open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andrej Beli

**Boris Nikolajevič Bugajev** (; Moskva, 26. oktobar 1880 - Moskva, 8. januar 1934), poznat pod književnim pseudonimom **Andrej Beli** (), bio je ruski pesnik, romanopisac, esejista i književni teoretičar. Sin uglednog matematičara Nikolaja Bugajeva, Beli se školovao na prirodno-matematičkom fakultetu u Moskvi. Istovremeno je intenzivno proučavao savremenu i klasičnu književnost i filozofiju. Po estetičkim i poetičkim stavovima spada u mlađu generaciju ruskih simbolista. Na njegova uverenja snažno je uticao Kant, Niče, Rikert, Vladimir Solovjov, a posebo antropozof Rudolf Štajner, čiji je Beli bio saradnik i sledbenik. Spajajući dramske, epske i lirske elemente stvorio je novi književni žanr simfoniju. Napisao ih je četiri: *Herojsku*, *Dramsku*, *Povratak* i *Pehar oluju*. Objavio je zbirke pesama: *Zlato u azuru*, *Urna* i *Pepeo*. Eksperimentisao je na planu jezika u poemi *Glosolalija*. Temu Oktobarske revolucije obradio je u poemi *Hristos Voskrese!*

Objavio je nekoliko romana: *Srebrni golub*, *[[Petrograd (roman)|Petrograd]]*, *Moskva*,* Kotik Letajev* i *Pokršteni Kinez*. U njima je jezički inventivno obrađivao teme odnosa inteligencije i naroda, revoluciju, apsurdnost postojanja i dr. Teorijska gledišta objavio je u zbornicima *Simbolizam*, *Arabeske*, *Zelena livada* i dr. Veoma su značajni i njegovi memoari *Na granici dvaju vekova*, *Početak veka* i *Između dveju revolucija*.

## Reference

## Literatura

*
Petrograd (roman)

***Petrograd*** () roman je ruskog književnika Andreja Belog. Smatra se jednim od najvažnijih proznih ostvarenja simbolizma ruske i svetske književnosti. Roman ima dugu i složenu istoriju autorskih redakcija teksta. Prva verzija je objavljena 1912, druga je izdana periodično u časopisu *Širin* tokom 1913. i 1914, koja je štampana u obliku knjige 1916. godine. Nezadovoljan konačnim ishodom Beli je skratio tekst gotovo za trećinu i izmenjenu verziju objavio u Berlinu 1922. Ova takozvana berlinska verzija se najčešće uzima za konačnu.
 
Radnja se odigrava u Sankt Peterburgu 1905. Nikolaj Apolonovič Ableuhov, student filozofije, obećava revolucionaroj grupi, čiji je član, da će izvršiti atentat na svog oca Apolona Apolonoviča, senatora i zaposlenika u ministarstavu, tako što će postaviti tempiranu bombu u očevu radnu sobu. Posebnost ovog romana se ne ogleda u zapletu, već u originalnoj i kompleksnoj formi. Napisan u fragmentima, sa repetatitivnim delovima, u ahronološlkom nizu i jezikom zasnovanim na stalnim poigravanjem ritmom i slojevima zvučanja, roman gotovo da podriva logičku i klasičnu strukturu romanesknog obrasca. Čitalac je pozvan da aktivno učestvuje, više nego što se to obično očekuje, pri rekonstruisanju i povezivanju narativnih delova. U *Petrogradu* su prisutne opsesivne teme i motivi Andreja Belog: položaj Rusije između Istoka i Zapada, apokaliptična vizija iz koje će proizići vaskrsenje, sukob oca i sina, haosa i sklada, birokratija, Štajnerova antropozofija, misticizam Vladimira Solovjova, zapadne filozofske ideje (Marks, Kant, Niče) i dr. Veliki broj sižejnih linija i likova sadrže reference na ruske devetnaestovekovne klasike Puškina, Gogolja, Dostojevskog i Tolstoja. Po povratku iz emigracije Beli je preradio *Petrograd* u dramu koja je prvi put izvedena novembra 1925. godine Ocenjena kao oda terorističkim akcijama esera, drama se nije dugo zadržala na sceni. Rusko-američki književnik Vladimir Nabokov popularisao ga je van granica Rusije, tvrdeći da je pored Džojsovog *[[Uliks (roman)|Uliksa]]*, Kafkinog *[[Probražaj (pripovetka)|Preobražaja]]* i prve polovine Prustovog *[[U traganju za izgubljenim vremenom]]*, u pitanju najbolji roman dvadesetog veka. Srpski prevod je načinila Milica Nikolić, koji je prvi put objavljen 1961. godine.

## Povezano
* Konstantin Pobjedonoscev, pravnik, političar i ideolog koji je poslužio kao model za lik Apolona Apolonoviča;
* Boris Savinkov, književnik i revolucionar koji je poslužio kao model za lik Nikolaja Apolonoviča;

## Reference

## Literatura
* 
*
Vladimir Solovjov

**Vladimir Sergejevič Solovjov** (; Moskva, 28. januar 1853 — Uzkoje, 30. avgust 1900) bio je ruski filozof, teolog, pesnik, pisac pamfleta i književni kritičar, koji je igrao značajnu ulogu u razvoju ruske filozofije i poezije s kraja 19. i duhovnog preporoda s početka 20. veka.

## Život i rad
Vladimir Sergejevič Solovjov, sin istoričara Sergeja Mihajloviča Solovjova, rođen je u Moskvi, 28. januara 1853. Njegova majka, Poliksena Vladimirovna, bila je poljskog porekla, i među njenim precima bio je mislilac Grigorij Skovoroda.

U svojim tinejdžerskim danim Solovjov se odrekao pravoslavlja zarad nihilizma, ali je kasnije njegovo neodobravanje pozitivizma viđeno kao izražavanje stavova u skladu sa stavovima pravoslavne crkve.

U svom delu „Kriza zapadne filozofije: Protiv pozitivizma“ Solovjov je kritikovao pozitivističko odbijanje Aristotelovog esencijalizma, odnosno filozofskog realizma. Pozitivizam, prema Solovjovu, samo potvrđuje pojavu nekog objekta, negirajući intuitivnu realnost koju ljudi doživljavaju kao deo svoje svesti.

Vladimir Solovjov postao je prijatelj i poverenik Fjodora Dostojevskog. Suprotno od stavova Dostojevskog, Solovjov je bio naklonjen rimokatoličkoj crkvi. On se zalagao za ukidanje raskola (ekumenizam, sobornost) između pravoslavne i katoličke crkve - eventualno, „sa etičke i socijalne tačke gledišta“, spajajući sve u katolicizam.

Solovjov se nikada nije ženio, niti je imao decu, ali, vodio je idealizovane odnose, koje je ovekovečio u svojoj duhovnoj ljubavnoj poeziji, uključujući dve žene po imenu Sofija. Odbacio je tvrdnje mistične Ane Šmit, koja je tvrdila da je njegov božanski partner.

Solovjov je umro kao siromašni beskućnik 1900. godine, ostavljajući svog brata Mihajla Sergejeviča i nekoliko kolega da brane njegovo intelektualno nasleđe.

## Uticaj
Široko je rasprostranjeno mišljenje da je Solovjov bio glavna inspiracija za Dostojevskog za likove Aljoše i Ivana Karamazova u delu Braća Karamazovi. Uticaj Solovjova se takođe može videti u delima simbolista i neoidealista kasnije ruske sovjetske ere. Njegova knjiga „Smisao ljubavi“ može se posmatrati kao jedan od filozofskih izvora Tolstojeve „Krojcerove sonate“ (1889). Ovo je takođe delo u kome je uveo pojam “sizigi” da bi označio “bliski savez”.

Solovjov je uticao na religioznu filozofiju Nikolaja Berđajeva, Sergeja Bulgakova, Florenskog, Franka, na ideje Rudolfa Štajnera i poeziju i teoriju ruskih simbolista, odnosno Belija, Bloka i drugih.

## Reference

## Literatura
* 
* 

## Vanjske veze

* Biografija na sajtu Internet enciklopedije filozofije
* Njegova ili dela o njemu
Konstantin Pobjedonoscev

**Konstantin Petrovič Pobjedonoscev** (, Moskva, 2. jun 1827 – Sankt Peterburg, 23. mart 1907) bio je pravnik i političar, profesor univerziteta, senator i ober-prokuror Svetog praviteljstvujuščeg sinoda Ruske pravoslavne crkve u Petrogradu.

## Biografija
Bio je sin profesora moskovskog univerziteta. Prava je završio 1846, a zatim je bio činovnik u senatu. U periodu 1860-1865. bio je profesor građanskog prava na moskovskom univerzitetu. Godine 1863. pratio je carevića Nikolaja Aleksandroviča u njegovim putovanjima po Rusiji, koja je opisao u svom delu „Письма о путешествии наследника-цесаревича по России от Петербурга до Крыма“ (1864).

Od 1868. bio je senator, od 1872. član Državnog saveta, a 1880-1895. ober-prokuror Sinoda RPC. Predavao je i pravo i budućim carevima Aleksandru III i Nikolaju II i imao je veliki uticaj na njih.

Po kasnijim sovjetskim izvorima smatrao se za “predstavnika krajnje reakcije”. Bio je protivnik zapadnoevropske kulture i buržoaskog načina života. Svoje poglede izložio je u delu „Московский сборник“ (1896). Glavni poroci su, po njegovom mišljenju, racionalizam i vera u dobru prirodu čoveka.

Na mestu ober-prokurora je vršio progone raskolnika i sekti. Radio je na širenju crkvenog obrazovanja nasuprot građanskog. Godine 1905. je za vreme Prve ruske revolucije dao je ostavku.

Počasni je član Srpskog učenog društva od 1881. Počasni je član Srpske kraljevske akademije od novembra 1892. Bio je član i Francuske akademije.

## Literatura
* Encyclopaedia Britanica 18 (Anonim)
* Энциклопедически словарь. С. Петербург, Брокгаузъ и Єфронъ, 1890–1904. 23 (1898) 951–954 (Anonim)
* Grande Encyclopédie, Paris 26, 1157–1158 (L. Legras)
* Большая советская энциклопедия, Moskva 203 (1975) 193 (П. А. Зайончковский)

## Vanjske veze

* Biografija na sajtu SANU
Shivers

***Shivers*** (; ), također poznat i pod naslovima ***The Parasite Murders*** () i ***They Came from Within*** () je kanadski science fiction horor film snimljen 1975. godine u režiji Davida Cronenberga. Radnja je smještena u kompleks modernih stambenih zgrada u jednom montrealskom predgrađu i prikazuje kako je jedan od njegovih stanara, poludjeli naučnik, razvio umjetni parazitski organizam koji se širi seksualnim kontaktom i kod ljudi izaziva nekontrolirani libido i gubitak svih inhibicija. Protagonist, koga tumači Paul Hampton, je ljekar koji se suočava sa nizom ubistava i zastrašujućih događaja, te pokušava zaustaviti ono što izgleda kao opasna zaraza.

Snimljen s relativno niskim budžetom, pri čemu su kao lokacije poslužili novoizgrađeni neboderi u montrealskom naselju Nun's Island, *Shivers* je Cronenberga učinio poznatim. To je bilo dijelom zbog komercijalnog uspjeha, odnosno toga da je bio najgledaniji kanadski film godine, ali još više zbog kontroverzi koje je u kanadskoj javnosti izazvao njegov zastrašujući i uznemirujući sadržaj, prije svega eksplicitne scene nasilja. Uticajni novinar Robert Fulford je u svojoj kolumni gledatelje podsjetio da je film djelomično organizirala vladina Kanadska korporacija za razvoj filma (današnji Telefilm Canada), odnosno porezni obveznici, a što je dovelo i do rasprava u Parlamentu. Cronenberg je kasnije tvrdio da su ga zbog filma, navodeći klauzule ugovora o "nemoralnom ponašanju" izbacili iz stana, te je imao poteškoća pri prikupljanju sredstava za svoj sljedeći film *[[Rabid (film)|Rabid]]*.

## Uloge
* Paul Hampton ... Roger St. Luc
* Joe Silver ... Rollo Linsky
* Lynn Lowry ... Bolničarka Forsythe
* Alan Migicovsky ... Nicholas Tudor
* Susan Petrie ... Janine Tudor
* Barbara Steele ... Betts
* Ronald Mlodzik ... Merrick
* Barry Boldero ... Det. Heller
* Camil Ducharme ... Mr. Guilbault
* Hanka Posnanska ... Mrs. Guilbault
* Wally Martin ... Vratar
* Vlasta Vrána ... Kresimer Sviben
* Silvie Debois ... Benda Sviben

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* Interview with David Cronenberg about ''Shivers'' (CBC television via TIFF)
Oktobarski manifest

**Oktobarski manifest** ili **Oktobarski proglas** () bio je značajan zakonodavni akt kojeg je izdao imperator Nikolaj II Aleksandrovič kao odgovor na Rusku revoluciju 1905.

Manifest je obnarodovan 17. oktobra 1905, a sačinjen je po predlogu ministra Sergeja Vitea.

## Odredbe
Istorijski značaj Oktobarskog manifesta ogledao se u tome što je imperator sveruski prestao da bude jedini zakonodavac. Zakonodavna vlast je podijeljena između imperatora i Državne dume.

Manifest se u osnovi sastojao iz tri tačke. Prva tačka je predviđala neotuđive građanske slobode na načelima neprikosnovenosti ličnosti i slobode savjesti, govora, okupljanja i udruživanja. Druga tačka je predviđala proširenje biračkog prava za već raspisane izbore za Državnu dumu, kao i da će se regulisanje daljeg izbornog zakonodavstva prepustiti novoustanovljenom zakonodavnom poretku. Treća tačka je predviđala da nijedan zakon neće imati snagu bez odoborenja Državne dume, kao i da će narodni predstavnici imati mogućnost da nadziru izvršnu vlast.

Naredne godine, 23. aprila 1906, temeljno su promijenjeni Osnovni državni zakoni Ruske Imperije na osnovu dotad tri izdata proglasa: o osnivanju Državne dume, o poboljšanju državnog poretka i o preuređenju Državnog savjeta. Tada su Osnovni državni zakoni faktički postali prvi ruski ustav.

## Povezano
* Ruska revolucija 1905.
* Osnovni državni zakoni Ruske Imperije

## Reference

## Vanjske veze
* Высочайший манифест об усовершенствовании государственного порядка („док.история.рф“)
Osnovni državni zakoni Ruske Imperije

**Osnovni državni zakoni Ruske Imperije** () bili su svojevrsni akti ustavnog karaktera u Ruskoj Imperiji od 1833. do 1917.

## Kodifikacija
Osnovni državni zakoni su kodifikovani 1832. pod rukovodstvom grofa Mihaila Speranskog, glavnog upravnika Drugog odjeljenja Sopstvene kancelarije Njegovog imperatorskog veličanstva. Bili su dio prvog toma Zbornika zakona Ruske Imperije (). Njihov prvi član je određivao imperatora sveruskog kao „samodržavnog i neograničenog monarha”. Vladar je bio ustavotvorac i zakonodavac.

Osnovni državni zakoni su bili podijeljeni u dva razdjela. Prvi je uređivao sveta prava i povlastice vrhovne samodržavne vlasti, a drugi imperatorsku porodicu. Po izdanju iz 1857. bilo je ukupno 203 zakonska člana i 15 poglavlja, kao i pet zakonskih priloga.

## Prvi ustav
Osnovni državni zakoni su temeljno promijenjeni 23. aprila 1906. kada je ih imperator Nikolaj II Aleksandrovič prilagodio svojim dotad izdatim proglasima: o osnivanju Državne dume, o poboljšanju državnog poretka i o preuređenju Državnog savjeta. Bilo je to njihovo posljednje izdanje.

Osnovni državni zakoni su faktički postali prvi ruski ustav. Sastojali su se od ukupno 223 zakonska člana i 17 poglavlja unutar dva razdjela. Njihov prvi član je određivao rusku državu kao jedinstvenu i nedjeljivu. U četvrtom članu je definisano da „imperatoru sveruskom pripada vrhovna samodržavna vlast“. Zakonodavna vlast je podijeljena između tri činioca: imperatora, Državnog savjeta i Državne dume. Vladar je bio „vrhovni rukovodilac svih spoljnih odnosa ruske države sa inostranim državama“ i „državni vožd ruske armije i mornarice“.

## Povezano
* Ruska revolucija 1905.
* Oktobarski manifest

## Izvori
Les Innocents aux mains sales

***Les Innocents aux mains sales*** () je francusko-italiijansko-zapadnonjemački kriminalistički film snimljen 1975. godine u režiji Claudea Chabrola. Predstavlja adaptaciju romana *The Damned Innocents* američkog pisca Richarda Neelyja. Protagonistica, čiji lik tumači Romy Schneider je privlačna žena koja u St. Tropezu živi sa svojim bogatim, ali ostarjelim, piću sklonim i srčanom bolešču opterećenim mužem (koga glumi Rod Steiger). Radnja prikazuje kako ga zajedno sa mladim ljubavnikom (koga tumači Paul Giusti) odluči likvidirati i sakriti leš, ali kako nakon toga ljubavnik nestaje zajedno sa muževim novcem, a ona ostaje u vili sama, siromašna, ali i pod prismotrom policije koja je uvjerena da je počinila zločin.

*Les Innocents aux mains sales* se smatra jednim od slabijih, ali i neobičnijih filmova u bogatoj filmografiji Claudea Chabrola. Kritičari su mu zamjerali neuvjerljiv scenarij, ali su sa druge strane izuzetno pohvalili nastup Schneider koja tumači jedini ženski lik u cijelom filmu.

## Uloge

## Izvori

## Vanjske veze
*
Le Gitan

***Le Gitan*** (; ) je francusko-italijanski kriminalistički film snimljen 1975. godine u režiji Joséa Giovannija. Temelji se na scenariju koji je Giovanni napisao prema vlastitom romanu *Histoire de fou*, a koji je, pak, bio inspiriran stvarnim događajima vezanim uz pljačkašku bandu Gang des Tractions Avant koja je djelovala 1940-ih. Radnja filma je, pak, smještena u suvremeno doba, a protagonist, čiji lik tumači Alain Delon je profesionalni kriminalac romskog porijekla koji dolazi pod policijsku istragu zbog pljačke upravo u trenutku kada planira izvršiti novi veliki "posao" koja bi mu trebao omogućiti da nastavi živiti normalnim životom. *Le Gitan* se smatra jednim od neobičnijih filmova u Giovannijevog filmografiji, pri čemu je dio kritičara smatrao da je autor pokušao spojiti konvencionalni gangsterski triler sa socijalno angažiranom dramom koja nastoji prikazati marginalizaciju, zlostavljanje i predrasude sa kojima se susreću Romi u tadašnjem francuskom društvu.

## Uloge
* Alain Delon ... Hugo Sennart alias Le Gitan 
* Annie Girardot ...  Ninie
* Paul Meurisse  ...  Yan Kuq
* Marcel Bozzuffi ...  Blot 
* Bernard Giraudeau ... Mareuil
* Renato Salvatori ...  Jo Amila
*  Maurice Barrier ...  Jacques Helman
* Maurice Biraud  ...  Pierrot le Naïf
*  Michel Fortin ...  Marcel
* Jacques Rispal  ...  Veterinar
* Florence Giorgetti  ... Niniena sluškinja
* Nicolas Vogel ... Jeannot

## Reference

## Vanjske veze
*
Lokis

***Lokis*** je fantastična horor novela francuskog književnika Prospera Mériméea objavljena 1869. godine. Narator je profesor Kurt Wittesbach, lingvist i etnograf koji prilikom putovanja po Litvi dolazi u zamak za čijeg se gospodara govori da mu je majku bio silovao medvjed. Radnja prikazuje kako se aristokrat oženi za mladu djevojku, koja nakon bračne noći pronalaze ubijenu sa tragovima medvjeđih šapa, a njen muž netragom nestaje. Predstavljala je posljednje djelo u Mériméeovoj karijeri. 

*Lokis* je ekraniziran nekoliko puta – u SSSR-u 1925. godine kao nijemi film *[[Medvjeđa svadba]]*, u Poljskoj kao film pod naslovom *[[Lokis (film)|Lokis]]* te u Francuskoj 1975. kao kontroverzni erotski film *[[La Bête (film)|La Bête]]*.

## Litearatura
* *Lokis. La Dernière Nouvelle de Prosper Mérimée*, R. Schmittlein, Baden-Baden, 1949.
* «*Lokis*. Fantastique et dissimulation», J. Decottignies, in *Revue d'histoire littéraire de la France*, 1971.
* «Une lecture de *Lokis*», D. Leuwers, in *Europe*, No. 55, septembre 1975.
* «Residual Sacrality and Marital Violence in "Lokis"», S. Sprenger, in "Anthropoetics" No. 14, 2, 2009. Version française: “Rituel et violence: le mariage raté dans Lokis de Mérimée”, Otrante, 24, 2008, 111-127.
La Bête (film)

***La Bête*** () je francuski erotski film snimljen 1975. godine u režiji Waleriana Borowczyka, poznat kao jedno od najkontroverznijih ostvarenja u njegovoj filmografiji.

PO žanru osim erotike, pripada i hororu, fantastici i melodrami, a kao labavi predložak je poslužila novela *[[Lokis]]* francuskog pisca Prospera Mériméea. Protagonistica, koju tumači Lisbeth Hummell, je mlada djevojka kojoj je otac ostavio nasljedstvo pod uvjetom da se uda za aristokrata (čiji lik tumači Pierre Benedetti) za koga se ispostavi da je mentalno retardiran. Radnja se događa na aristokratovom imanju gdje ona dobija vizije i erotske fantazije temeljene na knjizi o djevojci (čiji lik tumači Sirpa Lane koja se borila sa tajanstvenim čudovištem prije 200 godina.

Borowczyk je originalno namjeravao *La Bête* snimiti kao jedan od segmenata svog ranijeg, omnibus filma *[[Nemoralne priče]]*, pri čemu je kao svojevrsni historijski predložak trebao poslužiti slučaj Zvijeri iz Gévaudana. Na kraju je od svega odlučio napraviti samostalni film koji je premijerno prikazan početkom 1975. na Festivalu fantastičnog filma u Avoriazu. Slično kao i prethondik, i *La Bête* je nastojao iskoristiti seksualnom revolucijom potaknut kolaps dotadašnjih cenzorskih standarda, odnosno prikazivati dotada tabuizirane alternativne i "pomaknute" oblike seksualnosti, od kojih je možda najblaži prikaz lika svećenika koji ima više nego očigledne pederastijske sklonosti. Publici i javnosti je, međutim, najviše u oči upala eksplicitnost filma, prije svega u scenama erekcije i ejakulacije Zvijeri, odnosno motiv zoofilije. Zbog toga je *La Bête* imao strahovitih problema sa cenzurom u brojnim zemljama, a u Francuskoj su ga vlasti proglasile pornografskim i ispočetka dozvolili prikazivanje tek u za taj žanr specijaliziranim kino-dvoranama. Borowczykov je film, međutim, sa vremenom dobio brojne poklonike i svojevrsni kult status.

## Uloge
* Sirpa Lane ... Romilda de l'Esperance
* Lisbeth Hummel ... Lucy Broadhurst
* Elisabeth Kaza ... Virginia Broadhurst
* Pierre Benedetti ... Mathurin de l'Esperance
* Guy Tréjan ... Pierre de l'Esperance
* Roland Armontel ... Svećenik
* Marcel Dalio ... Duc Rammaendelo De Balo
* Robert Capia ... Roberto Capia
* Pascale Rivault ... Clarisse De l'Esperance

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* Online review from *Moria*
* Complete film
Amici miei

***Amici miei*** () je italijanska filmska komedija snimljena 1975. godine u režiji Marija Monicellija, koji se smatra jednim od posljednjih velikih ostvarenja žanra poznatog kao *[[commedia all'italiana]]*.

Naslovni likovi, koje tumače Ugo Tognazzi, Gastone Moischin, Philippe Noiret i Duilio Del Prete, su četvorica sredovječnih muškaraca u Firenci, najboljih prijatelja iz djetinjstva, koji poslovne, bračne i druge frustracije liječe upuštajući se u infantilne psine na račun svojih sugrađana. Radnja prikazuje kako ih te pustolovine dovedu do bolnice koji vodi neobični ljekar (čiji lik tumači Adolfo Geli).

*Amici miei* je originalno trebao režirati poznati sineast Pietro Germi, ali je tokom produkcije iznenada umro, te je projekt preuzeo Monicelli. Film, koji je vješto miješao sentimentalnost i urnebesni humor, je postigao izuzetan uspjeh, te je na domaćem kino-tržištu uspio nadmašiti čak i hollywoodski blockbuster *[[Jaws|Ralje]]*. Godine 1982. je snimljen nastavak pod naslovom *[[Amici miei - Atto IIº]]*, a 1985. i treći film pod naslovom *[[Amici miei - Atto IIIº]]*.

## Uloge
* Ugo Tognazzi ... Lello Mascetti
* Gastone Moschin ... Rambaldo Melandri
* Philippe Noiret ...  Giorgio Perozzi
* Duilio Del Prete ... Guido Necchi
* Olga Karlatos ... Donatella Sassaroli
* Silvia Dionisio ... Titti
* Franca Tamantini ... Carmen Necchi
* Angela Goodwin ... Laura Perozzi
* Milena Vukotic ... Alice Mascetti
* Bernard Blier ... Niccolò Righi
* Adolfo Celi ... Profesor Sassaroli
* Maurizio Scattorin ... Luciano Perozzi (Perozzijev sin)

## Reference

## Vanjske veze

*
L'Histoire d'Adèle H.

***L'Histoire d'Adèle H.*** () je francuski biografski film snimljen 1975. godine u režiji Françoisa Truffauta. U njoj se prikazuje život Adèle Hugo (čiji lik tumači Isabelle Adjani), kćeri znamenitog francuskog pisca Victora Hugoa. Radnja počinje 1863. godine i prikazuje kako ona za vrijeme očevog egzila u Britaniji prati britanskog oficira (čiji lik tumači Bruce Robinson) prema kome osjećuu opsesivnu, ali neuzvraćenu ljubav zbog koje će potpuno potonuti u ludilo.

Truffaut je film snimio nakon što je od Jeana Hugoa, neposrednog potomka Victora Hugoa, ishodio autorska prava na intimne dnevnike Adèle Hugo, prvi put objavljene nekoliko godina ranije; uvjet za to je bio da se lik Victora Hugoa ne pojavi na ekranu. Kao lokacije su korišten otok Guernsey (gdje je porodica Hugo 1850-ih i 1860-ih živjela u egzilu, a koji također "glumi" Halifax u Novoj Škotskoj) i senegalski otok Gorée (koji "glumi" Barbados). Truffaut je za naslovnu ulogu htio angažirati Catherine Deneuve, ali je umjesto toga angažirao relativno nepoznatu 20-godišnju Adjani. Kao i u nekim drugim slučajevima, Truffaut se na setu zaljubio u svoju glavnu glumicu, ali je njegovo udvaranje ostalo neuspješno; Adjani je umjesto toga imala kratku ljubavnu vezu sa Robinsonom.

*L'Histoire d'Adèle H.* je nakon premijere imala skromne komercijalne rezultate te se, iako je dobio uglavnom povoljne kritike, smatra jednim od manje poznatih i uspješnih naslova u Truffautovoj filmografiji. Za Adjani je, međutim, predstavljao trijumf; zbog svog nastupa je nominirana za Oscar za najbolju glumicu, a što joj je pomoglo da se etablira kao nova zvijezda francuske kinematografije.

## Uloge

* Isabelle Adjani ... Adèle Hugo / Adèle Lewry
* Bruce Robinson ... Por. Albert Pinson
* Sylvia Marriott ... Mrs. Saunders
* Joseph Blatchley ... Mr. Whistler, knjižar
* Ivry Gitlis ... Hipnotizer
* Louise Bourdet ... Sluga Victora Hugoa
* Cecil de Sausmarez ... Mr. Lenoir, bilježnik
* Ruben Dorey ... Mr. Saunders
* Clive Gillingham ... Keaton
* Roger Martin ... Doctor Murdock
* M. White ... Pukovnik White
* Madame Louise ... Madame Baa
* Sir Raymond Falla ... Sudac Johnstone
* Jean-Pierre Leursse ... Crni birokrat
* Carl Hathwell ... Sluga por. Pinsona (nenaveden na špici)
* François Truffaut ... Oficir (nenaveden na špici)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Boris Savinkov

**Boris Viktorovič Savinkov** (; 19. januar 1879&nbsp;– 7. maj 1925) bio je ruski socijalistički političar i revolucionar, poznat kao jedan od najistaknutijih esera, odnosno po terorističkoj aktivnosti pred i za vrijeme Prve ruske revolucije.

Savinkov je rođen u porodici uglednog pravnika, a kao mladić je izbačen sa Sanktperterburškog univerziteta zbog sudjelovanja u studentskim demonstracijama. Nakon toga je sudjelovao u radu nekoliko socijalističkih grupa, prije nego što je 1901. uhapšen i prognan u Volgodu, gdje se neko vrijeme družio sa Nikolajem Berđajevim i Anatolijem Lunačarskim. 1903. godine je pobjegao u inozemstvo, gdje se priključio PSR (eserima) gdje je postao zamjenikom njenog vojnog krila, Borbene organizacije. Pod njegovim vodstvom su izvedeni uspješni atentati na premijera Vjačeslava Plevea 1904. i carevog brata, velikog kneza Sergeja Aleksandroviča, 1905. godine. Savinkov je uhapšen i osuđen na smrt, ali je 1906. godine uspio pobjeći iz zatvora u Odesi i ponovno otići u inozemstvo, te se trajno naselio u Francuskoj.

U Rusiju se vratio nakon Februarske revolucije, gdje je u proljeće 1917. imenovan za zamjenika ministra rata u Privremenoj vlade. Tamo se zalagao za nastavak sudjelovanja Rusije u Prvom svjetskom ratu do konačne pobjede, a sa vremenom je postao blizak sa Lavrom Kornilovom. Zbog nejasne uloge u Kornilovljevom pokušaju puča u ljeto 1917. je formalno izbačen iz PSR.

Savinkov se nakon Oktobarske revolucije priključio antiboljševičkom Bijelom pokretu, te je u ljeto 1918. organizirao nekoliko ustanaka protiv boljševičke vlasti. Nakon njihovog neuspjeha se vratio u Pariz, gdje je postao jedna od istaknutih ličnosti ''bijele'' emigracije i služio kao diplomatski predstavnik admirala Kolčaka. Nakon eskalacije sovjetsko-poljskog rata je 1920. godine otišao u Poljsku gdje je, pod pokroviteljstvom maršala Pilsudskog nastojao zarobljene pripadnike Crvene armije pridobiti na poljsku stranu i povesti pohod za konačno rušenje boljševičkog režima. Nakon što je Poljska sa Sovjetima godine 1921. sklopila mir, otkazala mu je gostoprimstvo, te se vratio u Pariz.

Savinkov se osim politikom bavio i spisateljskim radom. Svoju aktivnost za vrijeme Prve ruske revolucije je opisao u knjizi *Uspomene terorista*, koje su izazvale velike kontroverze među njegovim suborcima (a koja će kasnije inspirirati Camusovu dramu *[[Les Justes]]*) te iskoristio kao predložak romana *Jahač zvan Smrt* (po kome je 2004. u Rusiji snimljen istoimeni film).

Savinkov je početkom augusta 1924. ilegalno došao u SSSR u namjeri da organizira još jedan antisovjetski ustanak. 16. augusta 1924. je uhapšen kao dio znamenite GPU-ove operacije Trest. Osuđen je na smrt zbog kontrarevolucionarne aktivnosti, ali je kazna preinačena na 10 godina zatvora. 7. marta 1925. je, prema službenoj verziji sovjetskih vlasti, u zatvorskoj ćeliji izvršio samoubistvo.

## Izvori

## Vanjske veze
* International Institute of Social History (IISH):  Boris Viktorovič Savinkov Papers
* Visions of Terror :  Boris Viktorovich Savinkov (1879-1925)
*
Maldon (distrikt)

**Maldon** je distrikt od 62,743 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Essex.

## Geografija

Distrikt Maldon se prostire od estuarija Rijeke Blackwater do estuarija Rijeke Crouch na jugu.

To je uglavnom ruralni kraj, najveći grad - Maldon je i administrativni centar, poznat po Bitci kod Maldona koja se odigrala 991. u kojoj su danski Vikinzi pobjedili lokalne angloksonsce.

Drugi po veličini urbani centar je Burnham-on-Crouch, a ostalo su sela.

Po distriktu ima nekoliko dobro očuvanih srednjovjekovnih građevina.

## Historija

Distikt Maldon  formiran je nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašneg Borougha Maldon sa Urbanim distriktom Burnham-on-Crouch, uz ruralni Distrikt Maldon.

## Reference

## Vanjske veze

* Maldon District Council
Guillermo Lasso

**Guillermo Alberto Santiago Lasso Mendoza** (16. novembar 1955) je ekvadorski poslovni čovjek i desničarski političar, koji je 1999. služio kao ministar ekonomije, a 1998. služio kao guverner pokrajine Guayas. Dva puta, 2013. i 2017. godine, natjecao se za predsjednika, ali je oba puta poražen od ljevičarskih kandidata - Rafaela Corree i Lenina Morena. Potonja je kampanja izazvala međunarodnu pažnju, jer je tokom nje obećao kako će ukinuti diplomatski azil Julianu Assangeu pružen nekoliko godina kasnije u ekvadorskoj ambasadi u Lonodnu. 

## Vanjske veze

* Guillermo Lasso's personal page
* Biography by CIDOB
Lenín Moreno

**Lenín Boltaire Moreno Garcés** (19. mart 1953 -) je ekvadorski ljevičarski političar, aktivist, diplomat i poslovni čovjek, koji je od 2007. do 2013. služio kao potpredsjednik Ekvadora. Na to je mjesto izabran usprkos toga što je pogođen paraplegijom od 1998. godine kada je bio ranjen prilikom ulične pljačke; Moreno se tokom godina istakao aktivizmom za prava invalidnih osoba, a od 2013. do 2016. je bio specijalni izaslanik UN za invalidnost i pristupnost. Godine 2017. je izabran za predsjednika nakon što je u drugom krugu porazio desničarskog kandidata Guillerma Lassa.

## Vanjske veze

* VicePresidencia del Ecuador 
* Lenin Moreno NO gana el Premio Nobel a la Paz y tiene 98% de aprovación
* Sitio Web Oficial de Lenín Moreno
Profondo rosso

***Profondo rosso*** () je italijanski horor film snimljen 1975. godine u režiji Darija Argenta, poznat kao jedno od najznačajnijih ostvarenja *[[giallo]]* žanra i jedno od najuticajnijih u historiji horor žanra.

Protagonist, koga tumači David Hemmings, je muzičar koji u Torinu bude svjedokom okrutnog ubistva svoje susjede, parapsihološkog medija. Radnja prikazuje kako, zajedno sa novinarkom (čiji lik tumači Daria Nicolodi), nastoji razotkriti ubicu, ali i kako se ubistva nastavljaju, a on sam dolazi u opasnost.

*Profondo rosso* je izazvao pažnju prije svega izuzetno domišljatim scenama ubistava, pri čemu su kao oružje i metode korištene neki naizgled banalni i bezazleni dijelovi kućanstva. Također se isticao i time da su neka od njih prikazana iz perspektive male djece, a što je predstavljalo jedan od dotadašnjih neslužbenih tabua, koga su sineasti, čak i kod "jeftinih" B filmova rijetko kršili. Poseban je trud, pak, uložen u šminku i specijalne efekte kojima se nastojalo što vjernije prikazati ozljede i komadanja ljudskog tijela, a za što je posebne tehnike razvio Carlo Rambaldi, koji će zbog toga postati jedan od svjetski najpoznatijih majstora specijalnih efekata i biti angažiran od strane hollywoodskih studija. Filmu je dosta priodnio i soundtrack koji je izveo progresivni rock bend *[[Goblin (bend)|Goblin]]*, poslije izdan na istoimenom albumu.

*Profondo rosso* je kasnije prepoznat kao jedan od najvažnijih uzora za američke autore horora, prije svega Johna Carpentera i njegovu *[[Noć vještica (film)|Noć vještica]]*, kao i američke *[[slasher film]]ove* 1980-ih.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* ''Commentary by DVD Talk critic Michael Mackenzie'' 
*
Royal Flash (film)

***Royal Flash*** () je britansko-američki igrani film snimljen 1975. godine u režiji Richarda Lestera. Po žanru je mješavina historijskog filma i komedije, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Georgea MacDonalda Frasera koji je također napisao i scenario. Protagonist, koga tumači Malcolm McDowell, je kapetan Harry Flashman, oficir Britanske vojske koji je, usprkos kukavičluka u Prvom anglo-afganistanskom ratu, u javnosti stekao reputaciju heroja. Radnja prikazuje kako odlazi u Njemačku gdje preuzima identitet danskog princa, postaje upetljan u spletke koje je pruski državnik Otto von Bismarck (čiji lik tumači Oliver Reed) smislio sa ciljem da ujedini Njemačku te sreće plesačicu Lolu Montez (čiji lik tumači Florinda Bolkan).

MacDonald Fraser je prije *Royal Flash* sa Lesterom prethodno bio surađivao na izuzetno uspješnom, i žanrovski sličnom filmu *[[Tri mušketira (film, 1973)|Tri mušketira]]* i njegovom nastavku *[[Četiri mušketira (film, 1974)|Četiri mušketira]]*. Novi je film napravljen u sličnom stilu, ali je uspjeh izostao. To se najčešće tumači time da mu je nedostajao epski karakter, pretjerivanjem u korištenju slapsticka te McDowellom koji se držao neadekvatnim za ulogu živopisnog protagonista.

## Uloge
*Malcolm McDowell ... Kapetan Harry Flashman
*Alan Bates ... Rudi Von Sternberg
*Florinda Bolkan ... Lola Montez
*Oliver Reed ... Otto von Bismarck
*Tom Bell ... De Gautet
*Joss Ackland ... Sapten
*Christopher Cazenove ... Eric Hansen
*Henry Cooper ... John Gully MP
*Lionel Jeffries ... Kraftstein
*Alastair Sim ... Mr Greig
*Michael Hordern ... Direktor škole
*Britt Ekland ... Vojvotkinja Irma
*Bob Hoskins ... Policajac
*Arthur Brough ... Kralj Ludwig Bavarski
*Margaret Courtenay ... Dama u dvoboju
*Stuart Rayner ... Speedicut
*Leon Greene ... Grundwig
*David Jason ... Gradonačelnik
*Noel Johnson ... Komornik
*Ben Aris ... Vatrogasac
*Rula Lenska ... Helga
*Bob Peck ... Policijski inspektor
*John Stuart ... Engleski general
*Frank Grimes ... Poručnik
*Paul Burton ... Tom Brown
*Tessa Dahl ... Prva djevojka

## Reference

## Vanjske veze
*
*''Royal Flash'' at Rotten Tomatoes
Kuća u Ulici Šluš

***Kuća u Ulici Šluš*** (translit. *Ha-Bayit Berechov Chelouche*) je izraelski igrani film snimljen 1973. godine u režiji Moshea Mizrahija. Po žanru je drama čija se radnja događa 1947. godine u Tel Avivu u tada još britanskoj Palestini, odnosno nedugo pred proglašenje nezavisnosti Izraela. Protagonistica, čiji lik tumači Gila Almagor je 33-godišnja sefardska udovica koja je emigrirala iz Aleksandrije i čiju prilagodbu novoj domovini muči to što je okolina tjera da se ponovno uda, a i što joj se najstariji sin (koga tumači Ofer Shalhin) priključio Irgunovim militantima. *Kuća u Ulici Šluš* je bila nominirana za Oscar za najbolji film na stranom jeziku.

## Uloge
* Gila Almagor ... Clara
* Ofer Shalhin ... Sami
* Michal Bat-Adam ... Sonia
* Joseph Shiloach ... Nissim
* Rolf Brin ... Grossman

## Reference

## Vanjske veze

*
Der Fussgänger

***Der Fußgänger*** () je zapadnonjemačko-švicarsko-izraelski igrani film snimljen 1973. godine u režiji Maximiliana Schella. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači Gustav Rudolf Sellner je suvremeni zapadnonjemački industrijalac koji se odjednom nađe pod optužbom da je za vrijeme Drugog svjetskog rata, kao pripadnik njemačkih okupacijskih snaga sudjelovao u masakru žitelja sela u Grčkoj. Radnja prikazuje kako te optužbe izazivaju raskol i tragične posljedice u njegovoj vlastitoj porodici. *Der Fußgänger* je predstavljao jedan od nekoliko režijskih naslova u Schellovoj karijeri, a u njemu je odao homage filmskoj historiji tako što je za cameo uloge žena u staračkom domu angažirao nekadašnje njemačke i evropske filmske dive kao što su Elisabeth Bergner, Lil Dagover, Françoise Rosay i Peggy Ashcroft. *Der Fußgänger* je dobio pohvale od strane kritičara, a takošer je nagrađen i Zlatnim globusom za najbolji film na stranom jeziku.

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Der Fußgänger'' bei der Seitz Filmproduktion
Blackwater (Essex)

**Blackwater** (prevedeno *Crna voda*) je rijeka na jugoistoku Engleske u Grofoviji Essex duga nekih 55 km.

## Karakteristike

Blackwater izvire pod imenom **Pant** istočno od grada Saffron Waldena, od tamo teče u smjeru jugoistoka nekih 26 km u smjeru Braintreea. Kod sela *Bocking* mijenja ime u Blackwater. Zatim blago zavija prema jugu i nakon narednih 22.5 km kod *Withama* prima pritoku *Brain*.

Nešto južnije kod sela *Langford* iznad grada Maldona prima najveću pritoku Chelmer.

Sve do kraja 18. vijeka Blackwater je uz velike meandre tekao do Sjevernog mora i uvirao nešto južnije nego danas, jer je tad je od sela Langford nizvodno prokopan kanal.

Blackwater sa Chelmerom ima sliv od 988 km², to blago valovita ravnica koja se intenzivno obrađuje pretežno ratarskim kulturama, a stočarstvo je slabije zastupljeno.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rivers Chelmer and Blackwater''
Maldon (Essex)

**Maldon** je grad od 21,741 stanovnika na jugoistoku Engleske.

## Geografija

Maldon leži na jugoistoku Essexa, u Distriktu Maldon, čiji je administrativni centar. Grad se prostire duž južne obale estuarija Rijeke Blackwater u Sjeverno more.

## Historija

To je kraj koji je nasljen još od prahistorije. Osnovan je za ranog srednjeg vijeka kao saksonska utvrda. Postao je slavan nakon Bitke koja se odigrala 991. u kojoj su do danski Vikinzi pobjedili lokalne angloksonsce.

Maldon je i nakon  Normanskog osvajanja Engleske ostao kraljevski grad. Prvu povelju dobio je od kralja Henrya II 1171.
Na tu Bitku podsjeća skulptura legendarnog ratnika Byrhtnotha, podignuta 1000 godina kasnije, koja je danas atrakcija grada.

Tokom srednjeg vijeka prosperirao je kao luka, pa ima bogatu pomorsku tradiciju. 
Crkvu sv. Marije pored doka Hythe, lokalni stanovnici zovu mornarskom, jer je njen zvonik mornarima služio kao orjentir.

Kako je krajem 18. vijeka kupanje u moru postalo sve popularnije, prvi turisti počeli su dolaziti u Maldon. Dolazak željeznice u 19. vijeku povećao je njihov broj, tad su se i dva londonska jedriličarska kluba preselila u Maldon.

Današnji Maldon je uglavnom trgovište ruralne okolice, poznat po proizvodnji morske soli.

## Pobratimski gradovi

* Cuijk, Nizozemska

## Reference

## Vanjske veze

* Maldon
Zameer (film, 1975)

***Zameer***() je indijski igrani film snimljen na hindiju 1975. godine u režiji Ravija Chopre. Po žanru predstavlja kombinaciju melodrame i akcije, a također je i remake crno-bijelog filma *[[Bombai Ka Baboo]]*. Protagonist, koga tumači Amitabh Bachchan, je mladić koga dovedu na imanje bogatog veleposjednika (čiji lik Shami Kapoor) i predstave ga kao sina koga su godinama ranije oteli dacoiti (razbojnici). Radnja prikazuje kako ga veleposjednik prihvati, ali kako njegov život kompliciraju sumnje da je riječ o varalici, ali i to da se u njega iskreno zaljubila veleposjednikova kći (čiji lik tumači Saira Banu). Scene i setovi sa snimanja filma su sljedeće godine iskorištene za popularnu komediju *[[Chhoti Si Baat]]* u kojoj se Bachchan pojavljuje u cameo ulozi tumačeći samog sebe.

## Uloge
*Amitabh Bachchan ...Badal
*Saira Banu ...Sunita Singh
*Shammi Kapoor ...Thakur Maharaj Singh
*Madan Puri ...Daaku Maan Singh
*Vinod Khanna ...Special Appearance (Suraj)
*Indrani Mukherjee...Rukmini

## Izvori

## Vanjske veze
*
Moj ubica (film, 2016)

**Moj ubica** (jakut.: Сайсары Күөлгэ, ) je ruski dugometražni film iz Jakutije režisera Kostasa Marsana. Film je kandidat za jednu od nominacija za Zlatni globus za najbolji film na stranom jeziku za 2017. godinu. Film je ekranizacija romana *Slučaj sa jezera Sajsar* () jakutskoga pisca Egora Petroviča Nejmohova. Film kroz narativ pruža i delomičan uvid u svakodnevni život u geografski izoliranim i prostranim delovima Jakutije.

## Izvori
Die verlorene Ehre der Katharina Blum

***Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann*** () je roman njemačkog pisca Heinricha Bölla objavljen 1974. godine, poznat kao jedna od najznačajnijih knjiga njegove bibliografije i njemačke književnosti u drugoj polovici 20. vijeka.

Roman je velikim dijelom inspiriran tada aktualnim događajima u Zapadnoj Njemačkoj, prije svega terorističkom kampanjom radikalnih ljevičara okupljenom oko Frakcije crvene armije, ali još više medijskim cirkusom koji je oko nje stvorio senzacionalistički žuti tisak, prije svega popularne novine *[[Bild]]* koje su vodeće lijeve intelektualce optuživale za šurovanje sa teroristima, pri čemu je žrtva bio i sam Böll. Naslovna protagonistica je 27-godišnja domaćica koja se jedne večeri na maskenbalu upozna i provede noć sa muškarcem za koga se kasnije ispostavi da je Ludwig Götten, radikalni ljevičar optužen za pljačku banke. Mlada žena je nakon toga privedena na ispitivanje u policiju koja ustanovi da nije povezana sa nikakvom ilegalnom aktivnošću te je pušta na slobodu; međutim, o svemu su obaviješteni mediji, te novine *Die Zeitung* i njihov beskrupulozni reporter Tätges počinju ispitivati sve Katharininu rodbinu, prijatelje i poznanike, kopajući po najintimnijim dijelovima njenog života i objavljujući senzacionalne članke u kojima sugeriraju da je povezana sa teroristima. Katharina postaje predmetom prijetećih i prostačkih telefonskih poziva, a zbog pritiska umre njena teško bolesna majka, te se mlada žena odlučuje brutalno osvetiti novinaru.

Iako je Böll zbog romana bio predmetom optužbi da podržava nasilje prema novinarima, danas se njegov roman smatra jednim od najboljih, a ušao je i u prestižni ''Le Mondeov'' izbor 100 knjiga 20. vijeka.

Adaptiran je dva puta - godine 1975. u Zapadnoj Njemačkoj kao istoimeni film u režiji Völkera Schlöndorffa i Margarethe von Trotta, te godine 1984. u SAD kao televizijski film *The Lost Honor of Kathryn Beck*.

## Vanjske veze
*
Die verlorene Ehre der Katharina Blum (film)

***Die verlorelene Ehre der Katharina Blum*** () je zapadnonjemački igrani film snimljen 1975. godine u režiji Volkera Schlöndorffa i njegove tadašnje supruge Margarethe von Trotta, kojoj je to bio režijski debi. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Heinricha Bölla, koji je također napisao scenarij te bio inspiriran tada aktualnim događajima u Zapadnoj Njemačkoj. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Angela Winkler, je mlada domaćica koja provede noć sa muškarcem (čiji lik tumači Jürgen Prochnow) za koga se ispostavi da je radikalno lijevi terorist u bijegu te zbog toga bude privedena na policijsko ispitivanje. Radnja prikazuje kako je policija pusti na slobodu, ali nakon toga bude izvrgnuta uznemiravanju od strane senzacionalističkih medija, a prije svega beskrupuloznog novinara (čiji lik tumači Dieter Laser) čiji će članci potaknuti lanac tragičnih događaja.

*Die verlorene Ehre* je izazvao veliku pažnju u zapadnonjemačkoj javnosti, potakavši rasprave o načinu na koji je tadašnje moderno demokratsko društvo trebalo reagirati na izazove lijevog terorizma, ali i o senzacionalizmu, medijskoj histeriji i pravima na privatnost. Film je u međunarodnoj javnosti dobio uglavnom dobre kritike, dok je njegovo prikazivanje na državnoj televiziji ARD 1978. izazvalo proteste vodećih političara iz desničarske i tada opozicijske stranke CDU. Schlöndorff je mnogo godina kasnije tvrdio da je njegov film predvidio način na koji će američki i vodeći zapadni mediji reagirati na napade 11. septembra, odnosno stvoriti histeriju koja je omogućila američku invaziju Iraka.

Godine 1984. je u SAD snimljen remake u obliku televizijskog filma pod naslovom *[[The Lost Honor of Kathryn Beck]]*.

## Uloge
* Angela Winkler – Katharina Blum
* Mario Adorf – Kommissar Beizmenne
* Dieter Laser – Werner Tötges
* Jürgen Prochnow – Ludwig Götten
* Heinz Bennent – Dr. Hubert Blorna
* Hannelore Hoger – Trude Blorna
* Rolf Becker – Staatsanwalt Hach
* Harald Kuhlmann – Moeding 
* Herbert Fux – Weninger 
* Regine Lutz – Else Woltersheim 
* Werner Eichhorn – Konrad Beiters 
*Karl Heinz Vosgerau – Alois Sträubleder
*Angelika Hillbrecht – Frau Pletzer 
*Horatius Häberle – Staatsanwalt Dr. Korten 
*Henry van Lyck – 'Scheich' Karl
*Stephanie Thönnessen – Claudia Sterm 
*Peter Franke – Dr. Heinen

## Vanjske veze
*
Svetlana Toma

**Svetlana Andrejevna Toma** () je moldavska i ruska glumica, zaslužni je umetnik Moldavije i Rusije (2001).

Poznata je po ulozi Rade Ciganke u ruskom filmu Cigani lete u nebo iz 1975. godine. Od novijih ostvarenja, nastupila je u ruskoj telenoveli Kneginja Anastasija.
 
Svetlana Toma ističe da je vegetarijanka. Udavala se dva puta i ima jednu ćerku, Irinu Lahinu rođenu 1972. koja je takođe glumica.

## Reference

## Literatura
* Kino: Эnciklopedičeskiй slovarь. M., 1987.&nbsp;— S.423—424;
* Vsemirnый biografičeskiй Эnciklopedičeskiй slovarь. M., 1998,&nbsp;— S.757.

## Vanjske veze

*
Jelena Rakočević

**Jelena Rakočević Cekić** (ćir. Јелена Ракочевић Цекић; Podgorica, 4. jul 1986 -) je srpska glumica. Nastupala je u srpskom horor filmu *[[Mamula (TV serija)|Mamula]]*, kao i nekoliko TV serija na prostoru bivše Jugoslavije. Predstavlja deo stalne postave u beogradskom Bitef teatru.

## Vanjske veze
*
Tumuli u Blacama

**Tumuli u Blacama**  su dio kulturnog pejsaža  Blatačko jezero sa dijelom kanjona rijeke Rakitnice, zajedno sa nekropolama stećaka i nišana. Naselje Blace nalazi se u opštni Konjic, Bosna i Hercegovina. Kulturni pejsaž je nacionalni spomenik BiH. 

Selo Blace se nalazi na visoravni ispod planine Bjelašnice, gdje su  još i sela Čuhovići i Vrdolje. Nadmorska visina sela je od 1215 m, geografska dužina 43° 37′ 1.2″, geografska širina 18° 07′ 1.2″, a administrativno pripada opštini Konjic od koje je udaljeno oko 12 km vazdušne linije u pravcu jugoistoka.  Na sjeveroistočnoj strani naselja leži Blatačko jezero, čija je nadmorska visina  1156 m.

Tumuli se nalaze na više lokaliteta, pretežnim dijelom kraj puta koji iz Vrdolja ide prema Umoljanima i Čuhovićima, kao i pored puta koji spaja Čuhoviće i Blace.
* četiri tumula i nekropola sa 15 stećaka na lokalitetu Kosan-krst; 
* tumul i nekropola sa 12 stećaka na lokalitetu Viš stijena; promjer tumula je 3 do 5m i visine 2 do 3m.
* tumul i nekropola sa tri stećka na lokalitetu Bubaluša; tumula je prečnika do 3m i visine od 0,5 do 1m.
* prahistorijska grobna gomila i osamljeni stećak na lokalitetu Komadinov do; na ovom lokalitetu nalazi se praistorijska grobna gomila dimenzija r=830 cm, h=150 cm  na kojoj je smješten stećak u formi sanduka

Gromile na istaknutim brežuljcima su mnogo većih dimenzija i imaju svoja posebna imena, npr: Kiridžijska gromila, Straža, Velika gromila. 
## Literatura
Pavao Anđelić, Historijski spomenici Konjica i okoline, Konjic, 1975, 34, 35.
## Reference
Cigani lete u nebo

***Табор уходит в небо*** (), u Jugoslaviji prikazan pod naslovom ***Cigani lete u nebo*** je sovjetski igrani film snimljen u režiji Emila Loteanua i premijerno prikazan 1976. godine, poznat kao jedno od najpopularnijih ostvarenja u historiji sovjetske kinematografije.

Po žanru je mješavina drame i ljubavnog filma, a temelji se na motivima novela Maksima Gorkog. Radnja se događa početkom 20. vijeka na istoku tadašnje Austro-Ugarske i prikazuje život lutajućih grupa Roma. Protagonistica, koju tumači Svetlana Toma, je mlada i lijepa vještica i vidarka Rada koja ima običaj krasti srca muškaraca, ali kako će susret sa ponosnim konjokradicom Zoharom (čiji lik tumači Grigore Grigoriu) dovesti do tragedije.

*Cigani lete u nebo* se iticao za tadašnje standarde relativno visokim budžetom, ali su publici najviše pažnje izazvale dopadljive pjesme, temeljene na tradicionalnoj romskoj muzici, koje je aranžirao kompozitor Eugen Doga, a mnoge od kojih će postati evergrini. Zapažen je nastup imala i moldavska glumica Svetlana Toma, a koji je uključivao i za tadašnju sovjetsku kinematografiju prilično rijetku scenu u kojoj se pojavljuje golih grudi. *Cigani lete u nebo* je postigao izuzetnu gledanost, te ga je, prema službenim podacima, u SSSR-u tokom originalne kino-distribucije vidjelo 64,9 miliona gledatelja.  
 Film je također stekao popularnost i u drugim zemljama tadašnjeg Istočnog bloka, prije svega u susjednoj Rumunjskoj, gdje je nastao običaj da se redovno prikazuje na državnoj televiziji svake godine. Prema njemu su bili skloni i kritičari, te je osvojio Zlatnu školjku na Filmskom festivalu u San Sebastianu, a 1977. i nagradu za režiju na beogradskom FEST-u.

## Uloge
* Svetlana Toma ... Rada
* Grigore Grigoriu ... Lojko Zobar 
* Barasbi Mulajev ... Makhr Čudra
* Mihail Šiškov ... Nur
* Borioslav Brondukov ... Buča
* Vsevolod Gavrilov ... Danilo
* Ion Sandri Scurea ... Antol Siladi
* Neli Volšanjinova ... Rusalina
* Pavel Andrejenko ... Talimon
* Vasyl Simčič  Balint
* Sergiu Finiti ... Bubulia
* Nikolai Volshaninov ... Aralambi

## Reference

## Vanjske veze
*
Lewes (distrikt)

**Lewes** je distrikt od 100,693 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

## Geografija

Distrikt Lewes prostire po sredini Grofovije East Sussex, istočno i sjeverno od grada i distikta Brighton and Hove.

Administrativni centar distikta - Lewes, je i  glavni grad Grofovije East Sussex.

Na južnom dijelu distrikta uz obalu Kanala La Manche leži lučki grad Newhaven i ljetovalište Seaford. Preko daleko veće ruralne unutrašnosti od istoka prema zapadu proteže se vapnenački greben South Downs, tu u kotlini rijeke Rijeke Ouse leži grad Lewes nedaleko od mora.

Istočno od Lewesa i kotline leži dvorac Glyndebourne, poznat po Festivalu opere.

## Historija

Distikt Lewes formiran je nakon administrativne reforme zemlje 1. aprila 1974. ujedinjenjem dotadašneg Borougha Lewes sa urbanim distriktima Newhaven i Seaford, uz ruralni Distrikt Chailey.

## Reference

## Vanjske veze

* Lewes District Council