open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Villa Borghese

**Villa Borghese** je najveći javni park u samom historijskom centru Rima, u kom se može skloniti od gradske buke, šetajući uz jezero, ili uz hramove i muzeje.

Villa Borghese nalazi se nešto sjevernije od Španjolskih stepenica, glavni ulaz nalazi se kod Piazzale Flaminio (to je pored Piazza del Popolo), a sporedni - Porta Pinciana nalazi se na kraju ulice Via Veneto.

## Historija

Na terenu na kom se danas nalazi park u 16. vijeku bio je vinograd. U park ga je počeo pretvarati 1605. kardinal Scipione Borghese, nećak pape Pavla V. Pejzažni arhitekt Domenico Savino da Montepulciano uredio ga je vrlo formalistički sa geometrijskim formama, kao prvi francuski park u Rimu. Istoimenu kardinalovu vilu sagradio je arhitekt Flaminio Ponzio na osnovu skica samog kardinala.

Park je kasnije uređivan na puno prirodniji engleski način. Krajem 18. vijeka u samom centru parka iskopano je umjetno jezero, a na njegovom otoku je podignut mali jonski hram posvećen bogu zdravlja Eskulapu.

### Javni park
Grad Rim preuzeo je vlasništvo nad parkom od porodice Borghese 1903. i otvorio ga građanstvu. U tom trenutku imao je 80 hektara, brojne sjenovite aleje, nekoliko hramova, fontana i puno skulptura.

### Svjetska izložba 1911
U Villi Borghese je 1911. održana Svjetska umjetnička izložba (Esposizione internazionale d'arte), nekoliko paviljona koje su podigle neke od zemalja sudionica još uvijek postoje. Najimpresivniji od njih je onaj britanski, odnosno Britanske škole kog je projektirao Edwin Lutyens, a ostali su oni koje su podigli Austrijsko Carstvo, Kraljevina Danska, Kraljevina Rumunjska, Kraljevina Belgija, Kraljevina Nizozemska, Egipatski Kedivat i Kraljevina Švedska.

### Muzejski park
Od tih vremena Villa Borghese nosi epitet muzejskog kvarta, jer je nekoliko paviljona pretvoreno u muzeje. Najpoznatiji muzej je Galleria Borghese, smještena u vili po kojoj je park dobio ime, poznat je po kolekciji skulptura Canove i Berninija (remek-djelo *Otmica Prozerpine*). Pored tog Galleria Borghese ima i bogatu kolekciju slika takvih veličina kao što su Tizian, Rubens i Rafael.

Drugi značajni muzej, Galleria Nazionale d'Arte Moderna, nastao je kao neposredna inspiracija svjetske izložbe iz 1911, on ima kolekciju slika talijanskih umjetnika 19 i 20. vijeka.

Nedaleko od Gallerie Nazionale nalazi se Museo Nazionale Etrusco, koji izlaže kolekciju etrurskih artefakta, iskopanih oko Rima, on je smješten u Vili Giulia, podignutoj 1553. da služi kao ljetna rezidencija pape Julija II..

### Ostale atrakcije
U parku se nalazi i jedan amfiteatar (Piazza di Siena), slavoluk iz 18. vijeka (Arco di Settimio Severo) i botanički vrt. Jedna od bizarnosti vezanih uz park su tritoni sa Maurove fontane, orginali su premješteni u park dok su oni na Piazza Navoni zapravo replike iz 19. vijeka.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Villa Borghese''
Galleria Borghese

**Galleria Borghese** je veliki umjetnički muzej u Parku Villa Borghese u strogom historijskom centru Rima.

## Historija
Za nastanak muzeja najzaslužniji je kardinal Scipione Borghese (1577.-1633.), nećak pape Pavla V (1605.-1621.), koji je početkom 17. vijeka postao vlasnik Ville Borghese, koju je počeo pretvarati u park. Tu je uz pomoć arhitekta Flaminia Ponzia sagradio vilu Borghese u kojoj je danas smješten muzej.

Prva velika akvizicija Scipiona Borghesea  od nekih 100 slika, među njima i nešto ranih djela Caravagia dogodila se 1607., nakon zapljene slika Cavalier d'Arpina. Iste godine stekao je kolekciju Akvilejskog patrijarha, a 1608. postao je vlasnik kolekcije od 71 slike kardinala Sfondrata, među kojima su bila djela Tiziana i Rafaela.

Scipione Borghese, bio je strasni i neobuzdani kolekcionar, pa je često upadao u probleme pravne prirode, pa je ostajao i bez novca i bez slika.
S druge strane bio je jedan od prvih mecena Berninija, pa se na taj način domogao nekih od njegovih najljepših skulptura.

Krajem 17. vijeka porodica Borghese imala je kolekciju od oko 800 slika i jednu od najslavnijih kolekcija rimskih antičkih artefakta (rimskih skulptura), uz bezbroj nekretnina. Nema sumnje da je upravo arheološka kolekcija zaintrigirala  francuskog cara Napoleona I, čija se sestra Pauline (1780-1825) preudala za kneza Camilla Borghesea (1775-1832). Nakon pritiska cara Camillo Borghese prodao je Francuskoj svoju arheološku kolekciju, pa je ona krajem 1807. i početkom 1808. završila u pariškom Louvru, u kom je i danas jezgra arheološke kolekcije. Sljedećih godina Camillo je pokušao novim akvizicijama oporaviti kolekciju.

U to vrijeme uspio je nabaviti dva vrhunska djela Canovinu skulpturu Pauline Bonaparte kao Venere i  Correggiovu sliku Danaje 1827. Pred samu smrt 1833. testamentom je ograničio nasljednicima otuđivanje i rasparčavanje kolekcije, tako da je 1902. kompletna postala vlasništvo Kraljevine Italije.

## Galerija slika

datoteka:Michelangelo Caravaggio 018.jpg|Caravaggio: David sa glavom Golijata
datoteka:Giovanni Bellini 007.jpg|Giovanni Bellini: Madonna
datoteka:Raffaello Sanzio - Lady with unicorn.jpg|Raffael: Portret djevojke sa jednorogom
datoteka:Rape of Proserpina.jpg|Bernini: Otmica Prozepine
datoteka:Correggio 008.jpg|Correggio: Danaja


## Reference

## Vanjske veze

* ''Galleria Borghese''
Ljuba Didić

**Ljuba Didić** (Sokobanja, 19. mart 1849. — Kraljevica, 7. novembar 1883) bio je srpski političar.

Politički se formirao pod uticajem Svetozara Markovića i Vase Pelagića. Gotovo istovremeno je s Adamom Bogosavljevićem stupio u Radikalnu stranku i svojim agitatorskim sposobnostima ubrzo izbio u njene prve redove. Već 1877. izabran je za opštinskog kmeta u Sokobanji, a na skupštinskim izborima 1878. prvi put za narodnog poslanika.

U Narodnoj skupštini istakao se opozicionim stavom protiv režima Jovana Ristića i Liberalne stranke. Posle pada liberalme vlade, aktivno učestvovao u borbama protiv režima Milana Piroćanca i Naprednjačke stranke. Razvio je široku delatnost u narodu protiv reakcionarnog režima Nikole Hristića, koji je raspustio Skupštinu i počeo ukidati osnovna građanska prava.

U vreme timočke bune Didić je bio vrlo politički aktivan kao vođa pobunjenika, organizator i rukovodilac ustaničke vojske svog kraja. Posle ozbiljnih poraza ustaničke vojske, želeći da izdejstvuje opštu amnestiju, pregovarao je sa jednim od komantdanata kraljevske vojske, potpukovnikom Aleksandrom Protićem, ali je ovaj tražio bezuslovnu predaju, tako da je borba nastavljena.

Posle raspada ustaničke vojske Didić je uhvaćen i preki sud u Zaječaru, osudio ga je na smrt. Streljan je s većom grupom pobunjeničkih vođa.

## U fikciji

Ljuba Didić se pojavljuje kao jedan od glavnih likova jugoslovenskog istorijskog filma *[[Timočka buna (film)|Timočka buna]]*, a u njemu ga je tumačio Dragomir Bojanić Gidra. 

## Literatura
* Ilić, D. (1909). *Zaječarska buna I—II*. Beograd.
* Milošević, P. (1923). *Timočka buna 1883. godine*. Beograd.
* Građa Državne arhive NRS (1954). IV, I.
* Radenić, A. (1883). *Timočka buna*.
* *Iz istorije Srbije i Vojvodine 1834—1914* (1973). Novi Sad i Beograd. str. 439—556.
Nikola Hristić

**Nikola Hristić** (Sremska Mitrovica, 10. avgust 1818. – Beograd, 26. novembar 1911) je bio srpski političar, ministar i predsednik Vlade.

## Biografija
Prešao je u Srbiju 1840. godine i zaposlio se u državnoj službi, kao činovnik u pravosudnoj, pa policijskoj struci. 1856. godine postaje upravnik varoši Beograda. Po povratku kneza Miloša 1859. godine zakratko je smenjen, ali ga Miloš vraća na isti položaj. Knez Mihailo Obrenović ga uzima za ministra unutrašnjih dela 1860. godine, a 1867. godine postaje i predsednik vlade, što ostaje sve do kneževe pogibije 1868. godine. Tom prilikom istog dana hapsi atentatore, osuđuje ih po kratkom postupku i daje na streljanje. Bio je potpuno odan knezu Mihailu na način starog činovnika. Po zamisli kneza, zaveo je policijski režim i gušio liberalnu opoziciju, iskorenio je hajdučiju i čvrsto kontrolisao opštine.

Po pogibiji kneza Mihaila i formiranju nove vlade je penzionisan. U politiku ga vraća kralj Milan tek 1883. godine kao predsednika vlade i ministra unutrašnjih poslova. Ugušio je Timočku bunu. 1884. godine postavljen je za potpredsednika Državnog saveta. 1888. godine ponovo je predsednik vlade kako bi sproveo razvod braka i održao mir po abdikaciji kralja Milana. Sledeće godine je ponovo penzionisan, a 1894. godine po četvrti put je postao predsednik vlade po obustavi ustava iz 1888. godine kada je trebalo srediti političko stanje u zemlji. Sredinom 1895. godine razrešen je i ponovo postavljen za predsednika Državnog saveta. Konačno je penzionisan 1901. godine.

Bio je oženjen Julijanom, unukom Tome Vučića Perišića sa kojom je imao dvanaestoro dece, među kojima je i ministar Kosta Hristić čiji je sin kompozitor Stevan Hristić.

Umro je u Beogradu 26. novembra i sahranjen 28. novembra 1911. godine. Opelo je u Vaznesenskoj crkvi vršio episkop žički Sava Dečanac, a bili su prisutni kralj Petar I i Nikola Pašić koji ga je iz crkve izneo.

## Povezano
* Spisak predsednika Vlada Srbije
* Vučić-Perišići
* Prva vlada Nikole Hristića
* Druga vlada Nikole Hristića
* Treća vlada Nikole Hristića
* Četvrta vlada Nikole Hristića

## Reference

## Literatura
* 
* 

## Vanjske veze

* Istorijska biblioteka: Almanah Avala, gde je Nikola Hristić objavljivao književne priloge.
Knjažeska kancelarija

**Knjažeska kancelarija** je služila kao lična kancelarija kneza Miloša Obrenovića. Osnovana je 1815. godine za vreme Drugog srpskog ustanka.

Oko 1820. u sastavu Kancelarije je ustanovljeno Inostrano odeljenje koje je rukovodilo spoljnim poslovima. Godine 1833. Knjažeska kancelarija je bila podeljena na dva odeljenja: Inostrano i Vnutreno. Pored ova dva odeljenja formirano je i Sudbeno kao kasaciona instanca.

Godine 1839. propisano je *Ustrojstvo Knjažeske kancelarije*. Na čelu Kancelarije se nalazio knjažeski „mjestobljustitelj, predstavnik“ koji je u isto vreme bio popečitelj (ministar) inostranih dela i član Sovjeta. On je zamenjivao knjaza u vršenju njegovih poslova kada je knjaz bio van zemlje ili je bio sprečen.

## Reference

## Literatura
*
Miloje Đak

**Miloje Popović „Đak“** (17??-1825), vođa Đakove bune.

Rođen je u Kusatku, u Jasenici (Smederevska Palanka), i nosio prezime Popović. Poreklom sa Kosova. Učio je školu i tako dobio nadimak noji mu je zamenio prezime. Kratko vreme bio je pop, a zatim trgovac stokom. Tokom Prvog srpskog ustanka bio je pisar vojvode Vujice Vulićevića, a po propasti ustanka 1813. prebegao je u Nemačku. Posle 1815. vratio se trgovini.

Krajem januara 1825. izbila je buna u Azanji, u smederevskoj nahiji, kasnije nazvana **Đakova buna**. Uzrok nezadovoljstva bili su zulumi lokalnih vlasti i preterani i nepravični porezi. Zahtevi, formulisani u tom smislu, usvojeni su na skupu u Topoli 3. februara i poslani knezu Milošu, uz pozdrave. Oko Đaka se okupila gomila koja je više galamila, nego što je bila spremna da se bori. Već 5. februara Miloševa vojska, predvođena Tomom Vučićem Perišićem, presretne pobunjenike u blizini Topole i lako ih razbije. Đak je ranjen, ali je uspeo da pobegne. Istovremeno je buna počela da se širi i na neke druge nahije, što je i bio uzrok snažne Miloševe reakcije. Đak je uhvaćen u Malom Mokrom Lugu i pogubljen 9. februara, a buna je sledećih dana prestala.

Sahranjen je u manastiru Pinosava, Kusadak, u blizini groba Vujice Vilićevića.

## Reference
Jožef Šlezinger

**Josif Šlezinger** (Sombor, 1794 – Beograd, 1870) srpski je kompozitor jevrejske narodnosti iz Vojvodine koji je živeo i radio u Somboru, Novom Sadu, Kragujevcu i Beogradu. Smatra se začetnikom srpske građanske muzičke kulture s početka XIX veka.

## Obrazovanje
Šlezinger, po narodnosti češki Jevrej, a ne Nemac, kako se to ponegde pogrešno misli, svoje početno muzičko obrazovanje stekao je kod svoga oca (Menahem Šlezinger, bio je kantor ondašnje jevrejske opštine) i privatnih učitelja u Somboru i Novom Sadu – kod kantora Rozenberga učio je osnove sviranja na violini, a kod ondašnjeg orguljaša katoličke crkve učio je crkvenu muziku i sviranje na orguljama. Od 1810. Šlezinger svira u vlastelinskim orkestrima srednje Evrope i čuvenoj peštanskoj kapeli Alojza Cibulke, i upoznaje razne muzičke instrumente i proširuje svoja znanja iz muzičke teorije. Godine 1819. vraća se u Novi Sad, gde je postao kapelnik građanske garde i tu radio punih deset godina, baveći se dirigovanjem i komponovanjem. Tu je sastavio svoj prvi muzički aranžman za Alpisku pastirku, prvu srpsku melodramu, čiji je tekst po Marmontelu napisao Atanasije Nikolić.

## Godine u Srbiji
Godine 1829. Šlezinger je prešao u Šabac gde je davao časove iz muzike, a 1831. godine na poziv Kneza Miloša, odlazi u Kragujevac, kneževu prestonicu. Tamo je bio učitelj muzike, osnivač i „kapelmajstor“ Knjaževsko-srbske bande. Ova banda je svirala u Knjaževsko-srpskom teatru Joakima Vujića i teatru Atanasija Nikolića, kao i na državnim svečanostima, paradama, balovima i na dvoru kneza Miloša.

Ovde sarađuje sa Joakimom Vujićem, Sterijom Popovićem i Atanasijem Nikolićem, za čije pozorišne komade komponuje ili aranžira scensku muziku. Ovim Šlezinger započinje žanr pozorišnih komada s pevanjem koji će postati najomiljeniji pozorišni rod kod Srba u XIX veku. Kada je prestonica premeštena iz Kragujevca u Beograd, ovamo prelazi i Šlezinger. Ovde će nastaviti muzički rad, a povremeno dirigovati na koncertima i u Nikolićevom pozorištu na Đumruku, sve do penzionisanja 1864. godine.

## Dela
Šlezinger je bio veoma plodan muzičar. Komponovao je ili aranžirao scensku muziku za osam pozorišnih dela, za više od sto marševa za razne orkestarske sastave, mnogobrojne potpurije, harmonizirao više narodnih i gradskih pesama koje su se rado pevale. Šlezinger je u Srbiji postao veoma popularana i uvažena ličnost. Ime ovog začetnika muzičkog života u Srbiji postalo je toliko popularno da su kasnije, veoma dugo, svakog profesionalnog muzičara zvali „Šlezinger“. Šlezinger je umro u Beogradu, 1870. godine. U svome rodnom gradu Somboru dobio je ulicu.

## Literatura
* Vasiljević, Stevan (1989): *Znameniti Somborci*, Slavija, Novi Sad, 

## Vanjske veze
* Književno-srpski teatar Joakima Vujića 
* Jožef Šlezinger (1794—1870) 
* Bahati tragovi sujete, pristupljeno 20. decembra 2016.
Armani

**Armani** ima više značenja:

* Aromuni, romanski narod
* Armanni, Perugia, naselje u provinciji Perugia, Italija
* Armani (kompanija)
* Giorgio Armani, italijanski modni kreator
Ponhea Yat

**Ponhea Yat** (kmerski: ពញាយ៉ាត; tajlandski: พญาญาติ *Phaya Yat*; Yaśodharapura, 1396. – Chaktomuk, 1466.), znan i kao **Barom Reachea II** (kmerski: បរមរាជាទី២; tajlandski: บรมราชาที่ ๒ *Borommaracha Thi Song*), bio je kambodžanski vladar poznat kao posljednji vladar Kmerskog Carstva i prvi vladar u Mračnom dobu.

Na tronu je naslijedio Thomu Saoka, preuzevši vlast 1405. godine. S obzirom na generalnu opskurnost izvora za to doba kambodžanske historije, o vladavini Ponheje Yata se ne zna previše. Poznato je da je pri početku svoje vladavine poslao izaslanika u Kinu te da se u dva navrata (1408. i 1414.) žalio kineskom caru Yongleu zbog upada vojske Kraljevine Champa, koju je tada vodio Jaya Simhavarman V.

Kada je 1431. godine došlo do sijamske invazije, Ponhea Yat je napustio prijestolnicu Yaśodharapuru, što se smatra službenim krahom Kmerskog Carstva i početkom Mračnog doba. Ponhea Yat je inicijalno preselio sjedište u Basan (danas Srey Santhor), a onda ubrzo i u Chaktomuk, koji će ostati prijestolnica do kraja njegove vladavine. Nakon preseljenja u Chaktomuk, kralj je naredio velike građevinske radove s ciljem zaštita grada od poplava te izgradnju nove kraljevske palače. Za njegove vladavine je izgrađeno i šest budističkih manastira u okolici grada.

Umro je 1466. godine, a pokopan je u stupi u sklopu hrama Wat Phnom. Naslijedio ga je njegov najstariji sin, Narayana Reachea, koji je vladao do 1469., kada je tron preuzeo njegov drugi sin, Srey Reachea.
Koca Marković

**Nikola Marković-Koca** ili **Koca Marković** (Požarevac, 1795. — Požarevac, 17. mart 1836) je bio trgovac, ministar, predsednik Državnog saveta, odnosno prvi premijer Kneževine Srbije.

## Biografija
Najpre se bavio trgovinom stoke. Jedno vreme je, kao jedan od ortaka kneza Miloša u trgovini svinjama, izvozio i prodavao u Austriji svinje, koje je knez Miloš gajio u samoj varoši Požarevac, a napasao travom u okolini.
Knez Miloš ga je 25. oktobra 1821. postavio za carinika na dubravičkoj i ramskoj skeli. Potom je bio sreski načelnik ramskog, mlavskog i požarevačkog sreza.

Zbog nezadovoljstva starešina i narodnih masa, knez Miloš je na Svetotrifunskoj skupštini 1834. obećao značajne zakonodavne i administrativne reforme i postavio pet ministara, u roku od dva i po meseca. Koča Marković je 23. aprila 1834. izabran za ministra finansija. Međutim, knez nikakvom uredbom nije odredio dužnosti ministara, a on sam nastavio je da se ponaša na isti način. Po izbijanju Miletine bune, savetovao je kneza da ne napušta zemlju.

Uplašen bunom Miloš je ipak odlučio da izda Sretenjski ustav, (2/14. februara 1835), po kome je on kao knez delio zakonodavnu i izvršnu vlast sa Državnim savetom. Koča Marković je tada postao predsednik Vlade Kneževine Srbije, a njegov kabinet je nosilo ime Razmotrilište popečiteljstava. Funkciju predsednika je obavljao od 3/15. februara 1835. Ustav je trajao svega 55. dana. Po ukidanju Sretenjskog ustava, postavljen je za predsednika upravnog Sovjeta u Kragujevcu.

Bio je oženjen sestrom Stevče Mihailovića. Umro je 1836. godine i sahranjen kod Saborne crkve u Požarevcu.

## Povezano
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Zakonoizvršitelna čast Državnog sovjeta

## Reference
Stefan Stefanović Tenka

**Stefan Stefanović Tenka** (Poreč, maj 1797. – Beograd, 2. septembar 1865) je bio srpski političar.

## Biografija i politička karijera
Postao je pisar u Poreču i bio je to do 1825. godine. Potom je bio starešina Poreča. 1834. godine je postavljen je za savetnika finansija a 1835. za predsednika Državnog Saveta. 1839. postao je ministar pravde i prosvete. Imao je titulu generel-majora, najvišu koja je tada postojala u Srbiji. U tome zvanju je ostao do 14. juna 1840. godine. Narodna skupština 22. jula 1840. godine ga je optužila sa grupom velikaša da je radio protiv kneza Mihaila te je morao napustiti Srbiju i otići u Carigrad. Knez Aleksandar Karađorđević postavio ga je 1842. godine za državnog savetnika a 1848. je postao predsednik Državnog saveta. Stefanović je nakon otkrivanja Tenkine zavere 6. oktobra 1857. godine je zatvoren pod optužbom da je spremao zaveru protiv Aleksandra Karađorđevića. U zatvoru je bio mučen i osuđan je na smrt. Pomilovan je i kazna mu je zamenjena za večitu robiju. Pomilovan je na Uskrs 1858. godine. Živeo je u Turskoj do promene dinastije kada se vratio u Srbiju.

Za počasnog člana Društva srpske slovesnosti izabran je 5. februara 1845. godine, a predsednik tog Društva bio je u periodu 10. marta do 22. jula 1848. godine.

## Povezano
* Stefanovići
* Tenkina zavera
* Zakonoizvršitelna čast Državnog sovjeta

## Literatura
* Narodna enciklopedija, St. Stanojević, Zagreb, 1925. – 1929.

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
Vučićeva buna

**Vučićeva buna** je bila buna, koju je predvodio Toma Vučić Perišić protiv kneza Mihaila Obrenovića. Buna je trajala od 30. avgusta do 7. septembra 1842, kada je knez Mihailo bio prisiljen da napusti Srbiju i položaj kneza. Vučić je potom, kao „predvoditelj naroda“, u Beogradu za kneza proglasio Aleksandra Karađorđevića. Mihailo Obrenović ponovo je bio knez Srbije od 1860. do 1868, kada je ubijen u Košutnjaku.

## Povezano
* Ustavobranitelji
* Skupština u Beogradu (1842)

## Literatura
* Aleksa Ivić, Borba kneza Mihaila i Tome Vučića Perišića, Srpski književni glasnik (1924) knjiga 1, str 105-119

## Vanjske veze
* Sto godina od čuvene bune protiv kneza Miloša, Vreme, 19. mart 1939.
* Vučićeva buna, Srpska enciklopedija
* Vučićeva buna, Pjesme iz neobjavljenih rukopisa Vuka Karadžića
Stefan Marković (političar)

**Stefan Marković** (Zemun, 26. decembar 1804. – Beč, 29. novembar 1864) je bio srpski političar i član Društva srpske slovesnosti.

## Biografija
Osnovnu školu završio je u Zemunu 1815, gimnaziju u Sremskim Karlovcima 1821. Studirao je na univerzitetu u Austriji, 1834. je prešao u Srbiju 1834. Prvo je bio pisar suda u Kragujevcu 1834, a od 1835. je član Vlade i sekretar kancelarije predsednika Vlade od 1835.

Direktor Kneževe kancelarije postao je 28. septembra 1837, a glavni sekretar Sovjeta vlade 1839. Bio je član Sovjeta od 1842. do 1857. godine. Imenovan je 27. maja 1842. za prvog člana Društva srpske slovesnosti (preteča Akademije), a njegov predsednik bio je od 1854. do 1857. godine

Marković je bio ministar pravde i prosvete od 21. decembra 1854. do 29. maja 1856. i od 16. septembra 1856. do 19. juna 1857. Bio je vršilac dužnosti ministra inostranih dela od 29. maja do 16. septembra 1856, a ministar inostranih dela od 19. juna 1857. do 31. marta 1858. Posle povratka kneza Miloša u Srbiju napustio je zemlju.

Umro je u Beču 1864. godine. Njegovi unuci po kćerki udatoj za advokata Jovana Popovića su Bogdan Popović i Pavle Popović. Sestrić mu je bio Andra Nikolić.

## Povezano
* Prva vlada Stefana Markovića
* Druga vlada Stefana Markovića
* Spisak predsednika Vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu ministarstva inostranih poslova Srbije
* Biografija na sajtu SANU
Double Back (NCIS)

***Sopstvenim stopama (11. deo)*** je 247. epizoda američke kriminalističke TV-serije *[[NCIS (TV serija)|NCIS]]*, premijerno prikazana na programu mreže CBS 14. januara 2014. godine.

Radnja epizode prikazuje kako, u pokušaju da nađu teroristu Parsu, Gibs i ekipa pronalaze jednog od Parsinih ljudi koristeći dokaze iz krađe bespilotne letelice iz epizode "Lančana reakcija (1. deo)" dok se MekGi ostao da se bori da bi prevazišao ono što se desilo na večeri gala dodele crnog pojasa. Dok ekipa omanjuje da uhvati Parsu, oni dobijaju trag o tome gde bi mogao da bude. U međuvremenu, MekGi se poverava Gibsu da je Dilajla ostala nepokretna u toku napada, ali i da je odlučan da ostane uz Dilajlu.

## Vanjske veze
*
Aleksa Simić

**Aleksa Simić** (Boljevci, 18. mart 1800. – Beograd, 17. februar 1872) je bio poznati političar i jedan od značajnijih ustavobranitelja.

## Biografija
U Srbiju je došao iz Srema 1819. godine. Zaposlio se kao pisar u kancelariji kneza Miloša Obrenovića.
1835. godine je postao ministar za finansije Kneževine Srbije. Godine 1842. je diplomatski agent Srbije u Carigradu. Kao prvak ustavobraniteljske struje bio je 1843–44. kneževski predstavnik i ministar unutrašnjih dela, 1849–52. ministar pravde i prosvete, 1852–53. ministar unutrašnjih dela. U doba duboke krize ustavobraniteljskog režima 1853-55. bio je ponovo kneževski predstavnik i ministar inostranih dela. Posle sloma režima, kao i većina njegovih prvaka, nije imao više nikakvu političku ulogu. Njegov brat je bio Stojan Simić.

## Povezano
* Prva vlada Alekse Simića
* Druga vlada Alekse Simića
* Treća vlada Alekse Simića
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije
* Simići

## Literatura
* Tekst dr Jovana Milićevića, docent, Beograd u EnciklopedijiJugoslavije JLZ Zagreb 1968. tom 7. str 195.

## Vanjske veze

* Biografija na sajtu SANU
* Biografija Alekse Simića i na engleskom
* Mirjana Marinković: Aleksa Simić, kapućehaja u Carigradu od 1842. do 1843. godine , Zbornik Matice srpske za istoriju, broj 58, 1998. godine
Stevča Mihailović

**Stevča Mihailović** (Jagodina, januar 1804. – Beograd, 19. septembar 1888) je bio srpski političar, predsednik Saveta i predsednik Vlade.

## Biografija
Pod knjazom Milošem bio je carinski činovnik, a za vreme prve vladavine kneza Mihaila okružni načelnik. 1842. godine, prilikom Vučićeve bune u korist ustavobranitelja, pokušava da vojskom pomogne knezu, ali bez uspeha. Pod knezom Aleksandrom Karađorđevićem se u Jagodini bavio trgovinom.

Na Svetoandrejskoj skupštini 1858. godine vođ je obrenovićevaca i predvodi delegaciju koja od kneza Aleksandra traži abdikaciju. Po povratku Miloševom 1860. godine postaje predsednik Saveta, dok je pod Mihailom u penziji.

1875. godine postaje predsednik vlade, kao i 1876. godine. Ova druga Mihailovićeva vlada vodi oba oslobodilačka rata sa Turskom i dovodi Srbiju do teritorijalnog proširenja i nezavisnosti na Berlinskom kongresu.

Sahranjen je u Jagodini, njegova grobna crkva je pod zaštitom države, ali se nekoliko decenija nalazi u zapuštenom stanju.

## Povezano
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Mihailovići
* Prva vlada Stevče Mihailovića
* Druga vlada Stevče Mihailovića

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze

* Testament Stevče Mihailovića
* Memoari Stevče Mihailovića
Ljubomir Kaljević

**Ljubomir Kaljević** (Užice, 26. septembar/8. oktobar 1841. – Beograd, 20. mart/2. april 1907) je bio srpski političar, predsednik vlade Srbije.

## Biografija

Gimnaziju je završio u Beogradu, a studirao državne nauke u Hajdelbergu i Parizu. Po povratku u Srbiju izdavao je 1867-1870. list *Srbija*, jedini opozicioni list knezu Mihailu oko koga se okupila sva liberalna inteligencija. Za narodnog poslanika je prvi put izabran 1871. godine. Politički list *Budućnost* počeo je da izdaje 1873. Ministar finansija bio je od 25. novembra 1874. do 20. januara 1875. godine.

Predsednik je vlade i ministar unutrašnjih dela od 26. septembra 1875. do 24. aprila 1876. godine. Ova vlada, sastavljena od mlađih liberala i konzervativaca, pripremala je oslobodilački rat sa Turskom. Izdala je liberalne zakone o štampi i opštinama.

Kasnije je bio načelnik u ministarstvu finansija, pisao za novine Petra Karađorđevića, bio je jedan od osnivača Napredne stranke 1881, poslanik u Bukureštu 1881-1886. i Atini 1886–1889. godine, državni savetnik 1895-1907, potpredsednik Senata 1901. godine. Kao veliki karađorđevac, postao je ministar inostranih dela u prevrtaničkom kabinetu 29. maja 1903, posle ubistva kralja Aleksandra Obrenovića, i ostao to do 21. septembra 1903. godine.

Napisao je knjigu *Moje uspomene* (1908).

## Povezano
* Vlada Ljubomira Kaljevića
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije
* Spisak ministara unutrašnjih poslova Srbije
* Spisak ministara finansija Srbije

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
Lazar Dokić

**Lazar Đ. Dokić** (Beograd, 27. septembar 1845. – Opatija, 1/13. decembar 1893) je bio srpski lekar i političar, predsednik vlade 1893. godine.

## Biografija
Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Beogradu. Studirao je medicinu u Beču i Pragu. Radio je kao okružni lekar u Užicu petnaest godina, a u ratu sa Turskom 1877/88. bio je vojni lekar šumadijskog korpusa.

Postavljen je za profesora anatomije, fiziologije i zoologije na Velikoj školi u Beogradu 1878. godine. Postaje vaspitač osmogodišnjeg prestolonaslednika Aleksandra Obrenovića 1883. godine.

Član je Radikalne stranke i pripada njenom umerenijem krilu. 1888. postaje član Državnog saveta, a zatim i njegov predsednik.

Kada maloletni Aleksandar rešava pat poziciju između liberala i radikala posle izbora februara 1893. godine državnim udarom, Lazar Dokić postaje predsednik vlade 1. aprila. Nastaje kratkotrajna idila između radikala i Aleksandra, a Dokić umire 1. decembra od gangrene pluća izazvane preteranim pušenjem.

Pisao je radove iz opšte biologije i zoologije i o životinjskim vrstama u Srbiji.

Njegovi sinovi su armijski general Đuro L. Dokić (Užice 21. decembar 1873 - Beograd, 17. jun 1946) i konjički brigadni general Ivan L. Dokić (Beograd, 5. mart 1882 - Teslić, 8. avgust 1938).

## Povezano
* Prva vlada Lazara Dokića
* Druga vlada Lazara Dokića

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
Đorđe Simić

**Đorđe S. Simić** (Beograd, 28. februar 1843 – Zemun, 11. oktobar 1921) je bio srpski političar i diplomata, dva puta predsednik vlade Kraljevine Srbije.

## Biografija
Bio je sin Stojana Simića, političara i poslovnog čoveka ustavobraniteljske epohe. Po završenom školovanju u Beogradu, studirao je državne nauke u Berlinu, Hajdelbergu i Parizu.

Zaposlio se kao činovnik i Ministarstvu inostranih dela Srbije i bio šef njegovog političkog odeljenja od 1867. do 1882. godine. Od 1882. do 1884. bio je generalni konzul u Sofiji, od 1887. do 1890. poslanik u Sankt Peterburgu i od 1890. do 1894. poslanik u Beču.

Prvi put bio je predsednik vlade od 12. januar a do 21. marta 1894. godine. Vlada je brzo došla u krizu i pala zbog političke orijentacije kraljeva Aleksandra i Milana na borbu protiv radikala, što Simić i nekoliko drugih ministara nisu prihvatali.

Ponovo je poslanik u Beču od 1894. do 1896. godine. Drugi put je predsednik vlade i ministar spoljnih poslova od 17. decembra 1896. do 11. oktobra 1897. godine. Vlada je bila sastavljena od nautralnih ličnosti i radikala. U spoljnoj politici postigla je polovične rezultate u Makedoniji: Srbija je dobila pravo da osniva nove škole, a bio je je privremeno postavljen srpski vladika u Skoplju, odnosko skopskom vladičanstvu. U unutrašnjoj politici, Simićeva vlada težila je smirivanju političkih strasti, popravljanju finsnijskog stanja i naoružanju vojske zbog grčko-turskog rata u 1897. godini.

Simić je potom je bio poslanik u Rimu 1900. godine, senator i predsednik Državnog saveta 1901. godine, poslanik i Carigradu 1903–1906 godine, i ponovo poslanik u Beču od 1906. do 1912. godine.

Jedan je od osnivača Crvenog krsta i njegov dugogodišnji predsednik.

Simić je bio čovek otmenih manira i diplomata, ali i slab političar i mekan karakter bez sopstvene inicijative, čovek koji nije imao političku težinu već je stizao na visoke položaje kao dvorski čovek i kompromisni kandidat (Slobodan Jovanović).

## Porodica
Za više informacija pogledajte odeljak "Đorđe Simić" (na stranici Simići).

### Roditelji

### Prvi brak

#### Supružnik

### Drugi brak

#### Supružnik

### Treći brak

#### Supružnik

### Četvrti brak

#### Supružnik

## Literatura
* 
* Ana Stolić, *Đorđe Simić: poslednji srpski diplomata XIX veka*, Beograd : Istorijski institut ; [Bon] : Mihailo Žikić fondacija, 2003.

## Povezano
* Simići
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije
* Prva vlada Đorđa Simića
* Druga Vlada Đorđa Simića

## Vanjske veze

* Momir Samardžić: Izveštaj Đorđa Simića o razvoju bregovskog pitanja 1884. godine , Istraživanja, broj 15, 2004. godine
Aleksa Jovanović

**Aleksa S. Jovanović** (Ćuprija, 19. avgust 1846. – Beograd, 6. maj 1920) je bio sudija i predsednik vlade Srbije od 1900 do 1901. godine.

## Biografija
Nižu gimnaziju završio je u Negotinu, a višu gimnaziju i Pravni fakultet u Beogradu. Službovao kao sudski činovnik u Kragujevcu, Kraljevu i u Ministarstvu pravde i beogradskom sudu. Jovanović se rano opredelio za sudijsko zanimanje i prošao sve lestvice – od opštinskih sudova do najviših državnih. U periodu 1874-1878. bio je sudija u Smederevu i Kruševcu, a u periodu 1878–1884. predsednik sudova u Nišu i Beogradu. Član je Kasacionog suda 1884–1890. i ponovo 1894–1899. godine. U međuvremenu, 1890–1894. godine, načelnik je Ministarstva pravde. Predsednik Apelacionog suda postaje 1. juna 1899. godine. Bio je jedan od najboljih sudija svoga vremena, kako po znanju, tako i po savesnosti i nepristrasnosti (Živojin Perić).

Politikom se pomalo bavio kao poslanik (1880–1881) i član senata (1901. i 1903). U visoku politiku je ušao neočekivano, u jednoj od tada čestih političkih kriza. Kada je kralj Aleksandar Obrenović objavio svoju nameru da se oženi Dragom Mašin, tadašnja vlada, na čelu sa Vladanom Đorđevićem, podnela je ostavku. Kralj je tražio njenu zamenu, ali nijedan od viđenijih političara nije želeo da, prihvatajući mesto premijera, podrži taj nepopularan potez. Na kraju je Aleksa Jovanović prihvatio ponudu i 12. jula 1900. godine formirao svadbeno ministarstvo. On sam je, pored mesta predsednika vlade, držao i ministarstvo spoljnih poslova (do 5. februara 1901), a zatim ministarstvo pravde do pada vlade 20. marta 1901. godine. Najvažniji potezi Jovanovićeve vlade bili su pomilovanje osuđenika povodom Ivanjdanskog atentata na kralja Milana, među kojima i Nikola Pašić i Kosta Taušanović, zatim popravljanje odnosa sa Rusijom i zabrana povratka kralja Milana u Srbiju, a zbog njegovog prtivljenja ženidbi.

Jovanović je bio i produktivan pisac dela uglavnom iz oblasti istorije srpskog prava. Neki od njegovih samostalnih radova su: *Istorijski razvitak srpske zadruge* (1896), *Izborno pravo ženskinja u Kraljevini Srbiji* (1898), *Prinosci za istoriju srpskog prava* (1900) i *Ministarstvo Alekse Jovanovića* (1906).

## Povezano
* Prva vlada Alekse Jovanovića
* Druga vlada Alekse Jovanovića
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije
Mihailo Vujić

**Mihailo V. Vujić** (Beograd, 26. oktobar/7. novembar 1853 – Sušak, 1/14. mart 1913) je bio profesor ekonomije, ministar i političar.

## Biografija
Završio je filozofiju na Velikoj školi, a zatim studirao filozofiju i ekonomiju u Nemačkoj, gde je i doktorirao folozofiju 1879. godine. Ubrzo po povratku sa studija u Srbiju pristupa Radikalnoj stranci, i to njenom umerenom krilu.

Od 1879. do 1887. godine predavao je ekonomiju na Velikoj školi, kao treći veliki profesor, posle Koste Cukića i Čedomilja Mijatovića.

Prvi put postaje ministar finansija u liberalno-radikalnoj vladi Jovana Ristića sredinom 1887. godine, a krajem iste godine prelazi u radikalnu vladu Save Grujića, koja pada aprila 1888. godine. Potom je ministar finansija u vladama Save Grujića (1889–1891), Nikole Pašića (1891), Lazara Dokića (1893), Save Grujića (1893–1894) i Đorđa Simića (1896–1897). Ostao je zapamćen po tome što je kao ministar finansija preuzeo u državne ruke monopole duvana i soli i eksploataciju železnica, koji su do tada bili u rukama stranih društava. Donekle je sredio državne finansije, dovodeći budžet iz velikih deficita u ravnotežu 1891. godine. Pokušao je da izvede konverziju svih spoljnih zajmova Srbije kako bi smanjio teret njihove otplate, ali nije uspeo.

Kada se, po svojoj ženidbi sa Dragom Mašin, kralj Aleksandar približio radikalima 1900. godine, Vujić je postao poslanik u Parizu. Već februara 1901. Vujić je ministar inostranih poslova u vladi Alekse Jovanovića, a uskoro zatim (20. marta 1901) sastavlja sopstveni vladu, u kojoj zadržava portfelj ministra inostranih poslova. Ova je vlada bila koaliciona naprednjačko-radikalska, fuzionaška, a po kraljevoj želji da se radikali umere uz pomoć dvoru naklonjenih naprednjaka. Pomirljivost Vujića i drugih umerenih radikala prema dvoru izazvala je rascep u Radikalnoj stranci, iz koje se izdvajaju mlađi i borbeniji elementi i formiraju Samostalnu radikalnu stranku. Vujić ipak nije dovoljno popustljiv, prema proceni kralja Aleksandra, i Vujićeva vlada pada 7. novembra 1902. godine.

Sledećih godina Vujić je poslanik u Beču (1903), Berlinu (1906) i Rimu (1909).

Izabran je za redovnog člana Srpske kraljevske akademije 5. februara 1901.

## Bibliografija
Glavno delo:
* *Načela narodne ekonomije I-III* (1895-1898).
*# Osnovna prethodna pitanja i istorijski razvitak nauke o narodnoj privredi, 1895.
*# Ekonomska teorija, 1896.
*# Ekonomska politika, 1898.

## Povezano
* Poreska reforma iz 1884. godine
* Prva vlada Mihaila Vujića
* Druga vlada Mihaila Vujića
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* Biografija na sajtu SANU
Milutin Garašanin (političar)

**Milutin Garašanin** (Beograd, 22. februar 1843. – Pariz, 5. mart 1898) je bio srpski političar, predsednik Vlade i ministar.

## Biografija
Rođen je od oca Ilije, pisca „Načertanija“ i predsednika srpske vlade u dva navrata, i majke Sofije rođene Danić rođen 10/22. februara 1843. godine.

Završio je artiljerijsku školu u Mecu u Francuskoj, a posle toga živeo na očevom imanju u Grockoj i bavio se mlinarskom industrijom. U srpsko-turskom ratu 1876. učestvovao je u činu artiljerijskog kapetana a u ratu sa Turskom 1877/78. bio je pomoćnik načelnika Javorske vojske u činu majora. Vojnu karijeru je završio u činu pukovnika.

Od 1881. do 1883. godine bio je ministar unutrašnjih dela. U januaru 1881. godine sa grupom mladokonzervativaca osnovao je Srpsku naprednu stranku i postao njen predsednik.

Saradnik je njenog časopisa „Videlo“ i osnivač časopisa Pogled. Godine 1883/84. odlazi na diplomatsku službu u Beč u svojsvu poslanika, a 1. marta 1884. postaje predsednik vlade i ministar spoljnih poslova do 23. marta 1886. godine a od tada pored uzima resor unutrašnjih poslova do 25. juna 1887. kada je razrešen, a kabinet sastavljaju liberali na čelu sa Jovanom Ristićem.

Od tada do 1889. godine urednik je stranačkog časopisa „Videlo“, a 1894. godine odlazi za poslanika Srbije u Parizu gde ostaje do 1895. godine kada postaje predsednik Narodne Skupštine Kraljevine Srbije.

Umro je u Parizu 21. februara/5. marta 1898. godine.

Garašanin je bio veoma cenjen kao publicista i govornik, najbolji na tadašnjoj političkoj sceni. Pored vojnih nauka koje je izučio imao je diplomu i politehničke akademije a 1893. godine izabran je za akademika Srpske kraljevske akademije.

On je učesnik prvog telefonskog razgovora na relaciji Beograd - Niš 1886. Sa druge strane linije, u Nišu, je bio kralj Milan Obrenović. Zbog slabe čujnosti i lošeg kvaliteta telefonske linije kralj je više puta ponavljao „Milutine, govori glasnije!“. Na kraju Garašanin je odgovorio: „Vaše Visočanstvo, ja govorim tako jako, da kada bi se popeo na toranj Saborne crkve Vi biste me nesumnjivo morali čuti u Nišu i bez telefona“

Autor je i književnih dela od kojih je najznačajnije *Dokolice* napisano 1892. godine.

## Povezano
* Poreska reforma iz 1884. godine
* Garašanin
* Prva vlada Milutina Garašanina
* Druga vlada Milutina Garašanina
* Treća vlada Milutina Garašanina
* Spisak predsednika Vlada Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije

## Literatura
* 

## Vanjske veze

* Biografija na sajtu SANU
* Momir Samardžić: Delatnost Milutina Garašanina na organizovanju srpske propagande u Staroj Srbiji i Makedoniji 1885. godine - koreni i plan
Petar Velimirović

**Petar Velimirović** (Sikole, Negotin, 16. januara 1848. – Beograd, 23. decembar 1911 ili 1921.) bio je srpski političar.

## Biografija
Završio je Politehniku u Cirihu. Godine 1876. je bio hapšen kao sledbenik Svetozara Markovića zbog učešća u socijalističkim manifestacijama u Kragujevcu, a zatim je emigrirao u Ugarsku.

Prvi put je izabran za narodnog poslanika 1880. godine. Jedan je od osnivača Radikalne stranke. Posle ugušenja Timočke bune 1883. emigrirao je u Bugarsku.

Za ministra građevina izabran je 1887. u kabinetu Jovana Ristića, a isti resor je imao je u kabinetima Đorđa Simića, Nikole Pašića i Save Grujića.

Krajem 1902. formirao je svoj kabinet, koji je bio kratkog veka (mesec dana). Godine 1903. predsedava zasedanju Narodne skupštine, na kojoj je doneta odluka o izboru Petra I Karađorđevića za kralja Srbije. Drugi put je bio na čelu kabineta od 7. jula 1908. do 11. februara 1909. godine.

## Povezano
* Prva vlada Petra Velimirovića
* Druga vlada Petra Velimirovića

## Reference
Nueva Italia

**Nueva Italia** se odnosi na više naselja u Meksiku:

* Nueva Italia, Ocosingo, naselje u opštini Ocosingo
* Nueva Italia, Villa Corzo, naselje u opštini Villa Corzo
* Nueva Italia, Pijijiapan, naselje u opštini Pijijiapan
* Nueva Italia, Coyuca de Catalán, naselje u opštini Coyuca de Catalán
* Nueva Italia, Angel Albino Corzo, naselje u opštini Angel Albino Corzo
* Nueva Italia, Martínez de la Torre, naselje u opštini Martínez de la Torre
* Nueva Italia, Zihuatanejo de Azueta, naselje u opštini Zihuatanejo de Azueta

ili:

* Nueva Italia de Ruiz, Michoacán, naselje u opštini Michoacán
* Nueva Italia de Ruiz Siete, Múgica, naselje u opštini Múgica
Bugarska (razvrstavanje)

**Bugarska** se može odnositi na:
*Bugarska, država

ili:
*Stara Velika Bugarska
*Dunavska Bugarska
*Volška Bugarska
*Bugarska (tema)
*Velika Bugarska

Ostalo:
*2575 Bulgaria, asteroid

## Povezano
*Bulgarija (razvrstavanje)
Turan

**Turan** (perzijski:  [*Tūrān*) je bio srednjoperzijski naziv za Centralnu Aziju, a što doslovno znbači "zemlja Tura". Prvotno je označavao područja sjeverno i sjeveroistočno od današnjeg Irana na kome su živjela razni iranski narodi .

Sličnost izraza Turan sa nazivom Turaka i drugih turkijskih naroda je sa vremenom drevni perzijski izraz počela povezivati sa pojmovima kao što su turanski jezici (za koje se danas koristi precizniji izraz uralo-altajski) i turanidska rasa, te sa ideologijom turanizma. Za područja Centralne Azije kojima obitavaju turkijski narodi se danas koristi izraz Turkestan.

## Povezano
* Turanska plemena
* Turanizam
* Panturcizam
* Aniran

## Vanjske veze
* Iranians and Turanians in the ''Avesta'' 
* Der Schatten von Turan (a history of the Turan ideology - *in German*)
* Hunmagyar.org (a representative of the controversial Turanian theory)
* http://devturkler.com/devturk/turk-turan-tarihi-f28/index.html  (Turkish Turan ideology)
* (Turanian - Online Browser Game)
Španjolske stepenice

**Španjolske stepenice** (službeno talijanski: *Scalinata di Trinità dei Monti*) su stepenice u strogom historijskom centru Rima.

To je jedno od najpopularnijih mjesta za sastanke u Rimu, i jedna od najvećih vizualnih atrakcija toga grada. Maštovita kombinacija monumentalnog stepeništa, obeliska i prekrasne crkve privlači turiste i fotografe iz čitavog svijeta.

## Historija
U podnožju Španjolskih stepenica leži Piazza di Spagna (Španjolski trg), taj dugi trokutasti prostor nazvan je tako po španjolskoj ambasadi pri Svetoj Stolici. Interesantno je da je tokom 17. vijeka i teritorij oko ambasade bio španjolski, a ne Papinske Države.

### Stepenice

To dugačko stepenište povezuje Piazzu di Spagna sa francuskom crkvom Trinità dei Monti, na vrhu brežuljka.
Još od 17. vijeka postoji ideja da se poveže donji trg sa crkvom, Francuzi su čak planirali podići monumentalnu skulpturu kralja Louisa XIV na vrhu stepeništa.

Zbog opozicije na papinom dvoru, ništa se nije dogodilo do 1723., tad je podignuto monumentalno stepenište ali bez bez skulpture. Inicijator tog kompromisnog prijedloga koji je zadovoljio i Francuze i Vatikan, bio je papa Inocent XIII. koji je angažirao talijanskog arhitekta Francisca de Sanctisa.

To elegantno stepenište sastoji se od 137 individualnih stepenica, podjeljenih u dvanaest različitih zona, ima nepravilnu, iako [simetričnu strukturu. Naročito je lijepo u [maju, kad procvjetaju azaleje, ali je uvijek vrlo prometno što turistima ali isto tako i mještanima.

### Fontana della Barcaccia
Ispred španjolskih stepenica nalazi se prilično skromna, ali elegantna Fontana Barcaccia, koju je naručio papa Urban VIII., a osmislio i isklesao Gian Lorenzo Bernini.
Berniniju je kao inspiracija za dizajn, poslužio stvaran događaj, kad je nakon poplave Tibera 1598. na tom istom mjestu ostao nasukan mali čamac, pa je i on u centru fontaninog bazena postavio čamac.

### Trinità dei Monti
Trinità dei Monti je lijepa francuska crkva smještena na brežuljku s pogledom na mali trg Trinità dei Monti. Sa tog trga pruža se izvrstan pogled na grad. Njen položaj na vrhu španjolskih stepenica čini je jednom od najpoznatijih vizura Rima.
Krajem 15. vijeka na tom brdašcu postojala je samo mala kapelica. Francuski kralj Louis XII 1495. naručio je izgradnju nove crkve, umjesto kapele. Gradnja je započela 1502. ali se otegla dekadama, tako da ju je papa Siksto V. posvetio tek 1585.

Trinità dei Monti je gotička crkva sa renesansnom fasadom i dva zvonika. Enterijer joj je podjeljen u nekoliko oslikanih kapela. Dvije je oslikao Michelangelov učenik Daniele da Volterra.

Obelisk ispred crkve orginalno se nalazio u Vrtovima Salustija. Na zahtjev pape Pia VI. 1788. je premješten na novu lokaciju  Hijeroglifi su kopirani sa obeliska na Piazza del Popolo.

### Stup bezgrešnog začeća (Colonna dell'Immacolata)
Na jugoistočnom dijelu trga nalazi se Stup bezgrešnog začeća (Colonna dell'Immacolata). On je pronađen 1777. ispod samostana, pa je postavljen 1857. kako bi obilježio dogmu bezgrešnog začeća. Danas se na njegovom vrhu nalazi sa skulptura Djevice Marije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Piazza di Spagna''
Daniele da Volterra

**Daniele da Volterra** (Volterra, oko 1509.. - Rim, 4. april 1566.) pravim imenom **Daniele Ricciarelli**, bio je talijanski maniristički slikar i skulptor, poznat kao najverniji suradnik i učenik Michelangela Buonarottia.

## Biografija
Ispočetka učenik Sodome, a nakon tog Baldassarre Peruzzija, Daniele je kao vrlo mlad došao u Rim i uz pomoć Perin del Vaga postao suradnik i učenik Michelangela Buonarottia, kom je ostao vjeran do smrti.
Kao vrlo nestabilan karakter ostavio je nekoliko djela vrlo različite kvalitete, najbolji su mu oni za rimske palače Massimo i Farnese i freske u kapeli Orsini (Trinità dei Monti). Kao skulptor ostao je zapamćen po velikom broju Michelangelovih bisti, koje se danas nalaze po muzejima od Firence do pariškog Louvra.

Po nalogu pape Pia VI. morao je pokriti krpicama Michelangelove gole likove na freski Strašni sud u Siktinskoj kapeli, pa su ga zbog toga nazvali - Braghettone.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Danièle da Volterra''
Trinità dei Monti

**Trinità dei Monti** (službeno talijanski: *Santissima Trinità dei Monti*) je titularna crkva francuskih kardinala u historijskom centru Rima, iznad trga Piazza di Spagna. Crkva leži na brežuljku uz mali istoimeni trg Trinità dei Monti s kojeg se pruža izvrstan pogled na grad. Do crkve se s trga Piazza di Spagna može doći Španjolskim stepenicama.

## Historija
Krajem 15. vijeka na brdašcu je postojala samo mala kapelica. Francuski kralj Louis XII je 1495. naručio izgradnju nove crkve, umjesto kapele. Gradnja je započela 1502. a crkva je dovršena 1519. godine, ali se njena dekoracija otegla dekadama, tako da ju je papa Siksto V posvetio tek 1585. godine.

Francuzi su zbog svoje historije htjeli ga bude gotička pa ju je arhitekt Giacomo della Porta (za kog se pretpostavlja da je bio autor) u tom stilu i projektirao, ali je fasadu s dva zvonika izveo u renesansnom stilu. Enterijer nevelike crkve podjeljen je u nekoliko kapela. Najpoznatiju Kapelu Orsini oslikao je freskama Michelangelov učenik Daniele da Volterra.

Španjolske stepenice zbog nekih razmoilažanja između papa i Fracuza podignute su puno kasnije, između 1723. i 1726. godine. Po želji pape Pia VI godine 1788. ispred crkve je postavljen obelisk koji se prije tog nalazio u Vrtovima Salustija.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Church of Trinità dei Monti''
Marko Trifković

**Marko N. Trifković** (Beograd, 6. septembar 1864. – Beograd, 26. jul 1928) je bio srpski političar i advokat.

## Biografija
Studirao je pravo u Beogradu, a zatim je nastavio studije u Berlinu i Cirihu. Nakon diplomiranja započeo je praksu na sudu u Valjevu i Kruševcu, a zatim je radio kao advokat u Beogradu. Odatle je otišao u Ministarstvo narodne privrede, gde je radio kao inspektor.

Bio je član Narodne radikalne stranke. Prvi put je izabran za narodnog poslanika 1906. Bio je ministar u vladama Nikole Pašića i Milovana Milovanovića. Posle Milovanovićeve smrti od 1. jula do 12. septembra 1912. obavljao je dužnost premijera Vlade Srbije i u isto vreme ministra inostranih poslova. U toku Prvog svetskog rata za vreme boravka srpske vlade na Krfu, sa grupom od 14 poslanika izdvojio je iz zajedničkog kluba i obrazovao Nezavisan klub poslanuika Radikalne stranke., koji je zauzimao opozicioni stav prema politici Nikole Pašića i Stojana Protića. U poslednjoj vladi Kraljevine Srbije (3. novembar – 12. decembar 1918. držao resor unutrašnjih poslova u kabinetu Nikole Pašića.

U novoj državi bio ministar u vladama Nikole Pašića, Stojana Protića i Milenka Vesnića. Godine 1920. biran je za predsednika Narodne skupštine vanrednog i redovnog saziva.

Kao prvi potpredsednik Gradskog odbora Radikalne stranke, bio je stranački vrlo aktivan u političkom životu predratne Jugoslavije.

## Povezano
* Vlada Marka Trifkovića
* Spisak predsednika vlada Srbije
* Spisak ministara pravde Srbije
* Spisak ministara inostranih poslova Srbije

## Literatura
* *Ko je ko u Jugoslaviji*, Zagreb, Izdanje jugoslovenskog godišnjaka, 1928.
* Aleks Dragnić, *The First Yugoslavia: Search for a Viable Political System*, 1983.
Francisco de Sanctis

**Francisco de Sanctis** (Rim, 19. novembar 1693.. - Rim, 26. mart 1740.) , bio je talijanski kasnobarokni arhitekt, poznat kao autor Španjolskih stepenica.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Francesco de Sanctis''