open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gadjo (termin)

U romskoj kulturi, ***gađo*** (muški) ili ***gađi*** (ženski rod) je osoba koja nema Romanipen, ili nije etnički Rom ili ne živi u okviru romske kulture. Često se koristi za obraćanje ili označavanje suseda koji žive u njihovoj zajednici ili veoma blizu. *Gorja*, koja se često piše *Gorger*, je angloromanska varijacija reči *Gađo*.

## Etimologija
Poreklo reči nije poznato, jedna teorija smatra da potiče od protoromske reči „seljak” i da ima isti koren kao i romska reč *gav* (selo). U Španiji, u kalu, sleng kao *gačo* ili *gači* dobija uopšteno značenje „muškarac, momak” ili „žena, devojka”. U portugalskom jeziku reči *gajo* i *gaja* potiču iz romskog jezika i koriste se u svakodnevnom neformalnom jeziku i odnose se na muškarca i ženu, u upotrebi sličnoj „momak” na engleskom. Reč *gazim* se retko koristi u brazilskom portugalskom jeziku sa značenjem čudna ili strana žena, veruje se da potiče od reči *gađo*. Termin *gadž* na škotskom jeziku koji je ranije koristila samo zajednica Roma i putnika, od 20. veka je u opštoj upotrebi. Uglavnom se koristi u Edinburgu i Dingvolu i predstavlja čoveka kojeg govornik ne poznaje dobro. U Dandiju je to više pežorativni izraz koji se odnosi na loše obrazovanu osobu koja se bavi huliganizmom ili sitnim kriminalom.

## Povezano
* ''Gadžo dilo''
* Gringo

## Reference

## Vanjske veze
* Etimologija reči gađo
Mihalj Servo

**Mihalj Servo** (; Veliki Bečkerek, 6. decembar 1900 — Jajinci, kod Beograda, 19. septembar 1941) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Rođen je 6. decembra 1900. godine u Velikom Bečkereku. Potiče iz siromašne zanatlijske porodice. Već 1920. godine je pristupio sindikalnom pokretu, i kao radnik u krojačkoj zadruzi u Velikom Bečkereku organizovao radnike, a uskoro je postao i sindikalni funkcioner u gradu. Iste godine je primljen i u Кomunističku partiju Jugoslavije.

Godine 1924. je izabran za člana Mesnog komiteta partije u Velikom Bečkereku. Кao član Mesnog komiteta partije i sindikalni funkcioner, Servo je imao odlučujući uticaj na Nezavisne sindikate u gradu, i preko ove organizacije sprovodio partijsku liniju. Godine 1928. Servo je izabran za člana Oblasnog komiteta КPJ za Banat, čime je proširio svoju aktivnost i u druge krajeve Banata. Godinu ranije, partijska organizacija delegirala ga je na proslavu Prvog maja u Moskvi.

Sredinom 1929. godine došlo je do hapšenja komunista u Banatu. U julu bio je uhapšen i Mihail Servo i osuđen od Suda za zaštitu države na deset godina robije, koje je proveo u zatvoru u Sremskoj Mitrovici.

U svoj grad se vratio 1939. godine. Pod rukovodstvom Žarka Zrenjanina, bio je već obnovljen i Pokrajinski komitet Partije koji je prihvatio Serva, i uskoro mu poverio dužnost političkog sekretara Okružnog komiteta Partije za severni Banat. Na Šestoj pokrajinskoj konferenciji bio je izabran za člana Pokrajinskog komiteta Partije i za delegata na Petoj zemaljskoj konferenciji КPJ, na kojoj je, s još šestoricom vojvođanskih komunista, aktivno učestvovao.

U ustaničkim danima Mihail se nalazio na najodgovornijim partijskim dužnostima. Najuže je sarađivao sa Žarkom Zrenjaninom i Tozom Markovićem koji su, u aprilskim danima 1941. godine, premestili sedište PК КPJ iz Novog Sada u Petrovgrad. Servo je za kratko vreme obezbedio uslove za rad članovima Pokrajinskog komiteta i Štaba partizanskih odreda Vojvodine, organizovanom u julu. Zadržao je svoje političke funkcije, ali je aktivno radio i na vojnom organizovanju Obilazio je Sreske komitete, održavao sastanke, formirao vojne desetine, udarne i diverzantske grupe.

Za kratko vreme, već u julu 1941. godine, u severnom Banatu bili su formirani Petrovgradski, Melenački, Кumanački, Mokrinski, Dragutinovački, Кikindski i Aleksandrovačko-karađorđevački partizanski odred koji su stupili u akciju i izveli veći broj diverzija i napada na neprijateljske objekte.

Rad Serva Mihalja prekinula je izdaja. Otkriven je u jednoj od svojih baza u Petrovgradu, avgusta 1941. godine. Još u gradu je mučen, a onda prebačen u Beograd, u Banjički logor, gde je streljan 19. septembra 1941. godine.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine FNR Jugoslavije 5. jula 1951. proglašen je za narodnog heroja.

## Reference

## Literatura

*  
*  

## Vanjske veze
* Osnovna škola „Servo Mihalj“ Zrenjanin
Deborah Smith

**Deborah Smith** (rođena 15. decembra 1987.), britanska prevoditeljica s korejskog jezika. Prevela je roman *[[Vegetarijanka]]* korejske spisateljice Han Gang, za koji su ona i autorica bile dobitnice Međunarodne nagrade Man Booker za 2016. godinu.

Nakon što je diplomirala na Univerzitetu u Cambridgeu, Smith je počela učiti korejski 2009. godine, kada je otkrila da postoji malo prijevoda korejske književnosti na engleski. Godine 2015. osnovala *Tilted Axis Press*, neprofitnu izdavačku kuću posvećenu knjigama koje inače možda ne bi dospjele na engleski. U junu 2018. Smith je izabrana za člana Kraljevskog književnog društva.

Prevela je djela autorice Han Gang, autorice Bae Suah, pjesnika Ahn Do-Hyun i pisca Bandi.
Auvergne (historijski)

**Auvergne** (oksitanski: *Auvèrnhe*) je ime za historijsku regiju i nekadašnju provinciju Kraljevine Francuske.

## Karakteristike i historija
Auvergne se nalazi u centru zemlje, prostire se po današnjim departmanima Allier, Puy-de-Dôme, Cantal i Haute-Loire..

Taj kraj je za antike bio domovina keltskih Averna koji su u 2. vijek pne. bili na čelu plemenske konfederacije. Njihov poglavica Vercingetoriks 
poveo je 52. pne. ustanak plemena iz centralne i sjeverne Galije protiv Rimljana (Galski ratovi). 
Kad ih je Cezar savladao - Arvernia je postala dio provincije Aquitania Prima.

Nakon Raspada Rimskog Carstva sredinom 5. vijeka Auvergne dolazi pod vlast Vizigota, a od 507. Franaka. 
Za Karolinga (kraj 7. vijeka) postao je grofovija kojom vladaju Akvitanski vojvode.
Nakon vladavine moćnog grofa Guillauma I (886. - 918.), vikonti od Clermonta (današnji Clermont-Ferrand) uzurpirali su nasljednu titulu 
grofova od Auvergnea.

Udajom Eleonor Akvitanske za kralja Henry II od Engleske, grofovi su postali vazali engleskih kraljeva. 
U to vrijeme došlo je do podjele Auvergnea na 4 grofovije. 
To se desilo jer je grof Guillaume VII (vladao 1145. - 1168.), na pritisak Henrya II morao prepustiti velik dio svog teritorija svom 
stricu Guillaumu VIII. Ta grovofija je krajem 13. vijeka nazvana *Dofenat Auvergne*. 
Francuski kralj Philippe II iskoristio je tu  svađu i prisvojio veliki dio područja 1195., koje je postalo kraljevska domena - *Terre d’Auvergne*. 
Istovremeno je tadašnjem biskupu Clermonta, Robertu I. (1195. – 1227.), dodjelio je kao leno grad Clermont, koji je kasnije postao grofovija, jer je bio suglasan da se to izvede 

Kralj Jean II  je 1360. uzdigao Terre d’Auvergne u rang vojvodstva za svog sina Jeana, vojvodu od Berryja (umro 1416.). To vojvodstvo je nakraju pripalo 
francuskom konstablu Charlesu III od Bourbona, koji je 1503. uspio ujediniti vojvodstvo i Dofenat Auvergne. U tom nije dugo uživao jer mu je to kralj François I oduzeo zbog izdaje i dodijelio svojoj majci Louisi Savojskoj. Nakon njene smrti (1532. Vojvodstvo Auvergne  postalo je domena francuskih kraljeva.

Mala Grofovija  (Dofenat) Auvergne je 1422. postala vlasništvo Catherine de’ Medici, koja je 1551. postala i vlasnica Grofovije Clermont. Obje grofovije su 1615., nakon smrti Catherinine kćeri Margarete od Valoisa postale kraljevske domene.

Za Francuske revolucije -1790. reformom državne uprave Auvergne je podjeljen na deparmane.

Nakon racionalizacije i plana za povećanje birokratske efikasnosti dotadašnja Regija Auvergne (1982.-2016.) je spojena sa susjednom Regijom Rhône-Alpes u novu Regiju Auvergne-Rhône-Alpes.<ref name=brit/

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Auvergne''
Grofovija Nice

**Grofovija Nica** (latinski: *Comitatus Nicaeensis*, talijanski: *Contea di Nizza*, francuski: *Comté de Nice*) bila je grofovija koja je egzistirala od 1388. do 1860.

Prostirala se od grada Nice na Azurnoj obali do Primorskih Alpi na sjeveru.
## Historija

Za Antike taj kraj bio je domovina Liguraca, koje je pokorio car August. Za taj podvig njemu je Rimski Senat 5. pne. podigao spomenik u selu La Turbie.
Nakon Raspada Rimskog Carstva tim krajem zavladali su Franci: Za srednjeg vijeka Nica je živjela kao relativno autonomna 
pomorska komuna Provanse.

Od 1388. kad ju je zauzeo Amedeo VII od Savoje je dio Savojske Grofovije i domena Savojske dinastije.

Od tad egzistira kao grofovija vazal Savojskog Vojvodstva koje se transformiralo u Kraljevinu Pijemont-Sardinija.
Grofovija je ostala domena Kraljevine sve do 1860. kad je ugovorom u Torinu prepuštena Drugom Francuskom Carstvu zbog 
pomoći u Drugom ratu za nezavisnost Italije.

To je ozakonjeno i plebiscitom na kom je većina glasala da se spoji sa  Francuskom. To se dogodilo usprkos činjenice da je veliki talijanski nacionalist Giuseppe Garibaldi, 
koji se protivio otcjepljenju rođen u Nici.

Kao sitni ustupak Savojskoj dinastiji za njihovu koperativnost, ostavljena su im dva lovišta u Primorskim Alpama koja su mogli koristiti do  1946./7.

## Reference

## Vanjske veze

* ''The County of Nice''
Huilabeo Sigan

**Čas grčkog**, roman južnokorejske autorice Han Gang objavljen 10. novembra 2011. godine u Južnoj Koreji.

## Opis
Roman se sastoji od 21 poglavlja, nakon čega slijedi poglavlje br. 0. U njemu jedna mlada i nedavno nijema žena počinje pohađati tečaj starogrčkog jezika u pokušaju da na neki način povrati sposobnost govora. Njezin učitelj, koji polako slijepi, približava joj se tijekom nastave. Kako postaju intimnije povezani, zajedno istražuju svoje unutarnje boli i napetosti.

## Kreativni proces
Čas grčkog je šesti Han Gangin roman i autorica je priznala je da je ga začela u trenutku kada je doživjela blokadu inspiracije koju je kroz vrijeme uspjela prevladati čitajući Borgesa:

## Izdavanja i kritika
Prvo izdanje romana je se pojavilo na tržištu od južnokorejskog seulskog nakladnika Munhakdongne 10 novembra 2011. Izdanje na engleskom jeziku, u prijevodu Debore Smith i Emily Yae Won, objavila je Hogarth Press 18. aprila 2023. Na francuskom je roman objavljen 2017. godine od izdavača Le Serpent à Plumes. Na španjolskom je knjigu objavila izdavačka kuća Random House 2023. godine u prijevodu Sunme Yoon.

## Povezano
* Južnokorejska književnost

## Reference

## Napomene
Književna nagrada Yi Sang

**Književna nagrada Yi Sang** (kor. 이상문학상), južnokorejska književna nagrada. Jedna je od najprestižnijih južnokorejskih književnih nagrada, nazvana po Yi Sangu, inovativnom piscu u modernoj korejskoj književnosti. Nagrada je ustanovljena je 1977. godine a njezin pokrovitelj je korejski izdavač Munhaksasangsa. Općenito se smatra najprestižnijom južnokorejskom književnom nagradom za romane i kratke priče, a zbirka pobjedničkih radova koja se objavljuje svake godine često postaje bestseler u knjižarama.

## Dobitnici
*1977.: Kim Seung-ok, 서울의 달빛 0장 – „Mjesečina nad Seulom”
*1978.: Yi Chong-Jun, 잔인한 도시 – „Okrutni grad”
*1979.: Oh Jung-hee, 저녁의 게임 – „Večernje igre”
*1980.: Yoo Jae-yong, 관계 – „Odnosi”
*1981.: Park Wan-suh, 엄마의 말뚝 – „Majčin stup za vezivanje” 
*1982.: Choi In-ho, 깊고 푸른 밤 – „Duboko plava noć”
*1983.: So Yeong-eun, 먼 그대 – „Daleka si”
*1984.: Lee Kyun-young, 어두운 기억의 저편 – „Druga strana mračnih sjećanja”
*1985.: Yi Jae-ha, 나그네는 길에서도 쉬지 않는다 – „Putnik ne odmara ni na putu”
*1986.: Choi Il-nam, 흐르는 북 – „Plutajući prema sjeveru”
*1987.: Yi Mun-yol, 우리들의 일그러진 영웅 – „Naš uvrnuti heroj”
*1988.: Im Chul-woo, 붉은 방 – „Crvena soba” (*supobjednik*)
**Han Seung-won, 해변의 길손 – „Putnik na plaže” (*supobjednik*)
*1989.: Kim Chae-won, 겨울의 환幻 – „Godišnja zima”
*1990.: Kim Won-il, 마음의 감옥 – „Zatvor srca”
*1991.: Cho Sung-ki, 우리 시대의 소설가 – „Romanopisac našeg vremena”
*1992.: Yang Gui-ja, 숨은 꽃 – „Skriveni cvijet”
*1993.: Choi Suchol, 얼음의 도가니 – „Lonac za topljenje leda”
*1994.: Choe Yun, 하나코는 없다 – „Posljednji Hanako”
*1995.: Yun Humyong, 하얀 배 – „Bijeli čamac”
*1996.: Yun Dae-nyeong, 천지간 – „Između neba i zemlje”
*1997.: Kim Ji-won, 사랑의 예감 – „Predosjećaj ljubavi”
*1998.: Eun Hee-kyung, 아내의 상자 – „Ženina kutija”
*1999.: Park Sang-woo, 내 마음의 옥탑방 – „Potkrovlje u mojoj duši”
*2000.: Lee In-hwa, 시인의 별 – „Zvijezda pjesnika”
*2001.: Shin Kyung-sook, 부석사 – „Hram Buseoksa”
*2002.: Kwan Ji-Hye, 뱀장어 스튜 – „Varivo od jegulje”
*2003.: Kim In-sook, 바다와 나비 – „Ocean i leptir”
*2004.: Kim Hoon, 화장 – „Kremacija”
*2005.: Han Gang, 몽고반점 – „Vegetarijanka”
*2006.: Jung Mikyung, 밤이여, 나뉘어라 – „Noći, budi podijeljena”
*2007.: Jon Kyong-nin, 천사는 여기 머문다 – „Ovdje živi anđeo”
*2008.: Kwon Yeo-sun, 사랑을 믿다 – „Vjeruj u ljubav”
*2009.: Kim Yeon-su, 산책하는 이들의 다섯 가지 즐거움 – „Pet užitaka šetača”
*2010.: Park Min-gyu, 아침의 문 – „Vrata jutra”
*2011.: Gong Ji-young, 맨발로 글목을 돌다 – „Hodati bos”
*2012.: Kim Young-ha, 옥수수와 나 – „Kukuruz i ja”
*2013.: Kim Ae-ran, 침묵의 미래 – „Budućnost tišine”
*2014.: Pyun Hye-young, 몬순 – „Monsun”
*2015.: Kim Sum, 뿌리 이야기 – „Priča o korijenima”
*2016.: Kim Kyung-uk, 천국의 문 – „Nebeska vrata”
*2017.: Gu Hyo-seo, 풍경소리 – „Vjetrenjača”
*2018.: Sin Hong-gyu, 꿈을 꾸었다고 말했다 – „Rekao je da je sanjao”
*2019.: Yun I-hyeong, 그들의 첫 번째와 두 번째 고양이 – „Njihova prva i druga mačka”
*2021.: Lee Seung-u, 마음의 부력 – „Uzgon uma”
*2022.: (*nagrada nije dodijeljena*)
*2023.: Choi Jin-Young, 홈 스위트 홈 – „Dome slatki dome”
*2024.: Jo Kyung-ran, 일러두기 – „Bilješka”

## Povezano
* Južnokorejska književnost

## Reference
Fréjus

**Fréjus** je grad i općina od 101,227 stanovnika na jugoistoku Francuske u Regiji Provence-Alpes-Côte d'Azur u Departmanu Var.

## Geografija

Fréjus se nalazi na Azurnoj obali, južno od Masiva Esterel, udaljen 40 km jugozapadno od Cannesa (130&nbsp;km od Marseilla).

## Historija

Grad se prostire na mjestu rimske Pomorska baza|pomorske baze]] koju je osnovao Julije Cezar oko 50. pne. pod imenom *Forum Julii*.

Za  vladavine car Augusta bio je znan kao *Forum Iulii Octavanorum*, tad je 22. pne. postao sjedište provincije
Narbonske Galije. 
Iz tih vremena grad ima brojne spomenike koji svjedoče da je bio značajan grad, od amfiteatra s kraja 1. vijeka, akvedukta (2. vijek) do ostataka bedema.

Više puta je opustošen za ranog srednjeg vijeka, od 990. gradom vladaju lokalni biskupi, vazali raznih Provansalskih vladara. 
Od 1481. je kao i čitava Provansa dio Kraljevine Francuske.

Iz tog vremena ističe se romanička katedrala (11.-12. vijek), dograđivana do 16. vijeka u gotičkom stilu 
sa krstionicom iz 5. vijeka, koji se i danas koristi.

Pored nje vrijedna je i biskupska palača (11.-13. vijek), koja je početkom 20. vijeka ukomponirana u današnju gradsku vijećnicu. 

Fréjus je sve do 19. vijeka bio administrativni i trgovački centar poljoprivrednog kraja. 
Odtad se razvio kao jedno od poznatijih ljetovališta Francuske rivijere.

Fréjus je bio vijest dana 1959. kad je pukla brana Malpasset na rijeci Reyran iznad grada, u bujici koja je usljedila poginulo je 400 ljudi.

Danas je poznata  turistička destinacija, grad sa velikom marinom, brojnim hotelima, restoranima i kafeima.

Pored turizma, još i danas je centar poljoprivrednog kraja, U njegovom zaleđu u dolinama rijeka Reyran i Argens još i danas ima vinograda, voćnjaka, maslinika i vrtova 
sa cvijećem i kaktusima, a u samom gradu pogona prehrambene industrije koja to prerađuje (vinarije, uljare).

## Poznati sugrađani
* Kornelije Gal (70. pne. - 26. pne.), Rimski pjesnik i političar
* Gnej Julije Agrikola (40. - 93.), general Rimske vojske
* Emmanuel Joseph Sieyès (1748 - 1836.), katolički opat, političar i ideolog Francuske revolucije

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Fréjus''
Esterel (masiv)

**Esterel** (francuski: *Massif del’Esterel*) je niski planinski masiv na jugu Francuske, koji se proteže duž obale
Sredozemnog mora.

## Karakteristike

Esterel koji je dio Primorskih Alpa, nalazi se na jugoistoku Departmana Var, prostire se na površini od 320 km², dug je 15 i širok do 10 km.
Od susjednog masiva Maures odvojen je dolinom rijeke Argens.

Najviši vrh masiva je  planina *Vinaigre*  visoka 614 metara.

Esterel je nastao prije 250 miliona godina, u početku je bio spojen sa Afrikom, od koje se odvojio za tercijara kad je nastalo Sredozemno more i Korzika koja se vidi za vedrog dana.

Gotovo polovica masiva klasificirana je kao zaštićeno područje Natura 2000

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''The Esterel massif''
Argens

**Argens** je rijeka na jugu Francuske u Departmanu Var duga 115,6 km.

## Hidrologija

Rijeka Argens izvire u brdima Sainte-Baume na nadmorskoj visini od 269 metara, na terenu općine Seillons-Source-d'Argens. Od tamo  teče prema 
jugoistoku do zapadne periferije grada Fréjusa gdje neposredno prije ušća u Mediteran, prima zadnju pritoku Reyran.

Najveće pritoke rijeke sa desna su; Caramy (46&nbsp;km), Aille (30), Cauron (29), Reyran (27), a sa lijeva Bresque (35&nbsp;km), Nartuby (35), Endre (28) i Florieye (26).

Argens je postao poznat po smrtonosnim poplavama u junu 2010., novembrui 2018. i novembru i decembru 2019.

Sliv rijeke ima površinu 2,700 km², i prostire se po Departmanu Var.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Argens'' (na portalu Mapcarta)
Reyran

**Reyran** je rijeka na jugu Francuske u Departmanu Var duga 27 km lijeva pritoka rijeke Argens.

## Hidrologija

Rijeka izvire u nadmorskoj visini od 300 metara, na terenu općine Bagnols-en-Forêt.
Od tamo  teče prema jugu, prema gradu Fréjusu, gdje na njegovoj zapadnoj periferiji uvire u rijeku Argens neposredno prije njena ušća u Sredozemno more.

Rijeka je poznata po tragediji koja se dogodila 1959. kad je pukla brana na akomulaciji Malpasset iznad Fréjusa, u bujici koja je usljedila poginulo je 400 ljudi.

Porječje rijeke ima površinu 89 km², i prostire se po Departmanu Var.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Le Reyran'' (na portalu Mapcarta)
La Turbie

**La Turbie** je općina od 3,015 stanovnika na jugoistoku Francuske u Regiji Provence-Alpes-Côte d'Azur u Departmanu Alpes-Maritimes.

## Geografija

La Turbie se nalazi na brdu iznad Monte Carla, udaljen 1,5 km zračne linije (8,5&nbsp;km cestom).

## Historija
Za Antike taj kraj bio je domovina Liguraca, koje je između 25- 15. pne. pokorio car August. Za taj podvig njemu je 
Rimski Senat 5. pne. podigao spomenik - La Trophée des Alpes, koji je označio granicu između Rima i Galije.

Za srednjeg vijeka izraslo je selo Turbia, koje je 1076. podiglo prvu crkvu. Nakon tog je početkom 12. vijeka Republika Genova podigla utvrdu.
Istovremeno su i ostaci Augustovog spomenika, pretvoreni u zamak.

Kad je 1388. Savojska Grofovija zauzela Nicu i Turbie je postao domena Savojske dinastije. To je ostao sve do Rata za španjolsko nasljeđe u kom je pobjedila Kraljevina Francuska. Tad je nestala potreba za utvrdama pa su 1706. napuštene i one u Turbijeu.
Francuski kralj Louis XIV dao je La Turbie Kneževini Monako. Kneževina je vladala kratko samo do Utrechtskog mira 1713. kad je vraćen Savojskom Vojvodstvu.

Odtad je dio savojske Grofovije Nice sve do 1860. kad je ono anektirano u Drugo Francusko Carstvo.

Vijugava cesta *Grande Corniche*, koja prolazi pokraj mjesta, bila je dugo vremena jedini put do Kneževine, sve do izgradnje željeznice ]]1868]]. i obalne ceste 
1883.

Upravo je ta cesta bila koljevka automobilskih brdskih utrka. Prva je održana 1897. kao posljednja etapa utrke Marseilles-Nice.
Između 1968. - 1995. (osim 1977.)  na istoj dionici održavala se i posljednja etapa biciklističke utrke Pariz-Nica.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''La Turbie''
Barnaul

**Barnaul** () je industrijski grad u Sibiru u Rusiji. Barnaul je najveći grad i sjedište Altajskog kraja. Kroz grad protiču rijeke Ob i Barnaulka. Prema popisu stanovništva iz 2021. godine ima 630.877 stanovnika.

## Geografija
Barnaul se nalazi u Altajskom kraju. Udaljenost od Moskvi iznosi 3419&nbsp;km. Nadmorska visina iznosi 130–250 m. Kroz grad protiču rijeke Ob i Barnaulka

### Klima
Klima Barnaula je kontinentalna. Prosječna temperatura iznosi +19,9&nbsp;°C u julu i −16,2&nbsp;°C u januaru.

## Historija
Osnovan je Barnaul 1730. godine oko topionice bakra i brane. 1753. godine Otvorena je rudarska škola, prva u Sibiru. Barnaul je postao industrijski centar tokom devetnaestog vijeka ali veliki dio grada je porušen u velikom požaru 1917. godine. Obnovljen je centar grada tokom kasnih 30-ih i 40-ih. Barnaul je dobio poticaj industriji u drugom svjetskom ratu kad su se neke industrije preselile iz Evropske Rusije u Barnaul.

## Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2021. godine. Barnaul broji 630.877 stanovnika. To je 4,8% više nego u 1989, kad je Barnaul imao 601.800 stanovnika. U aglomeraciji Barnaul-Novoaltajsk živi 824.600 stanovnika. 

## Privreda
Barnaul je industrijski centar Altajskog područja. U gradu se proizvodi bojlere, dizel-motore, radio prijemnike, Tekstil, vlakno, celofan, gume i klade.

### Saobraćaj
Barnaul je dobro povezan zbog rijeke Oba i Južnosibirske, Turkestan-Sibir te Omsk-Barnaul željeznice. Zapadno od grada nalazi se Aerodrom Barnaul.

## Politika
Gradonačelnik od 2020. godine je Vjačeslav Genrihovič Frank.

## Obrazovanje
U Barnaulu se nalazi Altajski državni univerzitet.

## Pobratimski gradovi

* Flagstaff, Arizona, SAD
* Zaragoza, Španija
* Bajčeng, Kina
* Ürümqi, Kina
* Ust-Kamenogorsk, Kazahstan

## Reference
Seillons-Source-d'Argens

**Seillons-Source-d'Argens** je općina od 2,617 stanovnika na jugoistoku Francuske u Regiji Provence-Alpes-Côte d'Azur u Departmanu Var.

## Geografija

Seillons-Source-d'Argens se nalazi, kako mu i ime govori (Source-d'Argens) na izvoru rijeke Argens, udaljen 42,7 km istočno od Aix-en-Provenca.

## Historija

Selo je nastalo za  predrimskih vremena.
U centru sela na brdu visokom 388 metara koči se dvorac iz 18. vijeka, vlasništvo [lokalnih [feudalizam|feudalnlaca]].
Pored dvorca postoje ostatci šanca, donžona i starog sela.

Danas je mjesto sa dječjim vrtićem i osnovnom školom.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Vivre A Seillons''
Zapadnoflamanski jezik

**Zapadnoflamanski jezik** - *West Vlaams* (ISO 639-3)  je autohtoni ugroženi jezik Belgije, Francuske i Nizozemske.

## Karakteristike
Pripada indoeuropskoj jezičnoj porodici. Iako se ne uči u školama pojedini Flamanci ga u svakoj generaciji koriste kao svoj prvi maternji jezik.

## Reference

## Vanjske veze

*''West Flemish''
Singapur (rijeka)

**Singapur** (malajski: *Sungai Singapura*) je rijeka na jugozapadu Singapurskog otoka, koja čitavom svojom dužinom od 3,2 km,  teče kroz 
sam centar grada i države Singapur.

## Hidrografija

Rijeka je nekad izvirala kod mosta Kim Seng i tekla do ušća u Singapurski tjesnac,. 
Danas izvire iz Kanala Alexandra i teče do akomulacije Marina, jer je 2005. izgrađena brana visoka 350 metara, koja je dijeli mora. Akomulacija danas služi za vodovod 
Singapura, kom nedostaje vode. Brana onemogućuje utjecaj plime, pa je u akomulaciji pitka voda. Uz akomulaciju je izrađen park za rekreaciju sa dvije futurističke klimatizirane 
građevine sa autohtonim biljem i tri nebodera od 55 katova. (2010.

Kampanja čišćenja i regulacije rijeke trajala je od 1977. do 1987.

Prije regulacije uzvodno su bila imočvarna polja koja je plavila plima. Rastom grada močvare su djelomično zatrpane do 1850. a na prijelazu u 20. vijek 
potpuno.

## Historija
Na ušću rijeke nastalo je drevno ribarsko selo Temasek, koje je negdje oko 1299.  preimenovano u Singapuru ("Lavlji grad")

Kad je Stamford Raffles za Britansku istočnoindijsku kompaniju 1819. osnovao moderni Singapur, na ušću je živjelo oko 1,000 ljudi učamcima na vodi.
Prvi most preko rijeke bio je drveni Presentment izgrađen 1822., danas ih ima 8.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Singapore River'' (na portalu Mapcarta
Singapurska luka

**Singapurska luka** (engleski: *Port of Singapore*; malajski: *Pelabuhan Singapura*; mandarinski: 新加坡港; tamilski: சிங்கப்பூர் துறைமுகம்) je skup objekata i terminala na kojima se odvija pomorska trgovina u Singapuru i koji nadziru singapursku lučku infrastrukturu i trgovinu. Od 2015. godine, Singapurska luka smatra se glavnim pomorskim centrom svijeta. Trenutno je druga najfrekventnija luka u svijetu, a kroz nju na godišnjoj razini prođe petina svih kontejnera i polovica svjetske opskrbe petrolejom te je najfrekventnija posrednička luka u svijetu. Također je bila najveća luka u svijetu po pitanju ukupne tonaže svih isporuka do 2010. godine, kada ju je prestigla Šangajska luka.

Zbog svog strateškog položaja, Singapur je barem dva stoljeća bio značajan *[[entrepôt]]* i trgovačka luka. U suvremenom dobu, singapurske luke bile su ne samo izvor ekonomskog napretka za Singapur, već ekonomska nužnost jer Singapur nema dovoljno kopnenih i prirodnih resursa. Luka je iznimno važna za uvoz prirodnih dobara te za ponovni transport dobara koja su na neki način rafinirana ili oblikovana u Singapuru, poput fabricirane vode ili rafinirane nafte, čime se proizvodima dodaje vrijednost. Također, Singapurska luka najveća je luka za punjenje goriva u svijetu. Velika većina brodova koji putuju između Indijskog i Tihog oceana prolaze kroz Singapurski prolaz. Džohorski prolaz na sjeveru neprohodan je za brodove zbog Džohorsko-singapurskog mosta, koji je izgrađen 1923. godine, koji je povezao singapursko naselje Woodlands s malezijskim gradom Johor Bahruom.

## Reference

## Literatura

### Historija
*
*Borschberg, Peter (2018). “Three questions about maritime Singapore, 16th and 17th Centuries”, Ler História, 72: 31-54. https://journals.openedition.org/lerhistoria/3234
*
*
*
*
*
*
*
*

### Suvremena historija
*
*
*
*

## Vanjske veze

*Live Camera to Port of Singapore
*Official website of the Maritime and Port Authority of Singapore
**Port operational statistics
*
*SG Bicentennial: A Port's Story - a video series about the history of the port of Singapore, produced by PSA Singapore in 2019 to commemorate Singapore's Bicentennial.
Dombes

**Dombes** je ime za historijsku regiju i nekadašnju provinciju Kraljevine Francuske.

## Karakteristike i historija
Dombes se nalazi na istoku zemlje i prostire se po današnjem Departmanu Ain,..

Dombes je od ranog srednjeg vijeka bio dio Kraljevine Arles, kad je ona 1032. postala domena Svetorimskog cara Konrada II i Dombes se slijedio sudbinu kraljevine, ali su stvarnu efektivnu vlast zadržali njegovi lokalni grofovi.

Nakon 1378. Dombes je bio pod nominalnom vlašću Francuskih kraljeva, ali je zapravo ostao nezavisna kneževina kojom su vladali članovi
Bourbonske dinastije. 

To je ostao do 1523., kad ga je Kralj François I - konfiscirao.
Njegov nasljednik kralj François II ga je 1561. vratio Bourbonima, koji su Dombesom vladali do 1762. kad je konačno postao domena 
Francuskih kraljeva.

## Izvori

## Vanjske veze

* '' La Dombes, une terre historique proche de Lyon entre Rhône Alpes et Bourgogne qui reste encore à découvrir  '' 
* ''Dombes''
Pedra Branca (Singapur)

**Pedra Branca** (), poznat i pod nazivom **Batu Putih**, vanjski je otok i najistočnija točka u Singapuru. Ime otoka dolazi iz portugalskog i znači "bijela stijena", a otok je tako imenovan zbog bjelkastog guana koji se može pronaći na otoku. Otok je zapravo omalena granitna klisura površine oko 8,560m za vrijeme oseke. Tijekom proljetne oseke, otok ima maksimalnu duljinu od 137 metara te prosječnu širinu od 60 metara. Otok je smješten na mjestu gdje se Singapurski prolaz sastaje s Južnim kineskim morem.

Postoje dva značajna lokaliteta u okolici otoka. Greben Batuan Tengah, koji je dio Malezije, sastoji se od dvije manje skupine stijena međusobno udaljene oko 250 metara, a koje se nalaze 1.1km južno od Pedre Brance. Južna litica, koja se nalazi 4.1km jugojugozapadno od Pedre Brance, također je nakupina stijena koja se vidi samo za vrijeme oseke.

Pedra Branca stoljećima je bila poznata moreplovcima. Izvorno je pripadala Džohorskom Sultanatu, uspostavljenom 1528. godine, a ostala je pod njegovom upravom i kada je sultanat potpao pod britansku sferu utjecaja nakon Anglo-nizozemskog sporazuma iz 1824. godine. Tijekom 1850. i 1851. godine, Britanci su na otočiću izgradili svjetionik Horsburgh bez dozvole džohorskih vlasti i bez da su ih uopće informirali o tome. Od tog trenutka, Pedra Branca potpala je pod upravu Tjesnačkih naselja; nakon raspada Tjesnačkih naselja, Singapur je 1946. godine preuzeu upravu nad otokom. Dana 21. rujna 1953. godine, v.d. Državni tajnik pokrajine Johor, u odgovoru na upit Kolonijalnog tajnika Singapura, napisao je da "džohorska vlada ne polaže pravo na vlasništvo nad Pedrom Brancom."
 
Međutim, Malezija je 21. prosinca 1979. godine objavila službenu mapu prema kojoj je otok bio dio njihovog teritorija. To je pokrenulo teritorijalni spor od ukupno 29 godina koji su dvije zemlje, zajedno sa sporom oko grebena Batuan Tengah i Južne litice, prezentirali Međunarodnom sudu pravde na rješavanje. Dana 23. svibnja 2008. godine, Međunarodni sud pravde presudio je da Pedra Branca pripada Singapuru, tvrdeći kako je Singapur kroz godine demonstrirao da polaže suverenitet nad otokom. Istovremeno, greben Batuan Tengah pripao je Maleziji temeljem iste logike, jer je Malezija svojim djelovanjem pokazala da polaže pravo na otok, dok odluka oko Južne litice nije bila jasna, odnosno Sud je presudio da on pripada onoj zemlji unutar čijih se teritorijalnih voda nalazi. Godine 2019., Singapur je formalno pripojio Pedru Brancu svom teritoriju te je odredio kojoj administrativnoj jedinici pripada. 

## Reference

## Literatura
*.
*.
* Ong, Brenda Man Qing, and Francesco Perono Cacciafoco. (2022). Pedra Branca off Singapore: A Historical Cartographic Analysis of a Post-Colonial Territorially Disputed Island. *Histories*, 2, 1: 47–67, Paper, DOI: https://doi.org/10.3390/histories2010005.

### Radovi

*.

### Knjige

* (pbk.).
* (hbk.),  (pbk.).
*.
*.

### Novinski članci

*.
*.
*.
*.

## Vanjske veze
*.
*.
* .
*.

### Slike

*Pedra Branca, Singapore – an aerial photograph from Flickr
*Satellite image of the island from Google Maps
Comtat Venaissin

**Comtat Venaissin** (latinski: *Pagus Vendascinus*) je ime za historijsku regiju i nekadašnju grofoviju Papinske Države (1274.- 1791.)

## Karakteristike i historija

Grofovija se nalazila na jugu zemlje, na terenu današnjeg Departmana Vaucluse,..

Venaissin je sa sjevera i sjeveroistoka graničio sa Provincijom Dauphiné, na jugu sa rijekom Durance, na istoku sa Provansom i na 
zapadu sa rijekom Rhônom. 
Pored tog imao je i malu enklavu na sjeveru oko grada Valréasa.

Taj kraj je za antike bio je domovina galskog plemena Cavari
Od srednjeg vijeka tim krajem vladaju Provansalski grofovi, a nakon njih Tuluški grofovi. 
Nakon smrti 1271. posljednjeg gospodara Alphonsa, i njegove supruge Jeanne, koji nisu imali djece Francuski kralj 
Philippe III, poklonio je taj teritorij 1274. papama. 

Prva prijestolnica po kojoj je dobio ime bio je Venasque, on je to bio do 1320. kad je preseljena u Carpentras.

Nedaleki grad Avignon, nije bio dio grofovije sve do sredine 14. vijeka, i pontifikata Klementa VI. 

Comtat Venaissin ostao je domena papa sve do Francuske revolucije 1791. kad je postao dio Kraljevine Francuske.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Comtat-Venaissin, former province, France''
Via Domitia

**Via Domitia** bila je prvi rimski put kog su Rimljani podigli u Galiji.

## Karakteristike
Cesta je bila duga gotovo 250 km od Rhône (Beaucaire) do Pireneja (Cluses). 
Nazvana je po graditelju konzulu Rimske Republike Gneju Domicije Ahenobarbu, koji ju je počeo graditi sa svojim legionarima 
oko 118. pne..

Via Domitia građena je iz strateških razloga da spoji Hispaniju preko Narbonske Galije sa Rimom, kako bi se Legije mogle brzo 
prebaciti.

Uz cestu su podignuta i odmorišta za ljude i konje, pa su carski glasnici mogli dnevno prelaziti prosječno po 75&nbsp;km na dan, a po potrebi i više.

Sve do srednjeg vijeka njome su se koristili trgovci, putnici i hodočasnici.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''The Via Domitia''
Venasque

**Venasque** je općina od 1,050 stanovnika na jugu Francuske u Regiji Provence-Alpes-Côte d'Azur u Departmanu Vaucluse.

## Geografija
Venasque se nalazi u dolini rijeke Rhône, udaljen dvanaestak km jugoistočno od Carpentrasa (30 od Avignona).
 
## Historija

Za rimskih vremena bio je važno naselje, utvrđeno sa tri kule.

U srednjem vijeku bio je feud Tuluških grofova, sve do Katarskog križarskog rata, kad je 1219. ustupljen papi.
Venasque je od 1274 bio prva prijestolnica Comtat Venaissina, vazalne grofovije Papinske Države., koja je po njemu i dobila 
ime - Venaissin.

Kad je ona 1320  preseljena u Carpentras, opao mu je zanačaj i odtad živi u sjeni tog grada, kao obično selo.

Raseljavanje je dovelo do toga da je 1946. spao na 371 stanovnika. Počeo se oporavljati kao ladanjsko mjesto, kad su napuštene kuće pokupovali ljudi iz većih gradova i obnovili ih za 
vikendice.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Venasque'' (službene stranice)
Beaujolais (provincija)

**Beaujolais** je ime za historijsku regiju i nekadašnju provinciju Kraljevine Francuske.

## Karakteristike i historija
Beaujolais se nalazi na istoku zemlje, prostire se najvećim dijelom po današnjem Departmanu Rhône i manjim po Departmanu Loire,..
Njegove prijestolnice bile Beaujeu i Villefranche

To je kraj poznat po istoimenim vinima i vinogradima po padinama Centralnog masiva, koje se spuštaju do doline rijeke Saône na istoku.

Od 10. vijeka do 13. vijeka seigneuri (feudalci) Beaujea vremenom su proširili svoju domenu, pa je njihov nasljednik Édouard I od Beaujea, kao 
moćni veleposjednik postao Francuski maršal, koji se borio se u Bitci kod Crécyjal (1346.) i poginuo u bitci kod Ardresa (1351.) Kako je njegov sin umro 
bez djece 1374., naslijedio ga je njegov rođak Édouard II, koji je 1400. poklonio svoje domene Beaujolais i Dombes bourbonskom 
vojvodi Louisu II. 

Na taj način je Beaujolais 1531. postao domena Francuskih kraljeva, ali ga je kralj François II. 1560.vratio Bourbonskoj dinastiji. 

Titulu grofa od Beaujolaisa posljedni je nosio krajem 18. vijeka Louis-Charles od Orléana.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Beaujolais, ancient province, Franc''
Beaujolais

**Beaujolais**  je jedno od najpopularnijih i najviše ispijanih crnih vina na svijetu, koje se proizvedi u Francuskoj regiji Beaujolais na jugu
Burgundije.

### Karakteristike

Beaujolais se pravi od sorte grožđa borgonja, ima srednje crvenu boju, relativno lagani korpus i voćni osvježavajući okus.

Vina iz južnog dijela regije jednostavno se zovu Beaujolais i nose oznaku geografskog porjekla (*Appellation d'origine contrôlée*).
Vina iz pojedinih područja u sjevernom dijelu regije koja nose oznaku *Appellation Beaujolais-Villages* su najčešče tamnije boje i težeg korpusa, pa se smatraju kvalitetnijima. 
Deset sela na sjeveru proizvodi najbolji Beaujolais, koji nosi oznaku kao *Grand Cru*; najpoznatiji su Moulin-à-Vent i Fleurie.

Popularnost Beaujolaisa naglo je porasla u drugoj polovici 20. vijeka, kad se raširila moda konzumacije mladih vina (odmah nakon fermetacije) koja su nazvana *Beaujolais nouve. (Novi božole)
Početkom [[1990-e|1990-ih]] više od polovice proizvodih i prodanih vina bila su - nouveau. 

Svi Beaujolaisi, a naročito Beaujolais nouveau, često se poslužuju dobro ohlađeni.

== Izvori ==


== Vanjske veze ==


* [https://www.vins-du-beaujolais.com/ *Vins du Beaujolais*] 
* [https://www.compagnons-du-beaujolais.com/ *Les Compagnons du Beaujolais'']
Dauphiné

**Dauphiné** (latinski: *Delphinatus Viennensis*, oksitanski: *Daufinat*) je ime za historijsku i kulturnu regiju i nekadašnju provinciju 
Kraljevine Francuske.

## Karakteristike i historija
Dauphiné se nalazi na jugoistoku zemlje, na terenu današnjih departmana, Isère, Hautes-Alpes i Drôme..

Geografski regija obuhvaća najzapadnije rubove Alpa kod Grenobla i graniči sa dolinom rijeke Rhône na zapadu i Provansom 
na jugu. 

Stanovništvo Dauphina je pretežno katoličko, iako postoje velike protestantske enklave valdenških korijena na jugu 
Departmana Drôme. 
Prijestolnica Dauphina je Grenoble, snažan industrijski, univerzitetski i istraživački centar, ostali veći centri su Briançon i Valence. 
Regija je poznata po proizvodnji žitarica, voća,vina i nešto goveda i ovaca.

Nukleus te provincije bila je *[[Grofovija]] Viennois* (okolica grada Vienne na istočnoj obali rijeke Rhône), koja je ispočetka bila dio Arleškog Kraljevstva i feud
Svetog Rimskog Carstva. Južni dio te grofovije dodijeljen je 1029. (ili 1030.) Guiguesu I grofu od Albona koji je proširio svoju 
domenu na druge dijelove Arleškog Kraljevstva.
Njegov praunuk Guiguesu IV (grof 1133.-1142.), prvi se nazvao Dauphin, da se njegovi nasljednici razlikuju od drugih.

Vlasništvo grofovije je 1162. prešlo sa porodice Albon na Burgundske vojvode, a nakon tog 1282.na porodicu La Tour du Pin. Do kraja 13. vijeka 
Ime Dauphin, postalo je krajem 13. vijeka tradicionalno za vladare Viennoisa, kao i za grupu feuda u njihovom vlasništvu koji su se također odat zvali - Dauphiné.

Dauphini porodice *La Tour du Pin* postali su utjecajni na dvoru kako u državničkim tako i u pravosudnim poslovima. Ali je njihov nasljednik Humbert II 
(umro 1355.) pritisnut bankrotom prodao 1349 - Dauphiné budućem kralju  Charlesu V.

Charles V započeo je praksu da Francuski kraljevi poklanjaju Dauphiné svom prestolonasljedniku. 
On je bio i prvi vladar koji je sazvao skupštinu sva tri staleža u Dauphinu 1357.
Dauphin Louis II, budući kralj Louis XI, osnovao je parlement (sud) Dauphina 1453. On je još kao maloljetnik pokušao iskoristiti kvazinezavisni status svoje 
domene u prepirkama sa ocem Charlesom VII, na što je on reagirao tako da je 1457. anektirao Dauphiné u Kraljevinu Francusku.

Skupština staleža Dauphina je zabranjena 1628., a lokalna samouprava je dodatno oslabljena postavljanjem kraljevog intendanta.
Sastanak u Grenoblu u jun 1788., pa nakon tog i zabranjena skupština staleža u Vizilleu 21. jula, bili su jedni od uzroka sazivanja Skupštine staleža, 
koja je dovela do Francuske revolucije 1789. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Dauphiné, former province, France''
Vienne, Isère

**Vienne** je grad i općina od 31,051 stanovnika na istoku Francuske u Regiji Auvergne-Rhône-Alpes u Departmanu Isère.
On je i aglomeracija od 30 općina između Isère i Rhône, u kojoj živi  98,318 stanovnika.
## Geografija
Grad se nalazi na ušću rijeke Gère u Rhônu, udaljen tridesetak km južno od Lyona.
Nedaleko od grada leže planine Alpa, gdje izviru Loira, Ardèche i Rhôna..

## Historija

Vienne je za antike bio prijestolnica keltsko-galskog plemena Alobrogi. Rimljani su ga zauzeli 121. pne.. Za njihove vladavine koja je trajala do 275. izrastao je u jedan od najvažnijih gradova Galije, koji je bio rival Lugdunuma (današnji Lyon)..

Krajem 9. vijeka Vienne je postao domena Svetog Rimskog Carstva, a od 1450. je dio Kraljevine Francuske.

Početak 14. vijek obilježilo je održavanje Koncila (1311. - 1312.)  na kom su se okupile najutjecajnije ličnosti tadašnje Evrope; kardinali, biskupi, 
legati, oko pape Klementa V. i Francuskog kralja Philippa IV. 
Na njemu je odlučeno raspuštanje Viteškog reda Templara i konfiskacija njihove imovine.

Početkom 19. vijeka duž obala rijeke Gère, nikle su brojne predionice vune pokretane snagom vode
Tekstilna industrija cvjetala je do 20. vijeka, naročito za Prvog svjetskog rata kad se puno radilo za vojsku. Pojava novih sintetičkih vlakana uzrokovala je njihov 
bankrot, posljednja predionica radila je do 1995.

Vienne danas nije više snažan industrijski centar, već je sve više stambeno predgrađe Lyona, iako i danas ima tvornica koje proizvode dijelove za vozila i 
elektroindustriju.

## Znamenitosti

Historijski centar grad leži u kotlini okružen strmim brežuljcima], u njemu se nalazi 45 spomenika, koje svake godine posjeti preko 500,000 turista.

Rimski hram Augusta i Livije sa početka 1. vijeka, pretvoren je tokom 5. vijeka u ranokršćansku baziliku. Jakobinci su je za 
Francuske revolucije (1787.-99.) koristili kao klub u kom su se sastajali. Orginalni izgled hrama vraćen je za rekonstrukcije 1860.

Na padini brda Pipet nalaze se ostatci rimskog teatra za 13,000 gledalaca u kom se i danas izvode predstave. 
Iskapanja provedena 1960-ih i 70-ih u samom centru otkrila su zidine teatra i hrama iz 1. vijeka posvećenog orijentalnom božanstvu Kibeli. 
Iskapanjima na desnoj obali Rhône, otkriveni su rimski stambeni i zanatski kvartovi koje se protežu preko 4 hektara.

Tu se nalaze i tri važne srednjovjekovne građevine. Prva je crkva Saint-André-le-Bas, pored mosta na Rhôni, podignuta u  9. vijeku (restaurirana od 12. vijek.do 13. vijeka). 
Druga je jedna je od najstarijih crkava u Francuskoj, nekadašnje *[[Opatija (vjerska institucija)]] Saint-Pierre* iz 4. vijeka, u kojoj je danas smješten arheološki muzej
A  treća je katedrala Saint-Maurice, izgrađena od 12 do 15. vijeka.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Vienne'' (službene stranice)
Gère

**Gère** je rijeka na istoku Francuske u Departmanu Isère duga 34 km lijeva pritoka rijeke Rhône.
## Hidrologija

Rijeka izvire u nadmorskoj visini od 549 metara, na terenu općine Châtonnay.
Od tamo  teče prema zapadu, do ušća u gradu Vienne, i pritom prikuplja pritoke Vésonne, Suze i Végu. Nakraju uvire u rijeku Rhônu.

Rijeka je za industrijske revolucije bila poznata po brojnim manufakturnim predionicama pokretanih vodom.

Porječje rijeke ima površinu 400 km², i prostire se po Departmanu Isère.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Gère'' (na portalu Mapcarta)
Le Pouzin

**Le Pouzin** je grad i općina od 2,888 stanovnika na jugoistoku Francuske u Regiji Auvergne-Rhône-Alpes u Departmanu Ardèche.

## Geografija
Pouzin se nalazi na obali Rhône nedaleko od ušća rijeke Drôme, udaljen 22 km sjeverno od Montélimara (stotinjak od Avignona).

## Historija

Pouzin je bio grad i mala luka za Antičkog Rima. Vandali su ga razorili u 5. vijeku, a nakon njih i Saraceni u 8. vijeku.

Srednji vijek proveo je kao feud. Za Hugenotskih ratova bio je jedno od uporišta Hugenota, zbog tog ga je opljačkala i spalila 
kraljevska vojska]] 1629.

Za Drugog svjetskog rata stradao je od Američke ratne avijacije koja ga je bombardirala 2., 6., 16. i 
20. augusta. Pritom je pobijeno 45 ljudi i razoreno 3/4 grada.

Danas je okružen vinogradima i poljima lavande

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Le Pouzin'' (službene stranice)
Ardèche (rijeka)

**Ardèche** je rijeka na jugoistoku Francuske duga 125 km desna pritoka rijeke Rhône.

## Hidrologija

Rijeka izvire u Centralnom masivu na nadmorskoj visini od 1,467 metara, na terenu općine Astet.
Od tamo  teče uz velike meandre prema jugoistoku, do ušća kod grada Pont-Saint-Esprit, i pritom prikuplja pritoke ; Louyre (11,6&nbsp;km), Auzon (25,6), Lignon (20,7), Fontolière (20,9), Chassezac (84.6), 
Ligne (23), Rieussec (12.6), Aiguèze (11,7), Baume, 43.9), Ibie (32,9), Volane (22,5), Sandron (18,1) i Luol (19).

Ardèche prima mali dio voda iz Loire preko akomulacija Palisse (47 ha) i Issarlès (90 ha), koje se podzemnim tunelima usmjeruju u hidroelektranu Montpezat, a nakon tog izljevaju u pritoku Fontaulière, uzvodno od Aubenasa.

Porječje rijeke ima površinu 2,376 km², i prostire se po departmanima; Ardèche, Vaucluse i Gard.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ardèche River'' (na portalu Mapcarta)
Dauphin od Francuske

**Dauphin** (prevedeno = delfin) je bila titula prestolonasljednika Francuskih kraljeva, koja se koristila od 1350. do 1830.

## Historija

Tu titulu je prvi koristio kralj Charles V koji je 1349. kupio feud Dauphiné i dao ga kao apanažu svom sinu prestolonasljedniku -Charlesu V.

Titula  je nastala je od ličnog imena -Dauphin, koje se po Zapadnoj Evropi pojavljuje u različitim varijantama od kraja 4. vijeka.

Prvi vladar koji je upotrijebio to ime bio je grof od Vienna Guigues IV u 12. vijeku. 
Nakon njega su i njegovi nasljednici koristili to ime, pa je ono krajem 13. vijeka postalo i sinonim za njihovu domenu - Dauphiné.

Između 1436. do 1693. koristile su se dvije slične titule, *Roi dauphin* (kralj dauphin za prvorođenog sina) i *Prince dauphin* (princ za ostale sinove)

## Reference

## Vanjske veze

*''Dauphin''  
*''Dauphin, French political history''
Guigues IV od Albona

**Guigues IV** (oko 1095.- 1142.), bio je grof Albona i Vienna od 1133 do 1142.

Postao je poznat po tom što se još 1110. (13 godina prije nego što je postao grof) nazvao Dauphin(prevedeno = delfin), da se razlikuje od ostalih tadašnjih 
feudalaca koji su se najčešće nazivali po snažnim kopnenim predatorima (lav, orao, sokol, vuk...)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Guigues IV Dauphin (1033-1142)''
Pont-Saint-Esprit

**Pont-Saint-Esprit** - *Most Svetog Duha* (prevedeno sa francuskog je grad i općina od 10,600 stanovnika na jugoistoku Francuske u Regiji Oksitanija u Departmanu Gard.

## Geografija
Grad se nalazi na  ušća rijeke Ardèche u Rhônu, udaljen 46 km sjeverno od Avignona.

## Historija
Za srednjeg vijeka je bio selo i mala riječna luka pod imenom *Saint-Saturnin-du-Port*. Svoje današnje ime dobio je nakon izgradnje mosta (1265. - 1309.) čiju je izgradnju 
po legendi pomogao i Sveti Duh.

Taj kameni most dug skoro 1,000 metara, dugo je bio jedini most između Lyona i Sredozemnog mora.
Most je donosio dobre prihode, i pomogao mjestu da izraste u uspješno trgovište za sol i žito.

Pont Saint Esprit je danas trgovački centar za voće i povrće, poznat po subotnjem sajmu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Pont-Saint-Esprit'' (službene stranice)
Hainaut (Francuska)

**Hainaut** (nizozemski: *Henegouwen*) je ime za historijsku i kulturnu regiju i nekadašnju provinciju 
Kraljevine Francuske.

## Karakteristike i historija
Hainaut se nalazio na sjeveroistoku zemlje, na terenu današnjeg Departmana Nord, odnosno krajevima oko Avesnesa, Cambraia i 
Valenciennesa..

Sve do 17. vijeka taj kraj bio je dio Grofovije Hainaut, kojom je vladali Burgundske vojvode, a nakon njih Habsburgzi.. 

Nakon Francusko-španjolskog rata (1635.-1659.) i sklapanja Pirinejskog mira 1659. Kraljevina Francuska dobila je južni dio Grofovije Hainaut. A nakon Francusko-nizozemskog rata (1672.-1678) i potpisivanja Nijmegenskog mira i zemlje oko Valenciennesa, Bouchaina i Maubeugea..

Tako je nastala francuska Provincija Flandrija, jedan od najbogatijih i najgušće naseljenih krajeva Francuske, koji je imao vodeću ulogu u industrijskoj revolucijij.
Ona je nakon Francuske revolucije i reforme državne uprave postala Departman Nord.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Les deux Hainaut''
Drôme (rijeka)

**Drôme** je rijeka na istoku Francuske u lijeva pritoka rijeke Rhône duga 110,7 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire kod prijevoja *Col de Carabès* na nadmorskoj visini od 1,060 metara, na terenu općine Bâtie-des-Fonds. Od tamo  teče prema sjeverozapadu do ušća u Rhônu, i prima pritoke; Roanne (33,9&nbsp;km), Gervanne (29,9&nbsp;km), Bès (25,4&nbsp;km), Sure (17,6&nbsp;km), Grenette (17,2&nbsp;km), Sye (12,5&nbsp;km) i Maravel (11&nbsp;km).

Porječje rijeke ima površinu 1,663 km², i prostire se po Departmanu Drôme.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Drôme'' (na portalu Mapcarta)
Valréas

**Valréas** je grad i općina od 9,346 stanovnika na jugu Francuske u Regiji Provence-Alpes-Côte d'Azur u Departmanu Vaucluse.

## Geografija
Valréas se nalazi u dolini rijeke Rhône, udaljen 65 km sjeverno od Avignona.

## Historija

Valréas je prvi put dokumentiran 1045., od tad pa sve do početka 14. vijeka bio je beznačajni feud. Tad ga je 1317. kupio papa Ivan XXII. jer je želio učvrstiti poziciju  
papinskog Comtat Venaissina i Avignona na sjeveru, pred agresivnim vladarima Dauphina.

Tako je nastala enklava papa (L'Enclave des Papes). Po lokalnoj usmenoj predaji on je to napravio zbog vina iz tog kraja, koje mu se toliko svidilo, da je odlučio da to bude vino papinskog dvora u 
Avignonu.

Enklava Valréas je 1344 proširena kupnjom Visana i konačno 1451., širenjem do Grillona.

Valréas je ostao enklava Papinske države sve do Francuske revolucije. Tad je 1791. održan prvi referendum.u francuskoj historiji. Na njemu su građani 
Comtat Venaissina i Avignona glasali da se žele integrirati u Kraljevinu Francusku, za razliku od njih građani Valréasa su i nadalje željeli ostati enklava 
Papinske Države.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Valréas'' (službene stranice)
Borgo Navarons

**Borgo Navarons** je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE