open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Emilio Castelar

**Emilio Castelar y Ripoll** (7. septembar 1832 - 25. maj 1899) bio je španski republikanski političar koji je od 1873. do 1874. godine služio kao četvrti i pretposljednji predsjednik kratoktrajne Prve španske republike.

Na vlast je došao uslijed neuspjeha svojih prethodnika da suzbiju karlističke pobune po zemlji, i vrlo brzo je došao u sukob sa Cortezom kojim su dominirali radikalni republikanci. Napad na sjednici 2. januara 1874. godine je poslužio kao izgovor za puč kojim je formirana privremena vlada na čelu sa Franciscom Serranom i pokrenut lanac događaja koji će dovesti do Bourbonske restauracije. Castelar je potom otišao u egzil, da bi pri povratku postao jednim od saveznika Liberalne stranke i premijera Praxedesa Matea Sagaste.
Juan de Zavala

**Juan de Zavala y de la Puente, 1. markiz od Sierra Bullonesa** (Lima, Peru, 27. decembar 1804 &ndash; Madrid, Španija, 29. decembar 1879) bio je španski vojskovođa i političar, koji je 1874. služio kao pretposljednji premijer Španije pod kratkotrajnom Prvom republikom.
Antonio Cánovas del Castillo

**Antonio Cánovas del Castillo** (8. februar 1828 - 8. august 1897) bio je španski konzervativni političar koji je od 1874. do smrti u nekoliko navrata služio kao premijer Španije. Canovas je poznat po ulozi koju je imao u ukidanju Prve španske republike i restauraciji Bourbonske monarhije, kao i po tome što je pod njegovim vodstvom izvojevana konačna pobjeda u Trećem karlističkom ratu. Kao vođa Konzervativne stranke se smatra zaslužnim za to što je zajedno sa svojim suparnikom Praxdeseom Mateom Sagastom iz Liberalne stranke stvorio *[[turno pacifico]]* sistem, u kome su se, u svrhu očuvanja stabilnosti, dvije stranke redovno izmjenjivale na vlasti uz unaprijed utvrđene rezultate izbora. Canovas je donio novi Ustav Španije 1875. te bio žestoki protivnik univerzalnog biračkog prava, autonomije Baskije i Katalonije kao i Kube. Njegova je politika dovela do reakcije, kako u obliku secesionističke pobune na Kubi, tako i radikalizacije radničkog pokreta i terorističkih akcija. Canovas je na njih odgovorio žestokom represijom, pa ga je 1897. godine ubio italijanski anarhist Michele Angiolillo.
Bardoňovo

**Bardonjovo** () je naseljeno mjesto u okrugu Nove Zamki, u Njitranskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze

* Naselja u Okrugu Nove Zamki
Kultura vrpčaste keramike

**Kultura vrpčaste keramike** (njemački *Schnurkeramik*, engleski *Corded Ware*, francuski *ceramique cordée*) sadrži jedan široki arheološki horizont Evrope  između 2900 - 2350 pne, obuhvatajući tako kasni neolit, bakarno doba, i rano bronzano doba.
 

U kontekstu Kurganske teorije (ili stepska hipoteza), kultura se posmatra kao Indo-Evropska i da su je sa istoka donijeli Praindoevropljani, sa prostora Jamna kulture). Marija Gimbutas smatra da su društveni odnosi između starosjedilaca i nametnutih kultura rezultirali u brzoj i kratkoj promjeni u Kulturi vrpčaste keramike.

Nasuprot ovoj tezi, jedan broj drugih arheologa smatra de je Kultura vrpčaste keramike rezultat lokalnog razvoja Kulture zvonastih pehara. To se potkrepljuje radiokarbonskim datiranjem, kojim je utvrđeno postojanje vrpčaste keramike na području današnje Poljske, prije nego u srednjoj Evropi.

## Geografija
Zauzimala je prostor od Rajne na zapadu, do Volge na istoku, obuhvatajuči dijelove sjeverne, zapadne i istočne Evrope, 
uključujući najveći dio današnje Njemačke, Holandije i Danske, Poljsku, Litvaniju, Latviju, Estoniju, Bjelorusiju, Češku, Austriju, Mađarsku,
Slovačka, Švajcarska, sjeverozapadna Rumunija, sjeverna Ukrajina, evropski dio  Rusije, dijelove norveške obale i južne dijelove Švedske i Finske. U kasnom eneolitu i ranom bronzanom dobu proširila se na oblasti uz Balkansko poluostrvo, gdje se mješala sa ostalim stepskim elementima.

Jedan dio arheologa smatra da kultura, zbog svoje rasprostranjenosti, nije imala uniformni karakter, jer su regionalne specifičnosti dovele do nekoliko varijanti u materijalnoj kulturi, naseljima i društvenim odnosima. Sa druge strane, osnovne karakteristike, kao što su način sahranjivanja, keramika sa vrpčastim ornamentima i jedinstvena kamena sjekira, prisutni su na cijelom prostoru ove kulture.
Kultura je bila podložne i uticaju drugih, kao i susjedne Beaker kulture zapadno od Elbe, kroz razne vidove komunikacije, morskim i putevima uz riječne tokove.

## Osobine
Sahranjivanje se obavljalo sa pokojnikom obično na desnoj strani, u zgrčenom položaju i licem okrenutim prema jugu. Keramičko posuđe je prije pečenja ukrašavano otiskivanjem sukane (pletene) uzice ili vrpce od lana i konoplje. Kamene sjekire su se koristile u poljoprivredi i u vojne svrhe. 

## Lista eneolitskih kultura

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Reference
Muhamed ibn Abdul Vahab

**Muhamed ibn Abd el Vehab** (, DMG: *Muḥammad ibn ʿAbd al-Wahhāb* ; 1703 – 22. 6. 1792) bio je religijski vođa i teolog iz Nadžda u centralnoj Arabiji. Osnovao je pokret koji se danas zove vehabizam (sljedbenici, shodno, *vehabije*). Rođen je u porodici sudija, pa je Ibn Abdulvehabovo rano obrazovanje predstavljalo učenje osnovnog standardnog kurikuluma izvorne jurisprudencije prema hanbelijskoj pravnoj školi, koja je bila najzastupljenija pravna škola islama u njegovom mjestu rođenja. Uprkos prvobitnoj rudimentarnoj edukaciji u klasičnoj sunitskoj islamskoj tradiciji, Ibn Abdulvehab je postepeno postao protivnik većine sunitskih praksi poput posjećivanja i veneracije grobnica svetaca, što je smatrao heretičkim religijskim inovacijama ili čak idolatrijom. Iako su njegova učenja bila odbačena i suprotstavljena većini najznačajnijih sunitskih učenjaka tog vremena, uključujući njegovog oca i brata, Ibn Abdulvehab sklopio je religijsko-politički pakt sa Muhamedom ibn Saudom kako bi mu pomogao da osnuje Emirat Dirija, prvu saudijsku državu, te je počeo sa dinastičkim savezništvom i dijeljenjem moći u dogovoru sa njihovim porodicama, što se nastavilo do dana-današnjeg u KSA-u. El eš Šeik, saudijska vladajuća religijska porodica, predstavlja potomke Ibn Abdulvehaba, a takođe su kroz istoriju predvodili ulemu u saudijskoj državi, dominirajući državnim klerikalnim institucijama.

Na njega su utjecali Ahmed ibn Hanbel, Ibn Tejmija, Muhamed Haja el Sindi, Ibn Kajim el Dževzija; on je utjecao na Muhameda ibn Sauda i dinastiju Saud, Abdulaziza ibn Abdulaha ibn Baza, Muhameda ibn el Utajmina, Muhameda Nasirudina el Albanija, Abdulrahmana el Sudaisa, Sauda el Šurajma.

## Radovi
* *Risālah Aslu Dīn Al-Islām wa Qā'idatuhu*
* *Kitab al-Quran* (Knjiga Allaha)
* *Kitab at-Tawhid* (Knjiga o Jednoći Boga)
* *Kashf ush-Shubuhaat* (Pojašnjenje dvoumica)
* *Al-Usool-uth-Thalaatha* (Tri temeljna principa)
* *Al Qawaaid Al 'Arbaa* (Četiri osnove)
* *Al-Usool us Sittah* (Šest temeljnih principa)
* *Nawaaqid al Islaam* (Nulifikatori islama)
* *Adab al-Mashy Ila as-Salaa* (Načini odlaska na namaz)
* *Usul al-Iman* (Osnove vjere)
* *Fada'il al-Islam* (Izuzetna svojstva islama)
* *Fada'il al-Qur'an* (Izuzetna svojstva Kurana)
* *Majmu'a al-Hadith 'Ala Abwab al-Fiqh* (Sažet pregled hadisa o glavnim temama fikha)
* *Mukhtasar al-Iman* (Sažetak vjere; tj. sumarna verzija rada o vjeri)
* *Mukhtasar al-Insaf wa'l-Sharh al-Kabir* (Sažetak jednakosti i Veliko objašnjenje)
* *Mukhtasar Seerat ar-Rasul* (Sumarna biografija Poslanika)
* *Kitaabu l-Kabaair* (Knjiga velikih grijeha)
* *Kitabu l-Imaan* (Knjiga vjerovanja)
**Al-Radd 'ala al-[[Rafida]]* (Pobijanje odbacivača)

## Reference

## Literatura
*  Valentine, S. R., "Force & Fanaticism: Wahhabism in Saudi Arabia and Beyond", Hurst & Co, London, 2015, 
**[[:en:Memoirs of Mr. Hempher, The British Spy to the Middle East|Memoirs of Mr. Hempher, The British Spy to the Middle East]]*
*
*

## Vanjske veze
* Biopodaci na MuslimScholars.info
Joaquín Jovellar Soler

**Joaquín Jovellar y Soler** (28. decembar 1819 – 17. april 1892) je bio španski vojskovođa i političar koji je 1875. godine služio kao premijer Španije.

U vojsci je služio potčinjeni generala Leopolda O'Donnella te je bio ranjen u Špansko-američkom ratu kao i neredima na madridskim ulicama. Podržao je Slavnu revoluciju i režim Demokratskog šestoljeća, koji ga je bio poslao kao guvernera na Kubu, gdje je služio od 1872. do 1874. Poslije se borio protiv pobunjenika u Trećem karlističkom ratu, gdje ga je zatekao početak Bourbonske reakcije. Jovellar se pokazao odan novom režimu kralja Alfonsa XII te nakratko postao premijer, a od 1883. do 1885. služio kao guverner Filipina.
Arsenio Martínez Campos

**Arsenio Martínez-Campos y Antón**, rođen kao **Martínez y Campos** (Segovia, 14. decembar 1831 - Zarauz, 23. septembar 1900) bio je španski vojskovođa i političar, najpoznatiji po tome što je izveo puč, odnosno objavio *[[pronunciamento]]* kojim je 1874. godine okončana Prva španska republika i uvedena Bourbonska restauracija. Godine 1879. je pod novim režimom nakratko služio kao premijer.

Vojnu je karijeru započeo kao štapski oficir, ali se potom istakao u Špansko-marokanskom ratu i Meksičkoj ekspediciji 1861. godine. Nakon Slavne revolucije poslan je na Kubu gdje je služio od 1872. godine, postavši poznat po brutalnoj represiji kojom je nastojao ugušiti secesionističku pobunu. Po povratku u domovinu je zapovijedao vladinim trupama protiv karlističkih pobunjenika u Trećem karlističkom ratu. Godine 1874. je iskoristio priliku da svrgne republikanski režim i pozove mladog princa Alfonsa da preuzme prijestolje.

Potom je poslan na Kubu gdje je Paktom u Zanjonu okončao Desetogodišnji rat sa pobunjenicima. U domovini je ispočetka podržavao Konzervativnu stranku ali se sa njemim vođom Canovasom razišao oko ukidanja ropstva, te je prešao u redove liberala u čijim će vladama držati ministarske položaje. Kada je na Kubi ponovno izbila secesionistička pobuna poslan je za guvernera, ali se njegova politika držala suviše "mekanom" i pomirljivom. Smijenjen je Valerianom Weylerom koji će biti zaslužan za američku intervenciju i gubitak Kube.

## Literatura
* Anon. (1906) *Monumento al general Martínez Campos*, Madrid : Establecimiento Tipografico "El Trabajo", 580 p.
* Navarro Martin, Antonio (1878) *Opúsculo sobre la Pacificacion de Cuba, acompañado ... de los festejos de la paz y biografía ... de su ilustre pacificador ... D. Arsenio Martinez de Campos*, México, 78 p.
* Tone, John Lawrence (2006) *War and genocide in Cuba, 1895-1898*, Chapel Hill : University of North Carolina Press, 

## Vanjske veze
*
José de Posada Herrera

**José Posada Herrera** (31. mart 1814 – 7. septembar 1885) bio je španski pravnik i političar, koji je od 1883. do 1884. godine služio kao premijer Španije. Tokom karijere je često mijenjao strane, da bi 1880-ih, prije nego što će postati premijer, postao vođom umjerene centrističke stranke Dinastijska ljevica.
Marcelo Azcárraga Palmero

**Marcelo de Azcárraga Ugarte y Palmero-Versosa de Lizárraga** (1. septembar 1832&nbsp;– 30. maj 1915) bio je španski vojskovođa i političar koji pod vladavinom kralja Alfonsa XIII  u tri navrata - od 1897. do 1898., od 1900. do 1901. te od 1904. do 1905. godine - služio kao premijer Španije.

Rodio se na Filipinima kao sin Španca i mestikinje. Kao vojnik je sudjelovao u borbama na Kubi gdje se oženio za pripadnicu lokalne aristokracije i stekao veliko bogatstvo. Bio je neprijateljski nastrojen prema Demokratskom šestoljeću te je podržao Bourbonsku restauraciju. Služio je u vladi Antonia Canovasa Castilla koga je 1897. naslijedio kao v.d. premijera nakon Canovasove smrti u atentatu. Još dva puta je služio kao premijer, ali se uglavnom smatrao prijelaznim rješenjem i nije ostavio značajnog traga na svojoj funkciji.
Francisco Silvela

**Francisco Silvela y Le Vielleuze** (15. decembar 1843 – 29. maj 1905) bio je španski političar koji je bio vođa Konzervativne stranke te u dva navrata pod vladavinom kralja Alfonsa XIII služio kao premijer Španije - od 1899. do 1900. te od 1902. do 1903. godine - služio kao premijer Španije.

Silvela je na čelo stranke došao nakon što je njegov prethodnik, premijer Antonio Cánovas del Castillo ubijen u atentatu. Njegov prvi mandat je obilježio Njemačko-španski sporazum kojim je Španija prodala posljednje ostatke Španske Istočne Indije, odnosno preostale kolonijalne posjede u Oceaniji. Za vrijeme svog drugog mandata se 1903. godine odlučio povući iz politike te je imenovao Antonija Mauru za svoga nasljednika.
Raimundo Fernández Villaverde

**[[Don (titula)|Don]] Raimundo Fernández-Villaverde y García del Rivero**, *[[iure uxoris]]* **Markiz od Pozo Rubija**, (20. januar 1848 &ndash; 15. jul 1905) bio je španski političar koji je pod vladavinom Alfonsa XIII u dva navrata - 1903. i 1905. godine - služio kao premijer Španije. Prije toga je 1900. kao ministar bio zaslužan za poreznu reformu kojom je Španija djelomično stabilizirala financije nakon poraza u Špansko-američkom ratu i gubitka kolonija. 

## Literatura

*Francisco Comín, Pablo Martín Aceña y Miguel Martorell (2000): La Hacienda española y sus ministros. Del 98 a la Guerra Civil, Prensas Universitarias de Zaragoza, 2000, 
*Miguel Martorell Linares: “Villaverde ante el Parlamento”, Hacienda Pública Española, número monográfico, 1999, pp. 73-93.
Vasabi

**Vasabi** (japanski: , ; *Eutrema japonicum* ili *Wasabia japonica*) ili **japanski hren** jeste biljka iz porodice Brassicaceae, koja takođe uključuje hren i gorušicu u drugim rodovima. Pasta koja se pravi od njegovih osnovnih rizoma koristi se kao pikantni začin za suši i druga jela. Po okusu je sličan ljutom hrenu ili hrenu prije nego čili papričici, po tome što stimulira nos više nego jezik.

Biljka raste prirodno pored riječnih korita u planinskim riječnim dolinama u Japanu. Glavna dva kultivara na tržištu su *E. japonicum* 'Daruma' i 'Mazuma', ali postoji ih još mnogo.
Najstarije pominjanje vasabija kao hrane datira iz 8. vijeka n. e. Popularnost vasabija u zemljama engleskog govornog područja pratila je onu sušija, uz nagli porast oko 1980.

Zbog problema koji ograničavaju masovnu kultivaciju japanskog vasabija i stoga povećavaju njegovu cijenu i smanjuju dostupnost van Japana, zapadnjački hren se generalno koristi kao zamjena za japanski hren. Ova verzija se obično naziva „zapadnjačkim vasabijem” u Japanu.

## Reference

## Literatura
* 
* 

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
Antonio Maura

**Antonio Maura Montaner** (2. maj 1853&nbsp;– 13. decembar 1925) bio je španski političar koji je u vrijeme Bourbonske restauracije pet puta služio kao premijer Španije - od 1903. do 1904., od 1907. do 1909. godine, 1918, 1919. te od 1921. do 1922. godine.

Karijeru je započeo kao član Liberalne stranke, kao čiji kandidat je prvi put izabran u Cortes. Godine 1902. se priključio Konzervativnoj stranci. Njegov prvi i drugi mandat su obilježili pokušaji da se sprovede sveobuhvatna politička i ekonomske reforma u smjeru suzbijanja radikalizacije španskog društva. Godine 1909. su krvavi neredi u Barceloni, poznati kao Tragični tjedan, izazvali sveopće zgražanje u evropskoj javnosti, zbog čega ga je kralj Alfonso XIII smijenio sa položaja. Za vrijeme Prvog svjetskog rata se zalagao za očuvanje neutralnosti, te je 1918. nakratko ponovno postao premijer, a potom u još dva navrata. Posljednje godine života je proveo kao oponent diktature Prima de Rivere.

## Vanjske veze

* International Foundation Can Mossenya – Friends of Jorge Luis Borges
Eugenio Montero Ríos

**Eugenio Montero Ríos** (Santiago de Compostela, 13. novembar 1832 &ndash; Madrid, 12. maj 1914) bio je španski liberalni političar koji je 1905. godine pod vladavinom Alfonsa XIII služio kao premijer Španije. Prije toga je godine 1898. igrao važnu ulogu u sklapanju Pariškog mira kojim je formalno okončan Špansko-američki rat.
Segismundo Moret

**Segismundo Moret y Prendergast** (2. jun 1833 – 28. januar 1913) je bio španski političar koji je u tri navrata - od 1905. do 1906, 1906. i od 1909. do 1910. godine - služio kao premijer Španije.

Moret je karijeru započeo nakon Slavne revolucije kada je sudjelovao u stvaranju demokratskog Ustava 1869. godine, te kao ministar kolonija u vladi Juana Prima pokušao ukinuti ropstvo i donijeti autonomiju Portoriku. Poslije restauracije je osnovao Demokratsku monarističku stranku da bi se 1880-ih pridružio Praxedesu Mateu Sagasti i njegovoj Liberalnoj stranci. 1897. je predložio autonomiju za Kubu i Filipine, nastojeći bez uspjeha spriječiti Špansko-američki rat. Kao premijer je nastojao voditi reformatorsku politiku, a 1909. je u drugoj vladi Antonija Maure služio kao ministar unutrašnjih poslova. Tamo ga je zatekao Tragični tjedan poslije koga je nakratko preuzeo premijersku dužnost, koju je na kraju morao predati Joseu Canalejasu.
José Canalejas

**José Canalejas y Méndez** (31. jul 1854 &ndash; 12. novembar 1912) bio je španski političar koji je od 1910. do smrti služio kao premijer Španije.

Rođen u porodici željezničkog strojovođe, priključio se Liberalnoj stranci te isticao svojim zalaganjem da Španija postane moderna sekularna država. Premijerom je postao nedugo nakon Tragičnog tjedna, nastojeći u suradnji sa kraljem Alfonsom XIII suzbiti slična krvoprolića. Osnova njegove politike su bila nastojanja da se popravi položaj sve radikalnije radničke klase, te suzbije uticaj stranačkih bosova u provinciji. Te je reforme prekinuo atentat u kojem je ubijen od strane anarhista Manuela Pardiñasa.
Álvaro de Figueroa, 1. grof od Romanonesa

**Álvaro de Figueroa y Torres-Sotomayor, 1. grof od Romanonesa** (9. august 1863 – 11. oktobar 1950) bio je španski liberalni političar koji je od 1912. do 1919. godine u tri navrata služio kao premijer Španije.

Karijeru je započeo kao pristaša Liberalne stranke, odnosno Praxedesa Matea Sagaste u kojem je 1902. služio kao ministar javnih poslova. Na mjesto premijera je imenovan nakon ubistva svog prethodnika Joséa Canalejasa, te je sklopio sporazum sa Francuskom o razgraničenju u Maroku. Nakon izbijanja Prvog svjetskog rata se zalagao za ulazak Španije u sukob na strani Antante, a što je izazvalo otpor pacifista, kao i konzervativaca, koji su preferirali Centralne sile. Kada je godine 1915. je postao premijer, u rat je pokušao ući posredno, koristeći njemačko torpediranje španskih brodova kao izgovor. Taj pokušaj nije uspio i Španija je ostala neutralna. Njegov treći mandat su obilježili radnički štrajkovi koje je pokušao suzbiti uvođenjem zakona o osmosatnom radnom danu.

Politička karijera mu je de facto prestala sa uvođenjem diktature Miguela Prima de Rivere, kome je pao u nemilost. Kada je došlo do uvođenja Druge španske republike igrao je važnu ulogu u pregovorima o mirnoj predaji vlasti, ishodivši garancije da će život kraljevske porodice biti pošteđen. Zemlju je nakratko napustio po izbijanju građanskog rata, da bi se 1937. vratio na teritoriju pod kontrolom Francovih nacionalista.
Manuel García Prieto

**Manuel García-Prieto, 1. markiz od Alhucemasa** (Astorga, Leon, 1859 &ndash; San Sebastián, 8. mart 1938) bio je španski političar koji je u pet navrata služio kao premijer Španije - kao privremeni vršilac dužnosti 1912. godine, te dva puta 1917. godine, krajem 1918. te od 1922. do 1923. godine. Njegov posljednji mandat je završio kada je Miguel Primo de Rivera izveo puč i uspostavio diktaturu.
Eduardo Dato

**Eduardo Dato e Iradier** (12. august 1856 – 8. mart 1921) bio je španski političar koji je pod vladavinom Alfonsa XIII u tri navrata - od 1913. do 1915., 1917. te od 1920. do smrti - služio kao premijer Španije. Prva mandata mu je obilježio Prvi svjetski rat, tokom koga je inzistirao na španskoj neutralnosti. Treći mandat je okončan atentatom koga su, vozeći se motociklom izvela tri katalonska anarhista - Luis Nicolau, Pedro Mateu i Ramón Casanellas.

## Vanjske veze
* 
* Eduardo Dato e Iradier
Joaquín Sánchez de Toca

**Joaquín Sánchez de Toca y Calvo** (24. septembar 1852 – 13. jul 1942) bio je španski konzervativni političar koji je pod 1919. godine služio kao premijer Španije.
Gabino Bugallal Araújo

**Gabino Bugallal Araújo, 2. grof od Bugallala** (Ponteareas, 19. februar 1861 – Pariz, 30. jun 1932) bio je španski konzervativni političar koji je 1921. godine nakratko vršio dužnost premijera Španije. Na to je mjesto došao nakon ubistva svog prethodnika Eduarda Data.
José López Domínguez

**José López Domínguez**, (Marbella, 29. novembar 1829 – Madrid, 17. oktobar 1911) bio je španski vojskovođa i političar, koji je pod vladavinom Alfonsa XIII 1906. služio kao premijer Španije.

Kao mladi oficir je 1868. podržao Slavnu revoluciju te se kao zapovjednik istakao u Trećem karlističkom ratu. Blizak liberalima, kasnije je služio kao ministar rata u nekoliko njihovih vlada. Na vlast je došao u dobi od 77 godina, uglavnom uslijed spletki unutar vlastite stranke, zbog kojih je na kraju sa vlasti morao i sići.
Antonio Aguilar y Correa

**[[Don (titula)|Don]] Antonio Aguilar y Correa, 8. markiz od la Vega de Armija, 6. markiz od Mosa, [[Grande Španije]]** (1824–1908) je bio španski plemić i političar, koji je pod kraljem Alfonsom XIII od 1906. do 1907. služio kao premijer Španije. Bio je pristaša Liberalne stranke i vršio dužnosti ministra vanjskih poslova u njenim vladama.
Manuel Allendesalazar y Muñoz de Salazar

**[[Don (titula)|Don]] Manuel Allendesalazar y Muñoz de Salazar** (24. august 1856 &ndash; 17. maj 1923) bio je španski plemić i političar koji je u dva navrata - od 1919. do 1920. te od 1921. godine - služio kao premijer Španije. Za vrijeme njegovog drugog mandata se zbila katastrofa kod Annuala, zbog koje je bio prisiljen prepustiti premijersko mjesto Antoniju Mauri.

## Reference

## Vanjske veze
*
José Sánchez-Guerra y Martínez

**José Sánchez Guerra y Martinez** (Córdoba, 28. jun 1859 &ndash; Madrid, 26. januar 1935) bio je španski pravnik, novinar i konzervativni političar koji je 1922. godine služio kao premijer Španije.
Dámaso Berenguer

**Dámaso Berenguer y Fusté, 1. grof od Xauena** (4. august 1873 – 19. maj 1953) bio je španski vojskovođa i političar, koji je od 1930. do 1931. godine služio kao premijer Španije.

Rodom sa Kube (koja je još bila pod španskom vlašću) vojnu karijeru je započeo 1889. godine, sudjelujući u ratu protiv kubanskih secesionista, a kasnije i u kampanjama u Španskom Maroku. Od 1919. do 1922. je služio guverner Španskog Maroka kada se morao suočiti sa Rifskim ratom. Protiv pobunjenika je koristio bojne otrove. Karijeru mu je privremeno prekinulo suđenje za pokušaj državnog udara, ali je rehabilitiran nakon puča koji je izveo Miguel Primo de Rivera.

Kada je 1930. godine de Rivera izgubio podršku u vojsci i bio prisiljen odstupiti, kralj Alfonso XIII od Španije ga je imenovao premijerom sa zadatkom da političku situaciju vrati na "normalu". Berenguerov režim, koji je prozvan *[[dictablanda]]*, je ublažio mnoge od represivnih politika, ali se suočio sa širom narodnim nezadovoljstvom, kao i sve snažnijim zahtjevima za ukidanje monarhije. Ne mogavši pronaći rješenje, Berengeuer je podnio ostavku, a zamijenio ga je admiral Juan Bautista Aznar-Cabañas pod čijim vodstvom će nedugo potom monarhija biti zamijenjena sa Drugom španskom republikom. 

## Izvori
Juan Bautista Aznar-Cabañas

**Juan Bautista Aznar-Cabañas** (1860 – 19. februar 1933) bio je španski admiral i političar, koji je 1931. godine nakratko služio kao premijer Španije, prilikom čijeg kratkog mandata je ukinuta monarhija i u Španiji ponovno uvedena republika.   

Na mjesto premijera je došao nakon ostavke generala Damasa Berenguera, koji je bez uspjeha pokušao uspostaviti legitimni demokratski režim nakon sloma diktature Miguela Prima de Rivere. Osnovni je spor među političarima bio taj hoće li demokratska Španija biti monarhija ili republika. Aznar-Cabañas je prema tome bio ravnodušan, ali je bijeg kralja Alfonsa XIII u Pariz, kao i relativan uspjeh republikanskih stranaka na lokalnim izborima 12. aprila 1931. godine prednost dao zagovornicima republike. Odluka od ukidanju monarhije je donesena na sastanku vlade nakon koga je admiral novinarima rekao "da nema nikakve krize i da se Španija jednostavno probudila kao monarhija a da će zaspati kao republika". Sljedeći dan je vlast preuzela privremena vlada na čelu sa Nicetom Alcalom-Zamorom.
Claude Auchinleck

**Claude Auchinleck** (Aldershot, UK, 21. jun 1884. - Marakeš (Maroko), 23. mart 1980.) bio je feldmaršal Britanske Armije, koji se borio u Prvom i Drugom svjetskom ratu. Ostao je zapamćen po pobjedi i porazu od Erwina Rommela.

## Biografija

Nakon školovanja na Kraljevskoj vojnoj akademiji u Sandhurstu, vojnu karijeru započeo je 1903. kao poručnik u Britanskoj Indiji.
Za Prvog svjetskog rata ratovao je po Bliskom Istoku za što je odlikovan. U Indiju se vratio 1923 kao zamjenik komandanta Peshawarske brigade a 1929. postao je komandant te brigade. Nakon tog je 1933. unaprijeđen u brigadira i sudjelovao je sa svojom brigadom u gušenju pobuna.

Nakon izbijanja Drugog svjetskog rata postavljen za zamjenika načelnika generalštaba. Komandirao je britanskim snagama u Norveškoj i Indiju
i do 1941. kad je poslan na Bliski Istok da zamijeni Archibalda Wavella na položaju komandanta. 
Auchinleck je 1941. pobijedio bolje naoružani Rommelov Afrički korpus u Libiji i natjerao ga na povlačenje iz Kirenaike.
Time je pomogao smanjiti britanske gubitke i trasirao put pobjede nad snagama Wehrmachta u Sjevernoj Africi.

Ali je već slijedeće godine smjenjen nakon poraza od Rommela u Bitki kod Gazale, za što je optužen da je izabrao lošu obrambenu strategiju. Gotovo godinu dana bio je na ledu, pa je tek 1943. dobio sljedeći veliki posao, da bude glavni komandant u Britanskoj Indiji. U feldmaršala je unaprijeđen 1946. s tim činom komandirao je indijskom vojskom koja se cijepala na dva dijela nakon formiranja Pakistana. Zbog neslaganja sa tadašnjim indijskim liderima podnio je ostavku u novembru 1947. i zauvjek napustio vojsku.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Sir Claude Auchinleck'' (na portalu Encyclopaedia Britannica)
Gazala

**Gazala** (arapski: عين الغزالة, Ain el Gazala) je selo na sjeveroistoku Libije u Regiji Kirenaika.

## Geografija

Gazala leži nedaleko od malog zaljeva Sredozemnog mora - Bomba, na trasi obalne ceste Via Balbia, udaljena 60 km zapadno od Tobruka.

## Historija
Gazala je tokom Drugog svjetskog rata nekoliko puta padala iz ruke u ruku u periodu 1941.-43. 
Rommelov Afrički korpus prvi put je pokušao zauzeti selo u januaru 1941., ali se nakon nekoliko dana morao povući pred britanskom ofenzivom (4. Indijska divizija).

Njemačke trupe ponovno su zauzele Gazalu u junu 1942. u svom napredovanju prema Tobruku, ali su je novembru 1942. konačno morale napustiti.

Čitavo vrijeme rata tu se nalazio i vojni aerodrom, koji su koristili piloti Luftwaffe i talijanske Aeronautice.

Agencija Ujedinjenih naroda FAO planira u koperaciji sa libijskom vladom podići pogon marikulture.
## Povezano
*Bitka kod Gazale

## Reference
 
## Vanjske veze
Genetics & Applications

**Genetics & Applications** (G&A) je službeni časopis Instituta za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju, Univerziteta u Sarajevu. Predviđen je kao međunarodni časopis otvorenog pristupa, koji izlazi dva puta godišnje u štampanom i elektronskom (on-line) formatu, a objavljuje nove recenzirane članke i značajna otkrića u područjima osnovne i primijenjene genetike. Po dogovoru s Uredništvom, povremeno se mogu prirediti i posebna izdanja ili dodaci.

Teme obuhvaćene u okviru Genetics & Applications (G&A) uključuju oblasti: 
*molekularna genetika, 
*citogenetika, 
*genetika biljaka, 
*genetika životinja, 
*genetika čovjeka,
*medicinska genetika, 
*forenzička genetika, 
*populacijska i evolucijska genetika, 
*konzervacijska genetika,
*genomika i funkcionalna genomika, 
*genetičko inženjerstvo i biotehnologija i 
*bioinformatika.

Mole se autori da predaju kompletne, neobjavljene, originalne radove koji nisu u recenziji ni u jednom drugom časopisu. Prihvatljivi su oni koji okupljaju i šire temeljna znanja iz svih područja genetike.

Ovaj časopis je indeksirani ili sažet u bazama podataka: EBSCO, DOAJ, CAB Abstracts, Google Scholar, Global Health database, Crossref i Index Copernicus.

G&A koristi sisteme LOCKSS i CLOCKSS, kako bi osigurali sigurnu i trajnu arhivu časopisa.
Genetics & Applications objavljuje pet vrsta rukopisa: kritike (*Reviews*), istraživačke članke (*Research Articles*), kratke komunikacije (*Short Communications*), bilješke (*Notes*) i pisma (*Letters*).

Ovaj časopis izlazi samo na engleskom i ne naplaćuje stranice.

## Povezano
*INGEB
*Univerzitet u Sarajevu

## Reference
Administrativna podjela Fidžija

**Administrativne jedinice [[Fidži]]ja** organizirane su u tri razine, s tim da su od nacionalnog samoupravnog značaja samo dvije. Najviše administrativne jedinice su divizije, kojih ima četiri, a koje su dalje podijeljene na provincije, kojima upravljaju provincijska vijeća. Najmanje administrativne jedinice su distrikti. 

Što se naselja tiče, dva imaju službeni status grada - glavni grad Suva i Lautoka - dok su ostala veća naselja organizirana kao općine. Manja naselja organizirana su kao sela (*koro*).

## Divizije

Temeljne administrativne jedinice na Fidžiju su divizije. Ima ih ukupno četiri, a u suštini se radi o aglomeraciji provincija koje, samostalno, imaju malo administrativnih funkcija, ali služe boljoj koordinaciji djelovanja provincija u svom sastavu. Na čelu divizije nalazi se povjerenik (*Commissioner*), kojeg imenuje vlada. Divizije Fidžija su: 

* **[[Centralna divizija (Fidži)|Centralna divizija]]**, sa središtem u Suvi
* **[[Sjeverna divizija (Fidži)|Sjeverna divizija]]**, sa središtem u Labasi
* **[[Istočna divizija (Fidži)|Istočna divizija]]**, sa središtem u Levuki
* **[[Zapadna divizija (Fidži)|Zapadna divizija]]**, sa središtem u Lautoki

## Provincije

Provincije su administrativne jedinice druge razine, međutim su najvažnije u samoupravnom smislu. Ima ih ukupno četrnaest, a svakom upravlja Provincijsko vijeće. Provincijska vijeća imaju vrlo široke ovlasti te mogu čak, uz odobrenje centralnih vlasti, nametati lokalne poreze. Centralna vlast potvrđuje i izvršnog čelnika vijeća (*Roko Tui*), koji je u pravilu plemenski poglavica, mada su se posljednjih godina i "pučani" počeli pojavljivati na toj poziciji. Provincije su: 

Historijski značaj provincija i provincijskih vijeća bio je puno veći, s obzirom da su preko Velikog vijeća poglavica i Senata mogli direktno utjecati na nacionalnu politiku. Međutim, nakon što je ustavnim reformama 2013. godine te naknadnim političkim odlukama došlo do reforme nacionalne strukture vlasti (konkretno, ukinuti su i Senat i Veliko vijeće), utjecaj provincijskih vijeća na nacionalnoj razini postao je minoran.

### Rotuma

Otok Rotuma, koji se nalazi sjeverno od temeljnog arhipelaga, uživa posebni samoupravni status kao zavisni teritorij. Taj je status stekao Zakonom o Rotumi iz 1927. godine. Za statističke potrebe, Rotuma se svrstava u Istočnu diviziju, međutim administrativno je potpuno nezavisna te ima vlastito vijeće, čiji je status jednak onom provincijskih vijeća.

## Naselja

Naselja na Fidžiju dijele se na tri temeljne skupine. Najveći status uživaju Suva i Lautoka, koji imaju status grada, dok još deset većih naselja uživa status općine; to su Ba, Labasa, Lami, Levuka, Nadi, Nasinu, Nausori, Sigatoka i Tavua. Ostala naseljena mjesta organizirana su kao sela (*koro*). 

Središta većih naselja čine zasebne administrativne jedinice, distrikte, kojih ima ukupno 17, zajedno s nekim manjim naseljima koja imaju taj status.

## Vanjske veze
* Population statistics
* Local Government in Asia and the Pacific - Fiji
Međunarodni aerodrom u Nadiju

**Međunarodni aerodrom u Nadiju** (engleski: *Nadi International Airport*) je glavni međunarodni aerodrom na Fidžiju, kao i važno regionalno zrakoplovno središte u južnom Pacifiku, smješten na zapadnoj obali otoka Viti Levu. Aerodrom u Nadiju sjedište je međunarodne kompanije Fiji Airways, kao i regionalnog prijevoznika Fiji Link. Administrativno, pripada naselju Namaka, deset kilometara od Nadija, odnosno dvadeset kilometara od Lautoke. 

Aerodrom u Nadiju ima stalne letove za većinu oceanijskih otočnih država, kao i za Australiju i Novi Zeland. Prema podacima iz 2016. godine, aerodromom je prošlo više od 2,000,000 putnika. Oko 97% međunarodnih putnika prolazi upravo kroz Nadi, 86% kojih su turisti. Iako je, zanimljivo, najveći aerodrom u zemlji, Nadi je od glavnog grada Suve i aerodroma u Nausoriju udaljen gotovo 200 kilometara. 

Originalne piste izgrađene su još 1939. godine, a dovršene 1940. godine; piste je gradio Novi Zeland u ime britanskih kolonijalnih vlasti. Nadogradnje su nastavljene tokom Drugog svjetskog rata te u poratnom periodu, a sam aerodrom je na značaju počeo dobivati tokom 60-ih godina. 

## Literatura
* Maurer, Maurer (1983). *Air Force Combat Units of World War II*. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History. .
* 

## Vanjske veze

*Official website
Međunarodni aerodrom u Nausoriju

**Međunarodni aerodrom u Nausoriju** (engleski: *Nausori International Airport*), znan i kao **Međunarodni aerodrom u Suvi** (engleski: *Suva International Airport*) drugi je najveći međunarodni aerodrom na Fidžiju, iza aerodroma u Nadiju. Aerodrom je smješten u mjestu Nausori, na jugoistočnoj strani otoka Viti Levu, a odaljen je oko 25 kilometara od glavnog grada, Suve. 

Iako se radi o međunarodnom aerodromu, Nausori godišnje primi tek nešto više od 300,000 putnika (2016.), čime značajno zaostaje za Nadijem, koji prima gotovo 97% međunarodnih putnika na Fidžiju. Trenutno postoje stalni letovi za neke pacifičke otočne države te za Australiju i Novi Zeland. Fidžijska aviokompanija Fiji Airways jedno je vrijeme imala svoje sjedište na ovom aerodromu, ali je ono premješteno u Nadi. 

Trenutno postoji nacrt dvadesetogodišnjeg plana rekonstrukcije i proširenja aerodroma.

## Vanjske veze
*Nausori International Airport  (some information on Nadi official site)
*Fiji Airways (official site)
Niceto Alcalá-Zamora

**Niceto Alcalá-Zamora y Torres** (6. jul 1877 – 18. februar 1949) bio je španski pravnik i političar koji je 1931. godine služio kao prvi i privremeni premijer, odnosno od 1931. do 1936. godine kao prvi predsjednik Druge španske republike.

Karijeru je započeo u Liberalnoj stranci, postavši njenim zastupnikom u Cortesu, gdje se istakao u govorničkim vještinama. U vladama Manuela Garcíje Prieta je služio kao ministar javnih radova (1917) te rata (1992-1923), a također se istakao i kao predstavnik Španije u Ligi naroda. Sa ministarskog mjesta ga je uklonio puč generala Miguela Prime de Rivere, za vrijeme čije diktature se privremeno povukao iz politike, ali stekao doživotnu antipatiju prema kralju Alfonsu XIII. Nakon Riverinog odlaska sa vlasti 1930. godine je sudjelovao u dogovorima dotadašnjih liberalnih stranaka o budućem ustrojstvu Španije, kada se izjasnio kao republikanac i potpisao Pakt iz San Sebastiána temeljem kojeg je stvorena buduća republikanska privremena vlada.

Ona je na vlast došla nakon što je admiral Aznar-Cabañas, posljednji premijer imenovan od Alfonsa, u aprilu 1931. nakon lokalnih izbora na kojima su republikanske stranke imale dobar rezultat odlučio da će Španija postati republiku, te je prepustio vlast Alcala-Zamori. Na mjestu premijera je ostao do 14. oktobra kada je podnio ostavku u znak protesta zbog novodonešenog Ustava kojim je uvedeno razdvajanje crkve od države, što on kao katolik nije htio prihvatiti.

Usprkos toga ga je Cortes 1931. izabrao za predsjednika. Kao predsjednik se iskazao kao pristaša desnice, te je 1933. godine, smatrajući da je skrenuo previše ulijevo, raspustio Cortes i raspisao parlamentarne izbore. Novi sastav je bio Alcala-Zamori više po volji, ali je imao kompliciran odnos sa José Maríjom Gil-Roblesom, vođom najveće desničarske stranke CEDA kome je odbio dati premijerski mandat. Gil-Roblesov pokušaj da postane premijer je nagnao Alcala-Zamoru da početkom 1936. ponovno raspusti Cortes. Novi izbori su međutim, dali prednost ljevici okupljenoj u Narodni front. Njeni zastupnici su u aprilu smijenili Alcala-Zamoru sa Manuelom Azañom.

Usprkos radikalizacije političke atmosfere u zemlji, Alcala-Zamora je bio iznenađen izbijanjem građanskog rata koji ga je zatekao na putovanju po Skandinaviji. Odlučio se ne vratiti u domovinu, pogotovo nakon vijesti da su mu ljevičarske milicije u Madridu opljačkale kuću. Živio je u Francuskoj sve dok se 1942. godine, za vrijeme Drugog svjetskog rata, nije preselio u Argentinu gdje je i umro.

## Literatura
*
Manuel Azaña

**Manuel Azaña Díaz** (10. januar 1880 - 3. novembar 1940) bio je španski političar koji je od 1936. do 1939. služio kao drugi i posljednji predsjednik Druge španske republike, odnosno vođa republikanaca u građanskom ratu. Prije toga je u dva navrata - od 1931. do 1933. te od 1936. godine - služio kao premijer.

Rođen u relativno imućnoj porodici, rano je ostao bez roditelja, ali se istakao kao vrstan pravnik i radio kao notar. Postao je vatreni republikanac, što ga je potaklo da se 1910-ih priključi Reformističkoj stranci. Za vrijeme Prvog svjetskog rata se kao strastveni frankofil, duboko dojmljen demokratskim i sekularnim institucijama Treće francuske republike zalagao da Španija uđe u sukob na strani Antante. Za vrijeme diktature Miguela Prima de Rivere je bio njen žestoki kritičar. Godine 1926. je osnovao stranku Republikanska akcija. Četiri godine kasnije, nedugo nakon Riverinog odlaska sa vlasti je potpisao Pakt iz San Sebastiana kojim je stvorena buduća republikanska privremena vlada, koja je na vlast preuzela 1931. godine i tako osnovala Drugu republiku.

U privremenoj vladi na čelu sa Nicetom Alcalá-Zamorom je služio kao ministar rata, prije nego što je u oktobru 1931. od preuzeo mjesto premijera nakon izbora Alcala-Zamore za prvog predsjednika. Njegova vlada, koju su činili republikanci i socijalisti je nastojala sprovesti ambiciozan program reformi u smjeru sekularizacije, porezne i reforme, ali je izazvala nezadovoljstvo kako desnice, tako i sve snažnije radikalne ljevice okupljene oko anarhosindikalista koji su reforme smatrali presporima. Do septembra 1933. je Alcala-Zamora ostao bez podrške u Cortesu, koji je Alcala-Zamora raspustio i raspisao nove izbore. Na njima je relativni pobjednik bila desničarska stranka CEDA, ali je premijer postao centrist Alejandro Lerroux. 

U oktobru 1934. je došlo do ljevičarske pobune na sjeverozapadu Španije, i Lerrouxova vlada je kao jednog od krivaca označila Azañu, koji je bio uhapšen. Ne mogavši mu dokazati krivicu, vlada ga je početkom 1935. pustila iz zatvora, ali mu tako i dala status mučenika koga je sa svojom novoosnovanom strankom Republikanska ljevica dobro iskoristio postavši kandidatom Narodnog fronta, koji je 1936. pobijedio na izborima. Azaña je sastavio novu vladu, a Cortes je nedugo potom smijenio Alcala-Zamoru sa mjesta predsjednika i zamijenio sa Azañom. 

Još za vrijeme kratkotrajnog Azañinog premijerskog mandata je došlo do sve veće eskalacije nasilja u zemlji, između sve radikalnijih pristaša ljevice i desnice i njenih milicija. To će nasilje dovesti do neuspjelog vojnog puča, ali pučisti su umjesto da odustanu nastavili oružanu borbu koja će prerasti u građanski rat. Azaña je sve do 1938. bio u Madridu, odakle se povukao u Barcelonu te po slomu republikanskih snaga izbjegao u Francusku. Tamo je od meksičke vlade dobio status počasnog ambasadora, a sa njim i diplomatski imunitet kojim je u vichyjskom periodu spriječeno njegovo izručenje frankističkom režimu. 
 

## Vanjske veze
* 
*  Udruženje Manuel Azaña
Alejandro Lerroux

**Alejandro Lerroux García** (4. mart 1864 - 25. jun 1949) bio je španski političar koji je u doba Druge republike tri puta - 1933, od 1933. do 1934. te od 1934. do 1935. godine - služio kao premijer Španije.

Lerroux, koji je na početku karijere inspiraciju pronalazio u republikanskim idejama Manuela Ruiza Zorrille, stekao je početkom 20. vijeka izuzetnu popularnost u Kataloniji gdje su njegove radikalne ideje pronašle plodno tlo, a 1908. godine je osnovao Radikalnu republikansku stranku. Nedugo nakon propasti diktature Miguela Prima de Rivere se priključio Paktu iz San Sebastiana postavši 1930. godine članom buduće privremene republikanske vlade.

Ispočetka je podržavao ljevičarsku vladu Manuela Azañe, ali se od njega distancirao dovevši 1933. godine do njenog pada, nakon koga je nakratko kao premijer vodio zemlju. Na izborima 1933. je najviše glasova dobila desničarska stranka CEDA, ali mu je predsjednik Niceto Alcalá-Zamora dao mandat zbog nezadovoljstva CEDA-inim vođom Gil-Roblesom. Ta je vlada potrajala do proljeća 1934. Nakon što ga je neko vrijeme zamijenio Ricardo Samper, Lerroux je po treći put postao premijer. Njegov je mandat označilo krvavo gušenje rudarske pobune u Asturiji, koje ga je trajno odmaklo od ljevice. U septembru 1935. ga je zamijenio liberalni političar Joaquín Chapaprieta. Do izbora 1936. je postao toliko nepopularan da uopće nije izabran za zastupnika. Po izbijanju građanskog rata je izbjegao u Portugal odakle se u Španiju vratio dvije godine pred smrt.

## Reference
Joaquín Chapaprieta

**Joaquín Chapaprieta y Torregrosa** (Torrevieja, 26. oktobar 1871 &ndash; Madrid, 29. april 1951) bio je španski političar koji je u doba Druge republike 1935. godine služio kao premijer Španije.

Chapaprieta je karijeru započeo pod monarhijom kao član Liberalne stranke, a od 1922. do 1923. godine je služio kao ministar rada. U vladi Alejandra Lerrouxa od 1934. godine je služio kao ministar financija, a potom je imenovan za premijera nakon Lerrouxove ostavke. Na položaju se razišao sa strankom CEDA oko prijedloga za povišenje poreza na nasljedstvo, te je podnio ostavku. Nakon izbijanja građanskog rata se povukao iz politike.

## Izvori
Manuel Portela

**Manuel Portela y Valladares** (Pontevedra, 31. januar 1868 &ndash; Bandol, Provence-Alpes-Côte d'Azur, Francuska 29. april 1952) bio je španski političar koji je pod Drugom republikom od 1935. do 1936. godine služio kao premijer Španije.

Bio je član Liberalne stranke te od 1910. do 1923. služio kao guverner Barcelone. Za vrijeme ljevičarske pobune 1934. je postao ministar unutrašnjih poslova u vladi Alejandra Lerrouxa, a premijerom pred kraj 1935. godine. Nekoliko mjeseci kasnije je mjesto premijera prepustio Manuelu Azañi nakon pobjede Narodnog fronta. Iako se smatrao liberalom i centristom, odnosno protivnikom ljevičarske vlade, ostao je vjeran Republici i 1939. godine nakon poraza republikanaca u građsnskom ratu otišao u egzil gdje je i umro.
Augusto Barcía Trelles

**Augusto Barcia y Trelles** (Vegadeo, 1881 &ndash; Buenos Aires, 1961) bio je španski političar koji je u doba Druge republike 1936. godine nakratko služio kao vršilac dužnosti premijera Španije. Barcia, koji je pripadao Republikanskoj ljevici, je dužnost preuzeo jer je njegov prethodnik Manuel Azaña izabran za predsjednika. Nakon poraza republikanaca u građanskom ratu je otišao u egzil.
José Giral

**José Giral y Pereira** (22. oktobar 1879 &ndash; 23. decembar 1962) bio je španski političar koji je za vrijeme Druge republike 1936. godine služio kao premijer Španije.

Kemičar po struci, bio je jedan od suosnivača Republikanske akcije sa čijim će vođom Manuelom Azañom blisko surađivati u vladama uspostavljenim nakon proglašenja Republike 1931. godine. Premijerom je postao nedugo nakon izbijanja građanskog rata u julu 1936. godine, ali je smijenjen samo nakon nekoliko mjeseci zbog neuspjeha njegove vlade da skrši desničarsku pobunu.

Nakon poraza republikanaca je otišao u egzil, prvo u Francusku, a potom u Meksiku. Godine 1945. je naslijedio Juana Negrina kao premijer republikanske vlade u egzilu.
Santiago Casares Quiroga

**Santiago Casares y Quiroga** (A Coruña, Galicija, 8. maj 1884 – Pariz, 17. februar 1950) bio je španski političar koji je pod Drugom republikom 1936. godine služio kao premijer Španije.

Pod monarhijom je bio osnivač Autonomne galicijske republikanske organizacije (ORGA), stranke koja se zalagala za autonomiju Galicije u okviru nove, federalizirane Španije. Nedugo pred kraj monarhističkog režima, 1930. godine sudjelovao je u Paktu iz San Sebastiana koji je poslužio kao osnov za buduuću republikansku vladu, a pred osnivanje Republike 1931. je bio nakratko zatvoren. 

Bio je blizak ljevičarskom političaru Manuelu Azañi kome je od 1931. do 1933. služio u vladi, a 1936. pomogao stvoriti Narodni front sa kojim će pobijediti na izborima. Casares je od Azañe preuzeo mjesto premijera nakon što je Azaña izabran za predsjednika Republike. Casaresov mandat su obilježili referendumi na kojima je izglasana autonomija Baskije, Katalonije i njegove rodne Galicije. Najvažniji događaj je, međutim, bilo izbijanje desničarske pobune 17. jula 1936. koja će prerasti u građanski rat. Casares je dva dana kasnije smijenjen u neuspjelom pokušaju da se imenovanjem centrista Diega Martineza Barrija pokuša postići kompromis sa pobuinjenicima. Iako više nije držao javne dužnosti sa republikancim se nakon poraza 1939. godine povukao u egzil u Francusku.

Njegova kći je bila poznata glumica María Casares.
Francisco Largo Caballero

**Francisco Largo Caballero** (15. oktobar 1869 – 23. mart 1946) bio je španski socijalistički političar i sindikalni aktivist koji je bio vođa Španske socijalističke radničke partije (PSOE), odnosno od 1936. do 1937. služio kao pretposljednji premijer Španije pod Drugom republikom.

Njegov premijerski mandat je obilježio građanski rat, u kome je Caballero pokušao uspostaviti čvršću disciplinu među republikanskim snagama. Njegov pokušaj je doživio neuspjeh i doveo do Majskih dana, odnosno sukoba među samim republikanskim frakcijama. Caballero je zbog toga podnio ostavku te ga je naslijedio Juan Negrin.
Diego Martínez Barrio

**Diego Martínez Barrio** (25. novembar 1883 &ndash; 1. januar 1962) bio je španski političar koji je u doba Druge republike dva puta - 1933. i 1936. godine - vršio dužnost premijera. Barrio je, također, nedugo pred izbijanje građanskog rata, bio privremeni vršilac dužnosti predsjednika Španske Republike.

Barrio, koji se smatrao umjerenjakom u koaliciji Narodnog fronta je 19. jula 1936. godine, dva dana nakon pobune koja će eskalirati u rat, imenovan za premijera u nastojanju da se pokuša postići kompromis sa pobunjenim oficirima. Samo nekoliko sati kasnije, nakon što je pobunjenički vođa Emilio Mola odbio ponudu, Barrio je zamijenjen Joseom Giralom.

Barrio je zajedno sa vodećim republikancima izbjegao u Francusku po završetku rata 1939. godine. Tamo je godine 1945. proglašen predsjednikom Španske republikanske vlade u izbjeglištvu.
Ricardo Samper

**Ricardo Samper Ibáñez** (25. august 1881 – 27. oktobar 1938) bio je španski političar koji je u doba Druge španske republike godine 1934. služio kao premijer Španije.

Pripadao je Radikalnoj republikanskoj stranci Alejandra Lerrouxa pod čijim je vodstvom služio u vladi. Pripadao je liberalnom krilu stranke, a naslijedio je Lerrouxa nakon što je on nakratko odustao od premijerskog položaja. U sljedećoj Lerrouxovoj vladi je sudjelovao mjesec dana prije nego što je podnio ostavku. Nakon izbijanja građanskog rata je izbjegao u Švicarsku gdje je umro od tuberkuloze.
Juan Negrín

**Juan Negrín y López** (; 3. februar 1892 &ndash; 12. novembar 1956) bio je španski socijalistički političar koji je bio vođa Španske socijalističke radničke partije (PSOE) te od 1937. do 1939. služio kao posljednji premijer Druge republike.
Brezovo Polje (Brčko)

**Brezovo Polje** je naseljeno mjesto u sastavu distrikta Brčko, BiH.

## Stanovništvo

## Reference

## Izvori
* Knjiga: „Nacionalni sastav stanovništva — Rezultati za Republiku po opštinama i naseljenim mjestima 1991.“, statistički bilten br. 234, Izdanje Državnog zavoda za statistiku Republike Bosne i Hercegovine, Sarajevo.