open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Novi Čeminac

**Novi Čeminac** (mađarski **Újlaskafalu** [ˈuːjlɒʃkɒfɒlu]), naselje u Općini Čeminac Osječko-baranjske županije (Republika Hrvatska).

## Geografija
Novi Čeminac je smješten u južnom dijelu Baranje, u mikroregiji Baranjske nizine Istočnohrvatske ravnice. Udaljen je 2&nbsp;km jugozapadno od sjedišta općine Čeminca, 18&nbsp;km od Osijeka i 13&nbsp;km od Belog Manastira. Nalazi se na ukrštanju županijskih cesta Ž4041 (D517 - Bolman - Novi Bolman - Jagodnjak - Novi Čeminac - Uglješ - Švajcarnica /D7/) i Ž4054 (Novi Čeminac /Ž4041/ - Čeminac /D7/). Autobusnim vezama povezan je s Belim Manastirom i Osijekom.

*Zakonom o izmjenama i dopunama Zakona o područjima županija, gradova i općina u Republici Hrvatskoj* od 24. IV. 1998. godine Novi Čeminac je pripao Općina Jagodnjak, a *Zakonom o izmjenama i dopunama Zakona o područjima županija, gradova i općina u Republici Hrvatskoj* od 20. VI. 2002. godine brisan je iz sastava Općine Jagodnjak i dodan Općini Čeminac.

## Stanovništvo

### Tabela ([[2011]])

### Grafikon (2011)

Kao naselje na popisima stanovništva iskazuje se od 1869. godine. U godinama 1880, 1890, 1921. i 1931. podaci o broju stanovnika uključeni su u podatke za Čeminac. Broj stanovnika kretao se ovako: **169** (1869), **243** (1900), **288** (1910), **251** (1948), **190** (1953), **263** (1961), **378** (1971), **351** (1981), **537** (1991), **390** (2001), **320** (2011).

### Nacionalni sastav, [[1991]].
Ukupno: 537
* Srbi - 261 (48,60%)
* Hrvati - 200 (37,24%)
* Mađari - 8 (1,48%)
* ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 68 (12,66%)

### Nacionalni sastav, [[2011]].
Prema popisu iz 2011. godine stanovništvo je pretežito hrvatsko (63%), te srpsko (33%).

### Prezimena stanovnika
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine **20 najčešćih prezimena** u Novom Čemincu su:
* Bagić, Ileković, Bat, Kupina, Levačić, Janković, Trivunović, Dasović, Andrijanić, Bertalan, Murk, Remaj, Čakarević, Blažević, Horvat, Milardović, Miličević, Pein, Pranjić, Reba

a nekad su najčešća **prezimena** bila:
* Bat, Makoter, Murk, Sršan, Vugrinec, Ćajić, Đurđević, Šimunić, Bagić, Baksa, Bertalan, Buhanec, Burić, Ciprijanović, Grinfelder, Horvat, Jagec, Josipovski, Kuhar, Kupina 

## Historija
## Privreda
Privrednu osnovu Novog Čeminca čine ratarstvo, stočarstvo i obrt (autoprevoz).

## Kultura, obrazovanje i sport
## Udruge
U Registar udruga Republike Hrvatske  upisane su 2 udruge sa sjedištem u Novom Čemincu (stanje: VII/2019):

* Športsko ribolovno društvo "Štuka" Novi Ćeminac, osn. 30.01.1986 (Kralja zvonimira 1)
* Udruga žena "Novi Čeminac", osn. 12.02.2006 (Kralja Zvonimira 1a)

## Značajne osobe
## Znamenitosti i zanimljivosti
* Pripada župi Presvetoga Srca Isusova iz Čeminca, Baranjski dekanat Đakovačke i srijemske biskupije.

## Ulice
* **Ulica kralja Zvonimira**
* **Ulica Tina Ujevića**
* **Ulica Ante Starčevića**
* **Vukovarska ulica**

## Izvori
*
Hugo Claus

**Hugo Maurice Julien Claus** (Bruges, 5.4. 1929.-) je plodni flandrijski romanopisac, pjesnik, dramatičar, slikar i filmski režiser. Smatra se jednim od najvažnijih suvremenih pisaca književnosti na nizozemskom jeziku

Njegovo najpoznatije djelo je *Het verdriet van België* ("*[[Žalost Belgije]]*"), izdano 1983.

## Izabrana bibliografija
Claus je napisao preko tisuću stranica poezija, preko šezdeset dama, preko dvadeset romana i nekoliko eseja, filmskih scenarija, libreta i književnih prijevoda. 
* Proza:
** *De Metsiers*, 1950
** *[[Žalost Belgije]]*, 1990 (*Het verdriet van België*, 1983) ()
** **De Zwaardvis*, 1989 ()
** *Het verlangen* 1978 ()
* Poezija:
** s [[Karel Appel|Karelom Appelom]]: *Love Song*, 1963 (na engleskom)
** s [[Pierre Alechinsky|Pierreom Alechinskyjem]] i Karelom Appelom: *Zwart*, 1978
** *Het teken van de Hamster*, 1964
* Drame:
** *Vrijdag*, 1969
* Esej:
** *Karel Appel, Schilder'', 1964

## Povezano
* Flamanska književnost

## Vanjske veze

* Study and Documentation Centre Hugo Claus at the Antwerp University
* Hugo Claus  on the Pegasos  website.
* Hugo Claus  on the Literature in Context  website.
* Hugo Claus 'Bookweb' on literary website The Ledge, with suggestions for further reading.
Elfriede Jelinek

**Elfride Jelinek** je austrijska književnica, dobitnica Nobelove nagrade za književnost 2004.

Elfride Jelinek, čiji je otac bio češki Jevrejin, a majka Bečlijka, rođena je 20. oktobra 1946. u Murcugšlagu, u Štajerskoj. Vrlo mlada počela je da uči muziku. Studirala je kompoziciju na Konzervatorijumu u Beču. Posle diplomiranja 1964, studirala je pozorišnu umetnost i istoriju umetnosti na Univerzitetu u Beču. Od 1974. do 1991. godine bila je član Komunističke partije Austrije. Živi u Beču i Minhenu, a autor je dela *Die Liebhaberinnen* (1975, *Ljubavnice*), *Die Ausgesperrten* (1980, *Isključeni*) i *Die Klaverspielerin* (1983, *Učiteljica klavira*), po kojemu je 2001. Michael Haneke snimio film sa Izabel Iper u glavnoj ulozi.

Dobitnica je Nobelove nagrade za književnost za 2004 godinu. Zbog socijalne fobije najavila je da se neće pojaviti na dodeli Nobelove nagrade u Stokholmu i da će nagradu preuzeti njen izdavač.

## Vanjske veze

* Zvanični sajt (na nemačkom)
* Književnakuća  (na nemačkom)
* Biografija na sajtu Nobelove nagrade 
* vest na BBC
Zapadna obilaznica Osijeka

**Zapadna obilaznica Osijeka** ili **Zapadna osječka obilaznica** je cesta (zapravo izmještena državna cesta D7) u smjeru sjever-jug od Švajcarnice u Baranji, preko Osijeka, do Čepina u Slavoniji, dugačka gotovo **25** km. Kroz Osijek prolazi između Retfale i Višnjevca, nadvožnjakom premošćujući Ulicu Josipa Jurja Strossmayera.

## Dionica Osijek-Švajcarnica
Dionica od Čvorišta Strossmayer (Osijek) do Čvorišta Švajcarnica dugačka je **11** km. Izgrađena je 2007. godine i puštena u promet 7. XI. 2007. Na njoj se nalazi 12 objekata: nadvožnjaka, podvožnjaka, mostova, prolaza za životinje, a najveći je 660,6 metara dugački most preko rijeke Drave. Novu prometnicu otvorio je tadašnji predsjednik Hrvatskoga sabora Vladimir Šeks, a blagoslovio tadašnji predsjednik Hrvatske biskupske konferencije (HBK) i đakovačko-srijemski biskup msgr. Marin Srakić.

Na toj dionici nalazi se samo jedno ukrštanje i to s cestom Darda - Gospodarska farma Topolik. Dionicu vrijednu 303 milijuna kuna izgradili su, prema projektu Instituta građevinarstva Hrvatske d.d. Poslovnog centra Osijek, Osijek-Koteks d.d. Osijek, Hidroelektra niskogradnja d.d. Zagreb, Đuro Đaković montaža d.d. Slavonski Brod, Dalekovod d.d. Zagreb i druge kooperantske tvrtke. Dionica preusmjerava tranzitni promet iz Baranje i Mađarske (i za Baranju i Mađarsku) i rasterećuje promet u Dardi, Bilju te u osječkoj Trpimirovoj ulici.

Na dionici se u budućnosti planira gradnja Čvorišta Tvrđavica.

## Izvori

* Pejić, Darko : *"Svečano otvorena zadnja dionica zapadne obilaznice Osijeka duga gotovo 25 kilometara koja će prometno povezati Slavoniju i Baranju : Cesta koja će rasteretiti središte Osijeka"*. Glas Slavonije, 86, 27595, 2-3 - Osijek, 8. XI. 2007.
Graham Swift

**Graham Colin Swift** (London, 4.5. 1949.-) je ugledni britanski književnik. Obrazovao se na londonskom Dulwich Collegeu, a kasnije na Queens' Collegeu u Cambridgeu.

Neka od njegovih djela su ekranizirana kao*[[Last Orders]]* i *[[Waterland (roman)|Waterland]]* which starred Jeremy Irons. *Last Orders* je godine 1996. osvojio Bookerovu nagradu, što je izazvalo kontroverze zbog sličnosti s Faulknerovim djelom *[[As I Lay Dying|Dok ležah na samrti]]*.

## Romani
* *[[Sweet-Shop Owner]]* (1980)
* *[[Shuttlecock (roman)|Shuttlecock]]* (1982)
* *[[Waterland (roman)|Waterland]]* (1983)
* *[[Out of this World (roman)|Out of This World]]* (1988)
* *[[Ever After (roman|Ever After]]* (1992)
* *[[Last Orders]]* (1996) 
* *[[The Light of Day (roman Grahama Swifta)|The Light of Day]]* (2003)
* *[[Tomorrow (novel)|Tomorrow]]* (2007)

## Kratke priče
* *Learning to Swim* (1982)

## Vanjske veze
* 
* 2007 audio interview with Graham Swift on the topic of 'The Light of Day', conducted by John Mullan
* The Real Waterland (British Fens)
William Trevor

**William Trevor**, KBE (24.5. 1928.-) je irski novelist, romanopisac i dramatičar.

Trevor je odrastao u novostvorenoj Slobodnoj državi Irskoj u anglikanskoj porodici. Nakon obrazovanja na dublinskom Trinity Collegeu, kraće vrijeme je radio kao kipar i učitelj, da bi 1950-ih emigrirao u Englesku. Tamo je prvo radio u reklamnim agencijama, da bi se od 1965. potpuno posvetio pisanju.

Jedno od njegovih najpoznatijih djela je *[[Felicita's Journey]]* po kojoj je Atom Egoyan 1999. godine snimio hvaljeni film.

## Bibliografija
* *A Standard of Behaviour* (Hutchinson, 1958)
* *The Old Boys* (Bodley Head, 1964)
* *The Boarding House* (Bodley Head, 1965)
* *The Love Department* (Bodley Head, 1966)
* *The Day We Got Drunk on Cake and Other Stories* (Bodley Head, 1967)
* *Mrs Eckdorf in O'Neill's Hotel* (Bodley Head, 1969)
* *Miss Gomez and the Brethren* (Bodley Head, 1971)
* *The Old Boys* (drama, Davis-Poynter, 1971)
* *A Night with Mrs da Tanka* (drama, Samuel French, 1972)
* *Going Home* (drama, Samuel French, 1972)
* *The Ballroom of Romance and Other Stories* (Bodley Head, 1972)
* *Elizabeth Alone* (Bodley Head, 1973)
* *Marriages* (drama, Samuel French, 1973)
* *The Last Lunch of the Season* (Covent Garden Press, 1973)
* *Angels at the Ritz and Other Stories* (Bodley Head, 1975)
* *The Children of Dynmouth* (Bodley Head, 1976)
* *Lovers of their Time* (Bodley Head, 1978)
* *The Distant Past* (Poolbeg Press, 1979)
* *Other People's Worlds* (Bodley Head, 1980)
* *Beyond the Pale* (Bodley Head, 1981)
* *Scenes from an Album* (Co-Op Books (Dublin), 1981)
* *Fools of Fortune* (Bodley Head, 1983)
* *The Stories of William Trevor* (Penguin, 1983)
* *A Writer's Ireland: Landscape in Literature* (Thames & Hudson, 1984)
* *The News from Ireland and Other Stories* (Bodley Head, 1986)
* *Nights at the Alexandra* (Hutchinson, 1987)
* *The Silence in the Garden* (Bodley Head, 1988)
* *Family Sins and Other Stories* (Bodley Head, 1989)
* *Two Lives* (Viking, 1991)
* *Juliet's Story* (Bodley Head, 1992)
* *Outside Ireland: Selected Stories* (Viking, 1992)
* *Excursions in the Real World: Memoirs* (Hutchinson, 1993)
* *Felicia's Journey* (Viking, 1994)
* *After Rain* (Viking, 1996)
* *Death in Summer* (Viking, 1998)
* *Personal Essays* (1999)
* *The Hill Bachelors* (Viking, 2000)
* *The Story of Lucy Gault* (Viking, 2002)
* *A Bit On the Side* (Viking, 2004)
* *Cheating At Canasta* (Viking, 2007)

### Kao urednik
* *The Oxford Book of Irish Short Stories* (Oxford University Press, 1989)

## Vanjske veze

* British Council arts group article on William Trevor
* Trevor page at Contemporary Writers site
* William Trevor Resource 
* Dublin Quarterly article on Trevor's short stories 
* Read Ireland's Trevor page
Julian Barnes

**Julian Patrick Barnes** (Leicester, 19.1. 1946.-) je suvremeni engelski pisac. Tri puta su mu romani bili nominirani za Bookerovu nagradu (*[[Flaubert's Parrot]]* (1984), *[[England, England]]* (1998), and *[[Arthur & George]]* (2005)). Pisao je krimi-romane pod pseudonimom Dan Kavanagh.

## Osobni život
Nakon što se obrazovao u Školi City of London i oksfordskom Merton Collegeu, radio je kao leksikograf za Oxford English Dictionary. Nakon toga je radio kao književni urednik i filmski kritičar. Danas se stalno bavi pisanjem. Njegov brat Jonathan Barnes je filozof specijaliziran za antičku filozofiju.

Njegova žena, Pat Kavanagh, koja je bila je književni agent, umrla je 20. oktobra 2008. od posledica tumora na mozgu.

## Djela
* *[[Metroland (knjiga)|Metroland]]* (1980)
* *Before She Met Me* (1982)
* *[[Flaubert's Parrot]]* (1984)
* *Staring at the Sun* (1986)
* *[[A History of the World in 10½ Chapters]]* (1989)
* *Talking it Over* (1991)
* *The Porcupine* (1992)
* *Letters from London* (Picador, London, 1995) — zbirka članaka za *[[The New Yorker]]*, 
* *Cross Channel* (1996) — priče
* *[[England, England]]* (1998)
* *Love, Etc.* (2000)
* *Something to Declare* (2002) — eseji
* *The Pedant in the Kitchen* (2003) — kulinarski članci
* *The Lemon Table* (2004) — priče
* *[[Arthur & George]]* (2005)
* *Nothing to Be Frightened Of* (2008)

## Kao Dan Kavanagh
* *Duffy* (1980)
* *Fiddle City* (1981)
* *Putting the Boot In* (1985)
* *Going to the Dogs* (1987)

## Literatura o Barnesu
* Merritt Moseley, *Understanding Julian Barnes*, University of South Carolina Press (1997)
* Vanessa Guignery, *The fiction of Julian Barnes: A reader's guide to essential criticism*, Palgrave Macmillan (2006)
* Matthew Pateman, *Julian Barnes: Writers and Their Work*, Northcote House, (2002)
* Bruce Sesto, *Language, History, And Metanarrative In the Fiction of Julian Barnes*, Peter Lang (2001)

## Vanjske veze
* Official Website of Julian Barnes
* Official Website of Dan Kavanagh (pseudonym)
* British Council site
* Publisher's Website - includes facts about Barnes and *Arthur & George*
* Guardian Books "Author Page" - with profile and links to further articles.
* 
* 
* 
* Interview  on *[[BBC]]* *[[HARDtalk]] Extra* programme - broadcast on 22nd September, 2006
* Audio interview from Writing Lab on *[[open2.net]]*
Kathy Acker

**Karen "Kathy" Acker** (née **Alexander**) (18.4. 1947 &ndash; 30.11. 1997) bila je američka spisateljica eksperimentalnih romana, dramatičarka, esejistica i seks-pozitivna feministkinja. Smatrala se jednom od vodećih eksperimentalnih pisaca svoje generacije, a na njen opus su značajno utjecali Black Mountain School, William Burroughs, David Antin i francuska kritička teorija, filozofija i pornografija.

## Objavljena djela
* *Politics* (1972)
* *Childlike Life of the Black Tarantula By the Black Tarantula* (1973)
* *I Dreamt I Was a Nymphomaniac: Imagining* (1974)
* *Adult Life of Toulouse Lautrec* (1978)
* *N.Y.C. in 1979* (1981)
* *Great Expectations* (1983)
* *Algeria : A Series of Invocations Because Nothing Else Works* (1984)
* *[[Blood and Guts in High School]]* (1984)
* *Don Quixote: Which Was a Dream* (1986)
* *Literal Madness: Three Novels* (Reprinted 1987)
* *My Death My Life by Pier Paolo Pasolini*
* *Florida*
* *Wordplays 5 : An Anthology of New American Drama* (1987)
* *Empire of the Senseless* (1988)
* *In Memoriam to Identity* (1990)
* *Hannibal Lecter, My Father* (1991)
* *My Mother: Demonology* (1994)
* *Pussycat Fever* (1995)
* *Dust. Essays* (1995)
* *Pussy, King of the Pirates* (1996)
* *Bodies of Work : Essays* (1997)
* *Portrait of an Eye: Three Novels* (reprint 1998)
* *Redoing Childhood* (2000) audio-CD, KRS 349.
* "Rip-Off Red, Girl Detective" (iud. 2002 od rukopisa iz 1973)

## Literatura
* *Lust for Life: On the Writings of Kathy Acker*, ed. Carla Harryman, Avital Ronell, and Amy Scholder (Verso, 2006)
* *Devouring Institutions: The Life Work of Kathy Acker*, ed. Michael Hardin (Hyperbole/San Diego State University Press: 2004). DEVOURING INSTITUTIONS
* "no one can find little girls any more: Kathy Acker in Australia" , (1997). Documentary film by Jonathan and Felicity Dawson. Griffith University, 90 minutes.

## Reference

## Vanjske veze
* Oblivion: Kathy Acker's CalArts website 
* Matias Viegener's memoir of Acker's death. Viegener was a close friend who was with her when she died and is currently Acker's literary executor.
* Inventory of the Kathy Acker Papers, 1972–1997 and n.d. , at Duke University
* Kill Rock Stars artist page, including mp3 sample track from *Redoing Childhood*
* A Conversation with Kathy Acker By Ellen G. Friedman
Iain Banks

**Iain Menzies Banks** (Dunfermine, 16. 2. 1954. – Kirkcaldy, 9. 6. 2013) je škotski pisac. Kao **Iain M. Banks** piše science fiction; kao **Iain Banks** piše beletristiku.

## Bibliografija

### Romani kao Iain Banks
* *[[The Wasp Factory]]* (1984)
* *[[Walking on Glass]]* (1985)
* *[[The Bridge (roman)|The Bridge]]* (1986)
* *[[Espedair Street]]* (1987) – adaptiran za BBC radio 1998. (režija Dave Batchelor)
* *[[Canal Dreams]]* (1989)
* *[[The Crow Road]]* (1992) – adaptiran ua BBC TV godine 1996. (režija Gavin Millar)
* *[[Complicity]]* (1993) – ekraniziran 2000. godine (režija Gavin Millar)
* *[[Whit]]* (1995)
* *[[A Song of Stone]]* (1997)
* *[[The Business (roman)|The Business]]* (1999)
* *[[Dead Air]]* (2002)
* *[[The Steep Approach to Garbadale]]* (2007)

### Romani kao Iain M. Banks
Većina Banksovog science fiction opusa se bavi velikom interstelarnom civilizacijom Kulturom, koju je detaljno opisao u šest romana i brojnim novelama.
* *[[Consider Phlebas]]* (1987)
* *[[The Player of Games]]* (1988)
* *[[Use of Weapons]]* (1990)
* *[[Excession]]* (1996)
* *[[Inversions]]* (1998)
* *[[Look to Windward]]* (2000)
* *[[Matter (roman)|Matter]]* (2008)

Ostali science fiction romani su:
* *[[Against a Dark Background]]* (1993)
* *[[Feersum Endjinn]]* (1994)
* *[[The Algebraist]]* (2004)

### Kratke priče
Banks je objavio jednu zbirku kao Iain M. Banks:
* *[[The State of the Art]]* (1989)

U njoj postoje science fiction i "obične" priče.

### Publicistika
* *[[Raw Spirit]]* (2003) (putopis o Škotskoj i njenim destilerijama viskija)

### Predgovori
Banks je napisao brojne predgovore za djela drugih psaca:
* M. John Harrison: *[[Viriconium]]* (1988) , the Unwin edition, .
* Bryan Talbot : *[[The Adventures of Luther Arkwright]]: Book 3, Gotterdammerung* (1989) Proutt Publishing, .
* *The Orbit Science Fiction Yearbook Three* (1990) uredio David S. Garnett, .
* 'Ken MacLeod: 'The Human Front* (2001), the PS Publishing edition,  (hbk) and  (pbk).

== Vanjske veze ==

* [http://www.iainbanks.net/ Official site]
* [http://www.futurehi.net/phlebas/ Culture Shock] 
* [http://banksoniain.netfirms.com The Banksoniain]  - Fanzine
* [http://www.iainbanksfaq.haddonstuff.co.uk Iain Banks FAQ] 
* [http://www.culturelist.org/cdr/ The Culture Data Repository] 
* http://c2.com/cgi/wiki?IainBanks 
* 
* 
* 
* 
* [http://books.guardian.co.uk/authors/author/0,5917,-16,00.html Profile] at *Guardian* Books
* [http://www.futurehi.net/phlebas/text/cultnote.html *A Few Notes on the Culture'']  - essay by Banks

;Intervjui
* http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,20867,21296802-5001986,00.html
* Interview at Wells Literature Festival 2006
* Spike Magazine Interview
* Interview 
* BBC Five Live interview on whisky, the creative process and The Steep Approach to Garbadale
James Kelman

**James Kelman** (Glasgow, 9.6. 1946.-) je utjecajni škotski romanopisac, novelist, dramatičar i autor političkih eseja. Godine 1989. je njegov roman *A Disaffection* nominiran za Bookerovu nagradu. Kada je njegov roman *[[How late it was, how late]]* 1994. godine osvojio Bookerovu nagradu, to je izazvalo kontroverzu.

## Bibliografija
### Kratke priče
* *An Old Pub Near The Angel* (1973)
* *Not Not While The Giro* (1983)
* *Lean Tales* (1985) (ko-autori Alasdair Gray i Agnes Owens)
* *Greyhound For Breakfast* (1987)
* *The Burn* (1991)
* *Busted Scotch* (1997)
* *The Good Times* (1998)

### Romani
* *The Busconductor Hines* (1984)
* *A Chancer* (1985)
* *A Disaffection* (1989)
* *[[How late it was, how late]]* (1994) (dobitnik Bookerove nagradde)
* *Translated Accounts* (2001)
* *You Have To Be Careful In The Land Of The Free* (2004)
* *Kieron Smith, Boy* (2008)

### Eseji
* *Some Recent Attacks* (1992)
* *And The Judges Said* (2002)

### uređivanje
* *An East End Anthology*, ed. Jim Kelman (1988)
* Hugh Savage, *Born up a Close: memoirs of a Brigton boy*, ed. James Kelman (2006)

### Knjige o Kelmanu
* Dietmar Böhnke. *Kelman Writes Back* (1999)
* H. Gustav Klaus. *James Kelman: Writers and their Work* (2004)
* J.D. Macarthur. **Claiming Your Portion of Space': A study of the short stories of James Kelman'' (2007)
* Simon Kovesi, ''[http://www.manchesteruniversitypress.co.uk/catalogue/book.asp?id=1990 James Kelman] '' (Manchester University Press, 2007)

== Vanjske veze ==
*  (includes a "Critical Perspective" section)
* **How Late It Was, How Late **: a play created by Rude Mechanicals in Austin, Texas (2003)
* [http://books.guardian.co.uk/review/story/0,,2146056,00.html **Make yer point''': James Kelman, The Guardian, 11 August 2007]
David Gemmell

**David Andrew Gemmell** (1.8., 1948&ndash;28.7. 2006) je bio popularni britanski pisac herojske fantastike. Nakon karijere novinara i novinskog urednika, Gemmell je godine 1984. objavio svoje prvo književno djelo, nakon čega je slijedilo preko trideset romana. Najpoznatiji je po svom prvijencui *[[Legend (roman)|Legend]]*, a djela su mu često puna nasilja i bave se temama časti, odanosti i iskupljenja.

## Djela
### Fantasy
#### Serija Drenai
* *[[Legend (roman)|Legend]]* (1984)
* *[[The King Beyond the Gate]]* (1985)
* *[[Waylander (David Gemmell)|Waylander]]* (1986)
* *Quest for Lost Heroes* (1990)
* *[[Waylander II: In the Realm of the Wolf]]* (1992)
* *[[The First Chronicles of Druss the Legend]]* (1993)
* *The Legend of Deathwalker* (1996)
* *Winter Warriors* (1996)
* *Hero in the Shadows* (2000)
* *White Wolf* (2003)
* *[[The Swords of Night and Day]]* (2004)
Antologije:
* *Drenai Tales Volume I: contains; Legend, The King Beyond the Gate and Waylander*
* *Drenai Tales Volume II: contains; Quest for Lost Heroes, Waylander II and The First Chronicles of Druss the Legend*
* *Drenai Tales Volume III: contains; The Legend of the Deathwalker, Winter Warriors and Hero in the Shadows*

#### Serija Rigante
# *Sword in the Storm* (1999)
# *Midnight Falcon* (2000)
# *Ravenheart* (2001)
# *[[Stormrider]]* (2002)

#### Priče o Kamenju moći/Sipstrassi tales
# *Ghost King* (1988)
# *Last Sword of Power* (1988)

##### Jon Shannow
# *Wolf in Shadow* (1987)
# *The Last Guardian* (1989)
# *Bloodstone* (1994)
* Omnibus: *The Complete Chronicles of the Jerusalem Man* (1995)

#### Serija Hawk Queen
* *Ironhand's Daughter* (1995)
* *[[The Hawk Eternal]]* (1995)

#### Pojedinačni fantasy naslovi
* *[[Knights of Dark Renown]]* (1989)
* *[[Morning Star]]* (1992)
* *[[Dark Moon (roman)|Dark Moon]]* (1997)
* *[[Echoes of the Great Song]]* (2002)

### Historijski žanr
#### Serija o Troji
# **' (2005)
# **' (2006)
# ** (2007)

#### Grčka serija
# *[[Lion of Macedon]]* (1990)
# *Dark Prince* (1991)

### Ne-fantasy
* *White Knight, Black Swan* (1993) (pseudonim Ross Harding)

### Grafički romani
* I *[[Legend (roman)|Legend]]* (1993) i *Wolf in Shadow* (1994) su izdani kao grafički romani, pri čemu je tekst napisao Stan Nicholls a ilustracije Fangorn.

## Vanjske veze
* David Gemmell FAQ
* Interview at SFFWorld.com
* Drenai.com  - A Guide to the Drenai Saga
Irsko more

**Irsko more** (irski: *Muir Éireann*) razdvaja otoke Irsku i Veliku Britaniju. Dio je Atlanskog oceana. Otok Man se nalazi u sredini mora. More je ekonomski jako važno za Irsku i Ujedinjeno Kraljevstvo jer između njih prijeđe godišnje preko 17 megatona roba i više od 12 milijuna putnika. Dugo vremena se predlaže željeznički tunel dugačak 80 km koji bi išao ispod Irskog mora i spajao ova dva otoka. More je dio irskog i britanskog teritorija.
Irska (otok)

**Irska** (irski: *Éire*) je treći najveći otok u Evropi. Smješten je na zapadnoj strani Irskog mora, zapadno od Velike Britanije. Irska je jedan od Britanskih otoka. Republika Irska je smještena na južnih pet šestina otoka, dok se na sjevernoj preostaloj šestini nalazi autonomna regija Ujedinjeno Kraljevstvo - Sjeverna Irska.

Otok ima površinu od 84.412 km². Najviši vrh je *Corrán Tuathail*, visok 1.041 m. Najduža rijeka je *Shannon*, dugačka 386 km. Otok ima gustu vegetaciju zbog blage klime i česte, ali i lake, kiše.
Manastir Kovilje

**Manastir Kovilje** je manastir eparhije Žičke srpske pravoslavne crkve.
Nalazi se na ulazu u selo Kovilje, na 32 kilometra od Ivanjice, na obroncima planina Golije i Javora, u dolini reke Nošnice. Posvećen je Sv. Arhangelu Gavrilu.

Prvi pomen o ovom manastiru nalazi se u Kruševačkom Pomeniku iz 1606. godine.

Manastir sačinjavaju dve crkve: Svetog Arhangela Gavrila i Svetog Nikole, koja je kasnije sagrađena. Crkva Sv. Arhangela se jednim delom naslanja na stenu, tako da je možemo svrstati u red pećinskih crkava isposničkog tipa. Smatra se da je manastir nastao s kraja 12. i početkom 13. veka, sudeći po ostacima živopisa i predanja.

Godine 1644. raški mitropolit Gavrilo (Rašković), potonji Patrijarh pećki, dolazi u manastir i nalazi ga odavno zapuštenog, u teškom stanju. Tada ga obnavlja i u njemu ostaje jedno vreme, a 1651. manastiru prilaže jedno okovano i ukrašeno Sv. Jevanđelje za bogoslužbene potrebe obnovljene crkve Sv. Nikole, i oslobađa manastirsku zemlju koju vraća manastiru.

Postoji dosta zanimljivih zapisa u kojima se spominje manastir. Zapis iz 1726., koji glasi: „Manastir Kovilje u Starovlaškoj nahiji potpao pod ljuti dug i globu, Đak ubio Turčina meseca Januara. I dade manastir šes kesa aspri i glave otkupiše, te i Turci ne poarčiše, život im ostade, manastirsku zemlju ne prodadoše“.
Zapisa 1733. godine vidi se da je u manastiru živeo duhovnik Filip kod koga su učili oni koji su hteli biti sveštenici. Iz svega se vidi da je manastir zauzimao važno mesto kako u duhovnom, tako i u nacionalnom i političkom životu naroda ovog kraja

Manastir je obnovljen 2005, u periodu 2007 - 2009 izgrađen je manastirski konak.

## Vanjske veze
* Gde gavran cvrkuće - film o manastiru Kovilje
* Manastir Kovilje - golija.rs 
* Obnovljena pustinožiteljna obitelj manastira Kovilje
Filipinsko more

**Filipinsko more** je dio Tihog oceana između Filipina i Tajvana na zapadu, Japana na sjeveru, Marijanskih otoka na istoku, i otoka Palau na jugu. Dno Filipinskog mora čini Filipinski plato koja na zapadu prolazi ispod Euroazijskog platoa i formira Filipinske otoke.

Između dva platoa nalazi se Filipinska brazda koja ima maksimalnu dubinu od 10.540 metra. Na istoku pacifički plato prolazi ispod filipinskog, i između njih se nalazi Marijanska brazda s maksimalnom dubinom od 11.190 metra . U Drugom svjetskom ratu, od 19. do 20. lipnja 1944. u njemu se odigrala pomorska i zračna bitka između Japana i SAD-a.
Zaljev Spencer

**Zaljev Spencer** (engleski: *Spencer Gulf*) nalazi se na južnoj obali Australije, u državi Južnoj Australiji.

## Geografija
Zaljev je dug oko 322 km i ima najveću širinu od 129 kilometara. Na njegovoj zapadnoj obali se nalazi poluotok Eyre, a na istočnoj poluotok York koje ga odvaja od zaljeva sv. Vincenta. Najveći gradovi na njegovim obalama su Whyalla, Port Pirie i Port Augusta. 

Zaljev Spencer je otkrio britanski pomorac Matthew Flinders 1802. i dao mu ime po Georgeu Spenceru, koji je nosio titulu drugog vojvode od Spencera, inače pretku princeze Diane. Kraj oko zaljeva prvi je istraživao Edward John Eyre u dva navrata 1839. i 1840/1841. godine. Nakon tog usljedilo je naseljavanje njegovih obala kasnih 1840-ih.
Javansko more

**Javansko more** je deo Tihog okeana i ima površinu od 310.000 kvadratnih kilometra. Nalazi se između ostrva Borneo na severu, Jave na jugu, Sumatre na zapadu i Sulavesi na istoku. 

Na severozapadu je preko prolaza Karimata povezan sa Južnim Kineskim morem. Ribolov je važna ekonomska delatnost u Javanskom moru, u kome živi preko 3000 morskih životinja. Javansko more je i popularna turistička destinacija, naročito za ronjenje. Tokom Drugog svetskog rata, u februaru i martu 1942. odigrala se u njemu pomorska bitka. Snage Holandije, Velike Britanije, Australije i SAD su skoro potpuno uništene pokušavajući da odbrane Javu od japanskih napada.
Bengalski zaliv

**Bengalski zaliv** je zaliv koji čini severoistočni deo Indijskog okeana. Ima oblik trougla koga na istoku ograničava Indokina, a na zapadu indijski podkontinent. Na severu se nalazi indijska država Zapadni Bengal i Bangladeš, odakle mu dolazi ime. Na južnom kraju se nalazi ostrvo Šri Lanka i indijska Nikobarska i Andamanska ostrva. Najveće reke koje se ulivaju u Bengalski zaliv su Brahmaputra, Ganges i Meghna na severu koje formiraju veliku deltu, na zapadu Mahanadi, Godaviri, Krišna i Kaviri, a u Mijanmaru Iravadi. Najveće luke Bengalskog zaliva su Čitagong i Mongla u Bangladešu, a u Indiji Čenaj (bivši Madras), Višakapatnam, Kolkata (bivša Kalkuta) i Pondišeri. Klima se uglavnom odlikuje monsunima.
Weddellovo more

**Vedelovo more** je rubno more Južnog okeana uz obalu Antarktika.
Obuvhvata 8 245 000 km². Sa severa ga okružuju Južna Šetlandska ostrva, Južna Orknijska ostrva, Južna Sandvička ostrva o ostrvo Buve, sa zapada i jugozapada Antarktičko poluostrvo, a sa juga i juistika Antarktičko kopno. Najveća dubina je 5148 m. Prosečna godišnja temperatura površinskog sloja vode niža je od 0&nbsp;°C, koja se u dubinama povećava. Salinitet je manji od 34‰. Uz kopnenu obalu pruža se Vedelova i Filčnerova (Filchner) ledena barijera. Vedelovo more obiluje kitovima, fokama i pingvinima. Otkrio ga je Englez Džejms Vedel (James Wedddell) 1823. godine, po kome je i dobilo ime.
Čačalica

**Čačalica** je brdo iznad Požarevca nadmorske visine od 208m na kome se nalazi istoimeni spomen-park. Sam park obuhvata 28 hektara i omiljeno je izletište Požarevljana. 

Na mestu spomeničkog kompleksa je u toku Drugog svetskog rata streljano oko 3.000 simpatizera NOP-a i zarobljenih partizana. Mesto na kome počivaju njihovi posmrtni ostaci obeleženo je spomenikom izvedenim u formi zida, sa puščanim udubljenjima i partizanskim simbolima koji obeležavaju streljanje žrtava. U okviru spomen-parka nalazi se i kosturnica boraca Crvene armije, palih oktobra 1944. godine na području od Rudne glave do Mladenovca.

Pri vrhu brda se nalazi spomenik „Zvezda“.

U okviru ovog parka se nalazi veliki broj stabala retkih biljnih vrsta i sitnih životinjica. Sa pojedinih delova brda vidi se gotovo cela panorama Požarevca.
Gvinejski zaliv

**Gvinejski zaliv** je deo Atlantskog okeana jugozapadno od Afrike. Zaliv se smatra *Centrom sveta* jer kroz njega prolaze i ekvator i Grinički merdijan. 

Reke koje utiču u Gvinejski zaliv:
* Reka Niger
* Volta
* Reka Kongo
Andamansko more

**Andamansko more** je deo Indijskog okeana jugoistočno od Bengalskog zaliva, južno od Mijanmara, zapadno od Tajlanda, istočno od Andamanskih ostrva i Nikobarskih ostrva, i severno od Sumatre i Malajskog prolaza. Dugo je 1200 kilometra u pravcu sever-jug, široko 650 kilometra i ima površinu od 797.700 kvadratnih kilometra. Ima prosečnu dubinu od 870 metra, a maksimalna dubina mu je 3777 metra.
Zaliv Sidra

**Zaliv Sidra** je deo Sredozemnog mora Severno od Libije. Poznat je i kao Sirtski zaliv po gradu Sirt. Vode zaliva su najtpolije od svih u Sredozemnom moru. S vremena na vreme Libija tvrdi da je ceo zaliv njena teritorilna voda, mada se druge zemlje drže međunarodnog standarda od 22,2 kilometra od obale. Zaliv je značajan po lovu na tunu.
Tirensko more

**Tirensko more** (tal. *Mare Tirreno*, franc. *Mer Tyrrhénienne*) je dio Sredozemnog mora i nalazi se zapadno od Italije, između njenog kopna i otoka Elbe, Korzike, Sardinije i Sicilije. Dubina Tirenskog mora iznosi maksimalno 3785 metara. Tirensko more je sa Jonskim morem povezano Mesinskim tjesnacem, a Korzikanskim kanalom sa Ligurskim morem i Genovskim zaljevom. Ima tri arhipelaga: Toskanski, Kampanski i Eolski ili Liparski. Spada u toplija mora. Temperatura površinskog sloja vode isnosi leti 22 – 25°C, a zimi 13,5 – 14,5&nbsp;°C. Salinitet koleba između 37,25 – 38,25‰. Glavna morska struja teče u krug, obrnuto smjeru kazaljke na satu, sa prosečnom brzinom 1 km/h. Razvijeno je ribarstvo (skuše, srdele i tune). Glavne luke su Kaljari na Sardiniji i Napulj.

## Veze
* Sredozemno more

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Ligursko more

**Ligursko more** (talijanski: *Mar Ligure*, francuski: *Mer Ligure* ili *Mer ligurienne*, latinski: *Mare Ligusticum*) dio je Sredozemnog mora koji se nalazi između Talijanske rivijere i otoka Korzike i Elbe. More je najvjerojatnije nazvano prema Ligurima.

Zemlje koje imaju izlaz na ovo more su Italija (Ligurija, sjeverni dio Toskane, otoci Gorgona i Capraia), Francuska (Haute-Corse i Alpes-Maritimes) i Monako. Ovo more dotiče se s Tirenskim morem i zapadnim dijelom Sredozemnog mora.

Najsjeverniji dio mora je Genovski zaljev. Rijeka Arno ulijeva se s istočne strane u Ligursko more, kao i mnoge druge rijeke koje dolaze s Apenina (Magra, Serchio). Najveća dubina od 2850 m nalazi se sjeveroistočno od Korzike.

Najvažnije luke na ovom moru su Genova, La Spezia i Livorno.

Kako bi se zaštitile brojne vrste kitova, zemlje s izlazom na ovom more osnovale su zaštićeno područje ovog mora koje pokriva 84.000 km².

## Povezano
* Tirensko more
* Sredozemno more

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Botnijski zaliv

**Botnički zaliv** je severni deo Baltičkog mora. Nalazi se između Finske na istoku, Švedske na zapadu i Olandskih ostrva na jugu.

Zaliv je dug 725 km, a širok od 80 km do 240 km i ima površinu od 117.000 km². Najveća dubina mu je 295 m² a prosečna 60 m². Najveće reke koje se ulivaju u Botinijski zaliv su: Ume, Lule, Torne, Kemi i Oule. Najveći gradovi koji se nalaze na njegovim obalama su: Oulu, Vasa, Pori, Gevle, Hernesand i Luleo.
Meksički zaliv

**Meksički zaliv** (šp. *Golfo de México*, en. *Gulf of Mexico*) je ivično more Atlantskog okeana. Zaliv je okružen kopnom Severne Amerike i prostire se između obala Meksika, SAD-a i Kube. Najveća dubina Meksičkog zaliva je 4.375 metara. 

Zaliv je povezan sa Alantskim okeanom kroz Floridski moreuz između SAD-a i Kube, a kanalom Jukatan povezan je i sa Karipskim morem. 

Ukupna površina Meksičkog zaliva je oko 1.600.000 km². Početak Golfske struje, tople i snažne atlantske morske stuje, nalazi se u ovom zalivu. Oblast Meksičkog zaliva često pogađaju uragani.
Koraljno more

**Koralno more** je deo Tihog okeana severozapadno od Australije. U njemu se nalazi lanac nenaseljenih ostrva koji nosi isto ime, među kojima ostrva Vilis, Koringa i Tregose. Ime je dobilo po svojoj glavnoj karakteristici, velikom koralnom grebenu, koji je najveći koralni greben na svetu. Teritorija ostrva Koralnog mora pripada Australiji, i njima upravlja Australijska služba za prirodnu okolinu.
Tasmanovo more

**Tasmanovo more** je rubno more Tihog oceana između istočne obale Australije i otoka Tasmanije na zapadu, Novog Zelanda, Norfolka i Nove Kaledonije na istoku.

Ime je dobilo po holandskom istraživaču Abelu Tasmanu, prvom evropljaninu koji je otkrio Novi Zeland i Tasmaniju. Britanski istraživač Džejms Kuk je istraživao more tokom svog prvog putovanja 1770-ih. U Tasmanijskom moru se nalaze više manjih ostrva, Midlton, Norfok i Lord Hau, i sva su Australijski posedi.
Arafursko more

**Arafursko more** je deo Tihog okeana između Australije i Karpenterijskog zaliva na jugu, Nove Gvineje na severu, Timorskog mora na zapadu i Koralnog mora na istoku sa kojim komunicira preko Toresovog prolaza. Dugo je 1290 kilometra, široko 560 kilometra i ima površinu od 650.000 kvadratnih kilometra. Najvećim delom ima površinu od 50 do 80 metra koja se povećava prema zapadu. 

Tokom poslednjeg ledenog doba Timorsko more je zajedno sa Karpentarijskim zalivom i Toresovim prolazom činilo veliku ravnicu koja je povezivala Australiju i Novu Gvineju formirajući kontinent Sahul, što je olakšalo migraciju ljudi iz Azije u Australiju.
Timorsko more

**Timorsko more** je deo Indijskog okeana između ostrva Timor na severu i Australije na jugu. Na istoku se nalazi Arafursko more koje je deo Tihog okeana. Deo Timorskog mora čine i Bonapartin i Van Dimen zaliv na severnoj obali Australije. Jedini veliki grad na njegovim obalama je australijski grad Darwin. Dugo je oko 480 kilometra i ima površinu od 610.000 kvadratnih kilometra, ima najveću dubinu od 3.300 metra u severnom delu. Najveća ostrva u njemu su Melvil, Ašmor i ostrva Kartije.
Bandsko more

**Bandsko more** je dio Tihog oceana u Indoneziji, dugo je oko 1000 kilometra u pravcu istok-zapad i široko oko 500 kilometra u pravcu sjever-jug. Bandsko more se graniči s otokom Sulavesijem na zapadu, Molučkim arhipelagom na sjeveru, Kajskim otocima na istoku i Taninbarskim otocima na jugu. Granična mora Bandskog mora su Floresko more, Timorsko more, Arafursko more, Ceramsko more i Molučko more. Osim Indonezije, uz more se pružaju se i obale Istočnog Timora.
Rossovo more

**Rosovo more** je deo južnog okeana kod Antartika i ima površinu od oko 500.000 kvadratnih kilometra. Nalazi se između Zemlje Marije Berd na istoku i Viktorijine zemlje na zapadu. Južni deo mora zauzima Rosov lednik, izvor mnogih lednika. Na zapadu mora se nalazi Rosovo ostrvo, odvojeno od kontinenta Mek Murdovim moreuzom, kojim dominiraju vulkani Erebus i Teror. Na istoku se nalazi Ruzveltovo ostrvo u zalivu Kitova. Pored njih druga ostrva koja se nalaze u moru su Blak, Karne, Kulman i Vajt. Najjužniji deo mora je Guldova obala koja se nalazi na 300 kilometra od južnog pola. Rosovo more je otkrio 1841. istraživač Džejms Ros. Roald Amundsen je 1911. počeo svoju ekspediciju prema južnom polu iz zaliva Kitova. Velika Britanija i Novi Zeland polažu prava na zemlje oko Rosovog mora, međutim one kao i ceo Antartik padaju pod Antartički sporazum.
Floresko more

**Floresko more** je jedno od mora Tihog okeana i ima površinu od 240.000 kvadratnih kilometara. Nalazi se između Makasarskog prolaza na severozapadu preko koga je povezano sa Sulavesi morem, ostrva Sulavesi na severu, Bandskog mora na istoku, malo sundskih ostrva na jugu i Javanskog mora na zapadu.
Celebesko more

**Celebesko more** ili **Sulavesi more** je deo Tihog okeana. Nalazi se između Sulu arhipelaga i ostrva Mindanao na severu, Sangihe ostrva na istoku, ostrva Sulavesi na jugu i ostrva Borneo na zapadu. Na jugozapadu je povezano sa Javanskim morem preko Makasarskog prolaza. Ima maksimalnu dubinu od 6.200 m, dugo je 837 km u pravcu istok-zapad i 675 km u pravcu sever-jug, i ukupnu površinu od 280.000 km². Celebsko more ima veliku raznovrsnost riba i morskih životinja. Topla i bistra voda omogućuju da u njemu živi 580 od 793 svetskih vrsta korala, delfina, kitova, morskih kornjača, barakuda i druge vrste. More je takođe bogato tunom i žutom tunom. Celebsko more je značajan transportni put za trgovinu u regionu. Takođe je vrlo popularno mesto za duboko ronjenje i luksuzna krstarenja. More je poznato u svetu po pirateriji koja pogađa kako male ribarske brodove tako i velike brodove koji prevoze kontejnere.
Sulusko more

**Sulu more** se nalazi u jugozapadnoj oblasti Filipina. Od Južnog Kineskog mora je odvojeno na severozapadu ostrvom Palavan, od Sulavesi mora na jugoistoku ga odvaja Sulu arhipelag. Na jugozapadu se nalazi Borneo, a na severozapadu filipinska ostrva.
Boholsko more

**Boholsko more** ili **Mindanaosko more** se nalazi između Filipinskih ostrva Mindanao na jugu i Boholi Lejte na severu. Dva veća ostrva u njemu su Sikuijor i Kamiguin. Povezano je sa Filipinskim morem na istoku, Kamotskim morem na severu i Sulu morem na zapadu. Najveći gradovi na njegovim obalama su Kagajan de Oro Siti, Iligan Siti, Butuan Siti, Dumagute Siti, Ozamis Siti i Tagbilaran Siti.
Bohajsko more

**Bohajsko more** prestavlja deo Žutog mora sa kojim je povezano preko Bohajskog prolaza, ima površinu od 823.000 km². Formiraju ga pluostrva Ljaotung na severoistokui i Šantung na jugu. Sastoji se od tri zaliva, Ljaotung na severu, Laizhu na jugu i Bohaj na zapadu. Najveće reke koje se ulivaju u njega su Hoangho, Ljaohe i Hajhe. Blizina glavnog kineskog grada Pekinga ga čini jednim od najprometnijih morskih puteva na svetu. u poslednjim decenijama otkrivene su zalihe nafte i gasa u Bohajskom moru.
Istočno kinesko more

**Istočno kinesko more** je deo Tihog okeana, površine od 1,249.000 km². U Kini ga zovu Istočno more, a u Koreji Južno more mada se to ime češće koristi samo za deo južno od Koreje. Nalazi se između ostrva Kjušu i Rjukju na istoku, Tajvana na jugu, i Kine na zapadu. S Južnim kineskim morem je povezano preko Tajvanskog prolaza, s Japanskim morem je povezano preko Korejskog prolaza, a na severu dolazi u dodir sa Žutim morem. Zemlje koje izlaze na njega su Tajvan, Japan, Kina i Južna Koreja. Najveća reka koja izlazi na njega je Jancekjang.
Japansko more

**Japansko more** je deo Tihog okeana, nalazi se između Japanskih ostrva Hokaido, Honšu i Kjušu na istoku, Korejskog poluostrva na zapadu, i Rusije i ostrva Sahalin na severu. 

Japansko more je povezano sa drugim morima preko šest moreuza: 
* Tatarski moreuz između azijskog kontinenta i ostrva Sahalin, koji ga povezuje sa Ohotskim morem;
* La Peruzov moreuz između ostrva Sahalin i Hokaido, koji ga povezuje sa Ohotskim morem; 
* Cugaru moreuz između ostrva Hokaido i Honšu, koji ga povezuje Tihim okeanom; 
* Kamon moreuz između ostrva Honšu i Kjušu, koji ga povezuje sa Tihim okeanom; 
* Cušima moreuz između ostrva Kjušu i Cušima, koji ga povezuje sa Tihim okeanom;
* Korejski prolaz između ostrva Cušima i Korejskog poluostrva, koji ga povezuje sa Istočnokineskim morem. 

Ima maksimalnu dubinu od 3.472 metra, a prosečna dubina mu iznosi 1.752 metra. Njegova površina iznosi 978.000 kilometra kvadratnih. Dno Japanskog mora ima tri glavna basena: Jamato na jugoistoku, Japanski basen na severu i Cušima basen na jugozapadu. Japanski basen je najdublji, dok je Cušima basen najplići. 

Sever i i jugoistok mora su sektori bogati ribom. Značaj ribolova u Japanskom moru pokazuje i sukob Japana i Južne Koreje oko prava nad Liankurskim stenama. Ono je takođe značajno zbog minerala koji se nalaze u njemu, pre svega peska i magnetita. Ima takođe i prirodnog gasa i nafte. Rastom ekonamija istočno azijskih država, Japansko more je postalo značajan trgovački pomorski put. 

U Južnoj Koreji ga zovu “istočno more”, a u Severnoj Koreji ga zovu “istočno korejsko more”. Iako se obe Koreje protive tome, “Japansko more” je zvanično ime koje su prihvatile Svetska Hidrografska Organizacija 1928. i Ujedinjene nacije.
Ohotsko more

**Ohotsko more** je deo Tihog okeana leži između Kamčatke na istoku, Kurilskih ostrva na jugoistoku, ostrva Hokaido na jugu, ostrva Sahalin na zapadu i azijskog kontinenta na severu i zapadu. Sa Japanskim morem je povezano preko Tatarskog i Laperuzovog moreuza. Zimi plovidba po Ohotskom moru postaje teška, ili nemoguća, zbog stvaranja leda. Zbog velike količine slatke vode, koju u more donosi Amur, salinitet se smanjuje što povećava tačku leđenja mora. Osim Hokaida, koji je Japansko ostrvo, Ohotsko more je okruženo sa svih strana ruskim teritorijama. Zbog toga se smatra da je pod ruskim suverenitetom. Tokom hladnog rata sovjetska pacifička flota ga je koristila za svoje podmornice sa balističkim projektilima, strategija koju nastavlja Rusija. Na japanskom Ohotsko more se tradicionalno zove Hokai što znači severno more. Međutim kako se taj izraz danas koristi za evropsko Severno more, ime mu je promenjeno u Ohotsuku-kai, što je prevod ruskog imena.
Kalifornijski zaliv

**Kalifornijski zaliv** () takođe poznat i kao **Kortesovo more** () se nalazi između poluostrva Kalifornija i glavnog dela Meksika. Na jugu je povezan sa Tihim okeanom. Okružuju ga meksičke države Donja Kalifornija, Južna donja Kalifornija, Sonora i Sinaloa. Glavna reka koja se uliva u njega je Colorado. Dug je 1 203 kilometra u pravcu sever-jug i širok od 92 do 222 kilometra, i ima površinu od 160 000 kvadratnih kilometra. U njemu se nalaze dva veća ostrva, Angel de la Gvarda ( - Anđeo čuvar) i **Tiburon**  - Ajkula), kao i više manjih. 

Otkrio ga je kapetan Fransisko de Uljoa () 1539. i dao mu ime u čast španskog konkistadora Ernana Kortesa. 

Melčor Dijaz () je detaljno istražio tu oblast 1540. uključujući i ekspedicije na reku Colorado. 

Kalifornijski zaliv ima jedinstven i veoma bogat ekosistem. Pored raznovrsnih endemičnih vrsta u njemu se mogu naći i životinje kao što je grbavi kit, kalifornijski zeleni kit, manta raža i morske kornjače. Pokušaji meksičke vlade da stvori zaštićenu zonu su propali zbog nedostatka političkog dogovora. Kalifornijski zaliv je svetski poznato mesto za sportski ribolov.
Saint Lawrence (zaljev)

**Zaliv Sen Lorens** je jedan od najvećih estuarija na svetu. Vode iz Velikih jezera i reke Saint Lawrence se iz Severne Amerike ulivaju u Atlantski okean. 

Reka Saint Lawrence ulazi u zaliv preko dva moreuza sa severne i južne strane ostrva Antikosti, moreuz Žak Kartije na severu i moreuz Honguedo na jugu. Na severu je ograničen poluostrvom Labrador, na istoku ostrvom Njufaundlend, na jugu Nova Škotska (pre svega ostrvo Kejp Breton), i na zapadu poluostrvo Gaspe i Nju Branzvik. U njemu se nalaze ostrva Antikosti, Princ Edvard i Magdalen. 

Zaliv Sen Lorens komunicira sa Atlantskim okeanom preko dva moreuza, Bel Il prolaz između Njufaundlenda i Labradora i Kabotov prolaz između Njufaundlenda i Kejp Bretona. Postojao je još jedan moreuz, Kansov prolaz između ostrva Kejp Breton i Nove Škotske, ali je zatvoren izgradnjom puta 1955. 

Osim reke Saint Lawrence , druge reke koje se ulivaju u zaliv su Miramiči, Nataskua, Matapedia, Margare i Humber. Zaliv ima više suženja, a to su zaliv Šaler, estuer reke Miramiči, zaliv Sen Džordž i prolaz Nortumberland. 

Ostrvo Sveti Pavle, u blizini ostrva Kejp Breton, se naziva zalivsko groblje, zbog brojnih brodoloma koji su se tu dogodili. Ostrvo Bonaventur blizu poluostrva Gaspe, ostrvo Brion “ptičje stene” ceveroistočno od ostrva Magdalen su značajna utočišta za ptice selice i o njima brine kanadska služba za životinjski svet. Nacionalni parkovi Forlion na istočnom delu poluostrva Gaspe, na severnoj obali ostrva Princ Edvard, Kučibuguak na severoistočnoj obali Nju Brunzvika, pobrđe ostrva Kejp Breton na njegovom severnom delu, Gros Morn na zapadnoj obali Njufaundlenda, i nacionalni park u arhipelagu Mingan.
Bafinov zaliv

**Bafinov zaliv** je veliki zaliv koji se nalazi između ostrva Grenland na istoku, Bafinova zemlja na zapadu i Elzmir na severu. Sa Atlantskim okeanu je povezan preko Devisovog prolaza, a sa Severnim Ledenim okeanom preko više uzastupnih moreuza koji čine Naresov prolaz. Dug je oko 1550 kilometra i širok oko 550. Plovidba je nemoguća tokom najvećeg dela godine jer je prekriven ledom. Prvi evropljanin koji ga je otkrio je bio britanac Džon Dejvis 1585. Ime je dobio po Williamu Baffinu prvom čoveku koji je plovio po njemu 1616. Tokom osamnaestog veka bio je značajna zona za kitolov.
Žuto more

**Žuto more** (ili Zapadno more kako ga zovu Korejanci) je deo Istočnog Kineskog mora koje je samo deo Tihog okeana. Nalazi se između Kine i Korejskog poluostrva. Njegovo ime dolazi od toga što čestice peska, koje u njega unosi reka Hoangho (Žuta reka), daju moru žutu boju. Njegov severni deo se zove Korejski zaliv. Preko Bohajskog prolaza komunicira sa Bohajskim morem.
Jamesov zaljev

**Džejmsov zaliv** se nalazi južno od Hadsonovog zaliva, između Kanadskih provincija Kvebek i Ontario, ostrva koja se nalaze u zalivu su deo provincije Nunavut. Zaliv je prvi put privukao pažnju Evropljana 1610. kada je Henri Hadson uplovio u njega tokom istraživanja većeg zaliva koji danas nosi njegovo ime. Zaliv je dobio ime u čast Tomasa Džejmsa, engleskog kapetana koji je kompletije istražio oblast 1631.
Hudsonov zaljev

**Hadsonov zaliv** se nalazi u Kanadi, između njenih provincija Kvebek, Ontario, Manitoba i Nunavut. Međunarodna hidrografska organizacija ga smatra za deo Severnog Ledenog okeana.

## Historija
Zaliv je ime dobio po engleskom istraživaču Henriju Hadsonu zato što je 1610. njegov brod Diskoveri bio zarobljen ledom u njemu. Hadsonov zaliv je istorijski neodvojiv od francusko engleske borbe za Severnu Ameriku tokom sedamnaestog i osamnaestog veka. Zaliv je davao pristup velikoj teritoriji za trgovinu krznom koju su obe zemlje htele da kontrolišu. Francuzi koji su se nastanili u dolini Sen Lorensa, su više puta slali ekspediciji da bi uklonili trgovačka mesta koja su osnovali Englezi pod okriljem kompanije Hadsonovog zaliva. Englezi su radili isto sa francuskim trgovačkim mestima. Sve se završilo tek predajom teritorije Velikoj Britaniji 1713. posle sporazuma u Utrehtu.

## Geografija
Zaliv je dug skoro 1000 kilometra i širok 700 kilometra. Njegova prosečna dubina je 125 metra, ali je plići od 80 metra do 100 kilometra od obale. Počinje da se ledi krajem oktombra i ostaje zaleđen sve do juna, međutim ponegde se stvaraju otvori, čak i kad je zima najhladnija, pod dejstvom vetra. Ulivanje vode iz arktičkih ostrva na severu i brojnih reka među kojima Čerčil i Nelson, čine da zaliv ima viši nivo nego prosečni nivo mora. Njegove vode se ulivaju u Atlantski okean preko Hadsonovog zaliva. Salinitet Hadsonovog zaliva je niži od proseka svetskih okeana i to pre svega zbog: 1) male količine isparavanja jer je najvećim delom godine pokriven ledom, 2) Velike količine vode koja se uliva u njega oko 700&nbsp;km³ godišnje, i 3)zbog ograničene povezanosti sa Atlantskim okeanom koji ima veći salinitet.
Barentsovo more

**Barentsovo more** dio je Arktičkog oceana smješteno sjeverno od Norveške i Rusije. Prosječna dubina mora iznosi 230 m. Barentsovo more graniči na zapadu s Norveškim morem, na sjeverozapadu dopire do otoka Svalbard (Norveška), a na sjeveroistoku i istoku dopire do otoka Zemlja Franje Josipa i Novaja Zemlja (Rusija). U srednjem vijeku more je bilo poznato kao **Murmansko more**, a današnji naziv je dobilo prema nizozemskom moreplovcu Willem Barentsu.