open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Palazzo Chigi

**Palazzo Chigi** je renesansna palača u rimskom rionu Colonna, danas rezidencija talijanskog premijera Giorgia Meloni.

## Karakteristike i historija
Chigi se nalazi u jednoj od najpoznatijih točaka historijskog centra Rima: duž Via del Corso, negdje na pola puta između Piazza del Popolo i Piazza Venezia. Ulaz u palaču nalazi se na Piazza Colonna, ispred dvije hiljade godina starog Stupa Marka Aurelija (talijanski: Colonna) po kojoj je trg dobio ime.

Arhitektonska historija palače Chigi obuhvaća više od tri vijeka, tokom kojih je kontinuirano prilagođavana novim zahtjevima. Palaču je počeo graditi Giacomo della Porta za porodicu Aldobrandini koja je kupila više manjih kuća od različitih porodicama i srušila ih da pripremi teren za gradnju palače. Fasada se počela graditi 1578. godine. Najvažnije faze izgradnje palače odvile su se između 1562. i 1580. iako su sitni radovi nastavljeni čak i tokom 17. vijek, a adaptacije enterijera rađene su svako malo tokom vijekova, kako su se mijenjali vlasnici. Posljednja restauracija i moderniziranje palače provedeno je 1916., kad je postala vlasništvo države.

Nakon nekoliko vjekova kad se uglavnom koristila kao rezidencija za prelate Rimske kurije, od početka 18. vijeka u njoj se nalazi Španjolska ambasada. Tokom 19. vijeka palača je postala mjesto u kom su se sklapali politički dogovori i savezništva, jer je od 1878. de facto bila ambasada Austro-Ugarske, iako je de jure i nadelje bila rezidencija kneževa Chigi.

Palača je od 1916. u vlasništvu Kraljevine Italije koja je u nju smjestila ministarstvo kolonija, Benito Mussolini je 1922. premjestio to ministarstvo i uselio Ministarstvo vanjskih poslova, koje je u palači Chigi ostalo do 1961. Tad je premješteno u Palazzo Farnesina koji je upravo izgrađen za to ministarstvo. Od 1961. u Palači Chigi je službena rezidencija premijera Italije koji je dotad bio smješten u Palazzo del Viminale.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Palazzo Chigi, la storia''
Chigi (porodica)

**Chigi** je ime bankarske porodice iz Siene, koja je pojavila tokom 13. vijeka i 1377. dobila plemstvo.

## Historija

Tokom 15. vijeka  porodica se podijelila u dvije grane braće; Mariana i Benedetta. Najistaknutiji član Marianova grane bio *Agostino Chigi - il Magnifico*, rimski bankar

### Agostino Chigi

Prvi član porodice koji je postao značajan i utjecajan izvan lokalnih okvira bio je **Agostino Chigi - il Magnifico** (oko 1465.-1520.), spretni trgovac koji je kao bankar u Rimu izgradio za ono vrijeme jedan od najvećih poslovnih imperija u Evropi. Agostino je financirao pape i upravljao crkvenim prihodima. Bio je poznat kao veliki mecena, koji troši pravo bogatstvo na umjetnike i pisce. Postao je poznat i po palači sa vrtom koju je dao izgraditi, danas znanu kao Villa Farnesina, koju mu je dekorirao svojim freskama Rafael.

### Fabio Chigi

Drugi član porodice koji je pridonio njenom blagostanju bio je **Fabio Chigi**, koji je 1655. izabran  za papu kao Aleksandar VII.. On je za svog pontifikata silno protežirao svog nećaka Agostina, pa mu je osigurao feude uz pripadajuće titule. Agostino je tako 1658. postao princ Farnese, nakon tog 1661 i princ Campagnana a 1662. i knez od Ariccia.  Aleksandar je uspio nagovoriti i cara Svetog Rimskog Carstva Leopolda I da mu 1659. dodjeli titulu kneza (fürst-a).

Fabio Chigi je još kao kardinal, a zatim i kao papa počeo je skupljati manuskripte i knjige iz tog je kasnije nastala Biblioteka Chigiana, koja je danas dio Vatikanske biblioteke.

I nakon Aleksanrove smrti ta rimska grana familije Chigi nastavila je prosperirati služeći Rimskoj kuriji. U tu granu pripadao je i Ludovico Chigi Della Rovere Albani (1866.-1951.) Veliki majstor Suverenog malteškog viteškog reda. Iz grane familije-Benedetto, Scipione i Carlo Corradino etablirali su se kao politički i vojni lideri, a Fabio Chigi (1849.-1906.) bio je osnivač grane Chigi-Saracini-Lucherini.

Nakon što je 1852. izumrla familija Albani, sa kojima su se tradicionalno ženili, od 1735. su svom prezimenu dodali i to prezime, pa se odtad zovu *Chigi-Albani*.

Iz sienske grane *Zondadari* najistaknutiji predstavnici bili su kardinal Anton Felice i senator Bonaventura (1841.- 1908.). Grana *Chigi Montoro* iz Viterba, potječe od Francesca (1469.-1519.) brata  Agostina Chigia, ona je vremenom postala poznata kao - *Chigi Montoro Patrizi* (1736.) i na kraju u Rimu kao *Naro-Montoro-Patrizi*.

## Reference

## Vanjske veze

* ''La Famiglia Chigi''  
* ''Chigi''
Prati (regija u Rimu)

**Prati** (akronim **R. XXII. **) je posljednji od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na desnoj obali rijeke Tibar, odmah do Vatikana.

## Historija
Po Pratiju se počelo intenzivno graditi nakon 1888. godine, a rionom je proglašen 20. augusta 1921. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rione Prati''
...e continuavano a mettere lo diavolo ne lo inferno

***...e continuavano a mettere lo diavolo ne lo inferno*** () je italijanska erotska filmska komedija  snimljena 1973. godine u režiji Bitta Albertinija. Predstavlja nastavak filma *[[Metti lo diavolo tuo ne lo mio inferno]]* iz prethodne godine. Antonio Cantafora tumači lik mladog pustolova koji zajedno sa slugom putuje po srednjovjekovnoj Italiji izdajući se za njemačkog markgrofa, te koristi razne trikove kako bi žene doveo u svoj krevet.

## Vanjske veze
*
Beffe, licenzie et amori del Decamerone segreto

***Beffe, licenzie et amori del Decamerone segreto*** () je italijanska erotska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Giuseppea Varija (pod pseudnomimom Walter Pisani). Predstavlja slobodnu adaptaciju novela iz znamenite Boccacciove zbirke *[[Decameron]]*. Protagonist, koga tumači Dado Costarosa, je Cecco, snalažljivi mladić koji u nastojanju da osigura stan, hranu i seks vješto koristi naivnost žitelja srednjovjekovne Italije.

## Uloge
* Dado Crostarosa: Cecco 
* Malisa Longo: Madre Lucrezia 
* Orchidea De Santis: Dinda 
* Giacomo Rizzo: Camillo 
* Patrizia Viotti: Tessa

## Vanjske veze
*
San Saba (regija u Rimu)

**San Saba** (akronim **R. XXI. **) je 21. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži istočno od obale rijeke Tibar.

## Historija
Ovaj rione kog zovu *Mali [[Aventin]]* bio je urbaniziran još za Antičkog Rima, tu su se nalazile Karakaline terme i Circus Maximus. San Saba se počela intenzivno graditi krajem 19. vijeka, pa je rionom proglašen 20. augusta 1921. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Testaccio (regija u Rimu)

**Testaccio** (akronim **R. XX**) je 20. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar.

## Historija
Ime je dobio još za antike od brda smeća kog su Rimljani zvali *Mons Testaceus* (latinski *mons* = brdo, *testae* = ljuske). To neveliko brdo visoko 35 metara nastalo tokom više vijekova pored riječne luke Ripa grande, bacanjem kojekakvog smeća, najviše školjaka.

Testaccio se počela intenzivno graditi krajem 19. vijeka, pa je rionom proglašen 20. augusta 1921. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Dap Prampi Mesa Chokchey

**"Dap Prampi Mesa Chokchey"** (kmerski: ដប់ប្រាំពីរមេសាមហាជោគជ័យ; srpskohrvatski: "Veličanstveni 17. april") je bila državna himna Demokratske Kampućije. Himna je službeno usvojena u siječnju 1976. godine, stupanjem na snagu Ustava Demokratske Kampućije, mada postoji mogućnost da se i ranije koristila u "oslobođenoj zoni" pod kontrolom Crvenih Kmera. Kao službeni autor himne navodi se Pol Pot, međutim njezina stvarna geneza ostaje upitna.

Nakon formalnog pada Demokratske Kampućije i uspostave NR Kampućije, "Dap Prampi Mesa Chokchey" je prestala biti državna himna. Međutim, Crveni Kmeri su ju na preostalom teritoriju pod svojom kontrolom, kao vlada u egzilu, nastavili koristiti kao himnu; s obzirom da je koalicijska vlada Demokratske Kampućije uživala međunarodno priznanje nakon 1979. godine, "Dap Prampi Mesa Chokchey" se kao državna himna pojavljivala sve do reuspostave monarhije 1993. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* Listening Dap Prampi Mesa Chokchey
* Lyrics of Dap Prampi Mesa Chokchey
* Dap Prampi Mesa Chokchey's video clip at YouTube
* MIDI file(Encarta93′s version)
* MIDI file(WK Midi's version) 
* Other MIDI file
Predstavnička skupština kampućijskog naroda

**Predstavnička skupština kampućijskog naroda** (kmerski: សភាតំណាងប្រជាជនកម្ពុជា) je bila jednodomna legislatura Demokratske Kampućije. Formalno je uspostavljena 5. siječnja 1976. godine, stupanjem na snagu Ustava Demokratske Kampućije, a brojala je 250 predstavnika. 

Prema Ustavu, mjesta u Predstavničkoj skupštini unaprijed su dodijeljena trima velikim društvenim skupinama. Najdominantnija skupina, sa 150 predstavnika, bili su seljaci, dok su po 50 predstavnika imali radnici te Kampućijska revolucionarna armija. Propisano je kako su izbori za predstavnike bili izravni i tajni, a trebali su se održavati svakih pet godina. 

Prvi i jedini izbori u zemlji održani su 20. ožujka 1976. godine, dok je prva i jedina sjednica Predstavničke skupštine održana od 10. do 14. travnja iste godine. Predstavnička skupština imala je široku plejadu ovlasti, koja se osim standardnih zakonodavnih sastojala i od izbora izvršne te sudbene vlasti. U praksi, svu je vlast držala egzekutiva, odnosno partijska elita na čelu s Pol Potom. Na prvoj sjednici Predstavničke skupštine, ista je izabrala Državni prezidij, njegovog predsjednika (Khieu Samphan) te dvojicu potpredsjednika, Administraciju (vladu), na čelu s Pol Potom, te Stalni komitet, koji je predstavljao Skupštinu kada nije zasijedala. Sudbena vlast (narodni sudovi) nikada nije izabrana.

Prvom sjednicom predsjedao je Nuon Chea, koji je funkciju predsjednika Skupštine obavljao sve do njezina dokidanja 1979. godine. U praksi je članove i dužnosnike Skupštine odredio Centralni komitet Komunističke partije Kampućije, a iako su planovi za prave izbore bili tema rasprave, isti nikada nisu realizirani. 

Skupština je faktički dokinuta u siječnju 1979. godine, kada su vijetnamske trupe ušle u Phnom Penh.
Ripa grande

**Ripa grande** (prevedeno *Velika [[luka]]*) je ime nekadašnje riječne luke na Tibru u Rimu.

## Historija
Ripa Grande bila je najvažnija rimska luka koja je počela nicati tokom 9. i 10. vijeka, s jedne strane Tibra to je bila **Ripa Romea** luka za hodočasnike, a na suprotnoj obali formirala se teretna luka **Ripa Graeca**. Ripa je u početku bila vrlo skromna, s malim gatom i stepenicama, ali se povećanjem prometa polako širila i dograđivala. Do nje su mogli doploviti samo brodovi srednje tonaže, dok su oni veće morali istovariti robu u Fiumicinu.

Negdje oko 850. papa Lav IV. zabrinut zbog Saracenskih napada, dao je podići na obje obale po jedan toranj, da brane luku od iznenadnog upada neprijateljskih brodova. Povećanje riječnog prometa prisililo je papu Inocenta XII. da 1693. proširi luku, spajajući carinske urede u jedan kompleks, za taj posao angažirao je arhitekta Mattiju De Rossija.

On je podigao veliku zgradu pored Porta Portese, proširio gat i obzidao ga. Nedaleko od Ripe ispred slijedeće drevne luke Emporium izgradio je Papinski arsenal tj. brodogradilište koje se uglavnom koristilo za popravak brodova i šlepova. Arsenal je funkcionirao sve do 1880. godine, do doba kad su izgrađeni novi kejevi uz Tibar, koji su onemogućili kontakt s rijekom.

U Ripu se dovozila roba koja je stizala morem, dok je u manju luku Ripettu (latinski deminutiv od Ripa) dovožena roba iz unutrašnjosti iz Sabine i Umbrije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Porto di Ripa Grande'' 
* ''Porto di Ripa Grande''
Ripa (regija u Rimu)

**Ripa** (akronim **R. XII**) je 12. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar.

## Historija
Ime je dobio po riječnoj luci Ripa grande koja se nalazila na Tibru još od ranog srednjeg vijeka i radila sve do 19. vijeka. Na terenu ovog riona nalaze se arheološki lokaliteti Circus Maximus i Cloca Maxima, ali je daleko najpoznatija atrakcija Bocca della Verità, sa svojim legendama.

## Reference

## Vanjske veze

* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Esquilino (regija u Rimu)

**Esquilino** (akronim **R. XV.**) je 15. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar.

## Historija
Po jednoj od teorija Ime *esquilino* dolazi od **Castrum Equites Singulares Augusti** (Carska konjička garda), jer se tu morala nalaziti i njihova kasarna, po drugoj teoriji ime potječe od latinske riječi *esquiliae* što je značilo predgrađe, jer se on sve imperijalnih vremena kada su podignute Aurelijanove zidine nalazio izvan službenih zidina grada.

Danas Rimljani u šali Esquilino zovu *Rimski kineski grad*, zbog velike kineske zajednice koja je ovdje nastala posljednjih dekada.

Esquilino je stvoren 1874. kad je odvojen od Riona Monti.

## Reference

## Vanjske veze

* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Aquaman (film)

***Aquaman*** je američki science fiction film snimljen u režiji Jamesa Wanai premijerno prikazan 2018.. godine. Predstavlja ekranizaciju istoimenog stripa u izdanju DC Comics, odnosno šesti dio ciklusa filmov o superherojima DC Extended Universe. Naslovnu ulogu tumači Jason Momoa, a zaplet prikazuje kako Aquaman mora otići u podvodno kraljevstvo Atlantidu kako bi spriječio svog polubrata, tamošnjeg vladara, da zapoćne radi protiv ljudi na površini. *Aquaman* je dobio povoljne kritike i imao vrlo dobre rezultate na kino-blagajnama.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Ludovisi (regija u Rimu)

**Ludovisi** (akronim **R. XVI.**) je 16. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar.

## Historija
Historija ovog dijela Rima počela je u 17. vijeku kad je kardinal Ludovico Ludovisi, nećak pape Grgura XV. podigao vilu s ogromnim parkom. Ona je kasnije postala vlasništvo porodice Boncompagni, nasljednika kardinala.

Rione je rođen 1886. kad su završeni pregovori između porodice Boncompagni i Rimske općine o prodaji Ville Ludovise i parka od oko 25 hektara. Na terenu ovog riona danas se nalaze luksuzne ulice Veneto, Boncompagni i Ludovisi duž kojih leže brojni hoteli i ambasade.

## Reference

## Vanjske veze

* ''R. XVI - Ludovisi'' 
* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Oganj (TV drama)

***Oganj*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1964. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene opere Blagoja Berse. Režirao jui je Daniel Marušić, a scenarij je napisao A. Vilner.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Excel

**Excel** (eksel) se može odnositi na:
* Majkrosoft eksel
* Eksel centar (London)
* Eksel (Alabama)
* Nik van Eksel
Cloaca Maxima

**Cloca Maxima**  je kanalizacijski sistem izgrađen u antičkom Rimu i jedna od najstarijih građevina na Rimskom forumu.

## Historija i karakteristike

Orginalno je prokopan kao otvoreni kanal tokom 6. vijeka pne. s koritom obloženim kamenom, a zatvoren je u 3. vijeku pne. bačvastim svodom. Primarna zadaća sistema bila je odvodnja oborinskih voda s močvarnog foruma do Tibera, ali je od imperijalnih vremena služila i za odvodnju fekalija jer su tad na nju spojena velika javna kupališta i nužnici.

Njegova izgradnja, koja je započela u vrijeme kralja Lucija Tarkvinija Priska, tekla je paralelno sa uređenjem i melioracijom Rimskog foruma.

Cloaca Maxima je i danas u funkciji, jedino što je dobar dio zidova i svodova orginalno ozidan ciglom, danas saniran betonom.

Kanadski profesor Marshall McLuhan napisao je da je Cloaca Maxima jedna od najekonomičnijih investicija u historiji čovječanstva jer služi svrsi preko 2000 godina.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Cloaca maxima''  
* ''Cloaca maxima''
Ustrijelite Kastora

***Ustrijelite Kastora*** je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1982. godine. Režirao ju je Daniel Marušić prema vlastitom scenariju, temeljenom na motivima djela Viktora Cara Emina i Ante Tresića Pavičića.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Ante Tresić-Pavičić

**Ante Tresić Pavičić** (Vrbanj na Hvaru, 10. srpnja 1867.  – 27. listopada 1949., Split), bio je hrvatski književnik i političar, odnosno jugoslavenski diplomat.

## Biografija
Pučku školu završio je u rodnom mjestu, a kasnije nastavlja školovanje u Splitu, Zadru, Kotoru i Beču, gdje studij povijesti i filozofije okončava disertacijom o Leibnizovom determinizmu. Prvu zbirku pjesama, potpisanu pseudonimom Mosorski guslar, objavljuje još kao student *(Glasovi s mora Jadranskoga*, 1891.) i odmah pokazuje sklonosti za oživljavanje antičkog duha. Uslijedilo je još nekoliko zbirki poezije, od kojih su najviše pažnje privukli *Sutonski soneti* (1904.), dok je doživljaje s puta u SAD, kamo se otisnuo 1905., iznio u putopisu* Preko Atlantika do Pacifika* (1907.). Upravo ti će putopisi postati najvrijedniji dio autorove književne ostavštine i donijeti mu epitet majstora hrvatske putopisne proze..

U dramskom je stvaralaštvu zaokupljen temama iz nacionalne i rimske prošlosti pa od povijesnih drama možemo izdvojiti *Katarinu Zrinjsku* i *Ljutovida Posavskog*, kao i tetralogiju *Finis Reipublicae*. Također je napisao nekoliko romana *(Izgubljeni ljudi*, *Pobjeda kreposti* i *Moć ljepote*).

U rukopisu je ostao njegov deseterački povijesni ep *Gvozdansko*, u kojem kroz 32 pjevanja opisuje obranu istoimene utvrde od Turaka 1577. (djelo je tiskano posthumno 2000.), a izdavao je i časopise *Novi viek* (Zagreb, 1898.) i *Jadran* (Trst, 1903.).

Usporedno s književnom gradio je Tresić Pavičić i političku karijeru. U ranoj fazi je bio pravaš, no nakon Prvog svjetskog rata, u kome je zbog zalaganja za jugoslavensku ideju bio zatvoren od austro-ugarskih vlasti,  postati ambasador Kraljevine SHS  u Madridu i Washingtonu. Poslije je pisao u Spremnosti, gdje je objavio dva teksta (povijesni tekstovi o hrvatsko-mongolskim ratovima i o opsadi i padu utvrde Gvozdanskog).

Dana 8. ožujka 2017. HAZU je preuzela njegovu ostavštinu, a koja će se ubuduće nalaziti u Arhivu HAZU u Zagrebu kao *Donacija gospođe Vesne Tresić Pavičić: Rukopisna književna djela i arhivsko gradivo*.

## Djela
* *Glasovi s mora jadranskoga* (1891.)
* *Izgubljeni ljudi* (1893.)
* *Nove pjesme* (1894.) 
* *Ljutovid Posavski* (1894.)
* *Po Lici i Krbavi* (1895.)
* *Simeon Veliki* (1897.)
* *Pobjeda kreposti* (1898.)
* *Katarina Zrinjska* (1899.)
* *Gjuli i sumbuli* (1900.)
* *Moć ljepote* (1902.) 
* *Valovi misli i čuvstava* (1903.) 
* *Sutonski soneti* (1904.)
* *Po Ravnim kotarima* (1906.)
* *Preko Atlantika do Pacifika* (1907.)
* *Finis reipublicae* (1909.)
* *Plavo cvieće* (1928.)
* *[[Gvozdansko (ep)|Gvozdansko]]* (1940., objavljen tek 2000.)
* *Sudbina izdajice*

## Izvori

## Vanjske veze
* ARHiNET  Tresić-Pavičić Ante (fond)
Kvit posla

***Kvit posla*** je jugoslavenski TV film snimljen 1983. godine u produkciji RTV Zagreb i režiji Eduarda Galića. Scenarij je napisao Zvonimir Majdak.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Ifigenija u Aulidi (TV drama)

***Ifigenija u Aulidi*** je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1983. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene tragedije drevnog grčkog pisca Euripida. Režirao ju je Tomislav Radić, a naslovnu ulogu tumači Maja Freundlich.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Sallustiano

**Sallustiano** (akronim **R. XVII.**) je 17. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži istočno od obale rijeke Tibar.

## Historija
Za Antičkog Rima tu su se nalazili Vrtovi Salustija, zbog čega su Rimljani taj dio na sjeverozapadnom rubu zvali *Collina* (dosl. brežuljak).

Arheološkim iskapanjem provedenim 1871. na gradilištu Palače ministarstva financija pronađeni su ostatci Campus Sceleratusa mjesta na kom su Rimljani zakapali još žive Vestalke koje su se ogriješile o zakletvu. Nedaleko se nalazio hram boginje Fortuna podignut tokom 2. vijeka, ali je puno poznatiji bio onaj posvećen Veneri iz 180. pne.

Rione Sallustiano se počeo graditi krajem 19. vijeka na terenu između Via Pia (kasnije postala ulicom XX Settembre) i ulice Boncompagni.

Sallustiano je službeno proglašen rionom 20. augusta 1921. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* ''R. XVII - Sallustiano'' 
* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Houari Boumédiène

**Houari Boumédienne** takođe je transkribovan Boumediene, Boumedien itd., (arapski: هواري بومدين; ALA-LC: Hawārī Bū-Madyan; 23. avgust 1932. - 27. decembar 1978.) bio je predsjednik Revolucionarnog vijeća Alžira od 19. juna 1965. do 12. decembra 1976. zatim kao drugi predsjednik Alžira do njegove smrti 27. decembra 1978. godine.

## Biografija
Rođen je 1932. godine u provinciji Guelma. Školovao se u Islamskom institutu u Konstantinu. Priključio se Frontu nacionalnog oslobođenja 1955. godine i usvojio ratno ime *Huari Bumedijen*. Dobio je čin pukovnika i 1960. postao zapovednik vojnog krila FLN-a.

U procesu osamostaljenja Alžira 1961. godine, prvi predsednik Ahmed Ben Bela postavio je Bumedijena za ministra odbrane. Nisu mu se sviđale Ben Beline reforme, pa ga je u junu 1965. srušio s vlasti u beskrvnom puču. Ukinuo je ustav i parlament, a on sam je bio vođa Revolucionarnog veća, nove institucije koja je upravljala državom. Članovi veća su uglavnom bili iz redova vojske. Isprva nije imao previše uticaja, ali nakon što je grupa vojnih oficira pokušala da ga svrgne 1967. godine, učvrstio je svoju vlast.

Bumedijen je u privredi napustio Ben Belinu socijalističku politiku usmerenu prema alžirskom selu i pokrenuo industrijalizaciju pod državnom kontrolom. Naftna industrija je nacionalizovana 1971, a sav novac od nafte i plina ulagan je u razvoj industrije. Bumedijen je planirao da od Alžira napravi industrijski centar Magreba. Od 1970-ih je počeo da primenjuje više socijalističkih reformi i uključio pojedine alžirske komuniste u svoju administraciju.

Od 1970-ih je pokrenuto postepeno obnavljanje parlamentarizma i civilnih institucija u Alžiru. Ovaj proces završio je usvajanjem novog ustava 1976. godine. Funkcija predsednika je ponovno uspostavljena, pa je Budemijen preuzeo to mesto. Alžir je i dalje bio jednopartijska država na čelu s vladajućim Frontom nacionalnog oslobođenja.

Bumedijen je tokom svoje vladavine podupirao nesvrstanost i održavao dobre odnose sa Istočnim blokom i Zapadom. Zalagao se za jačanje uticaja zemalja Trećeg sveta kroz delovanje u Pokretu nesvrstanih. Podupirao je i finansirao brojne oslobodilačke pokrete u Africi i arapskom svetu, kao što su Palestinska oslobodilačka organizacija, Afrički nacionalni kongres i Jugozapadnoafrička narodna organizacija. Bumedijen je 1975. dao podršku narodu Zapadne Sahare u ostvarenju prava na samoopredeljenje. Dao je utočište izbeglicama iz Zapadne Sahare i pružao pomoć borcima Polisarija. Od 1973. do 1976. bio je četvrti generalni sekretar Pokreta nesvrstanih.

Bumedijen se od 1978. sve ređe pojavljivao u javnosti. Nakon neuspešnog lečenja retke bolesti, Valdenstremove makroglobulinemije, umro je 27. decembra 1978. godine. Njega je na mestu predsednika nasledio Šadli Bendžedid, kao kompromisno rešenje između levo i desno orijentisanih vojnih oficira.

## Izvori

## Vanjske veze
Ifigenija (film)

***Ifigenija*** () je grčki igrani film snimljen 1977. godine u režiji Michaela Cacoyannisa. Predstavlja adaptaciju Euripidove tragedije *[[Ifigenija u Aulidi]]*. Naslovna protagonistica je mikenska princeza Ifigenija (čiji lik tumači Tatianaq Papamoschou) za koju se nakon izbijanja Trojanskog rata ispostavi da bogovi od Grka traže da je žrtvuju, žele li pustiti vjetrove koji bi omogućili njihovim brodovima da preplove Egejsko more i opsjednu Troju. Radnja prikazuje kako to izaziva dileme kod njenih roditelja. *Ifigenija* predstavlja posljednji dio neformalne trilogije Cacoynnisovih filmova inspiriranih drevnim grčkim tragedijama (uz *[[Elektra (film, 1962)|Elektru]]* i *[[Trojanke (film)|Trojanke]]*). Cacoyannis je prilikom adaptacije djelomično odstupio od Euripidovog predloška, uvevši nove likove te Premijerno je prikazan na Kanskom festivalu te je dobio niz dobrih kritika i bio odabran kao službeni grčki kandidat za Oscar za najbolji strani film.

## Uloge
* Irene Papas ... Klitemnestra
* Tatiana Papamoschou ... Ifigenija
* Kostas Kazakos ... Agamemnon
* Costas Carras ... Menelaj
* Christos Tsagas ... Odisej
* Panos Mihalopoulos ... Ahilej
* Dimitri Aronis ... Kalhant

## Vanjske veze
*
Pod starim krovovima (TV drama)

***Pod starim krovovima*** je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1984. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene zbirke priča Ksavera Šandora Đalskog, koji se u njoj pojavljuje kao lik naratora (i glumi ga Zlatko Vitez). Režirao ju je Daniel Marušić, koji je napisao i scenarij.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Sestra (film, 1960)

***Sestra*** je jugoslavenski crno-bijeli kratki snimljen na slovenskom jeziku 1960. godine u režiji Jožeta Pogačnika, a po scenariju Bogdana Pogačnika. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Marija Kohn, je bolničarka koja se pred spuštenom pozornicom prisjeća svoje karijere.

## Uloge

## Vanjske veze
* 
*Profil na portalu Slovenskog filmskog centra
Fud Leclerc

**Fud LeClerc** (1924 - 20. septembar 2010. ) bio je belgijski pjevač i pijanista. LeClerc je u karijeri svirao harmoniku, klavir, bio je tekstopisac i pjevač.

Najpoznatije je po svom učestvovanju na Euroviziji predstavljajući Belgiju i to 4 puta : 1956. sa pjesmom "Messieurs les noyés de la Seine" ( rezultat nepoznat ); 1958. sa pjesmom "Ma petite chatte" ( osvojio 5. mjesto od 10 sa 8 bodova ); 1960. sa pjesmom "Mon amour pour toi" ( osvojio 6. mjesto od 13 sa 9 bodova ); i 1962. sa "Ton nom" ( osvojio zadnje mjesto od 16 sa 0 bodova ).

Osim učešća na Euroviziji bio je poznat kao prateći pijanista Juliette Gréco.

Poslije penzionisanja pojavio se na Izboru za belgijsku pjesmu Evrovizije kao specijalni gost.U penziji je putovo po svijetu.

Umro je u Ganshorenu, u Belgiji 20. septembra 2010. godine u 85. godini života.

## Vanjske veze
* 
*
Maja Freundlich

**Maja Freundlich** (18. studenoga 1959.) je hrvatska novinarka, esejistica, glumica i desničarka političarka. Piše oglede. Kćer je hrvatskih novinara Srećka Freundlicha i Nede Krmpotić, koji su početkom 1970-ih bili aktivni sudionici Hrvatskog proljeća

Istakla se početkom 1990-ih, pišući se za *[[Vjesnik]]*, *[[Hrvatski obzor]]*, *[[Hrvatsko slovo]]* i druge listove, najčešće se baveći temama vezanim uz raspad Jugoslavije sa pozicija hrvatskog nacionalizma.

Bila je zamjenica predsjednika HDZ-a. Na 7. Općem saboru HDZ-a travnja 2002., izgubila je u utrci za mjesto predsjednika stranke. Pobijedio je Ivo Sanader s 51%, Ivić Pašalić imao je 47%, a Maja Freundlich 2% glasova.

## Djela
**Kao čitav jedan život: izabrani članci * (predgovor: Ante Stamać), 1996.
**Zbornik Klasične gimnazije u Zagrebu : 1607. - 1997.* (glavna urednica)
**Slovo na papiru: ogledi i pogledi*, 2000.
**Hejslaveni*, izdavač  Hrvatska kulturna zaklada - Hrvatsko slovo, 2001.
*autorica poglavlja u knjizi *Hello Toronto, ovdje Zagreb : 1991. - 2001.* Damira Borovčaka, 2001.
* predgovor knjizi Željka Sabola *Hrvatsko pomračenje u podne* (zbirke članaka većinom objavljenih u Vjesniku), 2003.

Zastupljena je u zbirkama:
* *Očenaš iz Hrvatske = Il Padrenostro dalla Croazia* urednice Đurđice Ivanišević (prijevod Ksenije Tokić) 
* *Predgovori/pogovori* urednika Ante Stamaća
* *Croatia - Vukovar*, prireditelja Mate Sušca (prijevod Joze Mršića), izdavač Hrvatska kršćanska demokratska stranka, 1992.

## Izvori

## Vanjske veze
*
*Dnevne bilješke Ljubomira Antića. Dvadeset godina od prvih višestranačkih inicijativa, Porođajne muke hrvatskog višestranačja, travanj 1989. , Vijenac 398
Obustava u strojnoj

***Obustava u strojnoj*** je jugoslavenski televizijski film snimljen 1980. godine u produkciji RTV Zagreb i režiji Berislava Makarovića. Zaplet, temeljen na scenariju koga su napisali Mirko Bošnjak i Jelena Lovrić, se bavi tada aktualnim pitanjima života i rada u samoupravnim socijalističkim poduzećima, odnosno problemima koje je izazivala primjena prije nekoliko godina izglasanog Zakona o udruženom radu. Protagonisti su radnici fiktivnog poduzeća "Jugometal" koji zbog smanjenja plaća pokreću štrajk, koji se u tadašnjem društveno-političkom uređenju tadašnje Jugoslavije "eufemistički" nazivao "obustavom rada".

## Uloge

## Vanjske veze
*
Kastilja (razvrstavanje)

**Kastilja** se može odnositi na:
*Kastilja, oblast u centralnoj Španiji, pokrivajući većinu Kastilja i Leona, cele Zajednice Madrida i većine Kastilja-La Manče
*Kraljevina Kastilja
*Dve oblasti Kraljevine Španije (do 1982. godine):
**Stara Kastilja, na severu
**Nova Kastilja, na jugu
*Dve savremene autonomne zajednice Španije:
**Kastilja i Leon, na severu
**Kastilja-La Manča, na jugu
## Povezano
*Kruna Kastilje
Celio (regija u Rimu)

**Celio** (akronim **R. XIX**) je 19. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar. Prostire se na jugoistoku po terenu Celija, jednog od sedam rimskih brežuljaka.

## Historija
Za Antičkog Rima Celio je bio rezidencijalna zona dobro stojećih Rimljana. Tokom srednjeg vijeka i renesanse Celio se raselio, najvjerojatnije zato što je antička "Via Celimontana" prestala biti važna pa se raspala, tako da je do kraja 19. vijeka bio ruralan kraj, poznat po vinogradima.

Rione Celio je službeno proglašen 20. augusta 1921. godine, nakon što je odvojen od Campitellia. Iako je površinom malen, u njemu se nalazi Koloseum, jedan od zaštitnih znakova Rima.

## Reference

## Vanjske veze

* ''R. XIX - Celio'' 
* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Campus Sceleratus

**Campus Sceleratus** (prevedeno sa latinskog *Zlopolje*, *Polje hulja*) bilo je mjesto u Antičkom Rimu na kom su kažnjavane Vestalke koje su prekršile zakletvu djevičanstva.

## Karakteristike i historija

Kako su Vestalke za Rimljane bile nepovredive svetinje, pa im se ni krv nije smjela proliti, jedini način da se ubije Vestalka bio je da se živa zakopa. Upravo to su radili na tom polju izvan 
Servijevog zida, iako vrlo rijetko jer su se Vestalke većinom držale datog obećanja - da će dok su god Vestalke (a to je bilo 30 godina) ostati - djevice.

Za razliku od tog njihove ljubavnike smaknuli bi javno na Comitiumu ispred Foruma.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Campus Sceleratus''
Svjetski dan bicikla

**Svjetski dan bicikla,** službeni dan Ujedinjenih nacija što se svake godine obilježava 3. VI. s ciljem osvješćivanja o mnogostrukim društvenim koristima upotrebe bicikla za transport i dokolicu. Nastao u okviru Svjetske alijanse za biciklizam (WCA), inicijative Evropskog saveza biciklista (ECF) za izgradnju globalne mreže nevladinih organizacija sa znatnim interesom za promociju biciklizma, proglašen je 12. IV. 2018. na 72. zasjedanju Generalne skupštine UN-a u New Yorku.

## Izvori

## Vanjske veze

* Nacrt rezolucije o Svjetskom danu bicikla (A/72/L.43), Generalna skupština UN-a, 15. III. 2018.
Patrice Lumumba

**Patris Lumumba** (2. jul 1925 — 17. januar 1961) bio je prvi premijer nezavisnog Konga 1960. godine i osnivač Kongoanskog nacionalnog pokreta, danas poznat kao jedan od velikih mučenika u borbi afričkih naroda za nezavisnost od evropskih kolonijalnih sila.

Lumumba, koji se rodio, odrastao i školovao u Kongu pod belgijskom vlašću, godine 1958. je osnovao Kongoanski nacionalni pokret, stranku čiji je cilj bio ostvariti nezavisnost Konga od Belgije. Lumumba i njegova stranka, koja je inzistirala na unitarnom uređenju zemlje i prevladavnju tradicionalnih plemenskih podjela, se neposredno pred sticanje nezavisnosti nametnula kao najjača od svih stranaka, te je nakon sticanja nezavisnosti postao premijer. Njegova ideologija afričkog nacionalizma i panafrikanizma je, međutim, postala trn u oku bivšim kolonijalnim gospdarima koji su nastojali zadržati uticaj i ekonomske interese u zemlji, te je skoro odmah nakon sticanja nezavisnosti podržala secesionistički pokret u rudama bogatoj provinciji Katangi gde je osnovana nezavisna država na čelu sa Moisesom Čombeom. Stalne pobune u novoosnovanoj kongoanskoj vojsci, kao i neredi čije su žrtve često bili belci, dovele su do kongoanske krize, te potakle belgijsku vojnu intervenciju koju je Lumumba bezuspešno pokušao apelirajući na Ujedinjene nacije. Kada se za pomoć obratio Sovjetima, time je, uprkos deklarisane neutralnosti, postao umešan u Hladni rat. Došao je u sukob sa predsednikom Žozefom Kasa-Vubuom i načelnikom generalštaba Žozefom Mobutuom koji su ga nakon samo nekoliko meseci na dužnosti protivustavno smenili 1. decembra 1960. i stavili u kućni pritvor u Leopodvilu. Potom je izručen secesioniostima u Katangi koji su ga 17. januara 1961. mučki ubikli. Posle ubistva Patrisa Lumumbe u Beogradu su u znak protesta održane velike demonstracije koje su se pretvorile u nerede. Zauzeta je i opljačkana Belgijska ambasada (jer se smatralo da su Belgijanci, kao bivši kolonisti, umešani u ubistvo Lumumbe).

Jedan od studentskih domova i jedna ulica u Beogradu, Nišu, Vranju, Subotici i Zaječaru po njemu nosi ime.

Patris Lumumba je bio oženjen i imao je petoro dece. Ostao je simbol borbe afričkih naroda protiv kolonijalizma, veoma slično Če Gevari.

## Reference
Sanetomi Sanjō

Princ  bio je japanski dvorski plemić i državnik poznat po tome što je vršio niz visokih državnih dužnosti za vrijeme Meiji restauracije.

Iako je kao mladić 1860-ih bio pristaša protivzapadnog pokreta Sonnō jōi ("Zaštitimo cara, istjerajmo barbare"), te sa dvora bio prisiljen bježati zbog pobjede pro-zapadnog Satsuma klana, po uspostavljanju modernog režima cara Meija je 1868. dobio prve funkcije u carskoj upravi, te ih zadržao do kraja života. Nakon ostavke premijera Kurode Kiyotake je u jesen 1889. privremeno vršio dužnost premijera.

## Reference

## Literatura
* Beasley, William G. (1972). *The Meiji Restoration*. Stanford: Stanford University Press. ;  OCLC 579232
* Jansen, Marius B. and Gilbert Rozman, eds. (1986). *Japan in Transition: from Tokugawa to Meiji*. Princeton: Princeton University Press. ;  OCLC 12311985
* Keene, Donald. (2002). *Emperor of Japan: Meiji and His World, 1852–1912*. New York: Columbia University Press. ; OCLC 46731178
* Ozaki, Yukio. (2001). *The Autobiography of Ozaki Yukio: The Struggle for Constitutional Government in Japan*. [Translated by Fujiko Hara]. Princeton: Princeton University Press. ;  OCLC 45363447

## Vanjske veze

*National Diet Library biography and photo
*Meiji Dignitaries is a portrait of Sanetomi and others from 1877 
*
Aritomo Yamagata

Princ , također poznat kao **Yamagata Kyōsuke**, bio je japanski vojskovođa i državnik, poznat po izuzetno značajnoj ulozi koju je imao za vrijeme Meiji restauracije zbog koje ga se često navodi kao jednim od tvoraca moderne japanske države. Posebno se istakao u stvaranju japanske carske vojske, te se smatra zaslužnim za japanske pobjede u ratovima sa Kinom i Rusijom, a smatra ga se i jednim od duhovnih otaca japanskog militarizma.

Rođen u relativno neuglednoj samurajskoj porodici, Aritomo je svoju karijeru zapoečo kao mladić u domeni Choshu (provincija Nagato), gdje se priključio pokretu za zbacivanje šogunata, odnosno Kihetai, paravojnoj sastavljenoj od svih slojeva stanovništva, te naoružanoj i obučenoj po zapadnim standardima. Sa njom je sudjelovao u Boshinskom ratu koji je šogunat zbačen i ustanovljen carski režim, a tamo stečena iskustva su bila srž reformi kojom je Japan stekao modernu redovnu vojsku. 1870-ih je neko vrijeme proveo u Evropi gdje ga je duboko impresionirala Pruska i njen vojni sistem, koji je implementirao u Japan. Tamo je također stekao i duboko neprijateljstvo prema liberalizmu i demokraciji, koga je u Japanu nastojao suzbiti do kraja života. 1880-ih se priključio kliki "genroa", odnosno državnika koji su kroz razne i neformalne funkcije dominirale japanskom politikom do kraja Meijieve ere. Glavni mu je suparnik bio Hirobumi Ito. U dva navrata (1888-1889, 1889-1891) je služio kao premijer Japana. U vanjskoj politici je, smatrajući Mandžuriju i Sibir "prirodnim" izvorom sirovina za Japan, program Sjeverne ekspanzije koji će postati poznati kao Hokushin-ron i velikim dijelom uticati na japansku politiku u prvoj polovici 20. vijeka.

## Reference

## Literatura

* OCLC 482814571
*
*
* ;  OCLC 12311985
Škuda

**Škuda** (talijanski: *scudo*, španjolski i portugalski *escudo*, francuski: *écu*) je bila zlatna (ili srebrna) kovanica, koju je 
kovalo više kraljevina i kneževina u Evropi, naročito tokom 16. vijeka.

Ime te kovanice vuče porijeklo od latinskog - **scutum** = štit. To je zato jer su gotovo sve stare kovanice imale heraldičke simbole monarha koji su ih izdavali u obliku grba odnosno štita.

## Historija i karakteristike

Prve škude (*écu d’or*) kovane su u Francuskoj od 14. vijeka.

Štude su se počele masivnije kovati po Apeninskom poluotoku početkom 16. vijeka, a najpopularnije su bile zlatne iskovane u 
venecijanskoj Zecci. One su se koristile istovremeno uz mletačke dukate i imale gotovo istu vrijednost.
Papinska Država	 izdala je svoje posljednje zlatne škude 1738. nakon tog kovane su jedino srebrne, a zlatne su zamjenili dukati.

Škude su kovane od zlata čistoće 0.986 % a težile su oko 3,14 do 4 grama, na svom vrhuncu bile su jedne od najčešće korištenih kovanica za međunarodne 
transakcije. 
Negdje oko sredine 17. vijeka  popularnost zlatnih škuda se donekle smanjila zbog uvođenja srebrnih kovanica, međutim njihova proizvodnja nije prestala.

Mletačke škude postale su vrlo raširene i na istočnoj obali Jadrana, i to ne samo u krajevima gdje je ona vladala, već i dublje od obale. Tako su odlukom Hrvatskog sabora od polovice 16. vijeka one postale zakonsko platežno sredstvo i u Hrvatskoj..

Od druge polovice polovice 16. vijeka škude se koriste kao obračunska valuta u Dubrovačkoj Republici, a od 1708. do 50. Dubrovačka Republika kovala je vlastite zlatne škude, promjera 37 milimetara, težine 16,68–17,68 grama, i vrijednosti 3 perpere.  Između 1708.-09. i 1748.-50. kovala je i poluškude promjera 31-32 milimetra i težine 8,29-9,14.

## Escudo

Prvi španjolski escudi iskovani su 1535./1537., i izdavani su do 1833.

I Portugal je kovao escude od 16. vijeka, koji su se koristili i po njegovim kolonijama.
U Portugalu je escudo bio platežno sredstvo od 1911. i izdavan je do 1999. kad je uveden euro.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Škuda''
Kiyotaka Kuroda

Grof , također poznat kao , bio japanski političar iz ere Meijia, najpoznatiji po tome što je od 1888. do 1889. godine služio kao, drugi po redu, premijer Japana.

Rođen je u samurajskoj porodici, i kao mladić služio klanu Shimazu u feudalnoj domeni Satsuma. Sudjelovao je u Namamugijskom incidentu 1862. godine, koji će sljedeće godine dovesti britanskog bombardiranja Kagoshime. Potom je služio u trupama Satchō saveza koji je 1866. u Boshinskom ratu nastojao, i na kraju, uspio svrgnuti Tokugawin šogunat i uspostaviti modernu carsku vlast. Posebno se istakao u bitci kod Hakodatea 1869. u kojoj je uspio poraziti šogunske trupe Enamotom Takekaijem kome je, nakon zarobljavanja, poštedio život.

Poslije rata je neko vrijeme proveo u Evropi proučavajući zapadnu tehnologiju. Godine 1872. je imenovan guvernerom sjevernog otoka Hokkaido gdje je nastojao sprovesti program kolonizacije, dijelom motiviran vlastitim strahom od carske Rusije koja je ugrožavala sjeverne japanske granice. Godine 1876. je sa Korejom sklopio sporazum kojim je ta zemlja otvorena za japansku trgovinu. 

Iako je bio predmetom nekoliko skandala vezanih uz korupciju na Hokkaidu i njegov ljubavni život, 1887. godine je imenovan ministrom poljoprivrede. Godine 1888. je imenovan za premijera, ali se na toj dužnosti zadržao samo nekoliko mjeseci, jer je njegova nesposobnost da ishodi reviziju nepovoljnih trgovinskih sporazuma sa Britanijom dovela do njegove smjene.
Comitium

**Comitium** (prevedeno sa latinskog *zajednički*) je ime za mjesto na Rimskom Forumu na kom su se sastajali poslanici 
Narodne skupštine.

## Historija

Počeci Comitiuma na sjeverozapadnom uglu Rimskog Foruma mogu se pratiti gotovo od njegovih početaka. Ispočetka je bio kod Vulcanala svetišta boga vatre Vulkana. Pod njegovom zaštitom se tu za Kraljevstva, okupljalo Vijeće starijih (Senat) i građana (Narodna skupština), svaki na svom dijelu - kod Kurije članovi Senata a kod Comitiuma članovi Narodne skupštine.

Nakon formiranja Republike početkom 5. vijeka pne., Forum se pretvorio u trg koji je morao zadovoljiti potrebe novog političkog sistema.
Baš kao i Kurije, Comitium je dobio novo značenje kao centralni prostor za političko odlučivanje i komunikaciju. Područjem južno od Comitiuma dominirala je govornica Rostra, sa koje su rimski političari i poznati govornici poput Cicerona ili Gaja Julija Cezara obraćali narodu.

Pretpostavlja se da je i u vrijeme kad su etrurski kraljevi vladali Rimom (kraj 7 - kraj 6. vijeka), postojalo neko službeno okupljalište za građane, gdje su im kraljevi mogli predstaviti svoje ideje i namjere. U pisanim izvorima formiranje Comitiuma najčešće se pripisuje trećem kralju Tulu Hostiliju, za dokaz se uzima kamen (cippus) iz 6. vijeka sa natpisom - **rex** (kralj).

Dok se politika Kurije formirala iza zatvorenih vrata, rezervirana za senatore, - Comitum je bio najvažniji prostor u javnom političkom životu rimskog naroda. U njemu su u kompliciranoj izbornoj proceduri mogli glasati za magistrate, ili za novi zakon. Oni su prije glasanja izvješeni nedaleko od Comituma kako bi ih svi građani mogli vidjeti.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Digitales forum romanum''
Masayoshi Matsukata

Princ  bio je japanski političar, poznat po tome što je vršio niz visokih dužnosti u periodu Meiji restauracije, uključujući mjesto premijera u dva navrata (od 1891. do 1892. te od 1896. do 1898. godine).

Rođen je u samurajskoj porodici u provinciji Satsuma, gdje je karijeru kao mladić započeo kao službenik feudalne uprave. Kada su se njegovi feudalni gospodari počeli okretati šogunskog režima, za njihov je raćun kupio trgovački brod *[[Japanski ratni brod Kasuga (1862)|Kasuga]]*, koji je imao važnu ulogu u Bohinskom ratu. Nakon uspostave Meijiveoig režima je vršio niz upravih funkcija u provincijama, prije nego što je dobio mjesto u centralnoj vladi. Tamo se istakao reformama poreznog sistema, kao i nastojanjem da se stvori moderna japanska industrija, a što će kasnije dovesti do stvaranja *[[zaibatsu]]a*. Matsukata je također imao važnu ulogu u kreiranju Meijevog ustava 1890. godine. Za vrijeme njegovog prvog premijerskog mandata je važnu ulogu na japansku vanjsku politiku počelo sticao tajno Društvo Crnog oceana (Gen'yosha) koje će svojim zalaganjem za ekspanzionističku i panazijanstvo imati značajan uticaj na japansku politiku u prvoj polovici 20. vijeka.

## Vanjske veze
Campitelli (regija u Rimu)

**Campitelli** (akronim **R. X**) je 10. od 22 riona talijanskog glavnog grada Rima, koji leži na lijevoj obali rijeke Tibar. Od mitskih korijana na Palatinu do ostataka Rimskog foruma i zgrada na Piazza Venezia, ovaj rione ima amblematske simbole grada.

## Historija
To je rione sa najmanjim brojem stanovnika, jer u njemu gotovo da i nema stambenih zgrada, manje više su to muzeji, ili neke državne institucije.
Ime mu dolazi od - Capitoliuma, mjesta na kom su stajala tri hrama najvažnijih bogova Rimske mitologije; Jupitera, Junone i 
Minerve.
 
Rione Campitelli je službeno kreiran 18. maja 1743. potpisom pape Benedikta XIV..

## Reference

## Vanjske veze

* ''R. XIX - Campitelli'' 
* ''22 rioni di Roma tra ieri e oggi''
Shigenobu Ōkuma

Princ **** bio je japanski političar koji je držao niz viskojih državnih dužnosti u drugoj polovici 19. i na početku 20. vijeka. Poznat je kao jedan od najvatrenijih zagovornika vesternizacije Japana u Meiji periodu, kao i prvih koji je iz zapadnog svijeta nastojao u Japan prenijeti liberalne ideje, koje je pretočio kako kroz osnivanje prvih modernih političkih stranaka, tako i kroz moderni Univerzitet Waseda. Okuma, koji je zbog svojih stavova izazivao otpor konzervativaca i ultranacionalista te 1889. godine preživio atentat pripadnika tajnog društva Gen'yosha, je u dva navrata (1898. godine i od 1914. do 1916. godine) služio kao premijer. Drugi mandat mu je obilježilo izbijanje Prvog svjetskog rata, za vrijeme koga je Japan objavio rat Njemačkom Carstvu i stao na stranu u ratu pobjedničke Antante; za vrijeme istog je početkom 1915. Kini uputio kontroverzni Dvadeset jedan zahtjev, koji će u značajnoj mjeri pogoršati kako odnose Japana sa svojim susjedom, tako i sa Britanijom i SAD. Godine 1916. je bio prisiljen podnijeti ostavku zbog Oura skandala, i trajno se povući iz politike. 

## Vanjske veze
Kinmochi Saionji

Princ  bio je japanski političar, diplomat i državnik, koji je u dva navrata - od 1900. do 1903. godine te od 1911. do 1912. godine - služio kao premijer Japana, ali koji je najpoznatiji kao posljednji od "genroa", pripadnika neformalnog elitnog kružoka koji je bio dominirao japanskom politikom u Meiji periodu, te koji je zbog toga uživao izuzetan ugled u japanskom društvu u decenijama pred Drugi svjetski rat.

Rodio se u porodici dvorskih plemića, te se kao dječak igrao i sprijateljio sa carem Meijem. To mu je omogućilo da svoju karijeru započne još kao adolescent, kada je preko svog prijatelja nagovorio dvor da u Boshinskom ratu podrži pobunjene feudalce iz Satsume u borbi protiv šogunskog režima, te tako osigura njihovu pobjedu, nakon kojih je Japan dobio modernu centralnu upravu pod nominalnom vlašću cara. Kinmochi, koji je u tom sukobu sudjelovao kao zapovjednik carskih trupa, je nakon uspostave Meijievog režima početkom 1870-ih krenuo na veliko putovanje po zapadnim državama, uključljujući Francusku. Iako je zbog toga u proljeće 1871. godine bio neposrednim svjedokom krvoprolića u Pariškoj komuni, bio je duboko impresioniran ne samo francuskom kulturom i tehnologijom, nego i liberalnim političkim idejama, prije svega oživotvorenim u novsotvorenoj Trećoj republici. Nakon što je obavljao niz diplomatskih misija po Evropi, vratio se u domovinu i preuzimao niz dužnosti u carskim vladama. Tamo se istakao zalaganjem za parlamentarni sistem, te je često dolazio u sukob sa konzervativcima, prije svega militaristički nastrojenim načelnikom carskog Generalštaba Yamagatom Aritomom. Zahvaljujući sukobu vezanim uz financiranje vojske je dva puta morao podnijeti ostavku. Godine 1919. je bio formalni šef japanske delegacije na Pariškoj mirovnoj konferenciji gdje se istakao nastojanjima da se u tekst Versajskog sporazuma unese klauzula o zabrani rasne diskriminacije, a što su, pak, spriječile britanska i američka vlada. Usprkos toga, Saionji je do kraja života bio zagovornik dobrih odnosa sa te dvije države i stekao je reputaciju jednog od najvećih golubova u japanskoj eliti pred Drugi svjetski rat. Godine 1936. se zbog toga njegovo ime našlo na popisu za likvidaciju napravljenom od sudionika neuspjelog ultranacionalističkog puča. Saionji je posljednje mjesece života proveo pokušavajući bez uspjeha nagovoriti carsku vladu da odustane od saveza sa nacističkom Njemačkom i fašističkom Italijom, odnosno ne sklopi Trojni pakt.

## Vanjske veze
MiKTeX

**MiKTeX **je distribucija TeX/LaTeX slog sistema za Mikrosoft Vindouz. Ona takođe sadrži niz povezanih programa. Softver sadrži alatke koje su vam potrebne za pripremu dokumenata sa korišćenjem TeX/LaTeX jezika za označavanje, kao i jednostavan tekst urednik: TeXworks. Ime potiče od šifre Kristiana Šenka: MiK za Micro-Kid.

MiKTeX implementacija može da se ažurira putem preuzimanja novih verzija prethodno instalirane komponente i pakete, i ima jednostavan proces instalacije. Pored toga, on može da pita korisnika da li oni žele da preuzmete sve pakete koji još nisu instalirani, ali u skladu sa zahtevima ovog dokumenta.

Trenutna verzija programa je 2,9, a dostupan je sa **MiKTeX** početne stranice. Od verzije 2.7, program ima podršku za programe XeTeX, MetaPost i pdfTeX i kompatibilnost sa operativnim sistemom Vindovs 7. Portabl verzija je takođe dostupna.

## Povezano
* LyX
* MeWa
* WinShell

## Reference

## Vanjske veze
* MiKTeX project homepage 
* MiKTeX on SourceForge
Các Tù Nhân

***Các Tù Nhân*** () je 205. epizoda, odnosno 13. epizoda 9. sezone američke TV-serije **. Prvi put je prikazana na programu američke TV-mreže CBS 14. januara 2018. godine. Predstavlja prvi deo epizode čija je radnja dobila nastavak u epizodi *[[Goodbye, Vietnam]]*

Scenario za epizodu je pisao R. Scott Gemmill, a režirao ju je James Hanlon.

Radnja prikazuje kad Erik i Nel pronalaze šifrovani trag koji je Heti ostavila u knjizi koji vodi do grada Ho Ši Mina (nekadašnji Sajgon) u Vijetnamu. U početku, oni se sukobljavaju sa Mozlijevom dok pokušavaju da otkriju šta Heti radi tamo, ali Mozlijeva ih pretiče i nabavlja karte za Vijetnam. U međuvremenu, Heti pokušava da izgleda kao da je poludela dok je ispitiuje njen "kupac" koji traži od nje jedan tajni podatak.

## Vanjske veze

*