 110 km.

## Karakteristike

Lestijoki izvire iz jezera Lestijärvi na nadmorskoj visini od 140.7 metara, od tamo teče prema sjeverozapadu do ušća u Botnijski zaljev, kod naselja Himanka.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Lestijoki''
Pećina Badanj

**Pećina Badanj** nalazi u blizini Stoca, Bosna i Hercegovina.

Pećina se nalazi kod sela Borojevića, šest kilometara zapadno od sjedišta ove općine. To je ustvari polupećina, odnosno udubljenje u stijeni kanjona Bregave, oko 45 metara iznad njenog korita. 

## Arheologija
Arheološkim metodima, ovo nalazište je datirano u kasni period mlađeg paleolita - kasnog epigravettiena, tj. 13.000 do 12.000 godina p.n.e, kada je ovdje živio Homo sapiens. 

Ovo paleolitsko nalazište, otkriveno 1976. godine, i danas pobuđuje posebnu pažnju arheologa, a prva istraživanja tu je obavio Đuro Basler.  Distribucijom artefakata i životinjskih ostataka došlo se do skiciranja opće slike aktivnosti u naselju. U dnu abrija se nalazilo ognjište oko kojeg se: pripremala i jela hrana, preparirala koža, izrađivale i popravljale koštane i kamene alatke i perle od jelenjeg zuba. Brojnost skupine koja je ovdje mogla zadovoljiti životne potrebe  bila je 10 -15 osoba. pa ovaj lokalitet predstavlja samo mali dio sistema ljudskih naselja u ovom regionu iz perioda kasnog paleolita”. U blizini Badnja nalaze se još dvije potkapine (rekognoscirane i neistražene), Crvena pećina i Drenovačka pećina.

Uz potkapinu nađena je gravura, i to je prvi nalaz ove vrste na istočnoj obali Jadrana, i predstavlja najstariji spomenik likovne umjetnosti u Bosni i Hercegovini. Dio crteža je uništen, pretpostavlja se, još za vrijeme paleolitskog doba. Osim gravure, u pećini su nađene i mnoge kremene i koštane rukotvorine.

Urezan je u koso položenu površinu velikog uglačanog bloka kamena koji je odlomljen od masiva pećine. Površina mu je oko 30 stepeni nagnuta od zapada prema istoku. Crtež se nalazi u jugozapadnom uglu stijene i predstavlja, vjerovatno, figuru konja gledanog sa desnog boka napadnutog strelicama. Sačuvana je samo zadnja polovina tijela, sa bedrima tipičnim za konja i dijelom trupa, dok je ostatak crteža uništen. Dubina reza je 5 mm.

Gravura konja u Badnju, nazvana **Konj napadnut strijelama** nije bila anatomski savršeno reproducirana figura, što i nije bilo važno za tadašnjeg čovjeka. Za njega je bilo važnije ono što je tim trebalo biti rečeno. Teme su obično bile lovačkog sadržaja. Osnova teme ove umjetnosti bilo je vizuelno ovladavanje životinjama, simbolika nadmoći nad prirodom i svijet magije. Gravure slične ovoj nalaze se u znatnom broju na Siciliji, u Kalabriji i u Apuliji.

Crtež predstavlja konja pogođenog strelicama što je tipski uobičajeno za mediteransku umjetnosti paleolitskog čovjeka čije gravure sadrže prikaz životinje i znakove. Bio je to prvootkriveni takav nalaz na istočnoj obali Jadranskog mora.

## Pravni status
Od 2003. je na listi Nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine.

## Reference
Harjavalta

**Harjavalta ** je grad i općina na jugozapadu Finske od 7,366 stanovnika.

## Geografija

Harjavalta  leži u Regiji Satakunta, duž rijeke Kokemäenjoki, nedaleko od njenog ušća u Botnijski zaljev, kod grada Porija, od kog je udaljena 30 km. Od Tamperea je udaljena 110&nbsp;km, i isto toliko od Turkua.

## Historija

Općina Harjavalta osnovana je 1869., sve do kraja Drugog svjetskog rata to je bio čisto ruralan kraj. 
Industrijalizacija je započela kad je od 1937. do 39. izgrađena hidroelektrana na Kokemäenjokiju, zajedno sa branom i akumulacionim jezerom. Ono se kao proširenje rijeke proteže kroz čitav grad i dijeli ga na dva dijela.

Odlučujući poticaj prerastanju u grad bilo je otvaranje topionice bakra Outokumpu 1944. Nakon tog je podignut kemijski kombinat Rikkihappo 1947. pa se stanovništvo Harjavalte ubrzo utrostručilo.

Harjavalta je dobila status trgovišta 1968., a 1977. i status grada.

## Gradovi prijatelji

* , Boksitogorsk

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice grada Harjavalta ''
Marianne Hold

**Marianne Hold** (15. maj 1933 - 11. septembar 1994) bila je njemačka filmska glumica, koja je popularnost stekla 1950-ih nastupima u *[[Heimatfilm]]ovima*. Godine 1964. je u Bangkoku, prilikom snimanja filma *[[Mission to Hell]]* upoznala češko-austrijskog poslovnog čovjeka Fredericka Stafforda. Za njega se udala i rodila mu sina te prekinula karijeru kako bi se posvetila porodici; umjesto nje je muž započeo glumačku karijeru.

## Filmografija

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Biographie  (Sources: Munziger, Bild, BamS, Hoer Zu, Bildwoche)
* Biographie (Peter Hoffmann)
Srpska e-Sport Asocijacija

**Srpska e-Sports Asocijacija** (SeSA) je udruženje ljubitelja video igara i sportskog takmičenja. Srpska e-Sport Asocijacija je članica International e-Sports Federation (IeSF) od 2009 godine.

Zadatak Srpske e-Sport Asocijacije je da okupi sve gejmere zainteresovane za takmičenja na domaćoj i Internacionalnoj sceni. Pored registrovanja igrača iz Srbije, naš zadatak je i uvodjenje standarda u kompetativnom gejmingu.

Kao punopravna članica IeSF-a, Srpska e-Sports Asocijacija svake godine organizuje nacionalne šampionate u video igrama. Pobednici nacionalnih šampionata su takmičari koji Srbiju svake godine predstavljaju na International e-Sports Federation World Championship.

Najveći uspesi Srbije na IeSF World Championship:
* 2017 Drugo mesto u  League Of Legends za tim: Miljan Mandić, Andrija Jovanović, Igor Radusinović, Stefan Nikolić, Đorđe Lapčević
* 2016 Treće mesto u League Of Legends za tim: Jovan Jovanović, Djordje Lapčevic, Pavle Kostić, Luka Todorović, Gvozden Moljković
* 2015 Prvo mesto u ukupnom plasmanu
* 2015 Prvo mesto u Hearthstone igri za Miloša Perovića
* 2015 Treće mesto u League Of Legends za tim: Aleksa Stanković, Aljoša Kovandzić, Atila Dudaš, Jovan Jovanović, Luka Miletić
* 2014 Drugo mesto u Tekken Tag Tournament 2 za Milicu Tešović

## Misija
Misija Srpske e-Sport Asocijacije je da radi na promociji elektoskog sporta kao pravog sporta i popularizaciji istog. SeSA je fokusirana na 4 glavna zadatka:
* Povećanje broja registovanih igrača
* Kreiranje i uskladjivanje medjunarodnih e-Sport pravila
* Obuka sudija za domaće i internacionalne e-Sport turnire
* Organizacija nacionalnih šampionata

## Vanjske veze
*Srpska e-Sport Asocijacija: www.sesa.org.rs
*Srpska e-Sport Asocijacija Facebook strana: www.facebook.com/sesa.org.rs
*International e-Sports Federation: www.ie-sf.com
Le Miroir à deux faces

***Le Miroir a deux faces*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. godine u režiji Andréa Cayattea po scenariju koji je napisao zajedno sa Gérardom Ouryjem. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Michèle Morgan je neugledna sredovječna žena koju zapostavlja njen muž, univerzitetski profesor (koga tumači Bourvil). Radnja prikazuje kako nakon prometne nesreće bude podvrgnuta plastičnoj operaciji koja će je proljepšati, učiniti poželjnom drugim muškarcima te izazvati ispade ljubomore kod njenog dotada ravnodušnog muža.

Godine 1996. je u SAD snimljen remake u obliku romantične komedije pod naslovom *[[The Mirror Has Two Faces]]*.

## Uloge
*Michèle Morgan  - Marie-Jose  
*Bourvil  - Tardivet  
*Ivan Desny  - Gerard  
*Elizabeth Manet  - Veronique  
*Gérard Oury  - Dr. Bosc  
*Sandra Milo  - Ariane  
*Georgette Anys  - Mme. Benoit  
*Julien Carette  - M. Benoit  
*Georges Chamarat  - M. Vauzanges  
*Jane Marken  - Mme. Vauzanges  
*Sylvie  - Mme. Tardivet

## Vanjske veye
*''Le Miroir a deux faces'' at Films de France
*''Le Miroir a deux faces''  at Alice Cineme
*
Babette s'en va-t-en guerre

***Babette s'en va-t-en guerre*** () je francuska filmska komedija snimljena 1961. godine u režiji Christian-Jacquea. Radnja započinje za vrijeme Drugog svjetskog rata u Londonu 1941. godine, kada Slobodni Francuzi i britanski obavještajci planiraju akciju u okupiranoj Francuskoj sa ciljem otmice njemačkog generala (čiji lik tumači Hannes Messemer). Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Brigitte Bardot, je lijepa ali naivna djevojka koja je izbjegla u Britaniju, koja bude angažirana za akciju s obzirom na svoju nevjerojatnu fizičku sličnost sa generalovom ljubavnicom. *Babette* je bio prvi francuski film koji je zbivanjima iz nedavnog rata prišao na humoristični način; usprkos toga je doživio izuzetan komercijalni uspjeh.

## Uloge

* Brigitte Bardot : Babette 
* Jacques Charrier : Lt. Gérard de Crécy-Lozère
* Francis Blanche : Commander Obersturmführer aka "Papa Schulz" 
* Hannes Messemer : General Franz von Arenberg
* Ronald Howard : Colonel Fitzpatrick
* Yves Vincent : Cpt. Darcy
* Pierre Bertin : Duke Edmond de Crécy-Lozère
* Viviane Gosset : Duchess Hélène de Crécy-Lozère
* Mona Goya : Madame Fernande
* Noël Roquevert: Cpt. Gustave Brémont
* Michael Cramer : Heinrich
* Jean Carmet: Antoine
* René Havard : Louis  
* Günter Meisner : Le premier gestapiste
* Jacques Hilling : Le capitaine français
* Charles Bouillaud : Pierrot 
* Alain Bouvette : Emile
* Max Elloy : Firmin
* Robert Berri : Sgt. Hill 
* Jenny Orléans : Une fille 
* Philippe Clair : Un résistant

## Reference

## Vanjske veze
*''Babette Goes to War'' at TCMDB
*''Babette Goes to War'' at IMDB
Džingis-Kan (film, 1965)

***Džingis-Kan*** () je britansko-američko-zapadnonjemačko-jugoslavenski historijski film snimljen 1965. godine u režiji Henryja Levina. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Omar Sharif, je znameniti mongolski vojskovođa i vladar Džingis Kan. Radnja prikazuje njegov život, odnosno kako od neuglednog nomadskog poglavice postaje veliki osvajač i stvara jedno od najvećih carstava u historiji. Sharif je dobio naslovnu ulogu u nastojanju da se maksimalno eksploatira njegova tadašnja reputacija zvijezde epskih filmova, nalik na *[[Doktor Živago (film)|Doktor Živago]]*.

## Uloge
* Omar Sharif (Temudžin, kasnije Džingis Kan)
* Stephen Boyd (Jamuga)
* James Mason (Kam Ling)
* Eli Wallach (šah Horezma)
* Françoise Dorléac (Bortei)
* Telly Savalas (Shan)
* Robert Morley (car Kine)
* Michael Hordern (Geen)
* Yvonne Mitchell (Katke)
* Woody Strode (Sengal)
* Kenneth Cope (Subotai)
* Roger Croucher (Massar)
* Don Borisenko (Jebai)
* Patrick Holt (Kuchiuk)
* Susanne Hsiao (Chin Yu)

## Reference

## Vanjske veze
*
Park Johna Lennona

**Park Johna Lennona** (španjolski: *Parque John Lennon*), ranije znan kao ***Parque Menocal***, javni je park koji se nalazi u četvrti Vedado u glavnom gradu Kube, Havani. 

Park je najpoznatiji po tome što se na jednoj njegovoj klupi, blizu križanja 17. i 6. ulice, nalazi brončana skulptura Johna Lennona, bivšeg člana Beatlesa, koju je izradio kipar José Villa Soberón, a koja se nalazi na desnom kraju klupe. U podnožju klupe nalazi se i brončana ploča na kojoj piše: "*Dirás que soy un soñador pero no soy el único*", John Lennon. Radi se o španjolskom prijevodu prvog stiha Lennonove pjesme "Imagine", a koji u izvorniku glasi "*You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one*" (srpskohrvatski: "*Moglo bi se reći da sam sanjar, ali nisam jedini*"). 

Lenonove karakteristične naočale ("lenonke") su nekoliko puta ukradene ili vandalizirane te je kip danas bez njih. Ipak, tokom dana, pored kipa uvijek sjedi zaštitar koji, na zahtjev, postavi naočale na kip. Statua je službeno otkrivena 8. prosinca 2000. godine, dvadeset godina nakon atentata na poznatog pjevača. Godinu dana kasnije, pisac Ernesto Juan Castellanos napisao je knjigu i kipu, *John Lennon en La Habana with a little help from my friends*, a koja se bavi i zabranom koju su Lennon i Beatlesi imali na Kubi tokom 60-ih i 70-ih godina. 

## Galerija

Image:John Lennon Memorial in Cuba.jpg|Kip Johna Lennona s naočalama, original kojih je trenutno ukraden
Image:Parque John Lennon.jpg|Kip Johna Lennona bez naočala, stanje u kojem se nalazi ukoliko se od zaštitara uz kip ne zatraži da ih stavi
Image:Lennon plaque.JPG|Ploča s tekstom pjesme "Imagine"


## Vanjske veze
La Main chaude

***La Main chaude*** () je francusko-italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1960. u režiji Gérarda Ouryja, kome je predstavljala cjelovečernji režijski debi. Radnja prikazuje kako bogata udovica povjeri 100.000 franaka svom pomoćniku koji ih pronevjeri kako bi platio ljubavničin abortus, ali i kako sam postaje žrtvom prevare kada ona umjesto toga kupi skuter. *La Main chaude* nije predstavljao komercijalni uspjeh, za razliku od Ouryjevog kasnijeg ostvarenja *[[Le crime ne paie pas (film, 1962)|Le crime ne paie pas]]*.

## Uloge
* Alfred Adam : Jean Lécuyer*
* [[Franca Bettoia]] : Christiane*
* Jacques Charrier : Michel*
* [[Paulette Dubost]] : Lise Lacoste*
* Michael Lonsdale : Norbert*
* [[Macha Méril]] : Yvette*

## Lien externe
*
Noah Baumbach

**Noah Baumbach** (3.9. 1969., -) je američki scenarist, filmski režiser i nezavisni filmaš.

Za svoj film *[[The Squid and the Whale]]* (2005) je nominiran za Oscar za najbolji izvorni scenarij. Poznat je po dramedijama. Poznatiji filmovi su mu *[[Margot at the Wedding]]* (2007), *[[Greenberg (film)|Greenberg]]* (2010), *[[Frances Ha]]* (2012), *[[While We're Young (film)|While We're Young]]* (2014) i *[[Mistress America]]* (2015). Napisao je i dva scenarij zajedno sa režiserom Wesom Andersonom:*[[The Life Aquatic with Steve Zissou]]* (2004) i *[[Fantastic Mr. Fox (film)|Fantastic Mr. Fox]]* (2009).
## Reference

## Vanjske veze
*
La Menace (film, 1961)

***La Menace*** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. godine u režiji Gerarda Ouryja. Po žanru je drama, i predstavlja adaptaciju romana *Les Mariolles* Frederica Darda, koji je također sudjelovao u pisanju scenarija. Protagonist, čiji lik tumači Robert Hossein, je apotekar koga mlada i buntovna djevojka (čiji lik tumači Marie-Jose Nat) optuži za ubistvo.

## Uloge
* Marie-José Nat : Josépha
* Robert Hossein : Savary
* Elsa Martinelli : Lucile
* Paolo Stoppa : Cousin
* Robert Dalban : l'inspecteur Gauthier
* André Cellier : le commissaire
* Gérard Oury : le docteur
* Henri Tisot : Jérôme
* Alice Sapritch : la cliente qui demande un coq
* Corrine Charrette : Minouche
* Joëlle LaTour : Sylvie
* Martine Messager : Pierrette
* Philippe Caster : Stephan
* Philippe Forquet : Patrick
* Michel Gonzalès : Philippe
* Bernard Murat : Jean-Louis
* Noël Darzal * (van špice)*

## Vanjske veye
*
Paddy Chayefsky

**Sidney Aaron "Paddy" Chayefsky** (29.1. 1923&nbsp;– 1.8. 1981.) bio je američki pisac, filmski scenarist i romanopisac. Do danas, jedina je osoba koja je sama osvojila tri nagrade Oscar za najbolji scenarij (ostali trostruki dobitnici, Woody Allen, Francis Ford Coppola, Charles Brackett i Billy Wilder, su svi dijelili nagradu sa supiscima).

Smatrao je renomiranim dramatičarom zlatnog razdoblja televizije. Njegovi intimni, realistični scenariji su dali naturalistički stil TV dramama 1950-ih, te je tada bio jedna od središnjih figura takvog realizma. Martin Gottfried je u *All His Jazz* napisao da je Chayefsky "bio uspješan pisac, najuspješniji diplomac televizijske škole naturalizma zvane 'kriške života'."

Nastavio je karijeru na filmu. Nagrađen je sa tri Oscara za filmove *[[Marty (film)|Marty]]* (1955), *[[The Hospital]]* (1971) i *[[Network (film)|Network]]* (1976). *Marty* se temeljio na vlastitoj TV drami o odnosima usamljenih ljudi koji traže ljubav. *Network* je bio snažna satira na TV industriju a *The Hospital* je satirično prikazalo sustav bolnica i zdravstva. Za *The Hospital* i *Network* je dobio i Zlatni globus za najbolji scenarij.

Chayefskyeve rane priče su često nastale pod utjecajem autorovog djetinjstva u Bronxu.
## Reference

## Vanjske veze
* Paddy Chayefsky na IMDb-u
Le crime ne paie pas (film)

***Le Crime ne paie pas*** () je francusko-italijanski crno-bijeli omnibus film snimljen 1962. godine u režiji Gerarda Ouryja. Sastoji se od četiri priče, radnjom smještene u različita historijska razdoblja, a koje se temelje na epizodama popularnog istoimenog stripa. *Le Crime* je postigao dobru gledanost i predstavljao je prvi značajniji uspjeh u Ouryjevoj  karijeri kao režisera.

## Uloge
* François Périer : narator
* *Le Masque* - scenario i dijalozi : Jean Aurenche i Pierre Bost
** Edwige Feuillère : La duchesse Dona Lucrezia
** Rosanna Schiaffino : Francesca Sabelli
** Laura Efrikian : Antonella, la servante
** Rina Morelli : Teresa, la confidente
** Gino Cervi : L'inquisiteur, frère de la duchesse
** Gabriele Ferzetti : Angelo Giraldi, l'amant de la duchesse
** Serge Lifar : Le chinois
* *L'Affaire Hugues* - scenario i dijalozi: Henri Jeanson, René Wheeler
** Michèle Morgan : Jeanne Hugues
** Marie Daems : Clémence Bonnet
** Lucienne Bogaert : Mme Lenormand
** Philippe Noiret : Clovis Hugues
** Jean Servais : Ernest Vaughan
** Claude Cerval : Morin
** Pierre Mondy : Clerget, le détective
** Nick Vogel : Joseph Daime
** Franck Villard : Mr Lenormand
** Pierre Roussel : Dreyfus
** Louis Saintève : Le garçon de café
** Hélène Dieudonné : Mme Corbiou
** Yves Brainville : Le juge
** Jean Clarens : Le président des assises
** Claude Carliez : Le juge du duel
** Bruno Balp : Un garçon de café
** Lefèbvre-Bel : Le domestique de Mme Lenormand
** Patricia Renaud : Marianne Hugues
** Marie Pière : Thérèse
* *L'Affaire Fenayrou* - scenario i dijalozi : Pierre Boileau, Thomas Narcejac
** Annie Girardot : Gabrielle Fenayrou
** Pierre Brasseur : Martin Fenayrou
** Christian Marquand : Louis Aubert
** Paul Guers : Le docteur Mathieu
** Christian Lude : Le commissaire
* *L'Homme de l'avenue* - scenario i dijalozi: Frédéric Dard
** Danielle Darrieux : Lucienne Marsais
** Louis de Funès : Le barman du "Blue Bar"
** Perrette Pradier : Hélène
** Annick Allières : La femme de chambre
** Richard Todd : Roberts William, l'officier
** Raymond Loyer : Philippe "Pierre" Marsais
** Christian Marin : Le commissaire
** Jack Ary : Un inspecteur
** Michel Lonsdale : L'employé de la morgue
** Henri Attal : Un spectateur au cinéma
** Dominique Zardi : Un spectateur au cinéma
** Gérard Hernandez : Un témoin de l'accident
** Georges Demas : L'agent Duplantin
** Gilbert Damien

## Vanjske veze
* 
*
Pielavesi

**Pielavesi** je ruralna općina u sredini Finske od 4,787 stanovnika.

## Geografija

Općina Pielavesi leži u Regiji Sjeverna Savonija na obali jezera Pielavesi, udaljena 77&nbsp;km sjeverozapadno od administrativnog centra regije Kuopia i 418 km od Helsinkija.

Pielavesi je u Finskoj najpoznatiji po tome što je bio rodni kraj predsjednika Urha Kekkonena (1900. - 1986.).

## Historija

Pielavesi je od 1627. bio dio parohije - Iisalmi, tokom 17. vijeka stanovnici su podigli vlastitu crkvu, pa su se 1811. htjeli 
odvojiti od Iisalmija, što ima je pošlo za rukom 1830. kad su postali nezavisna parohija.

Općina Pielavesi osnovana je 1873. u doba velikih administrativnih reformi provođenih u Velikom Vojvodstvu Finska i razvajanja crkvene od svjetovne vlasti.

Pielavesi tokom ljeta posjećuju brojni turisti zbog kupanja u jezeru pa se broj stanovnika udvostruči.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Općine Pielavesi''
Pielavesi (jezero)

**Pielavesi** je srednje veliko jezero u sredini Finske koje leži u Regiji Sjeverna Savonija.

## Karakteristike
Jezero Pielavesi leži u slivu rijeke Kymijoki, na nadmorskoj visini od 102,3 metra, u Općini Pielavesi. 
Jezero Pielavesi je prilično je izduljeno (ima 23 km a površinu od 110 km², tako da mu dužina obala iznosi 419 km.

Najveći otok na jezeru je Kirkkosaari.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Pielavesi'' na portalu Jarwiki
Boško Petrović

**Boško Petrović** može se odnositi na nekoliko osoba:

* Boško Petrović (pilot) (1911-1937),
* Boško Petrović (književnik) (1915–2001), srpski književnik, akademik SANU
* Boško Petrović (slikar) (1922–1982), srpski slikar
* Boško D. Petrović (1926), inženjer građevinarstva, akademik SANU
* Boško N. Petrović (1928–2008), novinar i učesnik NOB-a
* Boško Petrović (muzičar) (1935–2011), hrvatski muzičar i kompozitor
* Boško Petrović (ljekar) (1936), hirurg i anesteziolog, doktor medicinskih nauka, enigmata.
Lista univerziteta u Sjevernoj Makedoniji

Ova lista sadrži univerzitete u Makedoniji.

## Javni univerziteti

* Univerzitet svetog Ćirila i Metodija, Skoplje
* Univerzitet svetog Klimenta Ohridskog, Bitola
* Univerzitet Goce Delčev, Štip
* Univerzitet informacijskih nauka i tehnologije sveti apostol Pavle, Ohrid
* Državni univerzitet u Tetovu, Tetovo

## Privatni univerziteti

* FON univerzitet, Skoplje, Struma, Struga i Goštivar
* BAS-poslovna akademija Smilevski, Skoplje
* MIT univerzitet, Skoplje
* Euro koledž, Kumanovo
* Međunarodni balkanski univerzitet, Skoplje
* Univerzitet jugoistočne Evrope, Tetovo
* USEDU-Makedonija-Univerzitet u Skoplju, Skoplje
* Međunarodni univerzitet u Strugi, Struga
* Univerzitet američki koledž Skoplje, Skoplje
* Slavenski univerzitet
* Evropski univerzitet-Republika Makedonija
* Univerzitet za studije Struga "Eurokoledž"
* New York univerzitet Skoplje, Skoplje
* Univerzitet audio-izualnih umjetnosti-pariška evropska filmska akademija ESRA, Skoplje
* Međunarodni ljetni univerzitet

## Povezano
* lista univerziteta
Polibutadien s hidroksil završecima

**Polibutadien s hidroksil završecima** (**HTPB**) je oligomer butadiena završen na obje strane s hidroksilnom funkcionalnom grupom. Reagira s izocijanatom i formira poliuretanski polimer. HTPB je prozirna tekućina čija boja podsjeća na voštani papir, a viskozitet mu je sličan kukuruznom sirupu. Svojstva HTPB-a se razlikuju s obzirom da se ne radi o čistoj smjesi već radi o mješavini koju proizvođači različito doziraju ovisno o specifičnim zahtjevima kupaca. Poliuretani pripremljeni od HTPB-a mogu biti proizvedeni sa specifičnim fizikalnim svojstvima koja se kreću od vrlo elastičnih do izrazito krutih. Neki od proizvoda su krute pjene izolacijskih ploča, izdržljivi elastomerni kotači, izolatori automobilskih ovjesa, električni spojevi, ljepila visokih performansi, površinski premazi i brtvila, sintetička vlakna, tvrdi plastični dijelovi, itd. Važna primjena HTPB-a je kod raketa na kruto gorivo, gdje veže oksidans i druge sastojke u krutu ali elastičnu masu.

## Vanjske veze
*  ''Polybutadiene, hydroxyl terminated'' na stranicama Sigma Aldrich
* Narodne novine (1. 8. 2013): ''Odluka o donošenju popisa robe vojne namjene, obrambenih proizvoda i nevojnih ubojnih sredstava'', klasa: 022-03/13-04/355, urbroj: 50301-05/05-13-2
Savo Štrbac

**Savo Štrbac** (Benkovac, 1949., -) je srpski političar, bivši član komisije Vlade Republike Srpske Krajine (RSK) za razmjenu zarobljenika i predaju posmrtnih ostataka tijekom rata u Hrvatskoj, i predsednik Informaciono-dokumentacionoga centra *[[Veritas]]*.

Rođen je 1949. u Benkovcu. Pravo je diplomirao u Zagrebu, a do 1990. je radio kao sudija u Zadru. Član Vlade RSK je postao 1993. Godine 1993. zajedno sa drugim građanima tadašnje Republike Srpske Krajine osniva nevladinu i nestranačku organizaciju Informaciono-dokumentacioni centar *Veritas*, sa sjedištem u Kninu. Savo Štrbac je predsednik Veritasa od njegovog osnivanja, a glavna aktivnost njegovog djelovanja je prikupljanje podataka o stradanjima srpskog stanovništa na teritoriji  Hrvatske. Živi i radi u Beogradu.

Surađivao je sa bivšom tužiteljicom MKSJ-a, Carlom Del Ponte, u pripremanju optužnice za ratne zločine u predmetu Ante Gotovina i drugi. Prvostupanjskom presudom 2011., Gotovina i Mladen Markač su osuđeni, ali pravomoćnom presudom 2012. oslobođeni svih optužbi. *Veritasova* brojka o poginulima tijekom operacije Oluja je odbačena od Međunarodnog suda pravde (MSP) prilikom međusobne tužbe Hrvatske i Srbije:

11.11. 2015., Štrbac je svjedočio u obranu Ratka Mladića u Haagu, koji je bio na suđenju zbog ratnih zločina pred MKSJ-om. Tom prilikom je Mladića nazvao "mudrim oficirom".
## Izvori
The Others (film)

***The Others*** (; ) je špansko-američko-francusko-italijanski horor film snimljen 2001. godine u režiji Alejandra Amenabara. Poznat je po izuzetno dobrim kritikama, kao i nizu osvojenih nagrada Goya.

## Radnja

Radnja se odvija 1945. godine. Grejs je religiozna majka, koja živi u staroj kući na ostrvu Džerzi, koje se tokom Drugog svetskog rata nalazilo pod nemačkom okupacijom. U kući živi sa poslugom i decom koja imaju alergiju na sunčevu svetlost, tako da se kuća stalno nalazi u mraku. Njen muž Čarls se borio u ratu i vodi se kao nestao, ali porodica i dalje veruje da je živ i očekuje njegov povratak. Njena deca joj govore da vide duhove u kući, što ljuti njihovu majku koja veruje da će se „živi i mrtvi sresti tek na kraju vremena“, kako piše u Bibliji. Međutim kako vreme prolazi i ona počinje da čuje neobjašnjive zvukove, i počinje da veruje da je kuća ukleta. Kasnije počinje da sumnja da posluga hoće da je prevari i tako preuzme kuću.

## Uloge
* Nicole Kidman as Grace Stewart
* Fionnula Flanagan as Bertha Mills
* Christopher Eccleston as Charles Stewart
* Elaine Cassidy as Lydia
* Eric Sykes as Edmund Tuttle
* Alakina Mann as Anne Stewart
* James Bentley as Nicholas Stewart
* Alexander Vince as Victor Marlish
* Keith Allen as Mr. Marlish
* Michelle Fairley as Mrs. Marlish
* Renée Asherson as the Old Lady

## Reakcije
Na filmskim sajtovima film je većinom dobio pozitivne reakcije. Iako je imao relativno mali budžet 17,000,000 dolara, film je zaradio 209,947,037 dolara.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*
Das Vermächtnis des Inka (film)

***Das Vermächtnis des Inka*** () je zapadnonjemačko-špansko-italijansko-bugarski pustolovni film snimljen 1966. godine u režiji Georga Marischke. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Karla Maya. Radnja se događa u Peruu 1870-ih, a protagonist, koga tumači Guy Madison je njemački pustolov koji postane upetljane u spletke vezane uz zabačenu indijansku zajednicu koja predstavlja posljednji trag nekadašnjog carstva Inka.

## Uloge
*Guy Madison ... Jaguar / Karl Hansen
*Rik Battaglia ... Antonio Perillo
*Fernando Rey ... President Castillo
*William Rothlein ... Haukaropora
*Francisco Rabal ... Gambusino
*Heinz Erhardt ... Professor Morgenstern
*Chris Howland ... Don Parmesan
*Walter Giller ... Fritz Kiesewetter
*Geula Nuni	as Graziella
*Carlo Tamberlani ... Anciano
*Raf Baldassarre ... Geronimo
*Santiago Rivero ... Minister Ruiz
*Ingeborg Schöner ... Mrs. Ruiz
*Lyubomir Dimitrov ... El Brazo Valiente
*Bogomil Simeonov ... Grosso

## Vanjske veze
*
Vinetu i Old Firehand

***Winnetou und sein Freund Old Firehand*** () je zapadnonjemačko-jugoslavenski vestern film snimljen 1966. godine u režiji Alfreda Vohrera. Temelji se na motivima proze Karla Maya, i u njemu Pierre Brice tumači lik apačkog poglavice Winnetoua. Radnja prikazuje kako se sa svojim novim prijateljem, traperom Old Firehandom (koga glumi Rod Cameron) suprotstavlja bandi razbojnika koja terorizira gradić. *Old Firehand* je predstavljao pokušaj producenata da ciklus filmova o Winnetouu stilski prilagode tada naglo popularnim špageti-vesternima, pa je, između ostalog, i osnovni zaplet inspiriran znamenitim japanskim filmom *[[Sedam samuraja]]*, odnosno njegovim vestern-remakeom ''Sedmorica veličanstvenih''. Kritičari i publika, međutim, nisu bili skloni promjenama, te *Winnetou i Old Firehand* nisu imali velikog uspjeha.

## Vanjske veze
* 
*
Zapadni univerzitet u Temišvaru

**Zapadni univerzitet u Temišvaru** () je javni univerzitet u Temišvaru u Rumuniji. Institucija je osnovana 1962. godine i u njezinom okviru djeluje 11 fakulteta. Najpoznatija bivša studentica ovoga univerziteta bila je Herta Müller, dobitnica Nobelove nagrade za književnost u 2009. godini, koja je na ovome univerzitetu studirala germanistiku i rumunsku literaturu.

## Vanjske veze
*Zapadni univerzitet u Temišvaru
Univerzitet Babeș-Bolyai

**Univerzitet Babeș-Bolyai** (, , ), kolokvijalno poznat pod skraćenim nazivom **UBB**, je javni univerzitet u Cluj-Napoci u Rumuniji. Sa preko 41,000 studenata, najveći je univerzitet u državi. Jezici izvođenja nastave na ovome univerzitetu su rumunski, mađarski, nemački, engleski i francuski. Univerzitet je poneo ime dvojice prominentnih naučnika iz Transilvanije, rumunskog bakteriologa Victora Babeșa i mađarskog matematičara Jánosa Bolyaija.

## Reference

## Vanjske veze

*
Vinetu i Apanači

***Winnetou und das Halbblut Apanatschi*** (), odnosno ***Vinetu i Apanači*** je zapadnonjemačko-italijansko-jugoslavenski vestern film snimljen 1966. godine u režiji Haralda Philippa. Temelji se na motivima proze Karla Maya. Naslovnu ulogu apačkog poglavice Winnetoua ponovno glumi Pierre Brice. Radnja prikazuje kako zajedno sa svojim prijateljem, bijelim željezničkim inženjerom Oldom Shatterhandom (koga glumi Lex Barker) nastoji svoju rođaku Apanači (čiji lik tumači Uschi Glas) spasiti od razbojnika na čelu sa Curly Billom (koga glumi Ilija Džuvalekovski). Film je sniman na lokacijama u tadašnjoj Jugoslaviji, pri čemu je u požaru stradao set sa kulisama grada.

## Vanjske veze
* 
* ''Winnetou und das Halbblut Apanatschi'' bei Filmportal.de
Lea Kraus

**Lea Kraus** (Zagreb, 12. 5. 1914 - ?, Izrael, 1985), jugoslavenska komunistkinja i sudionica Španjolskog građanskog rata.

## Biografija
Lea Kraus je rođena 12. 5. 1914 godine u Zagrebu za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. Nakon elementarne škole pohađala je medicinsku školu u Zagrebu. Po završetku medicinske škole uključila se u radnički pokret Kraljevine Jugoslavije. 1935 godine bila je uhapšena zbog demonstriranja i dijeljenja leteaka na zagrebačkoj Trešnjevci s tekstom "*Živela radničko-seljačka sovjetska Hrvatska*". Državni Sud za zaštitu države ju je osudio 28. 10. 1935 godine na deset mjeseci strogog zatvora koje je odslužila u kaznionici u Požarevcu. U julu 1937 organizirano je otišla u Francusku tj. Pariz gdje se prijavila u *Centrale sanitaire internationale*. Odande je bila prebačena u Španjolsku gdje se pridružila ostalim jugoslavenskim dobrovoljcima u Međunarodnim brigadama. Nakon poraza republikanske vojske, Eva je preko Katalonije stigla u francuski Marsej. Tu je do početka Drugog svjetskog rata i okupacije Francuske radila u jednoj američkoj ustanovi brinući se o djeci. Kao i drugim španjolskim dobrovoljcima vlasti Kraljevine Jugoslavije su joj oduzele privremeno državljanstvo i zabranile povratak u domovinu. Usprkos molbama koje je upućivala preko svojih sestara u Zagrebu, Evi je povratak bio uskraćivan kao što pokazuje spis Redarstvenog Ravnateljstva Kraljevine Jugoslavije tj. Banovine Hrvatske u Zagrebu s početka 1941 godine: "*Obzirom na ponašanje Kraus Lee prije odlaska u emigraciju, kao i s obzirom na njezin način života u emigraciji gdje je kako je vidljivo imala pobližih veza jedino s političkim emigrantima ljevičarski orijentiranim, ovo je Ravnateljstvo mišljenja da njezin povratak u zemlju nebi bio oportun, a specialno povratak u Zagreb apsolutno nepoćudan.*". Lea je tijekom Drugog svjetskog rata bila aktivna u francuskom Pokretu otpora u Marseju, gdje je s drugim liječničkim osobljem iz Španjolske formirala jugoslavenski odred. U Zagreb se vratila nakon oslobođenja i teritorijalne uspostave FNR Jugoslavije 1945 godine. Nepoznate godine je napustila domovinu i emigrirala u Izrael gdje je i umrla 1985 godine.

## Reference

## Literatura
* 
*
Mark Ruffalo

**Mark Alan Ruffalo** - američki glumac, redatelj, producent i scenarist. Najpoznatiji je po ulozi Hulka u filmu *The Avengers* (2012.). Također je glumio u filmovima kao što su *You Can Count on Me* (2000.), *Eternal Sunshine of the Spotless Mind* (2004.), *Just Like Heaven* (2005.), *[[Zodiac (2007.)|Zodiac]]* (2007.) i *[[Otok Shutter (2010.)|Otok Shutter]]* (2010.). Za svoju ulogu u filmu *The Kids Are All Right* (2010.) bio je nominiran za Oscara za najboljeg sporednog glumca.

## Filmografija

## Napomene

## Vanjske veze
* 
* Mark Ruffalo na Internet Broadway Databaseu
* Mark Ruffalo  na Internet Off-Broadway Databaseu
* Focus Features, People in Film: Mark Ruffalo 
* Bravo TV, Isječci iz Ruffalovog intervjua za ''Inside the Actors Studio'' 
* The 1 Second Film, Profil Marka Ruffala