open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Zeleni-Socijalna pravda

**Zeleni-Socijalna pravda** (skraćeno **Zeleni-SP**) politička je partija u Republici Srbiji, osnovana je 4. juna 2007. godine u Novom Sadu. Službeni naziv organizacije je *Politička stranka "Zeleni-Socijalna pravda"* njen počasni predsednik je Srpski i Jugoslovenski književnik Pero Zubac, sadašnja predsednica političke partije je Jaroslava Bogićević, politička stranka je nastala ujedinjenjem levičarskih stranaka socijalističke ideologije. Osnovne aktivnosti stranke usmerene su na poboljšanje socijalnih uslova života penzionera i svih socijalno i materijalno ugroženih novosađana.

Osnovni razlozi ove stranke za pojavljivanje na političkoj sceni jesu da svojim uticajem na rad organa lokalne samouprave obezbedi neophodna sredstva za ispunjenje postavljenih ciljeva i bori se za prava socijalno ugroženih građana Novog Sada.

## Osnivanje
Stranka je osnovana 4. juna 2007. godine pod imenom *Udruženi penzioneri i socijalna pravda* ona je nastala iz humanitarnog fonda Socijalna pravda. Stranka je promenula ime u *Zeleni-Socijalna pravda* 2014. godine.

## Izbori 2008.
Na lokalnim izborima 2008. godine stranka je dobila 5311 glasova, odnosno 3,03% od ukupnog broja glasova. Time je UPISP stala rame uz rame i čak ostvarila bolje rezultate od mnogih stranaka koje su postojale godinama pre.

## Izbori 2012.
Stranka je 6. maja 2012. godine nastupala samostalno na lokalnim izborima u dve opštine u Vojvodini, u Novom Sadu i Bačkoj Topoli.

Na pokrajinskim izborima je podržala Demokratsku stranku.

Od Pokrajinskog odbora Demokratske stranke stranka je dobila obećanje da će najmanje 1000 najugroženijih penzionera svake godine boraviti u jednoj od banja u pokrajini sedam dana besplatno.

## Povezano
* Spisak levičarskih partija u Srbiji

## Reference

## Vanjske veze
* Udruženi penzioneri i socijalna pravda (zvaničan sajt) 
* Humanitarni fond Socijalna pravda (zvaničan sajt)
* Izvod iz registra političkih stranaka nakome se nalazi i Udruženi penzioneri i socijalna pravda
Ruska stranka (Srbija)

**Ruska stranka** (skraćeno „RS”) je registrovana manjinska partija ruske nacionalne manjine u Srbiji, osim ruske manjine partija okuplja i veliki broj proruski nastrojenih građana, uglavnom Srba.

Predsednik Ruske stranke je Slobodan Nikolić, koji je predsednik Društva Srpskog — Ruskog Prijateljstva „Vladimir Putin” Šabac i predsednik je udruženja Seoski Prag koje se bavi bračnim posredovanjem i pronalaskom ruskinja, beloruskinja i ukrajinki za neoženjene momke u Šapcu i Republici Srbiji. Slobodan Nikolić je bivši potpredsednik Narodne seljačke stranke i bivši predsednik opštinskog odbora Narodne seljačke stranke u Šapcu, kao i član gradskog veća Šapca, zadužen za saradnju sa Rusijom i Ukrajinom.

Predsednik Ruske stranke Slobodan Nikolić, javno je podržao izbornu listu političke organizacije Dveri srpske na lokalnim izborima u Beogradskoj opštini Voždovac 2013 godine.

## Izbori
Stranka je prvi put učestvovala na izborima 2014. godine na izbornoj listi *Ruska stranka - Slobodan Nikolić, *gde je osvojila 0,18% glasova.

## Program
Prema svom programu Ruska stranka se zalaže za ulazak Srbije u Evroazijsku uniju, i za punopravno članstvo Republike Srbije u vojnoj organizaciji ODKB..

Takođe se zalaže za povećanje saradnje sa Ruskom Federacijom u oblasti ekonomije, kulture i obrazovanja.

## Vanjske veze
* Zvanična veb prezentacija Ruske stranke 
* Izvod iz registra političkih stranaka nakome se nalazi i Ruska stranka 

## Reference
Ruska stranka

**Ruska stranka** može označavati:

*Ruska stranka (Grčka), neformalna grupa grčkih pro-ruskih političara koja je djelovala u prvoj polovici 19. vijeka
*Ruska stranka (Srbija), politička stranka u suvremenoj Srbiji

## Povezano
*Ruska stranka u Estoniji
*Ruska fašistička partija
*Ruska partija života
Republikanska stranka (Srbija)

**Republikanska stranka** (skraćeno: "**RS-RP**" ) je vanparlametarna politička stranka u Republici Srbiji.
Predsednik stranke je Nikola Sandulović. Kako sam tvrdi Nikola Sandulović bio je bliski saradnik pokojnog

## Delovanje
Stranka je prvobitno najavila učestvovanje na vanrednim parlamentarnim izborima 2014. godine. Odlukom Glavnog odbora stranke, odlučeno je da se izbori bojkotuju. Kao glavni razlog bojkota izbora navedena je činjenica da se oni ne sprovode istovetno na celoj teritoriji Republike Srbije (prevashodno zbog odluke Republičke izborne komisije da se glasovi sa Kosova i Metohije ne broje na biračkim mestima, nego u Raškoj i Vranju), čime se narušava ustavni poredak i regularnost izbora se dovodi u sumnju.

Politička stranka sebe smatra ideološkom naslednicom Republikanske stranke Srbije/Jugoslavije, ona se smatra obnoviteljom i idejnim nastevljačem Republikanske stranke. Veliki deo Republikanske stranke čine bivši članovi Srpske napredne stranke, Liberalno demokratske partije i Demokratske stranke, ali i članovi drugih stranaka, kao i ugledni akademici i naučnici. Republikanska stranka deluje u javnosti kao stranka koja je protiv Srpske napredne stranke i politike koju sprovodi Aleksandar Vučić.

## Vanjske veze
* Republikanska stranka (zvanični sajt) 
* Izvod iz registra političkih stranaka Republike Srbije 
* Dnevni list "Večernje novosti" Naslov: Cvijan osnovao Republikansku partiju
* Novine Pravda
* Sajt: www.dnevno.rs
* Medija Centar: Izvorna frakcija SNS prelazi u Republikansku partiju 
* Republikanska stranka na društvenoj mreži Tviter (Twitter)
Saša Radulović

**Saša Radulović** (Bihać, SFRJ, 7. jun, 1965.) srpski je političar, predsednik Udruženja i Pokreta „Dosta je bilo“. Bio je ministar privrede Republike Srbije.

U rekonstrukciji Vlade Ivice Dačića (2. septembra 2013) postavljen je za novog ministra privrede zamenjujući na tom mestu bivšeg ministra Mlađana Dinkića. Bio je nosilac izborne liste političke organizacije čiji je predsednik, koja je učestvovala na vandrednim parlamentarnim izborima 2014. u Srbiji.

Savetnik je Saveta Evrope, OEBS-a, ambasade SAD, GIZ-a, NALED-a i Udruženja malih i srednjih preduzeća.

## Mladost
Radulović je rođen 7. juna 1965. godine u Bihaću, u tadašnjoj SFRJ. Godine 1989. završio je Elektrotehničkom fakultetu u Sarajevu, smer Automatika i elektronika.

## Život i karijera
Emigrirao je iz Socijalističke Republike Srbije krajem 1980-ih godina. Živeo je i radio u više zemalja, uključujući Sjedinjene Države, Kanadu, i Nemačku. Godine 2005, došao je u Republiku Srbiju, gde je bio vlasnik jedne firme, a bio je i stečajni upravnik nekoliko preduzeća. Ima licencu kao stečajni upravnik i portfolio rukovodilac.

U periodu od 1990. do 1994. radio je u nemačkom preduzeću Simens, u poslovima vezanim za nuklearne elektrane u Nemačkoj, Rusiji i SAD.
Od 1994. do 1996. bio je zaposlen u Antares-EDS-Amdahl-u, u Torontu, kao „rukovodilac razvojnog tima relacione baze podataka“.
Od 1996. do 1998. imao je više zvaničnih funkcija u Interpra medicinskoj mreži (*Interpra Medical Network*), u početku kao potpredsednik za razvoj, a potom i kao jedan od članova Upravnog odbora.
Od 1997. do 2001. imao je funkciju generalnog direktora u kompaniji koja se bavila serverima za slike, TrueSpectre-u. Zajedno sa kolegama iz kompanije, osmislio je arhitekturu i algoritme koji su obrađivali slike na serverima.
Od 2002. do 2006. bio je savetnik više investicionih kompanija.

Savetnik je Saveta Evrope, OEBS-a, ambasade SAD, GIZ-a, NALED-a, i Udruženja malih i srednjih preduzeća.

SNS ga je odredila kao ministra kao nestranačku ličnost. Prilikom svog kratkog mandata je izazvao pažnju tekstom u magazinu Nedeljnik gde je žestoko kritikovao dotadašnju ekonomsku politiku u Srbiji, uključujući proces privatizacije i uz nju vezanu korupciju. Tekst se često citirao ne samo u srpskim, nego i u medijima drugih bivših jugoslovenskih država.

Ostavku na mesto ministra podneo je 24. januara 2014. godine.

2. februara 2014. objavio je da će učestvovati na parlamentarnim izborima 16. marta 2014. sa svojom listom.

## Lični život
Otac je dvoje dece. Bio u braku od 1996 do 2020. Govori engleski i nemački jezik.
Njegov otac, lekar, načelnik saniteta druge armijske oblasti, ubijen je 3. maja 1992. godine u Dobrovoljačkoj ulici u Sarajevu.

Sa visinom od 200 centimetara jedan je od najviših političara u Srbiji.

## Reference

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu dnevnog lista „Politika“
* Blog Saše Radulovića 
* Saša Radulović na Twitteru
* Pokret „Dosta je bilo — Saša Radulović“ — zvanična prezentacija
Nova stranka (Srbija)

**Nova - Da se struka pita** (do 2022. **Nova stranka**) osnovana je 7. aprila 2013. godine u Beogradu, ona je parlamentarna politička partija, njen osnivač i prvi predsednik bio je bivši predsednik Vlade Republike Srbije Zoran Živković, dok su za potpredsednike izabrani dr Vladimir Pavićević, Olivera Jović i Alena Bukilić. Na Prvoj redovnoj konferenciji stranke dr Vladimir Pavićević izabran je za zamenika predsednika. U Narodnoj skupštini Republike Srbije Nova stranka je imala dva poslanička mandata.

Sredinom 2022. godine Nova stranka se objedinila s pokretom "Da se struka pita" čime se formirala nova politička organizacija Nova - Da se struka pita. Dužnost predsednika novoformirane stranke je preuzeo dotadašnji predsednik potonjeg pokreta, Vladimir Kovačević.

## Historija
### Izbori 2014.
Nova stranka učestvovala je na republičkim izborima i izborima za odbornike Skupštine grada Beograda 16. marta 2014. godine na listi *"[[Demokratska stranka (Srbija)|Sa Demokratskom strankom za demokratsku Srbiju]]"*. Nakon izbora, NOVA je postala parlamentarna stranka sa dva osvojena mandata u Narodnoj skupštini Republike Srbije i jednim odborničkim mestom. U Skupštini grada Beograda Novu stranku predstavlja odbornica Aleksandra Hristić, profesor mikrobiologije. Za poslanike u Narodnoj skupštini Republike Srbije izabrani su predsednik stranke Zoran Živković i docent na Fakultetu političkih nauka i zamenik predsednika NOVE dr Vladimir Pavićević. Svoje poslaničke aktivnosti obavljaju kao samostalni poslanici.

## Ideologija
Nova stranka je u ideološkom smislu stranka centra i socijaldemokratije, s tim što u svojim idejama sadrži ideje saveremene evropske levice i savremene evropske desnice.

Iz desnice je preuzela koncept slobodnog tržišta, zaštite kapitala, zaštite investitora i ljudi koji ulažu u Srbiju, iz levice usvojila je ideje, zaštitu prava radnika, socijalnu zaštitu i ljudska prava, partija je jednako bliska narodnjacima i liberalima.

Nova stranka Evropsku uniju smatra apsolutni prioritet i jedino ispravno usmerenje. Smatra da odnosi sa drugim zemljama treba da budu koreniti. Nova stranka zastupa stav da je neophodno neiskreno opredeljenje ka Evropskoj uniji pretvoriti u iskreno.

## Reference

## Vanjske veze
* Nova stranka (zvanični sajt).
* Zvanična Facebook stranica
* Zvanični Twitter nalog
* Izvod iz registra političkih stranaka nakome se nalazi i Nova stranka 
* Statut Nove stranke 
* Sajt: www.tanjug.rs Članak: Živković u koaliciji Nove stranke i Demokratske stranke.
* Sajt: www.glasamerike.net Članak: Demokratska stranka i Nova stranka zajedno na izbore.
* Republička izborna komisije Republike Srbije, rezultat parlamentarnih izbora 2014 godine.
Nova stranka

**Nova stranka** ili **Nova partija** može označavati:

*Nova stanka (Argentina)
*Nova stranka Japan
*Nova stranka (Tajvan)
*Nova stranka (SAD)
*Nova stranka (UK)
*Nova stranka (UK, 2003)
*Nova stranka (Srbija)
*Nova stranka (Kanada)
*Nova stranka (Grčka)
*Nova stranka Sakigake
*Nova stranka (Latvija)
Partija za demokratsko delovanje

**Partija za demokratsko delovanje PDD, ()**, je albanska registrovana manjinska parlamentarna politička partija, u Srbiji. Njen sadašnji predsednik je dugogodišnji narodni poslanik u Skupštini Republike Srbije, Šaip Kamberi. Na poslednjim vandrednim parlementarnim izborima 2014. godine u Republici Srbiji, politička partija osvojila  je dva poslanička mandata u parlamentu Srbije.

Partija za demokratsko delovanje je Albanska nacionalistička politička partija koja zastupa Albanske nacionalne  i  državne  interese u parlamentu Srbije, politička partija se zalaže za  očuvanje albanskog nacionalnog  i kulturnog indentiteta u Republici Srbiji, partija zastupa političke interese Republike Albanije u Republici Srbiji.

## Vanjske veze
* Partija za demokratsko delovanje (zvanični sajt) 
* Izvod iz registra političkih stranaka nakome se nalazi i Partija za demokratsko delovanje 
* Republička izborna komisije Republike Srbije, rezultat parlamentarnih izbora 2014 godine.
Crnogorska partija

**Crnogorska partija – Crnogorska partija** (skraćeno „CG — SR”) osnovana je 18. februara 2008. godine u Novom Sadu pod nazivom *Crnogorska partija* ujedinjenjem stranaka levičarske političke orijentacije manjeg  dela Saveza komunista Jugoslavije u Srbiji i Socijalističke partije Srbije. Crnogorska partija je registrovana manjinska partija crnogorske nacionalne manjine, Crnogoraca poreklom  iz Crne Gore i  svih  drugih  građana Srbije ona je vanparlamentara manjinska partija čiji se politički stavovi zasnivaju na punopravno članstvo Srbije u Evropskoj uniji i NATO paktu kao i crnogorskom nacionalizmu, liberalizmu, evropeizmu, regionalizmu i atlantizmu, partija  se zalaže za  očuvanje  crnogorske nacionale kulturne  baštine i nacionalnih interesa u  Srbiji, Republici Srpskoj i Crnoj Gori.

Crnogorska partija je za punopravno članstvo Republike Srbije u Evropskoj uniji i NATO paktu. Crnogorska partija ostvaruje dobre političke odnose sa Liberalnom partijom Crne Gore, političkom partijom iz države Crne Gore.

Osnivač i sadašnji predsednik u ostavci Crnogorske partije je Nenad Stevović iz Malog Iđoša koji  je osnivač  i  predsednik Udruženja Crnogoraca Srbije "Krstaš" (UCS "Krstaš") iz Lovćenca, koji  je osnovan 2003. godine u Saveznoj Republici Jugoslaviji – Srbiji i Crnoj Gori, koji  se bavi negovanjem kulturne baštine Crnogorskog naroda u Srbiji. Od 2008 godine Crnogorska partija, deluje politički učestvuje na  parlamentarnim izborima 2008 na izbornoj listi *Crnogorska partija — Nenad Stevović* i 2012. godine na izbornoj listi *Crnogorska partija — Nenad Stevović*  kao i 2014. godine na vandrednim parlementarnim izborima u Srbiji na izbornoj listi *Crnogorska partija — Josip Broz* nosilac izborne liste bio je unuk doživotnog predsednika Saveza komunista Jugoslavije i Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, gospodin Josip Joška Broz predsednik Komunističke partije.

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Crnogorske partije 
* Izvod iz registra političkih stranaka nakome se nalazi i Crnogorska partija 
* "Politika" Vest Crnogorska partija i Komunistička partija
Snežana Bogosavljević Bošković

**Snežana Bogosavljević Bošković** je srpska političarka i aktuelna Ministarka poljoprivrede i zaštite životne sredine Republike Srbije.

## Biografija
Rođena je 24. januara 1964. godine u mestu Ivanjici u Socijalističkoj Republici Srbiji u državi Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji.

Osnovnu i srednju skolu Prirodno-tehničku (smer za biohemiju i molekularnu biologiju) završila je u Ivanjici. Diplomirala je na Agronomskom fakultetu U Čačku 1986. godine. Magistrirala je na Poljoprivrednom fakultetu u Zemunu 1990. godine, a 1994. godine je na istom fakultetu je doktorirala postajući ujedno sa trideset Ggodina života, jedna od najmlađih doktora nauka univerziteta u Kragujevcu.

Profesionalnu karijeru započela je kao asistent pripravnik iz oblasti predmeta Zootehnika Agronomskog fakulteta u Čačku 1987. godine. Za asistenta je izabrana 1990. godine, za docenta 1995. godine, a za vanrednog profesora 2000. godine. Od 2006. godine. šef katedre za Stočarstvo i tehnologiju animalnih sirovina. Angažovana je na osnovnim studijama kao profesor, master i doktorskim studijama. Autor je i koautor vise od 200 naučnih radova objavljenih u domaćim časopisima. Član je svetske naučne asocijacije živinara (ptica Udruženje Svetska nauka). Objavila je monografiju, praktikum i više publikacija iz oblasti Tehnologije gajenja domaćih životinja.

U prethodnom periodu Bila je prodekan za nastavu i istraživački naučni rad, član je Suda časti univerziteta, član je Saveta univerziteta u Kragujevcu, član Stručnog Veća za biologiju univerziteta i hemiju sa hemijskim inženjerstvom i biotehnologijom. Bila je mentor i član komisija za ocenu i odbranu većeg broja diplomskih radova, magistraskih teza i doktorskih disertacija. Učestvovala je Kao istraživač ili rukovodilac u realizaciji većeg broja projekta u Republici Srbiji i u realizaciji jednog međunarodnog naučno-istraživačkog projekta.

Obavljala je funkciju potpredsednice gradskog odbora Socijalističke partije Srbije u Čačku. Potpredsednica foruma žena Socijalističke partije Srbije u Čačku. Na izborima za narodne poslanike maja 2012. godine izabrana je za narodnu poslanicu u Narodnoj skupstini Republike Srbije. U prethodnom sazivu bila je zamenica člana odbora za obrazovanje, nauku, tehnološki razvoj i informatičko društvo.

Članica je Socijalističke partije Srbije od osnivanja partije 1990. godine, u mladosti bila je član društveno političkih organizacija u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji, Saveza socijalističke omladine Jugoslavije i Saveza komunista Jugoslavije.

Živi u Čačku, udata je i majka jednog deteta.

## Vanjske veze
* Snežana Bogosavljević Bošković - Zvanični sajt
* Socijalistička partija Srbije
* Skupština Republike Srbije
* Spisak ministara Vlade 2014 godine 
* Izabrana nova Vlada Republike Srbije
Aleksandar Antić

**Aleksandrar „Saša” Antić** (Beograd, 7. maj 1969) je srpski političar, ministar za saobraćaj u Vladi Srbije i predsednik Gradskog odbora Socijalističke partije Srbije. Po zanimanju je diplomirani ekonomista.

## Politička karijera
Od 2008. do 2013. godine obavljao je funkciju predsednika Skuptšine grada Beograda. Prvi put je na ovu funkciju izabran 15. decembra 2008., dok je nakon izbora 6. maja 2012. godine ponovo izabran na istu funkciju.
Nakon rekonstrukcije Vlade Ivice Dačića, 2. septembra 2013. godine, sa te funkcije prelazi na funkciju ministra za saobraćaj.

Antić od aprila 2009. godine obavlja i funkciju predsednika Gradskog odbora Beograd Socijalističke partije Srbije.

## Reference
Komunistička partija Hrvatske (2013)

:*Za članak o partiji iz [[1937]]. godine, pogledajte [[Savez komunista Hrvatske]]*.

**Komunistička partija Hrvatske** (**KPH**) je politička partija koja djeluje u Republici Hrvatskoj. Registrirana je 18. oktobra 2013. godine. Predsjednik partije je Radoslav Ilić Mrki.

Sjedište partije je u Umagu, a njen osnivač i predsjednik je ugostitelj Radoslav Ilić Mrki, vlasnik kafe-bara „Tito“ u Umagu.

## Historija
### Pozadina
Prvi pokušaj osnivanja KPH bio je 29. novembra 2005. godine u Vukovaru, kao čin evociranja na održavanje Drugog kongresa KPJ u istom gradu 1920. godine. Tada je za predsjednika bio izabran Dragan Batak, ali partija nije zaživjela jer nije uspjela da prikupi najmanje stotinu osnivača, što je jedan od uslova za osnivanje i registraciju političke partije.

### Osnutak i razvoj događaja
Osnovanje KPH najavljeno je 4. maja 2013, a Osnivački kongres održan je u Kumrovcu na proslavi Dana mladosti, 25. maja iste godine.

Partija se januara 2019. godine suočila s bankrotom i skorom likvidacijom zbog kazni pod objašnjenjem da nije objavljivala svoje financijske izvještaje i programe rada, ali je novčano spašena od strane njenih članova.

## Povezano
* Socijalistička radnička partija Hrvatske
* Savez komunista Hrvatske

## Reference

## Vanjske veze
* Blic: U Umagu registrovana Komunistička partija Hrvatske
* Izvod iz registra političkih stranaka Republike Hrvatske
Aleksandar Višnjić

**Aleksandar Višnjić** (20. marta 1976. godine, Prokuplje), je srpski političar, jedan je od pokretača i vođa studentskih protesta 1996/97. pokreta Otpor i Studentske asocijacije.

Nezadovoljan raspletom političkih i društvenih događanja u Demokratskoj stranci u Nišu, čiji je bio član, osniva Reformističku stranku (2005), čiji je i predsednik.

Aleksandar Višnjić od 2014. godine je jedan od osnivača i zamenik predsednika Republikanske partije čiji je bio predsednik bivši narodni poslanik Srpske napredne stranke Vladimir Cvijan. Nakon što Vladimir Cvijan biva smenjen sa pozicije lidera Republikanske partije i nakon neučestvovanja Republikanske partije na vanrednim parlamentarnim izborima 2014. godine, Aleksandar Višnjić kao predsednik Reformističke stranke istupa iz Republikanske partije i ponovo nastavlja da politički deluje kroz Reformističku stranku.

Magistar je medicinskih nauka i radi na Medicinskom fakultetu u Nišu kao asistent na predmetu Socijalne medicine.

Oženjen je suprugom Anicom, otac ćerke Jovane i sina Milana.

## Vanjske veze
* Zvanični sajt stranke
Živan Vasiljević

**Živan Vasiljević** (1920 – 2007), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i SR Srbije.

## Biografija
Živan Vasiljević rođen je 26. decembra 1920. godine u Planinici kod Zaječara. Gimnaziju je polazio u Zaječaru, a studirao tehniku na Beogradskom univerzitetu.

Kao student uključio se u antifašističku borbu, a 1941. godine postaje član Komunističke partije Jugoslavije, sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a Zaječar i član Okružnog komiteta KPJ. Jedan je od istaknutih organizatora ustanka u Timočkoj krajini, gde je kroz ceo rat delovao kao član, a od 1943. godine kao sekretar Okružnog komiteta KPJ.

U celom posleratnom periodu član je Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije, a kasnije i član Centralnog komiteta SKJ. Nalazio se na dužnosti generalnog direktora Borskog rudnika, biran je više puta za poslanika Skupštine Srbije i Savezne skupštine, a bio i član Izvršnog veća Srbije od 1961. do 1965. godine i član Saveznog izvršnog veća od 1965. do 1969. godine. Od 19. aprila 1974. do 6. maja 1978. godine bio je predsednik Skupštine SR Srbije.

Umro je 26. septembra 2007. godine u Beogradu. Sahranjen je u Zaječaru.

## Literatura
* *[[Enciklopedija Jugoslavije]]* (knjiga osma). „Jugoslavenski leksikografski zavod“, Zagreb 1971. godina.
Petar Škundrić

**Dr Petar Škundrić** (21. februar 1947) je srpski političar. Bio je ministar rudarstva i energetike u Vladi Republike Srbije čiji je predsednik dr Mirko Cvetković.

## Biografija
Rođen je 21. februara 1947. godine.
Diplomirao je, magistrirao i doktorirao na Tehnološko-metalurškom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Redovni je profesor tog fakulteta i počasni profesor sanktpeterburškog Tehnološkog univerziteta, najstarijeg tehnološkog instituta i univerziteta u Rusiji.
Objavio je više od 200 naučnih i stručnih radova, studija, elaborata i projekata. Član je više strukovnih udruženja i redakcija stručno-naučnih časopisa.

Ostao je upamćen po govoru na Kontramitingu na Ušću 1991.

Bio je jedan je od osnivača i prvi generalni sekretar SPS-a i savezni poslanik u Skupštini državne zajednice SCG. Sada je član glavnog odbora SPS-a.

Od 30. septembra 2010. je predsednik SD Crvena zvezda.

Oženjen je, otac dva sina.

## Vanjske veze

* Biografije ministara na sajtu Vlade Srbije
* Petar Škundrić - intervju („Politika“, 10. april 2011)
Branko Ružić (političar)

**Branko Ružić** (14. decembar 1975, u Zemun) je srpski političar, ministar državne uprave i lokalne samouprave u Vladi Srbije, bivši  ministar bez portfelja zadužen za Evropske inegracije u Vladi Republike Srbije i član Socijalističke partije Srbije.

Diplomirao je na Fakultetu političkih nauka, smer za međunarodne odnose, gde je u periodu od 1996. do 1999. godine na Fakultetu političkih nauka obavljao funkciju prodekana studenta.

U sazivu Narodne skupštine Republike Srbije od 2008. do 2012. godine je narodni poslanik i predsednik Poslaničke grupe SPS-JS, kao i član stalne delegacije Narodne skupštine Republike Srbije u Parlamentarnoj skupštini Saveta Evrope, gde je bio član Političkog komiteta i član Komiteta za ljudska prava.

Od marta 2001. do decembra 2002. godine obavljao je funkciju portparola SPS. U periodu od aprila 2000. do decembra 2002. godine bio je predsednik omladine Socijalističke partije Srbije. Od januara 2001. do decembra 2003. godine bio je poslanik u Republičkom parlamentu.

Od 2004. do 2006. godine poslanik u parlamentu Državne zajednice Srbija i Crna Gora. Od marta 2004. godine član je Odbora za evropske integracije Skupštine Državne zajednice Srbija i Crna Gora i član Parlamentarne skupštine Saveta Evrope u Strazburu od aprila 2004. godine.

Predsednik je Izvršnog odbora Glavnog odbora od 3. decembra 2006. godine na sedmom kongresu Socijalističke partije Srbije.

Obavljao je funkciju predsednika Poslaničke grupe Socijalistička partija Srbije do rekonstrukcije Vlade Srbije u avgustu 2013. godine kada je izabran za Ministra bez portfelja zaduženog za evropske integracije.

Bio je Potpredsednik Fudbalskog kluba Partizan do septembra 2013. godine.

Po nacionalnosti Srbin.

Govori engleski jezik. Oženjen je Anom i ima sina Milutina i ćerku Elenu.

## Reference
Branko Ružić

**Branko Ružić** može biti:

*Branko Ružić (skulptor), jugoslavenski i hrvatski skulptor (1919. – 1997.)
*Branko Ružić (scenarist), hrvatski scenarist (r. 1973.)
*Branko Ružić (političar), srpski političar (r. 1975.)
Branko Ružić (skulptor)

**Branko Ružić** (Slavonski Brod, 4. mart 1919 — Zagreb, 27. novembar 1997) je bio jugoslavenski i hrvatski vajar i slikar .

## Biografija
Rođen je 4. marta 1919. godine u Slavonskom Brodu. U Vinkovcima je završio srednju školu, a u Zagrebu diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti, 1944. godine, u klasi vajara Frane Kršinića. Godine 1948, na istoj je akademiji završio slikarstvo. Putovao je i stvarao po Italiji, Francuskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu.

Od 1961. do 1985. godine, bio je profesor na Akademiji likovnih umjetnosti. Od 1993. godine, učestvovao je u pripremama za otvaranje galerije „Ružić i suvremenici“ u Slavonskom Brodu.

Dobitnik je petnaestak nagrada, od kojih su neke Nagrada opštine Rovinj (1967, 1972), Nagrada grada Zagreba (1968) i Republička nagrada za životno delo „Vladimir Nazor“ (1986).

Umro je 27. novembra 1997. godine u Zagrebu.

## Stvaralaštvo
Autor je brojnih spomenika i skulptura u Zagrebu, Osijeku, Vinkovcima, Sarajevu, Beogradu, Falerslebenu, Volfsburgu i Kerčeti. Neka od njegovih dela su:
* Spomenik „Moša Pijade“, Beograd 1969.
* Spomenik „Ljudi“ (poznat kao „Skupina građana“), Osijek 1977.
* Spomenik palim Zagrepčanima, Zagreb-Dotršćina, 1981.

## Galerija

Datoteka:Resize of Mosa Pijade ispred Politike.jpg|Spomenik Moši Pijade pred zagradom „Politike“ u Beogradu
Datoteka:Spomenik Ljudi-Branko Ruzic.jpg|Skulptura „Ljudi“, Osijek
Datoteka:Dotrscina spomenik 2.jpg|Spomenik palim Zagrepčanima u NOB-u, Dotršćina


## Reference

## Vanjske veze

* Biografija na stranici grada Slavonskog Broda
Dijana Vukomanović

**Dijana Vukomanović** (Virovitica, 3. januar 1967) je srpska političarka.

Maturirala je u Prvoj zemunskoj gimnaziji 1985. godine a diplomirala je na Fakultetu političkih nauka, 1989. godine. Magistrirala je 1995. godine na Centralno-Evropskom Univerzitetu u Budimpešti, u Mađarskoj i doktorirala 
2009. godine na Fakultetu političkih nauka, Univerziteta u Beogradu. Objavila je preko trideset analitičkih studija u domaćim i inostranim stručnim časopisima i zbornicima,

U periodu od 1992—2000. godine bila je zaposlena kao istraživač u Institutu društvenih nauka, Univerziteta u Beogradu, da bi zatim tokom 2000. radila u Institutu za političke studije kao naučni saradnik. Kasnije je bila saradnik domaćih i međunarodnih nevladinih organizacija. Usavršavala se tokom studijskih boravaka u Ujedinjenom Kraljevstvu i SAD 1997. godine. Član je Socijalističke partije Srbije od oktobra 1998. godine. Govori engleski jezik.

Na Osmom kongresu SPS, 2010. godine, izabrana je za jednog od potpredsednika stranke.

## Vanjske veze
* Biografija
Dušan Čkrebić

**Dušan Čkrebić** (Niš, 7. avgust 1927 - 7. april 2022, Beograd) je bio srpski političar, bivši visoki državni i partijski funkcioner Srbije u doba Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.

## Biografija
Po zanimanju je elektrotehnički inženjer. Obavljao je dužnosti predsednika Privredne komore Srbije, Republičke konferencije Socijalističkog saveza radnog naroda Srbije (RK SSRN), da bi 1974. godine postao predsednik Izvršnog veća SR Srbije. 1982. godine, postaje predsednik Saveza komunista Srbije. Na toj dužnosti nasledio ga je Ivan Stambolić, 1984. godine. Iste godine, Čkrebić dolazi na funkciju predsednika Predsedništva SR Srbije. I tu dužnost obavljao je dve godine, do 1986.

Nakon promene vlasti u Srbiji, u jesen 1987. godine, i dolaska Slobodana Miloševića na vlast, Čkrebić je bio član Predsedništva CK SKJ. Na 17. sednici CK SKJ oktobra 1988. na glasanju o poverenju članovima Predsedništva jedino njemu nije izglasano poverenje, a što je potom potaklo Vasila Tupurkovskog da to objasni delovanjem neprincipijelne koalicije. On je podneo ostavku, ali ju je na intervenciju Slobodana Miloševića povukao.

U vreme dok je bio predsednik predsedništva Srbije, juna 1985. godine, potpisao je akt o odobrenju nastavka gradnje hrama Svetog Save u Beogradu. Za ove zasluge Srpska pravoslavna crkva mu je dodelila orden Svetog Save 29. decembra 2007. godine.

## Reference

## Vanjske veze
* Zapisi iz Moskve („Večernje novosti“, feljton, januar 2014)
Treća Srbija

**Treća Srbija** je udruženje građana osnovano u Srbiji i kao takvo delovala je od 2012. do 2015. godine.

Nastalo je 2012. godine izdvajanjem iz Pokreta za život - *[[Srpski sabor Dveri|Dveri]]*, a osnivačka/izborna skupština održana je 13. oktobra 2013. u Beogradu. Za prvog predsednika stranke izabran je Aleksandar Protić, koji je bio član i producent muzičke grupe *[[Beogradski sindikat]]*, a za njegovog zamenika imenovan je Miroslav Parović, tada bivši šef odborničke grupe *[[Srpski sabor Dveri|Dveri]]* u Novom Sadu, koji je 22. marta 2014. na Generalnoj skupštini ove organizacije sa 29 godina  izabran za drugog predsednika Treće Srbije kao najmlađi lider jedne političke partije u Srbiji. Andrej Fajgelj, direktor novosadskog Kulturnog centra i u prvom mandatu jedan od potpredsednika, tada postaje Zamenik predsednika ove političke organizacije.

Treća Srbija samostalno je izašla na lokalne izbore u Zemunu 2. juna 2013. godine gde je na svom prvom odmeravanju političke snage osvojila oko 2% glasova. Izbori 2014. su prvi parlamentarni izbori na kojima je ova stranka učestvovala samostalno. Tom prilikom učestvovala je i na izborima za Grad Beograd. Naziv izborne liste bio je *Treća Srbija — za sve vredne ljude*.

Pripajanjem Treće Srbije 2015. godine političkoj partiji Bogata Srbija registrovanoj 2011. godine, nastaje Treća Srbija - Bogata Srbija, koja usled potrebe za prilagođavanjem savremenim trendovima u evropskoj politici odlukom organa partije 17. decembra 2016. menja način unutrašnjeg organizovanja, i prerasta u Narodni slobodarski pokret. Termin "Treća Srbija" zadržan je kao naziv političke platforme Narodnog slobodarskog pokreta.

=Vidi još=
* http://www.slobodarski.rs/  - zvanična internet pezentacija Narodnog slobodarskog pokreta
* https://www.facebook.com/slobodari/ - Facebook stranica Narodnog slobodarskog pokreta
* http://www.trecasrbija-bs.rs/  - Stari sajt Treće Srbije (danas Narodni slobodarski pokret)
* https://www.facebook.com/parovic.miroslav/ - Facebook stranica Miroslava Parovića
* https://twitter.com/miroslavparovic - Twitter stranica Miroslava Parovića
Il cavaliere misterioso

***Il cavaliere misterioso*** () je italijanski crno-bijeli historijsko-pustolovni film snimljen 1948. godine u režiji Riccarda Frede. Naslovni protagonist, koga tumači Vittorio Gassman, je znameniti italijanski pustolov Giacomo Casanova. Radnja, smještena u 18. vijek, prikazuje kako Casanova odlazi u carsku Rusiju u nastojanju da izbavi brata u rodnoj Veneciji optuženog za špijunažu.  *Il cavaliere misterioso* je predstavljao jedan od prvih velikih hitova u karijeri Vittorija Gassmana.

## Uloge
*Vittorio Gassman: Giacomo Casanova, vitez od Seingalta
*María Mercader: Elisabetta 
*Yvonne Sanson: Katarina II 
*Gianna Maria Canale: Grofica Lehmann
*Alessandra Mamis: Grofica Paola Itapieff
*Hans Hinrich: Veliki inkvizitor
*Dante Maggio: Gennaro
*Guido Notari: Grof Itapieff
*Vittorio Duse: Ivan 
*Elli Parvo:  Dogaressa
*Antonio Centa: Antonio Casanova,  Giacomov brat 
*Tino Buazzelli: Joseph

## Izvori

## Vanjske veze
*
Jalsaghar

***Jalsaghar*** () je indijski crno-bijeli snimljen 1958. na bengalskom jeziku u režiji Satyajita Raya. Predstavlja adaptaciju istoimene novele bengalskog književnika Tarashnakara Bandopadhayaya. Glavni protagonist, koga tumači Chhabi Biswas je *[[zamindar]]*, bengalski feudalni zemljoposjednik koji je osiromašio, ali koji usprkos svega nastoji očuvati društveni prestiž. Radnja prikazuje kako zbog toga organizira veliku muzičku svečanost na svom imanju, bez obzira što će ga ona uništiti. *Jalsaghar* je doživio komercijalni neuspjeh, ali je nakon nekoliko godina, nakon što je prikazan u zapadnim zemljama, doživio brojne pohvale od tamošnjih kritičara, i danas se smatra jednim od najboljih djela Rayevog opusa.

## Uloge
* Chhabi Biswas – Biswambhar Roy
* Padma Devi – Mahamaya, Royeva supruga
* Pinaki Sen Gupta – Khoka, Royev sin
* Gangapada Bose – Mahim Ganguly, susjed
* Tulsi Lahari – Upravnik Royevog imanja
* Kali Sarkar – Ananta, Royev sluga
* Ustad Waheed Khan – Ustad Ujir Khan, pjevač
* Roshan Kumari – Krishna Bai, plesačica
* Begum Akhtar – Durga Bai, pjevač

## Izvori

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* 
*The Criterion Collection
*Criterion Collection Essay by Philip Kemp
Dracula (film, 1958)

***Dracula*** je britanski horor film snimljen 1958. godine u režiji Terencea Fishera, poznat kao jedno od najuspješnijih ostvarenja znamenite filmske kuće Hammer Film Productions, prvi veliki hit u karijeri Christophera Leeja, začetak istoimene popularne filmske serije, ali i jedno od najvažnijih i najuticajnijnih ostvarenja u historiji žanra.

Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Brama Stokera. U njemu Lee tumači grofa Draculu, vampira koji se vijekovima hrani krvlju stanovnika Transilvanije. Radnja je smještena u 1885. godinu i prikazuje kako će se Draculinoj strahovladi suprostaviti lovac na vampire dr. Van Helsing (čiji lik tumači Peter Cushing).

Slično kao i s prethodnim filmom *[[The Curse of Frankenstein]]*, producenti su se izuzetno trudili film učiniti što različitijim od istoimenog klasičnog filma hollywoodskog studija Universal Pictures. To je postignuto prije svega tako što se scenarij Jimmyja Sangstera daleko više držao književnog predloška, ali i daleko eksplicitnije scene nasilja (uključujući prolijevanje krvi, koja je posebno bola oči zahvaljujući filmu u boji) te implicitnu erotiku. Posebna je pažnja posvećena scenama u kojima vampire uništava izloženost suncu, a što je postignuto domišljatim korištenjem šminke i jednostavnim specijalnim efektima. Za tadašnje vrijeme "problematični" sadržaj je na Draculu navukao pažnju cenzora, uključujući britanski BBFC, koji mu je dao X rejting, ali i to tek nakon značajnih kraćenja. Usprkos toga, *Dracula* je postigao izuzetan uspjeh te dvije godine kasnije potakao snimanje nastavka *[[The Brides of Dracula]]*, odnosno izuzetno popularne filmske serije koja se snimala do sredine 1970-ih. Dugo vremena je bila dostupno jedino cenzurirana verzija, ali je 2012. restaurirana mnogo duža verzija, sa isječenim "problematičnim" scenama koje su se prije toga smatrale izgubljenim.

## Uloge

* Peter Cushing ... Dr. Abraham Van Helsing
* Christopher Lee ... Count Dracula
* Michael Gough ... Arthur
* Melissa Stribling ... Mina
* Carol Marsh ... Lucy
* John Van Eyssen ... Jonathan
* Olga Dickie ... Gerda
* Valerie Gaunt ... Vampirica

* Janina Faye ... Tania
* Barbara Archer ... Inga
* Charles Lloyd-Pack ... Doctor Seward
* George Merritt ... Policajac
* George Woodbridge ... Stanodavac
* George Benson ... Službenik na granici
* Miles Malleson ... Pogrebnik
* Geoffrey Bayldon ... Nosač

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
Trente Glorieuses

**Trente Glorieuses** (na francuskom doslovno *Slavnih trideset*) je izraz koji se koristi za period francuske historije koji je okvirno trajao od 1947. do 1973. godine, a koga je karakterizirao izuzetno visoki i kontinuirani rast ekonomije, a koji se odrazio kroz visoku zaposlenost, visoke plaće, kao i visoke prihode države koja ga je iskoristila za mnoge spektakularne infrastrukturne projekte, kao i jačanje socijalne države, a što je za posljedicu imala kontinuirani porast općeg životnog standarda. Prvi put ga je iskoristio demograf Jean Fourastié kao naslov svoje knjige *Les Trente Glorieuses, ou la révolution invisible de 1946 à 1975* ("Slavnih trideset", ili nevidljiva revolucija od 1946. do 1975), pri čemu je inspiraciju pronašao u izrazu "Slavna tri" koji se koristio za tri dana Julske revolucije.

Kao početak perioda se općenito navodi primjena Marshallovog plana, odnosno korištenje američke financijske pomoći u svrhu obnove zemlje razorene i ekonomski unazađene u Drugom svjetskom ratu. Od 1947. pa nadalje se u Francuskoj bilježio stalni porast ekonomske aktivnosti, a koji se odrazio ne samo kroz opći porast blagostanja, nego i kroz trendove nastavka industrijalizacije i urbanizacije, odnosno smanjenje broja stanovnika ruralnih departmana nauštrb velikih gradova poput Pariza, kao i uvođenje dotada luksuznih uređaja kao što su telefoni, televizori, frižideri i sl. u gotovo svako francusko domaćinstvo. Ti su procesi u mnogo čemu bili odraz općeg ekonomskog buma koji je karakterizirao zapadni svijet u dvije i pol decenije nakon Drugog svjetskog rata, odnosno u određenoj mjeri bili ekvivalent njemačkog, japanskog i italijanskog ekonomskog čuda; s druge strane izraz "ekonomsko čudo" nije korišten u Francuskoj, jer ona, za razliku od tih zemalja, nije bila poražena u ratu niti poslije njega okupirana, ali i zbog toga što su prvih godina ekonomska zbivanja bila pod sjenom akutne političke nestabilnosti Četvrte republike, kao i skupih i neuspjelih kolonijalnih ratova u Indokini i Alžiru. Pozitivne ekonomske trendove je 1958. nastavila novouspostavljena Peta republika pod De Gaulleom; oni su, s jedne strane, dali plodno tlo da se mlade generacije, odrasle u dotada nezapamćenom blagostanju, okrenu radikalnoj ljevici pokrenu majske događaje, ali i da, u svrhu budu razlogom za reakciju od strane starijih generacija. Trente Gloriuses su, slično kao i isti trendovi kod većine zapadnih država, okončani sa izbijanjem naftne krize 1973. godine.

## Povezano
* Ekonomsko čudo
Mon oncle

***Mon oncle*** () je francusko-italijanska filmska komedija snimljena 1958. u režiji Jacquesa Tatija, koja se smatra najboljim filmom u Tatijevoj filmografiji, te jednim od najuspješnijih i najuticajnijih ostvarenja francuske i svjetske kinematografije 1950-ih.

U njoj Tati ponavlja ulogu gospodina Hulota, staromodnog sredovječnog muškarca koji se teško prilagođava modernom svijetu. Radnja prikazuje kako dolazi u posjet svojim rođacima, porodici Arpel, koji su se uselili u novosagrađeno naselje u predgrađu Pariza, odnosno modernu "geometrijsku" kuću zvanu Villa Arpel, gdje će Hulotovo nesnalaženje sa modernom tehnologijom i ultramaterijalističkim svjetonazorom novih generacija izazvati niz komičnih nesporazuma, ali i simpatije od strane 9-godišnjeg nećaka (koga glumi Alain Bécourt).

Kao i kod ostalin Tatijevih komedija, humor u *Mon oncle* je prije svega vizualnog karaktera, pa u njemu gotovo uopće nema dijaloga, svedenih tek na "šum" u pozadini. Usprkos toga, Tati je u filmu izuzetno vješto stvorio niz komičnih situacija, ali i dao satirički prikaz tadašnjeg francuskog društva, odnosno načina na koji se blagostanje stvoreno u poratnom ekonomskom bumu odrazilo kroz konzumerizam, otuđenje te inzistiranje na "modernoj" arhitekturi nauštrb tradicionalnih vrijednosti, ali i humanosti.

Mon oncle je doživio veliki uspjeh kod publike, ali i kod kritke. Na Kanskom festivalu je osvojio nagradu kritike, a poslije i Oscar za najbolji strani film. Dio kritičara, prije svega vođenih tadašnjom ljevičarskom ideologijom, je napao film optužujući ga zbog toga što, napadajući modernost, navodno promovira reakcionarne i pužadističke stavove.

## Uloge

* Jacques Tati ... Monsieur Hulot
* Jean-Pierre Zola ... Monsieur Arpel
* Adrienne Servantie ... Madame Arpel
* Alain Bécourt ... Gérard Arpel
* Lucien Frégis ... Monsieur Pichard
* Betty Schneider ... Betty (stanodavčeva kćer)
* Jean-François Martial ... Walter
* Dominique Marie ... Susjed
* Yvonne Arnaud ... Georgette (sobarica)
* Adelaide Danieli ... Madame Pichard
* Régis Fontenay ... Trgovac nakitom
* Claude Badolle ... Trgovac na buvljaku
* Max Martel ... Pijanica
* Nicolas Bataille ... Radnik

## Vanjske veze
* 
* ''Mon Oncle'' essay by Matt Zoller Seitz from Criterion Collection
* ''Mon Oncle''  at Tativille
* ''Mon Oncle''  film trailer at Turner Classic Movies Classic Film Union
Mojkovačka bitka

**Mojkovačka bitka** se odigrala za vrijeme Prvog svjetskog rata na sjeveru Crne Gore na samom početku 1916. godine, kada su se snage crnogorske vojske, za vrijeme velike austro-ugarske ofenzive uspješno oduprle napadu tehnički i brojčano nadmoćnijih austro-ugarskih snaga. Mojkovačka bitka je tako ostala upamćena kao jedna od najvećih pobjeda u crnogorskoj vojnoj historiji, ali i posljednja u kojoj su Crnogorci sudjelovali kao dio vojske vlastite nezavisne države. Samo nekoliko tjedana kasnije je kralj Nikola I Petrović potpisao kapitulaciju nakon koje su Austro-Ugari okupirali Crnu Goru, odnosno Crna Gora praktički izbačena iz rata. Značenje bitke je tokom sljedećih nekoliko decenija postalo predmetom različitih tumačenja i kontroverzi, uključujući i tvrdnje iz srpskih nacionalističkih i bjelaških krugova koji Nikolu optužuju da je svojom odlukom crnogorski uspjeh učinio uzaludnim, odnosno "izdao" svoje borce.

## Povezano
*Mit o nožu u leđa
The Big Country

***The Big Country*** () je američki vestern]] film snimljen 1958. u režiji Williama Wylera, a koji se danas smatra jednim od klasičnih ostvarenja u historiji žanra. Predstavlja adaptaciju romana ''Ambush at Blanco Canyon'' Donalda Hamiltona koji je izlazio u nastavcima u časopisu (i koji će nakon premijere biti izdan u obliku knjige). Protagonist, koga tumači Gregory Peck, je ugledni pomorac iz Marylanda koji odlazi u Teksas započeti novi život na poziv bogatog rančera (koga tumači Charles Bickford) koji mu je namijenio ruku svoje kćeri (koju tumači Carroll Baker). Radnja prikazuje kako tamo shvati kako je njegov budući tast upetljan u sve nasilniji sukob sa suparničkim rančerom (koga glumi Burl Ives), te kako se zaljubi u skromnu lokalnu učiteljicu (koju glumi Jean Simmons).

*The Big Country* je postigao izuzetan uspjeh, a što se često tumači izuzetno kvalitetnom glumačkom postavom; među njome se najviše isticao Ives, koji je osvojio Oscar za najboljeg sporednog glumca. Film je osvojio i publiku, uključujući i tadašnjeg predsjednika Eisenhowera, koji je filmom bio toliko oduševljen da ga je čak četiri puta dao prikazati na službenim projekcijama u Bijeloj kući. The Big Country je danas najpoznatiji po prepoznatljivoj uvodnoj muzičkoj temi Jeromea Morossa koja se često asocira sa vestern-žanrom uopće.

## Uloge
* Gregory Peck ... James McKay
* Jean Simmons ... Julie Maragon
* Carroll Baker ... Patricia Terrill
* Charlton Heston ... Steve Leech
* Burl Ives ... Rufus Hannassey
* Charles Bickford ... Maj. Henry Terrill
* Alfonso Bedoya ... Ramón Gutierrez
* Chuck Connors ... Buck Hannassey
* Chuck Hayward ... Rafe Hannassey
* Buff Brady ... Dude Hannassey
* Jim Burk ... Blackie / Cracker Hannassey
* Dorothy Adams ... Hannassey Woman
* Chuck Roberson ... Terrillov kauboj
* Bob Morgan ... Terrillov kauboj
* John McKee ... Terrillov kauboj
* Peter Lawman ... Terrillov kauboj

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Il figlio di d'Artagnan

***Il figlio di d'Artagnan*** () je italijanski crno-bijeli historijsko-pustolovni film snimljen 1950. u režiji Riccarda Frede. Radnja, inspirirana znamenitim romanom *[[Tri mušketira]]*, je smještena u Francusku u 17. vijeku. Naslovni protagonist, koga tumači Piero Palermini je mladi sin slavnog mačevaoca D'Artagnana koji se, za razliku od oca, odlučio posvetiti vjeri i došao u samostan, ali koji na kraju ipak krene očevim stopama kada u samostanu, krijući se pred ubicama, utočište potraži kraljev kurir.

## Djelomična filmografija
* Carlo Ninchi ... Maresciallo D'Artagnan 
* Gianna Maria Canale ... Linda 
* Franca Marzi ... La Contessa 
* Peter Trent ... Duca de Malvoisin 
* Paolo Stoppa ... Paolo 
* Piero Palermini ... Raoul d'Artagnan 
* Enzo Fiermonte ... Visconte di Langlass

## Izvori


## Literatura
* Testa, Carlo. *Italian Cinema and Modern European Literatures, 1945-2000*. Greenwood Publishing Group, 2002.

## Vanjske veze
*
Vedi Napoli e poi muori

***Vedi Napoli e poi muori*** () je italijanski crno-bijeli film snimljen 1951. u režiji Riccarda Frede. Po žanru je melodrama, a protagonistuca, koju tumači Gianna Maria Canale je supruga bankara koja, zbog svoje "problematične" prošlosti, postaje žrtvom ucjene od strane trgovca drogom (koga tumači Vittorio Sanipoli). *Vedi Napoli e poi muori* je poznat po nastupu popularnog pjevača Claudia Ville koji se pojavljuje u jednoj od manjih uloga.

## Uloge

* Gianna Maria Canale: Marisa
* Renato Baldini: Giacomo Marini
* Vittorio Sanipoli: Roberto Sanesi
* Franca Marzi: Lover of Senesi
* Carletto Sposito
* Claudio Villa

## Vanjske veze
*
From Hell to Texas

***From Hell to Texas*** () je američki vestern film snimljen 1958. u režiji Henryja Hathawaya. Protagonist, čiji lik tumači Don Murray, je mladić koga progone ljudi bogatog vlasnika stoke uvjereni kako je on odgovoran za smrt gazdinog sina. Radnja prikazuje kako protagonist pronalazi privremeno utočište kod rančera (čiji lik tumači Chil Wills) u čiju se kćer (koju tumači Diane Varsi) zaljubi. *From Hell to Texas* je danas poznat po urbanoj legendi koja se vezuje uz Dennisa Hoppera, koji je u filmu tumačio jednog od članova potjere; prema njoj je "problematični" glumac jednu scenu uspješno odglumio tek iz 85. pokušaja, zbog čega mu je bijesni Hathaway rekao "da više neće raditi u ovom gradu" i na cijelu deceniju zapriječio karijeru; u stvarnosti je Hopper tokom 1960-ih nastavio rad i nekoliko puta surađivao sa Hathawayem.

## Uloge
*Don Murray ... Tod Lohman
*Diane Varsi ... Juanita Bradley
*Chill Wills ... Amos Bradley
*Dennis Hopper ... Tom Boyd
*R.G. Armstrong ... Hunter Boyd
*Jay C. Flippen ... Jake Leffertfinger

## Reference

## Vanjske veze
*