open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Sirène du Mississippi

***La Sirène du Mississippi*** () je francusko-italijanski igrani film snimljen 1969. godine u režiji Françoisa Truffauta. Predstavlja adaptaciju romana *[[Waltz into Darkness]]* američkog pisca Cornella Woolricha. Protagonist, koga tumači Jean-Paul Belmondo, je bogati, ali usamljeni vlasnik plantaže duhana na otoku Reunion koji poštom naruči suprugu, ali kome umjesto žene sa kojom se dopisivao dođe žena (čiji lik tumači Catherine Deneuve) koja izgleda drukčije nego na fotografiji. Radnja prikazuje kako se ispostavi da je riječ o profesionalnoj varalici koja mu zajedno sa partnerom ukrade novac, ali i kako je slučajno pronalazi u Francuskoj i, još uvijek zaljubljen u nju, pomaže u bijegu pred zakonom.

Truffaut se u *La Sirène du Mississippi* velikim dijelom naslanjao na svoj prethodni film *[[Nevjesta je nosila crninu]]*, koji je također bio temeljen na Woolrichevom romanu. U novom filmu, kao i prethodnom, je nizom scena odao počast svom uzoru Alfredu Hitchcocku, a pogotovo njegovom filmu *[[Marnie (film)|Marnie]]*. Za završne scene je koristio iste planinske lokacije korištene u svom ranijem filmu *[[Pucajte na pijanista]]*. Nakon premijere je *La Sirène du Mississippi* imao loše kritike, ali je vrlo brzo stekao reputaciju jednog od najboljih Truffautovih djela.

Godine 2001. je isti roman poslužio kao predložak za film *[[Original Sin (film)|Original Sin]]* sa Angelinom Jolie i Antonijom Banderasom u glavnim ulogama.

## Uloge
* Jean-Paul Belmondo ... Louis Mahé
* Catherine Deneuve ... Julie Roussel / Marion Vergano
* Michel Bouquet ... Comolli
* Nelly Borgeaud ... Berthe Roussel
* Marcel Berbert ... Jardine
* Martine Ferrière ... Stanodavka
* Yves Drouhet ... Detektiv
* Roland Thénot ... Richard

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Vienna: The Years Remembered

***Vienna: The Years Remembered*** () je američki kratki dokumentarni film snimljen 1968.. Napravljen je u svrhu promocije historijskog film *[[Mayerling (film, 1968)|Mayerling]]* i prikazuje kako su se neke od najvažnijih i najspektakularnijih scena snimale na autentičnim lokacijama u Beču. Naracija, za koju je tekst napisao Jay Anson, je poseban naglasak stavila na motiv sukoba generacija kao ključan u filmu, odnosno prizore uličnih demonstracija te tako sugerirati njegovu povezanost sa tada aktualnim masovnim protestima studenata širom svijeta.

## Vanjske veze
*
Evangelički-luteranski teološki univerzitet u Budimpešti

**Evangelički-luteranski teološki univerzitet u Budimpešti** () je mađarski luteranski tološki univerzitet koji je osnovan 1557. godine u Šopronu, gradu na južnoj obali Nežiderskog jezera na sjeverozapadu današnje Mađarske. Škola je u periodu od 1557. do 1892. godine nosila naziv Latinska škola u Šopronu, od 1892. do 1923. godine Visoka teološka eangeličko-luteranska škola u Šopronu. 1923. škola je postala sastavni fakultet Univerziteta u Pečuhu, da bi od 1951. ponovo postala samostalna akademija. Evangeličko-luteranska akademija je funkcionisala u tome obliku od 1951. do 1998. godine kada je stekla današnji status univerziteta.

## Izvori

## Povezano
*Lista univerziteta u Mađarskoj

## Vanjske veze
*  Evangélikus Hittudományi Egyetem
Horažďovice

**Horažďovice** / Horaždjovice (njemački: *Horaschdowitz*) je grad na zapadu Češke od 
5,428 stanovnika.

## Geografija

Grad leži uz obalu rijeke Otave, udaljen oko 50 km jugoistočno od svog administrativnog centra - Plzeňa.

## Historija

Na brdu Prácheň se još od 10. vijeka nalazilo  utvrđeno naselje, a dva vijeka kasnije i kameni zamak iz kog se vladalo čitavim Prahenskim krajem.

Kad je zamak izgubio na značenju naselje je preseljeno na sadašnju lokaciju uz rijeku Otavu, koja je bila važan trgovački put iz Praga za Bavarsku. U 13. vijeku su bavarski 
feudalci podigli gotički zamak.
. 
Kralj Václav II od Češke dodjelio je 1292. mjestu - status grada. Grad je uživao velik prosperitet u drugoj polovici 15. vijeka, kad je postao feud porodice Švihovští.

Najveća katastrofa za Horažďovice bio je Tridesetogodišnji rat, kad je dvaput zapaljen i opljačkan od strane švedskih vojnika. Iako je zamak obnovljen, a samostan čak i proširen, mjesto se ipak više nije nikad 
vratilo na stare pozicije.

Tokom 19. vijeka Horažďovice su bile poznate po uzgoju školjaka za bisere, koje je uvela porodica Rummerskirchs. 
Čak je i car Franz II prisustvovao 1809. i 1818. berbi školjaka. Posljednja berba održana je 1944. kad je otvoreno 20 000 školjaka, ali je u njima pronađeno samo desetak bisera, tako da je to 
napušteno.

U Horažďovicama je 4. jul 1307. umro tadašnji češki kralj i habsburgški vojvoda Rudolf I.

## Privreda

Danas su Horažďovice poznate kao kupalište sa kompleksom od četiri zatvorena bazena, saunama i ostalim popratnim sadržajima za zabavu.

## Reference

## Vanjske veze

* Horažďovice
Ferdinand III, car Svetog Rimskog Carstva

**Ferdinand III** (Graz, 13. jul 1608. - Beč, 2. april 1657.), bio je od 1625. ugarsko-hrvatski, od 1627. i češki kralj, a od 1637. Austrijski nadvojvoda i car 
Svetog Rimskog Carstva.

## Biografija
Ferdinand je rođen je kao sin habsburgškog nadvojvojvode i cara Svetog Rimskog Carstva Ferdinanda II i njegove prve žene Marije Anne Bavarske.
Odgojili su ga jezuiti, tako da je naučio  sedam jezika.

Nakon Wallensteinove pogibije preuzeo je vrhovnu komandu carske vojske i uspio pobjediti vojsku protestanske koalicije u Bitci kod Nördlingena 1634. Nakon tog je 1645. započeo sa pregovorima, koji su 1648. doveli do potpisivanja Westfalskog mira i završetka Tridesetogodišnjeg rata.

Ferdinand je za svoje vladavine okončao protureformaciju po Austriji. Bio je poznat kao odgovoran vladar svjestan svojih dužnosti, i kao osoba zainteresirana za nauku i umjetnost 1657. osnovao je
Talijansku književnu akademiju u Beču.

Naročito je volio muziku i bio prvi iz galerije careva kompozitora, komponirao je brojne mise, himne i muzičke drame. Od njega je otpočela veličanstvena era dvorskih baroknih orkestara.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ferdinand III.''
Lista univerziteta u Finskoj

Institucije visokog obrazovanja u Finskoj stječu status univerziteta jedino na osnovu odluke zakonodavca. Samo takve institucije mogu da dodjeljuju preddiplomske (Bachelor) i više diplome. Uz univerzitete, u Finskoj postoji i paralelni sustav visokih škola *ammattikorkeakoulu*. U međunarodnoj akademskoj interakciji i diplome koje dodjeljuju visoke škole priznaju se kao preddiplomske i diplomske (master) diplome kada ispunjavaju potrebne preduslove iako u samoj Finskoj nose drugačiji naziv.

## Multidisciplinarni univerziteti

*Univerzitet u Helsinkiju
*Univerzitet Åbo Akademi (predavanja isključivo na švedskom)
*Univerzitet u Turkuu
*Univerzitet u Tamperi
*Univerzitet u Jyväskyli
*Univerzitet u Ouluu
*Univerzitet u istočnoj Finskoj
*Univerzitet u Vaasi
*Univerzitet u Laponiji
*Aalto Univerzitet

## Specijalizovani univerziteti
*Ekonomska škola Hanken
*Tehnološki univerzitet u Tamperi
*Tehnološki univerzitet u Lappeenranti
*Nacionalni obrambeni univerzitet (Finska)
*Univerzitet za umjetnosti u Helsinkiju

## Povezano

*Lista univerziteta
Joseph I, car Svetog Rimskog Carstva

**Joseph I** (Beč, 26. jul 1678. - Beč, 17. april 1711.), bio je od 1687. ugarski kralj od 1688. i češki kralj, od 1690. njemački kralj, a od 1705. austrijski nadvojvoda i car Svetog Rimskog Carstva.

## Biografija

Joseph je rođen kao najstariji sin i prijestolonasljednik habsburgškog nadvojvojvode i cara Svetog Rimskog Carstva 
Leopolda I. i njegove žene Eleonore Magdalene od Pfalz-Neuburga.

Nastavio se uspješno boriti u Ratu za španjolsku baštinu i protiv bune koji su protiv njega poveli Kruci u Ugarskoj - formalno odbacivši njegovu vlast 1707.
Iako je bio uvjereni katolik pokazivao je razumjevanje za svoje protestanske podanike .

Njegova iznenadna smrt uzrokovana epidemijom boginja izbacila je Habsburgovce iz Rata za španjolsku baštinu.

I Joseph je volio muziku i bio također jedan od careva kompozitora, komponirao je - *Reginu coeli* jednu od poznatijih baroknih himni.

Na osnovu pragmatične sankcije i njegove dvije kćeri su uvrštene u potencijalne prijestolonasljednike, ali tek iza kćeri njegovog mlađeg brata Karla VI, koji je preuzeo tron nakon njega.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Joseph I.'' 
* ''Joseph I.: Regina coeli''
Bob & Carol & Ted & Alice

***Bob & Carol & Ted & Alice*** je američka filmska komedija snimljena 1969. godine u režiji Paula Mazurskog, kome je to predstavljao režijski debi.

Protagonisti su sineast Bob Sanders i njegova supruga Carol (čije likove tumače Robert Culp i Natalie Wood) , koji nakon posjeta New Age institutu prihvaćaju odlučuju početi prakticirati otvoreni brak, prema čemu su skeptični njihovi najbolji prijatelji, bračni par Ted i Alice Henderson (koje glume Elliott Gould i Dyan Cannon). Radnja prikazuje kako prilikom zajedničkog druženja u Las Vegasu razmjena iskustava vodi do ideje da pokušaju eksperimentirati sa razmjenom partnera.

*Bob & Carol & Ted & Alice* je nastao za vrijeme seksualne revolucije i drugih burnih društvenih promjena krajem 1960-ih, i u mnogo čemu je prikazivao zbunjenost generacije koja je bila premlada da zadrži konzervativna uvjerenja svojih roditelja, a prestara da prihvati radikalne antiestablišmentske ideje tadašnje omladine. Upravo zbog toga se nastojanje protagonista da se po svaku cijenu bude "hip", čak i kada im to izaziva očiglednu neugodu, bio zahvalan izvor humora, ali i satirični odraz promjena u dotadašnjim vrijednostima urbane srednje i više klase, uključujući hollywoodsku elitu kojoj je pripadao i sam Mazursky. U situacijama kroz koje prolaze protagonisti su se mnogi prepoznali, te je *Bob & Carol & Ted & Alice* postigao izuzetan uspjeh kod publike, ali i kod kritike. I Dyan Cannon i Elliott Gould (koji će za svoj nastup biti nominiran za Oscar za najboljeg sporednog glumca) su zahvaljujući njemu postali velike zvijezde u sljedećoj deceniji, a Natalie Wood, koja je odbila fiksni honorar u zamjenu za udio profita, je stekla poprilično bogatstvo.

Uspjeh filma je 1973. godine potakao snimanje istoimenog televizijskog sitkoma koji je, lišen brojnih motiva i sadržaja koji, za razliku od filmskog predloška, nisu mogli proći tadašnju televizijsku cenzuru, propao kod publike i brzo skinut sa programa.

## Uloge
* Natalie Wood ... Carol
* Robert Culp ... Bob
* Elliott Gould ... Ted
* Dyan Cannon ... Alice
* Horst Ebersberg ... Horst
* Lee Bergere ... Emilio
* Donald F. Muhich ... Psihijatar
* Noble Lee Holderread Jr. ... Sean Sanders
* K.T. Stevens ... Phyllis
* Celeste Yarnall ... Susan
* Lynn Borden ... Montažer
* Greg Mullavey ... Vođa grupe
* Linda Burton ... Stjuardesa
* Leif Garrett ... Jimmy Henderson

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Korvinov univerzitet u Budimpešti

**Korvinov univerzitet u Budimpešti** () je mađarski javni univerzitet čije je sedište u Budimpešti. Univerzitet se opisuje kao istraživačku instituciju čiji je primarni fokus obrazovanje, uprkos istraživačkom radu. Instituciju pohađa oko 14,500 studenata koji studiraju na studijskim programima u domenu agronomije, poslovne administracije, ekonomije i društvenih nauka. Studenti mogu upisati jedan od šest fakulteta koji nude preddiplomske, diplomske (master) i postdiplomske (doktorske) studije primarno na mađarskom, ali i na engleskom, francuskom i nemačkom jeziku.

## Izvori

## Povezano
*Lista univerziteta u Mađarskoj

## Vanjske veze
*  Budapesti Corvinus Egyetem
Shalako

***Shalako*** je britansko-zapadnonjemački vestern film snimljen 1968. godine u režiji Edwarda Dmytryka. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana američkog pisca Louisa L'Amoura. Protagonist, čiji lik tumači Sean Connery je lovac i tragač koji nastoji spasiti grupu evropskih aristokrata, lovaca i pustolova koja je postala metom Apača koji ih nastoje pobiti.

*Shalako* je predstavljao jedan od ambicioznijih projekata producenta Euana Lloyda, a njegovu najveću atrakciju je trebao predstavljati Connery, koji je tada bio na vrhuncu popularnosti zbog nastupa u seriji filmova o Jamesu Bondu. Connery je sa oduševljenjem prihvatio ponudu da prvi put u karijeri nastupi u vesternu, dijelom zbog toga što je bio veliki poklonik žanra od najranijeg djetinjstva, a dijelom i zbog toga što se nastojao što više udaljiti od uloge Bonda i dokazati da je uspješan i u drugim žanrovima. Conneryjevo potpisivanje ugovora je omogućilo da se prikupe dodatna sredstva, ali i okupi prilično impresivna glumačka ekipa među kojom se isticala francuska zvijezda Brigitte Bardot. Kao lokacije za snimanje je, pak, korištena Almerija u Španiji, koja je tada često "glumila" američki Jugozapad u špageti vesternima. Lloyd je za uloge Apača, pak, koristio lokalne Rome umjesto američkih Indijanaca, za koje je, putujući po rezervatima, ustanovio da izgledaju previše gojazni da bi ih publika mogla shvatiti kao ozbiljnu opasnost po protagoniste.

*Shalako* je na kraju imao solidnu gledanost, ali se na kraju ispostavilo da ona nije dovoljna da bi pokrila troškove produkcije. Connery je kasnije izražavao žaljenje zbog svog nastupa, ne toliko zbog samog *Shalaka*, koliko zbog toga što je morao odbiti nastup u *[[The Thomas Crown Affair (film, 1968)|Aferi Thomasa Crowna]]* koja je donijela uspjeh i slavu Steveu McQueenu. Za Bardot je, pak, *Shalako* predstavljao jedan od niza neuspjeha koji će je za nekoliko godina potaknuti da obustavi glumačku karijeru.

## Uloge
* Sean Connery ... Moses Zebulon 'Shalako' Carlin  
* Brigitte Bardot ... Grofica Irina Lazaar  
* Stephen Boyd ... Bosky Fulton  
* Jack Hawkins ... Sir Charles Daggett  
* Peter van Eyck ... Baron Frederick von Hallstadt  
* Honor Blackman ... Lady Julia Daggett  
* Woody Strode ... Chato (poglavica Apača)  
* Eric Sykes ... Mako  
* Alexander Knox ... Sen. Henry Clarke  
* Valerie French ... Elena Clarke
* Julián Mateos ... Rojas  
* Don 'Red' Barry ... Buffalo  
* Rodd Redwing ... Chatov otac

## Reference

## Vanjske veze
*
Cottaging

**Cottaging** () je izraz koji se koristi prije svega u britanskom gej žargonu kako bi opisao anonimne ili neobavezne seksualne aktivnosti između dvojice ili više muškaraca do kojih dolazi u javnim zahodima. Izraz se prvi put počeo spominjati u literaturi 1960-ih, odnosno u vrijeme pred legalizaciju homoseksualnosti. Javni zahodi su tada bila jedna od rijetkih mjesta koja su homoseksualcima pružala dovoljno diskrecije i intimnosti za traženje seksualnih usluga od drugih muškaraca, a da istovremeno ne izazivaju pažnju vlasti. U tu se svrhu razvili brojni rituali ili "signali" kojima se, dodirivanjem stopala ili na neki drugi način, "reklamirala" vlastita homoseksualna orijentacija te nudile i tražile seksualne usluge.

## Povezano
*Cruising
*Glory hole
*Dogging
*Gej sauna

## Napomene

## Literatura
*
*
*
Pat Benatar

**Pat Benatar**, zapravo **Patricia Mae Andrzejewski** (New York, 10. januar 1953 -) je američka rock pjevačica.

Četverostruka je pobjednica Grammy nagrade. Ona je također mezzosopranistica. Imala je veliki komercijalni uspjeh, posebno u Sjedinjenim Američkim Državama. Tokom 1980-ih, Benatar ima dosta hitova u Top 10, između ostalih: Hit Me with Your Best Shot, Love Is a Battlefield, We Belong i Invincible. Bila je jedan od najpopularnijih umjetnika u ranim godinama na muzičkoj televiziji MTV.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanični sajt
*  na sajtu IMDb (engleski)
Glory hole

***Glory hole*** () je izraz kojim se opisuje rupa napravljena u zidu, odnosno pregradi koja dijeli dvije zahodske kabine ili, rjeđe, kabine u salonu video-igara, a čija je glavna svrha omogućiti ili olakšati razne oblike seksualne aktivnosti. Najčešće je koriste gej muškarci u svrhu anonimnog seksa u javnim zahodima (tzv. *[[cottaging]]*), a koji može biti oralnog ili analnog oblika, pri čemu se penis jednog od seksualnog partnera stavlja u "glory hole". U nešto rjeđim slučajevima se "glory hole" koristi u voajerske svrhe, odnosno samozadovoljavanja pri promatranju muških genitalija; u još rjeđim slučajevima "glory hole" u iste svrhe mogu koristiti heretoreseksualni muškarci ili lezbijske bušeći rupe na zidovima ženskih zahoda, kabina za svlačenje u buticima i svlačionica u javnim kupalištima i sličnim objektima.

Glory hole se također koristi kao jedan od motiva u pornografskim filmovima, kako homoseksualne, tako i heteroseksualne orijentacije.
Cruising

***Cruising*** () je izraz kojim se kolokvijalno opisuju aktivnosti koje za cilj imaju pronalaženje partnera za anonimni, neobavezni ili jednokratni seks. Iako se u nekim dijelovima svijeta (kao što su Ujedinjeno Kraljevstvo i Australija) izraz znao koristiti i za heteroseksualne odnose, u SAD se gotovo isključivo koristi u gej zajednici. Izraz je početkom 1980-ih dodatno popularizirao i danas kontroverzni američki igrani film *[[Cruising (film)|Cruising]]* čiji zaplet prikazuje cruising kao ključni element promiskuitetnog životnog stila američkih gej muškaraca prije epidemije HIV-a.
Velika nagrada Bahreina

**Velika nagrada Bahreina** utrka je Formule 1.
## Pobjednici
### Po godinama

## Višestruki pobjednici

### Vozači

### Konstruktori

### Velika nagrada Sakhira
Zbog nemogučnosti organiziranja utrka na drugim mjestima zbog pandemije koronavirusa **Velika nagrada Sakhira** bila je druga utrka na stazi *Bahrain International Circuit* 2020. god. ali na drugačijoj konfiguraciji staze.
Svingeri

**Razmjena** ili **dijeljenje partnera** ili **supružnika** je izraz kojim se u najširem smislu označava ne-monogamna praksa neke osobe uz prethodni pristanak njenog partnera u braku ili ozbiljnoj vezi. U užem smislu se pod time podrazumijeva ne-monogamna praksa u obliku neobaveznog, anonimnog ili jednokratnog seksa, a u još užem obliku ne-monogamne seksualne aktivnosti kojima sam partner u vezi neposredno svjedoči, ili sudjeluje zajedno sa četvrtom osobom. U potonjem slučaju se za takvu aktivnosti koristi izraz **swing** ili **swinging** (na engleskom "njihanje"), odnosno predstavlja svojevrsni životni stil čiji se poklonici nazivaju **swingeri**.

Iako su slične prakse i običaji postojali kroz historiju, odnosno i dan-danas se mogu naći kao dio tradicije određenih naroda i etničkih grupa, moderno swingerstvo se u svijetu počelo pod današnjim imenom prakicirati  za seksualne revolucije 1960-ih i 1970-ih.

## Povezano
*Kandaulizam
*Troilizam
*Grupni seks

## Vanjske veze
* NASCA International
* Related To Bigotry: The Repression of Swingers in Early 21st Century Britain  (describes legal situation, and gives lengthy defense of swinging)
* 'Forever and a Day' or 'Just One Night'?  On Adaptive Functions of Long-Term and Short-Term Romantic Relationships
* Plays Well in Groups  An academic exploration of various forms of group sex.
Ferdinand II Tirolski

**Ferdinand II** (Linz, 14. jun 1529. - Innsbruck, 24. januar 1595.), bio je austrijski nadvojvoda koji je od 1567. vladao Prednjom Austrijom i Tirolom.

## Biografija

Ferdinand  je rođen kao treći po redu sin habsburgškog nadvojvode i cara Svetog Rimskog Carstva Ferdinanda I i njegove žene Anne od Češke.

Između 1547. - 1566. bio je guverner u Češkoj. 
Kada su habsburgške domene podijeljene između prijestolonasljednika - 1564., njemu je pripao Tirol i zapadni krajevi poznati kao Vorlande (Prednja Austrija), gdje je vladao od 1567. 

Ferdinand II je za svoje vladavine provodio politiku stroge protivreformacije naročito protiv anabaptista, u tom cilju pokrenuo je zakonodavne i administrativne reforme. Bitno je dogradio Zamak Ambras u Innsbrucku u kom je
osnovao *Kabinet umjetnina i zanimljivosti*. 

Iako je bio dobro obrazovan, bio je istovremeno i veliki rasipnik, pa je napravio i velike dugove.
 
Kako mu djeca rođena u morganatskom braku sa građankom Philippinom Welser sklopljenim 1557. nisu imala pravo naslijediti Tirol nakon njegove smrti on je pripao drugim dvjema granama Habsburške dinastije. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ferdinand II. von Tirol, * 1529''
Prednja Austrija

**Prednja Austrija** (njemački: *Vorderösterreich* ili *Vorlande*) je naziv za habsburgške domene na zapadu njihova carstva. U Švicarskoj su to bili Aargau, Thurgau i Zürichgau, zatim Švapska (u 
Njemačkoj) i Alzas (Sundgau) u Francuskoj. 

## Historija

Od kad je 1368. grad Freiburg im Breisgau podpao pod Habsburgovce on je postao politički i Intelektualni centar Prednje Austrije u kom je stolovao njihov guverner - *Landvogt*, koji je upravljao tim prilično teritorijalno nepovezanim krajevima na desnoj obali Rajne i donjem Alzasu.
Od 1572. pa nadalje u Prednjoj Austriji su i švapske grofovije Burgau, Hohenberg, Nellenburg, Tettnang i Weingarten pa je Prednja Austrija ispala teritorijalno još rascjepkanija.

Od 1752. do 1782. i Vorarlberg je također pripadao Prednjoj Austriji. 

Habsburgovci su dosta rano izgubili svoje porodične domene po Švicarskoj, nakon serije poraza koje su doživjele njihove vojvode od Švicaraca, počevši od 
Leopolda I (Bitka kod Morgartena - 1315.), Leopolda III (Bitka kod Sempacha - 1386.) i Albrechta III (Bitka kod Näfelsa - 1388.) 

Aargau su izgubili 1415. kad je car Svetog rimskog carstva Sigismund Luksemburški stavio izvan zakona Friedricha IV, nakon tog su 1458. izgubili Rapperswil, pa Thurgau - 1460. i Winterthur 1467.

Nakon stjecanja Tirola i cijelog Vorarlberga Habsburgovci su uspjeli uspostaviti teritorijalnu vezu između Prednje Austrije i Austrijskog vojvodstva. 
Ipak se za pravog osnivača Prednje Austrije drži Leopold III koji je sklopio Sporazum iz Neuberga - 1379.

Od 1490. administracija za Prednju Austriju, koja je dotad imala sjedište u alzaškom Ensisheimu, preseljena je u tirolski  Innsbruck i strogo centralizirana. Nakon 1651. je grad Freiburg im Breisgau postao sjedište 
administracije za Prednju Austriju.

Nakon sklapanja Vestfalskog mira - 1648. Habsburgovci su izgubili svoje domene po francuskom Alzasu, a nakon sklapanja Bratislavskog mira - 1805. (definitivno od 1815.) i sve domene Prednje Austrije 
po Baden-Württembergu i Bavarskoj. 

Na Bečkom kongresu - 1815. se raspravljalo da li da se Austriji da kraj oko Breisgaua, u skladu sa željama stanovnika, koji su živjeli u tom kraju, u zamjenu da se odrekne svojih prava na kraj oko Salzburga. 
Međutim te kombinacije su otpale, pa je na kraju Breisgau pripao Baden-Württembergu, a Pfalz lijevo od rijeke 
Rajne dat je Bavarskoj; zauzvrat je Austrija dobila većinu krajeva oko Salzburga.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Vorderösterreich''
King Edward Point

**King Edward Point** je glavni grad britanske prekomorske teritorije Južne Georgije i arhipelag Južne Sandwich pod suverenitetom Ujedinjenog Kraljevstva. Rad se o pomorskoj bazi osnovanoj 1909. Nalazi se u blizini Grytvikena, najvećeg naselja na ostrvu.

## Povezano
* Grytviken
* Britanski prekomorski teritoriji
* Južna Georgija i arhipelag Južni Sandwich
* Ujedinjeno Kraljevstvo
* Antarktik

## Reference

## Vanjske veze

* Britain's Small Wars: The Argentine Invasion of South Georgia
Süddeutsche Zeitung

***Süddeutsche Zeitung*** (SZ) je njemački dnevni list sa sjedištem u Münchenu. Osnovan je 1945. godine, nekoliko mjeseci nakon završetka Drugog svjetskog rata, postavši prvim novinama koje su dobile dozvolu za objavljivanje od američkih okupacionih vlasti. Politička orijentacija lista je lijevi centar, odnosno liberalizam, a na izborima 2013. godine je službeno podržao Socijaldemokratsku partiju (SPD). 

## Izvori

## Vanjske veze
* Online izdanje Süddeutsche Zeitung
Operacija Keelhaul

**Operacija Keelhaul** je naziv koji se tradicionalno koristi za masovne repatrijacije državljana Sovjetskog Saveza koji su na kraju Drugog svjetskog rata u Evropi bili zatećeni na područjima koje su okupirale američke, britanske i druge zapadne snage. Većina repatriranih osoba su bili pripadnici Crvene armije zarobljeni od strane Nijemaca i njihovih saveznika na Istočnom frontu, kao i civili prisilno odvedeni od njemačkih okupatora na rad u Njemačku (tzv. *[[Ostarbeiter]]* ili "istočni radnici"). Veliki broj su, međutim, činili pripadnici pro-osovinskih i pro-njemačkih vojnih i paravojnih formacija, kao što su Ostlegionen (Istočne legije) i Ruska oslobodilačka armija (ROA), odnosno brojni civili koji su pred Crvenom armijom bježali na zapad nadajući se utočištu kod zapadnih saveznika.

Repatrijacije su otpočele nedugo po završetku sukoba, te su se u različitim etapama odvijale sve do 1947. godine. Od njih je vjerojatno najpoznatija izručenje kozaka u Austriji, kada su Britanci Sovjetima predali oko 50.000 zarobljenih pripadnika XV SS kozačkog konjičkog korpusa. Sama "operacija Keelhaul" je, pak, bila službeno ime tek posljednje faze repatrijacije, izvedene 9. maja 1947. godine, kada je nekoliko hiljada izbjeglica predano Sovjetima u Austriji nakon što su bili izvedeni iz logora u Italiji.

Operacija Keelhaul je kasnije postala izvorom brojnih kontroverzi, prije svega zbog toga što su repatrirane osobe od strane sovjetskih vlasti u pravilu bile izlagane žestokoj represiji, odnosno suđenjima za navodnu ili stvarnu izdaju, a što je često završavalo smrtnim osudama, odnosno masovnim pogubljenjima ili masovnim deportacijama u gulage. Završetak deportacija je koincidirao sa počecima Hladnog rata, iako je i prije njih dio osoba predviđenih za deportaciju, pogotovo onih koje su imale propagandnu, stručnu ili obavještajnu vrijednost za zapadne saveznike, službeno ili neslužbeno "gubljene" iz evidencije i na različite načine nestajale iz izbjegličkih logora.

## Izvori

## Povezano
*Operacija Paperclip
*Blajburška predaja
*Pacovski kanali
L'Armée des ombres

***L'Armée des ombres*** (), u bivšoj Jugoslaviji prikazan pod naslovom ***Vojska u sjeni***, je francusko-italijanski ratni film snimljen 1969. godine u režiji Jean-Pierrea Melvillea. Predstavlja adaptaciju istoimene knjige francuskog novinara Josepha Kessela, djelomično inspirirane njegovim vlastitim iskustvima pripadnika pokreta otpora u Drugom svjetskom ratu. Protagonist, čiji lik tumači Lino Ventura, je Philippe Gerbier, jedan od vođa pokreta otpora, a radnja, koja se odvija od 1942. do 1943. godine, prikazuje njegovo nastojanje da organizaciju, čijm pripadnicima stalno prijete izdaja, hapšenja, mučenje i pogubljenje, održi na životu, pri čemu je često prisiljen na nasilje i moralno dvojbene postupke.

*L'Armée des ombres* je i za Melvillea predstavljao svojevrsno autobiografsko djelo, s obzirom da je četvrt vijeka ranije bio pripadnika pokreta otpora. Film mu je, međutim, bio daleko od hagiografskog prikaza iz francuskih službenih prikaza, te je svojim izuzetno mračnim tonom i stilom bio daleko bliži njegovim klasičnim gangsterskim filmovima. U njemu je također bila korištena neobična struktura - u obliku nekoliko vinjeta koje je tek povezivao protagonist, a koje su korištene za prikaz ne samo aktivnosti Pokreta otpora i iskušenja kojima su bili izloženi pod okupacijom, nego i nekih detalja svakodnevnog života običnih građana, ali i kako su na ratna zbivanja reagirali sljedbenici različitih svjetonazora. Film je, međutim, najviše ostao upamćen po nekoliko antologijskih scena vezanih uz pogubljenja.

Nakon premijere je *L'Armée des ombres* dočekan s velikim neprijateljstvom, a za što je razlog bio taj što se u jednoj sceni nakratko pojavljuje Charles De Gaulle, vođa Slobodnih Francuza i budući predsjednik, koji je u to vrijeme, nedugo nakon majskih demonstracija 1968. godine bio duboko omražen među francuskom inteligencijom, uključujući filmske kritičare. Melville je kao bio optužen da ga hagiografski veliča, odnosno da je golistički propagandist. U ostatku svijeta je, međutim, *L'Armée des ombres* zbog svog realističkog i nesentimentalnog pristupa ratnoj prošlosti prihvaćen kao jedno od boljih ostvarenja u Melvilleovoj filmografiji.

## Uloge
* Lino Ventura – Philippe Gerbier
* Paul Meurisse – Luc Jardie
* Jean-Pierre Cassel – Jean-François Jardie
* Simone Signoret – Mathilde
* Claude Mann – Claude Ullmann alias *Le Masque*
* Paul Crauchet – Félix Lepercq
* Christian Barbier – Guillaume Vermersch alias *Le Bison*
* Serge Reggiani – Brijač
* André Dewavrin alias Pukovnik Passy – sam sebe
* Alain Dekok – Legrain
* Alain Mottet – Zapovjednik logora
* Alain Libolt – Paul Dounat
* Jean-Marie Robain – Baron de Ferté-Talloire
* Albert Michel – Žandar
* Denis Sadier – Gestapov zatvorski ljekar

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
* Criterion Collection essay  by Amy Taubin
Gig Young

**Gig Young**, rođen kao **Byron Elsworth Barr** (St. Cloud, 4. novembar 1913 - New York, 19. oktobar, 1978) bio je američki glumac, najpoznatiji po ulozi Rockyja, beskrupuloznog voditelja plesnog maratona u filmu *[[Konje ubijaju, zar ne?]]*. Privatni život mu je obilježio alkoholizam. Godine 1978. je u svom njujorškom stanu pronađen mrtav zajedno sa suprugom Kim Schmidt sa ranama od metka i pretpostavlja se da je suprugu bio ubio, a potom presudio sam sebi.

## Filmografija

 

## Vanjske veze

* 
* 
*
Reduktor

**Reduktor** (lat. *reductor*: voditelj natrag) je uređaj ili mehanički prijenosnik s pomoću kojega se smanjuje brzina vrtnje pogonskoga vratila, radnoga vretena i drugog, a pritom se brzina vrtnje pogonskoga stroja ili motora ne mijenja. Ugrađuje se između motora i radnoga dijela nekoga stroja, vozila i slično kako bi se brzina vrtnje alata, pogonskih kotača ili drugog prilagodila uvjetima rada. Prijenos snage i gibanja kod reduktora se izvodi posebnim oblikom njegovih dijelova (na primjer zupčanici) ili trenjem (na primjer remen), a prijenosni omjer veći je od jedan. 

## Mjenjač brzine

**Mjenjač brzine** je uređaj ili mehanički prijenosnik koji, kod motornih vozila, alatnih strojeva i slično, služi za promjenu brzine vrtnje ili smjera okretanja pogonskoga vratila, radnoga vretena i drugog, a da se pritom brzina vrtnje pogonskoga stroja ili motora ne mijenja. Time se omogućuje da brzina vrtnje na primjer automobilskoga motora, bez obzira na uvjete rada, uvijek bude u optimalnom području, a iskorištenje raspoložive snage najbolje. Mjenjač brzine vrsta je reduktora s promjenljivim prijenosnim omjerom, a promjena može biti skokovita ili kontinuirana. Kod motornih vozila najrašireniji je mjenjač brzine sa zupčanicima, kojemu se promjena prijenosnog omjera (prijenosnoga stupnja, brzine) odvija skokovito, ukopčavanjem različitih parova zupčanika. Takav je i sinkronizirani mjenjač brzine, kojemu su svi parovi zupčanika stalno u zahvatu, ali se zupčanici na izlaznom vratilu mjenjača slobodno okreću, sve dok jednoga od njih spojka ne poveže s vratilom. Tarnim dodirom spojka prethodno dovede vratilo na isti, sinkroni, broj okretaja što ga ima i zupčanik, pa se kod tih mjenjača promjena može obaviti i tijekom rada stroja. Kod automatskoga mjenjača ukopčavanje obavlja poseban mehanizam što ga aktivira centrifugalna sila utega u ovisnosti o broju okretaja motora, ili se izbor prijenosnog omjera provodi računalnim sustavom. Kontinuiranu promjenu broja okretaja omogućuju hidraulični mjenjač brzine, koji se primjenjuje za prijenos većih snaga, tarni mjenjač brzine za prijenos malih zakretnih momenata, a u novije doba i električni mjenjač brzine, ako je pogonski stroj elektromotor. Za manje snage upotrebljava se i varijator, to jest mjenjač brzine sa širokim klinastim remenom i sastavljenim remenicama koje za vrijeme rada mogu mijenjati dodirni promjer rastavljanjem ili približavanjem svojih polovica. 

### Multiplikator

**Multiplikator** (kasnolat. multiplicator, od lat. *multiplicare*: umnožiti, povećati), u strojarstvu, je uređaj s pomoću kojega se povećava brzina vrtnje pogonskoga vratila, radnoga vretena i drugog, a pritom se brzina vrtnje pogonskoga stroja ili motora ne mijenja. Pretežno se to ostvaruje zupčanim prijenosom sa stalnim ili promjenljivim prijenosnim omjerom, pa se multiplikator konstruktivno gotovo jednako izvodi kao i reduktor. Primjenjuje se kod ventilatora, aksijalnih kompresora i drugih strojeva s većim brojem okretaja nego što ga ima pogonski stroj. Satni mehanizam je multiplikator koji vrlo sporo kretanje satne opruge sustavom zupčanika ubrzava do brzine vrtnje sekundne kazaljke. 

## Izvori
Before Winter Comes

***Before Winter Comes*** () je britanski igrani film snimljen u režiji J. Leeja Thompsona i premijerno prikazan početkom 1969. godine. Predstavlja adaptaciju priče *The Interpreter* Fredericka L. Keefea. Protagonist, čiji lik tumači David Niven, je britanski oficir koji nedugo po završetku Drugog svjetskog rata dobija komandu nad logorom za izbjeglice i raseljene osobe u Austriji te upoznaje živopisnog izbjeglicu (čiji lik tumači Topol) koji mu poznavanjem niza jezika značajno pomaže pri njegovom vođenju. Radnja prikazuje kako njihov odnos zakomplicira to što su obojica zaljubljeni u lokalnu gostioničarku (koju tumači Anna Karina), te to da je izbjeglica u stvari dezerter prebjegao Crvene armije čije izručenje traže Sovjeti u susjednoj okupacijskoj zoni.

## Uloge
* David Niven ... Major Burnside
* Topol ... Janovic
* Anna Karina ... Maria
* John Hurt ... Poručnik Pilkington
* Anthony Quayle ... Brigadir Bewley
* Ori Levy ... Kapetan Kamenev
* John Collin ... Narednik Woody
* Karel Stepanek ... Grof Kerassy
* Guy Deghy ... Kovacs
* Mark Malicz ... Komenski
* Gertan Klauber ... Ruski major
* Hana Maria Pravda ... Beata
* George Innes ... Bill
* Tony Selby ... Ted
* Hugh Futcher ... Joe
* Chris Sandford ... Johnny
* Colin Spaull ... Alf
* Larry Dann ... Al
* Jeffry Wickham ... Kapetan Roots
* Alysoun Austin ... A.T.S.-ov vozač
* John Savident ... Britanski kaplar

## Povezano
*Operacija Keelhaul

## Reference

## Vanjske veze
*
Maximilian III Austrijski

**Maximilian III** znan i po njemačkom imenu kao *Deutschmeister* (Wiener Neustadt, 12. oktobar 1558. - Beč, 2. novembar 1618.), bio je austrijski nadvojvoda koji je vladao Unutrašnjom Austrijom i Tirolom.

## Biografija

Maximilijan  je rođen kao četvrti po redu sin habsburgškog nadvojvode i cara Svetog Rimskog Carstva Maksimilijana II i njegove žene Marije od Španjolske.

Od 1585. do 1590. bio je Veliki meštar (*Deutschmeister*) Teutonskog viteškog reda sa sjedištem u Mergentheimu. 
Za poljskog kralja izabran je 1587. istina od strane manjeg dijela delegata, pa se zbog tog 1598. i službeno odrekao svojih pretenzija na taj tron. 

Između 1593. - 1595. bio je guverner Unutrašnje Austrije, a od 1602. do 1618. vladao je kao regent u Tirolu.
Maximilijan je podržavao svog bratića Ferdinanda II u njegovim nastojanjima da ga izaberu za cara Svetog Rimskog Carstva.

Car Rudolf II imenovao ga je 1594. vrhovnim komandantom svih trupa u Hrvatskoj i Slavoniji. Za Austrijsko-turskog rata (1593-1606), preoteo je 1594. Osmanlijama - Sisak i Petrinju.

Poznat je po tome što je 1616. darovao svoju kolekciju austrijskih nadvojvodskih kruna 
(erzherzogshut) augustinskom samostanu Klosterneuburg. 

Grobnica mu se nalazi u katedrali sv. Jakoba u Innsbrucku. 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Maximilian III. der Deutschmeister, Erzherzog''
Unutrašnja Austrija

**Unutrašnja Austrija** (njemački: *Innerösterreich*) je za razliku od Prednje Austrije naziv za habsburgške domene južno od Prijevoja Semmeringa onosno za Štajersku, 
Korušku Kranjsku i Gorišku grofiju (Austrijsko primorje), koji se pojavio u u 16. vijeku.
 
## Historija

Kad su habsburške zemlje podijeljene 1379., Albrecht III. Habsburgški dobio je domene uz Dunav (Gornju i Donju Austriju), a njegov brat Leopold III. Habsburški; Štajersku, 
Korušku, Kranjsku, Tirol, Centralnu Istru i stare habsburške zemlje na zapadu. 

Nakon Albrechtove smrti 1395., izbili su novi sukobi među članovima Habsburgške dinastije. 
Oni su izglađeni sporazumom sklopljenim u Beču, tako da je Leopoldova porodična grana, podijeljena je na štajersku i tirolsku granu, to je rezultiralo sa pojavom tri kompleksa austrijskih teritorija u 16. vijeku. 

Tako su dijelovi Austrijskog vojvodstva od tad bili poznati kao **Donja Austrija** (Niederösterreich) (ona se tad sastojala od Donje i Gornje Austrije), **Unutrašnje Austrije** (Innerösterreich) koja se sastojala od Štajerske, Koruške, Kranjske i Austrijskog primorja i **[[Prednja Austrija|Prednje Austrije]]** 
(*Vorderösterreich*) koja se sastojala od Tirola i zapadnih domena. 

Centralna administracija za Unutrašnju Austriju formirana je u Grazu, ona se sastojala od Tajnog vijeća (*Geheimer Rat*) zaduženog za vanjske poslove i dinastička pitanja, Dvorske riznice (*Hofkammer*) - financije i budžet i Dvorskog ratnog vijeća zaduženog za zaštitu granica (*Hofkriegsrat*). 
Administracija je slala svoje delegate na zasjedanja Carske Dijete i kurije. 

Administracija Unutrašnje Austrije formirala je 1578. u Hrvatskoj Vojnu krajinu, o kojoj se 
brinula, pa je iz tih razloga 1579 je izgradila utvrdu Karlsburg (današnji Karlovac) kao novi centar za kordinaciju odbrane 
granica. 

Kad je car Svetog rimskog carstva Karl V abdicirao i na 
njegovo mjesto stupio 1558. - Ferdinand I., upravljanje carstvom 
preuzela je austrijska (njemačka) grana Habsburgovaca.
Njegov sin Maximilian II preuzeo je zajednički sa ocem upravu po Češkoj, Ugarskoj i zemljama duž Dunava (1564.). 
Maximilijanov brat Ferdinand II Tirolski dobio je na upravljanje Tirol i Prednju Austriju, a mlađi brat Karl II Štajerski dobio je Unutrašnju Austriju, pa se ipreselio u Graz.
 
Od 1619. kad je Karlov sin Ferdinand II, izabran za car Svetog rimskog carstvau Frankfurtu, prestalo se koristiti ime Unutrašnja Austrija. Od tad je Beč je postao prijestolnica imperija
Od tog vremena pa nadalje, nekadašnja administracija Unutrašnje Austrije, odnosno njeni guverneri u Grazu, Klagenfurtu, Ljubljani i Goriziji, uz njima podređene guvernere u Trstu, Rijeci, Akvileji i Bovcu postali su posrednici dvora u Beču.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Innerösterreich''
Jiří Wolker

**Jiří Wolker** (Prostějov, Češka, 29. mart 1900. - Prostějov, Češka, 3. januar 1924.) bio je lijevo orijentirani 
češki pjesnik, novinar i basnopisac, jedan od osnivača Komunističke partije Čehoslovačke 
1921.

## Biografija

Rođen je i odrastao u situiranoj građanskoj porodici u češkom gradu Prostějovu, otac mu je bio bankovni službenik, ali je na njega daleko veći utjecaj imala majka.

Nakon gimnazije koju je pohađao u rodnom gradu, krenuo je 1919. na studij prava u Prag, ali je paralelno studirao i filozofiju. Tu se je zbližio sa mladim češkim pjesnicima lijeve orijentacije; Jaroslavom Seifertom, Josefom Horom, Antonínom Matějom Píšom, Milošem Jirkom, Františekom Němecom, Zdeněkom Kalistom, Josefom Sukom. 

Svoju prvu zbirku poezije - *Host do domu* (Gost u kući) objavio je 1921. U svojim pjesmama on promatra svijet očima nevina djeteta, a stil mu je jednostavan i nepretenciozan. Nakon toga njegovu pjesmu *Svaty Kopeček* objavljuje ugledni časopis *Červen* i to Wolkeru 
donosi priznanje da mu rad vrijedi.

Wolker, za razliku od pjesnika iz tadašnje suvremene češke avangardne, ima jasnu viziju svijeta kojem teži, a on se temeljio na socijalističkoj ideologiji. Ta njegova pozicija ubrzo od njega stvara zvijezdu cijele generacije čeških pjesnika.

Bio je član udruženja Literární skupina iz Brna, ali se od njih udaljio u septembru 1922. nakon što su oni objavili svoj manifest, koji je njemu izgledao kao utopija. Bio je i član avangardnog udruženja *Devětsil*, ali je napustio i tu grupu zbog njihove prilično apolitične poezije. Nakon toga  Wolker se iskušava u pisanju drame i proze. Objavio je zbirku proznih tekstova pod naslovom *Tri hry* (Tri komada).

U aprilu 1923. otkriveno je da boluje od tuberkuloze, neuspješno se liječio u sanatoriju Tatranské Poljance. U novembru 1923. piše svoj vlastiti epitaf, a početkom januara 1924. umire u dobi od svega 24 godine.

U svim svojim djelima jako je isticao svoje komunističko uvjerenje, a sebe je držao za pjesnika proletarijata i svih obespravljenih. Pjevao je i pisao o nevoljama sirotinje, o sumornoj stvarnosti kapitalističkog velegrada, o napuštenoj siročadi, proljeću, moru koje se igra sa svih pet kontinenata. Dao je biljeg pjesničkoj generaciji koja se po njemu zove "volkerovska", rodonačelnik je poetskog pravca (koji je danas  pao u zaborav) a zvao se *proleterska poezija*.

Wolker je bio autor modernih bajki, od kojih su mu najpoznatije Bajka o dimnjačaru, Bajka o poštaru i Bajka o milijunašu koji je ukrao sunce.

Wolker je pjevao i o Jadranskom moru (kog nikad nije vidio) i zanimao se za južnoslavenske  prilike i književnost, tako je 
prevodio slovenske književnike; Cankara, Gradnika i Kettea.

## Djela

* *Host do domu*, (Gost u kući) 1921. - zbirka pjesama
* *Proletářské umění* (Proleterska umjetnost) 1922. - programsko teorijski esej (zajedno s *Karel Teigeom*)
* *Těžká hodina* (Teški čas), 1922. - zbirka pjesama, ovitak za knjigu nacrtao je češki slikar *Josef Čapek*. 
* *Tři hry* (Tri komad) 1923. - zbirka priča

## Izvori

## Vanjske veze

* Wolker Jiří
La Voie lactée

***La Voie lactée*** () je francusko-italijanski igrani film snimljen 1969. godine u režiji Luisa Buñuela. Po žanru je drama, a protagonisti, čiji likove tumače Paul Frankeur i Laurent Terzieff koji odlučuju iz Pariza otići na hodočašće u španski grad Santiago de Compostela. Radnja prikazuju kako prilikom putovanja duž Puta Svetoga Jakova doživljavaju niz fantastičnih pustolovina u kojima svjedoče različitim heretičkim pokretima iz historije kršćanstva. *La Voie lactée* je, kao i mnogi drugi Buñuelovi filmovi, bio inspiriran njegovim katoličkim odgojem, ali i nastojanjem da, kao deklarirani ateist, katoličke dogme prikaže na satirički način u sudaru sa njihovim osporavateljima, pri čemu se često koristio nadrealni crni humor. Buñuel se za film temeljito pripremao proučavajući historijske knjige, te tako *La Voie lactée*, između ostalog, predstavlja jedan od rijetkih filmova u kome se prikazuje priscilijanstvo, relativno nepoznati heretički pokret koji se razvio u Hispaniji u 4. vijeku.

## Uloge
*Paul Frankeur - Pierre
*Laurent Terzieff - Jean
*Alain Cuny - L'homme à la cape / Čovjek sa plaštem
*Edith Scob - Djevica Marija
*Bernard Verley - Isus
*François Maistre - Francuski svećenik
*Claude Cerval - Brigadir
*Pierre Clémenti - Đavo
*Julien Bertheau - Maitre d'Hotel
*Michel Piccoli - Markiz de Sade
*Georges Marchal - Jezuit
*Jean Piat - Jansenist
*Daniel Pilon - François
*Claudio Brook - Biskup
*Julien Guiomar - Španski svećenik
*Marcel Pérès - Posadero
*Delphine Seyrig - Prostitutka
*Jean-Claude Carrière - Priscilijan
*Michel Etcheverry - Inkvizitor

## Izvori

## Vanjske veze
*
* 
*''The Milky Way'': The Heretic’s Progress  by Carlos Fuentes
*''The Milky Way'': Easy Striders by Mark Polizzotti
Le Clan des Siciliens

***Le Clan des Siciliens*** () je francuski kriminalistički film snimljen 1969. godine u režiji Henrija Verneuila. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Augustea Le Bretona. Protagonist, čiji lik tumači Alain Delon, je Roger Sartet, kriminalac koga iz zatvora, gdje ga je čekalo pogubljenje giljotinom zbog ubistva, izvlači banda kriminalaca porijeklom sa Sicilije koje vodi Vittorio Manalese (čiji lik tumači Jean Gabin). Radnja pokazuje kako im u znak zahvalnosti oda plan za spektakularnu pljačku dragulja u Rimu, u muzeju Galleria Borghese. Kad utvrde da je zbog dodatnih sigurnosnih mjera nemoguće izvesti pljačku, plan se mijenja i pljačka se izvodi na avionskom letu iz Pariza za New York. Međutim sve će zakomplicirati Rogerova ljubavna veza sa suprugom Vittorievog najstarijeg sina Alda, Jeanne (čiji lik tumači Irina Demick, te će to pomoći policiji na čelu sa komesarom Le Goffom (čiji lik tumači Lino Ventura) da im uđe u trag.

*Le Clan des Siciliens* je izazvao veliki publicitet zbog toga što je predstavljao okupljanje trojice glumaca - Gabina, Delona i Venture - koji su predstavljali svojevrsne ikone francuskog gangsterskog filma. U njega su uložena velika sredstva, ne samo zbog honorara, nego i zbog toga što se djelomično snimao na lokacijama u SAD, što je bila rijetkost za tadašnju evropsku kinematografiju.

## Uloge
*Jean Gabin ... Vittorio Manalese
*Alain Delon ... Roger Sartet
*Lino Ventura ... Komesar Le Goff
*Irina Demick ... Jeanne Manalese
*Elisa Cegani ... Maria Manalese
*Yves Lefebvre ... Aldo Manalese
*Marc Porel ... Sergio Manalese
*Philippe Baronnet ... Luigi
*Karen Blanguernon ... Theresa
*César Chauveau ... Roberto
*Amedeo Nazzari ... Tony Nicosia
*Sydney Chaplin ... Jack
*Danielle Volle ... Monique Sartet
*André Pousse ... Malik
*Edward Meeks ... kapetan putničkog aviona
*Sally Nesbitt ... Mrs. Evans
*Christian de Tillière ... Jean-Marie Ballard, električar
*Yves Brainville ... istažni sudac
*Bernard Musson ... žandar prilikom Sartetovog transfera

## Reference

## Vanjske veze
*
*Review at filmsdefrance.com 
*Story of making of the film at Histoires de Tournages
Que la bête meure

***Que la bête meure*** () je francusko-italijanski igrani film snimljen 1969. godine u režiji Claudea Chabrola. Predstavlja adaptaciju romana *The Beast Must Die* britanskog pisca Nicholasa Blakea. Protagonist, čiji lik tumači Michel Duchassoy, je intelektualac kojemu je nepoznati vozač automobilom ubio 9-godišnjeg sina, te koji, vođen željom za osvetom, započinje vlastitu istragu čije detalje uredno bilježi u dnevnik. Radnja prikazuje kako preko suvozačice (čiji lik tumači Caroline Cellier) uspije doći do vozača, njenog šurjaka (čiji lik tumači Jean Yanne) te se pod lažnim identiteom infiltrira u krug porodičnih prijatelja, doznavši kako je on odvratna osoba i zlostavljač koga svi mrze i i ne bi nikome nedostajalo da bude likvidiran. *Que la bête meure*, koji je koristio Chabrolov omiljeni motiv patologije i zločina u miljeu naizgled "pristojne" buržoazije, se isticao neobičnim pripovijedanjem temeljenim na autorovoj naraciji, ali i ambivalentnom završnicom.

## Izabrane uloge
*Michel Duchaussoy ... Charles Thenier
*Caroline Cellier ... Helene Lanson
*Jean Yanne ... Paul Decourt
*Anouk Ferjac ... Jeanne Decourt
*Marc Di Napoli ... Phillippe Decourt
*Louise Chevalier ... Madame Levenes
*Dominique Zardi ... Policijski inspektor

## Reference

## Vanjske veze
*
Oblik

**Oblik** je odnos krivih i ravnih površina u vanjskom izgledu, uobličenost vidljivih dijelova, reljef, konfiguracija, način na koji što percipiramo, uočavamo; obris predmeta, tijela ili osobe (Zemlja ima oblik kugle); vrsta čega, različit lik ili izgled čega, pojavnost.

Oblik objekta smještenog u nekom prostoru odnosi se na dio prostora koji taj objekt zauzima, a koji je određen njegovom vanjskom granicom—izdvojeno od ostalih aspekata toga objekta, poput boje, sadržaja ili tvari od koje je građen, ili njegova položaja i orijentacije u prostoru i veličine.
Jednostavne dvodimenzionalne oblike moguće je opisati geometrijski kao točke, pravce, krivulje, ravnine itd. Oblici koji se pojavljuju u fizičkome svijetu obično su poprilično složeni; mogu biti proizvoljno zakrivljeni, kad su predmet diferencijalne geometrije, ili fraktalni, kao kod biljaka i obalnih crta.