open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Crkva Rođenja svete Bogorodice u Zenici

**Crkva Rođenja presvete Bogorodice u Zenici** pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi (Mitropolija dabrobosanska). Proglašena je za nacionalni spomenik BiH. 

Izgrađena je u periodu 1883- 1885. godine uz blagoslov mitropolita Save Kosanovića. Do 2006., ovu je crkvu vodilo 18 paroha. Nakon gradnje, objekat je postao okosnica razvitka pravoslavne duhovnosti na ovim prostorima i središnje mjesto okupljanja. Crkva je od 1941. do 1945. ugrožena odvođenjem paroha Uroša Jovanovića, pa je do 1943. bila bez vodstva dok iz Zagreba nije dekretom doveden Rus Anatolije Paradijev koji je vodio Hrvatsku pravoslavnu crkvu do 1945. Na zidu crkve je 1965. godine postavljena spomen ploča žrtvama Srpske pravoslavne crkvene opštine u Zenici iz Drugog svjetskog rata.

## Opis
Prema konceptu prostorne organizacije, Crkva Rođenja presvete Bogorodice u Zenici, pripada tipu trobrodne crkve sa pripratom, naosom, oltarskim prostorom i zvonikom.

Dimenzije su 22,5 m x 15,8 m, sa četiri kule dimenzija 4,65 m x 4,50 m na uglovima. Visina zvonika iznosi 26 m, visina sljemena dvovodnog krova koji pokriva crkvu iznosi 10,20 m, a visina tjemena krovnog pokrivača osmokutne stilizovane kupole koja je pozicionirana u centralnom dijelu građevine iznosi 13,80 m. Na ikonostasu je predstavljeno osamnaest ikona i Carske dveri sa scenom Blagovijesti.

Poznato je živopisanje od strane Dragomira Jaškovića Jaše u periodu od 1984. do 1990. Tokom rata u Bosni i Hercegovini, crkvena kupola i toranj su oštećeni puščanim mecima pa je provedena manja intervencija na fasadi, bojanje objekta te konzervatorsko-restauratorski zahvati na nekim ikonama na ikonostasu između 1996. i 2000. godine

## Reference

## Vanjske veze

* Web stranica Mitropolije Dabrobosanske
La Victoria, Venezuela

**La Victoria** je grad od 112,100 stanovnika u saveznoj državi Aragua na sjeveru Venecuele.

On je i administrativni centar Općine José Félix Ribas.

## Geografske i klimatske karakteristike

La Victoria leži u kotlini Jezera Valencia duž rijeke Aragua, na nadmorskoj visini od 550 metara, istočno od Turmera i Maracaya.

## Historija

La Victoria je službeno osnovana 18. novembra 1620. kad je dobila ime **Pueblo de Nuestra Senora de La Victoria**. To ime bilo je odabir španjolskog kralja, koji je htio da novosnovana naselja u Americi nose neku uspomenu na slavnu Bitku kod Lepanta. U to vrijeme čvrsto su vjerovali da je pobjeda izvojevana uz pomoć Svete Marije, pa su je i nazvali Naša gospođa od pobjede.

Kod grada se 1812. u vrijeme Venezuelanskog rata za nezavisnost odigrala Bitka u kojoj su pobjedu odnjele venecuelanske snage.
 
La Victoria je status grada dobila 1814. zahvaljujući tome što je bila sjedište biskupije za dolinu rijeke Aragua. Tokom 19. vijeka glavna privredna aktivnost bila je poljoprivreda, na velikim hacijendama na kojima se uzgajala šećerna trska, kukuruz i voće.
Sve do 1917. La Victoria je bila glavni grad Države Aragua, tad je administracija prebačena u Maracay.

Nakon 1960- ih grad je počeo eksplozivno rasti zahvaljujući rastu industrije, tad su progutana prigradska naselja Las Tejerías, El Consejo i San Mateo.

Današna La Victoria je grad metalne i prehrambene industrije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Somos La Victoria''
Crkva Pokrova Presvete bogorodice u Rudicama (Novi Grad)

**Crkva Pokrova Presvete Bogorodice u Rudicama ** nalazi se u opštini  Novi Grad, Bosna i Hercegovina. Pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi, i  Eparhiji banjalučkoj. Sa školom/parohijskim domom,  proglašena je za nacionalni spomenik BiH.  
### Lokacija
Naselje Rudice nalazi se oko 6,2 km južno od Novog Grada, uz rijeku Unu i željezničku prugu Bosanski Novi – Bihać. 
### Historija
Vrijeme austrougarskog upravljanja Bosnom i Hercegovinom (period 1878–1918) karakterizira intenzivna izgradnja, čime nova uprava nastoji zadovoljiti potrebe vlasti i stanovništva. Kulturni razvoj Bosne i Hercegovine u to doba nije zaostajao u odnosu na druge pokrajine Austro-Ugarske monarhije, a arhitektura eklektike, odnosno arhitektura historicizma u Bosni i Hercegovini je dala brojna i kvalitetna ostvarenja u smislu interpretacije evropskih stilova.  

Školska zgrada u Rudicama sagrađena je 1882. godine na zemljištu koje je Zemaljska vlada Bosne i Hercegovine dodijelila Crkvenoj opđtini, kao i korištenu mostovsku drvenu građu za izgradnju crkve, koja će se 1886. početi graditi pored školske zgrade.

Crkva je podignuta oktobra 1888. godine,  uz pomoć i sredstava iz blagajne Cara Franje Josifa. ali je srušena zbog nesolidne gradnje. Ponovo je podignuta 1902. godine,  za četiri mjeseca.

### Opis
Vanjske dimenzije crkve su cca 15,54 x 8,39 metara. Crkveni zvonik, kvadratne osnove (3,10 x 3,10m) na 40 cm od izlaska iz krovne ravni prelazi u osmougaoni tambur visine oko 3 metra, a u svakoj stranici je postavljen prozor sa polukružnim završetkom, visine cca 0,50 x 1,85 m. Unutar prozorskih otvora su postavljene metalne žaluzine. Završeci zidnih ravnina tambura, u geometrijskoj formi međusobno spojenih kružnih segmenata, su naglašeni bogato profiliranim vijencem. Lukovica kupole je izvedena od 8 kriškastih segmenata, a na vrhu lukovice je postavljen krst (ukupne visine cca 1,80m). Ukupna visina crkve iznosi cca 15,70 metara.

Ikonostas je izradio Ljubomir Gajić, akademski slikar iz Banje Luke 2008. godine i riječ je o manje razvijenom tipu ikonostasne pregrade. Ikone su izrađene u maniru ruskih ikona sa kraja 19. i početka 20. stoljeća, tehnikom ulje na platnu. Konstrukcija ikonostasa je jednostavna i izvedena u drvetu. Ukupne dimenzije ikonostasa su dužina 5,4 m i visina 4 m. Program ikonostasa je jednostavan, podjeljen u dva pojasa.

Neobičnost i rijetkost kod ove crkve, u odnosu na upotrebljeni arhitektonski vokabular primjenjen kod ostalih pravoslavnih crkava iz austrougarskog perioda na prostorima BiH, jeste upotreba prozora oblika četvrtine kruga na bočnim rizalitnim istacima crkve. 
 
Unutar kompleksa sa crkvom i školom, podignut je i spomenik kralju Aleksandru Karađorđeviću (obnovljen 2008. godine), na mjestu gdje je nekada ranije postojao.

Na crkvi su u znatnoj mjeri primjetna oštećenja na fasadnim platnima, prouzrokovana vlagom.
## Literatura
* Ljiljana Ševo,  Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1878. godine, Glas srpski, Grad Banja Luka, Banja Luka, 2002.
## Reference
Palo Negro

**Palo Negro** je grad od 126,400 stanovnika u saveznoj državi Aragua na sjeveru Venecuele.

On je i administrativni centar Općine Libertador.

## Geografske i klimatske karakteristike

Palo Negro leži pored Jezera Valencia, na nadmorskoj visini od 435 metara Udaljen je svega 8 km južno od Maracaya i 9 km Turmera, tako da je danas praktički samo južno predgrađe metropolitanskog Maracaya.

## Historija

Nukleus današnjeg grada nastao je za kolonijalnih vremena tad je Francisco Carvajal osnovao hacijenu El Trigal i Palo Negro, na kojoj je uzgajao duhan, indigo i pamuk. Na njoj su izrasla sela El Trigala, Camburita i Guaruta koja su 1781. imala gotovo stanovnika, pa je tad podignuta crkva.

Od 1781. Palo Negro je sjedište parohije, a od 1936. i vlastite Općine Palo Negro.

U Palo Negru od 1958. djeluje vojna baza venecuelanske avijacije *El Libertador*.

Palo Negro ima nešto industrije, ali većina njegovih stanovnika radi u sektoru usluga  i transportu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Palo Negro Map''
Bitka kod Sadove

**Bitka kod Königgrätza** (), također poznata kao **Bitka kod Sadove** ili **Bitka kod Hradec Královéa** odigrala se tokom Prusko-austrijskog rata u Češkoj 3. jula 1866. između pruske vojske na jednoj, i austrijsko-saksonske vojske na drugoj strani. Predstavljala je najveću bitku rata u kojoj su obje strane imale približno isti broj vojnika, ali u kojoj su Prusi pod vodstvom Helmutha von Moltkea zahvaljujući boljem planiranju, koordinaciji i manevriranju, kao i korištenju kvalitenije standardne puške, izvojevali odlučujuću pobjedu koja je nekoliko tjedana kasnije dovela do završetka rata. Bitka kod Königgrätza je predstavljala najveću bitku u historiji Češke, kao i najveću bitku na području Centralne Evrope sve do Drugog svjetskog rata.

## Povezano
* Uništavajuća bitka
Peter Yates

**Peter James Yates** (24. jul 1929 – 9. januar 2011) bio je britanski filmski i televizijskio režiser, najpoznatiji po klasičnom akcijskom filmu *[[Bullitt]]* iz 1968. godine. Iako je slavu stekao akcijskim filmovima, Yates se okušao i u dramama, gdje je koristio bitno različiti stil, a pri čemu se najviše ističe njegov hvaljeni film *[[Breaking Away]]* iz 1979. godine. 

## Filmografija koa režiser

* *[[The Saint (TV serija)|The Saint]]* (1962) (TV)
* *[[Summer Holiday (1963 film)|Summer Holiday]]* (1963)
* *[[One Way Pendulum (film)|One Way Pendulum]]* (1964)
* *[[Koroshi (film)|Koroshi]]* (1966) (TV)
* *[[Robbery (1967 film)|Robbery]]* (1967)
* *[[Bullitt]]* (1968)
* *[[John and Mary (film)|John and Mary]]* (1969)
* *[[Murphy's War]]* (1971)
* *[[The Hot Rock (film)|The Hot Rock]]* (1972)
* *[[The Friends of Eddie Coyle]]* (1973)
* *[[For Pete's Sake (film)|For Pete's Sake]]* (1974)
* *[[Mother, Jugs & Speed]]* (1976)
* *[[The Deep (1977 film)|The Deep]]* (1977)
* *[[Breaking Away]]* (1979)
* *[[Eyewitness (1981 film)|Eyewitness]]* (1981)
* *[[Krull (film)|Krull]]* (1983)
* *[[The Dresser (1983 film)|The Dresser]]* (1983)
* *[[Eleni (film)|Eleni]]* (1985)
* *[[Suspect (1987 film)|Suspect]]* (1987)
* *[[The House on Carroll Street]]* (1988)
* *[[An Innocent Man (film)|An Innocent Man]]* (1989)
* *[[Year of the Comet]]* (1992)
* *[[The Run of the Country]]* (1995)
* *[[Roommates (1995 film)|Roommates]]* (1995)
* *[[Curtain Call (1998 film)|Curtain Call]]* (1998)
* *[[Don Quixote (2000 film)|Don Quixote]]* (2000) (TV)
* *A Separate Peace* (2004) (TV)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Dinadan

**Dinadan** (zvan i *Daudiniaus*, *Dedinet*, *Didoine* ...i slično) je bio jedan od Vitezova Okruglog stola iz legende o Kralju Arthuru.

Njegov lik prvi je opisao Chrétien de Troyes, on mu je dao epitet **Divljak** (Savage) jer je volio lov i šumu.

U francuskim epovima iz Ciklusa Vulgata o Merlinu i Lancelotu opisan je kao sin Južnog Walesa (u jednoj varijanti njegov otac je kralj Brandegorre.
Chrétien ga u poemi *Érec et Énide* (Erek i Enida) stavlja na deveto mjesto najboljih arturovih viteza; a u poemi *Yvain, o Le Chevalier au lion* (Iven ili vitez s lavom) više ga ne naziva *Divljak* i stavlja uz bok Sagramora, Kaya, Gawaina i Ywaina.

Sudjelovao je u ratovima protiv Saksonaca u početku Arthurove vladavine, pridruživši se mladim ratnicima Gawainu i Ywainu. Zbog tih zasluga ga je Kralj Arthur proglasio vitezom, pa je nakon tog postao i Vitez Okruglog stola. Njegove pustolovine svodile su se uglavnom na to da je često bio zatvaran. U većini tih anegdota iz zatvora ga je izvlačio Lancelot.

U poemama o Tristanu i kod Thomasa Maloryja opisan je kao prilično slabašan, jer gubi bojeve sa Morholtom i Tristanom. U francuskim epovima Dodinel pogiba borivši se protiv Mordredove vojske za Bitke kod Camlanna.

U novijim verzijama priča o Vitezovima Okruglog stola iz 19. vijeka kao što je *Li chantari di Lancellotto* - Dodinel se pridružuje Mordredu i Kayu u optužbama protiv Lancelota i Guinevere za izdaju, a u knjizi *Il Cantari di Carduino* umire na rukama Gawainovog brata Aguerissa.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Dodinel le Savage'' na portalu Nightbringer
Cagua

**Cagua** je grad od 134,100 stanovnika u Saveznoj državi Aragua na sjeveru Venecuele.

On je i administrativni centar Općine Sucre.

## Geografske i klimatske karakteristike

Cagua leži u dolini rijeke Aragua, na nadmorskoj visini od 458 metara, udaljen 14 km jugoistočno od Maracaya i 4 km od Turmera.

Južno od centra grada leži jezero Taguaiguai.

## Historija

Cagua je kao naselje osnovan 26. novembra 1620. pod imenom **Cagua La Vieja**, nakon tog je 1626. preseljen na današnju lokaciju i nazvan novim imenom **Nuestra Señora del Rosario de Cagua**.

Nakon administrativne reforme zemlje, od 1856. Cagua je postala sjedište općine Marino, a od 1943. Oćine Sucre.

Današna Cagua je industrijsko predgrađe metropolskog Maracaya.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Consejo Municipal del Municipio Sucre''
Tura Satana

**Tura Satana** (10. jul 1938 &ndash; 4. februar 2011) bila je američka plesačica i glumica rodom iz Japana, najpoznatija po ulozi Varle u kultnom filmu *[[Faste, Pussycat! Kill! Kill!]]*.

## Biografija

Rodila se u Japanu kao Tura Luna Pascual Yamaguchi kao dijete japansko-filipinskog glumca i američke cirkuske zabavljačice. Sa roditeljima se vratila u SAD gdje je nakon ulaska SAD u Drugi svjetski rat internirana u koncentracioni logor Manzanar. Po završetku rata se sa porodicom preselila u Chicago. Prema vlastitim riječima, u ranom djetinjstvu je bila sklona nasilju i sitnom kriminalu, te sa djevojkama iz susjedstva formirala uličnu bandu; na to ju je, također prema vlastitim tvrdnjama, potaklo silovanje kome je bila podvrgnuta u dobi od 10 godina, a čije je počinitelje mnogo godina kasnije kaznila "u vlastitom aranžmanu".

Kada je imala 13 godina, roditelji su joj ugovorili brak sa 17-godišnjim Johnom Satanom u gradu Hernando u državi Mississipii. Brak je potrajao devet mjeseci; nedugo nakon toga je pobjegla iz kuće, te koristeći falsificirane dokumente kako bi sakrila maloljetnost, započela karijeru striptizete na losanđeleskom Sunset Stripu. Služila je kao model za fotografske aktove poznatom hollywoodskom glumcom Harryju Llyodu. Sa vremenom je njena reputacija kao egzotične plesačice narasla da je jednim od njenih poklonika postao i Elvis Presley, te joj je navodno ponudio brak.

Glumačku karijeru je započela 1963. ulogom pariške prostitutke u filmu *[[Irma la Douce]]*. Njena uloga u *[[Faster, Pussycat! Kill! Kill!]]* joj je velikim dijelom odredila ostatak karijere, te je uglavnom nastupala u eksploatacijskim niskobudžetnim ostvarenjima. 1973. ju je teško ranio jedan od ljubavnika, a nakon čega je prekinula glumačku karijeru te nakon školovanja počela raditi kao bolničarka, a potom dispečerka u losanđeleskoj policiji. Glumi se vratila početkom 2000-ih.

## Izabrana filmografija
* *[[Irma la Douce]]* (1963) - Suzette Wong
* *[[Who's Been Sleeping in My Bed?]]* (1963) - Striptizeta (nenavedena na špici)
* *[[Faster, Pussycat! Kill! Kill!]]* (1965) - Varla
* *[[Our Man Flint]]* (1966) - Stripper (nenavedena na špici)
* *[[The Astro-Zombies]]* (1968) - Satana
* *[[The Doll Squad]]* (1973) - Lavelle Sumara
* *[[Man Hands and Swollen Glands]]* (1990)
* *[[Mark of the Astro-Zombies]]* (2002) - Malvira Satana
* *[[The Wild World of Ted V. Mikels]]* (2008) - Herself
* *[[Sugar Boxx]]* (2009) - Judge #1
* *[[The Haunted World of El Superbeasto]]* (2009) - Varla (voice)
* *Astro Zombies: M3 - Cloned* (2010) - Malvina (final film role)

## Izvori

## Vanjske veze

*Official site
*
*
*Roger Ebert on Satana 
*Varla Films
*
Our Man Flint

***Our Man Flint*** () je američka akcijska filmska komedija snimljena u režiji Daniela Manna i premijerno prikazana početkom 1966. godine, poznata kao jedna od najuspješnijih parodija filmske serije o Jamesu Bondu. Protagonist, čiji lik tumači James Coburn, je Derek Flint, bivši agent svjetske obavještajne agencije Z.O.W.I.E. koji se vraća iz mirovine kako bi se suprotstavio Galaxyju, tajnoj organizaciji koju vode trojica ludih naučnika. Radnja prikazuje kako oni planiraju ucijeniti svijet preko uređaja za kontrolu klime, te kako ih Flint nastoji raskrinkati pri čemu će sresti Galaxyjevu likvidatoricu Gilu (čiji lik tumači Gila Golan).

*Our Man Flint* je postigao veliki uspjeh te je od Coburna, kome je to bila prva važnija glavna uloga, učinio filmsku zvijezdu. Slično kao i filmovi o Bondu, i *Our Man Flint* je već iste postao predmetom parodije u italijanskom filmu *[[Il vostro super agente Flit]]*. Godine 1967. je snimljen nastavak pod naslovom *[[In Like Flint]]*.

*In Like Flint* je tri decenije kasnije postao jednom od inspiracija za popularnu parodiju *[[Austin Powers: International Man of Mystery]]*.

## Uloge

* James Coburn – Derek Flint
* Gila Golan – Gila
* Lee J. Cobb – Lloyd Cramden
* Edward Mulhare – Malcolm Rodney
* Rhys Williams – Doctor Krupov
* Peter Brocco – Dr. Wu
* Benson Fong – Dr. Schneider
* Michael St. Clair – Hans Gruber
* Shelby Grant – Leslie
* Sigrid Valdis – Anna
* Helen Funai – Sakito
* Gianna Serra – Gina
* Tura Satana – Druga plesaćica
* James Brolin – Tehničar
* Joe Gray – Zaštitar
* Steven Geray – Njemački diplomat
* Bob Gunner– Agent 0008

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Maks Bajc

**Maks Bajc** (Ljubljana, 7. oktobar 1919 – Ljubljana, 25. septembar 1983) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac.  

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1955. || Trenuci odluke || /
|-
| 1959. || Dobri stari klavir || /
|-
| 1959. || Tri četvrtine Sunca || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || Akcija || Paznik
|-
| 1961. || Balada o trubi i oblaku || Miha
|-
| 1961. || Porodični dnevnik || /
|-
| 1962. || Tog lepog dana || /
|-
| 1964. || Ne plači, Petre || Nemački vojnik
|-
| 1967. || Priča koje nema || /
|-
| 1967. || Tvrđava siledžija || Tajnik
|-
| 1968. || Sunčani krik || /
|-
| 1969. || Sedmina || /
|-
| 1969. || Družina Sinjega galeba || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1973. || Jesenje cveće || Mlačan
|-
| 1976. || Idealist || /
|-
| 1977. || To so gadi || Merklin
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1980.-te
|-
| 1983. || Zadah tela || /
|}

## Vanjske veze
*
Robbery (film, 1967)

***Robbery*** () je britanski kriminalistički film snimljen 1967. godine u režiji Petera Yatesa. Temelji se na istinitim događajima, odnosno na spektakularnoj pljački poštanskog vlaka koja se odigrala nekoliko godina ranije u Engleskoj i bila proglašena "zločinom stoljeća". Scenarij je djelomično historijske detalje zamijenio sa fiktivnim događajima i likovima, uključujući protagonista, vođu bande kriminalaca koga tumači Stanley Baker. Radnja započinje drskom pljačkom dragulja koja je izvedena samo zato da financira pljačku vlaka, koja je detaljno planirana, ali čije izvođenje priječe brojne poteškoće i neočekivani problemi.

Film je nastao po ideji samog Yatesa, koji je za nju zainteresirao Bakera, koji je pristao producirati film. Iako su likovi fiktivni, Yates se trudio samu scenu pljačke rekonstruirati na temelju zapisnika sa suđenja, a film se isticao inzistiranjem na realizmu, uključujući naizgled banalne detalje policijske istrage. Iako je film postigao solidan komercijalni uspjeh, nije naročito impresionirao kritičare. Za samog Yatesa je bio važniji dojam koji je film ostavio na američkog glumca Stevea McQueena i producenta Philipa d'Antonija; oni su bili izuzetno impresionirani scenom automobilske potjere te su zbog nje odlučili upravo Yatesa angažirati za svoj predstojeći film *[[Bullitt]]* gdje je Yates režirao antologijsku scenu automobilske potjere.

## Uloge

* Stanley Baker ... Paul Clifton
* Joanna Pettet ... Kate Clifton
* James Booth ... Inspektor George Langdon
* Frank Finlay ... Robinson (član bande)
* Barry Foster ... Frank (član bande)
* William Marlowe ... Dave Aitken
* Clinton Greyn ... Jack (član bande, vozač za bijeg)
* George Sewell ... Ben (član bande)
* Glynn Edwards ... Vođa jedinice
* Michael McStay ... Don
* Martin Wyldeck ... Glavni policajac
* Rachel Herbert ... Učiteljica
* Patrick Jordan ... Freddy
* Barry Stanton ... Vlasnik parkirališta
* Ken Farrington ... Sedmi pljačkaš
* Ivor Dean ... Poštanski radnik (nenaveden na špici)
* Mike Pratt ... Doušnik na željezničkoj stanici (nenaveden na špici)
* John Savident ... Policajac sa alzaškim psom (nenaveden na špici)
* Frank Williams ... Zatvorski kontakt (nenaveden na špici)

## Reference

## Vanjske veze
*
Zadah tela

***Zadah tela*** je jugoslovenski igrani film snimljen 1983.. godine u režiji Živojina Pavlovića. Po žanru je drama, a protagonista, čiji lik tumači Dušan Janićijević, je železničar koji sticajem okolnosti ostaje bez porodice. Radnja prikazuje kako pokušava započeti novi život u novom gradu, okružen hedonističkim i sirovim prijateljima, ali kako u tome ne uspeva, što dovodi do naizgled besmislenog nasilnog čina. *Zadah tela* je postigao veliki uspeh na Pulskom filmskom festivalu gdje je osvojio četiri Zlatne arene.

Filmu je dodatni publicitet donela scena silovanja u kojoj se lik koji tumači Rade Šerbedžija pojavljuje gole stražnjice. Producenti su, u skladu sa tadašnjom praksom jugoslovenske kinematografiije da se filmovi reklamiraju "najsočnijim" sadržajem upravo tu scenu stavili na plakat. To je Šerbedžiju razbesnilo te je od producenata zahtevao da poster povuku; na kraju je sa njima postignut kompromis tako što se na originalni plakat stavio spisak nagrada za film koji pokriva "nezgodne" delove.

## Uloge

## Vanjske veze
* 
* Zadah tela na www.filmovi.com
A Desperate Man

***Očajnik*** je 199. epizoda američke kriminalističke TV-serije *[[NCIS (TV serija)|NCIS]]*, premijerno prikazana na programu mreže CBS 10. januara 2012. godine.

Radnja epizode prikazuje kako ekipa MZIS-a istražuje ubistvo vojnog poručnika čije je telo pronađeno na gradilištu.

## Vanjske veze
*
Lena Nyman

**Anna Lena Elisabet Nyman** (23. maj 1944 &ndash; 4. februar 2011) bila je švedska glumica, najpoznatija po ulozi u filmu *[[Jag är nyfiken – en film i gult]]* iz 1967. godine, koji ju je zbog dotada nezamislive eksplicitnosti erotskih scena učinio jednom od ikona seksualne revolucije na svjetskom filmu. U samoj domovini je, pak, stekla izuzetan ugled nizom zapaženih uloga u teatru.

Nyman je, igrom slučaja, umrla francuske glumice Marie Schneider koja je sličan status bila dobila zahvaljujući erotskim scenama u filmu *[[Posljednji tango u Parizu]]*.

## Reference

## Vanjske veze
*
*
*Obituary in ''The Guardian''
Velika pljačka vlaka 1963.

**Velika pljačka vlaka** () se dogodila 8. augusta 1963. u Engleskoj kada je banda od 15 profesionalnih kriminalaca na čelu sa Bruce Reynoldsom u ranim jutarnjim satima zaustavila vlak britanske Kraljevske pošte i iz njega koristeći prijetnje i fizičku silu otuđila 2,6 miliona funti. Pljačka je zbog dobrog planiranja, preciznog izvođenja, drskosti, spektakularnosti, ali i količine opljačkanog novca (koji bi danas imao protuvrijednost od 49 miliona funti) izazvala senzaciju ne samo u britanskoj, nego i u svjetskoj javnosti, te je proglašena "zločinom vijeka". Iako najveći dio opljačkanog novca nije nikada pronađen, vlasti su relativno brzo ušli u trag počiniteljima, čiji je najveći dio pohapšen i osuđen na dugogodišnje kazne; dio se, međutim, uspio skloniti u inozemstvo odakle je, poput Ronalda Biggsa u Brazilu dugo vremena izbjegavao izručenje britanskim vlastima. Velika pljačka vlaka je postala predmetom brojnih referenci u britanskoj popularnoj kulturi.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* BBC News On This Day archive
* BBC News review of the case
* BBC page on Charlie Wilson's escape
* Ronnie Biggs Official Web site
* Crime Library
* 
* Great Train Robbery at www.crimecollection.com
* https://www.theguardian.com/uk/interactive/2013/feb/28/day-great-train-robber-bruce-reynolds-arrested?INTCMP=ILCNETTXT3487 Guardian's report from 9 November 1968 about the arrest of Bruce Reynolds
Družina Sinjeg galeba

***Bratovščina Sinjega galeba*** () je pustolovni omladinski roman slovenskog pisca Toneta Seliškara originalno objavljen 1936. godine. Protagonist je Ive, siromašni dječak sa jednog jadranskog otoka koji se sa brodićem i grupom prijatelja otiskuje na more kako bi otplatio dugove koje je napravio njegov otac. Radnja prikazuje pustolovine prilikom kojih će se sukobiti sa bandom krijumčara.

*Družina Sinjega galeba* je bila ekranizirana dva puta - godine 1953. kao crno-bijeli igrani film *[[Sinji galeb (film)|Sinji galeb]]* u režiji Branka Bauera i godine 1969. kao televizijska miniserija *[[Družina Sinjeg galeba (miniserija)|Družina Sinjeg galeba]]* u režiji Franceta Štiglica.
Družina Sinjega galeba (miniserija)

***Družina Sinjega galeba*** ()  je jugoslavenska televizijska miniserija za djecu i omladinu snimljena 1969. godine u režiji Franceta Štiglica. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Toneta Seliškara, odnosno remake crno-bijeglog filma *[[Sinji galeb (film)|Sinji galeb]]* iz 1953. godine.  Radnja se događa na jadranskoj obali u međuratnom periodu, a protagonist je siromašni dječak Ive koji sa grupom prijatelja i malim brodom odlazi na more kako bi pokušao vratiti očeve dugove.

## Uloge

Ostale uloge &nbsp;▼




## Vanjske veze
*
Janez Škof

**Janez Škof** se može odnositi:

* Janez Škof (1960-), slovenski glumac
* Janez Škof (1924-2009), slovenski glumac
Janez Škof (1924)

**Janez Škof** (Ljubljana, 27. maj 1924 – Ljubljana, 23. mart 2009) je bio jugoslovenski i slovenački filmski i pozorišni glumac.

## Filmografija
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1959. || Dobri stari klavir || Blisk
|-
| 1959. || Tri četvrtine Sunca || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1960. || L'enclos || Kapo 1
|-
| 1960. || Veselica || Lovro
|-
| 1960. || Die Insel der Amazonen || /
|-
| 1961. || Noćni izlet || Oblak
|-
| 1961. || Porodični dnevnik || Poslovođa
|-
| 1962. || Naša kola || Lučkin otac
|-
| 1965. || Kljukčeve dogodivščine || /
|-
| 1965. || Istim putem se ne vraćaj || Šef građevinskog preduzeća
|-
| 1967. || Nevidljivi bataljon || Pavlič
|-
| 1968. || Tajno društvo PGC || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1970. || Sa druge strane || Miha
|-
| 1972. || Liberty || Rosario Ajdala
|-
| 1973. || Begunac || Mlinar
|-
| 1976. || Kapelski kresovi || Slovenski vodič
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1980.-te
|-
| 1987. || Moj tata, socijalistički kulak ||
|-
| 1987. || Ljubav nas sve vodi u propast ||
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1990.-te
|-
| 1999. || Menhir (film) || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |2000.-te
|-
| 2001. || Dvojne počitnice || Dedek
|-
| 2008. || Pejzaž br 2 || General
|}

## Vanjske veze
*
Činjenice o Bronteu

**Činjenice o Bronteu** (), također poznate i kao **Masakr u Bronteu** () je incident koji se zbio u ljeto 1860. godine u mjestu Bronte na otoku Sicilija tokom Pohoda hiljade koji je Giuseppe Garibaldi poduzeo protiv tadašnje burbonske vlasti za vrijeme Risorgimenta. Garibaldi je, kako bi na svoju stranu pridobio sicilijanske seljake, izdao proglas 2. juna kojim obećava da će im podijeliti zemlju koju su dotada držali plemići. Kako se vijest o proglasu širila Sicilijom, tako je u nizu sicilijanskih mjesta dolazilo do spontanih ustanaka protiv burbonske vlasti i sa njima povezanih plemića. Jednod od tih mjesta je bio i Bronte gdje je došlo do krvoprolića u kome je ubijeno najmanje 16 ljudi, uključujući lokalnog svećenika i nekoliko djece. Garibaldi je u to mjesto poslao generala Nina Bixia sa dva bataljona *crvenokošuljaša* sa zadatkom da zavedu red i mir. Bixio je tamo stigao 4. augusta. Iako je znao da su krivci za nasilje pobjegli, odlučio je da svejedno kazni krivce i dao je zarobiti 150 mještana i od njih slučajno odabrao 5 koje je prijekom sudu osudio na smrt i dao pogubiti. Događaji u Bronteu se smatraju najopskurnijim, ali i najkontroverznijim događajima Garibaldijevog pohoda na Siciliji te su dugo vremena bili zataškavani u italijanskoj historiografiji.

Književnik Giovanni Verga je ipak te događaje iskoristio da napiše roman pod naslovom *Liberta*, a godine 1971. je o tim događajima snimljen historijski film pod naslovom **.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*
Bronte: cronaca di un massacro che i libri di storia non hanno raccontato

***Bronte: cronaca di un massacro che i libri di storia non hanno raccontato*** () je italijansko-jugoslavenski historijski film snimljen u režiji Florestana Vancinija i premijerno prikazan 1972. godine. U njemu se prikazuje Masakr u Bronteu koji se zbio na Siciliji za vrijeme Garibaldijevog pohoda 1860. godine, odnosno kako su Garibaldijeve trupe krvavo ugušile spontani ustanak seljaka protiv lokalnih plemića.

## Vanjske veze
*
Lista drama Jeana Anouilha

Jean Anouilh (1910. – 1987.) bio je francuski dramski pisac, scenarist i režiser. Tokom svoje karijere, koja je trajala više od pedeset godina, Anouilh je napisao seriju dramskih djela različitih žanrova i tema; predominantno dramski pisac, napisao je i nekolicinu proznih djela, scenarija za film i televiziju te libreta za opere. 

Anouilh je, od 1942. godine, okupljao svoje drame u tematske nizove, koji su započeli s "ružičastim" i "crnim komadima". Do kraja karijere, većina njegovih drama okupljena je u ukupno osam nizova, koje je redom izdala izdavačka kuća *[[Éditions de la Table Ronde]]*. Prva dva niza izdala je kuća *[[Éditions Balzac]]*, međutim ista su 1958. godine reizdana od strane *[[Éditions de la Table Ronde]]*. Od svih njegovih drama, samo devet nije svrstano ni u jedan niz, a samo jedna nikada nije obavljena u pisanom obliku. 

## Drame

## Sabrane drame

Počevši od 1942. godine, Jean Anouilh je svoja djela okupljao u tematski srodne nizove, što je praksa koju je slijedio praktički do kraja svoje spisateljske karijere; izuzetak od ovog pravila su tek devet drama, koje nikada nisu okupljene ni u jedan od osam nizova. Izdavači su njegova djela priređivali temeljem tih nizova, objavivši ukupno osam kompleta sabranih djela. Tablica ispod, koja sadrži popis sabranih edicija, napravljena je prema tablici koju je izradio Bernard Beugnot: 

## Reference

## Literatura
* Bernard Beugnot, *Chronologie*, *Notices* et *Répertoire des pièces*, in Jean Anouilh, *Théâtre* I et II, Gallimard, Bibliothèque de la Pléiade (2007),  et 
* Jacqueline Blancart-Cassou, *Jean Anouilh - Les jeux d'un pessimiste*, Publications de l'Université de Provence, collection Textuelles (2007), 
* Paul Ginestier, *Anouilh*, Editions Seghers, Collection Seghers Théâtre (1971), 
* Christophe Mercier, *Pour saluer Jean Anouilh*, Editions Bartillat (1995), 
* Pol Vandromme, *Jean Anouilh, un auteur et ses personnages*, Editions de la Table Ronde (1972)
* Anca Visdei, *Anouilh, un auteur "inconsolable et gai"*, Les Cygnes (2010),
Nekropola Mramor

**Nekropola Mramor** u naselju Musići, opština Olovo, nalazi se na listi 30 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a. Na listi su 22 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj.  Proglašena je i za Nacionalni spomenik BiH. 

## Historija
Olovo je smješteno ispod planine Stoborja, na ušću rijeka Stupčanice i Bioštice, koje dalje čine rijeku Krivaju. Stari rudnik olova poznat je još iz vremena rimske vlasti. Sedamdesetih godina XIV st. u Bosni dolazi do intenzivnijeg razvoja rudarstva, kada svoj rad oživljava i olovski rudnik. U srednjem vijeku na navedenom prostoru formiralo se naselje Olovo s gradom koji se zvao Olovac. Prvi put se spominje 1382. godine pod nazivom „Olovo Plumbum“, a 1415. godine pod nazivom „città de Piombo“.

## Opis
Nekropola broji 80 stećaka, od čega 47 sljemenjaka s postoljem, 4 sanduka s postoljem, 4 sanduka, 17 ploča s postoljem i 8 ploča. Najzastupljeniji oblik na nekropoli je sljemenjak s postoljem i svi su klesani u komadu. Ukrašeno je 14 stećaka, uglavnom geometrijskm oblikom (izostaju figuralni prikazi), pri čemu dominira ukras spirale i rozete, a javljaju se još i križ i tordirana vrpca. 

## Reference

## Literatura
* Šefik Bešlagić, Sarajevo: “Veselin Masleša“, 1982. STEĆCI – KULTURA I UMJETNOST
* Drago Vidović, SIMBOLIČNE PREDSTAVE NA STEĆCIMA
CTAN

**CTAN** (akronim za "**Comprehensive TeX Archive Network**") je autaritativno mesto gde se materijal i softver vezan TeX-a mogu naći za preuzimanje. Skladišta za druge projekte, kao što je MiKTeX distribucija TeX-a, konstantno održavaju kopiju većeg dela CTAN sajta.

Perl arhiva, CPAN, zasnivana je na CTAN modelu.

## Historija
Pre nego što je napravljen CTAN, bilo je više ljudi koi su omogućili javni pristup raznim TeX materijalima, ali u to vreme nije bilo sistematskog prikupljanja materijala. Na EuroTeX konferenciji koja je održana 1991. godine, na podijumu za diskusiju koju je organizovao Joakim Šrod, formirana je ideja o sjedinjavanju zasebnih kolekcija na jednom mestu. (Joakim Šrod je bio zainteresovan za ovu temu, jer je bio aktivan u TeX zajednici od 1983. godine i vodio je jedan od najvećih ftp servera u Nemačkoj u to vreme.)

CTAN je sagrađen tokom 1992. godine, od strane Rajnera Šefa i Joakima Šroda u Nemačkoj, Sebastijana Rahca u Ujedinjenom Kraljevstvu, i Džordža Grinvade u Sjedinjenim Američkim Državama. Danas postoje samo tri osobe koje održavaju arhive i ažuriraju TeX katalog: Petra Ribe-Puglise, Rajner Šef i Robin Fejrberns. Struktura sajta je sastavljena početkom 1992. godine, kada je Džordž Grinvade uradio glavni posao, a sinhronizovana je početkom 1993. godine. Za organizaciju ovog zadatka TeX korisnička grupa je obezbedila okvir — tehničku radnu grupu. CTAN je zvanično najavljen 1993. godine na EuroTeX konferenciji za novinare u Astonskom univerzitetu.

Engleski sajt je bio stabilan od početka, dok su američki i nemački sajtovi tri puta pomerani. Američki sajt je prvo bio na Državnom univerzitetu Sem Hjustona pod nadzorom Džordža Grinvade, da bi 1995. godine bio pomeren na Univerzitet u Masečusetsu Boston, gde ga je vodio Karl Beri. Tokom 1999. godine sajt je ponovo pomeren i to u Koledž Svetog Mihaila u Kolčesteru, Vermont. Tamo je saopšteno da krajem januara 2011. godine, sajt ide van mreže. Od januara 2013. godine, ogledalo je smešteno u Univerzitetu u Juti (bez čvora za otpremanje).

Nemački sajt je prvo bio postavljen na Univerzitetu u Hajdelbergu, kojim je upravljao Rajner; tokom 1999. godine je preseljen na Univerzitet u Majncu, kojim je takođe upravljao Rajner; tokom 2002. godine sajtom upravlja Rajnhard Zirke na Univerzitetu u Hamburgu; konačno, tokom 2005. godine, sajt je preseljen kod komercijalne hosting kompanije, jer je količina saobraćaja bila previsoka da bi bio sponzorisan od strane univerziteta. Nemački sajt subvencioniše DANTE.

Danas, glavni CTAN čvorovi služe za preuzimanja više od 6 TB mesečno, ne računajući 94 miror sajta širom sveta. Dana 31. decembra 2016. godine CTAN je prijavio 5247 paketa za preuzimanje, koje su kreirali 2402 autora.

## Povezano
* CPAN
* CRAN
* CEAN

## Reference

## Vanjske veze
* CTAN
* The TeX Catalogue Online
Crkva sv Vasilija Velikog u Konjicu

**Crkva sv. Vasilija Velikog u Konjicu**,  u opštini Konjic,  je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH.  Nalazi se na lokalitetu Varda u Konjicu.   
Vasilije Veliki (329-379) je bio asketa, teolog i episkop Kesarije u Kapadokiji. Osnivač je monaške tradicije u istočnom hrišćanstvu.
## Historija
U periodu 1878-1918, na području današnje opštine Konjic, izgrađena su dva vjerska objekta: Crkva svetog Vasilija Velikog u Konjicu, 1886. godine i Crkva svetih apostola Petra i Pavla na Borcima, 1896. godine. 

Enterijer crkve je građen postupno kroz period duži od četrdeset godina. U ratu 1992 –1995. godine objekat i unutrašnjost crkve pretrpjeli su znatna oštećenja. Ikone koje su bile postavljene na ikonostasnu pregradu su u tom periodu nestale. Sačuvane su dvije, Ikona sv. Jovana i Ikona sv. Prepodobne mati Paraskeve.
## Opis
Crkva je orijentisana svojom podužnom osovinom u smjeru istok–zapad, s tim da se ulaz nalazi na zapadnoj strani. Osnova je pravougaone osnove čije spoljne dimenzija iznose  9,0 x 18,0 m. Crkva ima jednu polukružno završenu apsidu na istočnoj strani i dvije apside prislonjene uz južni i sjeverni zid. Apside imaju osnovu u obliku polukruga čiji unutrašnji radijus iznosi 1,60 m. 

Zvonik je smješten iznad prostora priprate. Kvadratne je osnove a krov zvonika ima oblik lukovice sa izduženim kubičnim nastavkom koji je prekriven pocinčanim limom. Prema konceptu prostorne organizacije crkva ima pripratu, naos i oltarski prostor.

Ikonostas sa ikonama je tokom rata 1992. do 1995. godine uništen. Ikone su odnesene, a donji dio ikonostasne pregrade je uništen. Na njegovom mjestu umetnut je jednostavan drveni ram. Druga, treća i četvrta horizontalna zona ikonostasne pregrade nije uništena. U prostore predviđene za smještaj ikona na ikonostasnoj pregradi postavljene su štampane kopije ikona.
## Literatura
* Đoko Slijepčević, Historija Srpske pravoslavne crkve, II knjiga, Od početka XIX vijeka do kraja Drugog svjetskog rata, Munchen, 1966. (korištene usluge biblioteke Bošnjačkog instituta, fondacija Adila Zulfikarpašića-Sarajevo), 1966.
* Mulić, Jusuf, Konjic i njegova okolina u vrijeme austrougarske vladavine (1878-1918), Konjic, mart 1990.

## Reference

## Vanjske veze
* Eparhija Zahumsko-hercegovačka i primorska
Breunor

**Breunor** (zvan i *Crni*) bio je jedan od Vitezova Okruglog stola iz legende o Kralju Arthuru.

Njegov lik najviše je opisao Thomas Malory u djelu Le Morte Darthur u poglavljima o Lancelotu.

Breunora su posprdno zvali *Loše skrojen kaput* (francuski: La Cote Male Taile), jer je nosio očev kaput u kom je ubijen, sa svim rupama i poderotinama kroz koje je dobijao smrtne rane. On se sam sebi zakleo da ga neće skidati sve dok ne osveti smrt svoga oca i kazni ubojicu.

Breunora je na njegov zahtjev arturovih proglasio vitezom svega jedan dan nakon što je došao u Camelot, jer je spasio Guinevere od lava pobjeglog iz tornja. On se jedini od svih vitezova brzo snašao i sasjekao lava.

Tog istog dana na dvor je došla djevojka po imenu Maledisan, koja je tražila viteza koji je u stanju pronaći veliki crni štit, sa bijelom rukom koja drži mač. Breunor se prihvaća zadatka i odlazi sa djevojkom u potragu za tim magičnim štitom. Ona ga ispočetka neprestano ismijava, tek na kraju mu priznaje da je to radila jer se zaljubila u njega, pa je htjela da odustane od tog posla, jer se bojala da je on isuviše mlad i neiskusan i da bi mogao poginuti na tom zadatku.

Breunor je na tom zadatku proživio čitav niz avantura i dvoboja u nekima sudjeluje i Lancelot.

Nakon svih peripetija na kraju mu Lancelot poklanja zamak Pendragon. Breunor osvećuje ubojstvo svojega oca i ženi sa Maledisant, koja ga više ne zadirkuje pa je odtad zove *Bienpensant* (Dobromisleća) i *Beauvivante*.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Cote Male Taile, La'' na portalu Nightbringer
Milan Vasić

**Milan Vasić** može da bude:

* Milan Vasić (1928–2003), bosanskohercegovački istoričar
* Milan Vasić (1979), srpski glumac
* Milan Vasić (1980), srpski odbojkaš
Dagonet

**Dagonet** (zvan i *Dagenet*, *Daguenes*, *Daguenet*, *Daguenez li Coars*, *Danguenes de Carlion*) bio je jedan od manje važnih Vitezova Okruglog stola iz legende o Kralju Arthuru.

Thomas Malory ga opisuje kao Arthurovu omiljenu dvorsku ludu. Njegovi nadimci bili su *kukavica*, *budala* i *plašljivac*. Kralj Arthur ga je toliko volio da ga je lično proglasio vitezom. Za viteza Griflet on je bio najbolji drug i najveseliji čovjek na svijetu.

Vitez Palamedes rekao je da je Daguenet poludio kad mu je ženu oteo Helior od Thorna, kog je kasnije izgleda Daguenet ubio. Nakon tog se Daguenet predstavljao i umišljao si, da je neustrašivi ratnik, ali je zapravo bio slabić, sklon bijegu pri najmanjoj opasnosti. Znao je oštetiti svoj štit tako da izgleda kao da je bio u borbi.

Ostali vitezovi koristili su ga kad su htjeli ismijati svoje protivnike, tako ga je Kay poslao na dvoboj sa Breunorom, lišavajući ga tako časti da je u svom prvom dvoboju pobijedio pravog viteza, što je njegovoj pratiteljici Maledisant, dalo štofa da ga i nadalje ismijava.

U jednoj drugoj epizodi, neki od Arthurovih vitezova predstavili su Kralju Marku - Dagueneta kao Lancelota. Kasnije za vrijeme banketa uz Okrugli stol, Dagonet se prerušio u ranjenog Mordreda navukavši na sebe njegov oklop, i kao takav jašio iza Marka uz puno komičnih grimasa da se Mark toliko preplašio pa je kao lud odjašio u šumu vrišteći, srećom tu se našao Palamedes koji ga je spasio.

Lik Dagoneta se pojavljuje i u pričama o Tristanu. U jednoj od njih Dagonet je jašući sa dva mlada plemića, naletio na pobješnjelog Tristana. On ih je u svojoj mahnitosti pobacao svo troje u obližnji bunar, na veselje obližnjih pastira koji su hranili Tristana. Dagonet i plemići, misleći da su pastiri nahuškali Tristana na njih, stali su ih tući, sve dok se nije umješao Tristan i ubio jednog plemića. Zbog tog je Dagonet pobjegao u zamak Kralja Marka i upozorio ga da ne primi Tristana.

U jednoj od svojih brojnih avantura Gawain se predstavio kao Daguenet. U *Prophetiae Merlini* (Merlinova proročanstva) - Geoffreya od Monmoutha, Daguenet preuzima upravu nad Arthurovim dvorom i dovodi ga do bankrota. Daguenet je ubio Arthurovog blagajnika Fola, kad ga je ovaj optužio za bezumno trošenje kraljevske riznice.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Dagonet'' na portalu Nightbringer
Villa de Cura

**Villa de Cura** ili samo *La Villa*  je grad od 92,900 stanovnika u Saveznoj državi Aragua na sjeveru Venecuele.

On je i administrativni centar Općine Zamora.

## Geografske i klimatske karakteristike

Villa de Cura leži na jugozapadu Države Aragua u Llanosu, na nadmorskoj visini od 526 metara, udaljena četrdesetak km jugoistočno od Maracaya.

Kroz grad protiču tri riječice; Tucutunemo, Minas i Curita (nekad zvana Cura) po kojoj je dobio ime.

## Historija

Početkom 18. vijeka današnja Villa bila je naselje od tridesetak kuća sa crkvom zvano La Villa de San Luis. Ono je 1722. kraljevskom poveljom dobilo status grada.

Ekonomija La Ville se u to vrijeme bazirala na stočarstvu po savanama Llanosa. Vremenom su trgovina i industrija postajali sve važniji, ali je stočarstvo i danas osnovni pokretač života grada. 
Villa de Cura je i danas poznata kao centar za trgovinu stokom, i kao centar mesoprerađivačke industrije.

Atrakcija grada je brdo sa replikom kalvarije. Na njemu se svake godine od januara do početka februara održava hodočašće posvećeno Majci božjoj Lurdskoj.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Alcaldía del Municipio Zamora ''
Il vostro super agente Flit

***Il vostro superagente Flit*** () je italijanska špijunska SF filmska komedija snimljena 1966. godine u režiji Mariana Laurentija. Predstavlja parodiju američkog hit-filma *[[Our Man Flint]]* koji je, pak, i sam bio parodija tada popularnih špijunskih filmova o Jamesu Bondu. Protagonist, čiji lik tumači Raimondo Vianello, je obavještajac kome je dan zadatak otkriti vanzemaljce sa planete Bal koji izazivaju potrese i druge katastrofe na Zemlji.

## Uloge
*Raimondo Vianello – Agent Flit   
*Raffaella Carrà – Aura   
*Fernando Sancho – Smirnoff   
*Pamela Tudor – Mrs. Smirnoff   
*Kitty Swan – Flitova djevojka
*Ursula Janis – plavokosa Flitova djevojka
*Alfredo Marchetti – Flitov kuhar Hayes

## Vanjske veze
*
Vesna Krajina

**Vesna Krajina** (Mostar, 8. maj 1936 – Zagreb, 30. januar 1994) je bila hrvatska i jugoslavenska filmska i kazališna glumica.

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1957. || Šest lica traži autora || /
|-
| 1962. || Medaljon sa tri srca || Verica (segment "Priča 3")
|-
| 1963. || Radopolje || Đurđa
|-
| 1964. || Pravo stanje stvari || Devojka u restoranu
|-
| 1964. || Pod istim nebom || Biljana
|-
| 1964. || Dobra kob || Mara
|-
| 1965. || Tri || Vera
|-
| 1965. || Gorki deo reke || Devojka
|-
| 1965. || Apel  || /
|-
| 1965. || Istim putem se ne vraćaj || Ajša
|-
| 1966. || Orlovi rano lete || Nervozna majka 
|-
| 1966. || Lutka sa kreveta br. 21 || /
|-
| 1967. || Nož || Mila
|-
| 1967. || Noćna kafana || /
|-
| 1968. || Pre istine || Katarina
|-
| 1968. || Lelejska gora || Vidra
|-
| 1968. || Vuk sa Prokletija || Lela
|-
| 1968. || Divni miris ljubičica || /
|-
| 1968. || Burleska o Grku || Ines
|-
| 1969. || Oseka || /
|-
| 1969. || Veliki dan || Marija
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1970. || Lilika || /
|-
| 1971. || Ceo život za godinu dana || Milena
|-
| 1971. || Veliki posao || /
|-
| 1973. || Nesreća || /
|-
| 1974. || Nedelje sa Anjom || Anjina majka
|-
| 1977. || Hajdučka vremena || Iketina mati
|-
| 1977. || Specijalno vaspitanje || Perina majka
|-
| 1977. || Miris poljskog cveća || /
|}

## Vanjske veze
*
In Like Flint

***In Like Flint*** () je američka špijunska filmska komedija snimljena 1967. godine u režiji Gordona Douglasa. Predstavlja nastavak hit-filma *[[Our Man Flint]]* iz prethodne godine, a u njemu James Coburn ponavlja naslovnu ulogu Dereka Flinta, agenta međunarodne obavještajne službe Z.O.W.I.E. Radnja prikazuje kako se mora suprostaviti radikalnoj feminističkoj organizaciji koja nastoji uspostaviti globalni matrijarhat, te u tu svrhu otima američkog predsjednika (koga tumači Andrew Duggan) i ucjenjuje svijet preko orbitalne svemirske stanice sa nuklearnim naoružanjem. Iako je imao solidne komercijalne rezultate, kod kritičara je izazvao lošije reakcije nego prethodnik.

Tri decenije kasnije mu je odana počast u filmu *[[Austin Powers: The Spy Who Shagged Me]]*, gdje ga protagonist gleda na televiziji.

## Uloge

## Napomene

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Optimistička tragedija

***Optimistička tragedija*** () je drama sovjetskog književnika Vsevoloda Višnejvska premijerno izvedena u Kijevu 1933. godine, danas poznato kao jedno od najpopularnijih dramskih djela sovjetske književnosti. Drama je originalno napisana povodom obilježavanja 15. godišnjice osnivanja Crvene armije. Protagonistica je žena-komesar koju 1918. godine, neposredno nakon Oktobarske revolucije, sovjetske vlasti šalju među mornare Baltičke flote da od njih formira jedinicu koja bi se borila u građanskm ratu. Radnja prikazuje njene napore otežava to što su mornari velikim dijelom skloni anarhizmu, kao i to da je kao ženu malo tko shvaća ozbiljno.

Drama je prevedena na niz jezika te je nekoliko puta bila predmetom ekranizacije, a od čega je najpoznatiji popularni istoimeni igrani film iz 1963. godine. Godine 1967. je u Jugoslaviji u produkciji RTV Beograd emitirana istoimena TV drama.
Maja Dimitrijević

**Maja Dimitrijević** (Zagreb, 10. januar 1926 – Beograd, 19. avgust 1997) je bila jugoslovenska filmska i pozorišna glumica..

## Filmografija

|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1950.-te
|-
| 1951. || Dečak Mita || Vera ... Mitina devojka (kao Marija Radojčević)
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1960.-te
|-
| 1967. || Optimistička tragedija || /
|-
| 1967. || Jegor Buličov || Glafira
|-
| 1968. || Tuđe glave || /
|-
| 1968. || Naši sinovi || /
|-
| 1968. || Burleska o Grku || Heronima
|-
| 1969. || Tanja || /
|-
| 1969. || Obična priča || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1970.-te
|-
| 1970. || Ujka Vanja || Jelena Serebrjakova - Profesorova zena
|-
| 1970. || Omer i Merima || /
|-
| 1970. || Izgubljeni sin || /
|-
| 1972. || Izdanci iz opaljenog grma || Gospođa Vujović
|-
| 1972. || Zločin i kazna || Katarina Ivanovna Marmeladova
|-
| 1972. || Glumac je, glumac || /
|-
| 1973. || Apotekar, bludnica i veliki doktor || /
|-
| 1974. || Dimitrije Tucović || Roza Luksemburg
|-
| 1974. || Petao nije zapevao || /
|-
| 1974. || Mister Dolar || /
|-
| 1975. || Darinka iz Rajkovca || Darinka
|-
| 1976. || Beogradska deca || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1980.-te
|-
| 1980. || Dnevnik Nevenke Nikač || /
|-
| 1981. || Ono moje ponoćno sunce || /
|-
| 1982. || Tri sestre || /
|-
| 1982. || Kazivanja || /
|-
| 1984. || Divlja patka || Gospođa Serbi
|-
| 1985. || U zatvoru || Ana
|-
| 1988. || Tečaj plivanja || /
|-
| 1988. || Norveški šal || /
|- style="background: Lavender; text-align:center; "
| colspan="4" |1990.-te
|-
| 1991. || Glineni golubovi || Katarina
|-
| 1992. || Aleksa Šantić || Stojićeva
|-
| 1993. || Nadežda Petrović || Nadežda Petrović
|-
| 1993. || Dijalog o monodrami || /
|-
| 1994. || Milena iz Praga || Margareta Buber Nojman
|}

## Vanjske veze
*
Optimistička tragedija (razvrstavanje)

***[[Optimistička tragedija]]*** označava dramu sovjetskog pisca Vsevoloda Višnjevskog premijerno izvedenu 1933. godine. Također može označavati i njene ekranizacije:

*''Optimistička tragedija'' (film), sovjetski igrani film iz 1963. godine;
*''Optimistička tragedija'' (TV drama), jugoslavenska TV-drama iz 1967. godine
*''Optimistička tragedija'' (TV film), istočnonjemački TV-film iz 1971. godine
Optimistička tragedija (TV drama)

***Optimistička tragedija*** je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1967. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada sovjetskog pisca Vsevoloda Višnjevskog, a režirao ju je Zdravko Šotra.

## Uloge

## Vanjske veze
*