Genetička varijacija

**Genetička varijacija** je termin engleskog porijekla, koji opisuje istovremenu (sinhroničnu) varijaciju  alela nekog  gena  u  genskom fondu.  Javlja ae u  među populacijama, zasnovana na individualnim nositeljima varijantnnih gena. Ukratko, to je pojava da se različiti biološki sistemi,  u istom  vremenskom presjeku,  međusobno razlikuju na razini jedinki i populacija. Prema tome, za razliku od pojma genetička varijabilnost za koji je glavna determinanta promjenljivost u vremenu, glavna odrednica pojma genetička varijacija je genetička različitost u funkciji prostora.

Genetička varijacija nastaje  slučajnim mutacijama, koje su  stalne  kvalitativne ili kvantitativne promjene u genomu određene jedinke i  populacije, pripadajuće vrste organizama.

## Međuindividualna varijacija
Genetička varijacija između jedinki  unutar populacije se ispoljava na različitim razinama . Moguća je identifikacija  zapažanjem  fenotipske varijacije, bilo kvantitativnih ili kvalitativnih svojstava. Kvantitativne su one  osobine koje variraju kontinuirano, a kodirane su mnogiim  genima, npr, dužina posmatranih dijelova tijela ili bilo koja druga mjerljiva ili brojljiva osobina. Za takva svojstva je karakteristično poligensko nasljeđivanje. U kategoriji kvalitativnih osobina, mogući fenotipovi variraju diskretno, alternirajuće i kodiraju ih  jedan ili nekoliko gena (npr., bijela, roza, crvena boje latica u određenih biljaka). Takva svojstva imaju monogensko ili oligogensko nasljeđivanje.

Genetička varijacija se  može  identificirati I ispitivanjem varijacije na nivou enzima pomoću proteinske  elektroforeze. Polimorfni geni imaju više od jednog alela na svakom lokusu. Tako kod insekata i biljaka, polovina gena za enzime mogu biti polimorfni, dok su kod kičmenjaka.polimorfizami  relativno rjeđi. 
Konačno, u osnovi , genetička varijacija je uzrokovanana  promjenama nukleobaza u nukleotidima, tj.  genima. Nova tehnologija sada omogućuje naučnicima da direktno sekvenciraju  DNK  čija struktura najdirektnije odražava genetičke  varijacije, daleko pouzadanije nego  analiza genskih produkata – proteina elektroforezom. Ispitivanje DNK je  pokazalo genetičke varijabilnosti  I u kodirajućim I nekodirajućim intronskim regijama. regijama  gena.

Genetička varijacija će rezultirati fenotipskom  varijacijom, ako varijacije u redoslijedu nukleotida u DNK rezultatiraju  u razlikama u redoslijedu ili vrsti  aminokiselina  u proteinimakoji su  kodirani sa DNK sekvence, a ako rezultanta razlike u peptidnom nizu sekvencu aminokiselina utiče na oblik, a time i funkciju enzima.

## Međupopulacijska varijacija
Međupopulacijaska  genetička varijacija se odnosi  na pojavu da se dvije ili više istovremenih populacija osređene vrste međusobno razlikuju u genetičkoj strukturi tj. po strukturi genskog fonda. Ovakva varijacija u genetičkoj strkturi  se često javlja među populacijama koje žive na različitim lokacijama. Geografska varijacija može biti posljedica razlike u selekcijskom pritisku ili djelovanja genetičkog drifta.

## Mjerenja
Genetička varijacija unutar populacije se obično mjeri kao postotak polimorfnih genskih lokusa ili postotak genskih lokusa heterozigotnih jedinki.

## Izvori

Nasumične  mutacije  su početni izvor genetičke varijacije. Mutacije su vjerovatno bile rijetke, a većina ih je neutralna ili štetna, ali u nekim slučajevima novi aleli mogu davati  prednost  u prirodnom odabiranju.
Mutacije mogu biti genske, hromosomske i  genomske.

Hromosomske mutacije mogu biti  strukturne (duplikacija, delecija, translokacija  i  inverzija i/ili numeričke (razni obimi aneuploidija).

Poliploidija  je primjer hromosomskih mutacija. To je stanje u kojem organizmi imaju tri ili više skupova genom ske varijacije (3n ili više). Mutacija se javlja kod roditelja koji nakon parenja imaju šansu da je prenesu u  potomstvo svih narednih generacija, skupa sa [osobinama koje ona kontrolira.

*Crossingover* i slučajna segregacija tokom mejoze mgu  rezultirati u proizvodnjom novih alela ili njihovih  novih kombinacija.  Rekombinacija ustvari predstavlja generiranje nove genetične varijacije na osnovu rearanžmana postojećeh genetičkog materijala, a ne njegovih  (kvalitativnih ili kvantitativnih) promjena.

Osim toga, I slučajna oplodnja također doprinosi genetičkoj  varijaciji. Rekombinacije putem  
Varijacija i rekombinacije mogu  biti olakšane prijenosom putem  i ugradnje  genetičkih  elemenata u razne vektore, poznatije kao endogene  retrovirusne  linije (‘’Setúbal’’)

Za dati genom jednog  višećelijskih organizma, genetičke varijacije mogu biti stečene u somatskim ćelijama  ili naslijeđene  germlinijom, putem gameta.

## Povezano
* Populacija
* Individualna promjenljivost
* Genetička struktura populacije

## Reference