open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Opat Oliba

**Oliba** (, ) (cca. 971-1046) bio je grof Berge (998-1003) i Ripolla, a kasnije i biskup Vica (1018–1046) te opat samostana Sant Miquel de Cuixà. Bio je pripadnik katalonske plemićke kuće koji se odrekao svjetovnih imanja i vlasti kako bi postao benediktinski redovnik u samostanu Santa Maria de Ripoll. Smatra se jednim od duhovnih osnivača Katalonije i najvažnijih svećenika na Iberijskom poluotoku svog vremena. 

Poznat je i po intenzivnom prevođenju arapskih tekstova na latinski te kao jedan od glavnih pokrovitelja pokret Mir i primirje Boga, kojim se nastojalo ograničiti ratovanje u tadašnjoj feudalnoj Evropi.

## Literatura
* Menéndez Pidal, Ramón. *The Cid and his Spain*. 1929.

## Vanjske veze

* Fundació Abat Oliba
* Abat Oliba CEU University
Eparhija banjalučka

**Mitropolija banjalučka** je mitropolija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Jefrem, a sjedište mitropolije se nalazi u Banjoj Luci.

## Historija
Mitropolija banjalučka obuhvata severozapadni deo Bosne, osnovana je 1900. godine kao mitropolija. Do tog vremena, ovi srpski prostori bili su u sastavu Dabrobosanske mitropolije. Prvi episkop ove eparhije bio je mitropolit Evgenije Letica (1901—1907), a zatim slede srpski arhijereji: Vasilije Popović (1908—1938), Platon Jovanović (1940—1941), dr Vasilije Kostić (1947—1961), dr Andrej Frušić (1961—1980) i sadašnji mitropolit Jefrem Milutinović.

Glavna duhovna središta eparhije su manastiri Gomionica, Moštanica i Liplje. Manastir Gomionicu sa hramom posvećenim Vavedenju Presvete Bogorodice obnovili su 1595. godine mileševski monasi, koji su posle turske najezde izbegli u ovaj manastir.

## Arhijerejska namesništva

* Banjalučko
* Gradiško
* Zmijanjsko
* Kotorvaroško
* Laktaško
* Jajačko-mrkonjićko 
* Pounsko
* Prijedorsko
* Prnjavorsko
* Srbačko

## Manastiri
Aktivni:
* Manastir Gomionica
* Manastir Krupa na Vrbasu
* Manastir Liplje
* Manastir Moštanica
* Manastir Stuplje

Ugašeni:
* Đurđevac (kod Prijedora)
* Miloševac (kod Prijedora)
* Karanovac (kod Gradiške)
* Osovica (u Motajici, između Kobaša i Prnjavora)

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije banjalučke 
* Zvanična stranica Hrama Hrista Spasitelja
* Zvanična stranica Svetosavske omladinske zajednice Eparhije banjalučke
Eparhija buenosajreska

**Eparhija buenosajreska** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Amfilohije, a sjedište eparhije se nalazi u Buenos Ajresu.

## Osnivanje
Eparhija je formirana 26. maja 2011. godine odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve na redovnom majskom zasjedanju. Za administratora novoformirane eparhije postavljen je gospodin Amfilohije, arhiepiskop cetinjski i mitropolit crnogorsko-primorski.

## Povezano
* Srpska pravoslavna crkva u Severnoj i Južnoj Americi

## Reference
Eparhija britansko-skandinavska

**Eparhija britansko-skandinavska** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Dositej.

## Prostiranje
Eparhija britansko skandinavska ima u Švedskoj 7 crkvenih opština, od kojih tri imaju po dvije parohije, što čini ukupno 10 parohija, jednu crkvenu opštinu i parohiju u Danskoj i dve u Norveškoj, po jednu misionarsku parohiju u Finskoj i Islandu, zatim — tri parohije pravoslavnih Šveđana pod svojom jurisdikcijom i dva manastirska imanja koja su u povoju, a u Velikoj Britaniji — 8 crkvenih opština, od kojih londonska ima dvije parohije, što čini ukupno 9 parohija.

## Vjernici
Ukupan broj registrovanih vjernika pod jurisdikcijom Srpske pravoslavne crkve u Švedskoj, prema napred pomenutom izvoru na kraju 2001. godine, iznosio je 26.151, od kojih 2001 su opsluženi od strane Švedskog pravoslavnog namjesništva, a 1150 su članovi Parohije Sv. Ane iz Eskilstune, dok eparhijska arhiva bilježi cifru od 32.346 duša.

## Povezano
* Eparhija zapadnoevropska
* Hram Svetog Save u Londonu

## Vanjske veze
* Eparhija britansko-skandinavska
Srpska saborna crkva u Temišvaru

**Srpska saborna crkva u Temišvaru** je najvažnije crkveno zdanje srpske zajednice u Rumuniji. To je i prestona crkva Temišvarske eparhije.

Crkva nalazi u samom "srcu" Temišvara. Sa okolnim eparhijskim zdanjima ona čini čitav gradski blok duž zapadne strane Trga ujedinjenja, najstarijeg trga u gradu.

## Istorijat
U Temišvaru, kao vekovima najvećem gradu Banata, je od davnina postojala srpska zajednica i pravoslavna i srpska crkva Svetog velikomučenika Georgija. Data crkva prikazana je i na starim vedutama Grada, kao i na grbu Temišvarske eparhije. Zgrada je uništena u požaru 1737. godine.

Sadašnja Saborna crkva, hrama Vaznesenja Gospodnjeg, podignuta je desetak godina kasnije. Izgradnja sadašnje Saborne crkve, započeta 1745. godine, a okončana je 1748. godine. Temelji i zgrada do krova izvedeni su od samog početka u današnjem obliku, a 1791. godine nadzidani su visinski delovi tornjeva, što 1748. godine verovatno nije bilo moguće zbog vojnih strateških razloga: da ne bi ometali osmatranje iz tvrđave. U suštini crkva je zadržala svoj prvobitni izgled.

Prvi ikonostas, rad slikara Stefana Teneckog (rezbar je nepoznat) zamenjen je 1843. godine. Novi (sadašnji) ikonostas, rad je rezbara Mihaila Janića i slikara Konstantina Danila. Od tada su na njemu obavljeni isključivo restauratorski i konzervatorski radovi. Bilo je to najpre 1903. godine, kada je u hramu radio tim stručnjaka, među njima i Stevan Aleksić, poznati banatski slikar, i u razdoblju 1993-1997., kada je u hramu radio tim Pokrajinskog zavoda Vojvodine za zaštitu spomenika kulture iz Novog Sada, o trošku Crkvene opštine i uz novčanu pomoć Ministarstva za kulturu u Vladi Srbije.

Katedralni hram vekovne (i namučene) Eparhije temišvarske bio je zajednički za Srbe i Rumune do Jerarhijske podele u Mitropoliji Karlovačkoj 1864. godine.

1964. godine crkva je dobila status spomenika kulture rumunske države.

## Crkva danas
Crkva je danas u dobrom stanju. Pravoslavna srpska saborna crkva je 1998. godine svečano proslavila svoju 250. godišnjicu. Crkvena opština ima u vidu dalju doradu i obnovu crkve i porte.

## Zbirka slika

Datoteka: Catedrala Ortodoxa Sarba Timisoara 2.jpg|Unutrašnjost saborne crkve


## Povezano
* Temišvar
* Srbi u Rumuniji
* Rumunska saborna crkva u Temišvaru

## Vanjske veze
* Srbi u Rumuniji od ranog srednjeg veka do današnjeg vremena 
* Zvanična prezentacija grada Temišvara
* Istorijat crkve
Eparhija šabačka

**Eparhija šabačka** je eparhija Srpske pravoslavne crkve sa sjedištem u Šapcu, gde se nalazi i Saborna crkva eparhije.

Nadležni arhijerej je gospodin Lavrentije.

Eparhija šabačka jedna je od najmlađih u okviru Srpske pravoslavne crkve, budući da je stvorena 2006. godine, deobom dotadašnje Eparhije šabačko-valjevske.

## Granice

Obuhvata oblast u zapadnoj Srbiji oko grada Šapca.

Eparhija šabačka se graniči sa eparhijama Zvorničko-tuzlanskom, Sremskom, Beogradsko-karlovačkom, Šumadijskom, Valjevskom i Žičkom.

Sveti arhijerejski sabor SPC je na prolećnom zasedanju u maju 2006. doneo odluku da se Šabačko-valjevska eparhija podeli na dve eparhije: Šabačku sa centrom u Šapcu i Valjevsku sa sedištem u Valjevu. Dotadašnji episkop šabačko-valjevski gospodin Lavrentije Trifunović postao je šabački episkop.

## Istorijat

Posle sklapanja Beogradskog mira 1739. došlo je do spajanja dve eparhije, jedna od njih je bila u sastavu Austrije i imala sedište u Valjevu (Valjevska eparhija), a druga je bila u sastavu Turske sa sedištem u Užicu (Užičko-ariljska i zvornička eparhija). Tako je nastala jedna velika eparhija sa sedištem u Valjevu. Ovakvo stanje je potrajalo do 1831. kada je uspostavljena novo ustrojstvo u srpskoj crkvi i pomenuta eparhija podeljena na tri dela. Krajem 18. veka je sedište eparhije izmešteno iz Valjeva u Šabac, pa se prvim šabačkim episkopom smatra Grk Danilo I.

Kada je 1831. srpska crkva dobila pravo da sama postavlja Srbe episkope umesto dotadašnjih Grka, dotadašnja velika Užičko-valjevsko-zvornička eparhija podeljena je na tri eparhije: na Užičku, sa sedištem u Čačku (kasnije nazvanu Žička eparhija), na Valjevsku, koja je prozvana Šabačkom, pošto je sedište episkopa konačno premešteno u Šabac, i na Zvorničku, čija je oblast ostala pod Turcima i dobila posebnog episkopa (današnja Eparhija zvorničko-tuzlanska).

Jedno vreme (1886-1898.) eparhija je bila ukinuta i pripojena Beogradskoj mitropoliji. Po ustavu SPC iz 1947. eparhija je nosila naziv Šabačko-valjevska i ima sedište u Valjevu do 2006. godine.

Godine 2006. Šabačko-valjevska eparhija je prestala da postoji i podeljena na dve nove eparhije: Šabačku i Valjevsku. Poslednji eparhijski arhijerej eparhije bio je episkop Lavrentije Trifunović, koji je po njenoj deobi postao episkop šabački.

## Arhijerejska namesništva
Eparhija je podeljena na arhijerejska namesništva kojim upravlja arhijerejski namesnik. Ima ih 10 i to su:
* azbukovačko,
* lozničko,
* mačvansko,
* posavsko-tamnavsko,
* jadarsko,
* pocersko,
* mačvansko-pocersko,
* rađevsko i
* šabačko.

## Manastiri
U Šabačko-valjevskoj eparhiji nalaze se sledeći manastiri:
* Ilinje kod sela Očage – Klenje,
* Kaona kod Draginja,
* Petkovica,
* Radovašnica,
* Čitluk,
* Čokešina,
* Soko kod Ljubovije i
* Tronoša kod Loznice.

## Povezano
* Eparhija šabačko-valjevska

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije šabačke
Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička

**Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička** () je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Longin, a sjedište eparhije se nalazi u manastiru Nova Gračanica.

## Osnivanje

Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička je formirana shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009. godine prema kojoj je izvršena arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Tada su osim Eparhije novogračaničko-srednjezapadnoameričke formirane još: Mitropolija libertivilsko-čikaška, Eparhija istočnoamerička, Eparhija zapadnoamerička i Eparhija kanadska.

## Povezano
* Longin Krčo
* Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi
* Mitropolija libertivilsko-čikaška

## Izvori
* Odluka Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve o arondaciji eparhija 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije novogračaničko-srednjezapadnoameričke
Eparhija raško-prizrenska

**Eparhija raško-prizrenska** ili **Eparhija raško-prizrenska i kosovsko-metohijska** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Teodosije, a sedište eparhije se nalazi u Prizrenu. Broj vernika ove eparhije je u opadanju zbog političkih pritisaka i dešavanja koja su dovela do iseljavanja srpskog stanovništva.

## Istorijat

Eparhija raško-prizrenska oformljena je spajanjem dve drevne eparhije Srpske crkve: Raške i Prizrenske. Ove dve eparhije pominju se u poveljama vizantijskog cara Vasilija II početkom početkom 11. veka, a 1219. godine ulaze u sastav svetosavske autokefalne Arhiepiskopije žičke. Uzdizanjem Arhiepiskopije žičke na stepen Patrijaršije (1346), Prizrenska eparhija postaje mitropolija.

Posle 1766, Prizrenskoj eparhiji su pripojene stara Hvostanska i lipljanska, odnosno Gračanička (novobrdska) eparhija.

Mitropolija raško-prizrenska je za vreme otomanske vladavine ubirala obavezan porez od svih pripadnika srpskog naroda: 

## Manastiri
Manastiri Eparhije raško-prizrenske su: Pećka patrijaršija, Manastir Svetih Arhangela, Đurđevi stupovi, Zočište, Visoki Dečani, Devič, Draganac, Duboki Potok, Gorioč, Gračanica, Kabaš Koriški, Končul, Sokolica, Banjska, Sopoćani, Mušutište, Crna Reka.

## Episkopi
Episkopi ove eparhije od obnove Srpske patrijaršije (1920) bili su:
* Mihajlo Šiljak (1920—1928)
* Serafim Jovanović (1928—1945)
* Vladimir Rajić (1947—1956, administrirao eparhijom 1945—1947)
* Pavle Stojčević (1957—1990)
* Artemije Radosavljević (1991—2010)
* Atanasije Jevtić (administrirao eparhijom 2010)
* Amfilohije Radović (administrirao eparhijom 2010)
* Teodosije Šibalić (od 2010)

## Povezano
* Saborni hram Svetog Đorđa u Prizrenu
* Grigorije Raški

## Reference

## Vanjske veze
* Teodosije novi episkop raško-prizrenski („Politika“, 18. novembar 2010)
* Ustoličenje novoizabranog Episkopa raško-prizrenskog Teodosija - Prizren, 26. decembar 2010. 
* Zvanična stranica Eparhije raško-prizrenske
* Manastir Dečani 
* Manastiri Eparhije raško-prizrenske
Juraj Haulik

**Juraj de Varajlija Haulik** (Trnava, 20. april 1788 – Zagreb, 11. maj 1869) je bio hrvatski kardinal, zagrebački biskup.

## Biografija
Teologiju i filozofiju je studirao u Trnavi, Ostrogonu i Beču. Zaslužan je za uvođenje hrvatskog jezika u škole i javne poslove, za osnivanje Matice ilirske, a njegovim nastojanjem utemeljeno je privredno društvo Svetog Jeronima i uredio park Maksimir. Zalagao se za osnivanje osnovnih škola i novčano pomagao kulturne i dobrotvorne ustanove, a podupirao je i narodni preporod u Hrvatskoj i odupirao se mađarizaciji. Godine 1852. postavljen je za prvog zagrebačkog nadbiskupa metropolita, a 1856. proglašen je za kardinala.

Nakon smrti Aleksandra Alagovićeva, 1837. godine, Haulik je došao na biskupsko mesto, a potom kao nadbiskup do smrti 1869. obavljao svoje pastirske dužnosti, politička i socijalna volja uspostavljala je na svim područjima drukčija merila vrednosti i korisnosti, pa se njegova crkvena politika ne može odvojiti od političke istorije Hrvatske, problem antagonizmima između Austrougarske.

U Hrvatskoj istoriji će se često naći ocena da je Haulik bio bečki čovek, od pouzdanik izbora i apsolutizama, čak u pozitivnom značenju govornika pred krunom kao nijedan hrvatski biskup ni pre ni posle njega. On je to zista i bio, kad je došao u Hrvatsku, gde će sav njegov politički život biti usredsređen na probleme odnosa sa Ugarskom, Haulik je znao iskorisititi trenutne okolnosti pa se stavio na stranu hrvatskog nacionalnog pokreta koliko mu je dopuštala njegova crkvena funkcija i uveliko omogućavala politička, kao namesnika banske časti i zastupnika hrvatskih interesa na zajedničkim saborima. Namesnikom banske časti bio je u periodu od 1840. do 1842. i od 1845. pa do proglašenja Josipa Jelačića banom 1848. godine.

## Vanjske veze

* Juraj Haulik - Biografija
Porodično blago (TV serija)

**Porodično blago** je jugoslovenska TV serija, koju su producirali RTS i Komuna. Režiju su uradili Aleksandar Đorđević i Mihailo Vukobratović. Scenario su napisali Siniša Pavić i Ljiljana Pavić. Kompozitor muzike je Kornelije Kovač.

Serija je snimljena u periodu od 1998. do 2002. godine i ima 62 epizode.

Po motivima serije snimiljen je film Tajna porodičnog blaga.

## Sadržaj serije

Glavni junaci su članovi beogradske porodice Gavrilović (deda, otac, supruga, i njihovo troje dece). Deda Trajko Gavrilović, zakopao je ćup sa blagom ispod jednog drveta na svom placu. U teškim vremenima, njegov sin Gavrilo mora da proda taj plac (ne znajući za ćup) i dođe do novca. Plac kupuje Tika Špic koji saznaje za ćup i iskopava ga. Tada dolazi do raznih zapleta.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi

**Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi** je organski dio Srpske pravoslavne crkve.

Sačinjavaju je eparhije: Novogračaničko-srednjezapadnoamerička, Istočnoamerička, Zapadnoamerička, Kanadska i Buenosajreska.

## Ustrojstvo

Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi ima administrativnu autonomiju u svim pitanjima koja se tiču upravljanja spoljašnjim poslovima: vlasništva, kontrole, posjedovanja, rukovođenja i upravljanja pokretnom i nepokretnom imovinom eparhija, manastira, crkveno-školskih opština i drugih organa SPC u Sjevernoj i Južnoj Americi.

Episkopski savjet Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi sačinjavaju episkopi: novogračaničko-srednjezapadnoamerički, istočnoamerički, zapadnoamerički, kanadski i buenos-ajreski.

Do 2011, u sastav Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi ulazila je i Mitropolija libertivilsko-čikaška. Mitropolit libertivilsko-čikaški je bio predsjednik Episkopskog savjeta Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi, kao i Crkvenonarodnog sabora i Centralnog savjeta, i -{*ex officio*}- predstavnik Srpske pravoslavne crkve na području Sjeverne i Južne Amerike.

O svome radu Episkopski savjet Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi izještava Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve.

## Povezano

* Srpska pravoslavna crkva
Pasoš Kipra

**Pasoš Kipra** je javna putna isprava koja se kiparskom državljaninu izdaje za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u državu. Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Kipra. Pasoš Republike Kipra se izdaje za neograničen broj putovanja.

## Jezici
Pasoš je ispisan turskim, grčkim i engleskim jezikom kao i lične informacije nosioca.

## Vizni režim

### Stranica sa identifikacionim podacima
* Sliku nosilac pasoša
* Tip („P“ za pasoš)
* Kod države
* Serijski broj pasoša
* Prezime i ime nosioca pasoša
* Državljanstvo
* Datum rođenja (DD. MM. GGGG)
* Pol (M za muškarce ili F za žene)
* Mesto rođenja 
* Datum izdavanja (DD. MM. GGGG)
* Potpis nosioca pasoša
* Datum isteka (DD. MM. GGGG)
* Autoritet
Hemoterapija

**Hemoterapija** je tretman bolesti snažnim hemijskim supstancama poput antibiotika i citostatika. U savremenom medicinskom fundusu prevashodno se odnosi na terapiju kancerogenih oboljenja.

Hemoterapija je terapija krvlju ili derivatima krvi,a HEMIOTERAPIJA je upotreba citostatika u terapiji malignih bolesti.
## Povezano

* Neželjena dejstva hemoterapije
* Citostatici
* Rak dojke

## Vanjske veze
* Hemoterapija 

## Reference
Pio XII

**Pio XII.** (Rim, 2. ožujka 1876. - Castel Gandolfo, Italija, 9. listopada 1958.), rođen kao Eugenio Pacelli, bio je papa od 1939. do svoje smrti 1958. godine. Njegov pontifikat je koincidirao s drugim svjetskim ratom i prvim desetljećima hladnog rata, što je bila podloga za kasnije kontroverze koje se tiču odnosa Vatikana i Rimokatoličke crkve prema Trećem Reichu i Holokaustu.

## Povezano
* Pio XII i Holokaust
* Katolička crkva i ustaše

## Reference

## Vanjske veze

* Critical Online Edition of the Nuncial Reports of Eugenio Pacelli (1917–1929)
Eparhija srednjoevropska

**Eparhija srednjoevropska** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Konstantin, a sjedište eparhije se nalazi u Hildeshajmu.

## Osnivanje
Srednjoevropska eparhija osnovana je 6. decembra 1990. godine na vanrednom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora. Od do tada postojeće Zapadnoevropske eparhije osnovane su dve samostalne eparhije: Britansko-skandinavska sa sjedištem u Stokholmu i Srednjoevropska sa sjedištem u Himelstiru. U sastav Srednjoevropske eparhije ušle su sljedeće države: Njemačka, Austrija, Švajcarska, Španija i Italija. Za prvog episkopa Srednjoevropske eparhije, 23. maja 1991, izabran je protosinđel Konstantin Đokić, dotadašnji profesor Bogoslovije u Sremskim Karlovcima.

Eparhija je vremenom pretrpjela izvjesne teritorijalne promjene. Godine 1994. područje Italije pripojeno je Zagrebačko-ljubljanskoj mitropoliji, a Španija novoosnovanoj Zapadnoevropskoj eparhiji. U sastavu Srednjoevropske eparhije ostale su crkvene opštine i parohije u Njemačkoj, Austriji i Švajcarskoj.

## Stanje
Zahvaljujući episkopu Konstantinu, sveštenstvu i vjernom narodu u proteklom periodu postignuti su zapaženi rezultati: zanovljen je sveštenički kadar koji je znatno podmlađen, osnovano je 37 novih crkvenih opština i 57 novih parohija, sagrađen je i kupljen u vlasništvo Srpske pravoslavne crkve veliki broj hramova, otvorene su eparhijske kancelarije u Himelstiru, Minhenu, Beču i Cirihu, obnovljen je list „Crkva“, osnovani su Fond za misiju i Fond za omladinu. Sa blagoslovom episkopa Konstantina školuje se zavidan broj učenik u bogoslovijama, kao i veći broj studenata na pravoslavnim bogoslovskim fakultetima u Beogradu, Foči i Minhenu.

## Povezano
* Eparhija zapadnoevropska
* Eparhija britansko-skandinavska
* Eparhija austrijsko-švajcarska

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije srednjoevropske
Eparhija istočnoamerička

**Eparhija istočnoamerička** () je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Irinej Dobrijevic, a sjedište eparhije se nalazi u Njujorku i Vašingtonu.

## Historija
Prvo je osnovana Eparhija istočnoamerička i kanadska (1963) i njeni episkopi su bili: Stefan Lastavica (1963—1966), Sava Vuković (1967—1977), Hristofor Kovačević (1978—1983). Zatim je 1983. godine izvršena podjela eparhije na Istočnoameričku i Kanadsku. Istočnoamerički episkopi od 1983. godine bili su Hristofor Kovačević (1983—1991), Mitrofan Kodić (1991-2016) i Irinej Dobrijevic (od 2016).

Eparhija istočnoamerička je arondirana shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009. godine prema kojoj je izvršena arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Tada su osim Eparhije istočnoameričke formirane još: Mitropolija libertivilsko-čikaška, Eparhija zapadnoamerička, Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička i Eparhija kanadska.

Do 2011, sjedište Eparhije istočnoameričke se nalazilo u Eksfortu. Shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve sa redovnog majskog zasjedanja, 26. maja 2011, za novo sjedište eparhije je određen Njujork odnosno Vašington.

## Povezano
* Mitrofan Kodić
* Srpska pravoslavna crkva u Severnoj i Južnoj Americi
* Eparhija zapadnoamerička

## Izvori
* Odluka Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve o arondaciji eparhija 
* Saopštenje za javnost Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije istočnoameričke
Eparhija niška

**Eparhija niška** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Arsenije Glavčić, a sedište eparhije se nalazi u Nišu.

## Istorijat
Sedište eparhije je u Nišu, a obuhvata krajeve i Pirota, Kruševca, Toplice i Leskovca. Eparhija sa sedištem u Nišu je istorijski jedna od najvažnijih u hrišćanstvu. Tokom predslovenske istorije, Niška eparhija je postojala do naseljavanja Slovena. Do tada je bila jedan od rimskih odnosno vizantijskih crkvenih centara. Tri veka kasnije se ponovno obnavlja u slovenskom obličju.

## Manastiri
Manastiri Eparhije niške su Veta, Visoka Ržana, Ajdanovac, Manastir Divljane, Lipovac, Đunis, manastir Sveti Roman, Naupare, Mrzenica, Poganovo, Sićevo, Sukovo, Temska, manastir Jašunja, manastir Muštar, manastir Bogorodice kod Kuršumlije, manastir svetog Nikole kod Kuršumlije, manastir Svetog Jovana Krstitelja, i manastir kod Dimitrovgrada.

## Episkopi
Episkopi tokom predslovenske istorije Niša:
* Kirijak () (pre 343)
* Gaudencije () (343—350)
* Bonos () (380—391)
* Markijan () (409—414)
* Dalmatijus (467)
* Gajan () (504—516)
* Projekt () (553)

Episkopi Bugarske arhiepiskopije:
* Kirik (1204), episkop niški (bugarska arhiepiskopija u Trnovu)

Episkopi Srpske pravoslavne crkve:
* Nikodim (1279), episkop niški
* Matej (1528 - 1532), mitropolit niševski i leskovački
* Jeftimije, mitropolit niševski i leskovački
* Georgije, mitropolit niševski
* Makarije (oko 1570 - 1587), mitropolit niševski
* Gerasim (1645-1649), mitropolit niševski
* Ruvim (1680—1707)
* Jaonićije I (1722-1754), mitropolit niški i belocrkvenski
* Pangelos (1734—1750)
* Georgije Popović (1735-1754), mitropolit niški i belocrkvenski
* Gavrilo Nikolić (1752)
* Kalinik (oko 1753), mitropolit belocrkvenski i niški
* Nikodim (oko 1754)
* Atanas (oko 1755)
* Gavrilo II, (1761—1777)
* Gerasim mitropolit (oko 1778)
* Makarije (1802-1815), 
* Melentije (1815-1821), mitropolit niški, obešen 1821. ispred Tvrđavavskog mosta
* Venedikt I (1821)
* Danilo (1821)
* Josif (1827-1832)
* Grigorije (1837—1842)
* Nikifor (1842)
* Venedikt II (1842—1845)
* Janićije II (1856—1858)
* Stevan Kovačević (1858—1862)
* Kalinik (1862—1869)
* Partenije (1869), arhiepiskop niševski
* Kalinik II (1869-1872), mitropolit niški
* Viktor Čolaković (1871—1883)
* Nestor Popović (1883—1884)
* Dimitrije Pavlović (1884—1889) 
* Jeronim Jovanović (1889—1894) 
* Inokentije Pavlović (1894—1898) 
* Nikanor Ružičić (1898—1911)
* Domentijan Popović (1911—1913)
* Dositej Vasić (1913—1933)
* Jovan Ilić (1933—1975) 
* Irinej Gavrilović (1975—2010; administrator 2010—11)
* Jovan Purić (od 2011)

## Reference

## Vanjske veze

* Eparhija niška
* Eparhija niška (manastiri) 
* Manastiri i crkve grada Niša
* Eparhija niška (proizvodni program i projekti) 
* Spisak episkopa Niške eparhije 
* Episkop Irinej (Gavrilović) tri decenije na čelu Eparhije niške („Pravoslavlje“, br. 930, 15. decembar 2005.) 
* 90-godišnjica svirepog ubistva više sveštenika Eparhije niške („Pravoslavlje“, br. 923, 1. septembar 2005.)
* EPISKOPI NIŠA OD 4. DO 6. VEKA 
* NIŠKA EPARHIJA U PRVOJ POLOVINI 18. VEKA 
* SPCO Lucern: Eparhija Niška
Eparhija zapadnoevropska

**Eparhija zapadnoevropska** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Justin Jeremić, a sjedište eparhije se nalazi u Parizu.

## Historija
Na ovom području prva kanonska eparhija osnovana je 1969. godine pod nazivom Eparhija zapadnoevropska i australijsko-novozelandska i njen arhijerej je bio episkop Lavrentije. Posle toga, 1973. godine, ona je podijeljena na Zapadnoevropsku kojom je nastavio da upravlja episkop Lavrentije i Australijsko-novozelandsku eparhiju kojom je upravljao episkop Nikolaj Mrđa. Tokom 1990. godine ona je podijeljena na Srednjoevropsku i Britansko-skandinavsku eparhiju i prestala da postoji pod tim imenom.

Sveti arhijerejski sabor na svom redovnom zasjedanju 1994. godine donio je odluku o arondaciji eparhija Srpske pravoslavne crkve na teritoriji zapadne Evrope. Zapadnoevropska eparhija tada je ponovo osnovana od dijelova Srednjoevropske, Britansko-skandinavske i Eparhije za zapadnu Evropu Mitropolije novogračaničke.

U sastav nove eparhije ušlo je područje Španije, Francuske, Luksemburga, Holandije i Belgije. Za prvog episkopa Eparhije zapadnoevropske Srpske pravoslavne crkve sa sjedištem u Parizu postavljen je dotadašnji episkop zapadnoevropski Mitropolije novogračaničke Damaskin (Davidović). Poslije episkopa Damaskina, za episkopa zapadnoevropskog postavljen je episkop Luka (Kovačević). Od 1997. godine je administrator Eparhije zapadnoevropske, a na redovnom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve 1999. godine izabran je za episkopa zapadnoevropskog na kojem se položaju i danas nalazi.

## Povezano
* Eparhija za zapadnu Evropu
* Eparhija srednjoevropska
* Eparhija britansko-skandinavska

## Vanjske veze
* Eparhija zapadnoevropska
* Srpska pravoslavna crkva u Holandiji
* Manastiri i Crkve Srpske pravoslavne Crkve
Eparhija kruševačka

**Eparhija kruševačka** je eparhija Srpske pravoslavne crkve sa sedištem u Kruševcu, gde se nalazi i saborna crkva eparhije.

Nadležni arhijerej je gospodin David.

## Osnivanje
Eparhija je formirana 19. novembra 2010. godine odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve na redovnom jesenjem zasjedanju. Kruševačku eparhiju čine dijelovi Niške, Šumadijske, Braničevske i Žičke eparhije.
Nakon osnivanja eparhije donesena je odluka da će prvi episkop biti izabran na redovnom proljećnom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora. Do tada je za administratora novoformirane eparhije postavljen gospodin Hrizostom.
 
Dana 13. februara 2010, održana je osnivačka sjednica i zvanično je pročitan akt o osnivanju eparhije. Za novog administratora je postavljen episkop šumadijski g. Jovan. Na sjednici su izabrani članovi Eparhijskog crkvenog suda, Eparhijskog savjeta i Eparhijskog upravnog odbora.

Dana 26. maja 2011. godine na redovnom Svetom arhijerejskom saboru SPC, na mesto vladike u novoosnovnoj Kruševačkoj eparhiji postavljen je jerođakon David Perović, docent Bogoslovskog fakulteta u Beogradu.

## Namjesništva
Novoformirana eparhija se sastoji od pet namjesništava: kruševačkog, ćićevačkog, trsteničkog, župskog i temnićkog.

U eparhiji se nalaze 88 parohija iz Brusa, Aleksandrovca, Trstenika, Varvarina, Ćićevca, Ražnja i Kruševca.

## Manastiri
Eparhija ima 13 manastira:
* Manastir Rođenja Presvete Bogorodice - Naupare, u Nauparu
* Manastir Pokrova Presvete Bogorodice - Mrezenica, u Mrzenici
* Manastir Vavedenja Presvete Bogorodice - Drenča, u Drenči
* Manastir Svetih Joakima i Ane - Strmac, u Batotama
* Manastir Svetog arhiđakona Stefana - Lepenac, u Lepencu
* Manastir Svetih besrebrenika Kozme i Damjana - Pleš, u Plešu
* Manastir Svetog proroka Ilije - Rudenica, u Rudenici
* Manastir Svetog arhiđakona Stefana - Milentija, u Milentiji
* Manastir Uspenja Presvete Bogorodice - Ljubostinja, u Prnjavoru
* Manastir Vavedenja Presvete Bogorodice - Veluće, u Veluću
* Manastir Svetog apostola i javanđeliste Luke - Bošnjane, u Bošnjanu
* Manastir Svetog Nikole Mirlikijskog - Svojnovo, u Svojnovu
* Manastir Pokrova Presvete Bogorodice - Lešje, u Lešju

## Povezano
* Kruševac

## Reference

* Formirana Eparhija kruševačka 
* Episkopija kruševačka — istorija i obnova 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije kruševačke
* Манастир Велуће на сајту Манастири и Цркве
Papa Zaharija od Aleksandrije

**Papa Zaharija od Aleksandrije** bio je koptski patrijarh Stolice sv. Marka od 1004. do 1032. U koptskom *[[Synaxarion]]u* se slavi na 13. dan mjeseca hathor.

Prema navodima Abu al-Makarima s kraja 12. vijeka, Zahatija je bio posljednji patrijarh koji je vodio korespondenciju s kršćanskim vladarima Nubije i Etiopiju. Tu je praksu zabranio fatimidski kalif Al-Hakim bi-Amr Allah. Zahariji je, međutim, naloženo da piše službene odgovore fatimidskog dvora svaki puta kada bi ti vladari pisali kalifu.

Papa Zaharija se sahranjen u crkvi sv. Marije u Koptskom Kairu.

## Izvori
Eparhija valjevska

**Eparhija valjevska** je eparhija Srpske pravoslavne crkve sa sjedištem u Valjevu, gde se nalazi Saborna crkva.

Nadležni arhijerej je gospodin Milutin.

## Istorijat

### Osnivanje
Još u vreme srednjovekovne srpske države, krajem 13. veka je na području severozapadne Srbije, ustanovljena Mačvanska eparhija, u čijem sastavu su se verovatno našla i područja kralja Dragutina u istočnoj Bosni. Ova episkopska katedra preseljena je sredinom 15. veka u Valjevo.

Valjevska episkopija javlja se pod tim imenom prvi put početkom 18. veka, na području Valjeva, Kolubare, Tamnave, Mačve, Podrinja i Rudnika. Po mišljenju Radoslava Grujića, njeni episkopi su, izuzimajući doba austrijske okupacije Srbije, bili i episkopi stare Moravičke i dela zvorničke eparhije kroz ceo 18. i prve tri decenije 19. veka. Tokom 18. veka i povremenim ulaskom valjevskog kraja u Austrijsko carstvo, stiču se povoljniji uslovi za oživljavanje verskog života pravoslavnih Srba i obnovu i jačanje crkvenog delovanja. Uprkos otporu austrijskih vlasti, Karlovačka i Beogradska mitropolija spojene su u jednu, 1726. godine. Nakon smrti mitropolita karlovačkog Vićentija Popovića, mitropolit beogradski Mojsije Petrović izabran je na njegovo mesto, zadržavajući kao administrator i oblasti kojima je do tada upravljao. Na taj način i Valjevska episkopija postaće deo Beogradsko-karlovačke mitropolije. Već oktobra 1737. Turci su ponovo osvojili Valjevo i najveći deo severozapadne Srbije. Beogradskim mirom, sklopljenim 1739., povratili su celokupno područje južno od Save i Dunava, čime je prestala da postoji austrijska Kraljevina Srbija. Na tom prostoru uspostavljen je Beogradski pašaluk. Crkveno ustrojstvo ponovo je moralo da se prilagođava novim državnim granicama. Valjevska eparhija, kao deo Beogradsko-karlovačke mitropolije, takođe je prestala da postoji, dok je episkop prešao u Srem. Valjevska eparhija biće sjedinjena sa Užičkom u Užičko-valjevsku mitropoliju kojom će, nakon ukidanja Pećke patrijaršije 1766. upravljati mitropoliti Grci. Tako će ostati sve do stvaranja Kneževine Srbije 1830. godine koja će, već sledeće godine staviti pod upravu i crkvu.

### Obnova
Godine 2006, na majskom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve, u Beogradu, donesena je odluka o podjeli Šabačko-valjevske eparhije i obnovi Valjevske eparhije poslije više od 200 godina, a za episkopa je postavljen vladika Milutin (Knežević), dotadašnji episkop australijsko-novozelandski.

## Eparhijska namesništva
* Arhijerejsko namesništvo I valjevsko
* Arhijerejsko namesništvo II valjevsko
* Arhijerejsko namesništvo podgorsko
* Arhijerejsko namesništvo tamnavsko
* Arhijerejsko namesništvo posavsko
* Arhijerejsko namesništvo kolubarsko

## Povezano
* Eparhija šabačko-valjevska

## Izvori
http://www.eparhijavaljevska.rs/

## Vanjske veze
Zvanična stranica Eparhije valjevske
Arapska poezija

**Arapska poezija** (arapski, **الشِعْر العَرَبي** *ash-shi`r(u) 'l-`arabiyu(u)*) je najstariji oblik arapske književnosti. Najstarija sačuvana djela arapske poezije datiraju iz 6. vijeka, ali se vjeruje da je prije toga postojala daleko duža i starija tradicija poezije prenošene usmenom predajom. Arapska poezija se tradicionalno dijeli u dva osnovna tipa - u rimi i u prozi. 

Poezija u rimi se dijeli u petnaest osnovnih metara koje je sakupio i objasnio Al-Farahidi u djelu “علم العروض” (Nauka Aruza). Al-Akhfash, njegov učenik, je kasnije dodao i šesanesti metar. Metri koje koriste arapski pjesnici su poznati kao “بحور” ili "Mora". Osnovna mjerna jedinica “mora” je “تفعيلة” (taf’ila) pri čemu svako "more" sadrži određeni broj taf’ila koje pjesnik mora pratiti u svakom stihu (*bayt*) pjesme. Brojanje metara u pjesama je vrlo rigorozno, pa uklanjanje vokala ili konsonanta može transformirati *bayt*. U poeziji u rimi *bayt* mora završiti sa istom rimom (*[[Qaafiyaa|qafiya]]*) u pjesmi.

Nakon ekspanzije islama u Perziju, arapski jezik su obogatili gramatičari i pisci perzijskog porijekla, ali i pjesnici. U 20. vijeku se bilježi preporod arapske poezije, posebno u Alžiru, Egiptu, Sjevernom Sudanu, Iraku, Siriji, Jordanu, Libanonu i Palestini.

## Vanjske veze

* The canonical meters of Arabic poetry
* Princeton Online Arabic Poetry (read and listen) Vocalised Arabic with Audio.
* Arabic poetry in arabic by era 
* http://www.al-bab.com/arab/literature/poetry.htm  Arabic poetry
* Arabic Poets at Poet Seers
* Islamic Poetry
Mušarif al-Daula

**Mušarif al-Daula** (r. **Abu 'Ali**, 1003. – maj 1025.) bio je bujidski emir Iraka od 1021. do smrti.

Bio je sin emira Bahe al-Daule, a nakon očeve smrti je vladao Bagdadom kao vazal svog brata Sultana al-Daule. Godine 1021. je turkijski garnizon Bagdada, nezadovoljan zbog dominacije dejlamitskih (iranskih) trupa u Sultanovoj vojsci, podigao pobunu i Abu Alija proglasio vladarem davši mu ime Mušarif. Dva brata su ispočetka pokušali spor izgladiti diplomatski, pa je Mušarif dobio titulu "kralj Iraka". Sultan ga je, međutim, svejedno pokušao vojno eliminirati, ali je poražen. Mušarif je tada imao vremena da uguši neke od ustanaka u brdskim pokrajinama; kriza uprave i dominacija vojske nad emirom je, međutim ostala. Nakon što je umro 1025. trebalo je dvije godine prije nego što je vojska pristala da novi emir postane njegov brat Džalal al-Daula.

## Literatura
*  
*  R. N. Frye (1975). *[[Cambridge History of Iran]], Vol. 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs*.
Ivan XVIII (papa)

**Ivan XVIII.**,  je bio papa od 25. prosinca 1003. do srpnja 1009. godine.

Bio je rodom iz Rapagana, mjesta u blizini grada Ascoli Pisceno. Otac mu je bio svećenik po imenu Leo. Na mjesto pape je došao zahvaljujući moćnom rimskom klanu Crescenzi, odnosno Giovanniju III koji je, koristeći drevnu titulu *patriciusa*, manipulirao papskim izborima. Njegov pontifikat su obilježile krize izazvane eskalacijom sukoba između rimsko-njemačkog cara Heinricha II i ivrejskog markgrofa Arduina koji se proglasio kraljem samostalne Italije. Sam Rim je bio pogođen kugom, ali i napadima Saracena koji su iz svojih uporišta na Sardiniji pustošili tirensku obalu. Jedino važnije postignuće Ivana bilo je osnivanje biskupije Bamberg koja je za svrhu imala intenziviranje misionarskog rada među poganskim Slavenima na istočnim granicama Carstva.

Nakon šest godina je Ivan podnio ostavku i povukao se u samostan, te nedugo nakon toga umro. Naslijedio ga je Sergije IV.
Konrad II od Koruške

**Konrad II** (1003&ndash;20. jul 1039), poznat po nadimkom **Mlađi**, bio je salijski vojvoda Koruške od 1035. do smrti.

Otac mu je bio koruški vojvoda Konrad, koji je umro 1011. kada je Konrad imao 11 godina. Tada je mjesto koruškog vojvode preuzeo Adalbero od Eppensteina; Konrad je zauzvrat proglašen grofom od Nahegau, Speyergau i Wormsgaua.

Godine 1024. je Konrad II bio jedan od kandidata za njemačko prijestolje, ali je titulu na kraju izborio njegov istoimeni rođak Konrad II, sin njegovog strica Heinricha od Speyera. Godine 1035. se Adalbero pobunio protiv salijske vlasti, pa mu je vojvodstvo oduzeto. Konrad ju je preuzeo i držao do smrti.

Naslijedio ga je budući kralj Heinrich III.
Car Jingzong od Zapadne Xije

**Car Jingzong od Zapadne Xije** (1003–1048), rođen kao **Li Yuanhao** () ili **Tuoba Yuanhao** (), bio je prvi car Carstva Zapadna Xia, smještenoj u sjeverozapadnoj Kini, a koji je vladao od 1038. do 1048. Bio je najstariji sin tangutskog vladara Li Deminga.

Jingzong se u mladosti odlikovao impozantnim fizičkim izgledom, ali i sklonošću čitanju, te je naučio kineski i tibetanski jezik kako bi što bolje obrazovao čitajući tekstove na temu prava i vojne strategije. Također se u slobodno vrijeme bavio slikanjem. Vođom Tanguta je postao nakon očeve smrti 1032. Ubrzo je počeo voditi ratove s kineskom dinastijom Song i protiv Ujgura na zapadu, kojima je preoteo strateški važan Hexi koridor.

Godine 1038. se proglasio carem. Njegova politika prema Kini je dovela do rata u kome su Kinezi primijenili strategiju spaljene zemlje. Jingzong je tako prisiljen na sporazum kojim je nominalno priznao sizerenstvo Songa, ali je od Kineza ishodio plaćanje godišnjeg danka.

Na unutrašnjem planu je podržavao angažiranje kineskih savjetnika i modeliranje državne uprave po kineskom uzoru, ali se oštro suprotstavljao preuzimanju kineske kulture. Umjesto toga je inzistirao na korištenju tangutskog pisma. 

Godine 1048. ga je pokušao ubiti sin. Tada mu je odsječen nos. Jingzong je preživio sam napad, ali je poslije umro nakon što se rana inficirala.

## Vanjske veze
* The Western Xia
Herleva

**Herleva** (cca. 1003 – cca. 1050) također poznata i kao **Herleve**, **Arlette**, **Arletta** i **Arlotte**, bila je nevjenčana supruga normandijskog vojvode Roberta I i majka budućeg engleskog kralja Williama Osvajača. Oko godine 1031. se udala za Herluin de Contevillea, s kojim je imala dva sina - Oda od Bayeuxa i grofa Roberta od Mortaina, koji će postati Williamovi bliski suradnici.

O Herlevinom porijeklu i ranom životu nema pouzdanih podataka. Najčešće se navodi kako je bila rodom iz grada Falaise, odnosno kćer kožara po imenu Fulbert od Falaisea. Jedna od legendi govori kako ju je vojvoda Richard promatrao sa zidina zamka dok je bosonoga gazila po odjeći u bačvi s bojom - što je bila uobičajena tehnika bojanja odjeće u to vrijeme. Spazivši kako je vojvoda promatra, namjerno je podigla haljinu. On ju je tada pozvao u svoj zamak, ali je ona rekla da će pristati jedino ako uđe kroz glavnu kapiju na konju. Vojvoda, obuzet požudom, je na to priznao.

Otac joj je kasnije, prema navodima Orderica Vitalisa, postao vojvodin komornik.

## Napomene
Ibn Zaydun

**Abu al-Waleed Ahmad Ibn Zaydún al-Makhzumi** (1003-1071), poznatiji kao **Ibn Zaydún** (puno arapsko ime **أبو الوليد أحمد بن زيدون المخزومي**) bio je arapski pjesnik koji je djelovao u Cordobi i Sevilli u al-Andalusu (muslimanska Iberija). Bio je rodom iz arapske aristokratske porodice Makhzum. Na njegov život i djelo je značajno uticala ljubavna veza s Walladom bint al-Mustakfi, kćeri kalifa Muhameda III, koja je i sama bila renomirana pjesnikinja. Nakon što je pao u nemilost, morao je bježati iz Kordobe i utočište našao kod Abada, vladara Seville, a kasnije i njegovog sina Al-Mu'tamida. Nakon što su vladari Sevilje nakratko zauzeli Kordobu, vratio se kući. Nostalgija za izgubljenim zavičajem je čest motiv njegove poezije.

## Izvori


## Literatura
* Ahmad ibn Abd Allāh Ibn Zaydūn, Mahmūd Subh. (1979). *Poesias*, Instituto Hispano-Árabe de Cultura, ed. University of Virginia.
* Concha Lagos. (1984). *Con el arco a punto* Instituto Hispano-Arabe de Cultura. University of California. .
* Sieglinde Lug. (1982). *Poetic Techniques and Conceptual Elements in Ibn Zaydūn's Love Poetry*, University Press of America (based on the author's thesis). 
* S. Jayyusi. (1992). *The Legacy of Muslim Spain*. pp. 343–351.
Edward Ispovjednik

**Edvard III. Ispovjednik** (staroengleski: *Ēadƿeard se Andettere*, francuski: *Édouard le Confesseur*) (oko 1003. - 5. siječnja 1066.), engleski kralj od 1042. godine, proglašen je katoličkim svecem. Bio je jedan od zadnjih anglosaskih kraljeva Engleske. Obično ga se smatra zadnjim vladarem iz kuće Wessex. Vladao je od 1042. do 1066. godine. Tehnično gledano, zadnji vladar je bio Edgar II. Ætheling koji je u zadnjim mjesecima 1066. bio proglašen za kralja, no bio je svrgnut nakon 8 tjedana.

Sin je Ethelreda II. Nespremnog, koji je 1013. pred danskim napadima izbjegao u Normandiju i Eme Normandijske. Odgojen je u Normandiji, pa je stoga bio sklon normanskim utjecajima. Njegovim ustoličenjem za engleskog kralja prekinuta je danska prevlast u Engleskoj, te je ponovno vraćena na vlast anglosaska kraljevska dinastija. Anglosaski pravni običaji, kodificirani poslije njegove smrti, prozvani su po njemu (*[[Leges Edwardi confessoris]]*). Bio je poštovan u narodu zbog djelâ milosrđa; razvijao je zajedništvo sa Svetom Stolicom.

Za vrijeme njegova kraljevanja se kraljevska vlast u Engleskoj nastavila raspadati, dok je moć grofova rasla. Pretkazala je buduću normansku vlast, čiji je vojvoda Vilim Osvajač porazio Edvardovog nasljednika Harolda II. Godwinsona i prisvojio englesku krunu.

Edvard je naslijedio sina Knuta Velikog, Hartaknuta, vrativši vlast dinastiji Wessex nakon razdoblja danske vlasti koja je trajala otkad je Knut pokorio Englesku 1016. godine. Kad je Edvard umro 1066., nije imao sina koji bi ga naslijedio, zbog čega je uslijedio sukob u kojem su tri čovjeka polagala pravo na englesko prijestolje.

Svecem je proglašen u Katoličkoj Crkvi, štuje ga Engleska crkva i druge anglikanske zajednice. Zaštitnik je kraljeva, teških brakova, razdvojenih supružnika i britanske kraljevske obitelji. Od vremena kad je vladao Henrik II. sve do 1348., smatralo ga se svecem zaštitnikom Engleske. Kad je kraljevao Edvard III., za sveca zaštitnika Engleske se uzelo svetog Jurja, a Edvard je ostao zaštitnikom britanske kraljevske obitelji. Njegov blagdan je 13. listopada. Za sveca ga je proglasio papa Aleksandar III. 1161. godine u Rimu.

U pručavanju vremena i vlasti Edvarda III. korisne su kronike kao što su Anglosaska kronika, a životopis o Edvardu III. napisao je Ailred od Rievaulxa (Život sv. Edvarda, kralja i ispovjednika). O životu Edvarda III. djelo je pisao i nepoznati autor, temeljem naloga Edvardove supruge Edite. To poznato djelo je Vita Ædwardi Regis qui apud Westmonasterium Requiescit (Život kralja Edvarda koji počiva u Westminsteru). O ovom kralju je nastala i islandska saga Saga Játvarðar konungs hins helga, koja je nastala u 14. stoljeću kompiliranjem ranijih engleskih izvora i francuske Chronicon Universale Anonymi Laudunensis (ili zajedničkog izvora) kao izvor.

Naslijedio ga je Harold II., kralj Engleske.

## Reference
1004.

__NOTOC__
Godina **1004.** (**[[rimske brojke|MIV]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.

## Događaji

* Trupe kordopskog vezira Al-Mansura zauzimaju i pustoše katalonski grad Manresa. (ili 1002).
* 14. 5. &ndash; Njemački kralj Heinrich II u Paviji okrunjen za svetog rimskog cara. Svađa između njegove njemačke svite i građana Pavije eskalira u veliki oružani sukob.
* Njemački kralj Heinrich II započinje rat protiv poljskog kneza Boleslava I Hrabrog koji će potrajati sve do 1018.
* Danski kralj Sven Rašljobradi uništava grad Norwich u Engleskoj.
* Poljski knez Boleslav I Hrabri je prisiljen odreći se češkog prijestolja, koje preuzima knez Jaromir.
* Sancho III postaje kralj Navare, Aragona i Kastilje.
* Kitanska dinastija Liao pokreće veliki pohod na jug protiv kineske dinastije Song i prodire sve do Shanyanga, sjeverno od kineske prijestolnice Kaifeng. U bitci kod Shanzhoua elitni kineski samostrijelac snajper ubija Xiao Talina, generala u službi dinastije Liao.
* Arapski pljačkaši zauzimaju i pustoše grad Pisa u Italiji.
* Škotski grad Aberdeen dobija status biskupije.
* Sjevernu Afriku pogodili kuga i glad.
* decembar &ndash; U Buhari prestaje postojati Samanidska dinastija.

## Rođenja

* Goda od Engleske, engleska princeza (u. 1055)
* Abdallah ibn Al-Aftas, maurski gospodar Badajoza (približni datum) (u. 1060)

## Smrti

* 13. 11. &ndash; Abbon od Fleuryja
* Adelaide od Akvitanije, supruga francuskog kralja Huga Capeta
* Erik Crveni (ili 1003) (r. 950)
* Li Jiqian, tangutski *[[jiedushi]]* koji je vladao sjeverozapadnom Kinom kao preteča dinastije Zapadna Xia (r. 963)

## Reference
Friedrich od Donje Lotaringije

**Friderich od Luxembourga** (cca. 1003 – 18. maj 1065) bio je grof od Malmedyja od 1035. i vojvoda Donje Lotaringije od 1046. do smrti. Bio je mlađi sin Frederika, gospodara Gleiberga i Ermentrude, odnosno unuk grofa Siegfrieda od Luxemboruga.

Godine 1044. Gothelo I, vojvoda obiju Lotaringija - Gornje i Donje - je umro. Njegov najstariji sin Godfrey je naslijedio samo Gornju Lotaringiju; rimsko-njemački car Heinrich III je prvo zaprijetio kako će drugo vojvodstvo dati njegovom nesposobnom bratu Gothelu II. S obzirom da se Godfrey pobunio, Heinrich je za vojvodu imenovao Friedricha, koji je bio rođak Adalberta, vojvode Gornje Lotaringije.

Uz pomoć svog brata Adalbera III, biskupa Metza, Friedrich je nametnuo svoj autoritet u vojvodstvu i otpočeo rat protiv pobunjenog Godfreya. Usprkos odanosti caru, njegovi vojni neuspjesi su potakli cara da dijelove njegovog vojvodstva otkida kako bi zemljom nagradio vojnički uspješnije vitezove. Friedrich je na kraju poginuo u ratu pritiv Annoa II, nadbiskupa Kölna, nakon čega je kralj Heinrich IV vojvodstvo dao Godfreyu.

Njegova prva supruga je bila Gerberga (u. cca. 1049), kćer grofa Eustacea I od Boulognea. S njom je imao kćer po imenu Jutta, koja se udala za grofa Walerana od Arlona. Njegova druga supruga (1055) je bila Ida (u. 1102), kći Bernarda II od Saksonije, koja se poslije Friederichove smrti udala za grofa Alberta III od Namura.
Hedwige od Francuske, grofica od Neversa

**Hedwig od Francuske**, također poznata i kao **Advisa**, **Alix** ili **Avoye** (cca. 1003–1063) bila je francuska princeza, odnosno kćer kralja Roberta II i Constance od Arlesa. Godine 1016. se udala za grofa Renauda I od Neversa. S njim je imala sljedeću djecu:

* Guillaume I od Neversa (cca. 1030-1083/1097)
* Henry od Neversa (u. 1067)
* Guy od Neversa (u. 1067)
* Robert od Neversa, barun od Craona (cca.1035-1098)
* Adelaide of Nevers
Manresa

**Manresa** () je sjedište comarce Bages, smještene u središtu Katalonije u Španije, na obali rijeke Cardener. Predstavlja industrijsko središte gdje se proizvode tekstil, metal i staklo. Zgrade Manrese se nalaze oko bazilike Santa María de la Seo. Grad je poznat po tome što se u njemu zaustavio Sveti Ignacije Loyola na povratku s Montserrata 1522. i u njemu usamljen čitao godinu dana, čime je stvorio temelj za svoje Duhovne vježbe. Zbog toga je grad predmet hodočašća za katolike.

## Izvori

## Literatura

* Panareda Clopés, Josep Maria; Rios Calvet, Jaume; Rabella Vives, Josep Maria (1989). *Guia de Catalunya*, Barcelona: Caixa de Catalunya.  (Spanish).  (Catalan).
* Chaytor H.J., (1933). *A History of Aragon and Catalonia*, London: Methuen & CO. LTD. DP125.C5
* Trueta J., (1946). *The Spirit of Catalonia*, London: Oxford University Press. DP302.C62T7
* Balcells Albert, Walker J. Geoffrey, (1995). * Catalan Nationalism*, New York: St. Martin's Press. 
* Roig Sebastiá, (2008). *Catalonia*, Triangle Postals. 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Official website 
* Manresa tourist 
* Official website of The See basilica 
* Guide to the city 
* Fira Mediterrania in Manresa