open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
639.

__NOTOC__
Godina **639.** (**[[rimske brojke|DCXXXIX]]**) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. Oznaka 639. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Dvogodišnji Klodvig II nasljeđuje Dagoberta I kao franački kralj Neustrije i Burgundije.
* Kineski car Taizong od Tanga preživljava pokušaj atentata od strane Tujue princa Ashina Jiesheshuaija. Uvjeren kako bi njegovi Tujue podanici bili odaniji da žive u svojoj domovini, naređuje da se Tujue vrate i služe kao tampon država protiv dotadašnjih kineskih saveznika iz kanata Xueyantuoa. Ti događaji pokreću rat Kineza i Xueyantuoa. 
* Muslimansko osvajanje Perzije: Uništen perzijski grad Susa.
* 12.12. - Muslimanska osvajanja: Kalif Umar ibn al-Khattab pokreće muslimansko osvajanje Egipta. 
* Izbija Kuga u Emmausu.


## Rođenja
* Aldhelm, biskup Sherbornea
* Yeon Namsan, goguryeoanski vojskovođa koji je kasnije služio kineskoj dinastiji Tang (u. 701)

## Smrti
* 19.1. &ndash; Dagobert I, kralj Franaka (r. cca. 603)
* Wang Gui, kineski kancelar dinastije Tang (r. 571)
* Yang Gongren, kineski kancelar dinastije Tang
* Abu Ubaidah ibn al-Jarrah, arapsko-muslimanski vojskovođa i vrhovni komandant vojske Rašidunskog Kalifata

## Reference
Xueyantuo

**Xueyantuo** (薛延陀) **(Seyanto, Se-yanto, Se-Yanto)** ili **Syr-Tardush** su bili drevni Tiele narod, odnosno istoimeni kanat na području centralne i sjeverne Azije. Poznati su kao vazali Gok (Nebeskih) Turaka, da bi poslije protiv njih sklopili savez sa kineskom dinastijom Tang. Kasnije su se okrenuli protiv Kineza, što je dovelo do rata u kome su na kinesku stranu stupili Ujguri. Xueyanto su poraženi, a 646. su sve njihove teritorije preuzeli Ujguri.

## Kanovi Xueyantuoa
* Yishibo (乙失缽), Yiedie Khan (也咥可汗) (?-628?)
* Yi'nan (夷男), Zhenzhupiqie Khan (真珠毗伽可汗) ili, kraće, Zhenzhu Khan (真珠可汗) (628-645)
* Bazhuo (拔灼), Jialijulishixueshaduomi Khan (頡利俱力失薛沙多彌可汗) ili, kraće Duomi Khan (多彌可汗) (645-646)
* Duomozhi (咄摩支), Yitewushi Khan (伊特勿失可汗) (646)

## Reference

* Bo Yang. *Modern Chinese Edition of Zizhi Tongjian (Vol. 45)*. Taipei: Yuan-Liou Publishing Co. Ltd .
* Duan Lianqin (1988a). *Xueyantuo During the Period of Sui and Tang*. Xi'an: Sanqin Press. .
* Duan Lianqin (1988b). *Dingling, Gaoju and Tiele*. Shanghai: Shanghai People's Press. .
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vol. 217, part 3 http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ntan23.htm .
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 192, 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199.
* Zuev Yu.A. *"Kaganate Seyanto and Kimeks. (To Turkic ethnogeography of Central Asia in the middle of 7th c.)"*, Shygys, 2004, No 1 pp 11–21, No 2 pp 3–26
* Zuev Yu.A., *"Horse Tamgas from Vassal Princedoms* (Translation of Chinese composition "Tanghuyao" of 8-10th centuries)", Kazakh SSR Academy of Sciences, Alma-Ata, I960, (In Russian)
Pohod cara Taizonga protiv Xueyantuoa

**Pohod cara Taizonga protiv Xueyantuoa** bio je oružani sukob koji se između 641. i 646. vodio između Kine pod dinastijom Tang na jednoj, i plemenskog saveza/kanata Xueyantuo na drugoj strani. Dinastija Tang i Xueyantuo su ispočetka bili saveznici, te su tako Xueyantuoi godine 630. pomogli caru Taizongu da pokori Istočne Tujue koji su poslije toga deportirani u Kinu, a Xueyantuoi su kao nagradu dobili njihove teritorije. Godine 639. je Tujue princ Ashina Jiesheshuai organizirao neuspjeli atentat protiv cara Taizonga. Car je poslije toga odlučio Tujuee vratiti u njihovu domovinu, odnosno obnoviti njihovu državu kao svojevrsni tampon protiv Xueyantuoa koji su u međuvremenu dosta ojačali i predstavljali potencijalnu prijetnju sjevernim granicama Kine. Kada su se Tujuei pod Ashina Simom vratili, godine 641. ih je napao xueyantuoski Zhenzhu Khan (Y'inan), ali je sukob završio intervencijom kineskih trupa pod proslavljenim generalom Li Shijijem. Manji okršaji između Xueyantuoa i Tujuea su se, međutim, nastavili sve dok 644. kada su Tujuei prebjegli na kinesku teritoriju. Kada je 645. na vlast došao Bazhuo, odlučio je napasti Kinu, uvjeren da su njene trupe previše zauzete ratom protiv korejske države Goguryeo. Sljedeće godine su Kinezi pod generalom Li Daozongom te Ujguri zajedno napali i uništili Xueyantuoe.

## Izvori

* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 192, 193, 194, 195, 196, 197, 198.
Yang Gongren

**Yang Gongren** (楊恭仁) (? - 639), formalno ime **Yang Guan** (楊綸), kurtoazno ime Gongren, formalno **Vojvoda Xiao of Guan** (觀孝公), je bio kineski vojskovođa i velikodostojnik u službi dinastija Sui i Tang, koji je za vrijeme Tanga jedno vrijeme služio kao kancelar.

Bio je u dalekom srodstvu sa carem Wenom, osnivačem dinastije Sui, za vrijeme čije vladavine je otpočeo karijeru. Za vrijeme njegovog sina cara Yanga je godine 613. sudjelovao u uspješnom gušenju ustanka Yang Xuangana. Nešto kasnije je, međutim, poražen od strane ustaničkog vođe Zhu Cana. Kada je 618. Yuwen Huaji izvršio puč u kome je ubijen car Yang, došlo je do masovne likvidacije članova vladajuće porodice, ali je Yang Gongren pošteđen i postavljen za Yuwenovog ministra civilnih poslova. Godine 619. je Yang Gongren zarobljen od strane trupa vjernih novostvorenoj dinastiji Tang te doveden u Chang'an na dvor cara Gaozua. Car Gaozu je odranije poznavao Yang Gongrena i s njime bio u prijateljskim odnosima, te ga je uzeo u svoju službu. Novoj dinastiji je služio sve do 631. kada se umirovio.

## Reference
* *[[Knjiga Suija]]*, vol. 43.
* *[[Knjiga Tang]]*, vol. 62.
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vol. 100.
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 187, 188, 189, 190.
Paradoks svemoćnosti

**Paradoks svemogućnosti** je paradoks koji se bavi pitanjem šta svemoguće biće ne može da učini. 

Po definiciji, svemoguće biće je biće koje može uraditi sve. Uzimajući u obzir da postoji takvo biće, neko može postaviti sljedeće pitanje: "Da li svemoguće biće može stvoriti kamen toliko težak da ga ni ono ne može podići? Ako ga može stvoriti, onda postoji stvar koju ne može uraditi: podići kamen. Ako ga ne može stvoriti, onda postoji jedna stvar koju ne može napraviti: stvoriti takav kamen. U svakom slučaju, postoji stvar koje svemoguće biće ne može napraviti, što kontradiktira pretpostavku da je to biće svemoguće. To je paradoks.

Standardno rješenje je da božija svemoć nije tolika da čini ono što je logički nemoguće, i ukazuje na to da je za njega logički nemoguće da postoji takav kamen. Takođe, može se govoriti i o tome da zajedno sa svemoći dolazi i sveznanje. Ako je Bog znao da će morati dići kamen u budućnosti, zašto bi stvorio takav kamen?
Argument slobodne volje

**Argument od slobodne volje** (često i **paradoks slobodne volje** ili **teološki fatalizam**) je tvrdnja da su sveznanje i slobodna volja nespojivi i da je svaka koncepcija Boga koja obuhvata oba svojstva sama po sebi kontradiktorna. Ovaj argument je povezan sa konceptom predodređenja i njegovim posledicama.

Mojsije Majmonid formulisao je argument, u tradicionalnim terminima dobra i zla, na sledeći način:

## Reference

## Povezano
* Problem zla

## Vanjske veze
* Free Will  – Freethoughtpedia.com 
* The Paradox of Free will
Emauska kuga

**Emauska kuga** (طاعون عمواس na arapskom, ţā`ûn 'amwās transliteracija), također poznata kao**Kuga Amwasa**, bila je pandemija zarazne bolesti, vjerojatno bubonske kuge, koja je godine 639. izbila u gradu Emaus (današnji Amwas) u Palestini. Grad, koji se spominje u Novom zavjetu i koji je vjerojatno uništen u jevrejsko-rimskim ratovima je bio obnovljen kao Nikopolis 221. od strane rimskog cara Elagabala. 630-ih su ga zauzele arapsko-muslimanske trupe Rašidunskog Kalifata i u njemu podigle logor.

Epidemija koja je izbila ima brojne reference u islamskim izvorima, s obzirom da je uzrokovala smrt velikog broja ashabija - istaknutih sljedbenika i suputnika proroka Muhameda. Procjenjuje se da je zbog nje umrlo 25.000 ljudi, te da je zbog nje Rašidunski Kalifat nakon munjevitih osvajanja u prethodne četiri godine morao privremeno obustaviti dalje pohode. Vjeruje se da je Emauska kuga jedna u seriji epidemija koje su u 6, 7. i 8. vijeku slijedile znamenitu Justinijanovu kugu.

## Reference

## Reference
* Dols, Michael W. "Plague in Early Islamic History". *[[Journal of the American Oriental Society]]*, Vol. 94, No. 3 (Jul-Sep, 1974), pp.&nbsp;371–383.
Klodvig II

**Klodvig II** (, , , 637 &ndash; 27. novembar 655 ili 658) bio je franački kralj Neustrije i Burgundije. Na tom je mjestu godine 639. naslijedio svog oca Dagoberta I. Njegov brat Sigebert III je još od 634. bio kralj Austrazije. Ispočetka je bio pod regentsvom majke Nantilde, ali je njena smrt 642. omogućila da padne od potpuni uticaj magnata (vodećih plemića), koji su otada de facto vladali njegovih kraljevstvom.

Klodvigov majordom Erhinoald je kao robinju posjedovao Baltildu, zarobljenu anglosaksonsku plemkinju. Nastojeći steći kraljevu naklonost, dao ju je Klodvigu za ženu. Ona mu je rodila tri sina, od kojih su sva trojica kasnije postali kraljevi - Klotara - koji ga je naslijedio u Neustriji i Burgundiji; Hilderika, koga je Ebroin postavio na austrazijsko prijestolje; i najmlađeg Teuderika koji je ponovno ujedinio cijelu Franačku. 

Ovisno o tome kada se uzima njegova godina smrti, neki historičari Klodviga smatraju legitimnim kraljem Austrazije u periodu 656–57 kada je Austrazijom vladao uzurpator Hildebert Usvojeni. Historičari ga često navode kao jednog od prvih *[[roi fainéant]]* (lijenih kraljeva). 

Klodvig II je bio sahranjen u Bazilici Saint Denis u Parizu.
Yeon Namsan

**Yeon Namsan** (淵男産, 연남산) (639–701) je bio vojskovođa i velikodostojnik korejske države Goguryeo, poznat kao treći sin znamenitog vojskovođe i diktatora Yeon Gaesomuna. Njegovog oca je godine 665. naslijedio najstariji sin Yeon Namsaeng. Stoga se Yeon Namsan udružio sa starijim bratom Yeon Namgeonom kako bi ga svrgnuli. Yeon Namsaeng je zbog toga morao bježati u Kinu kod dinastije Tang. Njegove molbe za pomoć su Kinezima poslužile kao izgovor za invaziju kojom je 668. uništena država Goguryeo. Yeon Namsan se predao Kinezima i ušao u službu na dvoru dinastije Tang, gdje je bio zadužen za zabavu. Umro je od bolesti, te je zajedno sa braćom sahranjen u Luoyangu.
Aldhelm

**Aldhelm** () (cca. 639 – 25. maj 709) je bio opat od Malmesburyja, biskup Sherbornea i prvi latinski pjesnik i učenjak među Anglosaksoncima.

Prema predaji je bio sin Kentena, člana kraljevske porodice Wessexa. Obrazovao se kod irskog redovnika i misionara Máel Duba koji je osnovao opatiju Malmesbury. Poslije je otišao u Canterbury gdje je bio učenik Adrijana, učenjaka afričkog porijekla i opata Sv. Augustina. Oko godine 661. se vratio u Malmesbury gdje je bio redovnik, a nakon Mael Dubove smrti oko 675. postao opat. Od 705. do smrti je bio biskup Sherbournea.

Aldhelm je najpoznatiji po velikom broju latinskih tekstova - traktata o djevičanstvu kao i pjesama. Navodi se da je napisao neke od pjesama na staroengleskom, ali su one izgubljene.

Aldhelm je uživao veliki ugled među svojim suvremenicima, o čemu svjedoče navodi Bede Uvaženog, ali i poziv pape Sergija I u Rim.

## Izdanja i prijevodi
* Ehwald, Rudolf (ed.). *Aldhelmi Opera*. MGH Scriptores. Auctores antiquissimi 15. Berlin, 1919. Scans available from the Digital MGH.
* Gwara, Scott (ed.), *Aldhelmi Malmesbiriensis Prosa de virginitate: cum glosa latina atque anglosaxonica*, 2 vols, Corpus Christianorum, Series Latina, 124, 124a (Turnhout: Brepols, 2001).
* *Aldhelm: The Poetic Works.* Trans. Michael Lapidge and James L. Rosier. Boydell & Brewer, 1984. .
* *Aldhelm: The Prose Works.* Trans. Michael Lapidge and Michael Herren. D. S. Brewer, 1979. .
* *The Riddles of Aldhelm.* Text and translation by James Hall Pittman. Yale University Press, 1925.

## Literatura
* 
* Holweck, F.G.. *A Biographical Dictionary of the Saints*. St. Louis, MO: B. Herder Book Co., 1924.
* Powicke, F. Maurice and E. B. Fryde. *Handbook of British Chronology*. 2nd. ed. London: Royal Historical Society, 1961.
* Walsh, Michael. *A New Dictionary of Saints: East and West*. London: Burns & Oates, 2007. 
* Lapidge, Michael. "The Career of Aldhelm." *Anglo-Saxon England* 36 (2007): 15–69.
* Orchard, Andy. *The Poetic Art of Aldhelm.* Cambridge University Press, 1994. .
* Marenbon, John, "Les Sources du Vocabulaire d'Aldhelm" in *Bulletin du Cange: Archivvm Latinitatis Medii Aevi* MCMLXXVII- MCMLXXVIII. Tome XLI. E.J.Brill, Leiden. 1979.

## Vanjske veze

* Codex Lambethanus 200, f. 68b
* Catholic Online Saints and Angels: St. Aldhelm
* Patron Saints Index: Aldhelm of Sherborne
* Prosopography of Anglo Saxon England entry for Aldhelm 
* St Aldhelm's Obelisk dedicated in Poole, England
Hintila

**Hintila** je bio vizigotski kralj u Hispaniji između 636. i 639. godine. Ne zna se mnogo o njegovoj vladavini jer su hronike veoma šture o ovom periodu. Skoro sve što se zna potiče iz akta V i VI Sabora u Toledu.

Kada je njegov prethodnik, Sisenand, umro, ostavio je za sobom veoma oslabljenu i nestabilnu kraljevinu. Hintilu su izabrali plemstvo i biskupi 636. godine, u skladu sa 75. kanonom IV sabora u Toledu.

Hintila je sazvao V Sabor u Toledu u junu 636. gde se uglavnom pretilo izopštenjem iz crkve uzurpatorima i onima koji bi kovali zaveru protiv kralja. Bačena je anatema na sve one koji ne poštuju nasledno pravo kraljevih sinova i rođaka. Odatle neki autori zaključuju da se Hintila osetio ugroženim od samog početka svoje vladavine.

Takođe je sazvao i VI Sabor u Toledu, u junu 638. godine. Doneti su novi zakoni, između ostalih, i to da osoba koja se izabere za kralja mora biti plemenitog porekla i nikako ne sme biti zaređena, robovskog porekla niti stranac. Izdiktirane su kazne za zavere protiv krune i dogovoreno je da naslednik na tron ne može konfiskovati imanja koja je njegov prethodnik zakonski zaplenio od prestupnika. Takođe je donet zakon kojim se zabranjuje nehrišćanima da se nastanjuju u okviru kraljevstva. Zvog toga je bilo mnogo prisilnih pokrštavanja.

Ova stalna opsednutost uzurpatorima i kasniji pomeni nekih pobunjenika iz Hintilinog doba su jasni znaci da je tada došlo do nekoliko ustanaka u dova Hintiline vladavine.

Hintila je umro 20. decembra 639. prirodnom smrću. Nasledio ga je njegov sin Tulga, koga je Hintila imenovao kao svog naslednika.

## Povezano
* Vizigoti
* Vizigotska Hispanija
Severin (papa)

**Severin** () je bio papa od listopada 638. do 2. kolovoza 640. godine. Bio je rodom iz Rima, a otac mu se zvao Avijen (Avienus), zbog čega neki historičari špekuliraju da je bio potomak konzula Avijena. U svakom slučaju, izabran je u listopadu 638. ali na papsku stolicu nije mogao doći jer ga nije htio potvrditi bizantski car Heraklije, koji je pod utjecajem jeruzalemskog patrijarha Sofronija htio da papa prethodno prihvati monotelitsku doktrinu, odnosno *[[Ehteza|Ehtezu]]*. Severin to nije htio učiniti, čak ni kada je Heraklije poslao vojnike da opljačkaju Lateransku palaču. Severin je konačno preko legata uspio bolesnog Heraklija nagovoriti da promijeni mišljenje. Severin je tako papom postao 28. svibnja 640. Međutim, samo nekoliko mjeseci kasnije je umro.
640.

__NOTOC__
Godina **640.** (**[[rimske brojke|DCXL]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. Oznaka 640. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* 28.5. &ndash; Severin nasljeđuje Honorija I kao 71. papa.
* jul &ndash; Muslimansko osvajanje Egipta: Bitka kod Heliopolisa u kojoj arapsko-muslimanska vojska Rašidunskog Kalifata nanosi odlučujući poraz Bizantincima.
* Tulga nasljeđuje svog oca Svintilu kao kralj Vizigota.
* Kineski car Taizong od Tanga naređuje početak pohoda protiv Zapadnih oblasti u Tarimskoj zavali. Pri tome kineski vojskovođa Hou Junji osvaja Gaochang i uspostavlja kinesku hegemoniju nad Centralnom Azijom.
* 24.12. &ndash; Ivan IV nasljeđuje Severina kao 72. papa.
* Lyderic osniva grad Lille u Francuskoj (legenda).
* Porga, prvi poznati Dalmatinske Hrvatske moli bizantskog cara Heraklija za kršćanske učitelje koji bi pokrstili njegov narod, na što prve misionare šalje papa Ivan IV.


## Rođenja
* Al-Akhtal, arapski pjesnik
* Aldhelm, prevoditelj Biblije
* Dungarth, kralj Dumnonije
* Musa bin Nusair, umajadski general i guverner
* Sveti Lambert, biskup i kršćanski svetac
* Sv. Kilijan, apostol Frankonije
* Sveti Tysilio, biskup i kršćanski svetac
* Luo Binwang, kineski pjesnik

## Smrti
* 2.8. &ndash; Papa Severin
* 12.9. &ndash; Sak K'uk', kraljica majka Palenquea
* Pipin od Landena, majordom Austrazije
* Eadbald, kralj Kenta
* Chintila, vizigotski kralj Hispanije
* Dushun, kineski budistički patrijarh
* Li Xiaogong, kineski princ iz dinastije Tang
* Yazid ibn Abi Sufyan, ashabi i brat budućeg kalifa Muavije I

## Reference
Jezid ibn Abi Sufjan

**Yazîd ben Abî Sufyân** ( ???-639/640) () je bio ashabi i arapsko-muslimanski vojskovođa i velikodostojnik. Bio je sin Ebu Sufjan ibn-Habra, i brat budućeg kalifa Muavije. Slično kao otac i braća je ispočetka bio protivnik Muhameda. Primio je islam i postao njegovim sljedbenikom nakon muslimanskog osvajanja Meke 630. Kalif Abu Bekr ga je 634. postavio za jednog od komandanata rašidunske vojske koja je krenula u veliki pohod na bizantsku Siriju. Istakao se u osvajanju bizantske tvrđave Filadelfije (današnji Aman), a nakon osvajanja Damaska je imenovan za njegovog prvog muslimanskog guvernera. Godine 636. je komandirao lijevim krilom vojske u velikoj bitci na Jarmuku kojom je slomljen bizantski otpor na Levantu. Godine 639. je izbila velika emauska kuga koja je desetkovala Arape na Levantu i u Hedžasu. Od nje se razbolio i umro guverner Sirije Abu Ubaidah ibn al-Jarrah, a iste godine i njegov nasljednik Mu'adh ibn Jabal. Kalif Omer je Yazida imenovao novim guvernerom, ali se i on razbolio i umro 640.
Lydéric i Phinaert

**Priča o Lydéricu i Phinaertu** je francuska legenda koja objašnjava nastanak grada Lille. Prema njoj je oko godine 620. Salvaert, franački princ od Dijona, išao na put za Englesku zajedno sa svojom trudnom suprugom Ermengaert. Putem kroz Flandriju su naišli na zasjedu koju je postavio lokalni velmoža, div po imenu Phinaert. On je ubio Salvaerta i njegovu pratnju, a Ermangaert je pobjegla i sakrila se u šumu kod jednog pustinjaka. Tamo je rodila sina o kome se pustinjak brinuo nakon njegove smrti i dao mu svoje ime Lyderic. Kada je Lyderic odrastao, otišao je u Soissons na dvor kralja Dagoberta I gdje je sreo Phinaerta. Optužio ga je ubistvo svojeg oca te mu je Dagobert udijelio sudski dvoboj. U njemu je Lyderic odnio pobjedu, a nakon toga dobio Phinaertovu zemlju na kojoj je 640. osnovao grad Lille.

Legende o divovima u Lilleu potiču iz 16. vijeka, a imena Lyderic i Phinaert se spominju od 1821. Legenda o Lydericu je poslije poslužila kao inspiracija književnicima i umjetnicima, kao što je Alexandre Dumas, koji je napisao knjigu *Aventures de Lydéric Grand Forestier de Flandre*.
Slavoj Žižek

**Slavoj Žižek** (rođen 21. marta 1949. u Ljubljani) je slovenački filozof, kulturni kritičar i teorijski psihoanalitičar. Poznat je po svojoj interpretaciji i nadgradnji teorije psihoanalize Žaka Lakana, koju je primenio na pop kulturu i sociologiju. Svrstava se u filozofe poststrukturalizma. Takođe pripada grupi mislilaca inspirisanih marksizmom.

Žižek je stekao doktorat iz filozofije na Univerzitetu u Ljubljani, a pshioanalizu je studirao u Parizu (*Université de Vincennes à Saint-Denis*). Od 2005. je akademik Slovenačke akademije nauka. Danas radi kao istraživač na Sociološkom institutu Univerziteta u Ljubljani. Često je gost univerziteta širom sveta (SAD: Prinston, Kolumbija).

Žižek je jedan od najplodnijih filozofskih pisaca današnjice. Napisao je više od 100 knjiga i preko 900 radova ukupno. Piše na slovenačkom, francuskom i engleskom jeziku.

Neke o tema kojima se bavi su: fundamentalizam, tolerancija, politička korektnost, globalizacija, subjektivnost, ljudska prava, mitovi, sajberspejs, postmodernizam, multikulturalizam, postmarksizam, i ličnosti poput Alfreda Hičkoka, Dejvida Linča i Lenjina.

## Odabrane knjige
* *Znak, označitelj, pismo* [Beograd, Mladost, 1976]
* *Birokratija i uživanje* [Beograd, Radionica SIC, 1984]
* *Metastaze uživanja* [Beograd, I. Čolović : S. Glišić : I. Mesner, 1996]
* *Manje ljubavi - više mržnje!: ili, zašto je vredno boriti se za hrišćansko nasleđe* [Beograd, Beogradski krug, 2001]
* *Škakljivi subjekt: odsutno središte političke ontologije* [Sarajevo, Šahinpahić, 2006]
* *Nedjeljivi ostatak: ogled o Šelingu i srodnim pitanjima* [Zagreb, Demetra, 2007]
* *Ispitivanje realnog* [Novi Sad, Akademska knjiga, 2008]
* *O nasilju* [Zagreb, Naklada Ljevak, 2008]
* *Čudovišnost Hrista: teologija i revolucija* [Beograd, Otkrovenje, 2009]

## Filmovi
* *Perverznjakov vodič kroz bioskop*, 2006. (*The Pervert's Guide to Cinema*)
* *Vanzemaljac, Marks i kompanija* - Slavoj Žižek, jedan portret, 2006. (*Alien, Marx & Co. - Slavoj Žižek, Ein Porträt*)
* *Žižek!*, 2005. (*Žižek!*)
* *Realnost virtuelnog*, 2004. (*The Reality of the Virtual*)

## Povezano
* International Journal of Žižek Studies

## Reference

## Vanjske veze

* Slavoj Žižek @ European Graduate School
* Žižek u Beogradu
* Međunarodni žurnal o Žižekovom radu 
* Slavoj Žižek: „Kako čitati Lakana“
Gaochang

**Gaochang** () je nalazište na kome se nalaze ostaci drevnog grada-oaze na sjevernom rubu Taklamanske pustinje u kineskoj oblasti Xinjiang. Gaochang je bio poznat kao trgovačko središte, odnosno stanica na Putu svile. Ruševine se nalaze 30&nbsp;km jugoistočno od modernog Turpana.

Gaochang je nastao u 1. vijeku pne. Oko njega je živio nomadski narod Jushi, ali je sam grad nešto kasnije zauzela carska Kina pod dinastijom Han. Pod kineskom vlašću je ostao sve do kolapsa Zapadne dinastije Jin, kada su ga zauzeli Wu Hu barbari iz Šesnaest kraljevstava. Pod kinesku vlast je ponovno došao 640. Uništen je u 14. vijeku.

## Galerija

Image: Turpan-gaochang-d03.jpg|Pristupni put.
Image: Turpan-gaochang-d05.jpg|Ruševine.
Image: Turpan-gaochang-d09.jpg|"Glavno skladište".
Image: Turpan-gaochang-d12.jpg|"Glavno skladište".


## Reference

## Vanjske veze

* Online version of Albert Grünwedel's initial work in the area 
* Online version of Grünwedel's further work in the area 
* Online version of Le Coq's work on monuments of Gaochang
Tulga

**Tulga** ili **Tulka**, bio je vizigotski kralj u Hispaniji od 640. do 642. godine, ukoliko je njegov otac umro 640. kako to navode neki istorijski izvori. Neki izvori uzimaju 639. godinu kao početak njegove vladavine, a 641. kao kraj. Došao je na presto nakon svog oca Hintile u još jednom bezuspešnom pokušaju uspostavljanja nasledne monerhije u Vizigotskom kraljevstvu.

Godine 642, gotski ratnik, Hindasvint, podigao je ustanak. Imao je tada 79 godina. Držao je pod svojom komandom granicu sa baskijskim zemljama. Video je slabost vizigotske monarhije i savet plemića i narod ga je proglasio kraljem u Pampaliki (vervatno moderna Pamlijega) bez podrške crkve.

Pobunjenik je Tulgu smenio u Toledu i naterao ga da se zaredi, te ga je poslao u manastir gde je Tulga živeo do kraja života kao monah. Međutim, sveti Ildefonso kaže da je ustanak propao bez podrške crkve i da se Hindasvint popeo na presto tek nakon Tulgine smrti.
Ernst Bloch

**Ernst Bloch** (Ludwigshafen, 8. srpnja 1885. - Tübingen, 4. kolovoza 1977.), njemački neomarksistički filozof.

Sveučilišnu karijeru počeo je Leipzigu, gdje je živio do dolaska nacionalsocijalista na vlast. Kao istaknuti antifašist bio je u emigraciji od 1933. do 1948. Po povratku bio je sveučilišni profesor u Istočnom Berlinu, a od 1961. u Tübingenu. U svom opsežnom djelu, koje obuhvaća probleme filozofije, povijesti, religije, prava, ontološka, etička i humanistička pitanja, posebno se bavio analizom fenomena utopijskog. Promišlja originalnu ontologiju utopiskog u kojoj su središnji pojmovi "još - ne - bitka" i "još - ne - svjesnog" koji ukazuju na otvorenost svijeta i čitavog kozmosa ka mogućnosti realizacije svijeta bez privatnog vlasništva i u kojem je ljudskost ostvaren ideal.

U svom filozofskom rječniku Bloch modificira neke kategorije izvedene iz klasične njemačke filozofije, Freuda, kršćanstva i neoplatonizma, ravijajući ih u osebujnu filozofiju po kojoj je stvarnost dinamičko posredovanje odnosa subjekta i objekta, duha i materije, s konačnom svrhom ostvarenja njihova jedinstva. Napadnut za revizionizma i oštro kritiziran za "religiozno orijentirani" i teologijski princip nade, napustio je DR Njemačku.

## Djela
* "Duh utopije",
* "Subjekt-objekt",
* "Nasljeđe ovog vremena",
* "Thomas Münzer kao teolog revolucije"
* "Sloboda i poredak",
* "Avicena i Aristotelova ljevica",
* "Princip nade",
* "Tragovi",
* "Prirodno pravo i ljudsko dostojanstvo
* "Ateizam u kršćanstvu",
* "Tübingenski uvod u filozofiju".

## Vanjske veze

* Illuminations: Ernst Bloch, Utopia and Ideology Critique By Douglas Kellner
* Ernst-Bloch-Zentrum 
* Ernst Bloch Assoziation
* Centre for Ernst Bloch Studies, University of Sheffield
NGC 684

**NGC 684** je galaksija u zviježđu Trokut. Udaljena je približno 135 miliona svetlosnih godina od Zemlje.  Otkrio ju je William Herschel 26. oktobra 1786.

## Reference

## Vanjske veze
*
Pohod cara Taizonga protiv država Zapadnih oblasti

**Pohod [[cara Taizong od Tanga|cara Taizonga]] protiv država [[Zapadne oblasti (Kina)|Zapadnih oblasti]]** se odnosi na niz vojnih operacija koje je Kina pod dinastijom Tang izvela između 640. i 648. kako bi uspostavila vlast, odnosnu hegemoniju nad istočnim dijelom Centralne Azije. Prije početka tih pohoda je tim područjem dominirao Zapadni Turkijski Kaganat te njemu podložne i klijentske države. Prvi pohod je izveden godine 640. kada je car Taizong poslao generala Hou Junjija da zauzme strateški važan grad-državu Gaochang. Uspjeh tog pohoda je prvi put uspostavio kinesku vlast nad tom području od vremena Fú Jiāna u 4. vijeku Godine 644. se država Yanqi - kineski saveznik u prethodnom pohodu - okrenula protiv Kineza i stupila u savez sa Zapadnim Kaganatom. Zbog toga je Guo Xiaoke (郭孝恪), kineski komandant Gaochenga, napao i zarobio Yanqi kralja Long Tuqizhija (龍突騎支), ali se Yanqi ponovno odmetnuo. Godine 648. je Ashina She'er (阿史那社爾), turkijski general u kineskoj službi, napao Yanqi i Qiuzi (龜茲 (suvremeni Aksu u Xinjiangu), i osvojio pbje države. Tada su se i Shule i Yutian pokorile Tangu, što je omogućilo kinesku hegemoniju nad područjem sve dok ga nije zauzeo Tufan (Tibet) za vrijeme Taizonogovog sina cara Gaozonga.

## Napomene i reference

* *[[Knjiga Tanga]]*, vols. 194, part 2, 198.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/tan21.htm 
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vols. 215, part 2,http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ntan23.htm , 221.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ntan24.htm 
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 194, 195, 196, 197, 198, 199.
Hou Junji

**Hou Junji** (侯君集) (? - 29. april 643) je bio kineski vojskovođa i kancelar dinastije Tang. Istakao se velikim uspjesima u pohodima protiv Tuyuhuna i Xiyua kada je 640. zauzeo strateški važan grad Gaochang. Kada je zbog optužbi za pronevjeru ratnog plijena nakratko stavljen u kućni pritvor, počeo se okretati protiv cara Taizonga. Godine 643. se povekao sa krunskim princom Li Chengqianom u zavjeru s ciljem svrgavanja Taizonga. Zavjera je razotkrivena, a Hou Junji osuđen na smrt. Car Taizong mu je zbog ratnih zasluga ipak poštedio život porodice.

## Reference

* *[[Knjiga Tanga]]*, vol. 69.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/tan08.htm 
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vol. 94.http://ef.cdpa.nsysu.edu.tw/ccw/02/ntan14.htm 
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 191, 193, 194, 195, 196, 197.
Zwickau

**Cvikau** () je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Cvikau. To je četvrti grad Saksonije po veličini, nakon Lajpciga, Drezdena i Kemnica. Sa okolnim gradovima, Cvikau je deo regije „Saksonski trougao“. Najbliži veći gradovi su Kemnic, koji se nalazi oko 31 kilometar istočno, i Gera, oko 33 kilometra severozapadno. Posjeduje regionalnu šifru (*AGS*) 14524330.

## Geografski i demografski podaci

Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 241-444 metra. Površina opštine iznosi 102,5&nbsp;km². U samom gradu živi 94.887 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 925 stanovnika/km².

## Historija

Već u 7. veku naselili su se Sloveni u oblasti između reka Elbe i Sale, u 10. veku usledila je hristijanizacija Slovena i doseljavanje germanskih stanovnika. Ime Cvikau potiče od lužičkosrpske reči *Świkawa*, što po jednoj teoriji potiče od imena slovenskog boga Svaroga, a po drugoj od reči koja znači dolina.

Cvikau se prvi put pominje 1118, u povelji biskupa Ditriha I od Naumburga. U njoj se ne pominje konkretno naselje, već grupa slovenskih naseobina. Gradske privilegije, Cvikau je dobio 1212. Manastir franjevaca sa školom je podignut 1232. u Cvikauu. Gradsko veće je počelo da upravlja gradskim poslovima 1273.

Pod rukovodstvom Georgiusa Agrikole, u Cvikauu je 1519. osnovana grčka škola. Naredne godine, ona se ujedinila sa latinskom školom. Cvikau je postao jedan od najznačajnijih centara izdavaštva u doba Reformacije, tako da su ga nazivali „Tvrđava Reformacije“.

Od srednjeg veka u Cvikauu se razvijalo rudarstvo, naročito eksploatacija kamenog uglja. Poslednji rudnik je zatvoren 1970-ih.

Najpoznatiji građanin Cvikaua, kompozitor Robert Šuman, rođen je ovde 1810.

Avgust Horh je 1904. u Cvikauu osnovao fabriku automobila, koja je pet godina kasnije dobila ime Audi. Od tog vremena, u gradu su se neprekidno proizvodili automobili. U periodu oktobar 1957. do aprila 1991. u Cvikauu se sklapao Trabant. Danas, fabrika Folksvagen u gradu proizvodi modele Golf i Pasat.

Tokom Drugog svetskog rata, Cvikau je ostao pošteđen teških bombardovanja, tako da je istorijski centar grada očuvan.

## Međunarodna saradnja




## Galerija

Datoteka:Mulde in Zwickau - big.jpg
Datoteka:Zwickau Shopping Arcade.jpg
Datoteka:Zwickau Shopping Mall.jpg
Datoteka:Zwickau Civic Centre.jpg
Datoteka:Zwickau Schiffchen.jpg
Datoteka:Zwickau Röhrensteg.jpg
Datoteka:Zwickau Forest Park.jpg
Datoteka:Zwickau old gasometer (aka).jpg


## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Zvanični sajt opštine  
* Njem. Savezni zavod za statistiku 
* Stalna konferencija gradova i opština 
* KommOn  - Informacioni sistem gradova, opština i okruga. 
* Gradski plan Cvikaua 
* Plan gradskih ulica iz 1930-ih 
* Informacije o Robertu Šumanu i njegovom rodnom gradu - Cvikauu 
* Konzervatorijum Roberta Šumana
Bitka kod Heliopolisa

**Bitka kod Heliopolisa** se odigrala u julu 640. u Egiptu između arapske-muslimanske vojske Rašidunskog Kalifata pod Amr ibn al-A'asom na jednoj, i bizantske vojske na drugoj strani. Predstavljala je dio velikog muslimanskog pohoda na tadašnju bizantsku provinciju Egipat. Nekoliko mjeseci nakon početka pohoda, muslimanske snage su prodrle u dolinu Nila i suočile se sa bizantskom vojskom na čelu sa generalom Teodorom. Iako je raspolagao sa nešto manjim snagama, Amr ih je podijelio na tri dijela - prvi je na sebe navukao Teodorovu glavninu, drugi ju je iznenada napao u bok, a treći spriječio povlačenje, što je dovelo do potpunog razbijanja bizantske vojske. Odmah nakon bitke je pod muslimansku vlast pao cijeli centralni i južni Egipat; ostale su tek neke tvrđave koje su se, poput Aleksandrije predale 641. Ova je bitka označila trajni gubitak bizantske vlasti nad Egiptom, koji je otada počeo dobivati islamski i arapski karakter.

## Literatura
* Bury, J.B. *"History Of The Later Roman Empire"*, Macmillan & Co., 1923.
* Christensen, A., "Sassanid Persia", *The Cambridge Ancient History, Volume XII: The Imperial Crisis and Recovery (A.D. 193–324)*, Cook, S.A. et al., eds, Cambridge: University Press.
Ivan IV (papa)

**Ivan IV.** († 12. listopada 642.g.), izabrani papa od 640. g. do 642.g., podrijetlom iz Dalmacije. 

Rođen je u Dalmaciji, vjerojatno u Zadru. Njegov otac Venancije, bio je odvjetnik. U vrijeme biranja novoga pape, 640. g. imao je važnu ulogu u Vatikanu kao arhiđakon. Postao je papa, 24. prosinca 640. g.

Kršćanska je vjera bila ugrožena na području njegove domovine. Stoga je poslao opata Martina u Dalmaciju i Istru, da učvrsti vjeru i otkupi kršćane, koji su postali roblje. To je prvi povijesni kontakt između Vatikana i hrvatskih krajeva. Opat Martin, tri je godine proveo u hrvatskim krajevima i uspješno obavio povjerenu mu zadaću. Otkupio je mnogo zarobljenih kršćana i na papinu želju, našao je i ponio u Rim, relikvije solinskih mučenika: sv. Dujma, sv. Venancija, sv. Anastazija i još nekoliko iz Salone (Solina) te sv. Mavra biskupa iz Poreča. Relikvije bi ostale u Dalmaciji i Istri, da kršćanske crkve nisu bile srušene u seobama naroda i barbarskim pohodima. Nisu tada postajali uvjeti, da se ponovno podignu pa su relikvije otišle u Rim, da zauvijek ne propadnu.

Papa Ivan IV. dao je podići kapelu unutar bazilike sv. Ivana Lateranskog u Rimu i u nju je postavio relikvije, koje je donio opat Martin iz Dalmacije i Istre. U kapeli su prelijepi mozaici, koji prikazuju solinske i istarske mučenike. Papa Teodor I., nasljednik Ivana IV., dovršio je kapelu.

Ispod mozaika, latinski je natpis: "Papa Ivan izvršio je blagoslovom Božjim pobožni zavjet i ustrajnim zauzimanjem dao načiniti ovaj spomenik, koji sjaji poput dragocjenih kovina na krstionici. Tko god amo pristupa i duboko se Kristu klanja, taj neka uzdiže, vruće molitve k nebu."

Po želji pape Ivana IV. doveo je opat Martin u Rim također hr­vatske mladiće, koje će uvježbati u kršćanskoj službi, da se kući vrate kao širitelji kršćanstva. 

Umro je 12. listopada 642. g. i pokopan u bazilici sv. Petra u Rimu.
Tysilio

Sveti **Tysilio** (? -640) bio je velški princ, biskup i učenjak, poznat kao sin Brochwel Ysgithroga, kralja Powysa, nećak opata Dunod od Bangor Iscoeda. Od svog oca je pobjegao kako bi se posvetio redovničkom životu. Nakon smrti brata se njegova udovica, kraljica Gwenwynwyn, htjela udati za njega, pa je Tysillio pobjegao u Bretanju gdje je osnovao samostan Saint Suliac 640. Danas se pamti i zbog toga što mu je ime dio niza lokacija u Walesu, uključujući najduži toponim u Ujedinjenom Kraljevstvu - *[[Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch]]*, što doslovno znači *Crkva svete Marije u dolini bijelog kestena i crkva svetog Tysilioa kraj crvene pećine".


== Napomene ==


== Reference ==
* Roberts, Brynley F (Ed.). *Brut y Brenhinedd* (Llanstephan MS 1), *Brut y Brenhinedd. Llanstephan MS. 1 version. Selections''. Mediaeval and Modern Welsh series 5. Dublin, 1971. Extracts and discussion.
* Simpson Jones, T. and Owen, R. (1901), A History of the Parish of Guilsfield (Cedigva), Montgomery Collections 31, 129-200.

## Literatura
*
Odense

**Odense** je treći danski grad po veličini i najveći na otoku Fynu. Nalazi se na zaljevu Odense Fjord te je značajna luka. Odense je i značajno prometno čvorište prometnice koja vodi mostovima preko danskih otoka između Njemačke i Švedske. Također je i željezničko čvorište. Grad ima značajno brodogradilište, te metaloprerađivačku, tekstilnu i industriju strojeva.

Odense je jedan od najstarijih gradova Sjeverne Europe, utemeljen 988. godine. 1935. je u gradu podignut drugi najviši toranj u Europi Odinstårnet koji je srušen u 2. svj. ratu. Značajna je katedrala sv. Knuta. U gradu su rođeni najpoznatiji danski književnik Hans Christian Andersen i skladatelj Carl Nielsen.
## Vanjske veze
Lambert od Maastrichta

**Sveti Lambert** ili **Landebert** (cca. 636. - cca. 700) bio je biskup Maastrichta (Tongerena) od oko 670. do svoje smrti. Bio je potomak maastrichtskih plemića i nećak svog prethodnika i pokrovitelja, biskupa Theodarda od Maastrichta. Također je bio u rodu sa merovinškim dvorjaninom Hugobertom i Plektrudom, suprugom majordoma Pipina Herstalskog. Kada je Theodard 669. ubijen, dvorjani kralja Hilderika II su ga postavili na biskupsko mjesto. Kada je 673. Hilderik ubijen, dvorska frakcija okupljena oko Ebroina je Lamberta svrgnula i na njegovo mjesto postavila Faramunda. Lambert se povukao u opatiju Stavelot gdje je zajedno sa britanskim misionarom Willilbrodom pokrštavao preostale pagane u donjem toku Meuse. Godine 681. se vratio na mjesto biskupa. Bio je poznat po tome što je javno kritizirao Pipina Herestalskog zbog toga što je uz ženu imao i ljubavnicu Alpaidu, Kada su njegovi rođaci ubili Alpaidinog oca Dodoa, Alpaidine pristaše su upale u Lambertov dom i za odmazdu ga ubili.

## Vanjske veze

* ''Das Ökumenisches Heiligenlexikon'': Lambert (Lantpert) von Maastricht (von Lüttich) 
* ''Catholic Encyclopedia'': "Saint Lambert"
Mannheim

**Manhajm** () je univerzitetski grad sa skoro 320.000 stanovnika. Posle Štutgarta, to je drugi po veličini grad u nemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Poseduje regionalnu šifru (*AGS*) 8222000, *[[NUTS]]* (DE126) i *[[UN/LOCODE|LOCODE]]* (DE MHG) kod.

## Geografski i demografski podaci

Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 97 metara. Površina opštine iznosi 145,0&nbsp;km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 311.969 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 2.152 stanovnika/km².

Manhajm je kulturni i privredni centar evropske regije „Trougao Rajna-Nekar“ koja broji 2,35 miliona stanovnika. Od susednog Ludvigshafena (160.000 stanovnika, država Rajna-Palatinat), Manhajm je razdvojen rekom Rajnom, dok kroz grad protiče reka Nekar. Najbliži veliki gradovi su Frankfurt na Majni (oko 80 kilometara severnije) i Štutgart (oko 120 kilometara jugoistočno).

## Historija
Grad se prvi put pominje 766, dok je 24. januara 1607. dobio gradske privilegije. Od samog početka, grad je planiran u obliku kvadrata. Godine 1720, Manhajm je zamenio Hajdelberg kao prestonica Palatinata.

Manhajm je poznat po značajnim pronalascima: ovde je 1817. napravljena prva dresina, 1886. prvi automobil Karla Benca, a 1921. se na ulicama pojavio prvi traktor. Prvi avion na mlazni pogon je konstruisan u Manhajmu 1929.

## Manhajm - grad kvadrata
Manhajm je poznat i kao „grad kvadrata“. Do godine 1684. Manhajm je u svom centru imao imena ulica kao i svaki drugi grad. Tada je centar grada u obliku potkovice koji leži između reka Rajne i Nekara podeljen u kvadrate. Današnje označavanje kvadrata je uvedeno 1811. godine. U centru grada, samo dve ulice su zadržale svoja imena a ostale, tačnije kvartovi, su označeni slično šahovskoj tabli slovom i brojem. Brojevi zgrada počinju na onoj ivici kvarta koja je najbliža manhajmskom dvorcu i idu ukrug.


Quadratstadt Gesamt.png|Centar Manhajma, kvadrati su predstavljeni crvenom bojom)
MannheimQuadrat-D4-1-6.jpg|Tipičan ulični natpis  „D 4" je ime ulice "1 - 6" su brojevi kuća
Friedrichsplatz (Mannheim) - Wasserturm (0005).JPG|Vodotoranj - orijentir Mannheim


## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Internet prezentacija grada
* Satelitske slike Manhajma i Ludvigshafena: severni i južni deo
Ahtal

**Akhtal** (**Ghiyath ibn Ghawth al-Taghlibi al-Akhtal**) (cca. 640-710) bio je arapski pjesnik koji je uživao reputaciju jednog od najpoznatijih arapskih pjesnika u doba Omajadskog Kalifata. Poticao je iz plemena Taghlib u Mezopotamiji, te je, poput njih, po vjeri bio kršćanin. O njegovom privatnom životu se ne zna mnogo, osim da se jednom oženio i razveo, da je sudjelovao u plemenskim sukobima i u njima koristio svoj dar za satiru; dio života je proveo u Damasku. Bio je upetljan u suparništvo svojih suvremenika Jarir ibn Atiyaha i Farazdaqa, pri čemu je podržavao potonjeg. Njih trojica su se smatrali najvećim pjesnicima svoga doba.

## Reference
Luo Binwang

**Luo Binwang** (, cca. 640– 29. decembar 684), kurtoazno ime **Guanguang** (觀光/观光), bio je kineski pjesnik iz doba dinastije Tang. Zajedno sa Wang Boom, Yang Jiongom (楊炯/杨炯) i Lu Zhaolinom (盧照鄰/卢照邻) se uvrštava u Četiri velikana ranog Tanga, odnosno među najistaknutije pisce svog vremena.

Bio je nadaren pjesnik i radio u državnoj službi, sve dok nije došao u nemilost carice Wu Zetian. Kada je 684. Li Jingye digao ustanak protiv Wu Zetian, Luo Binwang se pridružio ustanicima i napisao proglas u kome je caricu optužio za incest. Nakon gušenja ustanka je pogubljen, ali je Wu Zetian, impresionirana njegovim književnim talentom, naredila da se njegovi tekstovi sačuvaju.

## Reference

* Ma, Maoyuan, "Luo Binwang". *[[Encyclopedia of China]]* (Chinese Literature Edition), 1st ed.
* *[[Knjiga Tanga]]*, vol. 190, part 2 .
* *[[Nova knjiga Tanga]]*, vol. 201 .
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vol. 203.

## Vanjske veze

* ''Ode to the Goose'' in Chinese and English
* A Political Prisoner Listening to a Cicada , in Chinese with Witter Bynner's translation.
Bergisch Gladbach

**Bergisch Gladbach** je grad u Njemačkoj, u Sjevernoj Rajni-Vestfaliji. Glavni je grad okruga Rheinisch-Bergischer Kreis. Prema stanju iz 2007. godine, Bergisch Gladbach ima 105.840 stanovnika.

## Geografski i demografski podaci

Bergiš Gladbah se nalazi u saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija u okrugu Rajniš-Bergiš. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 51-267 metara. Površina opštine iznosi 83,1&nbsp;km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 105.901 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.274 stanovnika/km².

## Gradovi partneri
 Bourgoin-Jallieu, Francuska

 Luton, Ujedinjeno Kraljevstvo

 Velsen, Nizozemska

 Joinville-le-Pont, Francuska

 Runnymede, Ujedinjeno Kraljevstvo

 Marijampolė, Litva

 Limasol, Cipar

 Pszczyna, Poljska

 Oro-Station, Kanada

## Poznate osobe iz Bergisch Gladbacha
* Heidi Klum (1973.), model
* Fabian Hambüchen (1987.), gimnastičar
* Dennie Christian (1956.), pjevač
* Georg Koch (1972), nogometni vratar
* Tim Wiese (1981.), nogometni vratar

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Službena stranica
Musa bin Nusair

**Musa bin Nusair** (; 640—716) bio je arapsko-muslimanski vojskovođa i velikodostojnik u službi omejadskog kalifa Al-Valida I. Postavljen je za guvernera novoosvojenih muslimanskih područja u Sjevernoj Africi (Ifrikija) gdje je zauzeo posljednja bizantska uporišta te diplomatskim vještinama uklonio otpor berberskih domorodaca arapskim osvajačima. Iz Sjeverne Afrike je zajedno sa Zijad ibn Tarikom vodio pohod kojim je 710-ih uništeno Vizigotsko Kraljevstvo u Hispaniji a njegova teritorija pripojena Kalifatu. Svađe oko plijena su ga dovele u nemilost novog kalifa Sulejmana pa mu je, između ostalog, pogubljen sin pod lažnom optužbom da se preobratio na kršćanstvo.
640-e

**640-e** su decenija koja je počela 1. januara 640. i završila 31. decembra 649. 

## Događaji i trendovi
* 641-651: Dovršeno muslimansko osvajanje Perzije.
* 645 - Isshi incident, ili puč kojim je okončana dominacija klana Soga na japanskom dvoru.
* 646 - Bizantsko-arapski ratovi: Ponovnim zauzimanjem Aleksandrije okončano muslimansko osvajanje Egipta, sa čime završava grčko-rimski period i počinje arapski period historije Egipta.

## Reference
Blackadder

***Blackadder*** (sh. *Crna Guja*) je BBC-jeva humoristična serija u četiri sezone i više zasebnih epizoda govori o životu Edmunda Crne Guje. Svaka se sezona bavi drugim povijesnim razdobljem i shodno tomu i drugom Crnom Gujom koji je uvijek reinkarnacija onoga prijašnjega. U svakoj inkarnaciji Rowan Atkinson glumi glavni lik, Crnu Guju. Uz njega još se samo njegov ne prepametni pratitelj Baldrick pojavljuje u sve četiri sezone, a glumi ga Tony Robinson. Svaka od četiri sezone ima svoju osobitu kvalitetu, a istodobno se uklapa u cjelinu. I drugi se glumci pojavljuju tijekom cijele serije, ali ne glume uvijek isti lik.

## Sezone
### 1. sezona: ''[[The Black Adder]]''
Serija počinje 1485. godine dok Engleskom vlada Richard III. i završava 1498. vladavinom kralja Richarda IV. Serija prati događaje vezane uz njegova drugoga sina Edmunda Crnu Guju, vojvodu od Edinburgha, koji je na kraju razriješen svih dužnosti.

### 2. sezona: ''[[Blackadder II]]''
Druga sezona Crne Guje smještena je u doba kraljice Elizabete I. Kraljica je prikazana kao ekscentrična vladarica sklona čudnim snovima koji uključuju konje. Crna Guja u ovoj je sezoni jedan od najbližih kraljičinih prijatelja. U ovoj se sezoni već prepoznaje specifičan humor tipičan za ovu popularnu seriju.
Uz Crnu Guju pojavljuje se i Baldrick, kao jedini lik koji se konstantno pojavljuje u sve četiri sezone.

### 3. sezona: ''[[Blackadder the Third]]''
U ovoj je sezoni Crna Guja batler princa Georgea u vrijeme vladavine kralja Georgea III. Princ George čovjek je s mnogo čarapa. Ima čak 432.507 pari, a Crna Guja tvrdi da ne poznaje nikoga s manjim mozgom od njegova. Ovo je jedina sezona u kojoj Crna Guja ne umire na kraju.

### 4. sezona: ''[[Blackadder Goes Forth]]''
Četvrta sezona ove popularne serije smještena je u razdoblje prvoga svjetskog rata. Crna Guja sada je satnik u britanskoj vojsci koji se nalazi na frontu i koji se neprestano svađa, kako s nadređenima, tako i s podređenima. Zadnja epizoda sezone toliko je dirljiva i osobita da je ušla u svjetske televizijske anale. Na kraju te epizode umiru svi glavni likovi osim generala Melchetta.

## Vanjske veze
* IMDb:
** 
** 
** 
** 
** 
** 
**
Đuro Kurepa

**Đurađ Kurepa - "Đuro"** (Majske Poljane kod Gline, 16. VIII. 1907 – Beograd, 2. XI. 1993) bio je srpski matematičar, profesor univerziteta i akademik SANU.

## Biografija
U matematiku je uveo operaciju levog faktorijela. Postavio je takozvanu Kurepinu hipotezu, ali za to tvrđenje nije mogao da pronađe dokaz. Tek 11 godina posle njegove smrti, dva francuska matematičara su pronašla dokaz Kurepine hipoteze.

Godine 1965. došao je iz Zagreba u Beograd, na mesto redovnog profesora tadašnjeg Prirodno-matematičkog fakulteta. 1988. godine postao je redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti.

## Vanjske veze
* 
* Biografija na sajtu SANU
* Biografija na sajtu Matematičkog fakulteta
* Đuro Kurepa - virtuelna biblioteka
* Đuro Kurepa - dubok naučni trag („Planeta“, broj 44, januar 2011)
Monotelitizam

**Monotelitizam** (na grčkom jeziku "jedna volja") je hristološko učenje, proglašeno za jeres, koje je nastalo u 7. veku, kao rezultat nastojanja carske vlasti da u državi uspostavi versko jedinstvo. Naime, iako je monofizitizam osuđen na Četvrtom Vaseljenskom Saboru, još uvek je bilo mnogo onih koji nisu bili spremani da prihvate halkidonski oros o dve prirode u Hristu. Zbog toga je carigradski patrijarh Sergije I nastojao da pronađe kompromisno rešenje. Smatrao je da je moguće reći da u Hristu postoje dve prirode, ali samo jedna volja. Ovome se suprotsavio Sv. Maksim Ispovednik koji je tvrdio da priroda mora da ima i sopstvenu pirodnu volju, te da bi, ako bismo prihvatili da je Hristos imao samo jedno volju, iz toga nužno sledilo da je imao i samo jednu prirodu ili da je Njegova ljudska priroda bila nedostatna. Sv. Maksima je podržao papa Martin I (645-655), koji je zbog toga oteran sa katedre u progonstvo na Krim. Sv. Maksim je mučen i od posledica mučenja (odsečena mu je desna ruka i iščupan jezik) je umro. Međutim, Crkva je prihvatila upravo njegovo, diotelistko učenje o dve volje u Hristu.

## Vanjske veze
* Catholic Encyclopedia: Monothelitism and Monothelites
Konstans II

**Konstans II Pogonat** (grč: Κώνστας Β') bio je vizantijski car od 641. do 668. godine.

Konstans je rođen kao Iraklije, stariji sin Iraklija Novog Konstantina i Gregorije. Vladarsko ime *Konstantin* dobio je kada ga je 641, pod pritiskom pobunjenih vojnika, stric Irakliona usinio i proglasio za savladara. U vizantijskim izvorima, zbog svoje mladosti, ostao je upamćen pod deminutivom Konstans. Kada je odrastao zbog svoje bujne brade dobio je nadimak *Pogonat* (Bradati).

Tokom svoje samostalne vlade Konstans je morao da brani carstvo od napada muslimanskih Arapa. Iako je vizantijska vojska bila uglavnom neuspešna, Konstans je, zahvaljujući građanskom ratu među samim muslimanima, uspeo da sklopi povoljan mirovni sporazum 656. godine.

U verskoj politici car je, po uzoru na svog dedu Iraklija, pokušao da nametne monotelitizam kao zvanično učenje crkve kako bi pomirio pravoslavne i monofizite. Rasprave o ovom pitanju car je pokušao da zabrani ediktom iz 648, ali je kasnije podvrgao progonu najupornije pristaše pravoslavlja Maksima Ispovednika i rimskog papu Martina I. Maksim Ispovednik je umro 662. u progonstvu u kavkaskoj Laziki, a papa Martin na Krimu 665. godine.

Koristeći zatišje na istoku, Konstans je sa dvorom i velikom vojskom otišao na krajnji zapad carstva u želji da odbrani carske posede u Italiji od Langobarda. Tom prilikom je 663. posetio Rim gde ga je svečano dočekao papa Vitalijan. Time je Konstans bio prvi car koji je posetio Rim posle propasti Zapadnog rimskog carstva. Car ipak nije mogao da stekne čvrsto uporište na Apeninskom poluostrvu pa se povukao u Sirakuzu na Siciliji gde je 15. septembra 668. godine ubijen u dvorskoj zaveri. Presto je zakratko preuzeo uzurpator Mizezije koga je ubrzo pogubio Konstansov sin Konstantin IV.