open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ankica Lepej

**Ankica Anita Lepej** (1948. – 18. siječnja 2022.) bila je hrvatska bankarska službenica koja je otkrila tajni bankovni račun i sredstva supruge hrvatskog predsjednika Franje Tuđmana i tako postala prva istaknuta zviždača u modernoj hrvatskoj povijesti.

## Biografija
Lepej je rođena u Narodnoj Republici Hrvatskoj, FNRJ, 1948.

Živjela je skromnim obiteljskim životom u Zagrebu i radila je kao bankarska službenica u središtu Zagrebačke banke na Trgu bana Jelačića u Zagrebu.

Godine 1998. saznala je da je Ankica Tuđman, supruga prvog predsjednika Hrvatske, položila 210.000 njemačkih maraka i 15.000 dolara na neprijavljen bankovni račun. Zagrebačka Banka je u *[[Jutarnji list|Jutarnjem listu]]* ponudila nagradu od milijun kuna za bilo kakvu informaciju o zviždaču. Lepej se sama prijavila sa odvjetnikom, ali je ipak dobila otkaz u banci (sa samo 11 meseci do penzije) i uhapšena. Optužbe su u konačnici odbačene. Podrška javnosti je bila velika, kako s potpisivanjem peticije (koorganizator je bio Vlado Gotovac), tako i glasanjem u medijima (TV talk-show Latinica), istaknuto je u TV emisiji Labirint.

Njen suprug je takođe ranije bio žrtva koruptivne privatizacije i porodica je bila primorana da proda stan da bi preživela. Grad Zagreb im je kasnije 2006. godine omogućio skroman smještaj u javnim stambenim objektima.

Napisala je knjigu *Istina – Savjest iznad bankarske tajne* *u* kojoj je opisala svoje iskustvo.

Lepej je patila od dugotrajnih zdravstvenih komplikacija povezanih sa rakom. Umrla je od komplikacije COVID-19 u Zagrebu 18. siječnja 2022. godine, tijekom pandemije COVID-19 u Hrvatskoj.

## Priznanja

Rad, požrtvovnost i zalaganje Ankice Lepej pohvalile su ugledne javne ličnosti, među kojima je i saborska zastupnica Urša Raukar Gamulin koja je u Hrvatskom saboru održala kratki govor posvećen Ankici Lepej.

Grad Zagreb donio je odluku da se jedna ulica nazove po Ankici Lepej. Šetalište Ankice Lepej se nalazi u Gajnicama, na križanju Čileanske ulice i Ulice Kerestinečkih žrtava. Odluku je donio skupštinski Odbor za imenovanje naselja, ulica i trgova na čelu s Radom Borić, odnosno Skupština Grada Zagreba. Ankica Lepej je radila u tamošnjoj poslovnici Zagrebačke banke, a veći dio života je i živjela u blizini.

## Reference

## Vanjske veze

* Video govora o Ankici Lepej u Hrvatskom saboru
* Snimak emisije Labirint Hrvatske nacionalne TV (HRT) o životu Ankice Lepej
Štule

**Štule** (od starovisokonjemačkog: *stelza*) ili **hodulje** su dva duga štapa, sa prečkama za stopala, koji služe da se na njima hoda na izvjesnoj visini iznad tla.

## Karakteristike

Štule se izrađuju od drva, metala (aluminij), pleksiglasa, grafita i sličnih lakih materijala. Postoji nekoliko tipava štula, od onih koji nemaju do onih koje imaju držače za ruke, i onih koje se vežu za noge (*Peg štule*). Postoje tipovi sa žicama pomoću kojih se mogu pomicati i snagom ruku, kao i one koje imaju i treću 
štulu (motku) koje ih čine stabilnijima za rad na visinama. Pojedine teleskopske štule visoke su i do 4 metra.

Današnje moderne teleskopske radne aluminijske štule, koje se pričvršćuju za noge su vrlo sigurne.

Dječje štule se ne vežu za noge, a gornja polovica se drži ispod ruku.

## Korištenje
Štule su isprva korištene da se pređu rijeke i močvare. Kao sredstvo za zabavu koristili su ih tokom historije svi narodi svih uzrasta, a kao sredstvo za rad i svakodnevni život stanovnici močvarnih krajeva.

Štule se danas koriste kao rekvizit za rekreaciju i zabavu u cirkusima, festivalima, ali i kao sredstvo za rad u građevinarstvu. U Američkoj saveznoj državi 
Kaliforniji koriste se moderne aluminijske štule za branje i uređenje voćnjaka.

## Historija

Tokom historije štule su se koristile na svim kontinentima od Kine u Aziji do Amerike.

Na antičkim artefaktima iz Mediterana postoje brojni prikazi hodača na štulama. U Nigeriji je pronađena ploča iz Beninskog Carstva sa prikazom hodača na štulama koji nosi mač. 
U meksičkoj Državi Yucatan, u hramovima Maya pronađeni su reljefi sa hodačima na štulama koji su sudjelovali u vjerskim ritualima i plesovima.

Po štulama je poznat grad Namur, u Belgiji, koji je često plavljen od rijeka Sambre i Meuse, pa su se štulama koristili čak i vojnici. 
Poznat je događaj sa početka  17. vijeka kad je gradonačelnik Namura, dao nadvojvodi Albrechtu VII četu vojnika na štulama. U znak zahvalnosti nadvojvoda je oslobodio grad poreza na pivo, što je u ono vrijeme bila velika privilegija.

Danas se u Namuru održava tradicionalno Nanadmetanje na štulama, koje je 2021. uvršteno na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi.

Štule su bile obavezni rekvizit pastira u Regiji Landes na jugozapadu Francuske.
Mladi pekar iz Landesa *Silvain Dornon* je u proljeće 1891. prevalio na štulama put do Moskve za pedeset i osam dana.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Kako Napraviti štule'' 
* ''Stiltwalking''
Fosses-la-Ville

**Fosses-la-Ville** (valonski: *Fosse-li-Veye*) je grad i općina od 10,426 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

## Geografija

Fosses-la-Ville se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, u porječju rijeke Sambre, udaljen 18 km jugozapadno od Namura.

Još od 16. vijeka poznat je po maršu u čast sv. Foillana, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

Današnja općina Fosses-la-Ville nastala je nakon reforme državne uprave 1976., spajanjem općine Fosses sa pet susjednih naselja; Aisemont, Le Roux, Sart Eustache, Sart Saint Laurent i Vitrival.
## Historija

Fosses je nikao kao galsko-rimsko naselje koje je egzistiralo od 1. do 4. vijeka. Srednjovjekovni Fosses niknuo je polovicom 7. vijeka, kad je irski misionar Foillan, dobio veliki feud od Itte udovice Pipina Landenskog i njezine kćeri sv. Gertrude opatice iz Nivellesa. 
On je na tom terenu uz pomoć redovnika sagradio prvi irski samostan u Belgiji na mjestu današnjeg trga Chapitre.

Uz njega je izraslo naselje za vladavine biskupa od Liegea Notgera, koji je 974. dobio od Svetorimskog cara Otona II pravo da u svojoj Kneževini-biskupiji, kuje novac, prikuplja porez i dodjeljuje gradska prava. On je u Fossesu  krajem 11. vijeka podigao 
romaničku župnu crkvu. Grad je prosperirao tokom 12 i 13. vijeka, kad je bio jedan od 22 *dobra grada* Kneževine-biskupije Liège.

Nakon brojnih pošasti i ratova tokom 16 i 17. vijeka, Fosses je zapao u krizu, a nakon 1794. kad je Prva Francuska Republika anektirala Biskupiju Liège izgubio je i crkveni značaj. Nakon tog je životario kao administrativni centar 6 kantona departmana Sambre-et-Meuse.

Današnji Fosses-la-Ville je trgovačko-uslužni centar poljoprivrednog kraja, poznat po kamenolomu Rochettes, u kom se do 1981. proizvodilo vapno.

## Pobratimski gradovi
* Orbey, Francuska
* Robecco sul Naviglio, Italija

## Reference

## Vanjske veze

*''Fosses-la-Ville'' (službene stranice)
Châtelet, Belgija

**Châtelet** (valonski: *Tcheslet*) je grad i općina od 35,567 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.

## Geografija

Châtelet se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, duž obale rijeke Sambre, udaljen 5 km istočno od Charleroia, pa je danas zapravo samo predgrađe toga grada.

Châtelet je poznat kao mjesto u kom je nadrealistički slikar René Magritte proveo djetinjstvo i mladost, i  po maršu u čast sv. Roka, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

Taj marš počeo je u 17. vijeku, kao hodočašće nošenjem slike Bogorodice u samostan Soleilmont. Tradicija je obnovljena 1961., danas u tom maršu sudjeluje 800 volontera, odjevenih u uniforme nadahnute Prvim Napoleonovim carstvom, podijeljenih u 9 četa. 
Jedna od njih je dječja u kojoj nastupaju djeca od 3 do 6 godina.

Današnja općina Châtelet nastala je nakon reforme državne uprave krajem 1970-ih, spajanjem naselja Bouffioulx, Châtelet i Châtelineau.
## Historija
Još od galo-rimskih vremena Châtelet, a naročito Bouffioulx je poznat po grnčariji, koja se pekla od kvalitetne gline.
Châtelet je prvi put dokumentiran u 12. vijeku kao feud biskupa od Liegea. Kao jedno od važnijih naselja Kneževine-biskupije Liège povelju o gradskim pravima dobio je 1220.

Tokom 16 i 17. vijeka Châtelet je patio od brojnih epidemija kuge i zaraznih bolesti. Za vrijeme jedne sagrađena je kapela sv. Roka 1626.  Vremenom je zapuštena i zaboravljena, pa je tek 1929. obnovljena.

Tokom 19. vijeka izrastao je u industrijsko predgrađe Charleroia, sa brojnim kovačnicama i tvornicama čavli, stakla i keramike.

Današnji Châtelet je stambeno predgrađe Charleroia, mješavina kvartova sa secesijskim vilama i onih namjenjenih radnicima.
Još uvijek ima puno parkova i travnjaka, a u neposrednoj okolici i Rezervat prirode Sébastopol.

## Pobratimski gradovi
* Casteltermini, Italija

## Reference

## Vanjske veze

*''Châtelet'' (službene stranice)
Florennes

**Florennes** (valonski: *Florene*) je grad i općina od 11,256 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

## Geografija

Florennes se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, udaljen 35 km jugozapadno od Namura.

Florennes je poznat po maršu, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

## Historija
Florennes je od 11. vijeka bio feud Kneževine-biskupije Liège.

U 15. vijeku grad je utvrđen bedemima sa deset velikih tornjeva, četiri vrata i tri stražarnice.

Uveče 15. juna 1815. general Louis Auguste Victor de Ghaisne de Bourmont odlučio je izdati Napoleona prije nego što se predao Prusima.

Njemački Luftwaffe je 1942. počeo graditi aerodrom koji je postao operativan sljedeće godine. Armija Sjedinjenih Američkih Država zauzela je aerodrom 1944. Od 1947. do danas ga koristi belgijska ratna avijacija i Američka ratna avijacija koja je između 1985. - 1989. tamo imala i nuklearne projektile.

## Reference

## Vanjske veze

*''Ville de Florennes'' (službene stranice)
Ham-sur-Heure-Nalinnes

**Ham-sur-Heure-Nalinnes** (valonski: *Han-so-Eure-Nålene*) je općina od 13,655 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.

## Geografija

Ham-sur-Heure-Nalinnes se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, udaljen desetak km južno od Charleroia.

Općina Ham-sur-Heure-Nalinnes formirana je nakon reforme državne uprave 1976. spajanjem sela; Cour-sur-Heure, Ham-sur-Heure, Jamioulx, Marbaix-la-Tour i Nalinnes.

Preko teritorija općine protiče potok Eau d'Heure pritoka rijeke Sambre.

Općina je poznata po maršu u čast sv.Roka, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

## Historija

Selo Ham-sur-Heure je od 9. vijeka bilo feud opatije iz Lobbes. Počevši od 12. vijeka izmnjenjivali su se brojni feudalci sve do Francuske revolucije i sloma Ancien Régima.

Krajem 19. vijeka selo se počelo industrijalizirati, pilana, štavionica, tvornice čavla, stakla, igračaka i šećerana koja je bankrotirala nakon Prvog svjetskog rata.

Danas je općina Ham-sur-Heure-Nalinnes ruralni kraj, najveći dio površine - 58% je pod oranicama, 21% po šumama, 19% urbanizirano (od tog 12% kućama za 
stanovanje.
 
## Reference

## Vanjske veze

*''Ham-sur-Heure-Nalinnes'' (službene stranice)
Laneffe

**Laneffe** (valonski: *Li Nèfe*) je naselje od 1,826 stanovnika u gradu Walcourt koji ima 18,355 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

## Geografija
Laneffe se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, udaljen 16 km južno od Charleroia, i svega 6 km istočno od centra Walcourta.

Kroz mjesto protiče potok Thyria pritoka Eau d'Heure.

Laneffe je poznat po maršu (procesiji) u čast Svetog Eligija, on je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

## Historija

Laneffe je nastao početkom kršćanske ere, o tom svjedoče glasko-rimske grobnice iskopane uz cestu Bavay-Meuse.

Za srednjeg vijeka bio je feud Kneževine-biskupije Liège, koja ga je poklanjala i prodavala brojnim feudalcima do 1358. kad je postao direktna domena biskupa od Liègea. Biskupi su upravljali Laneffom do kraja 18. vijeka.

Tokom 18. vijeka u Laneffu se iskapala željezna ruda, u prvoj polovici 19. vijeka podignuta je željezara sa visokom peći na koks. Ona nije bila rentabilna je se roba pevozila samo cestom. Paradoksalno je da kad je konačno izgrađena željeznička pruga 1848., svega deset godina kasnije željezara zatvorena.

Danas je Laneffe ruralno naselje, u kom se većina bavi poljoprivredom.
## Reference

## Vanjske veze

*''Le village de Laneffe'' (na portalu općine Walcourt)
Reli Sardinija

**Reli Sardinija** je utrka svjetskog reli prvenstva.
## Pobjednici

### Po godinama

### Višestruki pobjednici (vozači)

### Višestruki pobjednici (proizvođači)
Zati

**Zāti** (Balıkesir, 1471 – Istanbul, 1546.) je bio turski pjesnik, odnosno jedan od utemeljitelja osmanske pjesničke umjetnosti i jedan od najplodnijih autora klasične turske književnosti (vidi: *divanska književnost*).

## Život
Zāti je svoj život proveo vrlo bijedno i sa vrlo malo slave. Bio je podrijetlom iz Balıkesira, i nije mogao zbog svoje gluhoće obavljati zanat sudca u državnoj službi. Ašik Čelebija, koji je osobno poznavao Zātija,  tvrdi da je mu pravo ime «Ivaz», ili da je se zvao «Satilmis» pa stoga nadimak «Satı». Međutim historiografija ga poznaje pod imenom «Suleyman Zati Efendi». Neki stari autori ga spominju pod imenom «Bahşi». Kao mladić, nije prošao dobro godine obrazovanja u medresi, mada će njegova djela pokazati da je se dobro služio perzijskim i skladbom stihova, tako da će učenici pretpostavljati da je bio djelomice samouk.
Dolaskom u Istanbul, postao je postolar a zatim je počeo skladati pjesme. Živio je od prodaje svojih djela i primao je donacije od sultana Bajazida II, Selima i Sulejmana Veličanstvenog. Međutim taj novac nije bio dovoljan da ga izdržava pa je se zatim nastanio na javnim trgovima, posebno ispred Bajezidove džamije, kako bi prakticirao geomantiju. Oko njega je se stvorio krug prijatelja i obožavatelja, uključujući Hayalīja i velikog Bākīja, koji su išli na mjesto da bi čuli njegove pjesme. Zati je se pokazao kao strastveni lirski pjesnik, prepun mašte, koji je temeljito vladao jezikom. Bio je osobito nadaren u sastavljanju anekdota. Do kraja života živio je pišući pjesme po narudžbi. 
Za sebe Zāti kaže da je sastavio 1.600 gazala i više od 400 qasida a pripisuje mu se još više gazala, stotine ruba'iyyāta i nekoliko dīwāna, gdje zapravo pjesnik ujedinjuje više do tada poznatih estetskih standarda da bi stvorio novu cijelinu.
Umro je 1546. i budući da je bio vrlo siromašan, njegov sprovod je obavljen samo uz novčanu pomoć nekih pjesnika koji su bili njegovi prijatelji (Ašik Čelebija, Seliki, Jahja–beg). Pokopan je ispred Jedrenskih vrata.

## Stil
Zāti je učvrstio ideju visokog elitnog stila u turskom pjesništvu. Prva kopija njegovog dīwāna je zbirka od 144 pjesama u tradicionalnom stilu gazala. Prvi redovi podsjećaju na Bakija, Zatijevog suvremenijka i štićenika. Zātijeva djela se odlikuju iskrenim i jednostavnim jezičnim stilom uz mističnim i alegorijskim zamasima. U njegovoj pjesmi se ponavljaju teme religije, natprirodne moć u svijetu, pojmovi mira, zadovoljstva, ljudske sreće.
Neke su pjesme posvećene poznatim ličnostima, kao na primjer Rokselani.

## Djela
* *Zâtî Dîvâni*

## Vanjske veze

## Fusnote

## Reference

## Bibliografija
Mettet

**Mettet** (valonski: *Metet*) je općina od 13,261 stanovnika u gradu Walcourt koji ima 18,355 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

## Geografija
Mettet se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, udaljen 20 km jugozapadno od Namura.

## Historija

Prva naselja u oćini nastala su kao feudi benediktinske opatije-Brogne osnovane u 10. vijeku.

Općina Mettet formirana je nakon reforme državne uprave 1976. spajanjem 9 naselja; Biesme, Biesmerée, Ermeton-sur-Biert, Furnaux, Graux, Mettet, Oret, Saint-Gérard i Stave.

Mettet je danas poznat po maršu (procesiji) u čast Svetog Petra, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

## Reference

## Vanjske veze

*''Mettet'' (službene stranice
Hikaye

**Hikâye** je turska riječ za priču, za koju se ponekad koristi i riječ **öykü**. Radi se o narativu koji je ponekad pisan a ponekad usmeno prenošen, prepoznatljiv po tome što je u prozi i što je kratak. Radnja je često jednostavna, obično predstavlja jednu i intenzivnu činjenicu kroz jedan važan događaj ili scenu, uključuje nekoliko likova.

Hikâye je jedna od 205 turskih riječi koje su zabranjene nakon vojnog udara 12. septembra 1980. godine.

## Etimologija
Riječ *hikâye* je arapskog podrijetla (), na staroturskom je se upotrebljavala riječ *öğgünç*. Glagolska osnova od koje je izvedena je *hakeve*, tj. «imitirati», «kopirati tekst». Korijen *heka* znači «sličiti» ili «nešto točno prenijeti».

## U turskoj književnosti

## Palestinska hikaye

**Hikaye** () je prozni oblik uobičajen kod arapskog stanovništva u Palestini. Palestinska hikaya je zasebna vrsta usmene kratke priče, koju tokom zimskih večeri izvode i stvaraju starije žene. One se služe palestinskim dijalektom (*fellahi* na selu, *madani* po gradovima). Inače priči prisustvuju žene i djeca, dok pristup muškaraca se smatra kao neugodan. Obratno, epska poezija (*sīra*) i priče avanture (*qissa*) su za muškarce. Pripovjedači su žene starije od 70 godina, ali nerijetko djeca prenose priče jedno drugom. Radnja se razvija u svakodnevnici i dotiče porodične problematike. Glavni lik priče je najčešće ženskog roda, junakinja koja koleba između svojih dužnosti i svojih želja.

Neki suvremeni palestinski autori (I. Muhawi, Š. Kanana) su sakupili više takvih priča u antologijama dok je 2008. UNESCO uveo hikayu u Spisak nematerijalne svjetske baštine. Danas tradicija hikaye sve više opada i postepeno se gubi, uglavnom uz rast medija i društvenih mreža i uz višegodišnje nemire u Palestini, tako da nove generacije vide u hikayi nešto starinsko.

## Povezano
* Kratka priča
* Pripovijetka

## Napomene

## Reference

## Vanjske veze
*
Jumet

**Jumet** (valonski: *Djumet*) je jedno od naselja općine Charleroi od 24,459 stanovnika. od ukupno 522,522 stanovnika koliko ima metropola Charleroi.;

## Geografija
Jumet se nalazi na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut. On je danas sjeverozapadno predgrađe Charleroia, koje se prostire duž rijeke Sambre, udaljen 5 km od centra Charleroia.

## Historija
Sve do reforme državne uprave 1977. - Jumet je bio samostalna općina.
Tokom 19. vijeka postao poznat po brojnim pogonima u kojima se proizvodilo staklo, brojni majstori iz Jumeta su krajem 19. vijeka emigrirali u Sjedinjene Američke Države i pomogli osnivanju sličnih tvornica u toj zemlji.

Jumet je danas poznat po maršu (procesiji) u čast sv. Magdalene, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.
Ta procesija u kojoj sudjeluje preko 2000 ljudi koji pješače 22 km, održava se već nekih 700 godina.

## Reference
Willem III od Nizozemske

**Willem III** rođen kao *Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk* (Bruxelles, Ujedinjena Kraljevina Nizozemska, 19. februar 1817.-Apeldoorn, Kraljevina Nizozemska 23. novembar 1890.) - bio je od 1849. do 1890. kralj Nizozemske i Veliki vojvoda Luksemburga.

Willem se pokazao kao poprilično konzervativni vladar, koji se do 1868. angažirao na formiranju ministarstava, a nakon tog kao žestoki protivnik liberala, koji su inzistirali na ustavu i parlamentu i bitno ograničili njegove prerogative. 
## Biografija

Rođen je kao najstariji sin kralja Willema II, oženio se 1839. rođakinjom Sofijom, kćerkom kralja Wilhelma I od Württemberga.

Oca je naslijedio 1890., pokazao se kao žestoki protivnik  ustava iz 1848., koji je dao velike ovlasti parlamentu, ali je pored svih napora nije uspio spriječiti da liberal Johan Thorbecke, glavni zagovornik ustava, formira novu vladu.
Nakon svađe oko pitanja Katoličke crkve u Kraljevini Nizozemskoj i vladinog prijedloga da Nadbiskupija Utrecht sama uređuje katoličku hijerarhiju, čemu se Willem žestoko protivio-Thorbecke je 1853. dao ostavku 1853. Ta pobjeda mu nije donjela mir, jer se i nadalje sukobljavao 
sa slijedećim vladama.

Willem III je 1867. pokušao prodati Drugom Francuskom Carstvu svoj suverenitet nad Velikim Vojvodstvom Luksemburg, ali je od tog odustao zbog žestokog protivljenja Kraljevine Pruske, koja je inzistirala na tom da Luksemburg postane nezavisan. 
Nakon tog je njegov utjecaj u parlamentu značajno pao. Kad mu je prva žena umrla 1877., oženio se Emmom od Waldeck-Pyrmonta 1879., koja je od 1890., kad se razbolio vladala umjesto njega kao regent.
Kad je umro naslijedila kći Wilhelmina.

## Reference

## Vanjske veze

* ''William III king of the Netherlands''
Chimay

**Chimay** (valonski: *Chimai*) je grad i općina od 9,647 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.

## Geografija

Chimay se nalazi pored francuske granice u Regiji Sambre-Meuse. Prostire se duž rijeke Eau Blanche udaljen 50 km jugozapadno od Charleroia.
Na terenu općine izvire rijeka Oise, velika pritoka rijeke Seine.

Chimay još uvijek ima izgled srednjovjekovnog gradića, zbog uskih kuća, bedema i popločenih ulica.

## Historija

Chimay je izrastao pored zamka podignutog krajem 9. vijeka, na trasi rimskog puta Saint-Quentin-Köln, na mjestu riječnog 
gaza.

Nakon reforme državne uprave 1977., Općina je povećena spajanjem sa naseljima; Baileux, Bailièvre, Bourlers, Forges, Chimay, L'Escaillère, Lompret, Rièzes, Robechies, Saint-Remy, Villers-La-Tour, Vaulx, Salles i Virelles.

Danas je poznat po pivu kog od 1862. proizvode redovnici Trapisti.

## Reference

## Vanjske veze

*''Chimay'' (službene stranice)
Eau Blanche

**Eau Blanche** je rijeka u Belgiji  duga oko 42 km, pritoka rijeke Viroin.

## Hidrologija

Eau Blanche izvire kod sela Seloigne u općini Chimay u Provinciji Hainaut. Nakon tog teče prema sjeveroistoku po Provinciji Namur gdje se kod Viroinvala spaja sa rijekom Eau Noire i formira rijeku Viroin.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Étude cartographique et projet de restauration sur une rivière rectifiée, l’Eau Blanche''
Oise (rijeka)

**Oise** (latinski: *Isara*) je rijeka u Belgiji i Francuskoj duga 340,8 km, desna pritoka rijeke Seine.

## Hidrologija
Oise izvire na terenu općine Chimay u Belgijskoj provinciji Hainaut, na nadmorskoj visini od oko 300 m. 
Od tamo se spušta prema zapadu i nakon 15 km ulazi u Francusku.

Tamo jednim dijelom toka formira granicu između departmana Nord i Aisne. Zatim gotovo pravolinijski teče prema jugozapadu do La Fèrea gdje postaje gotovo duplo veći kad primi pritoku Serre. Nakon tog protiče preko Departmana Oise gdje prima veliku pritoku 
Aisne, protiče preko departmana Val-d'Oise i Yvelines, u kom kod grada Conflans-Sainte-Honorine ima ušće u Seinu.

U koliko bi se računalo da je izvor rijeke Aisne tad bi Oise bio dug preko 400&nbsp;km.

Porječje rijeke prostire se na površini od 16,670 km², od Belgijske provincije Hainaut preko Francuskih regija; Hauts-de-France i Île-de-France po departmanima; Nord, Oise, Yvelines, Val-d'Oise i Aisne.

## Historija

Dolina Oise je od pamtivjeka bila ruta između bazena Seine i rijeka Meuse i Scheldte, između Pariza i Niske Zemlje. Još od srednjeg vijeka rijeka je plovna od ušća do 
Janville (104&nbsp;km), a nakon izgradnje paralelnog kanala 1831. dugog 34&nbsp;km, postala je plovna do Chaunya i spojena sa 
Canalom du Nord pa se danas njom može doploviti i do Scheldte i Meuse.
Kanaliziranje rijeke započelo je 1835. izgradnjom prevodnica 41 x 6 m (46 x 8 m). 
Novi set prevodnica dimenzija 125 x 8 m podignut je 1910. dubine 2,50 m, gaza 2,20 m. Počevši od 1965., nakon otvaranja dubljeg Canala du Nord, izgrađene su nove prevodnice dimenzija 185 x 12 m, dubine 4 m.

Postoje planovi da se izgradi novi kanal Seine-Nord sa većim prevodnicama

## Reference

## Vanjske veze

* ''L'eau au cœur du territoire ''
Predsjednički izbori u Azerbejdžanu 2008.

**Predsjednički izbori u Azerbejdžanu 2008.** godine se održani u Azerbejdžanu dana 15. oktobra 2008. godine. Nekoliko vodećih političkih stranaka, uključujući Musavat, Azerbejdžanska popularna stranka fornta, te Azerbejdžanska demokratska stranka bojkotovale su izbore zbog navoda o namiještanju, te zbog pritiska političkih protivnika. Ilham Aliyev iz Nove azerbejdžanske stranke je ponovo izabran za Predsjednika sa ukupno 89% glasova.

Izbore je posmatralo više od 500 međunarodnih posmatrača, većinom iz Organizacije za evropsku bezbjednost i saradnju (OSCE). Ljudi iz OSCE-a su izjavili da je postignut napredak u odnosu na prošle izbore, međutim, još uvijek nisu na nivou međunarodnih standarda, pošto nije bilo konkurencije koja bi ugozila položaj Ilhama Aliyeva. Međutim, SAD su, generalno, zadovoljne izborima, uz izjavu: "Čestitamo Azerbejdžanskom narodu na izborima i na unapređenjima koja su učinila da ovi izbori budu bolji od prethodnih."

Avez Temirhan iz Azerbejdžanske liberalne stranke, koja je, također, bojkotovala izbore, je izjavio: "Ova vodstvo nije legitimno i njihov izbor ne predstavlja volju naroda."

## Izvori
Adžine njive (Brajkovo 2)

**Adžine njive** (Brajkovo 2) su arheološki lokalitet otkriven 2021, prilikom radova na na trasi budućeg autoputa Loznica – Ruma. Lokalitet se nalazi u ataru sela Klenak, opština Ruma, Srbija.  

Pod vođstvom Arheološkog Instituta u Beogradu i u saradnji „Koridora Srbije”, kompanije „Azvirt” Srbija, Zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Sremske Mitrovice i Zavičajnog muzeja Ruma na lokalitetu su 2021 - 2022 obavljeni zaštitni arheološkii radovi. Dosad su obavljena istraživanja na površini od 56.000 kvadratnih metara, što predstavlja jedno od najvećih iskopavanja u istoriji arheologije u Srbiji. Istraživanjima su obavljena pod vodstvom Dragana Milanovića i Miroslava Kočića.

Adžine Njive su lokalitet gde se primjenjuju najsavremenije metode arheološkog istraživanja: od neinvazivnih metoda snimanja koje je Arheološki Institut godinama razvijao na lokalitetu Viminacijum, preko najmodernijih tehnologija upotrebe 3D skeniranja dronovima, fotogrametrijskom dokumentacijom, i digitalnom bazom podataka, čime sve iskopano ostaje sačuvano i dostupno za buduća istraživanja.

Opština Ruma je jedino područje u Srbiji koje na svojoj teritoriji ima tri Uz arheološke lokalitete Gomolavu u Hrtkovcima i Basijanu u Donjim Petrovcima, Adžine njive ‒ Brajkovo 2 u ataru sela Klenak su treći značajni arheološki lokalitet na području Rume. Najveći dio pronađenih artefakata biće uskladišten u Zavičajnom muzeju u Rumi i činiće dio nove stalne postavke,

## Nalazi
Na samom lokalitetu su potvrđeni nalazi iz skoro svih epoha ljudskog života na prostoru Balkana u trajanju više od osam hiljada godina. Istražene su cjeline iz mlađeg kamenog doba, bakarnog i željeznog doba, keltske i rimske civilizacije, slavenskih plemena, srednjevekovnih država, sve do današnjih dana.
### Starčevačka kultura
Među najatraktivnijim iskopinama na ovom lokalitetu su dijelovi košnica, kao potvrda razvijenog pčelarstva tokom Starčevačke kulture (6300-5350. godina p.n.e).
 
### Vinčanska kultura
Za samo osam mjeseci došlo se do jedinstvenih otkrića iz doba vinčanske kulture. Iskopani su različiti lični predmeti, grobnice, ostaci kuća sa rešetkama za pečenje, a od umjetničkih predmeta figurice ukrašene mineralnim pigmentima i lampe izrađene u obliku ljudskih figura.

Ostaci kuća opasanih širokim bedemima ukazuju na život u turbulentnom dobu. Ono što ovaj lokalitet čini izuzetno značajnim su i fizički ostaci ljudi – 5 neolitskih sahrana vinčanske kulture, koji su još uvijek nedovoljno objašnjeni.
### Eneolit
Istraženo područje plodne savske terase, kao kuriozitet, iznedrilo je i odsečene ljudske glave iz bakarnog doba.
### Rimski period
Iz rimskog perioda se izdvaja cio potvrđeni ekonomski kompleks za preradu i utovar žita, koji je nažalost uhvaćen samo u temeljnim zonama, gde su zub vremena i aktivnost svih ljudi koji su nastavili da žive i privređuju na tom prostoru izbrisala bilo kakve nadzemne ostatke kompleksa. 
### Doba Kelta
Iz doba keltske kulture su njihove jedinstvene peći za keramiku.  

## Reference
Salko Ćurić

**Salko Ćurić** (rođen kao **Salih Ćurić**; Mostar, 22. januara 1946. – Hadžići, 25. maja 1992.), bosanskohercegovački je majstor borilačkih vještina, začetnik karatea u Bosni i Hercegovini. Posthumno mu je dodijeljen 8. Dan u karateu.

## Biografija

Salko Ćurić je rođen u Mostaru 1946. godine. U rodnom gradu je završio osnovnu i srednju školu, a potom došao na studije u Sarajevo i stekao zvanje diplomiranog inženjera elektrotehnike. Kao jedan od najboljih učenika isticao se i u vannastavnim aktivnostima – bio je glumac amater i fotograf. Još kao student ostvario je određene inovacije, a kao već diplomirani inženjer posebno se interesovao za izradu sigurnosnih alarmnih sistema i brava. Kao rezultat napornog rada i stručnog znanja patentirao je sigurnosnu bravu AS koja se i danas smatra vrhunskim dometom u oblasti sigurnosti.

Salko Ćurić prvo vježba džudo, a potom karate. Donosi karate u Bosnu i Hercegovinu. U maju 1967. godine, tokom studija u Sarajevu, okuplja učenike i studente, te osniva prvi karate klub u ovoj državi, Karate klub Bosna. Preko 2.000 karateka vježba ovu drevnu japansku vještinu tih godina pod rukovodstvom Ćurića u sarajevskim dvoranama, da bi za kratko vrijeme postali prvaci SFR Jugoslavije, te najtrofejnija ekipa Bosne i Hercegovine. Salko Ćurić 1968. godine nastupa na Prvom državnom prvenstvu SFR Jugoslavije u Zagrebu, te na osnovu rezultata postaje standardni reprezentativac. Iste godine na Evropskom prvenstvu u Parizu osvaja bronzanu medalju za borbe ekipno. SFR Jugoslaviju predstavlja na šest evropskih i dva svjetska prvenstva, osvojivši drugo mjesto ekipno na Evropskom prvenstvu u Londonu 1971, treća mjesta u Londonu 1969. i 1970. u Hamburgu.

Salko Ćurić je bio prvi karateka u Bosni i Hercegovini, prvi šampion SFR Jugoslavije u borbama u srednjoj kategoriji, vicešampion u apsolutnoj, prvak u katama, prvi bosanskohercegovački reprezentativac, te prvi učitelj karate u Bosni i Hercegovini. Zaslužan je za stvaranje čitave plejade karate majstora. Svi bitni karate majstori u Bosni i Hercegovini su direktni ili indirektni Ćurićevi učenici. Bio je dugogodišnji član karate reprezentacije SFR Jugoslavije i osvajač medalja širom svijeta.

U svojoj knjizi "Moj Put" Ilija Jorga je dio posvetio Salki Ćuriću napisavši da je upravo Ćurić bio njegov najbolji učenik. Posthumno mu je dodijelio zvanje 8. Dan uz riječi: "Jedino on je mogao biti kao ja ili čak i bolji od mene!"

Salko Ćurić je poginuo 25. maja 1992. u redovima boraca Bosne i Hercegovine tokom borbi za objekt Žunovnica kod Hadžića. Njegovo ime nose memorijalni turnir i klub Salko Ćurić u Sarajevu.

Dana 29. marta 2022., Gradsko vijeće Grada Mostara je jednoglasno odlučilo da JU Srednja elektrotehnička škola Mostar promijeni naziv u JU Srednja elektrotehnička škola "Salih-Salko Ćurić" Mostar.

## Reference

## Vanjske veze
* Slako, Dragan i Suad - majstori karatea
Morialmé

**Morialmé** (valonski: *Môriamé*) je naselje od 1,595 stanovnika u općini Florennes, koja ima 11,256 stanovnika.
## Geografija
Morialmé se nalazi na jugu Belgije u valonskoj u Regiji Sambre-Meuse.

## Historija

Za srednjeg vijeka Morialmé je bio važan feud Kneževine-biskupije Liège, prvi knez-biskup te kneževine -Durant, dokumentiran 1021. bio je iz Morialméta.

Prvi poznati feudalac - Arnoul de Rumigny-Florennes, dokumentiran je 1086., nakon tog je bio feud porodica Condéim i Mérodesim a od 1650.porodice Bryas koja je njime vladala sve do Francuske revolucije.
Od 14. vijeka postao je poznat po iskapanju željezne rude i po povelji iz 1384. kojom su branjena prava rudara.

Morialmé je danas poznat po maršu (procesiji) u čast sv. Petra, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.
Ta srednjovjekovna procesija oživljena je 1854. i od tad se održava svake godine u junu, osim za Prvog i Drugog svjetskog rata.

## Reference

## Vanjske veze

*''Morialmé'' (na portalu općine Florennes.)
Nefi

**Nefʿī** (نفعى; Hasankale, oko 1572. – Istanbul, 1635.) je bio turski pjesnik i satirik.

## Biografija
Nefʿī je od malih nogu imao savršeno obrazovanje, koje je počelo u rodnoj Hasankale a nešto kasnije nastavilo u erzurumskoj medresi, gdje je čitao poznata djela iz persijske književnosti, proučavao arapski i persijski. U to vrijeme je počeo i pisati prve poezije. Došao je u Istanbul nešto prije 1606. godine, kada se bilježi da je bio nadzornik jednog rudnika. Njegovo pravo ime je vjerojatno bilo ʿÖmer. Pokušao sa svojom poezijom pridobiti sultanovu naklonost, što nije uspjelo s Ahmetom I (vladao 1603–1617) niti s Osmanom II (vladao 1618–1622), tek će za vrijeme sultana Murata IV (vladao 1623–1640) ući u krug dvorskih književnika jer je sultan prepoznao u njemu poetsku nadarenost i dodijelio mu stipendiju. Nefʿī je bio vrstan pjesnik i možda najznačajniji lirski autor turskog 17. vijeka, dok će djelomice ostati u pamćenju zbog svoje ironije i satiričnog nadahnuća. Bio je pod jakim utjecajem klasične persijske poezije, ali je također razvio tursku kasidnu formu. Pored oda, posebno o sultanu Muratu IV, Nef'i je pisao sarkastične i često oštre stihove upućene protiv određenih vladinih službenika. Zbog žestokih književnih napada na visoke službenike, pogubljen je 1635. godine davljenjem u šumi blizu Topkapija na zahtjev Bayram-paše. Njegovo tijelo je potom bačeno u more.

## Djela
* *Sihâm-ı Kazâ*
* *Türkçe Dîvan*
* *Farsça Dîvan*
* *Tuhfetü’l-uşşâk*

## Vanjske veze

## Napomene

## Reference

## Bibliografija
Mariembourg

**Mariembourg** (valonski: *Mariyambour*) je grad od 2,043 stanovnika u općini Couvin, na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

## Geografija

Mariembourg se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, prostire se između potoka Brouffe i rijeke Eau Blanche udaljen 5 km sjeverno od centra Couvina.

## Historija
Grad Mariembourg je kao i Charleroi, izgrađen od nule radi odbrane granica Španjolske Nizozemske od Kraljevine Francuske. 
Mali utvrđeni grad je 1546. podigla Marija od Ugarske, sestra cara Karla V. koja je tad bila nizozemski generalni guverner, na zemlji koja je tad bila je domena Kneževine-biskupije Liège.

Projekt je napravio talijanski inženjerac Donato de Boni di Pellizuoli, tlocrtno to je kvadrat sa centralnim trgom iz kog se zvijezdasto račva 8 ulica.

Vojska Kraljevine Francuske zauzela je Mariembourg 1554., ali je već 1559. vraćen Španjolcima. Bedemi su popravljeni i ojačani početkom 17. vijeka. 
Nakon sklapanja Pirinejskog mira 1659., šanjolski kralj Felipe IV morao je utvrdu prepustiti Louisu XIV. Francuzi su srušili stare bedeme 1676. i odlučili podići nove na mjestu starih. 
Grad je ostao u francuskim rukama sve do 1815. kad je postao dio Ujedinjene Kraljevine Nizozemske.

Nakon Bitke kod Waterlooa, poraženi Napoleon je krenuo prema Parizu 19. juna 1815. i oko 13 sati došao u Mariembourg. 
Pruska vojska opkolila je grad 24. juna, koji se predao 30. jula 1815]].

Bedemi i fortifikacije su srušeni 1853., tako da su od njegove vojničke prošlosti preostali, rezidencija guvernera (zapravo samo jedno krilo) iz 17. vijeka i palača guvernera iz 18. vijeka.

## Reference

## Vanjske veze

*''Mariembourg'' (na portalu Tourisme Couvin)
Couvin

**Couvin** (valonski: *Couvén*) je grad i općina od 13,800 stanovnika, na jugu Belgije u Provinciji Namur.
## Geografija

Couvin se nalazi u valonskoj u Regiji Sambre-Meuse, pored francuske granice. Prostire se duž rijeke Eau Noire 
udaljen 65 km jugozapadno od Namura.

Općina Couvin sastoji se od naselja; Aublain, Boussu-en-Fagne, Brûly, Brûly-de-Pesche, Cul-des-Sarts, Dailly, Frasnes-lez-Couvin, Gonrieux, Mariembourg, Pesche, Petigny, Petite-Chapelle, Presgaux i samog Couvina koji je centar općine,

## Historija
Couvin je prvi put dokumentiran 872. pod imenom "Cubinium", kao feud pariškog Samostana Saint-Germain-des-Prés. 
Za srednjeg vijeka Couvin je bio važna utvrda Kneževine-biskupije Liège, i jedan od 23 dobra grada te kneževine.

Stari Couvin još i danas ima izgled srednjovjekovnog gradića sa svojim krivudavim uličicama i kamenim kućama iz 18 i 19. vijeka.
Krajem 18. vijeka počeo se industrijski razvijati i širiti izvan bedema, koji su srušeni.

### Aublan
Je selo koje je vjerojatno izraslo za rimskih vremena kao utvrda iznad Eau Blanche.

### Dailly
Dailly je vrlo staro selo, čiji tragovi sežu do 868., nastalo kao feud opatije iz Lobbesa.

### Mariembourg
Grad Mariembourg se nalazi 5 km sjeverno od centra Couvina, prostire se između potoka Brouffe i rijeke Eau Blanche.
On je kao i Charleroi, izgrađen od nule radi odbrane granica Španjolske Nizozemske od Kraljevine Francuske. 
Podigla ga je Marija od Ugarske 1546., koja je tad bila generalni guverner Španjolske Nizozemske.

Projekt tog grada utvrde tlocrtno je bio kvadrat sa centralnim trgom iz kog se zvijezdasto račvalo 8 ulica, taj geometrijski tlocrt vidljiv je još i danas, iako su bedemi i fortifikacije srušeni 1853.

### Boussu-en-Fagne
Je selo na Eau Blanche udaljeno 4 km sjeverno od centra Couvina.
Njegovi tragovi vode do prahistorije, u njemu je iskopana golema rimska vila i meroviška nekropola.
### Brûly-de-Pesche
Je maleno selo u šumi, poznato po tom što se u njemu 6. juna 1940. pojavio Adolf Hitler, kako bi pratio invaziju na Belgiju, i po tom što ga Organizacija Todt odabrala za svoj prvi veći centar.

### Cul-des-Sarts
Je selo južno od Couvina dokumentirano 1096. poznato po tvornicama; šibica, cigareta i obuće iz 19. vijeka.

Ostala naselja u općini su puno novija.

## Reference

## Vanjske veze

*''Couvin'' (službene stranice)
Eau Noire (Belgija)

**Eau Noire** (prevedeno *Crna voda*) je rijeka u Francuskoj i Belgiji duga 42 km, jedna od pritoka rijeke Viroin.

## Hidrologija
Eau Noire izvire na visoravni Rocroi, u francuskim Ardenima, na nadmorskoj visini od 365 m, nakon tog teče prema zapadu i označava francusko-belgijsku granicu, prvo kod *Petit-Chapelle* u dužini odo 2 km, zatim između sela *Escaillère* i *Rièzes* 4,5 km.

U belgijskoj Valoniji protiče kroz grad Couvin, a nakon tog kod lokaliteta *Grotte de Neptune* jedan dio rijeke ponire a drugi nastavlja tok nadzemnim koritom. 
Ta dva vodotoka ponovno se spajaju nekoliko km istočnije kod sela *Nismes*. Nešto sjevernije kod predgrađa Viroinvala - *Dourbes*, Eau Noire se spaja sa rijekom Eau Blanche i formira rijeku Viroin.

## Reference

## Vanjske veze

* ''L'Eau Noire''
Viroin

**Viroin** je rijeka u Belgiji i Francuskoj duga 12,2 km, jedna od pritoka rijeke Meuse.

## Hidrologija
Viroin se formira sutokom rijeka Eau Noire i Eau Blanche kod predgrađa Viroinvala - Dourbes u Belgiji na nadmorskoj visini od 331 m. Nakon tog teče uz prilične meandre prema istoku i ulazi u Francusku, gdje kod Vireux-Molhaina ima ušće u rijeku Meuse.

Najveće pritoke su potoci Deluve i Sante Anne.
Ime je dobila od keltskog **Viruwa**.

Porječje rijeke prostire se po površini od 593,4 km², od tog 558 u Belgiji, a prosječni godišnji protok na ušću je 8,05 
m³/s.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Viroin''
Viroinval

**Viroinval** (valonski: *Virwinvå*) je općina od 5,677 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur

## Geografija

Viroinval se nalazi na jugu Regije Sambre-Meuse, pored francuske granice, točno na pola puta između francuskog Charleville-Mézièresa i belgijskog Charleroia.

Prostire se duž rijeke Viroin, koja se formira sutokom rijeka Eau Noire i Eau Blanche kod naselja Dourbes.

## Historija

Općina Viroinval osnovana je u vrijeme administrativne reforme zemlje 1977. spajanjem naselja; Dourbes, Mazée, Le Mesnil, Nismes, Oignies-en-Thiérache, Olloy-sur-Viroin, Treignes i Vierves-sur-Viroin.

Centar općine nalazi se u najvećem naselju - Nismes, koje ima 1,800 stanovnika.

Viroinval je bio i ostao ruralana općina bez industrije, pa uz poljoprivredu želi razviti turizam.

## Reference

## Vanjske veze

*''Commune Viroinval'' (službene stranice)
Armando Babaioff

**Armando Babaioff** (Recife, 1. aprila 1981.), brazilski je glumac. Izjašnjava se kao gay osoba.

## Biografija
Armando Babaioff je rođen 1981. godine u gradu Recife, glavnom gradu brazilske države Pernambuco. Potomak je uzbečkih Jevreja po očevoj strani, odakle mu potiče i prezime Babaioff. Pozorištem se počeo baviti sa jedanaest godina u školi. Diplomirao je  scenske umjetnosti na Državnoj tehničkoj školi pozorišta Martins Penna i Federalnom univerzitetu države Rio de Janeiro (UNIRIO).

Profesionalno je debitovao na sceni sa petnaest godina na Rei Ator Theatre Festivalu. Glumio je u nagrađivanoj predstavi *A Fábula da Casa das Mulheres Sem Homens Quietude Quantum Companhia de Teatro*, osvojivši nagrade za najboljeg glumca na pozorišnom festivalu Carioca i na VII. Festivalu de Macaé. Godine 2004. glumio je zajedno s Verom Fischer u *A Primeira Noite de um Homem*, koju je režirao, preveo i adaptirao Miguel Falabella.

Godine 2006. debitovao je na televiziji, na Rede Globo, igrajući lik Felipea u telenoveli *Páginas da Vida*. Godine 2008. igrao je lik Benoliela da Conceiçãa u *Duas Caras*, a 2010. je igrao gaya Thalesa Salmerona u *Ti Ti Ti*. Imao je epizodnu ulogu u seriji *As Brasileiras*, gdje je igrao Pedra, brata lika Ivete Sangalo, kao i u mini seriji o životu glumice Dercy Gonçalves, *Dercy de Verdade*. Godine 2013. vratio se sapunicama, igrajući Erica, jednog od ko-protagonista telenovele Sangue Bom, formirajući romantični par sa Regiane Alves, a kasnije i sa Letícijom Sabatellom. Godine 2014. u telenoveli *Joia Rara* igrao je ulogu Aderbala Feitose, formirajući ljubavni trougao sa likovima Luize Valdetaro i Thiaga Lacerda.

Nastupio je u nagrađivanoj predstavi Ariane Suassune, u režiji João Fonseca, *O Santo e a Porca* – gdje je nominovan za nagradu APTR za najbolju sporednu mušku ulogu, te u predstavi *A Gota D'Água*, Chica Buarquea i Paula Pontesa, također, u režiji João Fonseca, sa kojom je imao dugu turneju po Portugalu. Godine 2009., zajedno sa svojim partnerom i prijateljem Gustavom Vazom, stvara ABGV Produções Artísticas i prvi put djeluje s velikim uspjehom kao kazališni producent. Predstava je bila *Na Solidão dos Campos de Algodão*, koju je napisao Bernard-Marie Koltes, a režirao Caco Ciocler. Donijela mu je nominaciju za nagradu najboljeg glumca od APTR - Udruženja pozorišnih producenata Rio de Janeira. Iste godine, predstava je bila odabrana za Porto Alegre Festival (POA Em Cena) 2010. i za Međunarodni festival Vitória - ES.

Godine 2012. Armando Babaioff glumi zajedno sa glumicom Marijom Flor u seriji *Do Amor*, za kanal Multishow. Tu igra mladog učitelja po imenu Pio. Godine 2016. glumio je doktora Brunu Pesou u filmu *A Lei do Amor*, formirajući romantični par sa Marcellom Ricom. Godine 2018. glumio je policajca Jonana Falkaa u filmu Segundo Sol, formirajući ljubavni trougao sa likovima Nande Koste i Kerol Fazu. Godine 2019. igrao je svog prvog negativca, uzaludnog i komičnog Dioga Cabrala u *Bom Sucesso*.

## Reference

## Vanjske veze
*
Širvinta (Šventoji)

**Širvinta** je rijeka u Litvaniji. Teče oko 129 kilometara, ima izvor u distriktu Širvintos i najduža je pritoka rijeke Šventoji. Protječe kroz mjesto Širvintos, gdje je izgrađena niska brana; dalje nastavlja kroz distrikt Ukmerge i prema granici distrikta Jonava. Ulijeva se u rijeku Šventoji između Upnikaija i Vepriaija.

Širvinta ima brz tok, krivudav. Pejzažni rezervat Širvinta, koji obuhvata obale rijeke i uzdignute paralelne dijelove Širvinte, osnovan je 1992. godine u cilju zaštite ovog jedinstvenog pejzaža. Padine kod ovog dijela Upnikaija dosežu i do 40 metara.

Naziv rijeke se vjerovatno izvodi od baltičkog pridjeva *širmas/širvas*, što znači smeđe.
__NOTOC__
## Galerija

File:Širvintos_aukštupys.JPG|Dio toka u prirodi
File:Širvintos_upė_prie_Liukonių.JPG|Pružanje u distriktu
File:Širvinta_(Lithuania).png|Smještenost na političkoj mapi


## Povezano
*Kajak

## Reference

## Vanjske veze
*www.15min.lt (lt)
Kula Galata

**Kula Galata** je srednjovjekovni kameni toranj u istanbulskoj četvrti Galata, dugo je služila kao stražarska kula kako u vojnoj, tako i u trgovačko–civilnoj svrsi.

## Opis
Toranj sa cilindričnim tijelom leži sjeverno od Zlatnog roga (*Haliç*), ima devet katova i nadgleda cijeli grad i Bosfor. Zgrada se nalazi na nadmorskoj visini od 35 mt. i visoka je na vrhu 60,90 mt. Njezina apsolutna visina je od 150 mt. Ima promjer od 16,45 mt. u podnožju, unutarnji promjer od 8,95 mt., a zidovi su debeli 3,75 mt. Na vrhu je smeštem stub za barjak.

## Nazivi

Za vrijeme Bizanta grčki naziv tornja je bio «Veliki Bastion» (grč. Μεγάλος Πύργος, *Megalos Pyrgos*). Đenovljanski tekstovi ga nazivaju «Kristov toranj» (lat. *Christea Turris*). Današnji nazivi u mnogim jezicima idu u smislu «Kula Galata», dakle toranj povijesne gradske četvrti Galata:
::tur. *Galata Kulesi*;
::njem. *Galataturm*;
::fr. *Tour de Galata*;
::it. *Torre di Galata*;
::grč. Πύργος Γαλατά ili Πύργος του Γαλατά.

## Historija kule
Stara kula Galata je sagrađena pod bizantskim carem Justinijanom I. oko 527. godine i služila je kao toranj za promatranje. Stara kula je srušena 1204. godine prilikom osvajanja Carigrada od strane dužda Dandola i drugara.
Zatim je 1348–49. sagrađena nova «Kristova kula» u romaničkom stilu na najvišoj točki Galate, a Đenovljani su koristili taj položaj na brdu za izviđanje i obranu svoje đenovljanske trgovačke kolonije. U to vrijeme je toranj bio najviša zgrada u Konstantinopolju pa i najviša točka u gradu. Pretrpio je brojne potrese, oluje, požare i razna oštećenja.

U maju 1453. Osmanlije su osvojile Konstantinopolj, prognale Đenovljane iz grada i preuzele kulu i ovdje smjestile janjičarske jedinice. U 15. stoljeću kula je služila kao zatvor za ratne zarobljenike, a u 16. stoljeću kao osmatračnica.
S njegozinog krova je 1638. godine Hezarfen Ahmed Çelebi sebi privezao krila i napravio prvi interkontinentalni let, slijetavši u Doğancılar Meydanı u Üsküdaru na azijskoj strani Istanbula. Godine 1717. kula je služila u borbi grada protiv požara, čime je u starom Istanbulu (Fatih) služila Beyazitova kula. Za vrijeme sultana Selima III. (1794.) napravljen je krov kule od olova i drveta, dok su stepenice teško oštećene u jednom požaru. Drugi požar je oštetio zgradu 1831. godine, nakon čega su uslijedili daljnji radovi. Tijekom jednog nevremena 1875. godine srušen je konusni krov.
Zgrada je mijenjala svrhu tokom 20. stoljeća, u 60–im godinama je pretvorena u vatrogasni dom. Arhitekt Köksal Anadol obnovio je toranj 1967. godine i nakon mnogo godina je obnovio prvobitni plan, pa je stoga rekonstruirao i stožasti krov na vrhu. Danas dva lifta vode vas na sedmi kat, a odatle drvene spiralne stepenice vode na zadnja dva kata, gdje se nalazi i restoran sa izlazom na razglednu terasu.

## Vanjske veze

## Napomene

## Reference

## Bibliografija
Oguzi

**Oguzi** (*Oğuz*, tur. *Oğuzlar*, kaz. Оғыздар) su bili konfederacija plemena srednjoazijskih Turkijaca, njihov jezik je pripadao jugozapadnoj skupini turkijskih jezika.

## Historija
Na staro–turkijskom se spominju kao ٱغُز (*Oγuz*), dok u osmansko–turskim tekstovima kao اوغوز (*Oġuz*). Bizantinski autori ih zovu «Uzi» (grč. Οὐ̑ζοι, *Ouzoi*). No, Oguz je opća turkijska imenica za «pleme». Bili su konjanički nomadi iz Mongolije. U drugoj polovici 8. vijeka, Oguzi su se sukobili sa jednim ogrankom Karluka, drugog turkijskog plemena, sa Ujgurima, za kontrolu nad regijom Žetisu. Oguzi su, poraženi, krenuli prema Kaspijskom moru, dok su se Ujguri okrenuli prema istoku, uspostavljajući odnose sa Kinezima.
Oguzi su prošli u 9. stoljeću kroz sibirske stepe sve dok nisu stigli u Transoksijanu, zapadni dio Turkestana, gdje su zauzeli mjesto Pecenega i Kangarlija nastanjenih u blizini rijeke Ural prisiljavajući ih da odsele na sjever Crnog mora ili da im se pridruže. U 10. vijeku Oguzi su nastanjeni u današnjem Kazahstanu, gdje osnivaju državu kojom je vladao *jagbu*, s glavnim gradom Jangikentom, a odatle su prodrli i u južnu Rusiju i prabugarske zemlje na Volgi. Oko 10. stoljeća islamski izvori ih naziju «muslimanski Turkmeni», za razliku od Turkijaca tengriških ili Turkijaca budista. Al–Masudi ukratko opisuje Oguze iz Jangikenta tako da su se «razlikovali od ostalih Turkijaca po svojom hrabrošću, po kosim očima i sa malenošću rasta». U to vrijeme je klan konfederacije, sljedbenici vođe Seldžuka (Seldžuci), preselio u Horasan i prešao na islam, a zatim je osvojio Perziju u 11. stoljeću i tamo osnovao seldžučko carstvo.

## Oguske dinastije i države
* Ak Kojunlu
* Kara Kojunlu
* Osmanlije
* Zengidi
* Pečenezi
* Afšaridi
* Kadžari
* Seldžuci
* Anuštegini
* Artukidi
* Safavidi

## Napomene

## Reference

## Bibliografija