open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Koronelizam

**Koronelizam** (portugalski: *Coronelismo*) je bio sustav političke mašinerije u Brazilu tokom perioda Prve Republike. Znan još i kao "vladavina koronela", termin danas označava klasični šefovski sustav u sklopu kojeg je kontrola nad patronažom bila centralizirana u rukama lokalnih oligarha znanih kao koroneli, koji bi davali usluge za lojalnost. 

Politička mašinerija koja je poticala sustav zaštitnik-štićenik omogućila je agrarnim oligarsima, posebice bogatim plantažerima kave u državi São Paulo, iskorištavanje centralnih organa za vlastitu korist, posebice slabe centralne vlasti koja je postepeno emanirala svoju moć prema agrarnim oligarhijama. 

Rast industrije i trgovine je kroz vrijeme toliko ojačao države São Paulo (čiji je dominantni proizvod bila kava) i Minas Gerais (čiji je dominantni proizvod bilo mlijeko i njegovi derivati) da su one potpuno dominirale državnom politikom, koja je zbog tog obilježja dobila naziv *[[café com leite (politika)|café com leite]]*. Pod Getúliom Vargasom, Brazil se postepeno kretao prema centraliziranoj državi te je, koristeći metode poput općeg prava glasa i tajnog glasovanja, postepeno rušio sustav koronelizma. Ipak, utjecaj *café com leite* politike vidljiv je i danas.
Prvi južnoosetijski rat

**Rat u Južnoj Osetiji 1991-1992. godine**, također poznat i kao **Prvi južnoosetijski rat** bio je oružani sukob koji se za vrijeme i neposredno nakon raspada SSSR vodio između gruzijskih vojnih i paravojnih formacija sa jedne, te osetskih separatističkih formacija samoproglašene Južne Osetije sa druge strane. Svoj je uzroke imao u višedecenijskom gruzijsko-osetijskom sukobu, odnosno sovjetskoj administrativnoj podjeli Osetije na sjeverni dio koji se nalazio u sastavu sovjetske Rusije i južni dio, koji je bio Južnoosetijske automnomne oblasti u sastavu sovjetske Gruzije. Nakon što su se za vrijeme Glasnosti u Gruziji vlast preuzeli radikalni gruzijski nacionalisti, južnoosetijske vlasti su u septembru 1990. proglasile Južnoosetijsku Sovjetsku Demokratsku Republiku sa ciljem da je zadrže u SSSR-u ili ujedine sa Sjevernom Osetijom; gruzijske vlasti su na to reagirale 14. decembra ukidanjem Južnoosetijske autonomne oblasti. Pokušaji gruzijskih vlasti da tu mjeru sprovedu su doveli do niza oružanih incidenata koji su sa vremenom eskalirali u oružane sukobe između gruzijskih vlasti i separatista. Obje strane su bile relativno slabo opremljene, obučene i nedisciplinirane, a što je dovodilo do brojnih primjera nasilja i etničkog čišćenja. Separatistima su osim sunarodnjaka iz Sjeverne Osetije pomoć pružile i paravojne formacije Konfederacije gorskih naroda Kavkaza; od kraja 1991. je Gruzija, osim sukobom sa Južnim Osetima bila opterećena i sukobom sa Abhazima ali i vlastitim građanskim ratom. Sukob je okončan sporazumom iz Sočija 24. juna 1992. kojim su se, uz posredovanje ruskog predsjednika Jeljcina sve strane dogovorile na primirje koje bi nadgledale  zajedničke mirovne snage. Dotada je manji dio Južne Osetije, uglavnom područja sa gruzijskom većinom, ostao pod nadzorom gruzijskih vlasti. Takva je situacija ostala sve do rusko-gruzijskog rata 2008. godine kojim su gruzijske snage protjerane sa sve teritorije separatističke republike.

## Izvori

## Vanjske veze
* Журнал «Гражданин», № 2
* Kонфликт в Южной Осетии и права человека 
* Документальный фильм «Осетинский узел», 1993 г
Slučajevi seksualnog zlostavljanja u Katoličkoj crkvi

**Slučajevi seksualnog zlostavljanja u katoličkoj crkvi** su niz optužbi, istraga, suđenja i presuda vezanih uz zločine seksualnog zlostavljanja djece koje su izvršili neki katolički svečenici, časne sestre ili neki drugi članovi katoličke crkve protiv dječaka i/ili djevojčica u starosti između 11 i 14 godina, iako su zabilježeni i neki slučajevi gdje su djeca imala tek 3 godine. Optužbe su prvi put počele poprimati široki publicitet kasnih 1980-ih; mnogi su slučajevi obuhvaćali i po nekoliko desetljeća, te su izneseni tek godinama nakon što se ta zlostavljanja odigrala. Podignuti su sudski predmeti protiv nekih članova katoličke hijerahije jer nisu prijavili ta nedjela policiji ili vlastima. U nekim slučajevima, oni su namjerno premjestili svećenike zlostavljače u druge župe, gdje su oni samo nastavili sa drugim žrtvama. To je dovelo do optužbi katoličke crkve jer nije izbacila te zlostavljače iz svojih redova.

Slučajevi su poprimili značajnu medijsku pozornost diljem svijeta, osobito u Kanadi, Irskoj i Sjedinjenim Državama. Članovi katoličke hijerhije su tvrdili da se radi o medijskom senzacionalizmu koji je bio pristran, preuveličan i nesrazmjeran. Prema istraživanju centra Pew Research Center, medijska praćenost slučajeva je većinom izlazila iz SAD-a 2002., kada je *[[The Boston Globe]]* započeo kritično istraživanje. Do 2010., većina istraživanja se odvijala oko zlostavljanjima u Europi. Od 2001. do 2010., Sveta stolica, središnje upravljačko tijelo katoličke crkve, je "razmatrala optužbe o seksualnom zlostavljanju od oko 3.000 svećenika od kojih neke sežu i do 50 godina unatrag". Slučajevi diljem svijeta ukazuju na dugotrajni obrazac zlostavljanja i zlouporebe položaja, kao i na pokušaje da se ti izvještaji zataškaju ili da se o njima ne govori. Policijski izvještaj iz 2012. je izbrojao  40 slučajeva samoubojstva izravno povezanih sa zlostavljanjem od katoličkog klera u australskoj državi Victoriji. U Latinskoj Americi, vjerojatno najpoznatiji slučaj seksualnog zlostavljanja je onaj svećenika Marciala Maciela. U Tanzaniji, Kit Cunningham i troje drugih svećenika su razotkriveni kao pedofili nakon njegove smrti. 

Akademičari sa znanjem o katoličkoj crkvi govore da se o zlostavljanjima klera ne govori, pa je stoga teško utvrditi opseg tih zlodjela. U Filipinima, gdje je najmanje 85% stanovništva katoličke religije, otkrića o zlostavljanju djece su usljedila tek nakon razotkrivanja takvih slučajeva u SAD-u 2002.

Znanstvena istraživanja sugerišu da muškarci unutar Katoličke crkve nisu skloniji zlostavljanju od drugih muškaraca, a da je učestalost zlostavljanja od strane svećenika naglo opala u posljednjih 20 do 30 godina. 

2010., papa Benedikt XVI se javno ispričao žrtvama seksualnog zlostavljanja, kao i zbog toga jer je crkva skrivala i štitila počinitelje godinama.

## Izvori
Prijestupna sekunda

**prijestupna sekunda**, svaka sekunda koja se radi vremenske korekcije povremeno dodaje ili oduzima koordiniranom univerzalnom vremenu (UTC) da bi njegova duljina dana bila što bliža srednjem Sunčevu vremenu ili UT1. Bez ove korekcije, vrijeme računano po Zemljinoj rotaciji otklanjalo bi se od atomskog vremena zbog nepravilnosti Zemljine stope rotacije. Od implementacije ovog sistema korekcije 1972. do sada umetnuto je bilo 25 prijestupnih sekunda. Posljednje umetanje dogodilo se 30. juna 2012. u 23:59:60 UTC. Sljedeća prijestupna sekunda, 26. po redu, umetnut će se pri kraju 30. juna 2015. u 23:59:60 UTC.

Negativna prijestupna sekunda oduzela bi sekundu 23:59:59 posljednjeg dana odabranog mjeseca tako da bi poslije sekunde 23:59:58 tog datuma neposredno slijedila sekunda 00:00:00 sljedećeg datuma. No od uspostave standarda po UTC-u negativne prijestupne sekunde nisu bile potrebne.

## Povezano

* prijestupna godina
* sekunda
* UTC

## Reference

## Vanjske veze

* UTC vs UT1 1972–2005
* IERS Bulletins, tekući i historijski bilteni sa www.iers.org
* USNO-ov članak o prijestupnim sekundama 
* prijestupne sekunde u NTP-u, GPS-u, DCF77
* dinamičke razlike između UTC-a i TAI-ja
* ''How to Watch a Leap Second''
* ''The Year 2005 to Have 'Leap Second' Added'', NPR-ov audiosegment Joea Palce

; Redefinicija UTC-a
* ''The leap second: its history and possible future''
* ''UTC might be redefined without Leap Seconds''
* napori za ukidanje prijestupnih sekunda
Oružane snage Rusije

**Oružane snage Ruske Federacije** (rus. Вооружённые силы Российской Федерации) su vojna komponenta Ruske Federacije. Utemeljene su 7. svibnja 1992. odredbom koju je potpisao prvi ruski predsjednik Boris Jeljcin o osnivanju ministarstva obrane i stavljanjem pod rusku kontrolu bivšu vojsku SSSR-a na teritoriju RSFSR-a. Vrhovni zapovjednik oružanih snaga je predsjednik Rusije. Iako su oružane snage osnovane 1992., ruska vojna povijest datira iz davne Kijevske Rus'.

Sastoje se od kopnene vojske, mornarice i zrakoplovstva, a uz te tri glavne grane postoje i neovisne specijalizirane snage za strateške nuklearne rakete, svemirske obrambene snage i zračnodesantne snage.

Broj vojnika i postrojbi određuje predsjednik Rusije. Godine 2010. prema procjenama Međunarodnog instituta za strateške studije *([[Engleski|eng.]] International Institute for Strategic Studies, skraćeno IISS)* Oružane snage Rusije broje 1.027.000 aktivnog vojnog osoblja i oko 20 milijuna u rezervi (uglavnom bivši ročnici), ali u tijeku je smanjenje broja aktivnog osoblja. Prema SIPRI-ju *([[Engleski|eng.]] Stockholm International Peace Research Institute)*, ruski godišnji vojni proračun iznosi oko 90,7 milijardi američkih dolara u 2014. čime je treći u svijetu (prve su SAD sa 682,3 milijarde).

## Reference

## Vanjske veze

* Ministarstvo obrane Ruske Federacije - Službena stranica
Zakrivljenost

U matematici, **zakrivljenost** se odnosi brojne u maloj meri povezane koncepte iz različitih oblasti geometrije. Intuitivno, zakrivljenost je mera odstupanja geometrijskog objekta od *ravni,* ili *prave* u slučaju linije, ali se to definiše na različite načine u zavisnosti od konteksta.

Svaka neprekidna kriva može se aproksimirati krugom određenog poluprečnika u okolini date tačke. Pretpostavimo da je kriva data u ravni. Poluprečnik kruga koji je dodiruje u tački (*x*, *y*) i ima isti prvi i drugi izvod kao i data kriva u toj tački predstavlja zakrivljenost krive.
Krenimo od jednačine kruga sa centrom u tački (*p*, *q*)

:\left(x - p \right)^2 + \left(y - q \right)^2=r^2 , (1)

gde je *r* poluprečnik kruga.

Diferenciranjem ove jednačine dobijamo

:\left(x - p \right) + \left(y - q \right)y'=0  , (2)

a još jednim diferenciranjem

:1 + y'^2 + \left(y - q \right)y*=0 </math> . (3)

Iz (3) dobijamo da je

:<math>y - q= - \left(1 + y'^2 \right)/y* , (4)

a vraćanjem ovog rezultata u (2) sledi

:x - p=y' \left(1 + y'^2 \right)/y* </math>, (5).

Uvrštavanjem (4) i (5) u (1), dobijamo da je poluprečnik (krivine) kruga dat sa:

:<math>r= \left(1 + y'^2 \right)^\left(3/2\right)/\left|y*\right| , (6)

uz napomenu da je *r* uvek pozitivan.

Za sve tačke na krugu, pa tako i tačke dela krive koju krug aproksimira (dodirna tačka i beskonačno mala okolina) veza poluprečnika kruga (zakrivljenosti) i prvog i drugog izvoda krive u toj tački data je jednačinom (6).

Ukoliko pomerimo koordinatni početak u dodirnu tačku kruga i krive i još postavimo x osu da se poklopi sa tangentom krive u toj tački, prvi izvod postaje nula i jednačina poluprečnika krivine (zakrivljenosti krive) se svodi na:

:r = 1 / \left|y*\right|</math> .

Iz jednačina (4) i (5) mogu se za svaku tačku krive odrediti koordinate centra kruga zakrivljenosti *p* i *q*. Te tačke definišu novu krivu koja se naziva [[centroida]].

== Literatura ==

* Coolidge, J.L. "The Unsatisfactory Story of Curvature". The American Mathematical Monthly, Vol. 59, No. 6 (Jun. - Jul., 1952), pp.&nbsp;375–379
* [http://eom.springer.de/C/c027320.htm *Curvature*] at the Encyclopaedia of Mathematics
* Morris Kline: *Calculus: An Intuitive and Physical Approach*. Dover 1998. . pp.&nbsp;457–461 ()
* A. Albert Klaf: *Calculus Refresher*. Dover 1956. . pp.&nbsp;151–168 ()
* James Casey: *Exploring Curvature''. Vieweg+Teubner Verlag 1996. .

## Vanjske veze

*Create your own animated illustrations of moving Frenet-Serret frames and curvature 
* The History of Curvature 
* Curvature, Intrinsic and Extrinsic at MathPages
Ruska vojska (razvrstavanje)

**Ruska vojska** je pojam koji se može odnositi na:

*Oružane snage Ruske Federacije
**Kopnena vojska Rusije

*Ruska carska vojska;
*Crvena armija (koja je do 1923. predstavljala oružane snage Sovjetske Rusije;
*Ruska oslobodilačka vojska
25. venecijanski filmski festival

**25. izdanje [[Venecijanski filmski festival|Međunarodne smotre filmske umjetnosti u Veneciji]]** () je bio filmski festival održan u Veneciji od 27. augusta do 10. septembra 1964. godine. 

Na njemu je glavnu nagradu Zlatni lav osvojio italijanski dramski film *[[Crvena pustinja (film)|Crvena pustinja]]*. Kup Volpi je osvojilo britanski glumac Albert Finney za  ulogu u filmu *[[King & Country]]* te švedska glumica Harriet Andersson za nastup u filmu *[[Att älska]]*.

Na zbivanja festivala je, pak, najviše uticaja imao japanski film *[[Daydream (1964 film)|Sanjarenje]]*, čije je prikazivanje izvan konkurencije izazvalo veliki skandal. Eksplicitnost erotskog sadržaja je bila takva da je izazvala ne samo zgražanje na nju dotada nenaviknute publike, nego i reakciju vlasti, odnosno lokalno policije koja je nakratko bila zabranila prikazivanje filmova na festivalu.

## Nagrade
* Zlatni lav:
***[[Crvena pustinja (film)|Crvena pustinja]]* (Michelangelo Antonioni)
* Specijalna nagrada žirija:
***[[Hamlet (1964 film)|Hamlet]]* (Grigorij Kozincev)
***[[The Gospel According to St. Matthew (film)|Evanđelje po Mateju]]* (Pier Paolo Pasolini)
* Kup Volpi:
** Najbolji glumac - Tom Courtenay - (*[[King & Country]]*)
** Najbolja glumica - Harriet Andersson - (*[[Att älska]]*)
* Najbolji debitantski rad
***[[La vie à l'envers]]* (Alain Jessua)
*Nagrada San Giorgio
***[[Nothing But a Man]]* (Michael Roemer)
*Nagrada FIPRESCI
***[[Crvena pustinja (film)|Crvena pustinja]]* (Michelangelo Antonioni)
*Nagrada OCIC
***[[The Gospel According to St. Matthew (film)|Evanđelje po Mateju]]* (Pier Paolo Pasolini)
*Nagrada Pasinetti
***La vie à l'envers* (Alain Jessua)
**Paralelne sekcije - *[[Passenger (1963 film)|Putnica]]* (Andrzej Munk)
*Lav Svetog Marka - Velika nagrada
***[[Skoplje '63]]* (Veljko Bulajić)
**najbolji dokumentarni film - *L'enigma Oppenhemier* (Leandro Castellani)

## Vanjske veze
* 1964 Venice Film Festival at IMDB
* Venice Film Festival 1964
* Venice Film Festival 1964
Franc Avbelj

**Franc Avbelj Lojko** (Trnjava, 27. 10. 1914 – Domžale, 24. 12. 1991), učesnik Narodnooslobodilačke borbe (NOB), društveno-politički radnik SR Slovenije i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Franc Avbelj je rođen 27. 10. 1914 godne u selu Trnjavi, kod Domažala. Odrastao je uz starijeg brata Viktora. Učesnik NOB-a je od 1941 godine. Član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) od 1942 godine. Posle oslobođenja Jugoslavije, demobilisan je iz Jugoslovenske armije (JA) kao ratni vojni invalid i obavljao je razne društveno-političke funkcije u Domažalama. Umro je 1991 godine.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 25. 12. 1952 godine.

## Odlikovanja
*  Orden narodnog heroja
*  Orden partizanske zvezde sa srebrnim vencem
*  Orden zasluga za narod sa srebrnim zrakama
*  Orden bratstva i jedinstva sa srebrnim vencem
*  Orden za hrabrost
*  Partizanska spomenica 1941.

## Literatura

*
Gli invincibili tre

***Gli invincibili tre*** () je italijansko-tuniski pustolovni (peplum) film snimljen 1964. u režiji Gianfranca Parolinija. Protagonist, čiji lik tumači Alan Steel, je mišićavi snagator Ursus koji zajedno sa dva prijatelja dolazi u grad kojim je zavladao zlikovac (čiji lik tumači Mimmo Palmara) koji se lažno izdaje za Ursusa. *Gli invincibili tre*, koji je napravljen na samom kraju ere pepluma, u svom se sadržaju više oslanjao na humor i parodiranje žanra nego na akciju. Predstavljao je posljednji film iz ciklusa o Ursusu.

## Vanjske veze
*
Laholm

**Laholm** je grad od 7,612 stanovnika na jugozapadu Švedske, on je i administrativni centrar
Općine Laholm od stanovnika..

## Geografija
Laholm leži u Grofoviji Halland, duž obala rijeke Lagan, nedaleko od njena ušća u Kattegat, udaljen oko 30  km južno od Halmstada.

## Historija

Prvi pisani izvori o Laholmu su iz 1231. i nalaze se u zemljišnjim knjigama danskog kralja Valdemara II, u kojima se govori o trgovačkoj aktivnosti u vezi sa kraljevskom imanju u Laholmu. 
Laholm je dobio status grada na početku 14. vijeka, ali se njegova geneza može pratiti natrag do 13. vijeka.

Laholm je izrastao na strateški važnom križanju obalne ceste i plodne doline rijeke Lagan, puta za *[[Härad]] Höks* i južni Småland. Pa se profilirao kao glavna izvozna luka za stoku, usto je bio važan i ribolov na losose i  godišnji sajam *Pedersmässomarknaden* održavan svakog 29. juna.

I pored svih tih prednosti i snažnog rasta u 18. vijeku - Laholm nije postao prijestolnica Hallanda, jer se težište pomaklo sjeverno 
od njega, tako da je krajem tog vijeka imao 900 stanovnika.

Laholm se sporo razvijao i tokom 19. vijeka u usporedbi s drugim gradovima, na početku tog vijeka bio je grad zanatlija.

Ni dolazak željeznice 1885. nije mu pomogao da se industrijski razvije, tako da je ostao trgovačko - transportni 
centar bogatog poljoprivrednog kraja.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice općine Laholm''
Nothing But a Man

***Nothing But a Man*** () je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1964. godine u režiji Michaela Roemera. Po žanru je drama, a protagonist, koga tumači Ivan Dixon, je mladi crni željeznički radnik sklon buntovništvu i izazivanju autoriteta. Radnja prikazuje kako će se zaljubiti i oženiti za mladu učiteljicu (koju tumači Abbey Lincoln), a što će ga natjerati da pokuša proimijeniti svoj život. *Nothing But a Man* je snimljen s niskim budžetom u nezavisnoj produkciji u jeku pokreta za građanska prava američkih crnaca. Autori, koji su kao jevrejska djeca izbjegli u SAD pred Holokaustom su u položaju američkih crnaca na jugu vidjeli odraz vlastitih stradanja. Film je snimljen u stilu italijanskog neorealizma. Prikazan je na Venecijanskom festivalu gdje je dobio nagradu San Giorgio "za doprinos napretku civilizacije".

## Uloge
* Ivan Dixon: Duff Anderson
* Abbey Lincoln: Josie Dawson
* Yaphet Kotto: Jocko
* Leonard Parker: Frankie
* Stanley Green: Reverend Dawson
* Eugene Wood: Johnson
* Helen Lounck: Effie Simms
* Julius Harris: Will Anderson
* Gloria Foster: Lee
* Gertrude Jeanette: Mrs. Dawson
* Tom Ligon: Tinejdžer

## Vanjske veze
*
Ursus il terrore dei kirghisi

***Ursus il terrore dei kirghisi*** () je italijanski pustolovni film snimljen  1964. u režiji Antonija Margheritija i Ruggera Deodata. Protagonist, čiji lik tumači britanski bodibilder Reg Park, je snagator Ursus, koji se sticajem okolnosti našao u azijskim stepama. Radnja prikazuje kako se suprotstavlja čudovištu iza koga stoji zla čarobnica. *Ursus il terrore dei kirghisi* je kasnijim historičarima bio zanimljiv kao jedan od pokušaja da se tada već manje popularni žanr pepluma osvježi kombiniranjem sa motivima horora. Nizak budžet i loši specijalni efekti ga, međutim, kod većine kritičara čine jednim od lošijih ostvarenja žanra.

## Vanjske veze
*
Skoplje '63

***Skoplje '63*** je jugoslavenski crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1964. u režiji Veljka Bulajića. U njemu se prikazuju posljedice katastrofalnog potresa koji je prethodne godine pogodio Skoplje, glavni grad tadašnje SR Makedonije, kao i akcije spašavanja te humanitarna pomoć koja je u Skoplje stigla iz drugih krajeva Jugoslavije i brojnih zemalja svijeta. Bulajić je film počeo snimati nekoliko dana nakon potresa, te je na lokacijama proveo ukupno četiri mjeseca, a potom je nekoliko mjeseci proveo montirajući ga u studijima Jadran Filma. Skoplje '63 je prikazano izvan konkurencije na Kanskom festivalu, a potom na venecijanskom festivalu gdje je dobilo Lav Svetog Marka za najbolji dokumentarni film. Predstavljalo je i službeni kandidat SFRJ za Oscar za najbolji strani film.

## Reference

## Vanjske veze
*
Pertuis

**Pertuis**  je grad od 19 265 stanovnika, na jugu Francuske, u departmanu Vaucluse.
## Geografija
Pertuis leži u regiji Provansa-Alpe-Azurna obala, na južnim obroncima masiva Luberon, pored 
kotline rijeke Durance. Pertuis je udaljen oko 70 km istočno od od Avignona, odnosno 46 km 
sjeveroistočno od Aix-en-Provence.

## Historija

Pertuis svoje ime vuče od latinskog **pertus** što znači rupa, prolaz, jer se u rimska vremena, pored rijeke 
Durance tu nalazila marsejska trgovačka utvrda, koja je kontrolirala promet na rijeci.
 
Pod imenom *Pertuis* prvi put je dokumentiran 981. kao naselje oko današnjeg trga Saint-Pierre. Zarana je pao u vlasništvo moćne opatije Montmajour (blizu Arlesa).

Oko vlasništa nad gradom vodile su se borbe tokom narednih nekoliko vijekova, pa je Pertuis često imao po dva gospodara. 
Njihovo rivalstvo donjelo je gradu - 1198. i drugi zamak, od njega je danas ostao samo zvonik i dio gdje se nalazi turistički ured.
Od 17. vijeka, zahvljujući boljim ekonomskim prilikama, grad se postepeno širi izvan bedema, prema jug]]u i istok]]u.

Tokom 19. vijeka Pertuis je doživio velike promjene, bedemi su djelomično porušeni, 1837. izgrađen je most preko rijeke Durance, uveden vodovod, trasirane nove ulice, a 1880. do grada je došla i željeznica. 
Pertuis je 1945. imao 5000 stanovnika i bio ekonomska prijestolnica kraja - Aigues.

## Znamenitosti

Pertuis ima izvrsno očuvanu srednjovjekovnu jezgru, gradske bedeme i obrambene tornjeve.
## Privreda
Pertuis je trgovački centar poljoprivrednog kraja, u kom se uzgaja voće, povrće i vino.
## Gradovi prijatelji

*, Alton, Hampshire
*, Herborn
*, Este, Padova
*, Utiel
## Reference

## Vanjske veze

* ''Ville de Pertuis''
Maciste nelle miniere di re Salomone

***Maciste nelle miniere del re Salomone*** () je italijanski pustolovni film snimljen 1964. u režiji Piera Regnolija. Protagonist, čiji lik tumači britanski bodibilder Reg Park, je snagator Maciste, a radnja prikazuje njegove pustolovine nakon što u Africi bude upetljan u borbu za vlast u gradu Zimba. *Maciste nelle miniere de le Salomone*, koji je kao za eksterijere koristio snimke sa lokacija u Južnoj Africi je napravljen pred kraj ere peplum filmova, te se smatra jednim od lošijih primjera žanra.

## Uloge
* Reg Park: Maciste
* Wandisa Guida: Fazira
* Dan Harrison: Abucar
* Giuseppe Addobbati: Namar
* Eleonora Bianchi: Samara
* Elio Jotta: Riad 
* Carlo Tamberlani: Zelea 
* Bruno Scipioni: Kadar

## Vanjske veze
*
La Vie à l'envers

***La Vie à l'envers*** () je francuski crno-bijeli film snimljen u režiji Alaina Jessue kome je to predstavljao cjelovečernji debi. Po žanru je mješavina drame i komedije. Protagonist, čiji lik tumači Charles Denner, je uspješni trgovac nekretninama koji se odlučuje odreći svog posla, djevojke-manekenke (čiji lik tumači Anna Gaylor) i potpuno povući iz svijeta. Radnja ta zbivanja prati iz protagonistove perspektive, odnosno prikazuje niz bizarnih situacija koje su ga natjerale na tu neobičnu odluku. *La Vie à l'envers* je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio nagradu za najbolji prvi film.

## Uloge
* Charles Denner : *Jacques Valin*
* Anna Gaylor : *Viviane*
* Guy Saint-Jean : *Fernand*
* Nicole Gueden : *Nicole*
* Jean Yanne : *Kerbel* 
* Yvonne Clech : *Mme Kerbel* 
* Jean Dewever

## Vanjske veze
* 
*
Ratna neuroza

**Ratna neuroza** je posebna vrsta traumatske neuroze, izazvana stresnom situacijom u ratu. Simptomi ratne neuroze su najčešće: anksioznost, bezvoljnost, osećanje iscrpljenosti, konfuzija identiteta, ali može biti i nekontrolisana agresivnost, impulsivno i asocijalno ponašanje. Najpoznatiji oblik ratne neuroze je post traumatski stres poremećaj (PTSD).

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* Rečnik psihoterapije o ratnoj neurozi 
* Psihoanalitička psihoterapija žrtava torture 
* Engleska Vikipedija o PTSD
King & Country

***King & Country*** () je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1964. u režiji Josepha Loseya. Po žanru je drama, a temelji se na istoimenom komadu Johna Wilsona, koji se, pak, temeljio na romanu *Return to the Wood* Jamesa Lansdalea Hodsona. Radnja se događa 1917. godine za vrijeme bitke kod Passchendaelea u Prvom svjetskom ratu i počinje kada mladi britanski vojnik (čiji lik tumači Tom Courtenay) samoincijativno napusti rov u pokušaju da se vrati kući, prije nego što bude uhapšen i doveden na vojni sud zbog dezerterstva. Nominalni protagonist, čiji lik tumači Dirk Bogarde je oficir koji ga brani po službenoj dužnosti i koji sa vremenom postane uvjeren da je mladić žrtva      borbom izazvanog duševnog poremećaja te ga očajnički pokušava spasiti od pogubljenja. King & Country je snimljen na 50. obljetnicu izbijanja rata, te je zbog sličnosti teme i antiratnog pristupa kod mnogih kritičara izazvao usporedbe sa Kubrickovim *[[Staze slave|Stazama slave]]*. Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je Courtenay dobio nagradu za najboljeg glumca.

## Uloge
* Dirk Bogarde ... Kapetan Hargreaves
* Tom Courtenay ... Redov Arthur Hamp
* Leo McKern ... Kapetan O'Sullivan
* Barry Foster ... Poručnik Webb
* Peter Copley ... Pukovnik
* James Villiers ... Kapetan Midgley
* Jeremy Spenser ... Redov Sparrow
* Barry Justice ... Poručnik Prescott
* Vivian Matalon ... Padre
* Keith Buckley ... Kaplar u stražarskom odjeljenju
* Derek Partridge ... Kapetan na vojnom sudu
* Brian Tipping ... Poručnik na vojnom sudu

## Vanjske veze
*
Att älska

***Att älska*** () je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1964. u režiji Jörna Donnera. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Harriet Andersson, je mlada žena kojoj je muž poginuo u prometnoj nesreći. Radnja prikazuje kako upoznaje muškarca po imenu Frederik (čiji lik tumači Zbigniew Cybulski), a koji će joj pomoći da ponovno izgradi svoj život. *Att älska* je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je Andersson dobila Kup Volpi za najbolju glumicu.

## Vanjske veze
*
Harriet Andersson

**Harriet Andersson** (Stockholm, 14. februar 1932 - ) je švedska filmska glumica, najpoznatija po nizu zapaženih uloga, prije svega u filmovima Ingmara Bergmana.

Iako se često navodi kako je karijeru započela nakon što ju je Bergman slučajno zapazio kao operatoricu lifta, u stvarnosti se glumom počela baviti u dobi od 15 godina te prije susreta sa Bergmanom nastupala u nizu teatarskih predstava. Bergman ju je, međutim, 1952. godine lansirao kao zvijezdu, i to nakon što je sa njom otpočeo ljubavnu vezu te je angažirao kao naslovnu protagonisticu filma *[[Ljeto sa Monikom]]* u kojem je, između ostalog, nakratko nastupila  gola u sceni koja je bila izuzetna rijetkost za tadašnju evropsku kinematografiju. Bergman je poslije objašnjavao da ga je Andersson privukla zbog svoje "divlje" prirode i "autentičnosti", čemu je značajno doprinijela njena nesklonost da koristi šminku. Iako su Bergman i Andersson ubrzo nakon Monike završili vezu, nastavili su dugu i plodnu profesionalnu suradnju, pri čemu se  Andersson specijalizirala za likove žena iz radničke klase. Jedan od njenih najupečatljivijih nastupa bio je lik šizofreničarke u filmu *[[Kroz tamno ogledalo]]* iz 1961. godine koji je svojom žestinom prilično šokirao tamošnju publiku. 

Andersson je od 1959. do 1963. bila u braku sa  Bertilom Wejfeldtom, prijateljem  iz djetinjstva, kome je 1960. godine rodila kćer Petru. Kasnije je neko vrijeme živjela sa finskim režiserom Jörnom Donnerom.

## Vanjske veze

*
Ribekit

Amfiboli predstavljaju značajne mineralne vrste, jer se javljaju u mnogim genetski različitim stenama. Prisustvo amfibola je naročito značajno u magmatskim I metamorfnim stenama. Kod amfibola se javlja OH grupa. Amfiboli mogu biti rombični I monoklinični.
Ribekit NaFe32+Fe23+Si8O22(OH)2
Ribekit spada u amfibole. Kristališe monoklinično. Kristali su redak način pojavljivanja ovog mineral. Obično se javlja u vidu prizmatičnih ili pritkasto igličastih agregata. Vlaknasti agregati tipa azbesta nazivaju se krokidolitom odnosno krokidolitskim azbestom.

## Hemizam
Rikebit je promenljivog sastava. Deo Fe2+ može biti zamenjen sa Mg kod Mg- ribekita. Često gradi čvrste rastvore sa glaukofanom koji se nazivaju krositima.

## Fizičke sobine
Ribekit je tamnoplave do skoro crne boje. Prozračan do providan mineral, staklastog sjaja. Cepljivosti kao kod ostalih amfibola. Ogreb je karakterističan- plav. Krokidolit je sivo plave boje, svilaste sjajnosti. Međutim, kod krokidolita veoma brzo dolazi do oksidacije Fe2+  do Fe3+  , tako da krokidolit obično ima zlatnožutu do zlatno žutomrku boju. Tvrdine je 6. Specifične mase 3,0- 4,40 u zavisnosti od sastava. 
Dijagnostičke osobine Makroskopski se prepoznaje po načinu pojavljivanja , boji i boji ogreba.

## Postanak(parageneza)
Ribekit je pretežno magmatski i regionalno metamorfni mineral. Javlja se u alkalnim magmatskim stenama i njihovim pegmatitima. Može se javiti i kao akcesoran mineral u kiselim magmatskim stenama. Može imati veoma različite parageneze. Regionalno metamorfni ribekiti javljaju se u alkalnim gnajsevima, egirin- ribekitskim gnajsevima itd. Mg- ribekiti mogu biti prisutni vrlo često u stenama umerenog stepena metamorfizma facije zelenih škriljaca. Veoma je redak kao hidrotermalan mineral. Transformacijama prelazi u hidrokside Fe i siderit, minerale glina itd.

## Rasprostranjenost
Ribekit za sada nije konstantovan kod nas. Mg- ribekiti se javljaju u regionalno metamorfnim stenama tipa škriljaca u okolini Seča reke i Kostojevića u zapadnoj Srbiji. Praktičnu primenu krokidolitski azbest ima kao termoizolacioni materijal. Krokidoliti iz Južne Afrike koji su metasomatski potisnuti sa kvarcom, ili se javljaju u obliku agregata u gustih kvarcu nazivaju se tigrovim okom, i koriste se kao ukrasni do poludragi kamen.

## Povezano
* Spisak minerala
* Mineralogija

## Reference

## Vanjske veze
* http://www.mindat.org/min-2156.html
* http://www.mindat.org/min-2156.html
Arthur Bernardes

**Arthur da Silva Bernardes** (Viçosa, 8. kolovoza 1875. – Rio de Janeiro, 23. svibnja 1955.) je bio brazilski političar koji je služio kao 12. predsjednik Brazila. Rođen je u mlijekom bogatoj pokrajini Minas Gerais, čiji je guverner bio od 1918. do 1922. godine. Te je godine, sukladno tadašnjoj *[[café com leite]]* politici, izabran za predsjednika. Zbog stalne prijetnje vojnim udarom, njegov je mandat bio obilježen gotovo kontinuiranim opsadnim stanjem, a završio je 1926. godine, kada ga je zamijenio Washington Luís. Nakon isteka mandata ostaje u politici sve do svoje smrti 1955. godine.
Venceslau Brás

**Venceslau Brás Pereira Gomes** (Brasópolis, 26. veljače 1868. – Itajubá, 15. svibnja 1966.) je bio brazilski političar koji je obnašao dužnost 11. predsjednika Brazila. Rođen je u Brasópolisu, u pokrajini Minas Gerais. Godine 1909. postao je njezin guverner, a već sljedeće godine potpredsjednik u mandatu Hermesa da Fonsece. Godine 1914. izabran je za predsjednika Brazila. U tom svojstvu je 1917. godine objavio rat Centralnim silama i tako uveo Brazil u Prvi svjetski rat. Sljedeće godine mu je istekao mandat, a naslijedio ga je Delfim Moreira.

Umro je 1966. godine u dobi od 98 godina u gradu Itajubi.
Sanjarenje (film, 1964)

je japanski crno-bijeli erotski film snimljen 1964. u režiji Tetsujija Takechija, poznato kao prvo ostvarenje tog tipa napravljeno u mainstream produkciji, odnosno jedan od začetnika specifično japanskog žanra kasnije poznatog kao *[[pink film|pinka eigu]]*.

Temelji se na motivima istoimene novele Junichira Tanizakija iz 1926. godine. Radnja se događa u zubarskoj ordinaciji gdje umjetnik (čiji lik tumači Akira Ishihama) u čekaonici upozna privlačnu ženu (čiji lik tumači Kanako Michi), te kasnije, pod uticajem anestezije, počne halucinirati kako ona postaje žrtva silovanja i sadističkog iživljavanja od strane zubara (čiji lik tumači Chojuro Hanakawa).

Iako nije bio prvi japanski film koji je koristio kolaps dotadašnjih cenzorskih standarda u Japanu, *Sanjarenje* se isticao relativno visokim budžetom, kao i režiserom koji je imao prethodnog iskustva u kabuki teatru. Takechi je nedugo prije Sanjarenja eksplicitno erotski sadržaj koristio u eksploatacijskom dokumentarnom filmu *[[Women... Oh, Women!]]*. Sanjarenje se, pak, isticalo i time što se u njemu žena prvi put prikazana potpuno gola, a što je uključivalo i pubične dlake. Japanski filmski cenzori su upravo taj detalj smatrali spornim, ali su na njega primijenili inovativno rješenje - umjesto da film zabrane ili scenu izbace iz filma, oni su sporni detalj jednostavno "prekrili" velikom bijelom točkom. Ta praksa, koja će postati poznata kao *[[fogging (cenzura)|bokashi]]*, je postala jednim od zaštitnih znakova japanskih *pink filmova*, a smatra se i pretečom buduće digitalne pikselizacije.

*Sanjarenje* je nakon premijere postiglo izuzetnu gledanost i veliki komercijalni uspjeh, ali i negativne reakcije japanske vlade - koja se bojala kako će njime ugled zemlje biti narušen upravo u vrijeme tokijske Olimpijade. Negodovanju se pridružilo i japansko udruženje zubara, ali i Tanizaki koji je izjavio da je njegov predložak iskorišten za nešto što predstavlja "pad japanske kinematografije". Nekoliko mjeseci kasnije, *Sanjarenje* je prikazano na venecijanskoj Mostri; iako je bilo izvan službenog programa,  izazvalo je skandal i policijsku istragu zbog navodne opscenosti, zbog koje je festival bio nakratko prekinut.

Sljedeće godine je u susjednoj Južnoj Koreji snimljen remake pod naslovom *Prazan san*, ali je, zbog loše reputacije originala bio zabranjen prije prikazivanja te ostavljen u bunkeru sljedećih nekoliko decenija. Takechi je godine 1981. snimio vlastiti remake, ovaj put u obliku *[[hardcore pornografija|hardcore]]* pornografskog filma, prvog takve vrste koji je prikazan u japanskim kino-dvoranama, a koji je šest godina kasnije dobio i nastavak.

## Uloge
*Kanako Michi (Cheiko)
*Akira Ishihama (Kurahashi)
*Chojuro Hanakawa (Zubar)
*Yasuko Matsui (Bolničarka)

## Izvori

## Vanjske veze

*
Giuseppe De Santis

**Giuseppe De Santis** (Fondi, 11. februar 1917. – Rim, 16. maj 1997) bio je italijanski filmski režiser i scenarist, najpoznatiji kao predstavnik filmskog neorealizma.

## Filmografija
### Režiser
* *[[La gatta (film, 1942)|La gatta]]* (kratkometražni, 1942)
* *[[Giorni di gloria (film)|Giorni di gloria]]* (ko-režiser, 1945)
* *[[Caccia tragica]]* (1947)
* *[[Riso amaro]]* (1949)
* *[[Non c'è pace tra gli ulivi]]* (1950)
* *[[Roma ore 11]]* (1952)
* *[[Un marito per Anna Zaccheo]]* (1953)
* *[[Riscatto]]*, režija: Marino Girolami (1953)
* *[[Giorni d'amore]]* (1954)
* *[[Uomini e lupi (film, 1956)|Uomini e lupi]]* (ko-režiser, 1956)
* *[[La strada lunga un anno]]* (1958)
* *[[La garçonnière]]* (1960)
* *[[Italiani brava gente (film, 1965)|Italiani brava gente]]* (1965)
* *[[Un apprezzato professionista di sicuro avvenire]]* (1972)

### Scenarrist
* *[[Donne proibite]]*, rež. Giuseppe Amato (1953)

## Vanjske veze

* Associazione Giuseppe De Santis
* 
*
Andrew Wakefield

**Andrew Jeremy Wakefield** (rođen&nbsp;&nbsp;1957.) je britanski bivši gastroenterolog i medicinski istraživač poznat po svojem istraživanju iz 1998. koje je tvrdilo da postoji veze između cijepljenja i pojave autizma i bolesti probavnog trakta, što je u međuvremeno diskreditirano.

Nakon objave dokumenta, drugi istraživači nisu mogli ponoviti Wakefieldove nalaze niti potvrditi njegovu hipotezu povezanosti između MMR vakcinacije i autizma, ili bolesti probavnog trakta. 2004., novinar *[[Sunday Times]]a*, Brian Deer, otkrio je tajne financijske veze Wakefielda koje tvori sukob interesa, a većina njegovih pomoćnih autora je povuklo svoju potporu istraživanju. Britansko medicinsko vijeće provelo je istragu zbog znanstvene manjkavosti protiv Wakefielda i dvoje njegovih bivših suradnika. Istraga je utvrdila da su djeca sa autizmom iz istraživanja bila podvrgnuta nepotrebnim invazivnim medicinskim postupcima, kao što su kolonoskopija i lumbalna punkcija, te da je Wakefield djelovao bez potrebnog etičkog odobrenja vijeća za etiku.

28.1. 2010., proglašen je krivim po četiri točke optužbe za neiskrenost i 12 za zlostavljanje mentalno bolesne djece. *[[The Lancet]]* je potpuno povukao njegovu publikaciju iz 1998. zbog falsifikacija, dok je Wakefieldu oduzeta medicinska dozvola.

## Izvori
Cadarache

**Cadarache**  je francuski naučno istraživački centar, specijaliziran za istraživanje nuklearne energije.

## Geografija

Cadarache se nalazi u općini Saint-Paul-lès-Durance, departman Bouches-du-Rhône, na jugu regije Provansa-Alpe-Azurna obala, udaljen oko 60 km sjeveroistočno od grada Marseilla.

## Historija i karakteristike
Cadarache je nuklearni istraživački centar od kad je predsjednik Charles de Gaulle pokrenuo francuski program atomske energije 1959.

Centrom upravlja državni *Commissariat à l'Énergie Atomique* akronim **CEA** (Komesarijat za atomsku energiju).

Cadarache je 2005. izabran da bude mjesto za Internacionalni termonuklearni eksperimentalni reaktor - **[[ITER]]**, najveći svjetski fuzijski reaktor. Izgradnja kompleksa - ITER započela je 2007., a predviđa se da će njegov reaktor na bazi plazme započeti s radom 2020-ih.

Cadarache je pored toga i mjesto brojnih drugih istraživačkih reaktora, kao što je Jules Horowitz, za kog se očekuje da će ući u rad oko 2016.

Pored nuklearne fisije i fuzije Cadarache se bavi i istraživanjem novih energetskih tehnologija (vodik, biomasa, solarna energija) i bazičnim istraživanjima u području biologije.
Unutar centra djeluju specijalizirani odjeli koji centru pružaju niz usluga, kako bi se osigurali sigurnost centra, zbrinjavali nuklearni otpad i brinuli o ekologiji i zdravlju zaposlenih.
Cadarache je jedan od 10 istraživačkih centara Francuske agencije za alternativne i atomsku energiju (CEA). Polovica bazičnih nuklearnih postrojenja CEA nalazi se u Centru Cadarache. 
## Cadarache u brojkama
Cadarache se prostire na površini od 1 600 hektara, od tog je 900 pod krovom. To je ukupno 480 zgrada, od kojih je 19 direktno namjenjeno za nuklearna istraživanja. U Cadarachu radi oko 4 500 ljudi, u to nisu uključeni oni koji 
rade na programu ITER.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome on Cadarache Center''
Lycksele

**Lycksele** je grad od 8,027 stanovnika na sjeveroistoku Švedske, on je i 
administrativni centar Općine Lycksele od 12,572 stanovnika.

## Geografija
Lycksele leži u Lapplandu u Grofoviji Västerbotten, udaljen oko 128 km sjeverno od Umeje. 
## Historija

Lycksele je prijestolnica južnog Lapplanda još od 17. vijeka, i jedan je od najstarijih gradova u toj regiji. 
Naselje je dobilo prve statute 1884. a tad je postalo i općina. Na prijelazu vijekova 1900. Lycksele je imao oko 900 stanovnika, njihov broj se 
gotovo udvostručio do 1929. kad je dobio status trgovišta.

Lycksele je 1946. dobio status grada, kad je imao oko 2.900 stanovnika, tako da je bio jedan od najmanjih švedskih gradova.

Nakon tog se razvijao prilično dinamično, zahvaljujući drvnoj industriji i trgovini sa ogromnim zaleđem.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice općine Lycksele''
Cast Away

***Cast Away*** () je američka drama iz 2000. godine koju je režirao Robert Zemeckis, a u kojoj je glavnu ulogu ostvario Tom Hanks. Hanks glumi zaposlenika kompanije FedEx koji je nakon avionske nesreće zapeo na nenaseljenom otoku negdje u Južnom Pacifiku. Film opisuje njegove uspješne pokušaje preživljavanja na otoku koristeći ostatke zrakoplovne prtljage, kao i kasniji bijeg s istog i povratak u društvo. Tom Hanks za svoj portret Chucka Nolanda osvojio je nagradu Zlatni globus u kategoriji najbolje muške uloge u drami. Također je zaradio nominaciju u kategoriji najboljeg glavnog glumca za prestižnu nagradu Oscar.

U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom ***Brodolom života***, a u Srbiji pod naslovom ***Izgnanik***.

## Uloge
* Tom Hanks - Chuck Noland
* Helen Hunt - Kelly Frears
* Nick Searcy - Stan
* Jenifer Lewis - Becca Twig
* Chris Noth - Jerry Lovett
* Lari White - Bettina Peterson

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* 
*
Maciste e la regina di Samar

***Maciste e la regina di Samar*** (, također poznat i pod naslovom ***Maciste contro gli uomini della Luna*** () je italijansko-francuski pustolovno-historijski (peplum film snimljen  1964. u režiji  Giacoma Gentiloma.

Protagonist, koga tumači italijanski bodibilder Alan Steel, je mišićavi snagator Maciste koji dolazi u fiktivno starogrčko kraljevstvo Samar kome pomaže da se odupre invaziji tajanstvenih stranaca za koje se ispostavi da su vanzemaljci sa Mjeseca. Napravljen u doba kada je žanr *pepluma* već izgubio svoju popularnost, kasnijim kritičarima je postao zanimljiv zbog nastojanja da se, slično kao i u  *[[Ercole alla conquista di Atlantide]]*,  koriste elementi žanra science fictiona, odnosno.

U verziji za američko tržište je, kao što je to bio čest slučaj, Maciste naknadnom sinkronizacijom "prekršten" u Herkula te je film distribuiran pod naslovom ***Hercules Against the Moon Men*** (). Ta je verzija mlađim generacijama postala poznata kada je 1992. godine prikazana kao epizoda kultne parodijske SF-serije *[[Mystery Science Theater 3000]]*.

## Izvori


## Vanjske veze
*
*
La valle dell'eco tonante

***La valle dell'eco tonante*** () je italijanski pustolovni (peplum) film snimljen  1964. u režiji  Tania Boccie. Protagonist, koga tumači italijanski bodibilder Kirk Morris, je mišićavi snagator Maciste koga žitelji jedne doline pozovu da im pomogne u borbi protiv pustinjskih plemena koje vodi zla kraljica Farida (čiji lik tumači Hélène Chanel). 
.
## Vanjske veze
* 
*
Gli invincibili fratelli Maciste

***Gli invincibili fratelli Maciste*** () je italijanski pustolovno-fantastični (peplum) film snimljen  1964. u režiji Roberta Maurija, poznat kao posljednjo ostvarenje iz ciklusa o mišićavom snagatoru Macisteu. U ovom filmu je osim Macistea (koga tumači Iloosh Khoshabe) protagonist i njegov istoimeni mlađi brat (koga tumači Mario Novelli), a radnja je smještena u kraljevstvo koje se našlo na meti zle kraljice podzemnog svijeta (čiji lik tumači Claudie Lange).

## Vanjske veze
* 
*
Lud, zbunjen, normalan (sezona 2)

Druga sezona televizijske serije Lud, zbunjen, normalan je premijerno emitovana na Federalnoj televiziji BiH u periodu od 7. septembra 2008. do 12. aprila 2009. godine.

## Kratak opis

Belma Lizde-Kurt se pridružuje postavi. Gordana Boban je napustila seriju na početku 15. epizode, pa je lik Ivane ispisan na kraju 24. epizode. Milan Pavlović je napustio seriju isto na kraju 24. epizode. Miraj Grbić, Emir Hadžihafizbegović i Mirvad Kurić su u 15. epizodi unapređeni u glavne uloge. Snežana Marković je zamenila Gordanu Boban u preostalih nekoliko epizoda serije. Vanja Drach i Žan Marolt su preminuli nakon snimanja sezone. Zana Marjanović i Aleksandar Seksan se u ovoj sezoni pajavljuju epizodno dok se ne pridruže glavnoj postavi u sledećoj sezoni, Seksan prvi, a Marjanović drugi put. Snežana Marković, Iva Šulentić i Saša Petrović napuštaju seriju nakon ove sezone. Iako su Milena Dravić i Jelisaveta Seka Sablić napustile seriju nakon ove sezone bile su u glavnoj postavi i u sledećoj sezoni.

## Uloge
### Glavne

### Epizodne
* **Selma**-**Zana Marjanović** (Epizode 15,17,19-21,28)
* **Đido Mova**-**Aleksandar Seksan** (Epizoda 32)

## Epizode

{| class="wikitable plainrowheaders" style="width:98%;"
|-
! scope="col" style="background-color: #318CE7; color:#fff; text-align: center;" width=5%|Br. useriji
! scope="col" style="background-color: #318CE7; color:#fff; text-align: center;" width=5%|Br. usezoni
! scope="col" style="background-color: #318CE7; color:#fff; text-align: center;"|Naslov
! scope="col" style="background-color: #318CE7; color:#fff; text-align: center;"|Scenarista
! scope="col" style="background-color: #318CE7; color:#fff; text-align: center;"|Reditelj
! scope="col" style="background-color: #318CE7; color:#fff; text-align: center;"|Datum emitovanja
Lud, zbunjen, normalan (sezona 3)

Prva sezona televizijske serije Lud, zbunjen, normalan je premijerno emitovana na Federalnoj televiziji BiH u periodu od 1. januara do 13. juna 2010. godine.

## Kratak opis

Glavnoj postavi se pridružuju
Goran Navojec, Nives Ivanković, Dragan Marinković, Nebojša Glogovac, Svetlana Bojković i Boro Stjepanović. Zana Marjanović je ponovo vraćena u glavnu postavu, a Aleksandar Seksan je unapređen u glavnu postavu. Na kraju sezone Dragan Marinković i Boro Stjepanović napuštaju glavnu postavu. Iako su Belma Lizde Kurt, Zana Marjanović, Nebojša Glogovac i Svetlana Bojković napustili glavnu postavu na kraju sezone bili su u glavnoj postavi i u sledećoj sezoni.

## Uloge
### Glavne

### Epizodne

## Epizode

## Odsutnost glumaca
Dude, Where's My Car?

***Dude, Where's My Car?*** () je američka filmska komedija snimljena 2000. u režiji Dannyja Leinera. Protagonisti, koje tumače Ashton Kutcher i Seann William Scott, su dva mladića sklona pušenju kanabisa koji su jednog jutra bude mamurni i sa užasom otkriju da im nedostaje automobil sa rođendanskim poklonima za sestre-blizanke (koje tumače Jennifer Garner i Marla Sokoloff) sa kojima su u vezi. Radnja prati njihove pokušaje da otkriju gdje im je nestalo vozilo, a pri čemu ulaze u niz bizarnih pustolovina koje uključuju susret sa vanzemaljcima.*

*Dude, Where's My Car?* je dobio uglavnom loše kritike pri čemu mu se zamjerao "infantilan" humor i nedostatak dobrog ukusa. Sa druge strane je imao solidnu gledanost u kino-dvoranama, a još veću kada je izašao na DVD-u. Pri tome su značajnu ulogu igrao i uspjeh kasnijeg Leinerovog filma [[Harold and Kumar Go to White Castle]], sa kojim je podijelio [[kult film|kult status]]. Naslovna fraza je stekla popularnost kao dio svakodnevnog govora, a američkog ljevičarskog publicista je 2003. potakla za naslov knjige *Dude, Where's My Country?* u kojoj napada kapitalizam i politiku tadašnjeg predsjednika [[George W. Bush|Georgea W. Busha]].

U Srbiji je prikazan pod naslovom ***Batice, gde su mi kola?**''

## Uloge

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
La sfida dei giganti

***La sfida dei giganti*** () je italijanski pustolovni film snimljen 1965. u režiji Maurizija Lucidija, poznat kao posljednje peplum ostvarenje sa Herkulom kao protagonistom. U njemu lik Herkula tumači britanski bodibilder Reg Park, a radnja pokazuje kako iz podzemnog svijeta nastoji izbaviti svog sina Xantosa (koga tumači Lugi Barbini) te svrgnuti sirkauškog tiranina Antea (čiji lik tumači Giovanni Cianfriglia). La sfida je velikim dijelom "reciklirala" akcijske scene iz dva prethodna filma o Herkulu - *[[Ercole alla conquista di Atlantide]]* i *[[Ercole al centro della Terra]]*.

## Uloge
*Reg Park ... Hercules
*Gia Sandri ... Kraljica Leda
*Giovanni Cianfriglia ... Anteo
*Adriana Ambesi (naveden kao Audrey Amber) ... Deyanira
*Luigi Barbini ... Xantos
*Gianni Solaro ... Teseo
*Franco Ressel ... Eteocles
*Luigi Donato ... Timoniere

## Vanjske veze
*
Thierry la Fronde

***Thierry la Fronde*** () je francuska igrana TV serija koja se originalno emitirala na programu državne televizije od 1963. do 1966. godine. Radnja se događala 1360. godine u Sologneu, oblasti u središtu Francuske, a kojom je u doba Stogodišnjeg rata vladao engleski Crni princ. Naslovni protagonist, čiji je lik tumačio Jean-Claude Drouot, bio je lokalni plemić Thierry od Janvillea koji je zbog otpora engleskim osvajačima ostao bez titule i imanja, ali koji se nastavio boriti pod pseudonimom *Thierry praćka*. Serija je imala veliku gledanost, a kasnije je prikazana i u nizu drugih zemalja.

## Uloge
*Jean-Claude Drouot : Thierry od Janvillea, zvani "Thierry La Fronde"
*Céline Léger: Isabelle
*Jean Gras: Bertrand
*Robert Bazil: Boucicault
*Robert Rollis: Jehan
*Clément Michu: Martin
*Jean-Claude Deret: Florent
*Bernard Rousselet: Pierre
*Fernand Bellan: Judas

## Vanjske veze
*
*Introductory credits with theme music on Youtube
Flipper (TV serija)

***Flipper*** je  američka igrana TV-serija koja se originalno emitirala na programu mreže NBC od 1964. do 1967. Predstavljala je nastavak, odnosno remake popularnog filma *[[Flipper (film, 1963)|Flipper]]* snimljenog prethodne godine. Naslovni lik je delfin koji se sprijateljio sa porodicom Ricks, na čijem je čelu Porter Ricks (čiji lik tumači Brian Kelly), rendžer pomorskog parka na Floridi. Serija je bila prvenstveno namijenjena mlađoj publici, a zbog životinjskog protagonista ju se često uspoređivalo sa *[[Lassie (TV serija)|Lassie]]*.

Godine 1995. je dobila nastavak u obliku **istoimene** TV-serije koja se na programu održala četiri sezone.

## Vanjske veze

*
*Miami Seaquarium
*Luke Halpin (Sandy) Gallery
*"The Legend of Ivan Tors" documentary
*Brian Kelly Fan Club
*Ric O'Barry: Famous "Flipper" Trainer 
*Interview with Ric O'Barry
*Flipper Cast Members Reunite at Miami Seaquarium for the Show's 40th Anniversary