New York Yankees

**New York Yankees** (doslovno: "Njujorški Jenkiji") je američki profesionalni bejzbolski klub sa sjedištem u njujroškoj općini Bronx koji se natječe u Istočnoj diviziji Američke lige (AL), odnosno Major League Baseballa (MLB). Predstavlja jedan od osam originalnih klubova AL-a, a osnovan je godine 1901. u Baltimoreu kao Baltimore Orioles. Dvije godine kasnije klub se preselio u New York i postao New York Highlanders, prije nego što je kao službeno ime uzeo "Yankees" godine 1913.

Klub je u vlasništvu Yankee Global Enterprises, društva s organičenom odgovrnošću kojim upravlja porodica Georgea Steinbrennera, koji je otkupio klub 1973. godine. Bivši trećeg bazan (third baseman) Aaron Boone je klupski menadžer, a opći menadžer Brian Cashman. Yankees je kao domaći teren koristio stadion Yankee Stadium od 1923. do 1973. te od 1976. do 2008. godine. Godine 2009. se preselio na novi stadion, koji također nosi ime Yankee Stadium, nakon što se prethodni bio zatvorio. Klub godinama dolazi na prvo mjesto posjećenosti utakmica MLB.

Također se smatra jednim od najuspješnijih klubova u historiji profesionalnog sporta, s obzirom da je 18 puta osvojio prvenstvo divizije, 40 puta naslov prvaka Američke lige i 27 prvenstvo Svjetske serije, a što sve predstavlja rekorde MLB. Četrdeset četiri igrača i 11 menadžera Yankeesa su ušli u Kuću slavnih bejzbola, a među njima su imena kao Babe Ruth, Lou Gehrig, Joe DiMaggio, Mickey Mantle i Yogi Berra. Nastojeći osvojiti prvenstva, klub je postao poznat po visokim honorarima za igrače, posebno pod bivšim vlasnikom Georgeom Steinbrennerom. Prema podacima časopisa *[[Forbes]]* iz 2013. godine, Yankees su najskuplji sportski klub u SAD i četvrti najskuplji na svijetu, a njegova vrijednost se procjenuje na oko 2,3&nbsp;mrld. $. Yankees su također poznati po fanatičnim navijačima, a oni, pak, po neprijateljstvu prema drugim klubovima MLB; njihovo rivalstvo sa Boston Red Soxima je jedno od najpoznatijih u svjetskom sportu.

Od 1903. do 2019. godine, ukupni rekordni gubitak Yankeesa je 10.378–7.840 (procenat pobede od 5.70).

## Historija

Dok Yankees su jedan od najstarijih i najuglednijih timova profesionalnog bejzbola u Sjedinjenim Državama, njihovo porijeklo se može pratiti od prvih dana Američke Lige koja je počela 1901 godine.

### Poreklo
Franšiza je počela 1901 kao **Baltimore Orioles**, povelju ekipa Američke Ligu koji je prvo dodeljen gradu Baltimoru, Maryland. Ligu je osnovao kao glavna liga organizacija od svog bivšeg statusa regionalne manje lige te godine pod njenim predsjednikom, Ban Johnson, zbog protivljenja rivalske Nacionalne Lige u njegovim ranijim planovima da s njim posluje u prijateljskim odnosima. Baltimorski tim je prihvaćen zbog opozicije koju je postavila New York Giants protiv planova lige da stave svoj tim y gradu New York. Između 1901. i 1903. godine, mnogi igrači i treneri na listi Oriolesa prebacili su se u reprezentaciju Nacionalne lige, Giantsi. Na početku je novi menadžer tima bio bivši menadžer istoimenog tima iz 1899. godine, John McGraw, koji je takođe imao vlasnički udeo u mladoj ekipi, ali kako je tim zauzeo peto mesto na tabeli na kraju sezone 1901 i bio poslednji u ligi sledeće godine, uporedo sa malim brojem posećenosti, i brojnim sporovima između Johnson i McGrav zbog disciplinskih pitanja, kao i glasina o prebacivanju tima u grad New York od strane predsednika AL, kasnije je napustio klub, postajući menadžer Giantsi od Nacionalne lige i prebacio je u taj klub interesovanje svog tima.  Nakon toga, pridružili su mu se još neki igrači, uključujući Rogera Bresnahana i Joea McGinnitija. Nakon što su Oriolesi odustali od igre jer nisu imali dovoljno aktivnih igrača, liga je ponovo stekla potpunu kontrolu u sezoni 1902. Prema autoru Martiju Appelu, predsednik lige, Johnson, naredio je da se tim "napuni igračima koji su u osnovi određeni od strane ostalih timova kako bi se odigrao raspored".

Da reši krizu, što je dovelo do povećanja plata profesionalnih bejzbol igrača širom zemlje, y januaru 1903 godine, održana je "mirovna konferencija" između dvije lige kako bi se riješili sporovi i pokušalo da koegzistira. Na konferenciji, Johnson je zatražio da njegov raniji plan bude odobren od strane lige kako bi stavio svoj tim u grad New York, da igra zajedno sa dva gradska tima Nacionalne lige, New York Giants i Brooklyn Dodgers.  Bila je stavljena na glasanje i odobreno je od strane 15 od 16 vlasnika tima. Bilo je to januara 1903 godine kada je kada je tim zvanično prebačen u New York sa svojim novim vlasnicima, Frank J. Farrell i William S. Devery. Par je tim platio 18.000 USD. Tokom više od pola veka, kupovina franšize bila je poslednja velika promena u sastavu timova koji su činili Major League Baseball.

### Idite u Nev Iork i godine kao Highlanders (1903-1912 godine)
Hilltop Park (zvanično poznat kao "American League Park"), koji je izgrađen u jednoj od najviših tačaka Gornjeg Manhattana - između 165. i 168. ulice, otvoren je tog proleća kao novi dom tima. Tim je dobio ime za **New York Highlanders**, zvanično bejzbol klub "Greater New York" u poštovanju prema uspostavljenom Giantsi koji su tada bili bazirani na Polo Terenu. Navijači su verovali da je ime izabrano zbog povišene pozicije tima u Gornjem Manhattanu, ili kao potvrda škotsko-irskog nasleđa predsednika tima Josepha Gordona (Gordon Highlanders je bila poznata škotska vojna jedinica). Među novim timima stečenih igrača su bili i vanserijski igrači outfielder Willie Keeler i bacač Jack Chesbro. Prvi menadžer novog tima tokom inauguralne sezone 1903 godine bio je bivši Chicago White Sox, Clark Griffith, nezvanično, bio je i prvi kapiten novog tima.

Tokom svoje prve pune godine u gradu, tim su obično nazivali **Amerikancima Njujorčani** (*New York Americans*). Tim se u časopisu Evening Journal pominjao i kao „Invaders“ (*okupatori*).   1904. godine, sportski urednik Jim Price iz novine *New York Press* dao je timu novi, neslužbeni i budući stalni nadimak - "Yankees" (Yanks, sinonim za „Amerikanci“, tim što su američki leguri) - jer se bilo lakše uklopiti u naslove vesti. Slučajna upotreba ovog nadimka nagoveštava da je on već bio u popularnom leksikonu, iako će "Highlanders" i dalje biti glavni (i podjednako neslužbeni) nadimak još nekoliko godina.

U sezonama 1904, 1906 i 1910 godina, Highlandersi su završili na drugom mestu u Američkoj Ligi. Tokom sezone 1904 godine, seme je posađeno budućim međusobnim rivalstvom kada se tim suočio sa Amerikancima Bostona (kasnije poznatim i kao Red Sox (*Crvene čarape*)) u odlučujućem delu sezone, serija je pobedjena, ali Highlanders je izgubio zastavicu lige u prvoj utakmici pet. Tokom te sezone, bacač Jack Chesbro dobio 41 utakmicu za klub kao početni bacač, jedan od mnogih rekorda koje je postavila mlada franšiza. U ovom trenutku nije postojao formalni sporazum na Svetskoj Seriji u kojem bi pobednici AL i NL igrali jedni drugima. U sezoni 1910. godine, ekipa, koji je već propao kao što je prikazano 1905 i 1906, a završio je gore 1908 i 1909, što je dovelo do mnogih promena u menadžmentu, još jednom je završio na drugom mestu, ali se nije borio za ligu prvenstvo. Menadžer George Stallings i prvi bazan Hal Chase, tadašnji kapiten tima, pred kraj regularnog dela sezone, sukobio se, suočen sa protivljenjem Ban Johnsona, koji je želeo da on podnese ostavku na mesto menadžera, Stallings je kasnije podneo ostavku, a Chase je postao menadžer igrača za poslednjih 14 utakmica u sezoni.Do naredne sezona 1912 godine, tim je završio na šestom mestu u finalnom poretku. Početkom sezone, prvi pod novim menadžerom Harrijem Volvertonom koji je zamenio Chasea nakon što je podneo ostavku, New York je dozvolio Giants-u da igra u Hilltop Parku nakon što je Giantsov stadion, Polo Terenu, izgoreo; aranžman je trajao do 28. juna, kada je otvorena obnovljena Polo Terenu. Do kraja sezone, sa rekordnih 50-102, pobjednički postotak od, 329, najniži ikada za klub, ekipa je zauzela posljednje mjesto na ljestvici.

Nakon prvih par sezona u New Yorku, vlasništvo tima je retko ulagalo u nove igrače. Vlasničke grupe Farrell i Deveri trošile su svoj novac na lične aktivnosti kao što su kockanje, ostavljajući im malo toga da uđu u tim. Njujorški zvezdaš, Chase, često se družio sa kockarima. Autor Jim Reisler nazvao ga je "najsretnijim igračem koji je ikada igrao igru" zbog izveštaja da je učestvovao u nameštanju igara. Do kasne sezone 1912. godine, klub je takođe imao poteškoća da privuče navijače u Hilltop Park.Na kraju sezone, Farrell je tražio lokaciju za izgradnju novog stadiona za mlade franšize.

### Novi vlasnici, novi dom i novo ime: Godine na Polo Zonoma (1913-1919 g.)

Kasnije, od 1913. do 1922. godine, Highlanderi su delili Polo Terenu sa drugim stanarima, Giantsi od Nacionalne lige. Pre sezone 1913. godina, tim je prvi put stekao zvaničan nadimak postajući ime koje se koristilo do danas - **New York Yankees** (*"Njujorški Jenkiji"*). Pre te godine, ili "Yankees" ili "Yanks" često su se koristili od 1904 g. u novinama poput *New York Evening Journal* pošto je "Highlanders" teško bio da se uklopi u naslove. U to doba su takvi nadimci za profesionalne bejzbol ekipe bili uobičajena pojava.

Već sredinom decenije vlasnici Iankeea Farrell i Deveri postali su otuđeni i trebalo im je novac, u kombinaciji sa malim finišima i neuspešnim prebacivanjem jednog od njihovih vodećih bacača u kratkotrajnu Saveznu Ligu (1914-1916 g.). Iankei su retko bili profitabilni tokom prethodnih 10 godina i nosili su dugove u iznosu od 20 000 USD do trenutka kada je tim pronašao nove vlasnike u zimu 1914. godine.  Novi vlasnici pronađeni za rastuću franšizu bili su magnat pivare Jacob Ruppert i bivši inženjer vojske Sjedinjenih Država Tillinghast L'Hommedieu Huston, veteran španskoameričkog rata. Prodaja novim vlasnicima završena je 11. januara 1915 g., uz kombinovano plaćanje od strane duela 460.000 dolara. Da bi poboljšao tužno stanje ekipe koju je Ruppert nazvao "siročad loptačkim klubom, bez sopstvenog doma, bez igrača izvanrednih sposobnosti, bez prestiža", tim je počeo da stječe nove talente drugih timova, kao i poboljšavajući kućne uzgoje igrači. Tokom sezone 1915, tim je napravio svoju prvu veliku akviziciju, kada je doneo bacač Bob Shavkei iz Philadelphijske atletike. Ali sezona je završena Iankijima koji su postavljeni na šesto mesto, sa 69 pobeda i kod kuće i na putu. Bila je to sezona u kojoj se prototip uniforme nosi danas. Kod kuće, Iankees su nosili belu boju s prugama i isprepleteni logo "NY" tokom igara na Polo Terenu; ovo ostaje njihov uniformni dizajn kuće i danas. Na putu je korišćen modifikovani oblik uniformi Highlandersa iz 1913. godine, bio je siv sa rečima *NEW YORK* (*"Njujork"*) preko grudi, slične putne uniforme danas se nose.

Nakon akvizicije trećeg bazan Franka "Home Run" Bekera iz Atletike, Iankees iz sezone 1916 godine je imao 80 pobeda i većinu sezone se borio za zastavicu AL pre nego što je pretrpeo povrede ključnih igrača, uključujući i samog Bekera.Tim je završio na 6. mestu sve do kraja sezone 1917 godine, nakon toga, dok se suvlasnik Huston borio u inozemstvu kao dio američkih snaga u zapadnoj Europi tijekom Prvog svjetskog rata, Bill Donovan, menadžer kluba od 1915 g., kasnije ga je zamenio novi menadžer, Miller Huggins. Sledeće sezone 1918. godine tim se borio za ligaško prvenstvo u sezoni skraćenoj tadašnjim ratom koji je trajao i gubitkom mnogih njegovih igrača na vojnu službu, ali je završio na četvrtom mestu na tabeli 60-63. Tokom izvansezone koja je usledila, sreća tima se poboljšala kada su trgovinom stekli tri igrača od tadašnjih svetskih prvaka, Crvene čarape Bostonom, outfielder Duffy Lewis i bacač Ernie Shore, koja je usledila naredne sezone, 1919. godine, trgovinom timu bostonskog bacača Carlom Mays za dva igrača i 40.000 dolara sredinom godine, trgovinom koja je dovela do spora između timova i predsednika lige, Johnson, koji se suprotstavio sporazumu, ali nije uspeo da ga blokira.

Te sezone, ukidanje plavih zakona dovelo je ekipu do igranja nedeljnih utakmica na stadionu Polo Zonoma prvi put u svojoj istoriji, a posećenost tima je porastala na oko 619.000 pristalica, što je potez koji će primorati Giantsi od Nacionalne lige da presele tim da obezbede još nedeljnih utakmica za svoje pristalice.  Na kraju te sezone, tim je završio na trećem mestu sa poboljšanim rekordom od 80–59, Mays je timu dobio novi rekord bacanja u franšizu od 9-3. Offsezona iz 1919. godine kasnije bi se pokazala kao prekretnica koju je tim čekao.

### Era Babe Ruth počinje (1920-1922)
U godinama oko 1920. godine, Yankees, Crvene čarape i Beo čarape Chicago imao je dužnost.  Trgovine između tri loptačka kluba antagonizirale su Ban Johnsona i timovima dobile nadimak "The Insurrectos". To se dobro isplatilo Iankeesima jer su tokom decenije povećavali svoje plate.

Sve je počelo istorijskim dogovorom koji bi zauvek mogao promeniti tim i bejzbol. Tim je 26. decembra 1919. godine sklopio sporazum sa Crvene Čarapeom o kupovini outfielder Babe Ruth za 25.000 dolara u gotovini i 75.000 dolara u menicama. Pre te kupovine od strane Iankeesa, Ruth, dok je sa Crvene Čarape, nakon 11 domaćih trka postignutih u godini pre koje je vezala Tilli Valker iz Atletike, 1919. postavila je novi domaći rekord u jednoj sezoni, sa 29. Istovremeno, tražio je novi ugovor koji će mu udvostručiti godišnju platu od 10 000 američkih dolara, što je dovelo do kupovine decembra od strane organizacije Iankees.  Ta kupovina bila je najtalentovanija akvizicija koju je tim imao od ekipe iz Bostona, čiji je tadašnji vlasnik, Harry Frazee, trgovao ne samo onom već i ostalim igračima tima, za velike sume novca za finansiranje njegovih pozorišnih produkcija, i započela je nova era istorije Iankee-a. Prema autoru Glenn Stout-u, taj posao, koji je objavljen 5. januara 1920 g., bio je rekord „najpoznatija transakcija u sportu“, a ishod te istorijske trgovine proganjao je Crvene Čarape u narednih 86 godina, raspon u kojem tim nije osvojio nijedno prvenstvo Svetske Serije. Ova pojava je na kraju postala poznata kao **Kletva Bambinova** (*Curse of the Bambino*), jer je neuspeh Crvene Čarapea i uspeh Iankija izgledao gotovo natprirodno, a čini se da potiču iz te jedne trgovine. Međutim, tek je 1990. godine Dan Shaughnessi iz novine The Boston Globe napisao knjigu sa istim naslovom kojom je prokletstvo objavljeno.

Sezona 1920, prva sa Ruth sada sa timom, bila je sezona koja je za dobro promenila bogatstvo tima. Kao i veština na terenu, Ruth je imala veću životnu ličnost, privlačeći njega i njegov tim ogromnu količinu štampe i pažnje javnosti. Na kraju sezone 1920 g., Iankeesi, koji su ponovo zauzeli treće mesto na tabeli Američke lige, bili su prva ekipa ikada u MLB da bi prisustvovali više od milion fanova koji gledaju njihove utakmice, tim je ukupno imao 1.899.422 pristalica na Polo Terenu. Te godine, u utakmici 16. avgusta protiv Indijanaca, teren od Maisa udario je Indijance kratkim stopom Rai Chapman u glavu, što je dovelo do njegove smrti; Iankees je propao nakon incidenta, dok je Cleveland uhvatio zastavicu lige, što je završilo timskim rekordom od 95 pobeda u igri. Samo u toj sezoni Ruth je pogodila 54 domaće trke, što je novi rekord, a ukupni učinak je bio drugi od Philliesa, ali viši od ostalih timova MLB. Iste godine, tim se takođe uključio u još jedan spor sa Banom Johnsonom, ovog puta zbog smene postojećeg upravljačkog tela bejzbola, Nacionalnom komisijom, nakon što su se pojavili izveštaji da je Svetska serija 1919. godine popravljena. Jedno vreme se pričalo o prelasku Yankija u Nacionalnu ligu, dok je tim podržao još 10 timova, uključujući čitavu iz NL, formiranje tročlanog nacionalnog odbora koji bi upravljao celom MLB-om i čiji su članovi izabrani izvana bejzbol, što je dovelo do imenovanja prvog nacionalnog komesara, Sudija Kenesaw Mountain Landis, koji je funkciju preuzeo 12. novembra 1920 godine.

Njegova veština i šarm dopadli su se velikim segmentima stanovništva Njujorka; Stout je napisao da je "pripadao svima." Do trenutka kada je okončana njegova karijera, Babe Ruth je postigla 659 trčanja kod kuće i postigla 1,959 trčanja; Obe ocene su timski rekordi od 2018. On je drugi u klupskoj istoriji sa 1.978 trčanja i upisao je 2,518 pogodaka kao Iankee, treći na timskom spisku svih vremena, igrao je u četiri ekipe šampionata u Svetskoj seriji. New York je 13 od 15 sezona Ruth sa timom bio lider prisustva u celoj američkoj ligi; Iankees su takođe postali solidno profitabilni, zarađujući preko 370.000 dolara 1920. godine i ostajući u crnom do kraja dekade. Njegovo mnoštvo domaćih trčanja pokazalo se toliko popularnim da su Iankees počeli privlačiti više ljudi nego njihovi parovi iz Nacionalne lige, Giants, koga su zajedno delili na Polo Zonoma. Kao rezultat sve veće popularnosti, Giants, na čelu sa tadašnjim vlasnikom tima Charlesom Stonehamom, odlučili su da nastave sa planiranim uklanjanjem svojih partnera iz američke lige sa stadiona, ali su je u tome sprečili, što je kasnije rezultiralo davanje u zakup daje još dve godine Yankijima na njihovom stadionu, kako su se dogovorili i vlasnici ekipe i Iankiji, bez izlaganja posle sezone 1922. godine.

Iankees je sezonu 1921. godine, u kojem je započeo period od 44 godine u kojem su Iankees, prema autoru Richarda Vortha, "najveće pobedničko pobedničko 'carstvo u sportu", započeo prvom generalnim menadžerom tima, bivšim menadžerom Crvene Čarapeom Ed Barrow, koji je sklopio brojne trgovine sa svojim bivšim klubom, uključujući i jednu odmah posle odlaska, koja je dovela lovaca Vallija Schanga i bacača Vaite Hoit u klub u usponu. Ruth je nadmašila vlastiti rekord pogodivši 59 domaćih trka i vodila cijelu MLB sa .512 markom za sezonu. Na kraju regularnog dela sezone, prvi put u svojoj istoriji, kao šampion američke lige, osigurao je kvalifikaciju svojoj prvoj Svetskoj Seriji sa 98 pobeda u igri, sa razlikom 4 1⁄2 igre nad Clevelandom. Ali Iankeesi, koji su dominirali u prve dve utakmice od ukupno devet, na kraju su poraženi od Giants-a koji su dobili pet preostalih utakmica. Ruth je pretrpela infekciju ruke, što mu je ograničilo vreme igranja u kasnijem delu serije.  On i napadač Bob Meusel učestvovali su u izložbenim igrama tokom van sezone, kršeći pravila MLB-a zabranjujući igračima da timovi koji su pobedili u zastavicama da koriste barnstorming nakon Svetske serije. Sezonske suspenzije smatrane su mogućnošću, ali Landis je odlučio da suspenduje par na šest nedelja u sezoni 1922 g., u samoj sezoni u kojoj je započela gradnja na onome što će biti njihov budući stadion.

Taj tretman divova u prethodnoj sezoni naterao je jenke da nastave planiranu izgradnju novog stadiona te godine, kada su nabavili plac u Bronku nedaleko od i ispred vidokruga, Coogan's Bluff, koji je samo miljama udaljen od tadašnjeg trenutnog stadiona, Polo Zonoma. Dok je gradnja stadiona počela 22. maja 1922. godine, Iankeesi su već bili jedna od najboljih sezona do sada i pojavili su se još jednom u zaključku regularnog dela sezone kao šampionski tim Američke lige sa 94 pobede u igri, koji završava ispred St. Louis Browns-a. U Svetskoj seriji Iankei su se ponovo suočili s Giants-ovima u meču za Nev Iork; serija se promenila u format najboljeg od sedam te godine. Giants je pobedio Iankeese u pet utakmica, uključujući i onu koja je završila neodlučeno kad je suspendovan zbog mraka.

### Novi stadion, Ubica za red i prve pobede u Svetskoj seriji (1923-1928 g.)

Sezona 1923. godine je započela uvodnom igrom u njihovom tada novom domu, Stadionu Iankee, 18. aprila, u prisustvu guvernera države Njujork Al Smitom koji je tog dana bacio prvi meč direktno u rukavicu lovaca Valli Schang-a, pobedom od 4-1 nad svojim rivalom, Crvene čarape, s tim što je Ruth postigla prvu domaću vožnju u onome, trkački trčanje kući na desnoj strani stoji, što bi se moglo nazvati "Kuća da je Ruth izgrađen" napisao ni manje ni više nego sportski pisac Fred Lieb iz novine *New York Evening Telegram*.   Novi stadion, koji je bio trostruka paluba, prvobitno je osmišljen da primi više od 55 000 gledalaca; kasnije je mogla da drži preko 70.000 u jednoj igri. Sumnje koje su drugi imali o tom timu i njegovom mestu na bejzbol sceni Njujorka, sada su počele da blede jer je novi stadion bio svedok uspona tima još jednom na šampionat Američke lige treću godinu zaredom, jer je redovna sezona dolazila do kraj. Te godine i sama Ruth je doživela preporod nakon što je dobila vokalne kritike za svoj nastup na Svetskoj seriji iz 1922. godine. Podelio je prednost MLB-a sa Cy Williams pogodivši 41 domaću trku i imao je najbolji uspeh u karijeri .393; njegov nastup dobio mu je nagradu za najvrednije igrače (MVP), ali nije osvojio batinsku titulu. Budući da su još jednom šampioni američke lige, Iankei su se takmičili u Svetskoj seriji za drugu godinu zaredom, u kojoj je Ruth postigla tri domaća kola kako bi pomogla timu da osvoji svoj prvi šampionat pobedivši u šest utakmica. U toj seriji, napadač Casei Stengel iz Giants-a pogađa u dve od prve tri utakmice Svetske serije, ali Iankees je prevladao. Izvan terena, Ruppert je donio Hudson-ov udio u vlasništvu organizacije Iankees za 1.250.000 dolara, postajući tako puni vlasnik tima.

Sledeće dve godine, Iankiji nisu napredovali u svetskoj seriji, do sezone 1925 g., tim je završio na sedmom mestu ukupnog poretka američke lige. Te godine obeležile su poslednji poraz sezone do 1965. godine; 39-godišnja linija pobedničkih sezona je rekord MLB. Ali te sezone debitantski nastup buduće ekipe legende doživeo je u prvom bazanu Lou Gehrig. Debitovao je te godine, zaradio mesto u veznom redu od koga se ne bi odrekao skoro 15 godina, tada beležene uzastopne igre odigrale su se u nizu.  Pre nego što je započela sezona 1926. godine, Iankees je uneo više izmena u spisak ekipa, ojačavši svoju bazu talenta za bolje šanse za osvajanje šampionata. Jedan od onih koji su se pridružili te godine bio je napadač Toni Lazzeri, koji je proveo više od decenije kao deo tima. Performanse Nev Iorka na terenu nadmašile su predsezonska očekivanja, a pobednički niz od 16 utakmica u maju dao je ekipi znatne prednosti. Sa konačnom razlikom od tri utakmice nad Indijancima, tim je još jednom ušao u Svetsku seriju kao šampionski tim američke lige. Pobijedivši u tri utakmice protiv Kardinala i izgubivši dvije, na kraju je tim izgubio u finalnoj utakmici, a konačni ishod bio je neuspjeli pokušaj ukradene baze Ruth, koja je postigla četiri domaća trčanja. Gehrig, Ruth i Lazzeri činili su jezgru u kojoj je tim dominirao profesionalnim bejzbolom do druge polovine 1920-ih.

Do 1927. godine, Iankei su još jednom potvrdili svoju dominaciju u američkoj ligi. Njihov sastav, koji je obuhvatao imena poput Ruth, Gehrig, Lazzeri, Meusel, Mark Koenig i Earle Combs, bio je poznat pod nazivom **Red za ubica** (*Murderers' Row*) zbog njegove snage udaranja. Zaista, tim iz 1927. godine, postavivši tako izuzetnu oznaku ne samo zbog svojih veština udaranja, već i zbog bacanja i vođenja terena, uvršten je među sjajne timove u istoriji bejzbola. Osvojili su zastavicu lige sa neverovatnih 110 pobeda, što je slomilo prethodnu američku ligu od 105 (postavljenu u Boston Red Sox iz 1912. godine) i ostaće jednosezonski rekord američke lige, sve dok je nisu srušili Klivlendanski indijanci 1954. godine.. Pre nego što su osvojili prvenstvo tog septembra, Iankei su početkom maja zauzeli prvo mesto na tabeli, a krajem juna postavili su rekord od 49-20, što im je dalo veliko vođstvo u tabeli AL-a, a bilo je nezaustavljivo posle, što je kasnije dovelo do njihove kvalifikacije za Svetsku seriji još jednom. Ovo je bila prva godina da su Iankei priznali nadimak svog tima u uniformama, iako u cestovnim uniformama. Njihove kućne uniforme ostale su bez ikakvog logotipa, osim "NY" na kapama. Ruth i Gehrig obojica su dosegli rekordne brojeve rome u toku te godine. Za Ruth je postigao 60, što je rekordni plasman u ligi koji bi ostao dugih decenija. U međuvremenu, Gehrig je postigao 47 domaćih trka te godine, a svojih 175 RBI-ja je osvojio američku ligu, za ove podvige osvojio je svoju prvu nagradu za najvrednijeg igrača AL-a.U Svetskoj seriji, Iankei su osvojili prvenstvo još jednom, pomestivši seriju protiv protivnika Nacionalne lige, Pittsburgh Piratesa, u 4 utakmice. Serija je završena pobedom Iankee-a na gostovanju kod kuće zbog trkača koji je postigao pogodak na divljem terenu u finalnom inningu, što se jedino dogodilo u istoriji bejzbola.

Da bi započeli sezonu 1928. godine, Iankees je trčao 34–8 i preuzeo značajne prednosti. Atletika ih je potjerala za zastavicu AL-a krajem sezone, ali Nev Iork je još jednom osvojio naslov prvaka. Tu sezonu će obeležiti smrt bacača Urban Shocker umro je u septembru zbog komplikacija od upale pluća, baš kao što je tim ubrzavao put ka još jednom šampionatu. Suočili su se sa Svetskom serijom kasnije te godine, prvaci Nacionalne lige, Kardinali Saint Louis, i nakon četiri direktne igre, pomestili su tu seriju da bi osvojili šampion. Polazeći od regularnog dela sezone sa 54 kola, Ruth je imala još tri i prosek od .625 u seriji, dok je Gehrig pogodio .545 sa četiri za ukupno 27.

### Period McCarthy i poslednje godine Ruth (1929-1935)
U vreme kada je sezona 1928. počela za Iankeese, već su postojale ogromne kritike od strane navijača ostalih timova u ligi. Ovi navijači su oduzeli dominaciju ekipe, osvojivši tri izravne zastavice američke lige i dva prvenstva Svetske serije. Odlučan da zadrži status tima i novostečenu sportsku slavu, Ruppert je odbio da izvrši zahteve navijača da "razbiju Iankeese" i izbegao je kritičare koji su želeli da razdvoji dinamički duo tima, Ruth i Gehrig, prodajući kasnije drugom tim. Počevši od 16. aprila te godine, Iankees je stavio brojeve dresa igrača na leđa svojih belih kućnih i sivih putnih uniformi, čime su postali prvi MLB tim koji je trajno postavljao brojeve igrača u svojim uniformama. Ali Atletika je nastavila, uskraćujući timu zastavicu i šansu da se plasira na treće mesto u Svetskoj seriji, i tako je tim završio sezonu na drugom mestu u finalnom poretku. 25. septembra iste godine umro je prvi menadžer  tima, Miler Huggins, a na tom mestu ga je nasledio Art Fletcher. Bob Shawkey preuzeo je menadžment u sezoni 1930 godine, ali tim je završio na tabeli na trećem mestu. 

1931. godine započinje tim što je imenovao novog menadžera koji će zameniti otpuštenog Shavkeija, Joea McCarthija, koji će predvoditi uzde franšize. U svojoj prvoj sezoni kao menadžer ekipe, tim je osvojio 94 utakmice, ali je završio na drugom mestu iza Atletike. Ovaj tim je značajan po tome što drži rekorde moderne MLB za timove ostvarene u sezoni sa 1,067 (6.88 po proseku igre). McCarthijev tim prolazio je prelaz iz godina Ubica; među novim igračima koji su dodali te godine su Bil Dickey, koji je prvi put igrao za Iankees 1928. godine, i bacači Red Ruffing i Lefty Gomez. Ruffing, koji je imao rekordnu stopu od 39 do 96 sa  Crvene Čarape-om pre nego što je prebačen u Nev Iork, završio je 231–124 u karijeri kod Ienkija. Takođe, prvi bazan Lou Gehrig postavio je rekord američke lige vozeći se u 184 vožnje, oborivši sopstveni rekord od 175 postavljenih 1927. godine.

Tokom sezone 1932. godine, Iankeesi, pod vodstvom menadžera McCarthija, postali su prvak američke lige sa 107 pobeda, dovoljno za vođstvo lige u 13 utakmica nad Atletikom i ponovo su se vratili u Svetsku seriju.  Oni bi ušli u postsezonu kao prva ekipa u istoriji MLB-a koja je prošla čitavu sezonu a da ne budu isključeni. Tog oktobra pobedili su Chicago Cubs u četveronošnoj igri, što bi bilo zapaženo da će biti poslednja svetska svetska serija koju je Babe Ruth igrala kao deo Iankeesa. Gehrig je imao tri domaća trčanja, osam RBI-ja i prosečan prosek od 5,029 za seriju, dok je Ruth doprinela par domaćih trka u trećoj utakmici na Vriglei Field-u u Chicago. Drugi od Ruthinih trka u kući bio je njegov "zvani hitac" (*called shot*); nakon što je pokazala prema centralnim tribinama, prema nekim izveštajima za štampu posle utakmice, Ruth je domaćini prekinula 4-4 u petom iningu. Iako se izveštaji o incidentu veoma razlikuju, autor Eric Enders nazvao je domaću trku „hitom koji se najviše razgovarao u istoriji bejzbola“. Tokom sredine regularne sezone, Gehrig je postao prvi igrač bejzbola u 20. veku koji je pogodio četiri domaća trčanja u jednoj utakmici (što je bilo 3. juna iste godine). Prvi spomenik mnogih koji je postavljen na terenima stadiona postavljen je 20. maja, u čast pokojnom upravniku Milleru Hugginsu, koji je bio odgovoran za pobede ostvarene tokom 1920-ih i izgradnju stadiona.

Do 1933. godine, baš kao što su njihove finansije bile opterećene velikom depresijom, Iankees su počeli da smanjuju svoje plate. Bez obzira na to, na sastav tima je minimalan uticaj u odnosu na Atletiku, koji su bili prinuđeni da prodaju ključne igrače kako bi smanjili svoje troškove.  Do 1935. godine, nakon pada performansi sa timom u sezonama 1933. i 1934. godine, u kojima su Iankei zauzeli drugo mesto u ukupnom poretku lige, Ruth je zvanično oslobođena od organizacije Iankees  u kasnu zimu 1935. godine. Do tada, stari igrač je takođe predstavljali su tim u prvim izdanjima ljetne igre All Star MLB (1933. i 1934 godine). Uz dobru notu, Lou Gehrig je osvojio nagradu Triple Crown 1934. godine, a sledeće godine je postavljen za devetog kapitena ekipe od strane tima koji je video njegove liderske veštine od vitalnog značaja za vođenje igrača ovog tima u narednim godinama. Iankees su 1935. godine ponovo završili na drugom mestu iza Tigrova Detroit u sezoni u kojoj je bio svedoci centralnog veznjaka Earle Combsa da igra poslednje utakmice sa ekipama.

Njujork je počeo da vidi rezultate inicijative za kupovinu timova manje lige u nastojanju da smanje troškove dobijanja igrača; nakon što su kupili svoj prvi malonogometni klub 1929. godine, Iankees je imao sistem od 15 ekipa do 1937. Igrači razvijeni u sistemu farmi ušli su u Iankee liniju početkom sredinom 1930-ih, a početkom 1960-ih ovo je ostalo primarna akvizicija igrača metod. Joe DiMaggio, nasljednik Ruthinih dana slave, uskoro bi bio spreman da postane diplomski rad takvog sistema, tokom sezone 1934. godine potpisao se za klub manje lige pridružen timu u San Francisku, Seals.  McCarthi je radio na regulisanju ponašanja igrača u oblastima kao što su mentalni fokus i odijevanje van terena; Iankiji su stekli "korporativni imidž" koji su zadržali dugi niz godina.

### Obnovljena dominacija profesionalnog bejzbola (1936-1941 godine)
Iankees je započeo sezonu 1936. godine novim amaterskim slobodnim agentom, Billiem Johnsonom. Ali upravo je Joe DiMaggio postao zvezda u usponu u timu, napravivši prvu veliku ligašku utakmicu sa klubom 3. maja te godine. Do kraja te sezone, rastući rookie imao je prosek od .323, 29 trčanja kod kuće i 125 RBI. Gehrig je za svoju sezonu osvojio nagradu MVP AL, u kojoj je pogodio 49 domaćih trka u karijeri, sa prosečnim prosekom od .354 i 152 RBI. Pored toga, Toni Lazzeri je postao prvi igrač koji je postigao dva grand slama u jednoj utakmici, 24. maja, i to prvi put kada je to ikada učinjeno na nivou velike lige. Iza ovih nastupa, Iankees su imali sezonu 102 pobede i osvojili su zastavicu Američke lige, a suočeni sa još jednom Giantsima iz Nacionalne lige u Svetskoj seriji, pobedili su potonju sa 4 pobede u igri i 2 poraza. Nakon druge uzastopne redovne sezone od 102 pobede i još jednog uzastopnog šampionata AL u sezoni 1937., Iankei su ponovo pobedili Giantsi u seriji - ovog puta pobedivši 4-1.  Te sezone došlo je do značajnih promena u rasporedu Stadiona Iankee, pošto su izgrađeni betonski izbeljivači koji zamenjuju staru drvenu konstrukciju, značajno smanjujući kavernoznu "dolinu smrti" levog centra i centra, iako je to područje ostalo zastrašujuća meta desničarske moći napadači kao što su Joe DiMaggio i drugi.

Sledeće sezone, 1938. godine, Iankees su dobili još jednog novog igrača u maloljetnom ligu Mila Candinija. U jeku regularnog dela sezone, uprkos padu Gehrigovih učinaka udaraca, tim koji je tokom sezone imao 48 pobeda u 61 utakmici tokom jednog odseka osvojio je ligaški šampionat, a kasnije je pomerio Cubs u Svetskoj Seriji, osvajanje šampiona treću godinu zaredom, u prvoj za bilo koji tim MLB. Finansijski, položaj kluba se popravio u odnosu na raniju deceniju; nakon objavljivanja neto gubitka od oko 170.000 dolara od 1931. do 1935. godine, tim je tokom naredne četiri godine pod Ruppertovim predsedništvom zaradio preko milion dolara. Iankees je započeo sezonu 1939. godine pod novim predsednikom Edom Barrovom, koji je preuzeo vlast nakon prolaska Rupperta tokom offsezone, dok su njegova porodica i imanje zadržali vlasništvo nad timom. To je takođe prvi put da su se timske igre emitirale na radiju slušaocima u metropolitanskom području Njujorka, a Mel Allen je radio na štandu za emitovanje prvu od mnogih sezona kao glavni komentator igre *play-by-play*  rekordnih 25 godina. Ali to bi ujedno bio i poslednji veteran Lou Gehrig, prvi bazan u više godina. Nakon što je loše započeo godinu, završio je niz od 2.130 uzastopnih odigranih utakmica; kasnije mu je dijagnostikovana amiotrofična lateralna skleroza, što ga je prisililo da se povuče javnim ceremonijom koja je zakazana na stadionu 4. jula iste godine, tog kasnog proleća zamenio ga je u ulozi Babe Dahlgren. Uprkos gubitku od Gehriga, Nev Iork je napustio tim koji je 1939. godine objavio 106 pobeda, što je 17 više nego drugoplasirani tim. DiMaggio je imenovan za MVP lige; vodio je AL u proseku (.381) i bio je drugi na RBI (126). Ruffing je vodio Iankejske igrače s 20 pobjeda. Takođe bi bilo upamćeno da će na stadionu biti prvi put u svojoj istoriji domaćin MLB All Star Game. Pisci su odali priznanje Iankeeima iz 1936–39 za uspeh u regularnoj sezoni i igranju Svetska serije; Stout je napisao da je odred iz 1939. bio "veličanstven", te da je njihova kampanja bila "potpuno bez drame" pored Gehrigovog odlaska iz tima. Tim iz 1939. godine jedan je od samo tri Iankeesova timova koji su ikada završili regularnu sezonu sa preko .700 pobedničkih procenata i vodili ligu u postignutim trkama i najmanje dozvoljenih trka, a nakon još jednog prvenstva, postao je predstavnik Američke lige do Svetska serija te godine, pobedivši je ponovo u četvoronoćnom meču protiv šampiona Nacionalne lige te godine, Cincinnati Reds. Oni su zaključili Svetsku seriju kao prvi tim koji je osvojio četiri prvaka. Iankeesov šampionat završio je u sezoni 1940; tim je imao 18 gubitaka više u odnosu na prethodnu sezonu i završio je na drugom mestu, dve utakmice iza Tigrova.

Iankees su započeli sezonu 1941. godine sa čvrstom odlučnošću da osvoje šampionat, što su i učinili, završivši sezonu na prvom mestu iza svojih rivalskih liga, Crvenih čarapa. Ali više će biti upamćen srednji vek trajanja centralnog trenera Joea DiMaggia, koji je završen na 53 utakmice, a počeo je 15. maja tokom utakmice protiv Beo čarape, a zaključen je 17. jula, kada DiMaggio nije uspeo da zabeleži pogodak tokom utakmice protiv Indijanaca na Stadionu Klivlendu. Kako su se Sjedinjene Države približile ratu, DiMaggio je pogodio naciju i postao deo bejzbolske istorije. Taj vrhunac je podstakao snažnu timsku kampanju koja je završila sa još jednim prvenstvom u Američkoj Ligi. Tog oktobra, ekipa se hrabro borila u Svetskoj seriji pobedivši Dodgere Brooklynu pet utakmica (četiri pobede i jedan poraz). U 4. igri, Iankei su u devetoj gužvi zaostali 4-3 i bili su na ivici poraza kada je Tommi Henrich pogodio; Dodirni hvatač Mickei Oven nije mogao na teren, dozvoljavajući Henrichu da dođe do baze. Započelo je četvorostruko vođenje meča koji je pobedio i koji je završio pobedom za tim. Sledećeg dana, na 5. utakmici u nizu, Iankiji su pobedili, osvojivši svoje prvenstvo protiv budućeg rivala u sportu. Međutim, sezona 1941. godine takođe bi bila zapamćena pošto je tim tugovao tog juna zbog prolaska Lou Gehriga, koji je dao svoj deo u dugoj istoriji tima. Tokom leta, tim je u znak sećanja podigao drugi spomenik na polju Stadiona prisjećajući se mnogih sezona koje je igrao.

### Drugi svetski rat i novo vlasništvo (1942-1947. godine)
Iankei su 1942. godine započeli snažno raspoloženje, uprkos neprekidnim neprijateljstvima Drugog svetskog rata koji je započeo tokom medsezone. Od 1942. do 1945. mnogi igrači Iankeea, uključujući Joe DiMaggio, Phil Rizzuto i Iogi Berra, služili su u uniformi kao deo oružanih snaga Sjedinjenih Država. Pod McCarthijevim vodstvom, tim je osvojio zastavicu Američke lige, samo da bi u Svjetskoj seriji izgubio od Kardinala, što bi bio žalosni kraj finalne sezone za dugogodišnju bacač Veron Lopez. Bio je to prvi poraz u nizu u više godina, pošto je izgubio titulu u 5 utakmica. Do 1943. godine ekipa je ponovo osvojila ligaški šampionat i pobedila Kardinale u Svetskoj seriji sa 4 pobede i porazom u 5 utakmica. Spud Chandler postao je najstariji igrač u 20. veku koji je osvojio nagradu za najvredniju MVP u lige.

Nakon snažnih završetaka u poslednjim godinama rata, ali bez ikakvih prvenstava (3. mesto 1944. i 4. mesto sledeće godine, 1945), grupa koju čine Larry MacPhail, Dan Topping i Del Vebb kupili su Iankees, njihov stadion i timove manjinskih liga franšize za 2.800.000 USD. Do 1946. godine, kako je doba McCarthija okončana ostavkom na menadžersko mesto, navijači su se prebacili na novouređeni teren stadiona, koji je uključivao i svetlosne instalacije koje su omogućile da se noćne igre prvi put tamo održavaju. Kraj dugog rata i povratak mnogih njegovih igrača iz vojne službe u inostranstvo, dok je tim imao dva nova menadžera te godine (Bill Dickei i Johnni Neun) i godinu završio na trećem mestu u finalnom poretku lige, doveli su do toga da je tim pobedio dva miliona obožavalaca te sezone u poseti stadionu (rekord je bio 2.265.512 navijača u sezoni 1946), novi rekord posećenosti MLB-a koji je dokazao sve veću slavu i popularnost tima među stanovnicima Sjedinjenih Država, posebno njenog rodnog grada. Frank Verdi i Iogi Berra postali su punopravni članovi tima te sezone (Berra ostao bi sa timom 18 godina u kome je, između ostalih, osvojio 3 MVP nagrade), a tokom leta tim je dobio još jednu novu akciju u ličnosti rođenog kanadskog napadača Franka Colmana iz Pittsburga. Iz 1947. godine, Iankeesi, na čelu sa novim menadžerom Buckijem Harrisom, uspeli su da ponovo postanu prvaci lige i se još jednom kvalifikovao na Svetsku seriju samo 12 bodova više od tada drugoplasiranih Tigrova. To je bila prva sezona koja se emitirala na televiziji. Odigrali su Brooklin Dodgers još jednom u Svjetskoj seriji-u, pobedivši u bliskoj borbi sa sedam utakmica koje su imale nezaboravne trenutke poput Cookie Lavagetto-ovog dvostrukog dvoboja u igri 4 i čuvenog ulova Al Gionfridda koji je oduzeo DiMaggio-u potencijalni domaći trk. Nakon ove serije, Dan Topping postavljen je u predsedništvo tima, nasledivši Larria MacPhaila, koji je neočekivano podneo ostavku, njegovo mesto generalnog menadžera ekipe prešlo je u George Veiss-a. Za sumu od dva miliona dolara, njih dvoje su takođe stekli udeo u MacPhailovom timskom vlasništvu, dok je Harris zadržan kao menadžer tima.

### Godine Stengel i druga zlatna era (1948-1956 godine)

Tim 1948. godine završio je sa rekordnih 94–60, završivši 2,5 utakmice iza Indijaca i 1.5 utakmica iza drugoplasiranog Crvene čarape sezoni u kojoj su se franšizi pridružila četiri nova lica, Hank Bauer, Eddie Lopat, Al Cicotte i Gus Triandos. Frakcionarne igre zaostale nastale su usled bijesne trke zastavica, u kojoj su se Iankees,  Crvene čarape i Indijanci svi borili do kraja. Iankees je pao tek malo, a Crvene čarape i Indijanci su prvo pobedili 96-58. Oni su održali plej-of za jednu utakmicu, koji se računao kao deo regularne sezone, tako da je pobeda Indijanaca povećala rekord na 97–58, a Crvene čarape spustila na 96–59. Rezultat toga je bio tim koji je uklanjao Buckija Harrisa kao menadžera, zamenjujući ga Casei Stengel, koji će biti odgovoran za timske pobedničke uspehe u narednim godinama. Iste sezone, Babe Ruth, tada stara i slaba u zdravlju, njegov broj se povukao, drugi u istoriji tima, na javnoj ceremoniji 13. juna iste godine, u svojoj poslednjoj poseti razlozima zbog kojih je pomogao da doprinese ranom timu uspesi. Umro je u 53. godini života, 16. avgusta, a njegovo telo je dva dana pre sahrane bilo položeno u stadion.

1949. godine, tim Iankei su još jednom izašli na vrh na tabeli lige, pobedivši moćne Crvene čarapeom poslednja dva dana sezone, lice koje je podstaklo početak modernog rivalstva između dva najstarija tima Američke Lige i dve najstarije nacionalne profesionalne bejzbol ekipe na severoistoku, uprkos većini zadobivenih povreda. Pre dve serije utakmica, momci iz Bronka bili su samo pobeda u odnosu na prvo mesto u ligi.  Kako je Stengel preuzeo mesto menadžera ekipe te godine, interesovanje navijača za prisustvovanje igrama počelo je opadati širom MLB-a krajem 1940-ih, a Iankees su se suočili sa padom mnoštva nakon sezone 1947, kada su prodali oko 2,2 miliona karte. Iste godine vlasnik Crvene čarape, Tom Yavkei i generalni direktor Iankija Larri MacPhail, usmeno su se dogovorili da trguju DiMaggio za Teda Villiamsa, ali MacPhail je odbio da uključi Iogi Berra u trgovinu.. Tog oktobra Stengel je vodio svoje dečke ka još jednom šampionatu, pobedivši u Svetskoj seriji protiv Dodžera sa 4 pobede i porazom. Stengel, koji je pre imenovanja imao „reputaciju pomalo klovna“, prema Appelu i bio neuspešan u dva prethodna menadžerska stava MLB-a, ubrzo je izašao kao pobednik, nagrađen sa odlikovanjem da je Menadžer Godina AL. Kao rukovodilac, optimizirao je mečeve koristeći sistem vodova, igrajući više levičara protiv desnih rukavaca, a taj sistem se pokazao kao uspeh sa timom. Iste godine bi se posvetilo treći spomenik na poljima stadiona, u čast Babe Ruth, koja je svom timu, sportu i državi ostavila večnu zaostavštinu, dobro izgradivši osnovu uspeha tima u prethodnim decenijama i bio sam svedok uspona na vrhu elitnih timova bejzbola tokom godina. Sledeće sezone, 1950. godine, tim je dobio novo pojačanje u igračima manje lige Billi Martin, Dan Taussig i Jim Brideweser, kao i bacač „predsednika odbora“ Whitey Ford, koji su se pridružili redovima tima jer je odbranio titulu protiv žestoke ligaške konkurencije iz Detroita i Bostona.  Na kraju, sa rekordom 98-56, 3 pobede ispred Tigrova, uspešno se zadržao na tituli prvaka u ligi i uskoro je bio kvalifikovan za povratak u Svetsku seriju, ovog puta okrenut Philliesu, čiji je "Wiz Kids" upravo je osvojio prvenstvo Nacionalne lige. U toj seriji tim je odigrao sve četiri utakmice protiv ekipe iz Filadelfije, a Dimaggio je pogodio pobednički domaći niz u drugoj utakmici u Parku Shiba.  Od 200 baznih hitova Phil Rizzuto koje je regularna sezona zaslužila, on je dobio nagradu kao najvredniji igrač za AL. 1951. godine DiMaggio je video svoju poslednju sezonu posle 15 dugih godina sa klubom u kojem je igrao, predajući poziciju na središnjem terenu novoj zvezdi u usponu, Mickeiju Mantleu, koji je napredovao kroz manje ekipe pre nego što su pozvani. Zajedno s njim, organizaciji su se pridružila još dva, Don Bollweg i Jerri Lumpe. Tim je započeo veliku borbu za odbranu titule lige, što je i postigla prvoligaškom igrom u kojoj se nije odigralo 18. septembra, a Allie Reinolds je pobednik. Tog oktobra odbranio je šampionat u Svetskoj seriji protiv Njujorških Giantsi i ponovo ga osvojio u šest utakmica (četiri pobede i dva poraza), pri čemu je Stengel ovoga puta pobedio kao menadžer protiv svog bivšeg tima. Sve domaće igre te godine počele su da se unose jedinstvenim glasom koji je te godine postavljen za najavljivača javnog obraćanja na stadionu, Bob Sheppard. Tog decembra DiMaggio je zvanično proglasio penziju nakon što je igrao za svoj tim 16 dugih godina, legendarnu karijeru presjekao rat, ali ostavio iza sebe jedan od najboljih timova u profesionalnom bejzbolu u naciji u dobrim rukama, sa brojnim prvenstvima i uživanje igranja sa nekim od najboljih u sportu.

Očekivala nas je još jedna sjajna sezona Yankees 1952. godine, dok su pokušali da odbrani svoje prvenstvo lige usred formalnog odlaska u penziju DiMaggio-a. I pobedili su u toj sezoni, kao Stengelovi momci, pojačani pridošlicom bacačem Ewell Blackwell, koga je tim stekao trgovinom sa Crvenim, osvojio ligaški šampionat još samo nekoliko bodova ispred Indijaca. Suočivši se s Dodgerima još jednom kada padnu u Svetskoj seriji, Yankees su zaostali za svojim kolegama iz Nacionalne lige, izgubili tri utakmice i pobedili dve, ali pobedili su u Seriji pobedivši u poslednje dve utakmice. Bila je to pobeda koja će se podudarati sa onima osvojenim u ranim McCarthijevim godinama, nakon što je drugi put u istoriji osvojila četiri prvenstva. Yankees je odbranio titulu još 1953. godine, osvojivši još jednom ligašku zastavicu sa samo 8 i po pobeda igre ispred Indijanaca, a kako su napredovali do Svetske Serije, opet je osvojen šampionat sa 4 pobede u igri u odnosu na 2 gubici. Ta igra 6, pogodak baze Billija Martina koji je odlučio šestu i poslednju igru Serije, doneo je jenkiji pobedu, i kao rezultat toga, Martin je dobio Nagradu Babe Ruth za svoje postupke. Od 2020. godine, Yankeesovi timovi 1949–1953 su jedini MLB timovi koji su osvojili pet pravih svetskih serija; nijedan tim nije osvojio više od tri u nizu. Ovo je bio jedini put da je MLB tim osvojio pet pravih šampionata u istoriji, Yankees je sve to osvojio pod Stengelovim vođstvom. Iankeesi su se 1954. godine potrudili da obrane prvenstvo, ali bezuspešno, na kraju sezone tim je završio na drugom mestu, sa 103 pobede, iza Indijaca sa svega 111, čime su oborili rekord koji su postavili Yankees 1927. godine. Bacač Ralph Terri i desni bočni igrač Enos Slaughter bili su među novim dodacima na tim timskih spiskova.

1955. godine pokazalo se da je jedna od najvažnijih godina za organizaciju Yankees, jer se trudila da vrati povratak ligaškog zastavice koju je izgubila tokom godinu dana. Osvojivši šampionsku Liga Amerika tog septembra samo tri boda ispred Indijanaca, Yankees na čelu sa Stengelom i pojačani prvim timom Afroamerikanca plaier, lovac Elstonom Howardom, koji je debitovao iste godine u redovima, vratili su se na Svetsku seriju jednom više, ali samo da izgube na finalnoj utakmici kod kuće od tada već prvi put prvaka, Brooklin Dodgers iz Nacionalne lige. Howardov dolazak uslijedio je osam godina nakon što je prekinuta linija boja MLB-a, pošto je menadžment Iankees-a nastojao da izbjegne integraciju u popis kluba. U vreme svojih prvih igara, uprava se bojala otuđenja belih navijača ekipe i podupirala stereotipe afroameričkih igrača. Autor Robert Cohen nazvao je te poglede „simbolima sveukupne arogancije vlasništva i upravljanja Iankeejem, kao i njihovih prevladavajućih rasnih stavova“. Howard je bio zapažen dolazak u nizu novih dodavanja u tim te godine. U offsezoni, u zamenu za Gene Woodling, Harry Byrd, Jim McDonald, Hal Smith, Gus Triandos i Willy Miranda, koji su godinu dana ranije trgovani Oriolesima, tim je pozdravio Don Larsen, Billy Hunter i Bob Turley. Kasnije će im se pridružiti tri novopridošla, Sonny Dixon, Jim McDonald i Jerry Staley. Do 1956. godine, Yankees su se pregrupisali, nadajući se da će vratiti prvenstvo svom sada većem broju obožavalaca širom Severne Amerike. Nakon teške borbe sa Atletikom, Enos Slaughter se vratio u Bronx u sezoni koja bi takođe bila jedna od velikih razmera, posebno za Mikija Mantela, koji je na kraju bio dobitnik Trostruke Krune (*Triple Crown Award*). Prebio je 50-minutnu trku koju je Ruth postavio 1928. godine, a 50. je bila 18. septembra, onog dana kada je tim još jednom osvojio šampionat američke lige pobedivši sa 3-2 nad Beo Carape. Mantle je sezonu završio sa 52, plus prosek od .330 i postignutih 130 RBI-ja, što je u to vreme vodeći rekord u ligi. Tim je ove godine zaradio nove dodatke trgovinama sa ostalim timovima: Gerry Staley, Tommy Lasorda, Moe Burtschy i Bill Renna. Uz osigurano prvenstvo lige, tim se vratio u Svetsku seriju, pobedivši nad Brooklyn Dodgers u 7 utakmica (četiri pobede, tri poraza), osvećući tako poraz prethodne godine. Očigledno je da će Dodgersi sledeće godine napustiti svoje domove, poslednja serija biti odigrana protiv njih, čime se okončalo dugo poglavlje bejzbolske istorije, jer je ovo ujedno označilo i poslednju Svetsku seriju odigranu protiv timova iz Njujorka (kao Giantsi su takođe igrali svoje poslednje utakmice sledeće godine pre nego što su napustili svoj grad). Igra 5 serije kod kuće na Iankee stadionu predstaviće jednom u životnom trenutku istoriju profesionalnog bejzbola sa savršenom pobedom igre bacač Don Larsena kod kuće nad Dodgersima. To je bila jedina savršena igra koja se ikada igrala ne samo u Svetsku seriji, već i u poslesezonskim igrama u duvoj istoriji sporta. Bila bi to i finalna sezona Phil Rizzutoa kao Iankeesov igrač, povlačeći se pre postsezone, pre nego što je započeo dugu i uglednu karijeru televizijskog predajnika, pridruživši se Allenu.

### Nastavak sportske dominacije (1957-1964 godine)
#### Stengelove poslednje godine u Bronku
Dok su Iankei dominirali bejzbolom tokom većeg dela 50-ih Kansas City Athletics počeli međusobno trgovati timove. To je nastalo zbog preuzimanja tima 1955. godine od Arnolda Johnsona, Toppingovog prijatelja i tadašnjeg generalnog direktora organizacije, George Weiss. Dok su trgovine između dva tima donijele kritike pristalica i igrača rivalskih klubova, transakcije mlađih igrača za stare veterane sporta uveliko su ojačale tim pod Stengelovim vođstvom. Mnoga velika imena poslednjeg dela decenije stigla su u Bronx trgujući se iz Kansas City.

1957. godine Yankeesi su ponovo postali najbolji tim u Američkoj ligi, sa samo 8 utakmica ispred Beo Carape. Bilo je to vreme velikih promena za organizaciju. Njegov izviđački sistem Roi Terrell iz Sports Illustrateda proglašen je za "najboljeg u svim bejzbolima". Od visokih 22 tima manjih liga, organizacija Iankees je godinu započela sa samo 10 timova. Umesto da potpišu mnoge igrače za svoju organizaciju, Iankees su se koncentrisali na sticanje manjeg broja visoko kvalifikovanih igrača, prema glavnom izviđaču Paul Krichell. Klub je regrutovao igrače prodajući ih na "slavu, bogatstvo i debele akcije deonica Svetske serije" koji su dolazili sa pravljenjem roster-a Nev Iorka. To je bila stvar koja je bila uobičajena za vreme Stengeloveg mandata i još jednom je testirana te godine sa brojnim novim akvizicijama drugih timova, istovremeno promovišući obećavajuće talente domaćeg uzrasta. Među novim pristiglima u tim iz drugih MLB franšiza, veliki broj te godine, bio je Bob Cerv,  Art Ditmar, Bobby Shantz, Jack McMahan, Wayne Belardi, Clete Boyer, Curt Roberts, Bobby Del Greco, Ryne Duren, Jim Pisoni, i Harry Simpson. Ali igrajući u Svetsku seriju, izgubili su još jednom, ovaj put od Milvaukee Braves-a u 7 utakmica, pobedivši tri, a izgubivši četiri. Mickei Mantle je, međutim, godinu završio na važnoj poziciji kao dobitnik MVP nagrade za AL. Uprkos njihovom statusu jedine franšize MLB sa sedištem u Njujorku, posećenost Iankeesa 1958. godine smanjila se u odnosu na prethodne sezone jer tim nije mogao da privuče opuštene navijače Giantsa i Dodgersa, imajući u vidu odlaske njihovih timova godinu dana ranije za Los Anđeles i San Francisko u Kaliforniji. Stengel, međutim, nije odustao od svojih momaka i grada za koji je igrao i ubrzo su još jednom osvojili ligašku zastavicu, sa Beo carape zavrsio na drugom mestu samo 10 utakmica iza. Naporni rad urodio je plodom dok su se kvalifikovali za Svetsku seriju, okončavši to pobedom nad Braves iz Nacionalne lige u 7 utakmica  (izgubili su prva dva i osvojili četiri uprkos izgubi u četvrtoj partiji serije). Te godine Al Cicotte je bio jedini zapažen dodatak timu koji je proširio redove novim članovima kako iz drugih timova, tako i onih domaćih igrača iz maloletnika. Oni uključuju takve igrače kao Duke Maas, Tony Kubek i Virgil Trucks.

Sledeće sezone, 1959. godine, Iankees je pao na treće mesto na kraju regularne sezone, nisu uspeli da odbrani šampionku osvojenu godinu ranije. Među novim igračima koji su se pridružili bili su Ralph Terry i Héctor López, rođen u Panami, koji bi bio prvi Iankee rođen iz Latinoamerike u modernom periodu. Sledeće 1960. godine tim će ponovo osvojiti titulu prvaka, samo 8 pobeda ispred Baltimorea, ali Svetska serija će svoju sezonu završiti Piratesima, te godine šampionima Nacionalne lige, pobedivši tim u sedma i poslednja utakmica. Appel je taj poraz nazvao završetkom „jednog od najupečatljivijih u istoriji bejzbola“ obeleživši kraj ere 12. timskim 12. prvenstvom u Američkoj ligi pod vođstvom Stengela. Tim iz 1960. godine bio je pun potencijala da povrati nekadašnju slavu, zajedno sa zvezdom u usponu Roger Maris, čija je majka bila hrvatskog porekla, uz još dvoje, Kent Hadley and Joe deMaestri, koji je stečen trgovinom od Atletike, koji će kasnije dovesti u tim Bob Cerv, i Jesse Gonder, koji su se te godine pridružili iz Crvenih. Te godine, Yogi Berra je postao hvatač rezervnog tima, pošto je Elston Hovard pretpostavio da je primarni hvatač tima kod kuće. Međutim, koreni još jednog legendarnog tandema stvorili bi se kada su Maris, mlada nova zvezda, i igrač veterana Mantle, počeli da udaraju u međusobne trke unutar međusobnih slepih miševa. Obojica su na kraju osvojili počasti na kraju godine. Dvojac terenaca kasnije će ostaviti traga u istoriji sporta u Severnoj Americi.

#### Oživljavanje pod Ralphom Houkom
Decembar 1960. godine označio je definitivan kraj ere Casey Stengela, završivši 12 dugih godina koje će definisati istoriju bejzbola. Sam Casey je nagovestio je da su njegove godine igrale ulogu u odluci time da ga zamene, rekavši, "Nikada više neću pogrešiti kao sedamdeset godina". Po naredbama Webb i Topinga, koji su istovremeno predsedavali, istovremeno prenoseći vlasništvo nad timom, Ralph Houk, koji je tokom Stengelovih godina igrao kao hvatač, preuzeo je vođstvo nad timom. Tim bi započeo predstojeću sezonu pod novim generalnim direktorom, Roy Hamey, koji je preuzeo Veiss.

Do 1961. godine, tim je počeo da vraća izgubljene slave poslednjih Stengle-ovih godina pod njegovim vođstvom. Do sada je Mantle postao najplaćeniji igrač sporta tog vremena. Pored toga, tim je stekao dva nova igrača na spisku (Art Lopez i Tex Clevenger). Ali sa regularnom MLB sezonom koja je sada proširena na oko 162 dana igre, uporedo sa proširenjem Američke lige na 10 iz 8 osnovaca tokom njene sezone otvaranja 1901. godine, vrhunac sezone bila je jurnjava domaćeg rekorda koju je Ruth postavila 1927. godine, sa dva igrača regularnog tima, Mantleom i Maris, ali sada nazvanim "M&M Boys", da se taj rekord obori jednom zauvek. Trka se rasplamsala tog leta, a pažnja medija bila je toliko jaka da je do juna, ni manje ni više nego Ruthin prijatelj, tadašnji komesar Ford Frick, jasno stavio do znanja da će biti prekinuta u 154 od 162 odigrane utakmice, dodajući kasnije da će u suprotnom tom novom zapisu bi trebalo dodati „prepoznatljiv znak“. Ova najava je objavljena nakon što je dvojac pogodio domaću trku za domaćom trkom kod kuće i na putu tokom ranih meseci sezone. Na kraju, zbog povreda Mantle-a kasnije u regularnoj sezoni, Maris je trku završio sam 1. oktobra. Pre tog dana, većina navijača okupila se iza Mantle-a i mrzila Maris (zbog činjenice da je Maris bila sa tim samo godinu dana dok je Mantle sa timom bio deceniju). Pre oko 23.000 gledalaca, tokom poslednje utakmice rivalske serije protiv Crvene čarape, Maris je pogodio 61. domaću seriju regularnog dela protiv protivničkog bacača Tracy Stallard, i tog trenutka rekord domaćeg trčanja bio je čvrsto u njegovim rukama. Taj domaći udarac pogodio je desne tribine stadiona i bio je prikazan i na radiju i na televiziji. Ali tri decenije kasnije, presuđeno je da postoji samo jedan rekord domaće sezone u jednoj sezoni i da se eliminišu bilo koji zapisi pored Marisovog rekorda (koji označava da je u sezoni od 162 utakmice pogodio 61 domaćinstvo). Ova odluka je konačno potvrdila pobedu koju je Maris izvojevao u toj oktobarskoj utakmici 1961. godine (međutim trajala bi do 1998. godine). U vreme kada je oboren rekord, tim je već napredovao u Svetska serija, osvojivši prvenstvo lige samo 8 bodova ispred Detroita. Pobedili su u 109 utakmica, u to vreme klupskoj drugoj najvećoj pojedinačnoj sezoni u timu tokom 60 godina, i zajedno sa domaćim trčanjem i Maris-a i Mantle-a, tim je završio godinu postigavši 240 domaćih. Zamah domaće trke, kao i zvezdani nastupi mnogih igrača tima, uključujući Whitey Forda, koji je te godine osvojio nagradu Cy Young zbog svog sezonskog rekorda od 25 pobeda i 4 poraza, protiv Crvenih iz Nacionalne lige. Na kraju, tim iz 1961. godine postao je jedan od najjačih iankijaca u svojoj dugoj istoriji. Štaviše, te sezone su prvi put nastupali prvi afroamerički bacač, Al Downing.

1962. godine pokazala bi se jednom od najvećih godina u istoriji tima Yankees, pošto su još jednom odbranili titulu prvaka lige, završavajući regularnu sezonu ispred Blizanaca. Među novim licima koja su se pridružila timu te godine bila su Johnny Blanchard, Jim Bouton, Jake Gibbs, Phil Linz i Marshall Bridges. Na kraju, tim je ovog puta pobedio u Svetskim serijama protiv svojih bivših rivala, Giantsa, koji su do tada imali sedište u San Francisku, pobedivši u sedam utakmica (tri poraza i četiri pobede). Mickei Mantle je sezonu završio još jednom MVP nagradom za liga.

## Razlike
Iankei su osvojili rekordnih 27 svetskih serija u 40 nastupa (što od prve svetske serije 1903. trenutno ima prosečan izgled svake 2,7 sezone i prvenstvo svake 4,0 sezone); Kardinali Sent Luisa drugi su sa 11 pobeda svetske serije. Iankeesovi gubici Svjetskoj serijia, sa samo 13, vode u MLB.  Brooklin / Los Angeles Dodgers su drugi u ukupnom broju nastupa na Svetskoj Seriji sa 20. Iankees su se Dodge suočili 11 puta, i to 8-3. A Među glavnim sportovima Severne Amerike, uspehu Iankeesa približavaju se samo 24 prvenstva Stanlei Cupa iz Montreal Canadiens iz Nacionalne hokejaške lige. Iankei su u Vorld Series-u igrali protiv svakog pobjednika Nacionalne lige osim Houston Astrosa i Colorado Rockies.

Kroz 2018. godinu, Iankeevi redovni sezonski osvajani procenat dostižu više od. 599 (rekord od 10.275 - 7.781), najbolji od svih ekipa u bejzbolu bilo gde drugde.

25. juna 2019. godine postavili su novi rekord velike lige po izboru u 28 uzastopnih utakmica, čime su oborili rekord koji su postavili Tekas Rangers iz 2002. godine.

Jedinstvenim domaćim hitom DJ LeMahieu-a, koji je 31. avgusta 2019. pobedio u Oakland Athletics, Iankees je okončao mesec avgust te godine, noseći novi rekord od 74 domaća hita samo tokom meseca, novi rekord za najveći pogodak domaćih trka u mesecu od strane jednog tima MLB u istoriji.

## '''Uspjesi'''
World Series: 1923., 1927., 1928., 1932., 1936., 1937., 1938., 1939., 1941., 1943., 1947., 1949., 1950., 1951., 1952., 1953., 1956., 1957., 1961., 1962., 1977., 1978., 1996., 1998., 1999., 2000., 2009.

Prvak Američke lige: 1921., 1922., 1923., 1926., 1927., 1928., 1932., 1936., 1937., 1938., 1939., 1941., 1942., 1943., 1947., 1949., 1950., 1951., 1952., 1953., 1955., 1956., 1957., 1958., 1960., 1961., 1962., 1963., 1964., 1976., 1977., 1978., 1981., 1996., 1998., 1999., 2000., 2001., 2003., 2009.

Prvak Istočni Divizije (Američke lige): 1976., 1977., 1978., 1980., 1981., 1996., 1998., 1999., 2000., 2001., 2002., 2003., 2004., 2005., 2006., 2009., 2012., 2019.

### [[World Series]] finala

## Nadimci tima
Ime "Iankees" često se skraćuje na "Ianks". Njihov najomraženiji nadimak je "Bronx bombarderi" (*Bronx Bombers*) ili jednostavno "bombaši", što je referenca na njihov dom i plodno udaranje. Manje korišćen nadimak je "Pinstripes", u odnosu na ikoničnu karakteristiku na kućnim uniformama. Kritičari često nazivaju tim i organizaciju "zlim carstvom" (*the Evil Empire*), izrazom koji je Iankees primio predsednik Bostonskog  Crvene Čarape Larri Lucchino u intervjuu *Nev York Times* 2002. godine. Izraz iz burne ekipe kasnih 70-ih, „Bronk Zoo“, ponekad upotrebljavaju obmanjivači, kao i „Prokleti Iankees“, po istoimenom mjuziklu. Ironično je da čak i mnogi navijači Iankeesa svoj tim nazivaju "zlim carstvom" kao častnom značkom i zapravo uživaju u tome što njihov tim igra "negativca".

## Popularnost tima
Tokom godina od kada je tim počeo, Iankei su prerasli iz anonimnog tima u jedan od najpoznatijih i najpopularnijih timova ne samo u bejzbolu već i u američkom profesionalnom sportu.

### Podrška ventilatora
S ponavljajućim uspehom od 1920-ih, Iankeesi su od tada jedan od najpopularnijih sportskih timova na svetu,  s tim da njihova navijačka baza dolazi mnogo dalje od njujorškog metropolitanskog područja, a fanovi dolaze iz svih krajeva Sjedinjenih Država i Kanade i mnogih zemalja širom sveta. Iankei obično povezuju dolazak na svim ili većini različitih mesta za put, privlačeći mnoštvo svojih obožavalaca, kao i navijače domaćeg grada čiji se interes povećava kada Iankei dođu u grad.

Prva sezona od milion obožavalaca bila je 1920. godine, kada su 1.289.422 navijača prisustvovali Iankee igrama na Polo Terenu. Prva sezona od 2 miliona obožavalaca bila je 1946. godine, kada je 2.265.512 navijača prisustvovalo igrama na Stadionu Iankee. Iankei su pobedili prosek lige za 83 posećenosti kod kuće u poslednjih 87 godina (samo tokom 1990, 1991, 1992 i 1994 to nisu postigli). U proteklih sedam godina, Iankees je privukao preko tri miliona obožavalaca svake godine, a rekord američke lige je bio 4.090.696 u 2005. godini, čime je postao tek treća franšiza u istoriji sporta koja je prikupila preko četiri miliona u redovnom prisustvu sezone u sopstvenom balkonskom parku. Iankei su bili lideri liga u "pohađanju puta" svake godine od 2001. do 2006. godine.
Jedan poznati obožavalac bio je Freddi Schuman, popularno poznat kao "Freddy Sez". Preko 50 godina došao je na Iankeeve kućne igre sa bejzbol kapom, jenkijskim dresom (koji na leđima nosi svoje ime) i posudom za torte na kojoj je bio oslikan šalom, koji je bio povezan sa znakom upisane riječima ohrabrenja za domaći tim. Šchuman je umro 17. oktobra 2010, u 85. godini.

Da bi izbegli neželjeno objavljivanje, Iankees igrači koriste pseudonime prilikom registracije u hotelima.

### Stvorenja Belilo
**Stvorenja Belilo** (*Bleacher Creatures*) su ozloglašena grupa vlasnika sezonskih ulaznica koja je zauzela odeljak 39 u belim pravo polje stadionima na starom  stadionu Iankee i zauzela odeljak 203 na novom stadionu. Poznati su po striktnoj odanosti jenkijima i često su nemilosrdni prema suprotstavljenim navijačima koji sede u delu i navijaju za putnički tim. Uživaju u ismevanju pravog napadača protivničkog tima sa nizom skandiranja i klevetanja. "Stvorenja" su dobila svoj nadimak od kolumnista Njujorških dnevnih vesti Filip "Flip" Bondija, koji je proveo sezonu 2004. godine u odseku za istraživanje svoje knjige o grupi, *Bleeding Pinstripes: A Season with the Bleacher Creatures of Yankee Stadium*, objavljeno 2005. godine.

## Borbe i timske pesme
Zvanična borbena pesma za Iankees je pesma "Evo dođi Yankees" (*"Here Come the Yankees"*), koju su 1967. napisali Bob Bundin i Lou Stallman. Iako se ne koristi tako često, još uvek se često čuje u instrumentalnom obliku, najistaknutije u radio emisijama, dok se do 1990. godine igrao kao tema za televizijske emisije u nekoliko verzija. Još jedna pesma koja je snažno povezana sa timom je pesma "New York, New York", koja se posle domaćih utakmica igra na stadionu. Verzija Frank Sinatra tradicionalno se igra posle pobeda, a originalna verzija Liza Minnelli posle poraza. Međutim, zbog pritužbe Minnelli-a, bez obzira na rezultat igre koja se igrala na stadionu, igra se verzija Sinatre da se ona zatvori. Kada Yankees pređu na teren pre početka svake utakmice, igra se 2 Unlimited-a „Spremi se za to“, a navijači obično plješću. Kada Iankees postigne trku kod kuće, igra se kratak isečak 2 Unlimited-a "Radaholika" koji sadrži zvuk zvona Westminster Quarters-a (kad god Aaron Judge postigne homerun, isječak će zameniti tonom "The Clang" veteran kompozitor Mike Post, koji se koristi u franšizi Zakona i reda).

Na stadionu se redovno svira širok izbor pesama, a mnoge od njih žive na orguljama stadiona Hammond. Pesma "Bog blagoslovi Ameriku" igra se tokom 7. gostovanja od 11. septembra.

## Penzionirani brojevi
Među svim trenutnim timovima koji čine Major League Baseball, Yankees su se povukli sa 21 broja za 23 pojedinca, što je većina tima u MLB.

Umirovljeni brojevi bili su izloženi iza leve ograde na starom Stadionu Iankee i ispred tople strane protivničkog tima, formirajući malu uličicu koja je potom povezivala Monument Park sa levim poljskim tribinama. Kada se franšiza prebacila preko puta novog stadiona, brojevi su uklopljeni u Monument Park koji sedi u središnjem polju između obe stative. 21 broj postavljen je na zid hronološkim redosledom, počevši od broja Lu Gehrig broj 4. Ovaj je penzionisan ubrzo nakon što je Gehrig 4. jula 1939. godine napustio bejzbol, istog dana kada je održao svoj čuveni oproštajni govor. Njegov je prvi broj penzionisan u istoriji Major League Baseball. Ispod brojeva su tablice sa imenima igrača i opisnim odlomkom.

Broj 42 je tokom celog života bio u penziji Major League Baseball u čast Jackie Robinsona 15. aprila 1997, 50. godišnjice njegovog probijanja barijere u boji. Dan je proglašen Dan Jackie Robinson (*Jackie Robinson Day*), a kasnije su ga poštovali svi bejzboli, a odabrani igrači iz svake ekipe nosili su broj 42. Igračima koji su u to vreme nosili br. 42 bilo je dozvoljeno da ga nose sve dok ne napuste tim sa kojim su igrali 15. aprila 1997 godine; Mariano Rivera je bio poslednji aktivni igrač obuhvaćen tom dedinom klauzulom. Dok su drugi timovi postavili broj 42 sa ostatkom svojih penzionisanih brojeva, Yankiji to u početku nisu učinili. Deset godina kasnije, 17. aprila 2007. godine, Yankiji su počastili Robinsona postavljanjem logotipa Dan Jackie Robinson sa odgovarajućom plaketom uz ostatak penzionisanih brojeva. Budući da su Yankiji završavali putovanje u Oaklandu na Dan Jackie Robinsona, ceremonija se održala dva dana kasnije. Kada su se Yankees preselili na drugi Stadion Yankee, zamenili su logotip Dan Jackie Robinson brojem 42 koji je podsećao na ostale penzionisane brojeve. Kasnije su zamenili broj 42 tako da podseća na Dodgerov stil, a 22. septembra 2013 godine, Robinsonu je u Monument Parku posvećena ploča. Takođe, broj 42 posvećen Robinsonu u potpunosti je uklonjen i zamenjen brojem Mariano Rivera.

## Najpoznatiji igrači:

## Reference

## Vanjske veze