open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pikardija

**Pikardija** (fra. *Picardie*) je regija na sjeveru Francuske podijeljena na tri departmana: Aisne, Oise i Somme.

## Historija
Današnja regija Pikardija je mnogo veća od povijesne provincije Pikardije. U prošlosti je jug departmana Aisne i veći dio departmana Oise bili dijelovi provincije Île-de-France, dok je sjever departmana Aisne i departman Somme bili u Pikardiji.

## Ekonomija
Dok na sjeveru regije u industrijskom području Saint-Quentin vlada kriza, jug je sve bogatiji zbog velikog broja Parižana koji se većinom sele u departman Oise, gdje se nalaze najudaljenija predgrađa Pariza.

## Geografija
Pikardija je smještena na sjeveru Pariške zavale, te je pod velikim utjecajem mora i Pariza. Ona je zona vrlo razvijene poljoprivrede.
 
## Stanovništvo
Između 1990-te i 1999-te populacija departmana Oise rasla je brzinom od 0.61% godišnje, dok je departman Aisne izgubio dosta stanovništva, a stanovništvo u departmanu Somme je jedva poraslo, brzinom od 0.16% godišnje. Danas, 41.3% stanovništva Pikardije živi u departmanu Oise, koji povijesno nije dio Pikardije.

## Administracija
Generalno vijeće Pikardije se sastoji od 57 zastupničkih mjesta. Na izborima 2004. većinu mjesta (34) je dobila koalicija PS - PCF - PRG - Les Verts (Socijalističke partije Francuske, Komunističke partije Francuske, Stranke radikalne ljevice i Zelenih). Koalicija dvije desne stranke UDF - UMP je dobila 15 mjesta, a radikalno desna FN (Nacionalna fronta) je dobila 8 mjesta.

## Vanjske veze

* Službena stranica regionalnog vijeća 
* Turizam u departmanu Aisne
* Otkrijte Somme u slikama
Poitou-Charentes

**Poitou-Charentes** je regija na zapadu Francuske. Sastoji se od četiri departmana. Glavni grad je Poitiers.

## Historija
Prvi stanovnici ove regije su bili galsko pleme Pictavi. 56. godine prije Krista, Rimljani su osvojili ovo područje i pripojili ga svojoj provinciji Akvintiji. Vizigoti su zauzeli regiju 418. godine, da bi je Franci preuzeli 507. Bitkom kod Poitiersa 732. godine, je zaustavljen prodor muslimanskih osvajača u zapadnu Europu. 1152. godine Poitiou je potpao pod englesku kontrolu brakom između Elenore Akvintijske i Henrika II. (kasnije kralja Engleske). Pokrajina je vraćena Francuskoj 1416. godine i bila je provincija Francuske u tom obliku do Revolucije, kada je podjeljena u tri departmana Vienne, Deux-Sevres, i Vendee)

## Administracija
Regionalno vijeće regije se sastoji od 55 zastupničkih mjesta. Od izbora 2004. na vlasti je vlada lijevog centra. Raspored u vijeću je slijedeći:

Lijeve stranke:
* 20 zastupnika - Socijalistička partija 
* 7 zastupnika - Komunistička partija 
* 6 zastupnika - Zeleni
* 2 zastupnika - Stranka radikalne ljevice
* 2 zastupnika - ostali pojedini ljevičari

Desne stranke:
* 9 zastupnika - koalicija UMP-UDF 
* 6 zastupnika - ostali pojedini desničari

Ekstermno desne stranke:
* 3 zastupnika - FN (Nacionalna Fronta)

## Geografija

## Gospodarstvo
* Pogledajte članak: Gospodarstvo regije Poitou-Charentes
## Stanovništvo
Stanovništvo ove regije je poznato pod nazivom *Picto-Charentais*.
Lokalni jezik Poitevin-Saintongeais danas razumije samo mali broj ljudi u regiji.
Po popisu stanovništva iz 1999. godine, 23.8 % stanovništva regije Poitou-Charentes je imalo manje od 25 godina.

U regije se događa veliki razmještaj mladog stanovništva koje se seli većinom sa seoskih područja u gradske. Najatraktivniji je grad Poitiers, radi velikog broja sveučilišta i gradovi La Rochelle, Angoulême i Niort, koji nude velike mogućnosti zapošljavanja mladog stanovništva.

## Vanjske veze
* Stranica regionalnog vijeća 
* Stranica regionalnog obzervatorija za okoliš regije Poitou-Charentes
* Krajolici Poitou-Charentesa
Rhône-Alpe

**Rona-Alpe** (fra. *Rhône-Alpes*) je druga po veličini regija u Francuskoj poslije regije Pireneji-Jug. Najveći grad je Lyon. Pokrajina je dobila ime po Alpama i rijeci Rhône.

## Administracija

Od 2004.-2010. na snazi je ljevičarska kooalicija Socijalističke Partije, Komunističke Partije i Zelenih. Oni sveukupno imaju 94 zastupnika u Regionalnom Vijeću. Kooalicija UMP - UDF - DVD ima 45 zastupnika, dok ultra desna Nacionalna Fronta (FN) ima 18 zastupnika.

## Ekonomija

Regija Rona-Alpe je druga najbogatija pokrajina u Francuskoj (poslije pokrajine Île-de-France).
Pokrajina svoje bogatstvo može zahvaliti raznolikosti svoga gospodarstva. U regiji su razvijeni turizam, poljoprivreda i industrija visoke tehnologije. Od poljoprivrede su najpoznatiji proizvodi lokalni sirevi, vina i voće. Industrija je ponajviše razvijena u Lyonu i Grenobleu. Najrazvijeniji je zimski turizam (neka od najboljih francuskih skijališta se nalaze u ovoj regiji).

## Geografija

Pokrajina graniči s ovim francuskim regijama: Provansa-Alpe-Azurna obala, Languedoc-Roussillon, Auvergne, Burgundija i Franche-Comté. Na istoku, graniči sa švicarskim kantonima: Vaud, Valais i Ženeva. Na jugu graniči sa talijanskim pokrajinama: Val d'Aoste i Pijemont.

## Stanovništvo
Ovo je druga pokrajina u Francuskoj po količini stanovništva. Godišnji rast stanovništva je oko 0,6%. Mjesta s najviše stanovnika su Lyon (1 648 216 stanovnika) i Grenoble (514 559 stanovnika).

## Vanjske veze

* Službena stranica regije Rona-Alpe
* Turistička mjesta u regiji Rona-Alpe
Fort-de-France

**Fort-de-France** je glavni grad francuskog prekomorskog departmana Martinika u Malim Antilima. Nalazi se na zapadnoj obali otoka, na ulazu u veliki zaljev gdje se u njega ulijeva rijeka Madam. Grad leži na uskom pojasu zemlje između brda i mora. Razvio se oko tvrđave *Saint-Louis* koja je izgrađena 1638. godine. Isprva se zvao *Fort-Royal*. Iako je bio upravno središte otoka, bio je u sjenci starijeg grada Saint-Pierrea. Ime *Fort-de-France* grad je dobio u 19. stoljeću. Prije 1918., kada je dobio na trgovačkom značaju, Fort-de-France je bio okružen močvarama i patio je zbog žute groznice i nedostatka pitke vode. Po podacima iz 2009. šire područje grada broji 130 822 stanovnika.

## Izvori

## Vanjske veze

* Službena stranica
* Turistički podaci
Nord-Pas-de-Calais

**Nord-Pas-de-Calais** ili *Francuska Nizozemska* (*Pays-bas français* na francuskom, *Frans Vlaanderen* ili *Franse Nederlanden* na nizozemskom) je pokrajina Francuske zvana Sjever (Nord na francuskom) koja se sastoji od dva departmana: Nord (departman) i Pas de Calais.
Ovo je jedna od najgušće naseljenih regija Francuske.
Krajolik Nord-Pas de Calaisa je poznat kao "Rudarski bazen Nord-Pas de Calaisa" jer ga je više od tri stoljeća, od kraja 17. do sredine 20. st., oblikovala djelatnost vađenja ugljena. Zbog toga je 109 zasebnih mjesta na području ovog krajolika od 120&nbsp;km (na preko 120.000 ha) upisano na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi 2012. godine

## Historija

Područje sjevera Francuske je oduvijek bilo strateški važno, u prošlosti je ovaj dio zemlje bio pod Rimljanima, Francima, Englezima, da bi ga Francuzi zauzeli u 15. stoljeću. Za vrijeme Revolucije, područje je podjeljeno u dva sadašnja departmana. Regija je u 19. stoljeću doživjela veliki ekonomski procvat (Rudarski bazen Nord-Pas de Calaisa), da bi bila praktički do temelja uništena za vrijeme dva svjetska rata. Ovo je zadnja regija Francuske koja je oslobođena od njemačke okupacije.

## Administracija

Regionalno vijeće sa sjedištem u Lilleu se sastoji od 113 zastupnička mjesta od kojih su 70 za Nord i 43 za Pas de Calais. Na izborima 2004. pobjedila je Ljevičarska koalicija (PS - PCF - PRG - Les Verts - MRC).

## Geografija

## Ekonomija

Nord-Pas de Calais je u 19. stoljeću postao veliki industrijski centar ugljena, čelika i tekstila. Od sredine 70-tih do sredine 80-tih godina 20. stoljeća, područje je zahvatila velika ekonomska kriza u kojoj je preko 130 000 ljudi izgubilo posao. Proteklih godina područje je veoma profitiralo od Europske Unije i tunela ispod La Manchea koji počinje blizu Calaisa. Turizam je također važna gospodarska grana.

## Stanovništvo

Regija je vrlo gusto naseljena, u njoj živi oko 4 milijuna stanovništva, što čini oko 7% populacije Francuske. U regiji živi veliki broj Flamanaca i ostalih Belgijanaca, također ima puno Talijana, Poljaka i Afrikanaca.

## Kultura
U regiji su prisutna dva lokalna jezika: flamanski i pikardski.

## Izvori

## Vanjske veze
*Regionalno vijeće regije Nord-Pas-de-Calais
Provansa-Alpe-Azurna obala

**Provansa-Alpe-Azurna obala** (fra. *Provence-Alpes-Côte d'Azur*) je regija na jugu Francuske. Sastoji se od povijesne provincije Provanse, bivšeg papinskog teritorija Avignona, bivšeg sardinijskog teritorija Nice i jugoistočnog dijela bivše francuske provincije Dauphiné koja se nalazi u Alpama.

## Administracija

Regionalno vijeće za regiju Provansa-Alpe-Azurna obala se nalazi u Marseilleu. Sastoji se od 123 zastupničkih mjesta. Od 2004. do 2010. na vlasti je Ljevičarska Unija s većinom od 73 zastupnička mjesta.
Raspored vijećnika po departmanima:
* 4 zastupnika za departman Alpes-de-Haute-Provence
* 3 zastupnika za departman Hautes-Alpes
* 26 zastupnika za departman Alpes-Maritimes
* 51 zastupnika za departman Bouches-du-Rhône
* 25 zastupnika za departman Var
* 14 zastupnika za departman Vaucluse

## Geografija
Regija Provansa-Alpe-Azurna obala (akronim PACA) graniči s Italijom, na sjeveru dijeli granicu s pokrajinom Rona-Alpe, a na zapadu s pokrajinom Languedoc-Roussillon gdje granicu čini rijeka Rona. PACA na jugu izlazi na Sredozemno more. Pokrajina ima 6 departmana koji su većinom dijelovi starih provincija Provanse i Dauphiné.
U Provansi se izmjenjuje krški odnosno vapnenački reljef, vrlo razvedena obala, te reljef kristalinskih stijena.
Klima je idealna za rast samoniklog cvijeća i aromatičnih trava brojnih vrsta - ružmarin, majčina dušica, mažuran, origano, bosiljak i lavanda. Stoga je u ovoj regiji jedna od specifičnosti upravo uzgoj cvijeća, kako za trgovinu rezanim cvijećem, tako i za proizvodnju miomirisa.

## Vanjske veze

* Regionalno vijeće 
* Portal regije PACA 
* Toulon 
* Paca-Communiques.com 
* Azurna obala 
* Slike Provanse 
* Toulonnais.com :Grad Toulon 
* Provansa-Alpe-Azurna obala - Foto album
* Portal Provanse
Kanski filmski festival 1953.

Šesti po redu **[[Kanski filmski festival|Kanski festival]]** () je bio održan od 15. aprila do 29. aprila 1953. godine u Cannesu. 

Na njemu je Veliku nagradu festivala (preteču Zlatne palme) dobio francusko-italijanski film *[[Nadnica za strah]]*. Poseban gost festivala bio je Walt Disney kome je upravo tada uručen Orden Legije časti.

Na festivalu je u službenoj konkurenciji sudjelovao i jugoslavenski igrani film ''Nevjera''.

## Nagrade
*Velika nagrada festivala: *[[Nadnica za strah]]*, rež. Henri-Georges Clouzot
*Međunarodna nagrada: *[[Welcome Mr. Marshall!|¡Bienvenido, Mister Marshall!]]*, rež. Luis García Berlanga
*Najbolja vizualna naracija: *[[Rossana (film)|La red]]*, rež. Emilio Fernández
*Najbolji film-bajka: *[[The White Reindeer|Valkoinen peura]]*, rež. Erik Blomberg
*Najbolji dramski film: *[[Come Back, Little Sheba (1952 film)|Come Back, Little Sheba]]*, rež. Daniel Mann
*Najbolji istraživački film: *[[Green Magic (film)|Magia verde]]*, rež. Gian Gaspare Napolitano
*Najbolji pustolovni film: *[[The Bandit of Brazil|O Cangaceiro]]*, rež. Lima Barreto
*Najbolji zabavni film: *[[Lili (film)|Lili]]*, rež. Charles Walters
*Specijalna nagrada žirija: Walt Disney (za sveukupni doprinos festivalu)
*Najbolji glumac: Charles Vanel u *[[The Wages of Fear]]*
*Najbolja glumica: Shirley Booth u *[[Come Back, Little Sheba (1952 film)|Come Back, Little Sheba]]*
*Poseban spomen:
**Juan Antonio Bardem, Luis García Berlanga i Miguel Mihura, za scenario filma *[[Welcome Mr. Marshall!|¡Bienvenido, Mister Marshall!]]*
**Gabriel Migliori za muziku u filmu *[[The Bandit of Brazil|O Cangaceiro]]*
**za "šarmantnu glumu" u *[[Lili (film)|Lili]]*
**za korištenje boje u  *[[Green Magic (film)|Magia verde]]*
*Velika nagrada za kratki film: *[[White Mane]]*, rež. Albert Lamorisse
*Najbolji kratki igrani film: *[[The Stranger Left No Card]]*, rež. Wendy Toye
*Najbolji kratki dokumentarni film: *[[Houen zo!]]*, rež. Herman van der Horst
*Najbolji homage: *[[Duende y misterio del flamenco]]*, rež. Edgar Neville
*Nagrada OCIC: *[[Endless Horizons|Horizons sans fin]]*, rež. Jean Dréville

## Vanjske veze
*1953 Cannes Film Festival 
*Cannes Film Festival 1953
*Cannes Film Festival:1953  at Internet Movie Database
*6ème Festival International du Film - Cannes
Hélène Boucher

**Hélène Boucher** (Pariz, 23. maj 1908 - Guyancourt kraj Versaillesa, 30. novembar 1934) bila je francuska avijatičarka, poznata kao jedna od prvih žena-pilota u historiji francuske avijacije, ali i kao postavljač rekorda u brzini aviona.

Odrasla je u porodici pariškog arhitekta, a za avijaciju se počela zanimati kao dijete čitajući priče o francuskim pilotima u Prvom svjetskom ratu. Godine 1930. se priključila pariškom aero-klubu i napravila svoj prvi let. Sljedećih nekoliko godina je radila kao komercijalni, ali i akrobatski pilot, te je sudjelovala u avio-relijima. Godine 1934. postavila nekoliko rekorda u brzini, te postala jedna od najslavnijih ličnosti Francuske svog vremena; između ostalog je reklamirala Renaultove automobile.

30. novembra 1934. je prilikom leta njen avion udario u drveće, pri čemu je Helene Boucher teško ozlijeđena i umrla na putu za bolnicu. Kao prva žena je sahranjena u Domu invalida i posthumno odlikovana Ordenom legije časti.

Godine 1953. je o njoj snimljen biografski film *[[Horizons sans fin]]* gdje je njen lik tumačila Gisèle Pascal.

## Vanjske veze

* Hélène Boucher Site
Horizons sans fin

***Horizons sans fin*** () je francuski crno-bijeli biografski film snimljen 1953. u režiji Jeana Drevillea. Protagonistica, čiji lik tumači Giselle Pascal, je Helene Boucher, mlada pariška djevojka koja početkom 1930-ih stiče slavu kao jedna od prvih žena-pilota u historiji francuske avijacije. Film je premijerno prikazan na Kanskom festivalu 1953. godine gdje je dobio nagradu OCIC.

## Uloge
* Giselle Pascal - Hélène Boucher
* Jean Chevrier - André Danet
* Paul Frankeur - Soupape
* Marie-France Planeze - Geneviève Gaudin
* René Blancard - René Gaudin
* Maurice Ronet - Marc Caussade
* Hubert de Malet - Brunel
* Christiane Barry - Jacqueline
* Jacques Bernard - Pigeon
* Lisette Lebon - Jacquotte
* Pierre Trabaud - Pierre Castel
* Marcel André - Dusmesnil
* Micheline Gary
* Guy Derlan - Fougères
* François Joux - 1er actionnaire

## Reference

## Vanjske veze
*
Berlinska blokada

**Blokada Berlina** (24. jun 1948 — 11. maj 1949.) je bila jedna od prvih velikih međunarodnih kriza Hladnog rata, i prva takva kriza koja je dovela do žrtava. Tokom međunarodne okupacije post-nacističke Nemačke, Sovjetski Savez je zapadnim saveznicima blokirao železnički i automobilski pristup sektorima Berlina, koje su oni kontrolisali. Cilj je bio da se zapadne sile nateraju da dozvole sovjetskoj zoni da počne da snabdeva grad hranom i gorivom, što bi Sovjetima dalo praktičnu kontrollu nad celim gradom.

Kao odgovor, zapadni saveznici su organizovali Berlinski vazdušni lift za snabdevanje namirnicama građana Berlina. Tokom Drugog svetskog rata, vazdušni lift za snabdevanje nemačke 6. armije tokom Staljingradske bitke je morao da dnevno doturi 300 tona hrane, ali je retko prilazio blizu ovoj cifri. Obično je doturano samo oko 24 tone hrane; Berlin bi zahtevao 4.000 tona dnevno, što je više nego deset puta veća količina. Vazduhoplovstvo Sjedinjenih Država, Kraljevsko vazduhoplovstvo, i vazduhoplovstva drugih članica Komonvelta nacija su sproveli preko 200.000 letova kojima su dostavljali 13.000 tona hrane dnevno, u operaciji koja je trajala skoro godinu dana. Do proleća 1949. je bilo jasno da je operacija doživela uspeh, a do aprila vazdušnim liftom je dostavljana veća količina namirnica nego što je prethodno stizalo u grad železničkim transportom.

Uspeh vazdušnog lifta je predstavljao poniženje za Sovjete, koji su uporno tvrdili da nikad neće profunkcionisati. Kada je postalo jasno da je vazdušni lift efikasan, u maju je podignuta blokada. Jedan zaostavština vazdušnog lifta su tri aerodroma u nekadašnjim zapadnim zonama grada.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze
Duende y misterio del flamenco

***Duende y misterio del flamenco*** (), poznat i sa skraćenim naslovom ***Flamenco***, je španski dokumentarni film snimljen 1952. u režiji Edgara Nevillea. U njemu se prikazuje tradicionalni španski ples flamenko kroz nastupe nekih od njegovih najpoznatijih izvođača. *Flamenco* je poznat kao jedan od prvih španskih filmova u boji; za njegovo snimanje je korištenja tehnika Cinefotocolor, za koju je karakteristična naglašenost narančastih i plavih tonova. *Flamenco* je sljedeće godine prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio posebno priznanje za "najbolji homage".

## Reference

## Vanjske veze
*
Houen zo!

***Houen zo!*** () je nizozemski kratki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1952. u režiji Hermana van den Horsta. U njemu se prikazivao Rotterdam, odnosno obnova grada razrušenog za vrijeme njemačke invazije u Drugom svjetskom ratu. Autor je, između ostalog, filmom nastojao propagirati Marshallov plan, odnosno njegove blagotvorne efekte i poticaj obnovi ratom opustošene Evrope. *Houen zo!* je sljedeće godine prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio nagradu za najbolji kratki dokumentarni film. Godine 2007. je  uvršten u Kanon nizozemskog filma.

## Literatura
* Bert Hogenkamp - *De documentaire film 1945-1965. De bloei van een filmgenre in Nederland* (Rotterdam, 2004)

## Vanjske veze
*
Srbi pre Adama i posle njega

***Srbi pre Adama i posle njega. Istorija jedne zloupotrebe: slovo protiv „novoromantičara“*** je knjiga Radivoja Radića, srpskog istoričara i univerzitetskog profesora. Knjiga je objavljena 2003, a drugo dopunjeno izdanje objavljeno je 2005. godine u izdanju izdavačke kuće „Stubovi kulture“.

Radić u knjizi analizira i pobija tvrdnje predstavnika Srpske autohtonističke škole, odbačene od strane istoričara kao neosnovane i pseudonaučne. On u knjizi navodi i pobija veliki broj tvrdnji predstavnika ove škole, od kojih su najznačajniji Jovan I. Deretić i Olga Luković-Pjanović, naročito ističući apsurdnost metoda kojima se služe, poput „proizvoljnog poigravanja sa lingvistikom“ i drugih.

## Pozadina

Početkom devedesetih godina 20. veka postaju popularne teorije koje su bile u potpunom raskoraku sa zvaničnom istorijom. Najznačajniji predstavnici *[[Srpska autohtonistička škola|Srpske autohtonističke škole]]* Jovan I. Deretić, Olga Luković-Pjanović, Slobodan Jarčević i drugi, iznose teorije u kojima se, između ostalog, dovodi u pitanje doseljavanje Slovena na Balkan, ističe se da su Srbi „narod najstariji“ i da je srpski jezik pramajka svih jezika, a njihove knjige štampaju se u velikim tiražima. Radić kaže da je u stručnoj javnosti preovlađivalo mišljenje da zastupnicima ovakvih teorija ne treba odgovarati jer im se time samo daje na značaju, ali da im je on odgovorio kako bi „odbranio zanat istoričara“.

## Reakcije
Prema pisanju Slobodne Evrope, knjiga je dobro primljena u stručnim krugovima međutim, predstavnici autohtonističke škole reagovali su optuživši Radića da je falsifikator i da radi po diktatu Vatikana. Glas javnosti u svom članku od 14. decembra 2003. navodi da je jedan predstavnik *Srpske autohtonističke škole* poručio da Radića treba batinati „zbog upropaštavanja naše patriotske istorije“.

## Reference

## Literatura
* Radivoj Radić, *Srbi pre Adama i posle njega. Istorija jedne zloupotrebe: slovo protiv „novoromantičara“*, *Stubovi kulture*, Beograd, 2005, 

## Vanjske veze
* ISBN 86-7979-123-7 Srbi pre Adama i posle njega, *knjizara.com*
Neva

**Neva** () je reka u severozapadnom delu Rusije. Ističe iz jezera Ladoga i preko Sankt Peterburga se uliva u Finski zaljev (Baltičko more). Uprkos svojoj osrednjoj dužini, po protoku (količini vode) Neva je treća reka u Evropi (veće su samo Volga i Dunav).

## Geografija
Neva je dugačka 74 -{km}-. Od toga 28 -{km}- prolazi kroz teritoriju grada Sankt Peterburga, dok ostalim delom reka teče kroz Lenjingradsku oblast. Od svog izvora, jezera Ladoga, Neva teče jugozapadno, potom dostiže svoju najjužniju tačku u blizini mesta gde se rekom Tosna uliva u nju, i onda menja pravac i teče ka severoistoku do Finskog zaljeva. Prosečna širina reke se kreće između 400 i 600 metara, a maksimalna širina dostiže 1.200 -{m}-. Prosečna dubina se kreće od 8 do 11 metara, a maksimalna iznosi 24 -{m}-. U basen reke Neve spadaju i jezero Ladoga i jezero Onjega, dva najveća jezera u Evropi. Basen reke Neva se prostire i van granica Rusije tako da njemu pripada i južni deo Finske.

### Delta Neve
U delti reke Neve se nalaze brojna prirodna ostrva koja su razdeljena rukavcima reke i kanalima. Ova ostrva su istorijski deo grada Sankt Peterburg. Krajem XIX veka delta Neve se sastojala od 48 rukavaca i kanala, koji su obrazovali 101 ostrvo. U XX veku, usled zatrpavanja kanala i rukavaca rečnim nanosima, broj ostrva je značajno opao (ispod 42)
Najveći rukavci su:
* Boljšaja Neva ()
* Malaja Neva ()
* Boljšaja Nevka ()
* Srednaja Nevka ()
* Malaja Nevka ()
Najvažniji kanali su:
* Morskoj kanal ()
* Obvodnjij kanal ()
* Kanal Griboedova ()
* Krjokov kanal ()
Najpoznatija ostrva su:
* Dekabristovo ostrvo ()
* Kameno ostrvo (
* Ostrvo Krestovskij ()
* Petrogradsko ostrvo ()
* Ostrvo Vasiljevskij ()
* Ostrvo Jelagin ()

### Pritoke
U reku Nevu se uliva 26 reka i rečica. Glavne pritoke su:
* Mga (; leva)
* Tosna (; leva)
* Ižora (; leva)
* Ohta ; desna)
* Černaja ; desna)

### Gradovi na obali reke
* Šliselburg (, na izvoru, )
* Kirovsk (, )
* Otradnoye (, na ušću reke Tosna u Nevu, )
* Sankt Peterburg (, u delti, )

## Historija
U srednjem veku reka je bila deo trgovačkog puta velikog značaja povezujuću Baltičko more sa Volgom, a preko nje i sa Sredozemnim morem. Neva je bila poprište Bitke na Nevi (1240). Aleksandar Nevski, vladar Novgoroda je pobedio u toj bici spasavši rusiju od invazije i dobivši titulu Nevski.

## Plovidba
Neva je najseverniji deo plovnog puta Volga-Baltik, spoj između reke Volga i Baltičkog mora. Ovaj vodeni put je plovan, čak i za veoma velike brodove, i predstavlja važnu saobraćajnicu između Sankt Peterburga i Moskve.

## Mostovi na Nevi
* Most Aleksandra Nevskog ()
* Boljšoj Obuhovskij most ()
* Volodarskij most ()
* Dvorcovij most ()
* Most Lejtenanta Šmidta ()
* Litejnij most ()
* Most Petra Velikog ()
* Troickij most ()
* Finski (Finljandskij) most ()

## Vanjske veze

* Reka Neva i njene pritoke
Finski zaljev

**Finski zaljev** (, , , ) je zaljev na istočnoj strani Baltičkog mora. Nalazi se između Finske na sjeveru, Estonije na jugu i Rusije na istoku na zapadu je povezan sa Baltičkim morem. Površina zaljeva iznosi 30.000 km2, dugačak je 400 km, a širok od 70 do 130 km.

## Izvor

## Vanjske veze
* ESA satelitske snimke Finskog zaljeva
Aleksandar II

Aleksandar II može označavati sljedeće vladare:

*Papa Aleksandar II
*Aleksandar II od Makedonije
*Aleksandar II od Epira
*Aleksandar II od Rusije
*Aleksandar II Zabinas
*Aleksandar II Karađorđević
Kalinjingrad

**Kalinjingrad** (ruski: *Калининград*, njemački: **Königsberg**) je lučki grad od 489,359 stanovnika na zapadu ruske Kalinjingradske oblasti.

On je najveći grad i administrativni centar Kalinjingradske oblasti, ruske eksklave između Poljske i Litvanije, sa pristupom Baltičkom moru.

Pod imenom **Königsberg** bio je znan kao prijestolnica njemačke provincije Istočne Pruske, nekadašnjeg Pruskog vojvodstva i Redovničke države Teutonskog viteškog reda.

## Geografija

Kalinjingrad leži na ušću rijeke Pregolje u Vislansku lagunu.

On je veliki transportni centar (železnički, cestovni i brodski), grad sa međunarodnim aerodromom „Hrabrovo“. Snažan industrijski centar; mašinogradnja, metalurgija, laka industrija, grafička industrija i ribarstvo. 
Grad brojnih muzeja; jantara, umjetnosti, ocenografije, rata, teatara, velikih biblioteka (posebno su važni sačuvani fragmenti Valenrodske biblioteke), zoološkog i botanički vrt. U centru grada se nalazi katedrala izgrađena od opeke u gotskom stilu.

I veliki prekoocenski brodovi mogu iz Gdanjskog zaljeva i Baltičkog mora doploviti u Vislansku lagunu do luke u Kalinjingradu.

## Historija

### Država viteškog reda

Kenigzberg (, „Kraljeva gora“) su osnovali 1255. Teutonski vitezovi za vreme osvajanja Pruske. Imenovan je tako u čast češkog kralja Otokara II, koji je došao da pomogne redu u osvajanjima, koja je izvodio pod izgovorom pokrštavateljskih misija poznatih kao Severni krstaški ratovi.

Tokom narednih decenija, Teutonski red, uz pomoć raznih vitezova iz zapadne Evrope, pokorio je domaće baltičke Pruse, čime je započelo istrebljavanje lokalnih baltičkih Prusa i nemačko naseljavanje u tom području. Uprkos svemu tome, baltički pruski jezik nije izumro sve do 18. veka.

Kenigzberg je bio glavni grad Sambije, koja je bila jedna od četiri biskupije na koje je papski legat Vilim Modenski podelio Prusku 1243. godine. Sveti Adalbert Praški je imenovan za glavnog sveca zaštitnika tamošnje katedrale „Kenigsberška katedrala“. Kalinjingrad je postao član Hanzeatske lige i važna luka za Prusku i Litvaniju.

Kao rezultat Trinaestogodišnjeg rata (poznatog još i pod imenom „Rat gradova“), rata između Teutonskog reda i Poljske, Država Teutonskog viteškog reda se smanjila nakon Torunjskog mira 1466. na područje kasnije Pruskog vojvodstva, pod poljskom krunom.

## Poznate ličnosti grada
* Imanuel Kant - filozof
* Aleksej Leonov - kosmonaut
* Jurij Romanenko - kosmonaut
* David Hilbert - matematičar

## Povezano
* Bitka za Kalinjingrad
* Kalinjingradski tramvaj
* Spisak gradova u Rusiji
* Baltički federalni univerzitet Immanuela Kanta

## Reference

## Vanjske veze

* ''Калининград'' (službene stranice)
Radivoj Radić

**Radivoj Radić** (Livno, 22. januar 1954) je srpski istoričar (vizantolog), univerzitetski profesor i naučni radnik.

Radić je osnovnu školu završio u Vrnjačkoj Banji, a gimnaziju u Beogradu. Diplomirao je na beogradskom Filozofskom fakultetu na grupi za istoriju 1980. godine. Decembra 1985. godine odbranio je magistarsku tezu „*Oblasni gospodari u Vizantiji krajem 12. i u prvim decenijama 13. veka*“. U toku školske 1985/1986. boravio je sedam meseci u Atini na specijalizaciji kao stipendista grčke vlade. Doktorsku disertaciju „*Vreme Jovana V Paleologa*“ odbranio je u decembru 1991. na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Na postdoktorskom usavršavanju bio je 1997/1998. u Centru za vizantijske studije Damberton Ouks u Vašingtonu.

U Vizantološkom institutu SANU zaposlen je od 1978, trenutno obavlja funkciju zamenika direktora instituta. Od 1994. zaposlen je na Filozofskom fakultetu kao docent, a od 2007. je redovni profesor i šef Seminara za vizantologiju. Predaje i na Filozofskom fakultetu u Banjaluci od jeseni 1994, kao i na Filozofskom fakultetu u Nišu od jeseni 1999. godine. Istoriju Vizantije, a do nedavno (novembar 2010.) i Istoriju Starog veka predaje i na Filozofskom fakultetu, Univerziteta u Prištini sa privremenim sedištem u Kosovskoj Mitrovici.

Do 2007. Radivoj Radić je učestvovao na tridesetak naučnih skupova u zemlji i inostranstvu i objavio je preko 120 naučnih radova. Za knjigu „*Vreme Jovana V Paleologa (1332—1391)*“ godine 1993. dobio je Oktobarsku nagradu grada Beograda za nauku. Saradnik je i „*Enciklopedijskog prosopografskog leksikona vizantijske istorije i civilizacije*“ koji se izdaje u Atini, kao i član redakcije Zbornika radova Vizantološkog instituta (ZRVI) i Srpskog komiteta za vizantologiju.

Pored akademske karijere, Radić se poslednjih godina naročito bavi i popularizacijom istorijske nauke i posebno vizantijske istorije.

## Odabrana bibliografija
* *Oblasni gospodari u Vizantiji krajem 12. i u prvim decenijama 13. veka.*, ZRVI 24–25. (1986), 151–290.
* *Vreme Jovana V Paleologa (1332—1391)*, Beograd 1993.
* *Strah u poznoj Vizantiji 1180—1453*, I – II, Beograd 2000.
* *Iz Carigrada u srpske zemlje, Studije iz vizantijske i srpske istorije*, Beograd 2003.
* *[[Srbi pre Adama i posle njega|Srbi pre Adama i posle njega, Istorija jedne zloupotrebe: Slovo protiv „novoromantičara“]]*, Beograd 2005. (drugo dopunjeno izdanje).
* *Vizantija, purpur i pergament*, Evoluta, Beograd 2006.
* *Carigrad, priče sa Bosfora*, Evoluta, Beograd 2007.
* *Vizantija i Srbija*, Stubovi kulture, Beograd 2010
* *Konstantin Veliki, nadmoć hrišćanstva*, Evoluta, Beograd 2010.
* *Romejski svet - kratka istorija svakodnevnog života u Vizantiji, Zavod za izdavanje udžbenika, Beograd 2012.
* *Stari Sloveni, Kreativni centar, Beograd 2011.
* ''Srednjovekovni putovođa, JK Službeni glasnik, Beograd 2011.
* Strah u poznoj Vizantiji 1180-1453,Evoluta, Beograd 2014. II izdanje
* Drugo lice Vizantije - nekoliko sporednih tema, Evoluta, Beograd 2014. 
* Srbi pre Adama i posle njega, Evoluta, Beograd 2015. 
* Klio se stidi - protiv zlostavljanja istorijske nauke, Evoluta, Beograd 2016.
Crin-Blanc

***Crin-Blanc*** ili ***Crin Blanc*** () je francuski crno-bijeli kratki pustolovni film snimljen 1953. u režiji Alberta Lamorissea koji se smatra jednim od najuspješnijih i najpopularnijih filmova za djecu iz sredine 20. vijeka.

Nastao je na temelju sinopsisa Denysa Colomba de Daunanta, a radnjom je smješten u oblast Camargue u delti rijeke Rhone na jugu Francuske, poznatu po istoimenoj pasmini divljih konja. Protagonist, čiji lik tumači Alain Émery je dječak koji se nastoji sprijateljiti sa jednom od tih životinja. Film je prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio Veliku nagradu za najbolji kratki film.

Godine 1959. je René Guillot napisao istoimenu novelizaciju filma, odnosno roman za djecu koji je izdan na brojnim jezicima, uključujući srpskohrvatski. Knjiga je, slično kao i film, doživjela veliku popularnost te ušla u programe obavezne školske lektire u brojnim zemljama.

## Vanjske veze
*
*Alain Emery, le petit cavalier de "Crin-Blanc" est resté un rebelle
Risto Samardžić

**Risto Samardžić** (*Noskov*; 1895 — 1930) je bio borbeni sindikalista, član Politbiroa CK KPJ.

Sindikalnom pokretu Bosne i Hercegovine pristupio je 1910. godine. Član Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista) je od 1919. godine. Godine 1926, otišao u Sovjetski Savez na školvanje na Komunističkom univerzitetu nacionalnih manjina Zapada. Tada je postao član Svesavezne komunistčke partije (boljševika).

Oko 1929. godine Samardžić je Ciligi govorio da je Trocki bio u pravu, i da sve ove birokrate više ne žele svetsku revoluciju.

Po odluci Centralnog komiteta KPJ i Izvršnog komiteta Kominterne povučen je 1929. godine iz škole i kooptiran u Politbiro CK KPJ u Beču, a potom upućen na partijski rad u Jugoslaviju.

Uhapšen je avgusta 1930. godine u Zagrebu. Posle mučenja u zagrebačkoj policiji, umro 15. oktobra 1930. godine.
## Literatura
* **[[Mala enciklopedija Prosveta]]**, Beograd 1959. godina
Lili (film)

***Lili*** je američki igrani film snimljen 1953. u režiji Charlesa Watersa. Radnja se temelji na priči američkog pisca Paula Gallicoa. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Leslie Caron, je naivna djevojka sa francuskog sela koja se sprijatelji sa cirkuskim lutkarom (čiji lik tumači Mel Ferrer), a koji sa njome komunicira preko lutaka. Film je doživio veliki uspjeh i kod publike i kod kritike, te je osvojio posebna priznanja na Kanskom festivalu, kao i Oscar za najbolju dramsku ili humorističnu partituru. Godine 1953. je Gallico originalnu priču proširio u roman *Love of Seven Dolls*, a 1961. je po njenim motivima snimljen filmski mjuzikl Carnival!.

## Uloge
* Leslie Caron - Lili Daurier 
* Mel Ferrer - Paul Berthalet 
* Jean-Pierre Aumont - Marc 
* Zsa Zsa Gabor - Rosalie 
* Kurt Kasznar - Jacquot 
* Amanda Blake - Usne od breskve 
* Alex Gerry - Vlasnik
* Ralph Dumke - Mr. Corvier 
* Wilton Graff - Mr. Tonit
* George Baxter - Mr. Enrique

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* Various releases on LP and cd of the music from the film
Bienvenido, Mister Marshall

***Bienvenido, Mister Marshall*** () je španska crno-bijela filmska komedija snimljena 1953. u režiji Luisa Garcije Berlange. Radnja je smještena u provincijski gradić čije vlasti i žitelji doznaju kako će ih posjetiti američka delegacija u svrhu dodjele ekonomske pomoći iz Marshallovog plana. Humor se uglavnom temelji na etničkim i kulturnim stereotipovima, odnosno prikazuje kako se žitelji nastoje uvaženim gostima prikazati kao "egzotični" Španci, dok istovremeno zamišljaju američke posjetitelje na osnovu klišeja iz tadašnjih hollywoodskih filmova. *Bienvenido, Mister Marshall* se smatra važnim kao jedno od prvih ostvarenja u Španiji pod Francovom vlašću čiji je sadržaj bila eksplicitna politička satira, odnosno zato što mu se sadržaj mogao protumatičiti kao implicitna kritika službene politike režima koji se tokom Hladnog rata pretvorio u važnog američkog saveznika. Film je iste godine prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio Međunarodnu nagradu, ali i izazvao omanji skandal zbog scene u kojoj zastava SAD tone u vodu, i zbog koje je javno protestirao američki glumac Edward G. Robinson, u vrijeme tadašnjih makartističkih progona osumnjičen za komunističke simpatije i "nedostatak patriotizma". U samoj Španiji je postigao ogroman uspjeh, a neke od fraza iz filma su ušle u svakodnevni govor.

Jedna od scena iz originalnog scenarija - snovi učiteljice o susretu sa Amerikancem - bila je izbačena od strane tadašnjih cenzora. Godine 2002. ju je Berlanga snimio kao kratki film pod naslovom *[[El sueño de la maestra]]*.

## Izvori

## Vanjske veze
* Scenario filma: Tekst  na sajtu Berlanga Film Museum 
* 
* Discurso del alcalde Scena iz filma
* Predstavljanje filma na TV-emisije La 2 (TVE) *[[¡Qué grande es el cine!|Qué grande es el cine]] español*, voditelj: José Luis Garci.
** 1; 2; 3; 4; 5; 6.
* Coloquio sobre la película 26. XI 2010. 
* ''Bienvenido, Mr. Marshall... 50 años después'' ; texto en *[[PDF]]*.
The Stranger Left No Card

***The Stranger Left No Card*** () je britanski crno-bijeli kratki igrani film snimljen 1952. u režiji Wendy Toye. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Alan Badel, je ekscentrični neznanac koji dolazi u engleski gradić kako bi tamošnje stanovništvo zabavljao mađioničarskim i drugim trikovima. Radnja prikazuje kako ga građani smatraju bezazlenim prije nego što se pokažu pravi motivi njegovog dolaska. Film je sljedeće godine prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio Veliku nagradu za kratki film. Nekoliko godina kasnije je prikazan na američkoj televiziji kao zamjena za epizodu znamenite TV-antologije *[[Zona sumraka]]*.

Godine 1982. je napravljen njegov remake u obliku epizode TV-antologije *[[Tales of the Unexpected (TV serija)|Tales of the Unexpected]]* pod naslovom *Stranger in Town*, gdje je naslovnu ulogu tumačio Derek Jacoby.

## Vanjske veze
*
Klopka

**Klopka** ili **zamka** je naziv za, u pravilu mehanički, uređaj čija je svrha spriječiti kretanje, odnosno uloviti neku životinju. U širem, odnosno prenesenom značenju, klopka označava nastojanje da se neki čovjek ili grupa ljudi dovedu u situaciju u kojoj će biti zarobljeni, odnosno "biti u klopci" je izraz za situaciju u kome nekome prijeti opasnost ili nevolja, ali iz nje ne može nikako izaći.
Magia verde

***Magia verde*** () je italijansko-brazilski dokumentarni film snimljen 1953. u režiji Gian Gasparea Napolitana. Napravljen je za vrijeme ekspedicije u nepristupačnim područjima Južne Amerike te je prikazivao tamošnju floru, faunu i indijanska plemena. Neke od scena, vezanih za žrtvovanje 
životinja, su šokirali tadašnju zapadnu publiku, pa se *Magia verde* ponekad smatra pretečom kasnijih eksploatacijskih *[[mondo film|mondo]]* dokumentaraca. Premijerno je prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio nagradu za najbolji "istraživački film", a na Berlinaleu je osvojo Srebrni medvjed.

## Vanjske veze
*
*
Charles Vanel

**Charles Vanel** (21. august 1892 - 15. april 1989) bio je francuski glumac i režiser, poznat po izuzetno dugoj i plodnoj karijeri u kojoj se najviše ističe uloga u filmu *[[Nadnica za strah]]*.

## Izabrana filmografija
* *[[Queen Louise (film)|Queen Louise]]* (1927–28)
* *[[Wooden Crosses]]* (1932)
* *[[In the Name of the Law (1932 film)|In the Name of the Law]]* (1932)
* *[[Le Grand Jeu (1934 film)|Le Grand Jeu]]* (1934)
* *[[Les Misérables (1934 film)|Les Misérables]]* (1934)
* *[[The Green Domino]]* (1935)
* *[[La belle équipe]]* (1936)
* *[[S.O.S. Sahara]]* (1938)
* *[[Cristobal's Gold]]* (1940)
* *[[Le ciel est à vous]]* (1944)
* *[[The Wages of Fear]]* (*Le Salaire de la Peur*, Henri-Georges Clouzot, 1953)
* *[[L'affaire Maurizius]]* (1954)
* *[[Les Diaboliques (film)|Les Diaboliques]]* (Henri-Georges Clouzot, 1955)
* *[[To Catch a Thief]]* (Alfred Hitchcock, 1955)
* *[[Le Feu aux poudres]]* (1957)
* *[[Rafles sur la ville]]* (1957)
* *[[The Truth (1960 film)|The Truth]]* (Henri-Georges Clouzot, 1960)
* *[[Tintin and the Golden Fleece]]* (*Tintin et le mystère de la Toison d'or*, Jean-Jacques Vierne, 1961)
* *[[La steppa]]* (1962)
* *[[Rififi à Tokyo]]* (1963)
* *[[Symphonie pour un massacre]]* (1963)
* *[[Magnet of Doom]]* (1963)
* *[[Le Chant du monde (film)|Le Chant du monde]]* (1965)
* *[[Shock Troops (film)|Shock Troops]]* (1967)
* *[[Sébastien et la Mary-Morgane]]* (1970, TV)
* *[[Comptes à rebours]]* (1971)
* *[[Sept morts sur ordonnance]]* (Jacques Rouffio, 1975)
* *[[Golden Night]]* (1976)
* *[[Illustrious Corpses]]* (1976)
* *[[Comme un boomerang]]* (1976)
* *[[Alice or the Last Escapade|Alice ou la dernière fugue]]* (1977)
* *[[Three Brothers (1981 film)|Three Brothers]]* (1981)
* *[[Si le soleil ne revenait pas]]* (1987)

## Vanjske veze
*
*Charles Vanel at Find A Grave
*Photographs and literature
Klopka (razvrstavanje)

**Klopka** može označavati:

*Klopka, uređaj za lov, odnosno hvatanje životinja;
*Policijska klopka, specifična operacija policijskih i sigurnosnih organa;
*Klopka (film)
Carstvo Simeona Nemanjića

**Carstvo Simeona Nemanjića** je bila država sa sedištem u gradu Trikala u Tesaliji, koja je nastala u vreme raspada Srpskog carstva Stefana Dušana i Stefana Uroša V.

## Historija
Cara Dušana je na srpskom prestolu 1355. godine nasledio sin Uroš. U vreme Uroševe vladavine, Dušanov polubrat Simeon Nemanjić se proglašava za cara u Kosturu. Simeon Nemanjić je osvojio Epir i Tesaliju i obrazovao novu državu – posebno carstvo, kao i novu granu dinastije. 1359. godine, ova država je obuhvatala Tesaliju i Epir. Pre bitke na Marici (1371), obuhvatala je Tesaliju, Epir i Albaniju.

Simeonovo carstvo je nadživelo Uroševo, koje prestaje da postoji 1371. godine. Simeona je na prestolu, nakon smrti (1371) nasledio sin Jovan Uroš, koji je, nakon kratke vladavine, abdicirao i povukao se u monaški život. Njemu je, tokom vladavine, bilo potčinjeno nekoliko despotovina i nekoliko despota, ali mu se carevina potom raspala na mnoge manje državice. Iako je ova država nastala od teritorija koje su ranije bile u sastavu Srpskog carstva i imala vladara srpskog porekla, kao i srpsku aristokratiju, bila je locirana na pretežno grčkim etničkim teritorijama i imala je pretežno grčki karakter. Nakon završetka vladavine Jovana Uroša, u Tesaliji je uspostavljena Grčko-srpska kneževina, kojom su vladali Aleksije i Manojlo Filantropen, po narodnosti Grci.

## Nazivi države
Za ovu državu se u literaturi upotrebljavaju različiti nazivi: Carstvo Simeona-Siniše, Carstvo Simeona Paleologa, Simeonovo carstvo, Sinišino carstvo, Država Simeona Uroša Paleologa, Sinišina država, itd.

## Titule vladara
Simeon Nemanjić se proglasio za cara i samodršca i titulisao "carem Romeja (Grka) i Srbije", "carem Romeja i Srba" ili "carem Romeja i Srba i sve Albanije". Simeonov sin Jovan Uroš je takođe nosio titulu "cara Grka i Srba".

## Vladari
* Simeon Nemanjić (1359–1371), car
* Jovan Uroš (1371–1373), car


Datoteka:Decani Simeon Sinisa detalj.jpg|Car Simeon Nemanjić na fresci u manastiru Dečani
Datoteka:Megala4.png|Prepodobni Joasaf (car Jovan Uroš), desno na fresci


## Reference

## Vanjske veze
* Mapa
* Nemanjići u Grčkoj - TAMO DALEKO... U EPIRU 
* Prepodobni Joasaf srpski Meteorita
* Dinastija Nemanjića
* Između istine i legende - Povest o dva brata
Autonomna Republika Azerbejdžan

**Autonomna Republika Azerbejdžan** je bila kratkotrajna autonomna republika na području današnjeg sjeverozapadnog Irana (Iranski Azerbejdžan). Postojala je između 1945. i 1946. godine, a glavni grad je bio Tabriz. Stanovništvo ove autonomne republike su činili pretežito Azeri. 

Ova država je formirana u vrijeme Iranske krize nakon Drugog svjetskog rata, nastale zbog odbijanja Sovjetskog Saveza da se povuče sa dijelova teritorije Irana koje je držao pod kontrolom. Tada su u ovim dijelovima Irana proglašene dvije prosovjetske satelitske države, Autonomna Republika Azerbejdžan i Kurdska Republika Mahabad. Diplomatski pritisak na Sovjete na kraju je rezultirao njihovim povlačenjem, nakon čega je iranska vojska vratila kontrolu nad područjem.
Frata

**Frata** (talijanski **Fratta** [ˈfratta]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Tar-Vabriga, Istarska županija. 

## Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 58 stanovnika te 21 obiteljskih kućanstava.. Dok je prema popisu stanovništva iz 2011. godine naselje imalo 74 stanovnika. 


:

## Izvori
Milić Popović

**Milić Popović** (Kolašin, 11. XII 1961) je pesnik. Član je Odbora CANU za umjetnost. Služi se ruskim i francuskim.

Prvu pesmu objavio u časopisu Univerzitetska riječ (1982). Saradnja u periodici: Univerzitetska riječ (1981–1988), Mostovi (1982), Pobjeda (1983), Omladinski pokret (1984), Stvaranje (1984), Ovdje (1984, 1991–1992, 1999), Polja (1988, 1990), Stvaranje (1991–1992, 1995), Knjiž. reč (1991–1993), Sveske (1992–1993, 1995, 1997), Knjiž. novine (1993–1994), Serbian literary quarterly (1994), Pobjeda (1995, 1997), Revija, Quorum (1991-1995), Literatura (1992). Urednik časopisa Svjetla pozornice (Podg., 1997–1999), glavni i odgovorni urednik lista Fokus (Podg., 1998).

Zastupljen je u izboru 38 pjesnika Univerziteta Veljko Vlahović (Tg. 1984). Antologijama „Kvarenje omladine„ Z.Nikcevica (Pg.1989), „Melanholija rasta“ Z.Nikcevica (Bg.1991),“Antologija kratke price dvadesetog vijeka u Crnoj Gori“ M.Nedeljkovic (Pg 2001),“Voices from the faultline a Balkan antology“ A.Johnson i Zklin Nezic (Hampton,Virginia 2002) Priredio izbor iz studentske poezije Omladinski pokret (Tg. 1985) i Otklon: antol. crnogorske poezije druge polovine XX vijeka, sa B. Rakočevićem (Podg. 2000). Autor predg. pog. i dod. tekstova knjigama: R. F. Bulatović: Rovački kletvenik (Bg 1996); B. Brković: Poslednja verzija stvarnosti (Cet. 1998); M. M. Miljanić: Sunce u džepu (Rijeka Crnojevića 2000); R. Đ. Tripković: Kakvi smo (Podg. 2005); B. Brković: Decembar 2003 (Podg. 2005).

## Bibliografija
Није за адаптацију, pesme, Никшић 1985; Тетовирање, pesme, Тг. 1990; Монокл, pesme, Бг 1993.

## Literatra
* Z.Nikcevic: Поезија, поезија, Радио Титог., Драмски програм,Z.Nikcevic, IX, 1987
* „Kvarenje omladine„ Z.Nikcevica (Pg.1989), „Melanholija rasta“ Z.Nikcevica (Bg.1991)
* S.Radojcic „Monokl“ „Letopis „matice srpske“ 
* С. Томовић: М. П.: Тетовирање, Књиж. реч, 25. II 1991, 12
* J. Вукановић: М. П.: Тетовирање, Дневник, 3. IV 1991, 12
* Б. Ракочевић: М. П.: Тетовирање, Стварање, XLVI, 3–4, 1991, 330–333
* Б. Мрвош: М. П.: Монокл, Свеске, V, 17, 1993, 155
* G. Božović: M. P.: Monokl, Borba, 28. IV 1994, III. B.Rakocevic „Crnogorska poezija 20.vijeka“ (RTVCG jul 2012)
NGC 914

**NGC 914** (također poznat kao **IRAS 02229+4155**, **MCG 7-6-17**, **PGC 9253** i **UGC 1887**) je spiralna galaksija koja je udaljena oko 254 miliona sg od Zemlje i nalazi se u sazviježđu Andromeda. Najveći prečnik je 1,50 (111 hiljada sg) a najmanji 1,1 uglovnih minuta (81 hiljada sg). Prvo otkriće je napravio Jean Marie Edouard Stephan 30. novembra 1878. godine.

## Najbliži NGC/IC objekti
Sljedeći spisak sadrži deset najbližih NGC/IC objekata.

## Povezano
* Novi opći katalog
* Spisak NGC objekata
* Spisak galaksija

## Napomene
*  Prividna magnituda od 13,0 – Apsolutna magnituda: *M = m - 5 ((log<sub>10</sub> D<sub>L</sub>) - 1)*, gdje je *m=13,0* i *D<sub>L</sub>=78,0 * 10<sup>6</sup>*.
*  1,50 uglovnih minuta – *S = A * D * 0,000291 * P*, gdje je *A=1,50*, *D=78,0* i *P = 3,2616*.
*  Bazirano na euklidsku udaljenost.
## Reference




## Literatura
*  
*  
*  
  
## Vanjske veze
### NGC 914

*  NGC 914 na Aladin pregledaču
### NGC katalog
*  Interaktivni NGC Online Katalog
*  Astronomska baza podataka SIMBAD
*  NGC katalog na Messier45.com 
*  NGC/IC projekt 
*  NGC2000 na NASA sajtu 
*  NGC na ''The Night Sky Atlas'' sajtu
Tesalija (grčko-srpska država)

**Tesalija** je bila jedna od država nastalih raspadom grčko-srpskog carstva Jovana Uroša. Sedište ove kneževine bilo je u gradu Trikala u Tesaliji, a njeni vladari bili su Aleksije Anđel Filantropen (1373-1390) i Manojlo Anđel Filantropen (1390-1393). Obojica su nosili titulu kajsara (ćesara). Aleksije Anđel je bio vazal vizantijskog cara. Područje ove kneževine osvajaju Osmanski Turci 1393. godine.

## Reference
Republika Mahabad

**Republika Mahabad** (kurdski: *Komarî Mehabad*, službeno **Republika Kurdistan**), je bila kratkotrajna socijalistička republika na području sjeverozapadnog Irana (Zapadni Azarbajdžan). Postojala je između 1946. i 1947. godine, a glavni grad je bio Mahabad. Stanovništvo ove države su činili pretežito Kurdi, mada je obuhvaćala svega trećinu područja Irana naseljenih Kurdima. 

Ova država je formirana u vrijeme Iranske krize nakon Drugog svjetskog rata, nastale zbog odbijanja Sovjetskog Saveza da se povuče sa dijelova Irana koje je držao pod kontrolom. Tada su u ovim krajevima Irana proglašene dvije prosovjetske satelitske države, Kurdska Republika Mahabad i Autonomna Republika Azerbejdžan. Diplomatski pritisak na Sovjete je na kraju rezultirao njihovim povlačenjem, nakon čega su iranske trupe ušle u Mahabad i brzo slomile otpor. Takav ishod bio je rezultat manjkave kontrole nad kurdskim krajevima, tribalizacije kurdskog društva i generalno nepostojanje nacionalističkih afiniteta. U martu 1947. predsjednik Republike Mahabad Gazi Muhamed i više članova administracije obješeni su u Mahabadu pod optužbom za izdaju, dok su plemenski lideri pošteđeni. 

## Literatura
*  
*
Aljojuca

**Aljojuca** je grad i općina u saveznoj državi Puebla u središnjem Meksiku.

Graniči se sa općinama San Juan Atenco na jugu, Chalchicomula de Sesma na jugoistoku, Tlachichuca na istoku, San Nicolas na sjeveru i San Salvador El Seco na zapadu.

## Reference
Gradec (općina)

**Gradec** je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, u Zagrebačkoj županiji.

## Geografija
Gradec se nalazi 40 kilometara sjeveroistočno od Zagreba.
Gradec je jedna od općina u sastvu Zagrebačke županije. Kroz njega prolazi rijeka Glogovnica. Bogat je šumom.

Glavna prometna poveznica je cesta Bjelovar-Rovišće-Sveti Ivan Žabno-Cugovec-Gradec-Vrbovec-Dugo selo-Sesvete-Zagreb.
Također općinom prolazi međunarodna pruga Zagreb-Dugo Selo-Križevci-Koprivnica-Mađarska. U planu je izgradnja novog odvojka prema Sv.Ivanu Žabno, čime bi se skratio put Bjelovar-Zagreb. Na teritoriju općine postoje dva željeznička stajališta.

## Stanovništvo

Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Gradec imala je 3.920 stanovnika, raspoređenih u 20 naselja:

* Buzadovac - 134
* Cugovec - 390
* Festinec - 70
* Fuka - 120
* Grabrić - 85
* **Gradec** - 490
* Gradečki Pavlovec - 506
* Haganj - 534
* Lubena - 123
* Mali Brezovec - 90
* Podjales - 190
* Pokasin - 52
* Potočec - 104
* Remetinec - 74
* Repinec - 255
* Salajci - 88
* Stari Glog - 115
* Tučenik - 122
* Veliki Brezovec - 188
* Zabrđe - 188

## Uprava
Administrativno sjedište općine je naselje Gradec.

Dan Općine obilježava se 14. rujna.

Načelnica općine je Ljubica Ambrušec (kandidatkinja grupe birača).

## Historija
Prvi put se spominje kao feudalni posjed *Goricha Terra* 1293. godine.

## Gospodarstvo

## Značajne osobe
* Maksimilijan Vrhovac

## Spomenici i znamenitosti
1325. prvi put se spominje kapela sv. Petra (današnja crkva Ranjenog Isusa u Gradecu).
Višestoljetni dvorac koji je preuređen u školu, još iz vlasništva Maksimilijana Vrhovca.

## Obrazovanje
Osnovna škola od prvog do osmog razreda.

## Kultura

## Sport

## Vanjske veze
* Stranice općine Gradec
Lista općinskih načelnika u Hrvatskoj

Ovo je popis **[[načelnik općine|općinskih načelnika]]** hrvatskih općina (stanje 2. lipnja 2009.):

## Povezano
* Načelnik općine
* Popis općina u Hrvatskoj
* Lokalni i područni (regionalni) izbori u Hrvatskoj

## Izvori
* Informacije o rezultatima izbora po županijama  (stanje: 2. lipnja 2009.)