open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mihej (knjiga)

**Mihej** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Biblijska kratica knjige je Mih.

Prorok Mihej bio je iz grada Morešeta i obavljao je proročku službu u vrijeme Ezekije kralja Kraljevstva Jude. To je zapisano u knjizi proroka Jeremije (Jr 26,18) i to je gotovo sve što se zna o njemu osobno. Morešet ili Morešet Gat je mali grad, koji se vjerojatno nalazio na jugozapadu Kraljevstva Jude. Učenjaci raspravljaju, da li je Mihej napisao ovu cijelu proročku knjigu ili njezin dio (poglavlja Mih 1-3 bez Mih 2,12-13).
Prema podacima navedenima u knjizi (npr. vrijeme vladavine kraljeva Jotama, Ahaza i Ezekije (Mih 1,1), može se zaključiti da je Mihej živio između 742. i 701. godine pr. Kr. Mihej je živio kada i prorok Izaija.

Knjiga piše o povijesnom razdoblju za vrijeme jačanja Asirije. Kraljevstvo Izrael i Kraljevstvo Juda imali su razdoblje mira i blagostanja, koje se primiče kraju. Jačanjem Asirije, raste i opasnost od rata. U isto vrijeme, događalo se bogaćenje bogatijih skupina u društvu na štetu malih zemljoposjednika i seljaka: "Zažele li polja, otimaju ih, i kuće, uzimaju ih; čine nasilje čovjeku i kući njegovoj, vlasniku i posjedu njegovu (Mih 2,2)" . Mihej progovara i o pojavi poganskih rituala, kojima su se štovali poganski bogovi. U tom svijetlu, Samariji koja je prednjačila u tome, Mihej naviješta propast. Piše i o propasti gradova u Judeji, zbog njihovih zlodjela. Naviješta kako će Bog kraljevati sa svete gore Sion i donijeti pravdu, mir i sigurnost. Prorokuje, da će se Mesija roditi u Betlehemu: "A ti, Betleheme Efrato, najmanji među kneževstvima Judinim, iz tebe će mi izaći onaj koji će vladati Izraelom; njegov je iskon od davnina, od vječnih vremena. Zato će ih Jahve ostaviti dok ne rodi ona koja ima roditi. Tada će se Ostatak njegove braće vratiti djeci Izraelovoj (Mih 5,1-4)". Naviješta i da će Asirija biti poražena, ako ih napadne. Bit će porušeni gradovi u kojima je bilo vračanja i idolopoklonstva te će tim praksama doći kraj. Bog (Jahve) tražio je od naroda (kako im je i objavljeno), da čine pravdu, ljube milosrđe i smjerno sa svojim Bogom hode (Mih 6,8). Budući da to nisu činili, već su naprotiv činili mnoga zla i opačine, prijeti im propast. Prorok Mihej na u posljednjem 7. poglavlju piše o nepravdama i nepovjerenju među ljudima, nada se boljim danima i vapi Bogu za oproštenje: "Tko je Bog kao ti koji prašta krivnju, koji grijeh oprašta i prelazi preko prekršaja ostatka baštine svoje, koji ne ustraje dovijeka u svome gnjevu, nego uživa u pomilovanju? Još jednom, imaj milosti za nas! Satri naše opačine, baci na dno mora sve grijehe naše! (Mih 7 18,19)".

## Reference

## Vanjske veze
Nahum (knjiga)

**Nahum** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Biblijska kratica knjige je Nah.

Nahum je sedmi od dvanaest malih proroka. Njegovo ime znači "tješitelj". Ne znaju se detalji iz njegova života ni točno vrijeme nastanka ove knjige. Nahum se u Bibliji spominje jedino u ovoj proročkoj knjizi. Ima tri poglavlja.

Prorok naviješta propast asirskoga grada Ninive, zbog njezina ponosa i zloće. Nahum piše, da je "Jahve spor u gnjevu, ali silan u moći. Ne, Jahve neće pustiti krivca nekažnjena (Nah 1,3) ." Prije Nahuma, prorok Jona je također navijestio propast Ninive, tada su se oni obratili i Bog im je bio milostiv. Ovaj će put doživjeti kaznu, zbog svojih grijeha. Svome izraelskom narodu, Nahum piše riječi utjehe: "Da, Jahve će obnoviti vinograd Jakovljev i vinograd Izraelov (Nah 2,3)." Asirci iz Ninive bili su neprijatelji Izraelaca, osvojili su Kraljevstvo Izrael i velik broj naroda odveli u ropstvo. U nastavku se detaljno opisuje razaranje Ninive, koje se uspoređuje s razaranjem egipatskog grada Tebe 633. pne., koju su razrušili baš Asirci. U povijesti se razaranje Ninive stvarno dogodilo 612. g. pne., kada su je osvojili Medijci na čelu s Kijaksarom i Babilonci s vođom Nabopolasarom .

U hebrejskom originalu, knjiga je pisana u obliku pjesme. U njoj ima metafora i drugih pjesničkih izraza.

## Reference
Habakuk (knjiga)

**Habakuk** ili **Avakum** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Biblijska kratica knjige je Hab, odnosno Av.

Prorok Habakuk smatra se piscem knjige, pisane sredinom ili krajem 7. stoljeća pne., nedugo prije nego što su Kaldejci (Babilonci novobabilonskog kraljevstva ) osvojili Jeruzalem. O Habakuku se zna najmanje od svih pisaca Biblije. On, Zaharija i Habak su jedini biblijski proroci, koji su za sebe i napisali, da su proroci. Njegovo ime (po mišljenju sv. Jeronima) dolazi od hebrejske riječi חבק ("khavak") i znači "zagrljaj" ili od akadske riječi "hambakuku" što je vrsta biljke. Ime mu se spominje samo u ovoj knjizi i nigdje drugdje u Bibliji. Neki učenjaci smatraju, da je bio levit u hramskoj službi, zbog psalma na kraju knjige. Spominje se u nekoliko starih knjiga, koje nisu biblijske.

Knjiga se sastoji od tri poglavlja, 8. je po redu od 12. malih proročkih knjiga. Ima tri glavne teme: razgovor između Boga i Habakuka, prorokovanje budućih nesreća i psalam.

Na početku, prorok vrlo odvažno, kao nijedan drugi prorok postavlja Bogu pitanja o nepravdi i zašto tu Bog nešto ne poduzima: "Dokle ću, Jahve, zapomagati, a da ti ne čuješ? Vikati k tebi "Nasilje!" a da ti ne spasiš? (Hab 1,2)" . On žali nad stanjem svoga naroda i stalo mu je, da se popravi stanje na bolje. Bog se prvi put javlja proroku i poručuje, da će poslati Kaldejce, divlji i naprasit narod da napadnu njegov narod, jer je narod bio grešan. Prorok je neugodno iznenađen, pogotovo što su Kaldejci nemoralniji od njegova naroda i dalje upozorava na nepravde: "Prečiste su tvoje oči da bi zloću gledale. Ti ne možeš motriti tlačenja. Zašto gledaš vjerolomce, šutiš kad zlikovac ništi pravednijeg od sebe? (Hab 1,13-14)".

Prorok čeka odgovor, a Bog drugi put progovori i reče mu da zapiše viđenje: "...Gle: propada onaj čija duša nije pravedna, a pravednik živi od svoje vjere (Hab 2,4)". Glavna misao u ovoj proročkoj knjizi: "pravednik živi od svoje vjere" (pravednik će biti spašen ako vjeruje u Boga), važna ja kršćanska misao. Citirana je u Poslanici Rimljanima (Rim 1,17), Poslanici Galaćanima (Gal 3,11) i Poslanici Hebrejima (Heb 10,38) i koristila se u raspravama o vjeri. Bog poručuje, da će i Kaldejci doživjeti veliku kaznu, ali puno težu jer su činili još gora djela.

U trećem poglavlju, prorok Habakuk pjeva psalam Bogu. Prisjeća se Božje slave i moći u izbavljanju izraelskog naroda . Premda mu nije sve jasno, vjeruje Bogu: "Ali ja ću se radovati u Jahvi i kliktat ću u Bogu, svojem Spasitelju (Hab 3,18)".

U Djelima apostolskim (Dj 13,41), Pavao je propovijedao u antiohijskoj sinagogi. Na kraju te propovijedi naveo je citat iz ove proročke knjige (Hab 1,5).

## Reference
Zaharija (knjiga)

**Zaharija** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Biblijska kratica knjige je Zah.

Zaharija je drugi prorok nakon povratka iz babilonskog zatočeništva. Njegovo ime znači "Jahve se sjeća". Prorokovao je kada i prorok Hagaj, ali o različitim temama. Spominje se u Nehemijinoj knjizi, bio je glavar Idove svećeničke obitelji (Neh 12,6).

Ovu proročku knjigu, Zaharija je počeo pisati "osmoga mjeseca druge godine Darijeve (Zah 1,1)" . To je druga godina vladavine perzijskog kralja Darija I. Velikoga tj., 521./520. g. pne. U 7. poglavlju spominje se vrijeme: "četvrte godine kralja Darija, četvrtoga dana devetoga mjeseca (Zah 7,1)." Smatra se, da je posljednjih 5 poglavlja Zaharija napisao tek oko 480. g. pne. Knjiga počinje pozivom na pokajanje. Od 1. do 6. poglavlja opisano je 8 viđenja, koja je Zaharija imao noću. Smatra se, da je to simbolički presjek povijesti židovskog naroda s ciljem, da se ohrabri narod koji se vratio iz babilonskog zatočeništva. Simboličko krunjenje Jošue (Zah 6,9-15) opisuje kako će kraljevstvo svijeta postati Mesijino Božje kraljevstvo. Sedmo i osmo poglavlje, odgovaraju na pitanje, da li treba nastaviti dane posta i nakon povratka iz izgnanstva. Ostala poglavlja su su proročanstva nakon gradnje jeruzalemskog hrama. Sastoje se od dva govora. Prvi je o prvom dolasku Mesije. Tu je prorokovano, da će Isus ući u Jeruzalem ponizan, jašući na magarcu, mladetu magaričinu (Zah 9,10), što se i dogodilo. Mesiju neće svi prihvatiti. U drugom govoru prorokuje se drugi dolazak Mesije i konačna pobjeda Boga i njegovog naroda.

## Reference
Sefanija (knjiga)

**Sefanija** ili **Sofonije** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Biblijska kratica knjige je Sef, odnosno Sof.

Sefanija (Sofonije) je 9. od 12 malih proroka. Njegovo ime znači: "Jahve (Bog) je zaštitio" . On spominje četiri naraštaja svojih predaka i piše, da je: "sin Kušije, sin Gedalijina, sin Amarjina, sin Ezekije (Sef 1,1) ." Ezekija je bio kralj Kraljevstva Jude. Pisao je u vrijeme judejskog kralja Jošije (640. - 609. g. pne.) iz glavnog grada Jeruzalema.

Knjiga se sastoji od 3 poglavlja. U prvom poglavlju, prorok Sefanija naviješta Dan Jahvin, kojeg i kasnije puno spominje u ovoj knjizi. Dan Jahvin je Mesijina vladavina koja započinje Njegovom pojavom i sudom nad narodima te obuhvaća buduće Tisućgodišnje kraljevstvo mira . Grješnici će biti kažnjeni: "Kaznit ću u taj dan sve koji preko praga poskakuju, koji Dom Gospodara svojega pune nasiljem i prijevarom (Sef 1,9)." Ljudi su pozvani na obraćenje, da budu zaštićeni na Dan Jahvin. Neprijatelji izraelskog naroda poput Filistejaca i Etiopljana, doživjet će kaznu, zbog oholosti: "jer su se uznosili i rugali narodu Jahve nad Vojskama (Sef 2,10)." Ostatku preživjelih iz izraelskog naroda (koji su preživjeli ratove i izgnanstva), Bog obećaje blagostanje.

Knjiga ima sličnosti s nekim drugim proročkim knjigama iz Staroga zavjeta, pogotovo s Izaijom, Amosom, Joelom i Mihejem.

## Reference
Malahija (knjiga)

**Malahija** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Biblijska kratica knjige je Mal.

Ova proročka knjiga je posljednja napisana knjiga Staroga zavjeta. Napisao ju je prorok Malahija u drugoj polovici 5. st. pne. Nakon toga, uslijedilo je oko 400 godina "šutnje" do sv. Ivana Krstitelja i Isusova naučavanja. Malahijino ime znači "moj (Božji) glasnik". Nisu poznati detalji iz njegova života.

Malahija piše u vremenu, kada je jeruzalemski hram već ponovno sagrađen i obnovljen. Judejski narod više se ne klanja lažnim bogovima kao prije babilonskog izgnanstva, ali je nevjeran i ravnodušan prema Bogu . Narod je uputio osam pitanja Bogu, a On im je odgovorio preko proroka Malahije. Odgovori počinju riječima: "vi pitate". Bog im poručuje, da ih i dalje voli. Kritizira svećenike zbog ravnodušnosti i nemara. Oni su žrtvovali Bogu slijepu, hromu i bolesnu stoku (Mal 1,8), a zdravu čuvali za sebe. Narod je dobio opomenu, zbog razvoda i mješovitih brakova s nevjernicima, koji su častili lažne bogove. Nisu ni postojani u dobru: "Jer ja, Jahve, ne mijenjam se, a vi se, sinovi Jakovljevi, mijenjate bez prestanka! Od vremena svojih otaca odstupate od mojih uredaba i ne čuvate ih (Mal 3,6-7)."  Narod je pomislio, da se ne isplati biti dobar, kada se zli izvuku i napreduju. Bog ih poziva na obraćenje, hvali pravedne, obećava nagradu onima koji se poprave, a sud i kaznu pokvarenima: "I tada ćete opet razlikovati pravednika od grešnika, onoga koji služi Bogu od onoga koji mu ne služi. Jer evo dan dolazi poput peći užaren;oholi i zlikovci bit će kao strnjika (Mal 3,18-19). Na kraju se naviješćuje Dan Jahvin i spominju se Mojsije i Ilija.

Ova proročka knjiga citira se u Novom zavjetu oko 20 puta.

## Reference
Hagaj (knjiga)

**Hagaj** ili **Agej** je jedna od knjiga Biblije, dio Staroga zavjeta. Pripada u proročke knjige i to u skupinu 12 malih proroka (12 kraćih proročkih knjiga u Starome zavjetu). Knjiga ima dva poglavlja. Biblijska kratica knjige je Hag, odnosno Ag.

Hagaj (Agej) je prvi od tri proroka, koji pišu nakon povratka Judejaca iz babilonskog izgnanstva. O Hagajevu životu zna se, da je bio u prvoj grupi Judejaca, koji su se vratili i koji su počeli obnovu razorenog hrama u Jeruzalemu, nakon što je perzijski kralj Kir Veliki dozvolio povratak. No, s vremenom je obnova hrama prestala, zbog više razloga. Jedan od njih je što su se Judejci više posvetili uređenju vlastitih kuća, nego gradnji hrama. Stoga prorok Hagaj poručuje Jahvinu (Božju) riječ: "Zerubabelu, sinu Šealtielovu, namjesniku judejskom, i Jošui, sinu Josadakovu, velikom svećeniku (Hag 1,2) ", da razmotre svoje puteve, prekinu se brinuti svaki za svoj dom i da nastave graditi hram. Proroštvo je naviješteno "druge godine kralja Darija (Hag 1,1)", što se odnosi na drugu godinu vladavine perzijskog kralja Darija I. Velikoga, odnosno 521./520. g. pne. Stigla je i kazna na ljude, usjeve i stoku. Nakon dvadeset i četiri dana, poslušali su Boga i nastavili obnavljati jeruzalemski hram. Druga Božja poruka prenesena po Hagaju dvadeset i prvog dana sedmog mjeseca ohrabrila je narod. Treća poruka je dvadeset četvrtog dana devetog mjeseca i u njoj je upozorenje protiv duhovnog onečišćenja. Istog dana je i četvrta Božja poruka, u kojoj je judejski namjesnik Zerubabel prikazan kao slika budućeg Kneza mira, koji će svojim dolaskom izvršiti osudu nad narodima (Hag 2,20-23) . U Ezrinoj knjizi spominje se, da je obnova jeruzalemskog hrama dovršena u šestoj godini Darijeve vladavine, 25. veljače 516. g. pne.

U Hagajevoj proročkoj knjizi, 25 puta piše "riječ je Jahvina" ili "govori Jahve", ima 7 Božjih pitanja upućeni narodu i 5 puta Bog potiče Judejce, da pripaze .

## Reference
Modi'in-Maccabim-Re'ut

**Modi'in-Maccabim-Re'ut** () je grad u Centralnom distriktu Izraela,, formalno osnovan 2003. spajanjem dotadašnjih gradova Modi'in i Maccabim-Re'ut. Prema Izraelskom centralnom birou za statistiku godine 2008. grad je imao 70.400 stanovnika.

## Reference
The Rescuers

***Spasitelji*** (engleski *The Rescuers*) je američki animirani film iz 1977. godine, koga je producirao Walt Disney Productions i koji je primjerno prikazan 22. jun 1977. u distribuciji Buena Vista Distribution. To je 23. film u seriji Walt Disneyevih animiranih klasika. U njemu glavnu ulogu imaju miševi.

Film je redatelja Wolfgang Reitherman, John Lounsbery, i Art Stevens, u kojem su glasove posudili Eva Gabor, Bob Newhart, Geraldine Page, Jim Jordan, i Joe Flynn. Producirali su ga Wolfgang Reitherman i Ron Miller.

Film je based on a series of books by Margery Sharp, most notably *The Rescuers* i *Miss Bianca*.

Due to success mu film, nastavak pod nazivom *[[Spasitelji u Australiji]]* objavljen je 1990. godine.

## Radnja

Film je about Rescue Aid Society, an international miš organization headquartered in New York i shadowing ujedinjeni narodi, dedicated to helping abduction victims around svijet at large. Two of these miševi, jittery janitor Bernard (Bob Newhart) i his co-agent, elegant Miss Bianca (Eva Gabor), set out to rescue Penny (Michelle Stacy), an orphan girl being held prisoner in Devil's Bayou by treasure huntress Madame Medusa (Geraldine Page).

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Vladimir Tintor (fudbaler)

**Vladimir Tintor** (ćirilica: Bлaдимиp Tинтop; Inđija, 1. septembra 1979.), bivši srpski fudbaler koji je igrao u veznom redu.

## Porodica

Njegova majka je bila rukometašica u RK Železničar u Inđiji, a otac mu je bio fudbaler u FK Inđija.

## Eksterni izvori
* Profile at Srbijafudbal.
* Profile at Transfermarkt.
* Profile and stats until 2003 at Dekisa.Tripod.
Gaj Klaudije Pulher (konzul 177. pr. n. e.)

**Gaj Klaudije Pulher** (*Gaius Claudius Pulcher*, ? - 167. pne.) bio je rimski vojskovođa i političar, najpoznatiji po tome što je kao konzul godine 177. pne. na čelu rimske vojske pokorio pleme Histri, te rimskoj državi pripojio područje današnje Istre.

Prije izbora za konzula je godine 195. pne. bio augur, a godine 180. pne. pretor. Prije nego što je pokorio Histre, bio se prisiljen povući u Rim zbog pogrešno izvedenog rituala. Nakon toga je od Ligura povratio rimsku koloniju Mutina.

Godine 169. pne. je zajedno sa Tiberijem Grakhom Starijim izabran za Rimski cenzor|cenzora. Mandat mu je bio obilježen nepopularnim mjerama zbog kojih ga se optužilo za nepravilnosti, ali je oslobođen optužbi. 167. pne. je bio član diplomatske misije u Makedoniji. Iste je godine umro.

Otac Apije mu je bio konzul godine 212. pne., a istoimeni sin konzul 130. pne.

## Reference
Marko Valerije Mesala (konzul 188. pr. n. e.)

**Marko Valerije Mesala** (*Marcus Valerius Messalla*, 2. vijek pne.) bio je rimski političar, izabran godine 188. pne. za konzula zajedno s Gajem Livijem Salinatorom.

Smatra se kako mu je otac bio istoimeni konzul u mandatu za 226. pne.
Gaj Livije Salinator

**Gaj Livije Salinator** (*Gaius Livius Salinator*, 2. vijek pne.) bio je rimski vojskovođa i političar. Bio je sin konzula Marka Livija Salinatora. Godine 191. pne. je izabran za pretora, te je u tom svojstvu bio komandant rimske flote u rimsko-sirijskom ratu te je kod Korkire porazio seleukidskog admirala Poliksenidu. Godine 188. pne. je izabran za konzula. Za njegovog mandata je osnovan grad Forum Livii, današnji Forli.
Matatija

**Matatija** (, **Matitiyahu** ili **Matisyahu** ben Yochanan HaCohen na hebrejskom) bio je židovski svećenik čije je opiranje helenizatorskim ukazima seleukidskog kralja Antioha IV, opisano u Knjigama o Makabejcima, preraslo u makabejski ustanak.

## Reference

* 

## Vanjske veze

* Mattathias ben Johanan entry in historical sourcebook by Mahlon H. Smith
167. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **167. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Peta i Pena** (ili, rjeđe, **godina 587. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 167. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

## Događaji

* Nakon što je završio šesti sirijski rat, seleukidski vladar Antioh IV Epifan se s vojskom vraća iz Egipta kroz Judeju. Smatrajući kako se Judeja protiv njega pobunila, naređuje vojnicima da bez milosti ubijaju svakoga koga sretnu. U tri dana u Jeruzalemu je ubijeno 40.000 ljudi, a isti broj prodan u roblje.
* Pregledavajući zaplijenjene makedonske arhive, Rimljani otkrivaju brojna pisma i druge kompromitirajuće dokumente koji ukazuju da su vodeći političari Ahajskog saveza šurovali s Makedoncima. Zbog toga je naređeno da se brojni Antička Grčka|grčki političari deportiraju u Rim.
* Matatija, židovski svećenik iz mjesta Modi'in u Judeji, odbija poslušati ukaz kralja Antioha IV prema kome su Židovi morali prinositi žrtve grčkom bogu Zeusu. Matatija ubija seleukidskog funkcionara koji je pokušao izvršiti ukaz te zajedno s pet sinova bježi u brda tako započevši makabejski ustanak.
* Rimski vojskovođa Lucije Emilije Paul se nakon pobjede u Trećem makedonskom ratu vraća u Italiju kada od Senata dobije naređenje da izvrši odmazdu nad Epirom koji je bio formalni saveznik Makedonaca. Iako Epiroti nisu sudjelovali u borbama protiv Rimljanima, 70 njihovih gradova je potpuno uništeno, a najmanje 100.000 građana prodano u roblje. Epir prestaje postojati kao suverena država, a njegovo područje se od demografskih gubitaka uzrokovanih rimskom kaznenom ekspedicijom neće oporaviti sljedećih nekoliko vijekova. 
* Parti prodiru u Centralnu Aziju i zauzimaju Herat, strateški važan grad na budućem Putu svile. Gubitak tog grada predstavlja veliki udarac za dotada moćno Grčko-Baktrijsko Kraljevstvo.
* Lucije Emilije Paul se vraća u Italiju vodeći sa sobom zarobljenog makedonskog kralja Perzeja, veliki broj njegovih podanika i ratni plijen dotada nezabilježen u rimskoj vojnoj historiji. Količina plijena je takva da rimske vlasti odlučuju svoje građane sljedećih godinu dana osloboditi svih poreznih davanja. Paul od strane Senata dobiva nadimak "Makedonac".

## Rođenja
*

## Smrti
* Gaj Klaudije Pulher, rimski konzul za godinu 177. pne.

## Reference
Kvint Marcije Filip

**Kvint Marcije Filip** (*Quintus Marcius Philippus* ili *Quintus Marcius L. f. Q. n. Philippus*, 229. pne. - ?) bio je rimski političar. Godine 189. pne. je izabran za pretora te je upravljao Sicilijom. Godine 185. pne. je izabran za konzula prvi, a godine 169. pne. drugi put. Drugi mandat su mu obilježile neuspješne operacije protiv kralja Perzeja u trećem makedonskom ratu. Godine 169. pne. je izabran za cenzora.
Gaj Flaminije (konzul 187. pr. n. e.)

**Gaj Flaminije** (*Gaius Flaminius*, 2. vijek pne.) bio je rimski vojskovođa i političar. Bio je sin znamenitog reformističkog političara i državnika Gaja Flaminija. Sudjelovao je u drugom punskom ratu, kao kvestor u vojsci Scipiona Afrikanca godine 210. pne. Političku karijeru je započeo godine 196. pne. kao kurulski edil, a mandat mu je zapamćen po raspodjeli velike količine žita siromašnim građanima. Godine 193. pne. je izabran za pretora i poslan u Hispania Cisterior|Hispaniju Cisterior gdje je osvojio grad Litabrum. Godine 187. pne. je izabran za konzula, te je na čelu rimske vojske pogorio Liguri|ligurska plemena Trinijate i Apuane.
Spurius Postumius Albinus (konzul 186. pr. n. e.)

**Spurije Postumije Albin** (*Spurius Postumius Albinus*, ? - 179. pne.) bio je Rimska Republika|rimski političar iz patriciji|patricijskog roda Postumia. Godine 189. pne. je izabran za praetor peregrinusa, a godine 186. pne. za konzula. Mandat mu je obilježio zakon kojim je Rimski Senat nastojao ograničiti tada popularno prakticiranje Bakanalija. Godine 179. pne. je vršio dužnost augura kada je umro.
Marko Bebije Tamfil

**Marko Bebije Tamfil** (Marcus Baebius Tamphilus, 2. vijek pne.) bio je rimski političar, vojskovođa i diplomat, koji je godine 181. pne. bio izabran za konzula. Poticao je iz politički uticajne porodice, a brat Gnej mu je bio konzul 182. pne. Marko je političku karijeru započeo 194. pne. izborom za plebejskog tribuna, a potom je kao član tročlane komisije osnovao koloniju Sipontum u južnoj Italiji. Godine 193. pne. je izabran za pretora, a sljedeće godine je sudjelovao u rimsko-sirijskom ratu. Tada je njegova diplomatska misija uspjela nagovoriti makedonskog kralja Filipa V da se ne priključi Antiohu, što je pridonijelo rimskoj pobjedi u ratu. Tamfil je 185. i 184. pne. vršio još nekoliko diplomatskih misija. 

Godine 181. pne. je izabran za konzula zajedno s Publijem Kornelijem Cetegom. Mandat mu je obilježilo nastojanje da se odupre sve raširenijoj korupciji, odnosno nastojanju ambicioznih i pohlepnih političara da potkupljivanjem dobiju političke funkcije koje bi im dale unosna mjesta u provincijama. Na Bebijevo nastojanje je donesen zakon po imenu *[[Lex Baebia]]*, koji je pokušao ograničiti mogućnosti korupcije.

Iste je godine Bebije zajedno s Cetegom krenuo u pohod na ligursko pleme Apuani za koje se smatralo da ugrožava novostvorene rimske kolonije u Cisalpinskoj Galiji. Bebije i Ceteg su iznenadili Apuane koji su smatrali da s Rimljanima imaju mirovni ugovor; kada su se našli pred rimskom vojskom, odlučili su se bezuvjetno predati. Bebije i Ceteg su cijeli narod deportirali na za to prethodno određeno zemljište u Samnijumu. Za svoj pothvat su, iako nisu doživjeli nikakav oružani otpor, nagrađeni trijumfom. Ta će praksa kasnije postati model kojim će Rimljani nastojati uklanjati "problematična" plemena na svojim granicama.
Aulo Postumije Albin Lusko

:*Za ostale ličnosti s cognomenom "Albus" ili "Albinus", v. [[Albinus (cognomen)]].*

**Aulo Postumije Albin Lusko** (*Aulus Postumius Albinus Luscus*) je bio rimski političar patricijskog roda koji je živio u prvoj polovici 2. vijeka pne. Godine 187. pne. je izabran za kurulskog edila te je tada organizirao velike igre. Godine 185. pne. je bio pretor. Godine 180. pne. je izabran za konzula te je vodio rat protiv Liguri|Ligura. Godine 174. pne. je izabran za cenzora, a mandat mu se istakao čistkama nepoćudnih, ali i brojnim građevinskim radovima. Godine 171. pne. je bio izaslanik na Kreti, a nakon rimske pobjede u trećem makedonskom ratu je nadgledao podjelu dotadašnje makedonske države na klijentske republike.

Na temelju Livijevih sugestija historičari vjeruju da je bio slijep na jedno oko.

## Izvori
Kvint Fulvije Flak (konzul 179. pr. n. e.)

**Kvint Fulvije Flak** (*Quintus Fulvius Flaccus*, ? - 172. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa plebejskog projekla, najpoznatiji po tome što je godine 179. pne. izabran za konzula. Njegova politička karijera je usprkos brojnih uspjeha bila zasjenjena brojnim kontroverzama, a na kraju i duševnim slomom zbog koga je izvršio samoubistvo.



## Napomene
Lucije Manlije Acidin Fulvijan

**Lucije Manlije Acidin Fulvijan** (*Lucius Manlius Acidinus Fulvianus*, 2. vijek pne.) bio je rimski vojskovođa i političar rodom iz patricijske porodice Fulvijevaca. U mladosti je usvajanjem postao član porodice Manlijevaca. Godine 186. pne. je izabran za pretora te se u tom svojstvu dvije godine u Hispaniji Cisterior borio protiv Keltibera. Godine 183. pne. je bio član diplomatskog izaslanstva u Transalpinskoj Galiji, kao i komisije koja je osnovala Akvileju. Godine 179. pne. je izabran za konzula zajedno s Kvintom Fulvijem Flakom, koji mu je bio biološki brat. To je bio jedini slučaj u historiji Republike da dva brata istovremeno vrše dužnost konzula.
Spurije Postumije Albin Paulul

:*Za ostale ličnosti s cognomenom "Albus" ili "Albinus", v. [[Albinus (cognomen)]].*

**Spurije Postumije Albin Paulul** (*Spurius Postumius Albinus Paullulus*, 2. vijek pne.) bio je Rimska Republika|rimski političar iz patricijske porodice Postumijevaca. Godine 183. pne. je služio kao pretor na Siciliji, a godine 174. pne. je izabran za konzula. Vjeruje se da mu je nadimak *Paullulus* dan zbog niskog rasta, ali i da bi ga razlikovalo od poznatijih imenjaka.
Kvint Mucije Scevola (konzul)

**Kvint Mucije Scevola** (*Quintus Mucius Scaevola*) bio je rimski političar iz prve polovice 2. vijeka pne. Pretpostavlja se da mu je otac bio istoimeni pretor iz vremena drugog punskog rata. Kvint je sam postao pretor godine 179. pne. Godine 174. pne. je izabran za konzula, a godine 171. pne. za tribuna. Kao tribun je godine 171. pne. pratio svog šurjaka Publija Licinija Krasa na pohodu na Makedoniju u trećem makedonskom ratu.

Njegov sin Kvint Mucije Scevola Augur (cca. 159. pne. – 88. pne.) je također bio konzul.
Marko Popilije Lenat (konzul 173. pr. n. e.)

**Marko Popilije Lenat** (*Marcus Popillius Laenas*, 2. vijek pne.) je bio rimski vojskovođa i političar, najpoznatiji po tome što je godine 173. pne. izabran za konzula. Mandat mu je obilježio pohod protiv ligurskog plemena *Statellati*, koje je pokorio nakon krvave bitke, a potom im uništio gradove i prodao u roblje. Kada je za to čuo Senat, Lenatu su naložili da Staletate vrati u njihovu domovinu, jer su bili napadnuti bez razloga. Lenat je to odbio učiniti, a iz Ligurije se vratio tek pod prijetnjom suđenja *in absentia*. Godine 159. pne. bio je izabran za cenzora.
Publius Aelius Ligus

**Publije Elije Lig** (*Publius Aelius Ligus*) bio je rimski političar iz prve polovice 2. vijeka pne. Godine 171. pne. je izabran za konzula. Nadimak Lig (Ligus) je stekao zbog ranijeg pohoda na Liguriju.
Predrag Miletić

**Predrag Miletić** (Niš, 26. septembar 1952) je srpski pozorišni, filmski i televizijski glumac.

## Privatni život
Predrag Miletić je rođen u Nišu, u SFR Jugoslaviji. Njegova majka, Ružica Miletić (devojačko Ilić) je bila domaćica, a otac je bio znameniti poručnik Vladimir Miletić (1919-2010), jugoslovenski obaveštajni oficir, dobitnik brojnih odlikovanja, uključujući i dve medalje za hrabrost. Ulica u Sićevu u kojoj je živeo Vladimir Miletić nosi njegovo ime. Predrag ima jednu sestru, Slavicu. Kao dete, Predrag je živeo u Nišu sa svojom porodicom, i preselio se u Beograd da studira na Fakultetu dramskih umetnosti. Oženjen je suprugom Gordanom i ima dva sina koji se takođe bave teatrom, Vuka, producenta i menadžera u kulturi i umetnosti, i Tadiju, dramaturga i reditelja.

## Školovanje
Nakon završetka srednje škole upisao je dramski studio pri Narodnom pozorištu u Nišu. Nakon završetka studija, nastavio je profesionalno usavršavanje i godinu dana je proveo u profesionalnom angažmanu niškog Narodnog pozorišta. Završio je Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Ognjenke Milićević, sa asistentom Vladimirom Jevtovićem. Ctručno se usavršavao na seminarima Olge Skovran i Eve Rut-Ronen sa Kraljevske Akademije dramskih umetnosti u Londonu.

## Karijera
Stalno zaposlen u Narodnom pozorištu u Beogradu od 1985. godine, gde trenutno igra u predstavama *Velika drama*, *Knjiga druga*... Prva glavna uloga u teatru je u predstavi „La mama“, uloga Antonia, u Pozorištu na Terazijama u Beogradu. Igrao je u više desetina domaćih i stranih serija i filmova.
Autor je knjige *Biciklom do Hilandara*, u kojoj opisuje svoj put iz Beograda do manastira Hilandar na Svetoj gori, u društvu svog kuma, poznatog srpskog solo pevača, Olivera Njega. Od 2014. godine je predsednik upravnog odbora pozorišta lutaka "Pinokio", a od 2015. godine je predsednik programskog saveta međunarodnog Festivala monodrame i pantomime u Zemunu.

## Karijera
### Predstave
Predrag Miletić igra u pozorišnim predstavama od 1972. godine, gde je započeo karijeru u Narodnom pozorištu u Nišu
#### Predstave izvan Narodnog pozorišta u Beogradu

 

#### Narodno pozorište u Beogradu
Predstave u Narodnom pozorištu u Beogradu, od 1981 do danas.

 

##### Opera
Miletić je jedini glumac Narodnog pozorišta koji je bio član i Opere i Drame.

### Televizija
 

### Filmografija

## Reference

## Vanjske veze

* 
* Predrag Miletić (www.hollywoodupclose.com)
*  Biciklom do Hilandara
Publije Kornelije Ceteg (konzul 181. pr. n. e.)

**Publije Kornelije Ceteg** (*Publius Cornelius Cethegus*, 2. vijek pne.) bio je rimski političar iz porodice Kornelija. Godine 187. pne. izabran je za kurulskog edila, godine 185. pne. za pretora, a godine 181. pne. je postao konzul. Za vrijeme njegovog mandata su Rimljani otkrili grobnicu svog drevnog kralja Nume Pompilija. Iste je godine zajedno sa svojim kolegom Markom Bebijem Tamfilom pokrenuo pohod na Liguri|Ligure, nakon koga su obojica nagrađean trijumfom iako za vrijeme pohoda nije bilo nikakvih borbi. Godine 173. pne. je bio član 10-člane komisije za podjelu zemljišta u Liguriji i Cisalpinskoj Galiji.
Publije Klaudije Pulher (konzul 184. pr. n. e.)

*Publije Klaudije Pulher* (**Publius Claudius Pulcher**, P•CLAVDIVS•APP•F•P•N•PVLCHER) je bio rimski političar s početka 2. vijeka pne. Pripadao je uglednoj porodici Klaudijevaca - otac Apije mu je bio konzul 212. pne., a brat Apije mu je izabran za konzula 185. pne. Sam Publije je godine 189. pne. izabran za kurulskog edila, a 188. pne. za pretora. Kada je Apije bio konzul, svojim haninacijama je osigurao da ga na mjestu konzula naslijedi brat Publije. Godine 181. pne. izabran je među tri povjerenika koja su morala osnovati koloniju Graviscae, odnosno grad na obali Etrurije između Cose i Castrum Novuma.
 
## Reference

* William Smith (ed.), *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, 1870.
Radmila Bakočević

**Radmila Bakočević** (rođena 5. januara, 1933, u Guči), je srpski operski sopran koja je imala značajnu međunarodnu karijeru koja je počela 1955. godine i koja se završila sa njenim penzionisanjem sa scene 1982. godine. Tokom svoje karijere pevala je u gotovo svim važnim operskim kućama širom sveta, uključujući izvođenja širom Evrope, Severne Amerike i Južne Amerike. Učvrstila je dugogodišnje partnerstvo tokom svoje karijere sa dve operske kuće, a to su: Narodno pozorište u Beogradu i Bečka državna opera.

Bakočevićeva je pevala širok repertoar koji je obuhvatao dela od 17. preko 20. veka. Posebno je dobro prikazivala Pučinijeve i Verdijeve heroine, a veoma su poštovane i njene uloge u operama Riharda Štrausa i Riharda Vagnera. Takođe je pevala i u brojnim operama od ruskih i čeških kompozitora kao što su Nikolaj Rimski-Korsakov, Smetana, i Čajkovski. Zanimljivo, pevala je samo dve uloge na francuskom, Žulijetu u Žak Ofenbahovoj *Les Contes d'Hoffmann* i Margaritu u Šarl Gunoovom *Faustu*. Imala je dosta prilagodljiv glasa pa je mogla da peva dela kompozitora kao što su Vinćenco Belini i Gaetano Doniceti.

Nakon penzionisanja sa scene, Radmila Bakočević je radila kao profesor pevanja na nekoliko univerziteta. Trenutno je član Muzičke akademije na Univerzitetu umetnosti u Beogradu gde je i radila kao rektor od 1998. do 2000 godine.

Bila je supruga političara Aleksandra Bakočevića.

## Vanjske veze
* Šarm poznih godina („Politika“, 14. februar 2010.)
Bečka državna opera

**Bečka državna opera** (*Wiener Staatsoper*, raniji naziv *k.k. Hofoper*) jedna je od znamenitosti na Opernringu, najvažnija operna kuća Beča i jedna od najpoznatijih na svijetu. Nalazi se u samom središtu Beča u neposrednoj blizini čuvenog muzeja Albertina i Hotela Sacher. Među članovima orkestra ove čuvene operne kuće odabiru se i novi članovi Bečke filharmonije.

Zgrada Opere na Ringstrasse počela se graditi krajem 1861. godine i u potpunosti je sagrađena 1869. prema nacrtima bečkih arhitekata Augusta Sicarda von Sicardsburga i Eduarda van der Nülla u stilu neorenesanse. Još za vrijeme izgradnje, izgled i stil Bečke opere izazvao je brojna negodovanja i kritike suvremenika. Monumentalnost same Opere s jedne strane nije dolazila do izražaja zbog još veće monumentalnosti zgrade Heinrichshof koja joj se nalazila nasuprot do rušenja u bombardiranjima tokom Drugog svjetskog rata. Kako je tokom izgradnje Opere i razina Ringa podignuta za cijeli metar, još nedovršena Opera dobila je pogrdni nadimak "potonuli sanduk". Razočarani graditelji Opere nisu ni doživjeli njezino otvorenje: prvi je umro van der Nüll, a točno deset tjedana kasnije i Sicardsburg.

Bečka državna opera svečano je otvorena izvedbom Mozartove opere Don Giovanni dana 15. svibnja 1869. godine. 1920. godine naziv "k.k. Hofoper" promijenjen je u "Staatsoper".

## Vanjske veze

* Službene stranice Bečke državne opere
Pozorište na Terazijama

**Pozorište na Terazijama** je osnovano 1949. godine kao „Humorističko pozorište“ stalna, repertoarska ustanova pozorišne kulture, muzičkog i komedijskog žanra u Beogradu. Od 1954. do 1959. godine zove se „Beogradska komedija“. Spajanjem sa Beogradskim dramskim pozorištem 1959. godine dobija ime „Savremeno pozorište“. Konačno, u pozorišnoj sezoni 1975/76 ponovo postaje samostalno i dobija sadašnje ime „Pozorište na Terazijama“.

Kao jedinstveno pozorište ima stalni administrativno-tehnički i izvođački sastav koji čine: glumački, baletski, horski i orkestarski ansambl, ukupno oko 200 ljudi, kao i veći broj spoljnih saradnika širokog spektra umetničkih i scenskih delatnosti. Tokom više od pola veka postojanja, Pozorište na Terazijama je svojom repertoarskom politikom pratilo zbivanja na svetskoj muzičkoj i komediografskoj sceni. Posebno se neguje i razvija domaće dramsko stvaralaštvo, komedije, operete i muzički komadi ("Stolica koja se ljulja", "Splitski akvarel", "Ubi il ' poljubi", "Mala Florami"...), kao i svetske hitove ("Oklahoma", "Priča sa zapadne strane", "Helo Doli", "Violinista na krovu", "Cigani lete u nebo", "Čovek od La Manče", "Moja ljupka dama", "Kabare", "Neki to vole vruće"...).

Poslednjnih godina, repertoarska delatnost Pozorišta na Terazijama doživljava ubrzan umetnički i marketinški uspeh. Izuzetnu gledanost postižu komedije "Dr", "Paradoks", zatim mjuzikl "Neki to vole vruće", dok su "Lutka sa naslovne strane", "Jubilej" (apsolutni pobednik Dana komedije u Jagodini 2000.), "Briljantin", "Golje" i "Poljubi me Kejt" već postali kultni pozorišni događaji, za kojima interesovanje postoji i van granica naše zemlje.

## Godine Slave
Po otvaranju posle rekonstrukcije godine 2005. je Pozorište u savremenoj sali doživelo procvat sa mjuziklima `Čikago`, `Cigani lete u nebo`, gde su značajan udeo imali glumci, pevači i plesači Ivana Knežević, Mina Lazarević, Katarina Gojković, Sloboda Mićalović, Dragan Vujić, Slobodan Stefanović, Ivan Bosiljčić, Danica Arapović, Tamara Martinović, Milica Pavlović, Katarina Čanković, Elena Vesković, Milan Gromilić, Janoš Tot i mnogi drugi. Predstave su rasprodate, a za neke komade se govori da su najbolja izvođenja u svetu.

## Vanjske veze
* Zvaničan sajt Pozorišta na Terazijama
*
Jacques Offenbach

**Jacques Offenbach** (Köln, 20. lipnja 1819. - Pariz, 5. listopada 1880.), njemački skladatelj.

Svojim velikim, parodističkim operetama, prožetim neodoljivo privlačnom melodikom i poletnom ritmikom kankana, galopa, kadrile i valcera, izgradio je prototip francuske operete. Skladao je sto i dva scenska djela, ističu se operete "Orfej u podzemlju", "Lijepa Helena"* i *"Pariški život", te romantička fantastična opera "Hoffmannove priče".
Aleksandar Bakočević

**Aleksandar Bakočević** (Užice, 8. novembar 1928. – Beograd, 13. januar 2007.), društveno-politički radnik, bivši predsednik Skupštine Republike Srbije i Skupštine grada Beograda.

### Biografija
Rođen je 8. novembra 1928. godine u Užicu. Osnovnu i srednju školu je završio u rodnom mestu, a Pravni fakultet u Beogradu.

U prvim posleratnim godinama istakao se kao omladinski partijski rukovodilac, posebno se angažujući na polju kulture, čemu je i kasnije posvetio veliki deo svoje aktivnosti. Bio je predsednik Omladinskog kulturno-umetničkog društva „Ivo Lola Ribar“, sekretar Kulturno-prosvetne zajednice SR Srbije i upravnik Savremenog pozorišta na Terazijama.

Početkom sedamdesetih godina bio je potpredsednik Izvršnog veća Socijalističke Republike Srbije, zadužen za kulturu i obrazovanje. Vršeći ovu funkciju, posebno se zalagao za oživljavanje srpske kulturne i duhovne tradicije.

Bio direktor Novinske agencije „TANJUG“ od 1980. do 1983. godine, a zatim i „Politike“. Od 1986. do 1990. godine bio je predsednik Skupštine grada Beograda, kada je prestonica dobila savremeniji izgled (rekonstruisana je i Knez Mihailova ulica i obnovljeno Narodno pozorište).

Od juna 1991. do januara 1993. godine bio je predsednik Narodne skupštine Republike Srbije, posle čega se povukao sa državnih funkcija. Bio je predsednik Olimpijskog komiteta i u tom svojstvu je predvodio jugoslovensku delegaciju na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. godine.

Za vreme NATO bombardovanja Jugoslavije bio je angažovan u Generalštabu Vojske Jugoslavije i unapredjen u čin general-majora.

Autor je većeg broja radova iz oblasti političkog sistema i kulture. Bio je član Saveza komunista Srbije i Jugoslavije, a potom Socijalističke partije Srbije.

Umro je 13. januara 2007. godine u Beogradu. Bio je oženjen poznatom operskom pevačicom Radmilom Bakočević.
Oliver Njego

**Oliver Njego**, bariton, rođen 19. 9. 1959 u Nišu, je srpski solo pevač. 

## Biografija
Diplomirao je 1990. god na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi profesorke Radmile Bakočević. Godine 1991. postaje član opere Narodnog pozorišta u Beogradu. nastupa u Rosinijevom Seviljskom berberinu, Ljubavnom napitku Gaetana Donicetija, kao i mnogim drugim operama. Osvojio je tri značajne nagrade na takmičenju Beogradsko proleće, a dobio je i mnoge nagrade na raznim kulturnim manifestacijama širom zemlje i sveta. Do sada je gostovao u Kini, Dubaiu, Francuskoj, Italiji, Koreji, Velikoj Britaniji, Mađarskoj, Makedoniji, kao i još mnogim prestonicama operske muzike. Sa svojim kumom Predragom Miletićem, glumcem Narodnog pozorišta je biciklom, tri puta putovao do manastira Hilandar na Svetoj gori. 

Oženjen je Jasnom, sa kojom ima troje dece, Dariju, Taru i Đorđa.

## Reference

## Vanjske veze
* Kraća biografija na sajtu Kulturnog centra Novog Sada 
* Gostovanje Jadranke Jovanović i Olivera Njegoa u Smederevu
* Žena u središtu muške pažnje: Oliver Njego („Politika“, 26.11.2006.)
* Oliver Njego - fotografija
Kosta Glavinić

**Kosta Glavinić** (Beograd, 24. 1. 1858 — Beograd, 25. 9. 1939) je bio srpski inženjer i javni radnik.

Tehnički fakultet završio je u Beogradu, a Odsek za građevinske inženjere na Tehničkoj visokoj školi u Berlinu 1884.. Iste godine je radio u Železničkom odeljenju Ministarsta građevine na gvozdenim mostovima. Godine 1885. postaje docent (suplent), a 1886—1903, profesor je na Velikoj školi za predmet mostovi i tuneli. U istom periodu 1886—1903 je odbornik, a od 1903—1907, pa opet 1910 i 1918 predsednik Beogradske opštine. Ministar pravde 1908—09, a 1911 24. komesar Srpske narodne banke.

U ratovima 1876—78, 1885. i 1912 učestvovao je kao bolničar, organizator i glavni inspektor bolnica.

Sa Mihajlom Avramovićem radio je na stvaranju srpskih zemljoradničkih zadruga i uložio je velike napore da Srbija počne da izvozi poljoprivredne polufabrikate. U tu svrhu konstruisao je naročitu sušnicu za sušenje šljiva koja je nazvana njegovim imenom, bila široko rasprostrnjena (1914 u Srbiji ih je bilo 10.000), a na Svetskoj izložbi 1900. održanoj u Parizu odlikovan je bronzanom medaljom. Konstruisao je i naročitu peć za zagrevanje domova.

Sarađivao je u *Srpskom tehničkom listu*, *Težaku*, *Narodnom zdravlju*, *Narodnim novinama* i dr. Objavio je niz stručnih i popularnonaučnih članaka i rasprava iz oblasti tehnike, poljoprivrede i zadrugarstva, koji su dobrim delom kasnije sakupljeni i štampani kao brošure.

Danas njegovo ime nosi jedna ulica u beogradskom naselju Senjak.
## Bibliografije
* Osnove grafičkog računa i grafičke-statike, Beograd 1891:
* Teorija rešetkastih nosilaca, Beograd 1896;
* Teorija pritiska zemlje i svodova sa proračunom potpornih zidova, Beograd 1913.

## Vanjske veze
* Tekst Dragomira Dimitrijevića univ. prof. Građevinskog fakulteta u Beogradu, u Enciklopediji Jugoslavije JLZ Zagreb 1986. tom 4 str 407.

]
Filip Filipović (razvrstavanje)

**Filip Filipović** se može odnositi na:
* Filip Filipović (revolucionar);
* Filip Filipović (vaterpolista)
* Filip Filipović (igrač američkog fudbala).
Filip Filipović (vaterpolista)

**Filip Filipović** (Beograd, 2. maj 1987) je srpski vaterpolista. Poreklom iz malog sela u blizini Kursumlije Vrelo. Sa reprezentacijom Srbije osvojio je zlatnu medalju na Evropskom prvenstvu 2006. u Beogradu i srebrnu medalju na Evropskom prvenstvu 2008. u Malagi i bronzanu medalju na Olimpijskim igrama 2008. u Pekingu. Sa reprezentacijom Srbije osvojio je zlatnu medalju na Svetskom prvenstvu 2009. u Rimu.
Aulus Hostilius Mancinus

**Aulo Hostilije Mancin** (*Aulus Hostilius Mancinus*) je bio rimski političar iz vremena trećeg makedonskog rata. Godine 170. pne. je izabran za konzula zajedno s Aulom Atilijem Seranom.

## Povezano
* Hostilia (gens)

## Reference
Populacija

**Populacija** (: narod) je osnovna biološka jedinica grupne promjenljivosti – prirodni oblik postojanja praktično svih vrsta živih bića i osnovna cjelina evolucijskih procêsâ. Zanemarujući rijetke izuzetke, populacija se, u biološkom smislu, definiše kao prostorno i vremenski ograničena grupa istovrsnih organizama koji su primarno povezani sistemom reprodukcijskim odnosa. Potrebno je, međutim, istaknuti da u primjeni na izvjesne posebne primjere ova opća definicija nailazi na određene poteškoće.

Savremena nauka  populacije  opisuje sa dva osnovna polazišta – u biološkom i statističkom smislu. Biološki  gledano, populaciju možemo shvatiti kao prostorno i vremenski relativno jasno ograničen sistem sklapanja reproduktivnih veza. Uobičajeno je da se takve grupe jedinki označavaju terminom *lokalna populacija*.

Kada je riječ o ljudskim populacijama, s obzirom na stupanj zatvorenosti lokalne populacije, odnosno zavičajne vezanosti i migracijske aktivnosti stanovništva, postoje značajne razlike između seoskih (*ruralnih*) i gradskih (*urbanih*) sredina. Tako, naprimjer, u različitim dijelovima svijeta, susrećemo gotovo apsolutno zatvorene ruralne populacije, tj. takve lokalne populacije u kojima je ogromna većina do sada registrovanih brakova sklopljena među osobama iste zavičajne pripadnosti. Takve ljudske grupe mogu biti primjer biološki tipičnih populacija. Istovremeno, u urbanom stanovništvu je veoma teško definirati granice lokalne populacije. Praktično, ona je difuzno uklopljena u sistem populacija određenih užih i širih regiona. Na taj način postoji teorijska mogućnost održavanja reproduktivnih veza među svim dijelovima svjetskog stanovništva, pa se biološki pojam populacije može odnositi i na cjelokupno čovječanstvo.

U standardnom statističkom smislu, bilo koju grupu slučajno ili selektivno posmatranih ljudi (proučavani uzorak) možemo nazvati populacijom. Rezultate takvih zapažanja i analiza treba, međutim, jasno razlučiti od odgovarajućih podataka reprezentativnog karaktera i, po mogućnosti, povezati ih sa stvarnim ili mogućim stanjem u prirodnom sistemu reproduktivnih odnosa. Kako u biološkom tako i u statističkom smislu, pod populacijom se podrazumijeva i svjetsko stanovništvo (pučanstvo) u cjelini ili u određenim područjima; (de)populacijom se, također, označavaju i procesi naseljavanja, odnosno raseljavanja posmatranih regiona i rasta sveukupnog čovječanstva ili njegovih pojedinih dijelova.
## Reference

## Povezano
*Ekologija
*Genetika
*Evolucija
*Medicina
*Demografija
* Stanovništvo

## Vanjske veze
166. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **166. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Marcela i Gala** (ili, rjeđe, **godina 588. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 166. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.





== Događaji ==

* [[Seleukidi|Seleukidski]] kralj [[Antioh IV Epifan|Antioh IV]] pokreće pohod protiv [[Partsko Carstvo|Parta]] koji su počeli ugrožavati njegove istoćne posjede. Upravne poslove u priestolnici i skrbništvo nad sinom ostavlja svom kancelaru [[Lizija (sirijski kancelar)|Liziji]].
* [[Makabejski ustanak]]: Svećenik [[Matatija]] umire nakon što je na samrtnoj postelji odredio da njegov treći sin [[Juda Makabejac|Juda]], preuzme vodstvo nad ustanicim.
* [[Makabejski ustanak]]: [[Bitka kod Beth Horona]] u kojoj jevrejeski ustanici pod Judom Makabejcem uspiju iznenaditi i razbiti daleko veću seleukidsku vojsku.
* [[Makabejski ustanak]]: [[Bitka kod Emausa]] u kojoj ustanici tuku seleukidsku vojsku pod Lizijom i njegovim vojskovođom [[Gorgija (general)|Gorgijom]], tjerajući je iz Judeje.
* *Andria* (*Djevojka s Androsa''), komad rimskog komediografa Terencija, je praizvedena na Megalesijskim igrama.
* Laoshang vodi 140.000 Xiongnu konjanika u pohod na Anding koji dopiru sve do carske rezidencije u Yongu.

## Rođenja
*

## Smrti
* Matatija, židovski svećenik iz Modi'ina kraj Jeruzalema koji je u Judeji pokrenuo makabejski ustanak protiv seleukidske vlasti.
* Perzej, posljednji kralj Makedonije
Bitka kod Beth Horona

**Bitka kod [[Beth Horon]]a** se odigrala za vrijeme makabejskog ustanka godine 166. pne. između jevrejskih ustanika pod Judom Makabejcem s jedne te seleukidske vojske pod komandom Serona na drugoj strani. Iako su bili brojčano inferiorni, Jevreji su zahvaljujući dobrom poznavanju terena uspjeli u iznenadnom napadu ubiti Serona i tako njegovu vojsku natjerati u rasulo. Seleukidi su kasnije poslali još jednu vojsku koja je također poražena u bitci kod Emausa.

## Povezano
* Bitka kod Beth Horona (66), dio prvog jevrejsko-rimskog rata (66-73 AD).
Aulo Atilije Seran

**Aulo Atilije Seran** (*Aulus Atilius Serranus*) je bio rimski vojskovođa i političar iz vremena trećeg makedonskog rata.

Godine 173. pne. je izabran za pretora. Sljedeće godine, pred samo izbijanje rata, ga je konzul Gaj Popilije Lenas zadužio za siguran transport trupa iz Brundizija u Grčku. Godine 170. pne. je zajedno s Aulom Hostilijem Mancinom izabran za Rimski konzula.

## Reference