open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pogreb grofa Orgaze

**Pogreb grofa Orgaza**, manirističko ulje na platnu koje je naslikao El Greco (Domenikos Theotokopoulos) 1586. godine za grobnicu grofa Don Gonzala Ruiza u crkvi sv. Tome (*Santo Tomé*) u Toledu.

## Historija

El Greco je već živio sedam godina u Toledu kada je Crkva sv. Tome u Toledu naručila komemorativno djelo kojim bi se proslavio pokojni grof Orgaz. Prema navodima njegovog pogreba 1312. godine, pogrebna povorka je prisustvovala viziju sv. Augustina i sv. Stjepana koji su sašli s nebesa kako bi grofovo tijelo polegli u grob.

El Greco je sliku naslikao od 1586. do 1588. godine i slika je postavljena izravno na zid iznad same grobnice u obliku sarkofaga, tako da izgleda da se grof polaže izravno u grobnicu.

## Odlike

Na slici je prikazana scena spuštanja grofova tijela u grob, u donjem pravougaonom dijelu slike, ali i nebeska vizija u gornjem lučnom dijelu slike. Na gornjem dijelu su prikazani Djevica Marija i Isus Krist kako vijećaju sa sv. Ivanom Krstiteljem, okruženi svecima i anđelima. El Greco je iskoristio ekstremni maniristički stil slikanja kako bi prikazao kovitlac zemljskih i božanskih snaga.

Na donjem dijelu nalaze se sv. Stjepan i sv. Augustin u zlatnim biskupskim odorama kako spuštaju grofovo tijelo u pozlaćenom oklopu u grob. Oko i iza njih se nalaze osobe u crnom čije glave čine svijetli friz kojim se dijele zemaljska i nebeska sfera. Neki od ovih portreta predstavljaju El Grecove suvremenike, između ostalih peti s lijeva je Julije Klović, a šesti, odmah do njega, je autoportret samog slikara kao jedini lik, pored svećenika u prvom planu, koji gleda u scenu iznad kao da je svjestan što se događa.

U lijevom kutu stoji dječak u crnom koji je portret slikarevog sina, a u njegovom džepu se nalazi rupčić s potpisom umjetnika i godina rođenja dječaka (1578.), čime je slikar zaokružio životnu priču – rođenje i smrt na istoj slici.

## Veze

* El Greco
* Manirizam

## Vanjske veze

* Crkva sv. Tome u Toledu 
* "Dvije slike i skeptik" , predavanje Stewarta Sutherlanda koje povezuje ovu sliku sa Picassovom slikom *[[Guernica (slika)]]* (tekst, audio i video formati).
Uskrsnuće Kristovo (El Greco)

**Uskrsnuće Krista** je tema kojoj se El Greco (španjolski za “Grk”), službeni slikar španjolskog dvora na kraju 16. vijeka, vraćao više puta tokom svoga života. Najpoznatije je njegovo kasno ulje na platnu koje je danas u muzeju Prado u Madridu.

Na toj slici El Grecov manirizam, zasnovan na bizantskoj tradiciji i protureformaciji, je stavljen u službu kršćanskog misticizma, osobito u načinu prikazivanja svjetla. Površina slike je oživljena plamičcima treperave svjetlosti, dok je trodimenzionalni prostor radikalno skučen u izduženu vertikalnu kompoziciju. Svijetli Krist, izrazito vretenasto izduženog tijela, se ocrtava na tamnoj pozadini dok se uzdiže prema svjetlu, a njegova aureola je u obliku dijamanta. Rimski vojnici izražavaju svoje negodovanje zavrnutim i nestabilnim pozama, neki od njih su zaslijepljeni božanskim svjetlom, a jedan od vojnika pada izvan okvira slike, prema promatraču.

## Izvori

## Veze
* El Greco
* Manirizam

## Vanjske veze
* Uskrnuće Krista  na stranicama fundacije El Greco
Vrt naslade

**Vrt zemaljske naslade** je najtajanstvenije djelo Hieronymusa Boscha (1450.-1516.), osobito središnji retabl na kojemu su prikazane nagi parovi u općenju okruženi golemim pticama i voćem. Slika je izvedena kao triptih od tri retabla, poput slika na crkvenim oltarima, i zapravo je moralna kritika prirode grijeha i osjetnih užitaka, prikazana početkom i krajem svijeta. Prvi retabl prikazuje nastanak svijeta u krajoliku u daljini, potom rajske životinje u bližem planu i naposlijetku "Bog predstavlja Evu Adamu" u prvom planu. Treći retabl prikazuje apokaliptičnu viziju svršetka svijeta, Otkrivenje.

Iako prikazani likovi izgledaju originalno bizarni, oni imaju svoje prethodnike u hibridnim čudovištima (bestiarij) na marginama srednjovjekovnih iluminiranih rukopisa.

Bosch je zbog ove slike bio obilježen kao liberal, heretik, reformist i čak nadrealist. No, sigurno je samo da je Bosch bio primjeran građanin, konvencionalan katolik, čije su mušterije redom bile bogati plemići i visoki crkveni oci, premda skeptičnog pogleda na božansko i ljudsko. Konzervativni katolički dvor španjolskog kralja Filipa II. skupljao je njegove radove, koje su smatrali najoštrijom kritikom nemorala, i čak jedan od umjetnika koji je kopirao njegov stil bio je Pieter Brueghel stariji.


Image:Hieronymus Bosch - The Garden of Earthly Delights - The exterior (shutters).jpg|Zatvroeni triptih prikazuje svijet prilikom nastanka (Treći dan), prije prvih ljudi
Image:Hieronymus Bosch 028.jpg|Detalj središnjeg retabla sa sferom u vodi koju obožavaju lascivni parovi
Image:Hieronymus Bosch 037.jpg|Jedna od nagih djevojaka na glavi nosi trešnju, simbol ponosa, a muškarci halapljivo piju iz organske posude, a neki vire iz dagnje, afrodizijaka
Image:Bosch the Prince of Hell with a cauldron on his head.JPG|"Kraljević pakla" hrani se dušama griješnih svećenika


## Vanjske veze

* Slika u muzeju Prado
Pogled na Toledo

**Pogled na Toledo** je jedno od dva preživjelih El Grecovih ulja na platnu koja prikazuju krajolik španjolskog grada Toleda u kojem je slikar proveo veći dio života. Druga slika pod nazivom *Pogled i plan Toleda* se nalazi u Muzeju El Greca u Toledu.

## Stil
Djelo je specifično jer se u španjolskom slikarstvu tokom renesanse i baroka teško može pronaći slika koja prikazuje izolirani krajolik. Zbog toga se El Grecov Pogled na Toledo smatra prvom slikom krajolika u španjolskoj historiji umjetnosti. Što se tiče zagonetne simbolike djela, ona može biti povezana s mističnim duhom vremena u kojem se grad tada nalazio.

Engleski historičar David Davies tvrdi da ključ razumijevanja El Grecovih djela nude platonizam, drevni novoplatonizam, Plotinova djela, Pseudo-Dionizije Areopagit, tekstovi crkvenih otaca i liturgija.

José Álvarez Lopera, kustos madridskog muzeja Prado je zaključio da je prisutnost "bizantskih sjećanja" utjecala na kasniji rad El Greca, iako postoje mnoga pitanja vezana uz njegove bizantske korijene koja bi trebalo istražiti.

## Metropolitan
Pogled na Toledo je ostao u El Grecovom vlasništvu sve do njegove smrti 1614. godine. Pretpostavlja se da je slika nakon toga bila u posjedu njegova sina Jorgea Manuela barem do 1621. Njezin sljedeći vlasnik je bio *Pedro Salazar de Mendoza* iz Toleda koji ju je 1629. prodao *Pedru Lasu de la Vegi* te je bila u vlasništvu obitelji Vega. Kada se obitelj preselila u Madrid, Pogled na Toledo se nalazio u palači *Oñate*.

Prema tvrdnjama agenta *Ricarda de Madraze*, slika 1907. dolazi u vlasništvo pariškog trgovca umjetninama Duranda-Ruela koji ju nakon dvije godine prodaje njujorškoj kolektorici Louisini W. Havemeyer za 70.000 franaka. Nakon njezine smrti 1929. godine, djelo prelazi u muzej Metropolitan u kojem se nalazi i danas.

## Izvori
Liu Gang

**Liu Gang** (Liaoyuan, Jilin, Narodna Republika Kina, 30. januar 1961) je kineski matematičar, fizičar, disident i borac za pokret demokracije, koji se smatra najvažnijom ličnošću od Revolucije 1989 u Kina. Tokom 1980-tih godina nalazio se na čelu Pekingške samostalne učeničke federacije, koja je svojim delovanjem započela slamanje komunizma u Kina. Za vrijeme protesta na trgu Tiananmen 1989. godine, koje su uglavnom predvodili studenti Pekinških univerziteta, od vlade na čelu sa Komunističkom partijom Kine su zahtijevane dalekosežne političke reforme u pogledu demokratizacije tadašnjeg kineskog društva. Liu ima magistraturu iz oblasti računalnih znanosti na univerziteta Kolumbija, kao i magistraturu iz oblasti fizike sa sveučilišta u Pekingu. Godine 1989, je uhapšen i smješten u Qincheng zatvor. Nakon progonstva u SAD u 1996, Liu je studirao tehnologiju i fiziku u Belovim laboratorijama u Nju Džerziju. Liu je trenutno zaposlen u preduzeću Morgan Stanley kao Wall Street IT analitičar.

## Povezano

* Tiananmenski protesti (1989)
* Revolucije 1989
William Calley

**William Laws Calley, Jr.** (Miami, Florida; 8.6. 1943. -) je bivši vojni oficir oružanih snaga SAD-a koji je sudjelovao u masakru u My Laiu 1968. tijekom vijetnamskog rata. Vijet Kong nije bio u selu, a njegova jedinica je ipak ubila oko 500 civila bez ikakvog povoda. Zbog tog zločina, optužen je i 1971. osuđen pred američkim sudom na doživotni zatvor. Ipak, nakon raznih smanjivanja kazni, smješten je u kućni pritvor, da bi ga nakon 3,5 godine američki predsjednik Richard Nixon pomilovao.

## Izvori
Elza Kungajeva

**Elza Kungajeva** (znana i kao Keda Kungajeva ili Kungaeva) (1982. – 27.3. 2000) bila je čečenska djevojka koju oteo, zatočio, mučio, tukao i ubio pukovnik oružanih snaga Rusije Jurij Budanov tijekom drugog čečenskog rata.

U noći sa 26.-27.3. 2000., oko 1:00 ujutro, ruski vojnici ušli su u selo Tangi-Ču i po naredbama Budanova nasilno oteli 18-godišnju Kungajevu iz njene kuće zbog optužbi da je navodno bila snajper za čečenske borce za neovisnost. Odveli su je u vojni tabor, gdje ju je Budanov dva sata tukao i mučio. Forenzički dokazi ukazuju da je Kungajeva vaginalno i analno penetrirana nepoznatim tvrdim objektom, te na kraju ubijena davljenjem oko 3:00 ujutro. Ruski vojnici Jegorov, Le-En-Šu i Grirgorijev su odveli njen leš i zakopali ju u šumu u blizini tabora. Ekshumirana je 28.3., a na forenzičari su našli velik broj modrica po njenom licu, vratu, dok stanje krvnih žila i boja kože i stanje pluća ukazuje da je dugotrajno davljena.

Iako su ga branili radikalni nacionalisti u Rusiji, Budanov je nedugo nakon toga optužen i osuđen za otmicu, zlostavljanje i ubistvo te dobio zatvorsku kaznu od 10 godina. Time je postao prvi ruski oficir koji je osuđen za ratne zločine u drugom čečenskom ratu. Ipak, nitko nije osuđen za njeno silovanje. Odslužio je šest godina te je prijevremeno pušten na slobodu 2009., usprkos protivljenu obitelji Kungajev.

U ljeto 2011. Budanov je ubijen na moskovskoj ulici od strane Jusupa Temerhanova, Čečena koji je kao motiv naveo osvetu za ubistvo oca, i koji je za svoj čin osuđen na 15 godina zatvora.

## Izvori

## Vanjske veze
* Sažetak sudskog procesa
Google bomba

Termini **Gugl bomba** () ili **gugl bombardovanje** () odnose se na aktivnosti kao što je kreiranje velikog broja linkova što za posledicu ima da se pojedine internet stranice pojavljuju visoko u gugl pretrazi za potpuno nevezane ili irelevantne pojmove, a često iz satiričnih, političkih ili poslovnih razloga.

Guglov algoritam za rangiranje stranica će prikazati neku internet stranicu među prvima u pretrazi ukoliko prema njoj vodi dovoljno linkova sa drugih stranica sa sličnim tekstom linka. Engleski termin *spamdexing* ima slično značenje i opisuje namerno menjanje HTML stranica kako bi se povećala šansa da veb-sajt bude što bliže početku rezultata pretrage, ili kako bi se uticalo na kategoriju koja se dodeljuje nekoj internet stranici na nepošten ili obmanjujući način.

Termin *googlewashing* označava upotrebu medijske manipulacije kako bi se promenila percepcija nekog pojma ili kako bi se istisnula konkurencija iz rezultata pretrage.

## Historija
Prvi slučaj gugl bombardovanja zabilježen je još 1999. godine, kada je pretraga za *more evil than Satan himself* („veće zlo od samog Satane“) kao prvi rezultat davala internet sajt kompanije Majkrosoft.

Prvi zabeleženi kreator gugl bombe je internet časopis za humor *Hugedisk Men's Magazine*, koji je termin „dumb motherfucker“ koristio kao ime linka ka sajtu koji je prodavao stvari vezane za Džordža V. Buša. Časopis je, pod pretnjom tužbe, morao da prekine gugl bombrdovanje.

Pojam „gugl bomba“ prvi je upotrebio Adam Mates u članku koji je objavljen 6. aprila 2001. u onlajn časopisu *uber.nu*.

## Primeri
* Godine 2003, Stiven Lerner je napravio internet stranicu pod nazivom „French Military Victories“ („francuske vojne pobede“) na kojoj je bio ispisan tekst sličan onom koji se pojavljuje u gugl pretrazi kada nije pronađen nijedan rezultat. Na stranici je pisalo: *Pretraga za „francuske vojne pobede“ nije pronašla nijednu odgovarajuću stranicu. Da li ste mislili francuski vojni porazi?* Ova stranica je jedno vreme bila prvi (*osećam se srećnim*) rezultat za pojam „French Military Victories“ u gugl pretrazi.
* Takođe 2003. godine, kolumnista Den Sevidž započeo je kampanju čiji je cilj bio da se definiše reč „santorum“ tako što će joj biti dato novo vulgarno značenje, a kao odgovor na nekoliko kontroverznih izjava o homoseksualnosti koje je dao bivši senator Rik Santorum. Sevidž je pokrenuo veb-sajt *spreadingsantorum.com* čija je svrha bila da širi novu definiciju reči. Ovaj sajt je uskoro izbio na prvo mesto gugl pretrage za reč „santorum“.
* Godine 2011, aktivisti za zabranu abortusa su postigli da članak „Abortus“ na vikipediji na engleskom jeziku bude drugi rezultat u gugl pretrazi za pojam „ubistvo“.

## Reference

## Vanjske veze
* Google hit by link bombers – *BBC News*
Sjećaš li se Dolly Bell?

***Sjećaš li se Dolly Bell?*** je jugoslavenski dramski film iz 1981. koji je režirao Emir Kusturica, kojemu je to bio cjelovečernji prvijenac. Scenarij je napisao zajedno sa Abulahom Sidranom. Glavne uloge tumače Slavko Štimac, Slobodan Aligrudić, Ljiljana Blagojević i Mira Banjac. Glavni junak je mladić Dino koji odrasta u Sarajevu tokom 1960-ih, u sjenci svog dobrog, ali bolešljivog oca, gdje biva privučen svijetom malih kriminalaca. Oni ga angažuju da sakrije mladu prostitutku Dolly Bell i on se zaljubljuje u nju. Film je stekao hvalospjeve kritičara a uzrečica "Svakoga dana u svakom pogledu sve više napredujem" postala je jedna od često citiranih na području bivše Jugoslavije.

## Glavne uloge
* Slavko Štimac - Dino
* Slobodan Aligrudić - Otac
* Ljiljana Blagojević - Dolly Bell
* Mira Banjac - Majka
* Pavle Vujisić - Ujak
* Nada Pani - Ujna
* Boro Stjepanović - Cvikeraš
* Žika Ristić - Čiča
* Jasmin Celo
* Mirsad Zulić
* Ismet Delahmet
* Jovanka Paripović
* Mahir Imamović
* Zakira Stjepanović
* Tomislav Gelić
* Sanela Spahović
* Fahrudin Ahmetbegović
* Samir Ruznić
* Dragan Suvak
* Aleksandar Zurovac

## Vanjske veze
*
Mihail Glinka

**Mihail Ivanovič Glinka** (; Novospaskoje, 1. jun 1804 – Berlin, 15. februar 1857) bio je prvi ruski kompozitor koji je zadobio široko poštovanje u svojoj zemlji i često se smatra ocem ruske klasične muzike. Glinkine kompozicije su imale veliki uticaj na buduće ruske kompozitore, posebno na rusku petorku, koji su sledeći se njegovim primerom napravili prepoznatljiv ruski stil klasične muzike. Njegova najpoznatija dela su opere *„Ivan Susanjin“*, *„Ruslan i Ljudmila“*, orkestarsko delo *„Kamarinskaja“*, simfonija *„Noć u Madridu“*, kao i solo-pesme.

## Biografija

Glinka je tvorac ruske nacionalne opere. Njegov rad se ogleda u stvaranju nacionalnog stila, tj. stvaranju ruske nacionalne muzike. Poreklom je iz bogate porodice. Tokom ranog detinjstva, živeo je na selu sa bakom koja se brinula o njemu. Nakon njene smrti, Glinka se seli kod ujaka gde ima prilike da sluša muziciranje kućnog orkestra. Tu se susreće sa Mocartovim, Hajdnovim i Betovenovim delima. Uskoro i sam počinje da svira klavir i violinu. Pokazuje interes za nacionalnu umetnost, posebno narodne pesme. Pored toga, uči geografiju, kao i ruski, nemački i francuski jezik. Godine 1817, sa napunjenih 13 godina, odlazi na studije u Sankt Peterburg. Međutim, Glinku privlače dostignuća Zapada i tamo vidi mogućnost svog daljeg usavršavanja. Na preporuku lekara, Glinka odlazi u Italiju 1830. godine. U Italiji upoznaje mnoge slavne kompozitore, između ostalog Feliksa Mendelsona i Hektora Berlioza. U Italiji mu se rodila ideja o ruskoj nacionalnoj operi. I pored želje da ostane u Italiji, očeva smrt ga primorava da se, nakon tri godine boravka, vrati u Rusiju. Tu počinje da radi na prvoj operi. Reč je o operi *„Ivan Susanjin“*, poznate još i kao *„Život za cara“*, koja je premijerno izvedena 1836. u Petrogradu. Ona doživljava neuspeh kod ruske aristokratije koji je nazivaju *kočijaškom muzikom*. Međutim, Glinka nastavlja sa radom. Kada njegova sledeća opera *„Ruslan i Ljudmila“* na Puškinov tekst doživi neuspeh, Glinka zauvek napušta Rusiju. Odlazi u Pariz, zatim u Španiju, gde proučava španski folklor. Tu dobija inspiraciju za njegovu najpoznatiju simfoniju *„Noć u Madridu“*. Umire u Berlinu 1857. godine.

Način na koji je Glinka tretirao orkestar u svojim operama uticao je na dalji razvoj ruske orkestarske muzike. Njegova dela su imala veliki uticaj na kasnije ruske kompozitore, a naročito na članove „Ruske petorke“.

## Dela

* Opere:
:* Ivan Susanjin
:* Ruslan i Ljudmila
:* Knez Holmski (nedovršena)
* Simfonija u B-duru
* Dve španske uvertire:
:* Aragonska hota
:* Sećanje na letnju noć u Madridu
* Orkestarska fantazija Kamarinskaja (prvobitan naziv: Svadbena pesma i igra), napravljena na dva ruska napeva
* Dva gudačka kvarteta
* Sekstet za gudački kvintet i klavir
* Trio *pathetique*
* Kantate
* Solo-pesme
* Oko 40 kompozicija za klavir

## Vanjske veze

* http://www.zanimljivamuzika.com/2008/06/otac-ruske-opere/
The Glass Wall

***The Glass Wall*** () je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1953. godine u režiji Maxwella Shanea. Po žanru predstavlja kombinaciju drame i film noira. Protagonist, čiji lik tumači italijanski glumac Vittorio Gassman, je bivši zatvorenik nacističkih logora rodom iz Mađarske koji nakon završetka Drugog svjetskog rata brodom kao slijepi putnik dolazi u New York u nadi da će mu američki padobranac kome je pomogao u ratu pomoći da dobije državljanstvo. Radnja prikazuje kako  nakon ilegalnog iskrcavanja postaje predmetom potjere vlasti, ali i kako mu u bijegu pomaže nezaposlena radnica (čiji lik tumači Gloria Grahame). *The Glass Wall*, koji se bavio tada još prilično aktualnom temom poratne imigracije i raseljenih osoba, je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.

## Uloge
* Vittorio Gassman ... Peter Kuban
* Gloria Grahame ... Maggie Summers
* Ann Robinson ... Nancy
* Douglas Spencer ... Inspektor Bailey
* Robin Raymond ... Tanya / Bella Zakoyla
* Jerry Paris ... Tom
* Elizabeth Slifer ... Mrs. Hinckley
* Richard Reeves ... Eddie Hinckley
* Joe Turkel ... Freddie Zakoyla (kao Joseph Turkel)
* Else Neft ... Mrs. Zakoyla
* Michael Fox ... Inspektor Toomey / Narator
* Kathleen Freeman ... Zelda
* muzičar Jack Teagarden ... sam sebe
* muzičar Shorty Rogers ... sam sebe

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Bajaja (animirani film)

***Bajaja*** je čehoslovački animirani (lutkarski) film snimljen 1950. godine u režiji Jiříja Trnke. Predstavlja adaptaciju istoimene knjige Božene Njemcove. Protagonist je mladi seljak koji sticajem okolnosti postaje vitez te spašava princezu od vještica i zmajeva. *Bajaja* je godine 1950. osvojio nagradu za najbolji lutkarski film na festivalu u Karlovym Varyma, a 1954. je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.

## Vanjske veze
*
Les Fruits sauvages

***Les fruites sauvages*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen  1954. u režiji Hervea Brombergera. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Estella Bain, je tinejdžerica iz siromašne porodice. Radnja prikazuje kako ubije oca koju je pokušao podvoditi, te kako se priključuje grupi maloljetnih delinkvenata koja bježi od vlasti. *Les Fruites sauvages* je prikazan na filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.

## Uloge
* Estella Blain : Maria Manzana 
* Evelyne Ker : Christine Manzana 
* Marianne Lecène : Anna 
* Michel Reynald : Michel Manzana

## Vanjske veze
*
Rotation (film)

**Rotation** () je istočnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1949. u režiji Wolfganga Staudtea. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Paul Esser, je Hans Behnke, skromni radnik koji, iako prezire nacističku ideologiju, nakon uspostave Trećeg rajha postaje član Nacističke partije. Radnja započinje na samom kraju Drugog svjetskog rata i kroz flashbackove prikazuje teške ekonomske prilike u Weimarskoj Republici, odnosno kako na Hansov užas, njegov mladi sin Helmuth (čiji lik tumači Karl Heinz Deickert) postaje fanatični nacist koji prokaže oca kada se on pokuša priključiti antinacističkom pokretu. Staudte je film snimio prije svega zbog želje da njemačkoj i svjetskoj javnosti prikaže i objasni kako i zašto su obični ljudi, poput Behnkea, podržavali nacistički režim, odnosno upozori buduće generacije da ne ponavljaju te pogreške. Rotation je zbog toga dobio pohvale od strane kritike, iako su mu neki kriti;ari zamjerali preveliku didaktičnost. Godine 1954. je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.

## Literatura
* Knut Hickenthier: [Artikel] *Rotation.* In:Thomas Koebner (Hrsg.): *Filmklassiker. Band 2  1947-1964.* Reclam, Stuttgart 1995 [1. Auflage], , S. 73-76.

## Vanjske veze
*  (u.a. Uraufführungsplakat, Entwurfskizzen, Fotos)
* 
* auf defa.de
Djevojka s bisernom naušnicom (slika)

**Djevojka s bisernom naušnicom** (nizozemski: *Het Meisje met de Parel*) portret je koji je naslikao nizozemski slikar Johannes Vermeer 1665. godine. Portret ga je proslavio i vjerojatno je uz "Mljekaricu" njegovo najpoznatije djelo. Sliku još zovu i "Mona Lisa sjevera" ili "nizozemska Mona Lisa". Portret se čuva u muzeju Mauritshuis u Haagu.

## O portretu

Vrlo malo je poznato o Vermeeru i njegovim djelima. Ova slika je potpisana, međutim, točan datum nastanka ipak je nepoznat. Nakon restauracije 1994. godine shema boja i tajanstvenost ženina pogleda uvelike se poboljšala.

Kako su se Vermeerovi radovi poslije njegove smrti jeftino prodavali osobama u inozemstvu, godine 1881. kupio ju je AA des Tombe. Portret je tada bio u vrlo lošem stanju pa ga je des Tombe poklonio Mauritshuis muzeju 1902. godine.

## Roman, film i predstava o portretu

Godine 1999. američka spisateljica Tracy Chevalier napisala je roman "Djevojka s bisernom naušnicom". Roman je 2003. pretočen u istoimeni film, sa Scarlett Johansson u glavnoj ulozi, da bi se 2008. pojavila i kazališna predstava.

Roman i adaptacije imaju sličnu radnju, u kojoj opisuju okolnosti nastajanja slike.

## Izvori

## Vanjske veze

* Djevojka s bisernom naušnicom - detaljna studija slike 
* Djevojka s bisernom naušnicom na stranici muzeja Mauritshuis
Fokionov pogreb

**Fokionov pogreb**, Poussinovo ulje na platnu iz 1648. godine. Djelo je poznato i pod nazivima **Fokionova sahrana**, **Krajolik s Fokionovim pogrebom** te **Krajolik s Fokionovim tijelom koje se iznosi iz Atene**.

Fokion je bio atenski državnik i vojskovođa te je bio hvaljen po velikoj štedljivosti i poštenju, ali i spremnosti da se suprotstavlja (ponekad i sam) volji većine u atenskoj Skupštini. Tokom 320-ih pne. u doba makedonske vlasti nad Atenom, došao je u sukob s radikalnim demokratskim nacionalistima i pro-makedonskom strujom. Makedonski kralj Poliperhon ga je zbog toga dao pogubiti.

Postoje tri verzije ove slike. Jedna se nalazi u cardiffskom Nacionalnom muzeju Walesa, druga u pariškom Louvreu a treća u privatnoj kolekciji u američkom New Canaanu gdje je postavljena u Glass Houseu.

## Izvori

## Vanjske veze
*Poussin and the Heroic Landscape
*Landscape with the Funeral of Phocion
Heraklova borba s lernejskom Hidrom

**Heraklova borba s lernejskom Hidrom**, ulje na platnu španjolskog baroknog slikara Francisca de Zurbarána. Riječ je o slici koja prikazuje Heraklovu borbu s lernejskom Hidrom, jednim od dvanaest zadataka koje mu je postavio kralj Euristej. Grčki junak morao ih je obaviti kao uvjet za dolazak na Olimp (a time i besmrtnost) te kako bi skinuo ljagu sa sebe budući da je u napadu ludila ubio djecu koju je imao s Megarom.

Lernejska Hidra bila je mitološko biće sa zmijskim tijelom i mnogo zmijskih glava te otrovnim dahom a obitavala je u lernejskom jezeru. U borbi s njome, Heraklo je vidio da nakon što joj odsječe jednu glavu, ubrzo narastu dvije nove. Shvativši da je tako ne može pobijediti, Heraklo je zamolio svog nećaka Jolaja za pomoć. Naime, grčki junak se dosjetio da se spale Hidrine rane nakon što joj se odsjeće glava. Tako je Heraklo krenuo odsjecati Hidrine glave dok je Jolaj spaljivao njene rane. Djelo prikazuje upravo taj završni prizor.

Sam Heraklo bio je de Zurbaránu velika inspiracija tako da je naslikao još dva djela vezana uz život ovog grčkog junaka. Tako postoje ulja na platnu vezana uz Heraklovu borbu s nemejskim lavom te njegovu smrt na lomači. Sva tri djela nalaze se u u madridskom muzeju Prado.

## Veze
*Heraklova borba s nemejskim lavom
*Heraklova smrt

## Izvori
Heraklova smrt

**Heraklova smrt**, ulje na platnu španjolskog baroknog slikara Francisca de Zurbarána. Riječ je o slici koja prikazuje smrt Herakla, polubožanstva iz grčke mitologije. Naime, sluga mu je donio otrovanu košulju koja je Heraklu počela gristi meso. Zbog toga je zamolio da ga postave na lomaču da mu prekinu patnje. Filoktet je zapalio lomaču a Heraklo mu je dao svoj lik i strijele. Nakon njegove smrti, bogovi su ga učinili besmrtnim.

Djelo se nalazi u madridskom muzeju Prado.

## Izvori
Magdalena pokajnica

**Magdalena pokajnica**, naziv za nekoliko ulja na platnu koja je naslikao francuski barokni slikar Georges de la Tour 1640-ih.

Georges de la Tour je bio uspješan slikar čiji je pokrovitelj jedno vrijeme bio i sam kralj Luj XIII., pa ipak je njegovo ime poslije njegove smrti nestalo, kako bi se otkrilo tek u 20. vijeku. Proveo je većinu svoje karijere u provincijskom gradiću Lunévilleu u vojvodstvu Lorrain, a najpoznatiji je po evokativnim noćnim prizorima osvjetljenima tek svijećama, te po crvenkastim tonovima sjena, geometrijskoj jednostavnošću kompozicija i ozračja meditacijske mirnoće. La Tourov realizam i dramatični kjaroskuro su doveli do njegova označavanja kao karavađista, iako je dvojbeno da li je ikada posjetio Italiju. Najvjerojatnije je jedan drugi umjetnik iz Lorrainea, Jean Leclerc, karavađist i pionir noćnih prizora, utjecao na La Toura. No, La Tourovo krajnje rukovanje figurama ga smješta među ponajbolje francuske i nizozemske umjetnike realističke tradicije. Njegovo majstorstvo u oslikavanju vještačkog svjetla je pripisano njegovom djetinjstvu u pekarnici.

Marija Magdalena je tradicionalno prikazivana u plitkoj špilji, ili kao starica, ali je La Tour prvi naglasio njezino duhovno stanje u ovom djelu. Utopljena u tenebrističke sjene, ona sjedi s jednom rukom oslonjenoj na lubanji, simbolu smrtnosti, dok zapanjeno gleda u plamen. Ovo usamljeno svjetlo u tami noći je snažna duhovna metafora koja privlači duše bliže Bogu.

Vjeruje se kako je verzija slike koja se čuva u Louvreu najmlađa verzija iz oko 1642.-1644. god., ali je La Tour naslikao još nekoliko verzija ove slike:


Image:Georges_de_La_Tour_006.jpg|*Magdalena u zrcalu*, 1635.-40., ulje na platnu, 113 × 93&nbsp;cm, Nacionalna galerija umjetnosti, Washington
Image:Magdalen_with_the_Smoking_Flame_c1640_Georges_de_La_Tour.jpg|*Magdalena sa zadimljenim plamenom*, 1638.-40., ulje na platnu, 117&nbsp;cm × 91,76&nbsp;cm, Općinski muzej Los Angelesa
Image:Georges_de_La_Tour_-_The_Penitent_Magdalen_-_WGA12339.jpg|*Magdalena pokajnica s dva plamena*, 1635.-40., ulje na platnu, 134 × 92&nbsp;cm, Metropolitan, New York


## Izvori

## Poveznice
* Barokno slikarstvo
Agnus Dei (slika)

**Agnus Dei** (sh. Jaganjac Božji), ulje na platnu španjolskog baroknog slikara Francisca de Zurbarána. Riječ je o slici koja kroz Janje odnosno Jaganjca Božjeg simbolizira Isusovo otkupljenje ljudi od grijeha, kada se žrtvovao svojom mukom i smrću na križu. Žrtvovao se kao nevini jaganjac, milosrdan prema onima koji su ga nepravedno mučili.

Djelo se nalazi u madridskom muzeju Prado.

## Reference
Bitka s Amazonkama

**Bitka s Amazonkama** je slavno ulje na drvu Petera Paula Rubensa iz 1618. godine koje je jedno od najdramatičnijih slika baroka i europskog slikarstva općenito.

## Historija

Sliku je Rubens vjerojatno naslikao već 1615. godine za Antwerpenskog trgovca Cornelisa Van der Geesta, koji je prvi prepoznao umjetnikov talent. Uz njegovu pomoć je Rubens uspio dobiti narudžbu za oslikavanje “Podizanja križa” iz 1610. godine za Antwerpensku prvostolnicu.
Danas se slika nalazi u pinakoteci (Alte Pinakothek) u Münchenu.

## Odlike

Slika predstavlja mitološku bitku Argonauta s divljim ženama ratnicama - Amazonkama (*[[Amazonomahija]]*). To je kovitlac ljudskih i životinjskih tijela, bujnost i jedrina oblika i uzavrelost pokreta, isprepletena slojevitost kompozicije koja je sve oblike sažela u jedinstvenu cjelinu – elipsu. Svaki naslikani detalj odražava sjaj oblika i materijala, a tema je preplet mitološke teme i aktualne političke situacije – najava Tridesetogodišnjeg rata.

## Izvori

## Veze
*Barokno slikarstvo
*Podizanje križa (Rubens)
Von Ryan's Express

***Von Ryan's Express*** () je američki ratni film snimljen 1965. godine u režiji Marka Robsona. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Davida Westheimera. Protagonist, čiji lik tumači Frank Sinatra je pukovnik Joseph L. Ryan, oficir američkog vojnog zrakoplovstva koji je tokom Drugog svjetskog rata oboren iznad Italije te je završio u zarobljeničkom logoru. Radnja prikazuje kako on nakon italijanske kapitulacije i njemačke okupacije organizira spektakularni bijeg zatvorenika i otima vlak sa kojim se nastoji dočepčati neutralne Švicarske. U *Von Ryan's Express* je ugrožen veliki novac, koji se ogledao u spektakularnim pirotehnićkim efektima, ali i korištenjem pravih aviona za scene bombardiranja. Sinatra je prilikom snimanja imao posljednju riječ, te je na njegovo inzistiranje kraj filma izmijenjen u odnosu na roman, a za što je razlog bilo Sinatrino nastojanje da izbjegne nastavak. Usprkos toga, *Von Ryan's Express* je dobio vrlo dobre kritike, ali i dobru gledanost, te se smatra jednim od najuspješnijih ratnih filmova svog doba.

Nekoliko godina su njegove akcijske scene poslužile jugoslavenskom sineastu Hajrudinu Krvavcu kao isnpiracija za finale znamenitog filma *[[Valter brani Sarajevo]]*.

## Uloge
* Frank Sinatra ... Puk. Joseph L. Ryan
* Trevor Howard ... Maj. Eric Fincham
* Raffaella Carrà ... Gabriella
* Brad Dexter ... Nar. Bostick
* Sergio Fantoni ... Kap. Oriani
* John Leyton ... Por. Orde
* Edward Mulhare ... Kap. Costanzo
* Wolfgang Preiss ... Maj. von Klemment
* James Brolin ... Redov Ames
* John van Dreelen ... Puk. Gortz
* Adolfo Celi ... Maj. Battaglia
* Vito Scotti ... Italijanski vlakovođa
* Richard Bakalyan ... Kaplar Giannini
* Michael Goodliffe ... Kap. Stein
* Michael St. Clair ... Nar. Dunbar
* Ivan Triesault ... General pukovnik Wilhelm von Kleist
* Douglas Finch ... Finchy (van špice)
* James Sikking ... američki ratni zarobljenik (van špice)
* Arthur Brauss ... Por. Herman Gertel (van špice)
* Paul Müller ... Kap. Josef Sonneberg

## Reference

## Vanjske veze
* Information for the El Chorro gorge (where the train sequence was filmed) in English
* 
*
Císařův slavík

***Císařův slavík***' () je čehoslovački animirani film snimljen 1949. godine u režiji Jiříja Trnke i Miloša Makovca. Predstavlja adaptaciju istoimene bajke danskog pisca  Hansa Christiana Andersena. Predstavljao je jedan od prvih čehoslovačkih filmova u boji. Godine 1955. je prikazan na filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.

## Uloge
* Helena Patočková ... djevojčica
* Jaromír Sobota ... dječak
* Dětský pěvecký sbor Jana Kuhna ... zbor

## Reference

## Vanjske veze
*
Addio giovinezza! (film, 1918)

***Addio giovinezza!*** () je italijanski nijemi film snimljen 1918. godine u režiji  Augusta Genine. Predstavlja adaptaciju istoimene operete Nina Oxilije i Sandra Camasija. Radnja filma se događa u Torinu na početku 20. vijeka, i prikazuje ljubavnu vezu između studenta i krojačice po imenu Dorina, ali i kako mladića na kraju zavede starija ali prepredinija žena. *Addio giovinezza!* je ekranizirana 1913. godine. Godine 1927. je, pak, sam Genina snimio istoimeni, također nijemi remake. Godine 1940. je snimljena i zvučna verzija.

## Uloge
* Maria Jacobini  
* Lido Manetti
* Helena Makowska
* Ruggero Capodaglio
* Oreste Bilancia

## Izvori


## Literatura
* Goble, Alan. *The Complete Index to Literary Sources in Film*. Walter de Gruyter, 1999. 
 
## Vanjske veze
*
Addio giovinezza! (film, 1913)

***Addio giovinezza!*** () je italijanski nijemi film snimljen 1913. godine u režiji  Nina Oxilije. Predstavlja adaptaciju istoimene operete koju je Oxilia dvije godine ranije bio napisao  zajedno sa Sandrom Camasijem. Radnja filma se događa u Torinu na početku 20. vijeka, i prikazuje ljubavnu vezu između studenta i krojačice po imenu Dorina, ali i kako mladića na kraju zavede starija ali prepredinija žena. **Addio giovinezza!** je nakon toga bio ekraniziran joć tri puta - godine 1918 i 1927. kao nijemi, a godine 1940. kao zvučni film.

## Vanjske veze
*
Vilko Schwartz

**Vilko Schwartz** (Križevci, 17. 12. 1871 - Križevci, 7. 5. 1939), jugoslavenski kulturni radnik, dobrotvor, odgovorni urednik i izdavač novina u Križevcima.

## Biografija
Vilko Schwartz je rođen 17. 12. 1871 u Križevcima za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. U rodnim Križevcima bio je među pet publicista i prodavača koji su dominirali križevačkim širim područjem,  te vlasnik najveće i najuglednije tiskare koju je kupio od Gustava Neuberga 1906 godine. Njegova tiskara je izdavala udžbenike, molitvenike, beletristiku, te poznate "Križevačke štatute". Vilko je bio odgovorni urednik lokalnih novina "Križevčanin" koje je izdavao od 1906, te novina "Križevački tjednik" koje je izdavao od 1928 do 1930 godine. 1930 godine bio je jedan od suosnivača dobrotvornog "Društva za podupiranje siromašnih učenika državne realne gimnazije u Križevcima". Vilko Schwartz je umro 7. 5. 1939 u rodnome gradu.

## Reference

## Literatura
*
Il grido

***Il grido*** () je italijansko-američki crno-bijeli igrani film snimljen 1957. u režiji Michelangela Antonionija. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači američki glumac Steve Cochran je Aldo, radnik u šećerani koji doznaje da ga nevjenčana supruga (čiji lik tumači Alida Valli) nakon višegodišnje veze tokom koje je dobio kćer, namjerava ostaviti radi drugog muškarca. Radnja prikazuje kako na to reagira počevši besciljno lutanje gradom i okolicom koje će završiti njegovom smrću. Il grido je po temi otuđenja čovjeka u modernom društvu, kao i neobičnom završnicom koja daje podlogu za različita tumačenja, bio sličan ostvarenjima koja će Antonioniju donijeti međunarodnu slavu 1960-im. Sa druge strane, radnički milje i socijalni tonovi su dio kritičara potakli da *Il grido* proglase jednim od ostvarenja bliskim neorealističkom pokretu. Il grido je prikazan na festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard.

## Uloge
* Steve Cochran ... Aldo
* Alida Valli ... Irma
* Betsy Blair ... Elvia
* Gabriella Pallotta ... Edera, njena sestra
* Dorian Gray ... Virginia
* Lynn Shaw ... Andreina
* Mirna Girardi ... Rosina
* Pina Boldrini ... Lina
* Guerrino Campanilli ... Virginijin otac
* Pietro Corvelatti ... Ribar
* Lilia Landi
* Gaetano Matteucci ... Edein zaručnik
* Elli Parvo ... Donna Matilda

## Izvori
;Napomene

;Fusnote

;Literatura

* 
* 
* 

## Vanjske veze
* 
* ''Il grido'': Modernising the Po. *Senses of Cinema* 3.
* ''Il grido''  – Review by Dennis Schwartz (2004)
Quartier Latin (film, 1929)

***Quartier Latin*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1929. godine u režiji Augusta Genine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana francuskogv književnika Mauricea Dekobre. Protagonist, koga tumači Ivan Petrovich je mladi bogataš koji slučajno dođe na umjetnički bal u pariškoj Latinskoj četvrti gdje upoznaje lijepu slikaricu (čiji lik tumači Carmen Boni) u koju se zaljubi. Radnja prikazuje, kako se, u nastojanju da je osvoji, i sam pretvara da je siromašni slikar.

Godine 1939. je u Francuskoj snimljen istoimeni zvučni remake.

## Uloge
* Gina Manès ... Prinzessin Bolinsky (Salome)  
* Carmen Boni ... Louisette Mercier (Mimi)  
* Helga Thomas ... Laura  
* Iván Petrovich ... Ralph O'Connor Rodolpho 
* Gaston Jacquet ... Baron Harvey  
* Maurice Braddell ... Mario  
* Augusto Bandini ... Jaques  
* Nino Ottavi ... Jean  
* Magnus Stifter ... Diener

## Izvori


## Literatura
* Goble, Alan. *The Complete Index to Literary Sources in Film*. Walter de Gruyter, 1999.

## Vanjske veze
*
Addio giovinezza! (film, 1940)

***Addio giovinezza!*** () je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1940. godine u režiji  Ferdinanda Marija Poggiolija. Predstavlja adaptaciju istoimene operete Nina Oxilije i Sandra Camasija. Radnja filma se događa u Torinu na početku 20. vijeka, i prikazuje ljubavnu vezu između studenta i krojačice po imenu Dorina, ali i kako mladića na kraju zavede starija ali prepredinija žena. *Addio giovinezza!* je prije toga bila ekranizirana tri puta kao nijemi film -  1913,  1918 i 1927. godine.

## Uloge
* María Denis ,,, Dorina  
* Adriano Rimoldi ,,, Mario  
* Clara Calamai ,,, Elena  
* Carlo Campanini ,,, Leone  
* Bianca Della Corte ,,, Emma  
* Carlo Minello ,,, Carlo  
* Paolo Carlini ,,, Pino  
* Bella Starace Sainati ,,, La madre di Dorina  
* Aldo Fiorelli ,,, Ernesto  
* Mario Giannini ,,, Giovanni 
* Umberto Bonsignori ,,, Tito  
* Mario Casaleggio ,,, Il padre di Mario  
* Nuccia Robella ,,, La madre di Mario 
* Vera Carmi ,,, La fidanzata di Giovanni  
* Franca Volpini ,,, La fidanzata di Ernesto  
* Arturo Bragaglia ,,, Marco, il ciabattino  
* Walter Grant ,,, L'anziano signore, amante di Elena  
* Piera Romati ,,, Una ragazza al bar  
* Maria-Pia Vivaldi ,,, Un' altra ragazza al bar

## Izvori


## Literatura
*Gundle, Stephen. *Mussolini's Dream Factory: Film Stardom in Fascist Italy*. Berghahn Books, 2013.

## Vanjske veze
*
Diane Varsi

**Diane Varsi** (23. februar 1938 - 19. novembar 1992) bila je američka filmska i televizijska glumica, najpoznatija po ulozi Allison Mackenzie u filmu *[[Peyton Place (film)|Gradić Peyton]]*, koja joj je bila filmski debi i za koju je nominirana za Oscar za najbolju sporednu glumicu. Nastavak karijere joj joj, međutim, obilježilo otvoreno neprijateljstvo prema Hollywoodu i tamošnjem načinu života. Godine 1968. joj je ozlijeđena kralježnica prilikom snimanja filma *[[Wild in the Streets]]*, zbog čega je do kraja života trpila bolove. Karijeru joj je konačno prekinula Lymeova bolest, koja je dijagnosticirana tek nekoliko godina prije smrti.

## Filmografija

## Reference

## Vanjske veze

*
*
*
Quartier Latin (film, 1939)

***Quartier Latin*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1939. u režiji Alexandrea Eswaya, Christiana Chamboranta i Pierrea Colombiera. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Mauricea Dekobre, koji je napisao i scenario, kao i remake istoimenog njemačkog nijemog filma iz 1929. godine. Radnja prikazuje kako se bogati bankar iz dosade zaputi u parišku Latinsku četvrt te tamo zaljubi u siromašnu slikaricu, a zbog čega se, da bi je zaveo, odlučuje pretvarati da je i sam siromašni umjetnik.

## Uloge
* Blanchette Brunoy : *Michèle*
* Bernard Lancret : *Bernard'
* [[Jean Tissier]] : *Dominique*
* [[Junie Astor]] : *Flossie*
* [[Sylvia Bataille]] : *Sylvia*
* [[Edmond Ardisson]] : *Biscoule*
* [[Jacques Beauvais (glumac)|Jacques Beauvais]] : *le joueur de billard*
* [[Romain Bouquet]] : *M. Benjamin*
* [[Oléo]] : Liliane
* [[Odette Talazac]] : *la propriétaire*
* [[Carine Nelson]] : *Marika*
* [[Anthony Gildès]] : *le peintre*
* [[Raymond Galle]] : *Tancrède*
* [[Yves Deniaud (glumac)|Yves Deniaud]] : *Napoléon*
* [[Edy Debray]] : *M. Hervé*
* [[Jean Daurand]] : *l’Ablette''
* Bernard Blier
* Claudel
* Valentine Camax

## Vanjske veze
*
Zanklijska poplava

**Zanklijska poplava** je teorija prema kojoj se prije 5,33 milijuna godina odigrala velika poplava koja je ponovno napunila Sredozemno more. Ova poplava je prekinula mesinsku krizu saliniteta nastalu usred velikog isušivanja Sredozemnog mora - koje je do tada bilo odvojeno od Atlantika zbog zatvaranja gibraltarskog tjesnaca - čime je započelo geološko razdoblje Zanklij. Pojam se skovala Maria Bianca Cita 1972. tokom projekta bušenja dubokih mora kada je napisala znanstveni rad koji istražuje prijelaz između  Mesina i Zanklija u Sredozemlju.

Prema ovoj teoriji, voda iz Atlanskog oceana je ponovno napunila kontinentalno more preko gibraltskog tjesnaca. Mediteranski bazen je time poplavljen u razdoblju koje je trajalo između nekoliko mjeseci do dvije godine (e.g. Roveri et al., 2008). 
Razine more u bazenu su možda rasle i po 10 metara dnevno (npr. Garcia-Castellanos et al., 2009).
Na temelju erozija sačuvanih do danas ispod sloja Pliocena, ovi autori procjenjuju da je voda tekla u tu regiju brzinom i do 108&nbsp;m3/s, što je oko 1000 puta više od današnje Amazone. Studije ukazuju da je more iz Atlantika teklo na razmjerno postepen način, te da nije tvorilo iznenadan vodopad.

## U popularnoj kulturi
Nagrađena nagradom Hugo, priča Vrijeme, koju je napisao Randall Munroe kao dio webstripa xkcd, je smještena u hipotetsku budućnost u kojoj se ponavlja Zanklijska poplava. U priči, dvoje ljudi živi na isušenom mediteranskom bazenu primjeti iznenadan porast mora.

Julian May je napisao SF književni serijal *[[Saga of Pliocene Exile]]* kada nekoliko ljudi iz budućnosti putuje natrag u prošlost u vrijeme Pliocena te nailaze na ovu poplavu pošto se bazen opet puni.

## Povezano
* Teorija o potopu Crnog mora
* Paratetis

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Latin Quarter (film)

***Latin Quarter*** () je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1945. godine u režiji Vernona Sewella. Predstavlja drugu po redu adaptaciju drame  *L'Angoisse* francuskih pisaca Pierrea Millsa i C. Vylarsa, koju je  Sewell već bio adaptirao 1934. godine u kratkom filmu *The Medium* in 1934. Protagonist, koga tumači Derek de Marney je pariški skulptor čija ljubavnica (čiji lik tumači Joan Greenwood) nestane, a za što on krivi njenog ljubomornnog i mentalno nestabilnog muža (čiji lik tumači Beresford Egan). Radnja prikazuje kako se, u nastojanju da otkrije njenu sudbinu, koristi uslugama spiritističkog medija.

Sewell je isti predložak koristio u još dva filma - *[[Ghost Ship (1952 film)|Ghost Ship]]* 1952. i *[[House of Mystery (1961 film)|House of Mystery]]* 19651. godine.

## Uloge
* Derrick De Marney ... Charles Garrie
* Beresford Egan ... Anton Minetti
* Joan Greenwood ... Christine Minetti
* Frederick Valk ... Dr. Ivan Krasner
* Sybille Binder ... Mme. Cordova
* Joan Seton ... Lucille Lindbeck
* Lily Kann ... Maria
* Valentine Dyall ... Policijski prefekt
* Gerhard Kempinski ... Narednik
* Espinosa ... Upravnik baleta
* Margaret Clarke ... Upravnica baleta
* Bruce Winston ... Jo-Jo
* Anthony Hawtrey ... Specijalist
* Martin Miller ... Nadzornik mrtvačnice

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Va (država)

**Va** (Va: *Meung Vax*; ; burm.: ဝပြည်နယ်) je autonomna administrativna jedinica i nepriznata *de facto* nezavisna država u istočnom Mjanmaru (Burmi). Glavni grad je Pangkam. Država Va je proglašena 1989. godine, ali vlada Mjanmara je ne priznaje i zvanično njenu teritoriju tretira kao deo države Šan. Ima 558.000 stanovnika i nastanjena je narodom Va, koji je austroazijskog porekla. 

Država Va se sastoji iz dva međusobno odvojena dela, od kojih se jedan nalazi uz granicu sa Kinom, a drugi uz granicu sa Tajlandom. Iako vlada Mjanmara ovu državu ne priznaje, odnosi Mjanmara i države Va bazirani su na faktičkoj mirnoj koegzistenciji, s obzirom da država Va priznaje nominalni suverenitet Mjanmara nad svojim područjem. Zvanični jezik države Va je kineski. Ujedinjena armija države Va ima oko 30.000 vojnika i često je bila saveznik mjanmarske armije u sukobu sa šanskim nacionalistima.
Ten North Frederick

***Ten North Frederick*** je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1958. godine u režiji Philipa Dunnea. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Johna O'Hare. Protagonist, čiji lik tumači Gary Cooper, je Joseph Chapin, bogati poslovni čovjek koga njegova politički ambiciozna supruga (čiji lik tumači Geraldine Fitzgerald) potakne da se natječe za mjesto viceguvernera, ali čiju kampanju torpediraju skandali koje su izazvala njegova "problematična" djeca. Radnja prikazuje kako slomljeni Chapin utjehu traži u alkoholu prije nego što upozna kćerinu najbolju prijateljicu (čiji lik tumači Suzy Parker) sa kojim će započeti ljubavnu vezu. *Ten North Frederick* je prilikom produkcije imao problema sa castingom, kao i sa Diane Varsi (koja tumači lik Josephove kćeri Ann), koja je na setu doživjela slom života i neko vrijeme morala biti hospitalizirana. Nakon premijere su kritike uglavnom bile loše. Usprkos toga je na filmskom festivalu u Locarnu osvojio Zlatni leopard.

## Uloge
* Gary Cooper ... Joseph Chapin 
* Geraldine Fitzgerald ... Edith Chapin 
* Diane Varsi ... Ann Chapin
* Ray Stricklyn ... Joby Chapin  
* Suzy Parker ... Kate 
* Tom Tully ... Mike Slattery 
* Philip Ober ... Lloyd Williams
* Stuart Whitman ... Charley Bongiorno
* Linda Watkins ... Peg Slattery
* Barbara Nichols ... Stella

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Steve Cochran

**Steve Cochran** (25. maj 1917 – 15. jun 1965) bio je američki filmski, televizijski i teatarski glumac. Glumom se počeo profesionalno baviti u Hollywoodu početkom 1940-ih, pri čemu su mu specijalnost postale uloge "tvrdih momaka", a od kojih je najpoznatija ona u zatvorskom filmu *[[Inside the Walls of Folsom Prison]]*.

Cochran je umro od akutne upale pluća na vlastitoj jahti; njegovo truplo je prevezeno na kopno tek deset dana kasnije, jer nijedna od tri pomoćnice sa kojima je pošao na krstarenje nije znala upravljati brodom te su se spasile tek kada su jahtu morske struje dovele do luke Champerico u Gvatemali. Neobične okolnosti njegove smrti su izazvale špekulacije o mogućem ubistvu u tadašnjim medijima.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*  B-movie celebrity profile for Steve Cochran
Ghost Ship (film, 1952)

***Ghost Ship*** () je britanski crno-bijeli horor film snimljen 1952. godine u režiji Vernona Sewella. Predstavlja adaptaciju drame *[[L'Angoisse]]* francuskih autora Celije de Vilyars i Pierrea Millsa, i to treću po redu koju je režirao sam Sewell (računajući kratki film *Medium* iz 1934. godine te triler *[[Latin Quarter (film)|Latin Quarter]]* iz 1945. godine). Protagonisti, koje tumači bračni par Hazel Court i Dermot Walsh, su mladenci koji su kupili luksuznu jahtu, ali u čijem uživanju ih spriječavaju zastrašujući fenomeni koji sugeriraju opsjednutost duhovima. Radnja prikazuje kako u tu svrhu angažiraju paranormalnog istražitelja (čiji lik tumači Hugh Burden). Film je sniman uz nizak budžet, pri čemu je za brodske scene Sewellu poslužila njegova privatna jahta u La Mancheu. Godine 1961. je Sewell isti predložak iskoristio i za film House of Mystery.

Usprkos sličnosti teme, Ghost Ship nema neposredne veze sa istoimenim američkim filmom iz 2002. godine.

## Uloge
* Dermot Walsh – Guy
* Hazel Court – Margaret
* Hugh Burden – Dr. Fawcett
* John Robinson – Mansel
* Joss Ambler – Upravnik suhog doka
* Hugh Latimer – Peter
* Mignon O'Doherty – Mrs. Manley
* Laidman Browne – Mrtvozornik
* Meadows White – Radnik u suhom doku
* Pat McGrath – Bert
* Gordon Bell – Gost

## Literatura

* AMG. (n.d.). Ghost Ship| Cast Information. Retrieved November 28, 2010, from Fandango: www.fandango.com/ghostship_v19646/cast
* Adams, L. (n.d.). Ghost Ship (1952). Retrieved November 28, 2010, from IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0044656/

## Vanjske veze
*
Državni zatvor Folsom

**Državni zatvor Folsom** () je kaznionica kojom upravlja američka savezna država Kalifornija, a koja je smještena oko 30&nbsp;km sjeveroistočno od glavnog grada Sacramenta. Otvoren je 1880. godine, te predstavlja drugi najstariji zatvor u državi (iza San Quentina). Također je poznat kao prvi zatvor u svijetu u koga je instalirala elekstrična struja, a što je omogućilo da se od 1895. do 1937. izvrši 93 pogubljenja električnom stolicom.

Folsom je jedan od najpoznatijih zatvora u popularnoj kulturi, i to djelomično zahvaljujući velikom broju hollywoodskih filmova koji su u njemu imali smještenu radnju. Jedan od njih, *[[Inside the Walss of Folsom Prison]]*, je mladog Johnnyja Casha inspirirao da napiše pjesmu *[[Folsom Prison Blues]]* koja je 1955. postala veliki hit i omogućila mu karijeru. Cash je istu pjesmu otpjevao 1968. godine na znamenitom koncertu za zatvorenike (ovjekovječenom u albuimu *[[At Folsom Prison]]*).

## Vanjske veze

*
* California Department of Corrections and Rehabilitation: official website
*''Code of Silence''  documentary film
*Folsom Embodies California's Prison Blues&nbsp;– August 13, 2009 NPR story
*"Folsom Prison Boasts A Rich History Spanning One Hundred Thirty Years ." California Department of Corrections and Rehabilitation
* Folsom Prison Views 1893-1908 at The Bancroft Library