open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kanuku (masiv)

**Kanuku** je planinski masiv na jugozapadu Gvajane u Regiji Gornji Takatu-Gornji Essequibo. 

## Karakteristike
Najviša planina masiva je Kanuku visoka 1,067 metara.

Planine masiva smještene u srcu tropske savane obrasle su prašumom,  su stanište je brojnih divljih životinja. 
U masivu živi najviše vrsta  šišmiša na svijetu (89). 
Masiv je jedno od rijetkih područja na kontinentu gdje se rijetke vrste sa Gvajanskog štita miješaju sa ugroženim amazonskim.
Po šumama masiva živi 53% svih poznatih vrsta ptica u Gvajani, i oko 70% svih sisavaca pronađenih u Gvajani. 

Gvajanska vlada je 2011. površinu od 611,000 hektara proglasila zaštićenim područjem.
U masivu izviru rijeke Takutu (zapad) i Rupununi (istok)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Kanuku Mountains''
Rupununi (rijeka)

**Rupununi** je rijeka na jugu Gvajane duga 181 km lijeva pritoka Rijeke Essequibo.

## Hidrologija
Rijeka izvire u Masiv Kanuku na jugu Gvajane nedaleko od brazilske granice. Od tamo teče prema sjeveroistoku do ušća u Rijeku Essequibo kod sela Apoteri.

Za kišne sezone vode joj se spajaju sa rijekom Takutu i preko nje sa slivom Amazone.

Porječje rijeke prostire se na površini od 23,684 km² po Regiji Gornji Takatu-Gornji Essequibo.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rupununi''
Povelje bana Tvrtka I Vlatku Vukoslaviću Hrvatiniću

**Povelje bana Tvrtka Vlatku Vukoslaviću** su skupina od tri dokumenta skoro istog sadržaja koje su nakon smrti bana Stjepana II Kotromanića izdali zajedno Stjepanov brat knez Vladislav, njegova žena kneginja Jelena, ban Tvrtko i njegov brat knez Vuk. Izdavanju povelje bilo je prisutno dvanaest svjedoka, članova bosanskog sabora. Ovom poveljom je riješena molba Vlatka Vukoslavića, sina Vukoslava Hrvatinića. Vlatko se osjećao ugrožen od braće koju je ban Stjepan II, jer su bili u njegovoj službi, više privilegirao nego njega, pa traži da mu se potvrde povlastice koje je uživao još njegov otac Vukoslav, na osnovu povelje bana Stjepana II iz 1326. god. Vlatko nije služio na dvoru kod Stjepana i to je bio razlog zbog kojega su braća htjela osporiti njegov posjed. 

Vlatko nije bio zadovoljan ovom poveljom, jer nisu bile navedene tačne granice posjeda u djedovini Hrvatinića. Dijak Dražeslav je napisao novu povelju istog sadržaja, sa precizno definisanim posjedima. Vidi se da Vlatkova djedovina nije osobito velika, ima svega devet sela u Ključu, Zemuniku i Vrbanji, i prvenstveno tvrđavu Ključ. Vlatko je uspio također izmamiti od Tvrtka obećanje da niko neće primati njegove ljude, pa ni sam ban ako ga napuste.

Godine 1354. umro je knez Vladislav, Tvrtkov otac pa se Vlatko pribojao da mu neće vrijediti stare povelje. Državne poslove preuzela je kneginja Jelena. Otišla je u Ugarsku s mlađim sinom Vukom i po povratku sazvala sabor ili stanak u Milima, na kojem su predstavnici Donjih Kraja, Zagorja i Humske zemlje, a odsutni vlastela Usore, Soli, Trebotića i Uskoplja. Tom prilikom kneginja Jelena i ban Tvrtko izdali su i treću povelju Vlatku, sa prisutnom vlastelom iz navedenih oblasti. Ban Vuk je bio odsutan.   

Knezu Vlatku Vukoslaviću i njegovoj djeci zajamčen je svaki mir i lična sigurnost, dok god su živi. Imovina će im ostati u onom stanju i opsegu, u kojem su je imali u vrijeme smrti bana Stjepana II Kotromanića.
## Izvori
Gornji Demerara-Berbice

**Gornji Demerara-Berbice** je jedna od 10 regija Gvajane, koja se nalazi na istoku zemlje. 

## Karakteristike

Sa sjevera graniči sa regijama Arhipelag Essequibo-Zapadna Demerara, Demerara-Mahaica i Mahaica-Berbice sa zapada sa regijama Cuyuni-Mazaruni i Potaro-Siparuni sa kojim graniči i na jugu kao i sa Regijom Istočni Berbice-Corentyne sa kojom graniči i na istoku.

Prostire se na površini od 17,040 km², na kojoj živi 39,992 stanovnika

Administrativni centar regije je grad Linden koji ima 28,674 stanovnika.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Region 10 – Upper Demerara-Berbice''
Linden, Gvajana

**Linden** je grad od 28,674 stanovnika na sjeveroistoku Gvajane u Regiji Gornji Demerara-Berbice u kojoj je administrativni centar.

Linden je drugi po veličini grad nakon Georgetowna i najveći industrijski centar u zemlji.
## Karakteristike
Grad se prostire duž rijeke Demerare na nadmorskoj visini od 48 metara, udaljen 108 km sjeverno od od Georgetowna.

## Historija
Linden je nastao 1971. kad su se ujedinili dotadašnji gradovi *Mackenzie*, *Wismar* i *Christianborg*.
Oni su izrasli su oko velikog industrijskog kompleksa za transport i preradu boksita u aluminij kog je 1917. podigla kanadska kompanija *Demerara Bauxite*. 
Ona je nakon nezavisnosti  nacionalizirana i prezvana u *Guyana Bauxite Company*.

*Christianburg* je izrastao kao naselje nizozemskih plantažera šećerne trske krajem 18. vijeka.
*Wismar* je nastao kao luka krajem 19. vijeka za transport putnika parobrodom iz Georgetowna u unutrašnjost zamlje.
*Mackenzi* je nastao 1913. na suprotnoj obali rijeke kao luka za prihvat prekooceanskih brodova, kad je u okolici pronađen boksit.
Prije nego što je pronađen boksit Christianburg je bio administrativni centar toga kraja, i najveće naselje, ali kad je počela eksploatacija boksita puno se novih stanovnika naselilo pa je Mackenzi postao veći.

## Privreda i transport
Linden je i danas industrijski i rudarski grad. Kompleks za preradu boksita je 2007. preuzela kineska kompanija *Bosai*, a 2020. je proglašen nacionalnim spomenikom.

Cestom je spojen sa Georgetownom a ima i mali aerodrom (ICAO: **SYLD**)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Linden'' (na portalu Encyclopædia Britannica)
Pacaraima (masiv)

**Pacaraima**  (portugalski: *Serra de Pacaraima*, španjolski: *Sierra de Pacaraima*) je planinski masiv u centru Gvajanskog štita u Brazilu, Venezueli i Gvajani.

## Karakteristike
Planine Pacaraime se protežu u dužini od nekih 400 km od istoka prema zapadu, i označavaju granice između Brazila i jugoistočne Venezuele, te između Brazila i jugozapadne Gvajane. 

Masiv Pacaraima je vododjelnica sliva rijeke Orinoco na sjeveru i sliva Amazone na jugu. 
Najviša planina u masivu je Roraima koja ima 2,772 metara.  

Rijeke koje izviru na padinama masiva, prelijevaju se preko rubova litica u spektakularnim vodopadima, kao što je Vodopad Kaieteur u Gvajani.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Pacaraima Mountains'' (na portalu Encyclopædia Britannica) {en icon}}
Kaieteur

**Kaieteur** je vodopad na rijeci Potaro u sredini Gvajane u Regiji Potaro-Siparuni. 

## Karakteristika

Nakon strmog pada od 226 metara preko ruba vapnenačke litice, vodopad je izdubio klanac, dug 8 km, koji se spušta još 25 metara. 

Kaieteur je na vrhu širok od 90 do 105 metara, sa njega se u jednom mlazu obrušava 663 m³/s vode.

Vodopad je najspektakularniji dio *[[Nacionalni park|Nacionalnog parka]] Kaieteur* (osnovanog 1930.) Malobrojni turisti najčešće 
posjećuju to mjesto tako da iznajmne avion u Georgetownu, ali ima i onih koji do njega dođu čamcima po rijeci ili 
terencima po lošim putevima. 

Do vodopada je od evropljana prvi stigao britanski geolog *Barrington Brown* 1870.

663 m³/s

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Kaieteur Falls'' (na portalu Encyclopædia Britannica) {en icon}}
Potaro (rijeka)

**Potaro** je rijeka u sredini Gvajane duga 225 km lijeva pritoka Rijeke Essequibo.

## Hidrologija

Rijeka izvire u Masivu Pacaraima u sredini Gvajane nedaleko od brazilske granice. Od tamo isprva teče sedamdesetak km prema jugoistoku do spektakularnog Vodopada Kaieteur. Nakon njega teče prema sjeveroistoku do ušća u Rijeku Essequibo 15&nbsp;km nizvodno od slapova *Tumatumari*.

Na tim slapovima je britanska kompanija Consolidated Goldfields, 1950-ih izgradila prvu hidroelektranu u Gvajani snage 1500 KW, radi ispiranja zlata. Ta hidroelektrana trenutačno ne radi.

Porječje rijeke prostire se na površini od 6,842 km² po Regiji Potaro-Siparuni.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Potaro River'' (na portalu Mapcarta)
Boa Vista, Roraima

**Boa Vista** je grad od 426,590 i općina 436,591 od stanovnika. na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Roraima u kojoj je administrativni centar

## Geografija

Grad se prostire duž zapadne obale Rijeke Branco (pritoke Rio Negra), udaljen 220 km južno od granice sa Venezuelom.
## Historija
Boa Vista je osnovana 1890. kao pogranični garnizon, uz koji je izraslo naselje koje je 1926. dobilo status grada 1926. 
Od 1943. Boa Vista je administrativni centar isprva teritorije a od 1990. savezne države Roraima.

Grad i njegova općina su odavno potencijalno bogati, ali su zbog izoliranosti ostali relativno siromašni i nerazvijeni. 
Okolica bogata rudama, je rudarski kraj u kom se iskapaju dijamanti, zlato, boksit i kasiterit. Uz to su i tropske šume davele su puno mogućnosti za eksploataciju.

Danas je nakon otkrića nafte situacija bitno drugačija, jer je Boa Vista izrasla u industrijski grad u kom se prerađuje nafta i proizvodi bioetanol od išećerne trske i kasave. Pored tog je grad razvijene metalurške i industrije građevinskog materijala. Grad sa velikom termoelektranom, a 1975. i telekominkacijskim tornjem. 
## Transport
Do njegove luke mogu doploviti brodovi plićeg gaza iz 740&nbsp;km udaljenog Manausa na Amazoni. 
Kako je udaljena 4,194&nbsp;km od glavnog grada Brasilije ima i *Internacionalni [[aerodrom]] Atlas Brasil Cantanhede* (IATA: *BVB*, ICAO: **SBBV**)

Asfaltnim cestama povezan je sa gradovima u svojoj državi na sjeveru, i udaljenim gradovima na jugoistoku.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Prefeitura Boa Vista'' (službene stranice)
Sada

**Sada** se može odnositi na:

* , naselje u županiji Pest, Mađarska
* Sada, Torino, naselje u provinciji Torino, Italija
* Sada (Jemen), grad u muhafazi Sada, Jemen
Duduk

**Duduk** je stoljećima star drveni duvački instrument koji se sastoji od tri dijela: tijela, široke i ravne duple trske i kopče. Karakteriše ga topao, mekan, blago nazalan zvuk. Instrument je tradicionalno napravljen od drveta šljive ili kajsije i premazan lanenim ili maslinovim uljem. Nakon što se osuši, majstori izbuše nekoliko rupa u prednjem dijelu tijela i jednu rupu u stražnjem dijelu. Veličine, broj rupa i korišteni materijali razlikuju se ovisno o regiji. Spada u kategoriju aerofona, koja uključuje slične instrumente:
* balaban koji se svira u Azerbejdžanu  i Iranu 
* duduki uobičajen u Gruziji 
* jasti alaban u Dagestanu
* mej u Turskoj 
* Hichiriki (Japan) 
* Piri (Koreja) 
* Guanzi (Kina)
* Kamis Sirnaj (Kirgistan)

## Nematerijalna svjetska baština
Sviranje na balabanu ili meju nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa. Prvi put je postavljen pod nazivom - duduk i njegova muzika, na zasjedanju Međuvladinog komiteta za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa koje je održano od 4. do 8. novembra 2008. god. u Istanbulu, u Turskoj, po zahtjevu Armenije.

Balaban igra značajnu ulogu u muzičkim kulturama Azerbejdžana i Turske i obično se koristi kao solo ili prateći instrument na narodnim feštama, svadbama i koncertima. Kao zajednički element nematerijalnog kulturnog nasleđa u te dvije zemlje, pod imenom balaban/mej, po drugi put se našao na osnovu odluke o upisu istog komiteta na zasjedanju održanom od 5. do 8. decembra u Cresta Mowani, u Bocvani. god.
Osvjetljavanje pisanih djela

**Osvjetljavanje knjiga** je stoljetna dekorativna umjetnost koja se prakticira na stranicama rukopisa, kaligrafskih tekstova, samostalnih umjetničkih djela i minijatura. Glavna komponenta je zlatni list ili zlatna boja, a oboje zahtijevaju specifična znanja i tehnike. Koriste se i prirodni pigmenti, a posljednjih godina su rasprostranjene sintetičke boje, poput akvarela. Boje, uzorci i motivi koji se koriste imaju simbolična značenja. Metode iluminacije koriste se i u restauraciji davno nastalih antičkih rukopisa i folija.

U Osmanskom carstvu su iluminirani i ilustrovani rukopisi naručivali sultan ili dvorski administratori. U palači Topkapi, ove rukopise stvarali su umjetnici koji rade u nakkashaneu, zvaničnoj radionici minijaturista i iluminatora, osvjetljavajući i vjerske knjige i nereligijska djela.

Umjetnost iluminacije se prenosi kroz formalno i neformalno obrazovanje, uključujući univerzitete, akademije, istraživačke centre, te javne i privatne radionice.

Osvjetljavanje knjiga nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa čovječanstva kao zajednički element nematerijalnog kulturnog nasleđa u Azerbejdžanu, Iranu, Uzbekistanu, Tadžikistanu i Turskoj. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju koje je održano od 5. do 8. decembra 2023. u Cresta Mowani, u Bocvani.
Tradicija maslina u Turskoj

**Maslinarstvo u Turskoj** se zasniva na tradicionalnom znanju i iskustvu o idealnim karakteristikama tla, Klimaklime i đubriva. Odnosi se na sve faze uzgoja: sađenje, rezidbu, gnojenje, branje, berbu i preradu divljih maslina, zvanih delis. Masline se sade i beru prema narodnom kalendaru, a nekoliko rituala, festivala i društvenih običaja, kao što su narodne igre, takmičenja i gozbe, obilježavaju početak i kraj sezone berbe.

Neke masline namjerno se ostavljaju neobranim, da ih beru siromašni ljudi.

Uzgoj maslina i proizvodnja maslinovog ulja veže se uz čovječanstvo kroz gotovo cijelu istoriju ljudskog roda. Stablo masline je bilo rasprostranjeno širom Mediterana i utkano je u mitologiju i istoriju mnogih zemalja. 
## Nematerijalna svjetska baština
Tradicionalna znanja, metode i prakse vijekovima su se prenosili u porodicama i selima, usmeno i učešćem u povezanim običajima. Tradicionalni uzgoj maslina u Turskoj nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa. Odluku je donio Međuvladinog komiteta za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju koje je održano od 5. do 8. decembra u Cresta Mowani, u Bocvani. god.
Čiprovački ćilim

**Čiprovački ćilimi** su ručno tkani dvostrani podni prostirači, proizvedeni u Čiprovcima, sjeverozapadna Bugarska. Ova tradicija tkanja nastala je u 17. stoljeću. Do 1868. godišnja proizvodnja premašivala je 14.000 m2. Ubrzo su se žene iz okoline Čiprovaca udružile i 1896. bilo je gotovo 1400 tkalja. Mještani su 1920. osnovali društvo tkača, prvo takve vrste u zemlji.

Ćilimarstvo je duboko uklopljeno u društveni i kulturni život stanovništva. Najpoznatiji oblici ornamentike reproduciraju se u cijeloj zajednici i čak čine grb grada. Mještani Čiprovaca ponosni su na svoje ćilime i to ističu na svakom koraku – od zastava na ulici, zgradi opštine do muzeja s posebnom postavkom posvećenom ćilimu. Proces prenošenja znanja odvija se neformalno sa starijih članica porodice na mlađe, često dok rade zajedno na ćilimima.

Ćilimi iz Čiprovaca i oni iz Pirota u Srbiji po mnogo čemu su slični. Ta dva mjesta dijeli samo Stara planina. Trgovci iz Čiprovaca stoljećima su odlazili u Pirot, gdje su prodavali svoje ćilime. Zbog toga mnogi vjeruju da je pirotski ćilim nastao po ugledu na čiprovački.

## Nematerijalna svjetska baština
Ćilimi su se posebno pravili za svakog muškarca. Kad bi pošao negdje u svijet, sve vrijeme nosio bi ga sa sobom. Njime bi se pokrivao i time se štitio i čuvao od zlih sila. Ćilim bi ga uvijek vraćao kući.

Čiprovački ćilim  nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa. Odluku je donio Međuvladinog komiteta za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju koje je održano od 24. do 28. novembra u Parizu,
Megolo

**Megolo** ima više značenja:

* Megolo di Cima, Verbano-Cusio-Ossola
* Megolo di Fondo, Verbano-Cusio-Ossola
* Megolo di Mezzo, Verbano-Cusio-Ossola
Branco (Rio Negro)

**Branco** je rijeka na sjeveru Brazila duga 775 km lijeva pritoka Rio Negra.

## Hidrologija

Branco se formira tridesetak km uzvodno od grada Boa Vista na sjeveru Brazila sutokom rijeka Uraricoera i Takutu. 
Uraricoera izvire u Masivu Parima na granici sa Venezuelom, a Takutu izvire u Masivu Pacaraima na granici sa Gvajanom.
Od tamo teče prema jugozapadu uz brojne meandre i rukavce do ušća uzvodno od Manausa

Branco je plovan za brodove plićeg gaza od ušća do Boa Viste, iako je u gornjem toku zbog brzaka plovidba otežana a za suše gotovo nemoguća.

Sliv rijeke prostire se po površini od 187,540 km², to je 78% Savezne države Roraima.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Branco River'' (na portalu Encyclopædia Britannica)
Uraricoera

**Uraricoera** je rijeka na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Roraima duga 500 km koja zajedno sa rijekom Takutu formira rijeku 
Rijeke Branco (pritoku Rio Negra).

## Hidrologija
Uraricoera izvire u Masivu Parima na granici sa Venezuelom. Od tamo teče prema istoku do sutoka sa Takutuom kod grada Boa Vista tridesetak km uzvodno.

Porječje rijeke prostire se na površini od 49.630 km² po Državi Roraima.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Uraricoera River'' (na portalu Mapcarta)
Saint-Laurent-du-Maroni (arondisman)

**Arondisman Saint-Laurent-du-Maroni** je jedan od 3 arondismana Francuske Gvajane, koja se nalazi na zapadu zemlje. 

## Karakteristike

Sa sjevera graniči sa Atlantskim oceanom, sa zapada sa Surinamom, sa juga sa Brazilom i sa istoka sa arondismanima Cayenne i Saint-Georges.

Arondisman ima površinu od 40,945 km², na kojoj živi 96,306 stan.

Administrativni centar arondismana je grad Saint-Laurent-du-Maroni koji ima 49,173 stanovnika

Administrativno je podjeljen na 8 općina, to su; Apatou, Awala-Yalimapo, Grand-Santi, Mana, Maripasoula, Papaïchton, Saint-Laurent-du-Maroni i Saül.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Arrondissement de Saint-Laurent-du-Maroni (9732) ''
Kopačkata

**Kopačkata** ili kopačka (makedonski: kопачка) je dinamično tradicionalno makedonsko kolo koje se pleše u području Pijanec, istočna Makedonija.

## Nematerijalna svjetska baština
Oro Kopačka izvorno je nastalo u selu Dramče u okolini Delčeva (oblast Pijanec). Popularizovao ga je makedonski folklorni ansambl Tanec i Atanas Kolarovski, koji je podučavao druge makedonske koreografe, a 1956, na gostovanju u Sjedinjenim Američkim Državama umijeće je prenio i tamošnjim koreografima.
### Koreografija
Kopačka se igra uz pjesmu. Sastoji se iz dva dijela različitog ritma — sporog i brzog, koji su dobili imena prema počecima pjesama koje ih prate — „Dimna Juda, Mamo” i „Derviško Viško, Mome”. Spori dio oponaša hod, dok brzi dio ima šest figura kojima se oponašaju poljoprivredni poslovi: kopanje, vršidba, okopavanja zemlje i sl.

Prema tradiciji, kopačku igraju samo muškarci, osam do deset igrača. U početnoj poziciji igrači stoje u polukrugu, jedan pored drugog, lica okrenutog prema centru kruga. Težina tijela je na lijevoj nozi koja je spremna za skok, a desna noga prstima dodiruje zemlju. Tokom igre, igrači drže jedan drugog za pojaseve. Ruke su ukrštene — lijeva ruka jednog preko desne ruke susjednog igrača, kako bi osigurali stabilnost dok se njihovi pokreti ubrzavaju. Vođa ora (kolovođa) često u desnoj ruci vrti maramicu. Krajnji igrač može zataknuti palac u pojas ili slobodnu ruku držati iza leđa. Oro započinje sporim dijelom, laganim hodom, a zatim se mijenja u brzi dio u kom su koraci sitni i precizni, praćeni bržim koracima i lupanjem nogu. Položaj tijela je ponosno uspravan, ali opušten. Ritam ora je 2/4.

Ključne uloge imaju kolovođa, koji započinje igru, posljednji igrač i igrač u sredini, koji djeluje kao uporište, uravnotežujući lijevu i desnu stranu polukruga. Novi igrači uče koreografiju tako što zauzimaju posljednje mjesto u polukrugu, približavajući se kolovođi kako njihova vještina napreduje.

Danas ga rekreativno igraju i muškarci i žene u mješovitim redovima, s tim što spori dio ponekad igraju odvojeno.

Kopačkata se nalazi na UNESCO-voj Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa. Odluku je donio Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 24. do 28. novembra u Parizu.

## Izvori
Cayenne (arondisman)

**Arondisman Cayenne** je jedan od 3 arondismana Francuske Gvajane, koji se nalazi u sredini zemlje. 

## Karakteristike

Sa sjevera graniči sa Atlantskim oceanom, sa zapada sa Arondismanom Saint-Laurent-du-Maroni i sa juga i istoka sa Arondismanom Saint-Georges.

Arondisman ima površinu od 42,589 km², na kojoj živi 188,827 stan.

Administrativni centar arondismana je grad Cayenne koji ima 65,956 stanovnika

Administrativno je podjeljen na 10 općina, to su; Cayenne, Iracoubo, Kourou, Macouria, Matoury, Montsinéry-Tonnegrande, Remire-Montjoly, Roura, Saint-Élie i Sinnamary.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Arrondissement de Cayenne (9731)''
Tanner Buchanan

**Taner Emanuel Bjukenen**​ (; 8. prosinca, 1998. u Lima, Ohio), američki je filmski i televizijski glumac.

## Filmografija
### Film
*2011: *[[Untitled Jeff and Jackie Filgo Project]]* ... Jimmy
*2013: *[[Jake Squared]]* ... Sammy	
*2015: *[[The Heyday of the Insensitive Bastards]]* ... Bobby Bell
*2017: *[[Anything (film)|Anything]]* ... Jack Sachman	
*2019: *[[Max Winslow and the House of Secrets]]* ... Connor Lawson	
*2019: *[[Sinister Seduction]]* ... Dylan Warren	
*2020: *[[Chance (2020 film)|Chance]]* ... Colton	
*2021: *[[He's All That]]* ... Cameron Kweller	
*2022: *[[The Hyperions]]* ... Apollo

### Televizija
*2010: *[[Modern Family]]* ... Kid #2		
*2012: *[[The Real St. Nick]]* ... Cynical Kid	
*2013: *[[Grey's Anatomy]]* ... Lucas	
*2013: *[[Major Crimes (TV series)|Major Crimes]]* ... Michelle Brand	
*2013: *[[Ghost Ghirls]]* ... Hero	
*2013–2014: *[[The Goldbergs (2013 TV series)|The Goldbergs]]* ... Evan Turner	
*2014: *[[Growing Up Fisher]]* ... Slade	
*2014: *[[Mixology]]* ... Young Dom	
*2015: *[[Girl Meets World]]* ... Charlie Gardner	
*2015–2019: *[[Game Shakers]]* ... Mason Kendall	
*2016: *[[The Fosters (American TV series)|The Fosters]]* ... Jack Downey	
*2016–2018: *[[Designated Survivor]]* ... Leo Kirkman	
*2017: *[[Fuller House]]* ... Chad Brad Bradley	
*2018: *[[The Goldbergs: 1990-Something]]* ... Mike Stamm	
*2018–2025: *[[Cobra Kai]]* ... Robby Keene	
*2020: *[[Deputy (TV series)|Deputy]]* ... Brendan

## Reference

## Vanjske veze

*
Proizvodnja drvenih dječjih igračaka Hrvatskog Zagorja

**Proizvodnja drvenih dječjih igračaka Hrvatskog Zagorja** su tradicionalni hrvatski proizvod nastao u 19. stoljeću u Zagorju. Tradiciju su započeli mještani uz hodočasnički putu do Marijanskog svetišta Gospe Snježne u Mariji Bistrici u Hrvatskom zagorju u sjevernoj Hrvatskoj razvili su tehniku tradicionalne izrade dječjih drvenih igračaka koja se danas prenosi generacijama. Središta izrade su mjesta Bistrički Laz, Stubički Laz, Gornja Stubica, Marija Bistrica, Tugonica i Turnišće.

Muškarci sijeku meko drvo vrbe, lipe, bukve ili javora i suše, tešu, sijeku i rezbare tradicionalnim šablonskim alatima. Žene iza toga nanose ekološki prihvatljive boje  (najčešće boje su crvena, plava, bijela i žuta) improvizacijskim cvjetnim ili geometrijskim uzorcima, slikajući "iz mašte".

Drvo se posiječe, suši, teše  i oblikuje pomoću šablona.a, koja je i tradicionalna za drvene igračke. Igračke se prodaju na crkvenim svečanostima, sajmovima, na tržnicama, a najviše u svetištu u Mariji Bistrici.

Izrađuju se mnogobrojne igračke različitog oblika: frule, tamburice, automobili, sićušni namještaj, plesačice koje se vrte, konji koji skaču i ptice koje lepršaju. Danas izrađene igračke gotovo su identične onima od prije 100 godina, iako ne postoje dvije potpuno iste igračke, zahvaljujući ručnom proizvodnom procesu.

## Nematerijalna svjetska baština
Proizvodnja drvenih dječjih igračaka Hrvatskog Zagorja nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog svjetskog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Hrvatskoj. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 28. septembra do 2. oktobra 2009. u Abu Dabiju u Ujedinjenim Arapskim Emiratima

## Izvori
Saint-Georges (arondisman)

**Arondisman Saint-Georges** je jedan od 3 arondismana Francuske Gvajane, koji se nalazi na zapadu zemlje. 

## Karakteristike

Sa sjevera graniči sa Atlantskim oceanom, sa zapada sa arondismanima Cayenne i Saint-Laurent-du-Maroni i sa juga i istoka sa Brazilom.

Arondisman ima površinu od 25,560 km², na kojoj živi 7,307 stan.

Administrativni centar arondismana je grad Saint-Georges koji ima 4,303 stanovnika

Administrativno je podjeljen na 4 općine, to su; Camopi (2,146), Ouanary (266), Régina (844) i Saint-Georges (4,303)
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Arrondissement de Saint-Georges (9733)''
Saint-Georges

**Saint-Georges** je grad od 4,303 stanovnika na sjeverozapadu Francuske Gvajane.

Od oktobra 2004. je administrativni centar novog arondismana Saint-Georges koji ima 7,307 stan.

## Geografija
Saint-Georges se prostire duž lijeve (zapadne) obale rijeke Oyapock, na granici sa Brazilom, preko puta grada Oiapoque, udaljen 189 km jugoistočno od Cayenna i oko 80 od Atlanskog oceana.

## Historija

Prve ekspedicije došle su do tog dijela Gvajane krajem 17. vijeka, tad su se Englezi i Nizozemci  pokušali naseliti.
Francuzi su 1721. osnovali koloniju Oyapock i 1725.; podigli utvrdu Saint-Louis za obranu od Portugalaca. 
Jezuiti su osnovali misiju koja je djelovala od 1733..do 1740. kad je razorena utvrda Saint-Louis i uništena kolonija.

Francuzi su se vratili u Oyapock 1749. i obnovili utvrdu, prva plantaža na polderima *Montagne d’Argent* podignuta je 1776.

Novi val francuske kolonizacije počeo je u 19. vijeku, kad je 1852. osnovana kažnjenička kolonija Montagne d'Argent, a nakon nje 1853. i kolonija Saint-Georges koja je zatvorena 1865.
Općina je osnovana 1946., sve do 1969. naselje se zvalo Oyapoc, tad mu je ime promjenjeno u Saint-Georges .

Mali aerodrom je podignut 1968., on se danas koristi samo za hitne medicinske slučajeve i druge izvanredne situacije.
Prvi i jedini most preko rijeke podignut je 2011..

Saint-Georges je danas granični prelaz sa carinom, policijom, trgovinama, malim hotelima i restoranima.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Saint-Georges'' 
* ''Mairie - Saint-Georges''
Koledarski carevi

**Kalijadski carevi** su ritualni i svečani obred koji se slavi 13. januara u selu Semežava, u oblasti Minska, Bjelorusija. Tipične beloruske proslave Nove godine odvijaju se prema julijanskom kalendaru i ispunjene su sa prepoznatljivim lokalnim izvođačkim umjetnostima.

U obredu učestvuje oko 500 muškaraca, od kojih je sedam izabrano za uloge "Kalijadskih careva", prema  nacionalnoj istorijsko-religijskoj drami "Car Maksimilijan". Prema legendi, prije Nove godine, vojnici i oficiri stacionirani u blizini sela odlazili su u kuće lokalnih stanovnika, pokazivali skečeve i za to primali poklone. Nakon što su vojnici premješteni na drugu lokaciju, tradiciju su nastavili lokalni mladi ljudi koji bi se obukli u kostime koje podsjećaju na vojne uniforme. Vremenom su ih počeli nazivati "carevima" (car Maksimilijan, car Mamaj i drugi).

Dodatni komični likovi u drami su starac i baba, koje glume dječak i djevojka, zaduženi za komunikaciju s publikom. Tokom drame, 'carevi' posjećuju kuće neudatih devojaka kako bi izveli komične predstave i primili lijepe želje i nagrade.

## Nematerijalna svjetska baština
Koledarski carevi nalaze se na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog svjetskog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Bjelorusiji. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 28. septembra do 2. oktobra 2009. u Abu Dabiju u Ujedinjenim Arapskim Emiratima

## Izvori

## Vanjske veze
* Video na You Tube
Proljetni obred Jurauskog Karahoda

**Proljetni ritual Jurauska Karahoda** obavljaju mještani sela Pahost na dan svetog Đurđa, prema julijanskom kalendaru. Prema gregorijanskom kalendaru taj dan je 6. maja. U Pahostu se praznik obilježava kroz poseban obredni obred  Tradicionalno, ritual uključuje dva ciklusa koji obuhvataju razne obredne radnje, pjesme, igre, znamenja i vjerovanja.

Prvi ciklus odvija se u dvorištu, gdje se životinje izvode iz štale prvi put nakon zime, uz niz ritualnih radnji za zaštitu stoke. Drugi ciklus je povezan sa zemljoradničkom tradicijom; počinje uoči praznika pečenjem obredne pogače i crnog hljeba.

Sledećeg jutra seljani odlaze u polje, noseći svečani peškir, hljeb i osmokraku zvijezdu. Žene koje pjevaju ceremonijalne pjesme i muškarci koji nose pogaču formiraju krug i pjevaju, a komad crnog hljeba zakopava se u zemlju uz molitvu za dobru žetvu.

Učesnici su potom dijelili komade obredne pogače po cijelom selu i fešta se nastavlja do večeri.

## Nematerijalna svjetska baština
Proljetni ritual Jurauska Karahoda nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog svjetskog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Bjelorusiji. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 9. do 14. decembra 2019. u Bogoti u Kolumbiji

## Izvori
Nestinarstvo

**Nestinarstvo** je vrhunac godišnjeg rituala na praznike Svetih Konstantina i Jelene (3. i 4. juna) u selu Bugari, u regionu planine Strandže u jugoistočnoj Bugarskoj. Nekada se slavilo u tridesetak obližnjih bugarskih i grčkih sela, Nestinarstvo je danas ostalo u tradiciji jednog bugarskog sela, sa svega stotinu stanovnika. Tokom godišnjeg rituala, hiljade ljudi iz šire okoline, sa obe strane granice, se pridružuju ritualu.

Ritual se održava kako bi se osiguralo blagostanje i plodnost sela. Ujutro se obavljaju osveštani i obredni obredi i povorka sa svetim ikonama koje predstavljaju dva svetitelja putuje izvan sela do izvora sa svetom vodom, uz pratnju bubnja i gajdi.

Na izvoru se svima prisutnima dijele sveta vodica i svijeće za dobro zdravlje. Festival se završava plesom u večernjim satima kao najvišim oblikom počasti svecima. Ljudi u tišini formiraju krug oko zapaljenog žara, uz zvuke bubnjem. Nestinari, duhovni i fizički vođe kroz koje sveci izražavaju svoju volju, počinju ulaziti u krug i gaziti žar.

## Nematerijalna svjetska baština
Nestinarstvo se nalazi na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog svjetskog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Bugarskoj. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 9. do 14. decembra 2019. u Bogoti u Kolumbiji

## Izvori
Hiderles

**Hiderles** je tradicionalni praznik posvećen danu proljeća, odnosno buđenju prirode. Proslave se održavaju svake godine 6. maja, u prirodi, na mjestima okruženim zelenilom, cvijećem ma drveću i livadama.

## Etimologija
Rituali povezani sa poštovanjem paganskog božanstva, čija je obilježja u hrišćanstvu bio Sveti Đorđe, a u islamu prorok al-Kadir (arap. ٱلْخَضِر‎, tur. Hızır), bili su veoma rašireni među mnogim narodima u Osmanskom Carstvu.

Ime praznika Hiderle nastalo je od imena religijskih likova Hizir i Ilias (prorok Ilija). Ovaj muslimanski naziv praznika Hederlez znači „dan proroka Ilije - dan Hizir Iliasa“. Mitološki lik Hizir povezan je sa izvorima vode i djeluje kao svetac zaštitnik radnika, davalac obilja i sreće.

Smatra se da je Hizir mitska ličnost o kojoj se ponavljaju narativi u različitim mitologijama i kulturama. Turski teolog Mahmut Erol Kilič zastupa ideju da su Idris, Ilias i Hizir različita imena za jednu istu ličnost, preuzeta u različitim vremenima i iz različitih kultura i da je ovaj lik identičan liku boga Teuta u starom Egiptu, Enoha kod Jevreja ili Hermesa kod Starih Grka.

## Nematerijalna svjetska baština
Tokom proslave ovog praznika izvode se razne ceremonije i rituali povezani sa prirodom, radi prosperiteta porodice i zajednice i zaštite stoke i usjeva. Praznik pripada svim učesnicima: porodicama, djeci, omladini, odraslima, plesačima i pjevačima. Rituali imaju duboko ukorijenjena kulturna značenja i pružaju učesnicima osjećaj pripadnosti i kulturnog identiteta i priliku za jačanje odnosa. Praznik se prenosi unutar porodice i između članova šire zajednice kroz usmenu komunikaciju, posmatranje i učešće u proslavi.

Hiderles se nalazi na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog kulturnog nasleđa. Odluku je donio Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju koje je održano od 24. do 28. novembra 2017. god. u Parizu .

## Izvori
Nijemo kolo

**Nijemo kolo**, ili gluvo kolo, je tradicionalni, kolektivni narodni ples, koji izvode plesači, međusobno povezani u lanac. Obično je to zatvoreni kružni ples i izvodi se bez muzike. Mogu mu prethoditi ili ga slijediti vokalne ili instrumentalne izvedbe. Plešu ga dva ili više plesača, a broj plesača nije ograničen. Do broja plesača do dvadeset ne javlja se nesklad u naglašenim koracima. Koraci i figure, često snažni i impresivni, zavise od raspoloženja i želje učesnika.

Sam ples karakterišu usklađeni udarci stopala plesača o plesnu površinu i daju daju ritam plesu, ubrzavajući ga ili usporavajući. Gluvo kolo ne poznaje plesni par, muškarca i ženu kao plesače pojedine dionice plesa, a događa se da kolo plešu samo žene ili samo muškarci.

U kolu akcenat nije na ljepoti igranja, već na snazi momaka i djevojaka. Nekada davno kolo su mogle da igraju samo udavače, a ona koja uspije da do kraja odigra gluvo kolo dokazala je da je fizički potpuno zdrava i spremna za brak.
## Nematerijalna svjetska baština
Nijemo kolo je uobičajeno u Dalmatinskoj zagori, u južnoj Hrvatskoj i Bosanskoj Krajini u Bosni i Hercegovini. Ovo kolo na Kordunu se zove đikac, u Bukovici bukovačko kolo, a u Bosanskoj Krajini Glamočko kolo.

Nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog svjetskog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Hrvatskoj. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 22. do 29. novembra 2011. na Baliu u Indoneziji

## Izvori
Oiapoque

**Oiapoque** je grad od 18,050 i općina 28,534 od stanovnika. na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Amapá.

## Geografija
Oiapoque se prostire duž desne (istočne) obale rijeke Oyapock, na granici sa Francuskom Gvajanom, preko puta grada Saint-Georgesa, sa kojim je povezan međunarodnim mostom.

 
Od svog administrativnog centra Macapá na Atlantiku, do kog vodi jedina asfaltirana cesta, udaljen je 600 km sjeverno.

## Historija

Taj kraj je od 16. vijeka bio teritorij oko kog su se sporili Portugalci sa drugim evropskim kolonistima, naročito sa Kraljevinom Francuskom sa kojom je demarkaciona linija utvrđena tek početkom 19. vijeka.

Oiapoque nema točan datum kad je osnovan, ali se zna da je nastao za kolonijalnih vremena kao naselje domorodačkih Oyampija i mestika. Prvi stanovnik evropskog porijekla bio je izvjesni Emile Martinić, u to vrijeme bio je znan kao *Martinik*.
Portugalci su 1907. osnovali garnizon, koji je služio i kao zatvor za Političke zatvorenike.

Općina Oiapoque je osnovana u maju 1945. godine zakonom 7578. 
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prefeitura Oiapoque'' (službene stranice)
Oyapock (rijeka)

**Oyapock** (francuski: *Fleuve Oyapock*, portugalski: *Rio Oiapoque*) je pogranička rijeka između Francuske Gvajane i Brazila duga 403 km.

## Hidrologija
Oyapock izvire u Masivu Tumuk Humak, od tamo teče prema sjeveru do ušća u Atlanski ocean.

Porječje rijeke prostire se na površini od 31,000 km².

## Reference

## Vanjske veze

* ''Oyapock River'' (na portalu Mapcarta)
Guamá (rijeka)

**Guamá** je rijeka na sjeveru Brazila duga 160 km, važna za vodovod grada Beléma

## Hidrologija
Guamá izvire na jugu Države Pará, isprva teče prema sjeveru, zatim skreće na istok do ušća u Zaljev Guajará kod Beléma.

Porječje rijeke prostire se po površini od 12,584 km², u Saveznoj državi Pará.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Hidrogeomorfologia da Bacia Hidrográfi ca do Rio Guamá''
Evropski univerzitetski institut

**Evropski univerzitetski institut** (, , ), skraćeno **EUI**, je međunarodni institut za postdiplomske i postdoktorske studije i istraživanje, nezavisno telo Evropske unije sa pravnom javnosti, osnovano od strane zemalja članica sa namerom da doprinesu kulturnom i naučnom razvoju u društvenim naukama, iz evropske perspektive. EUI ima status međunarodne organizacije. Nalazi se na brdima iznad Firence u naselju Fiesole u Italiji.

Evropski univerzitetski institut (EUI) osnovan je 1972. godine od strane članica tadašnje Evropske zajednice. Poreklo EUI-a može da se prati još od zalaganja za stvaranje zajedničkog evropskog instituta na Konferenciji u Haagu 1948. godine i Evropskoj konferenciji o kulturi naredne godine u Lozani. Na Konferenciji u Mesini 1955. godine, kada su članice Evropske zajednice za ugljen i čelik ocenjivale napredak te organizacije, nemački državni sekretar, Walter Hallstein, pozvao je na osnivanje centra za obuku u domeni nuklearnih nauka.

Ideja je uglavnom ostala samo na tome sve do 1969. godine kada su se evropski lideri ponovo sastali u Haagu i doneli odluku da finansiraju Evropski univerzitetski institut u Firenci. Do tog trenutka, ideja se razvila iz centra za nuklearne nauke u institut usredsređen na humanističke nauke, promovirajući kulturnu razmenu između članica. Planovi su realizovani konferencijama u Firenci i Rimu 1970. i 1971. godine, kada je odlučeno da će institut biti namenjen isključivo za postdiplomske studije i da neće direktno biti institucija tadašnje Evropske zajednice već zajednička institucija njezinih zemalja članica.

Šest članica - Belgija, Francuska, Nemačka, Italija, Luksemburg i Holandija - potpisale su konvenciju 1972. godine kojom se osniva EUI kao stub za istraživanje i razvoj. Konvencija EUI-a stupila je na snagu 1975. godine, a institut je otvorio vrata za svojih prvih 70 istraživačima 1976. godine. Njegova misija, utvrđena tokom sedamdesetih godina, jeste "podsticanje napretka u učenju u oblastima koje su od posebnog interesa za razvoj Evrope".

Danska, Irska i Ujedinjeno Kraljevstvo pridružile su se Evropskoj zajednici 1973. godine i potom pristupile konvenciji koja osniva EUI. 1992. godine, nova konvencija koja menja konvenciju iz 1972. godine o osnivanju EUI-a, potpisana je od strane tada 12 članica zajednice. Stupila je na snagu 2007. godine kada je poslednja država ratifikovala konvenciju.

Do decembra 2019. godine, članice EUI-a su sve članice EU osim Hrvatske, Češke, Mađarske i Litvanije.

## Reference

## Povezano
* Univerzitet u Firenci
* Univerzitet Ujedinjenih nacija
* Lista univerziteta u Italiji
Bragança, Pará

**Bragança** je grad od 83,460 i općina 123,082 od stanovnika. na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Pará.

## Geografija
Grad se prostire duž lijeve (zapadne) obale Caeté, 16 km od njena ušća u Atlanski ocean, pored granice sa Saveznom državom Maranhão.
Od svog administrativnog centra Beléma je udaljen 200 km sjeveroistočno 
## Historija
Bragança je jedan od najstarijih gradova u državi Pará, koji ima skoro 4. vijeka.
Do tog kraja naseljenog domorodačkim Tupinambá prvi je doplovio francuski kapetan Daniel de La Touche 1613.

Kralj Felipe III od Španjolske i Portugala, poklonio je taj dio obale 1622. generalnom guverneru Brazila *Gasparu de Souzi*.
Njegov sin *Álvaro de Sousa* podigao je naselje koje je kapetan general *Francisco Xavier de Mendonça Furtado* - 1753. proglasio svojom prijestolnicom i nazvao Bragança.

Bragança ima dosta građevina iz kolonijalnih vremena, poput crkve *São Benedito* iz 18. vijeka i katedrale *Nossa Senhora do Rosário*, iz druge polovice 19. vijeka.

Bragança je danas trgovački centar ratarskog kraja u kom se uzgaja; pamuk, duhan, kasava, kukuruz, riža i šećerna trska, koje prerađuje njegova industrija a zatim se transportira željeznicom ili autoputom do luke u Belému. 
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prefeitura Bragança'' (službene stranice)
Kourou (rijeka)

**Kourou** je rijeka u sredini Francuske Gvajane, duga oko 144 km.

## Hidrologija
Kourou izvire na obroncima Masiva Tumuk Humak od tamo teče uz velike meandre prema sjeveru do ušća u u Atlanski ocean kod grada Kourou.

Kako teče po nizinskom kraju vode i daleko od ušća su joj zbog plime slane.

Porječje rijeke prostire se po površini od 2 000 km².

## Reference

## Vanjske veze

* ''Kourou River'' (na portalu Mapcarta
Caeté (rijeka, Pará)

**Caeté** je rijeka na sjeveru Brazila u Sveznoj državi Pará, duga oko 100 km.

## Hidrologija
Caeté izvire 10&nbsp;km južno od Bonita od tamo teče prema sjeveroistoku uz velike meandre preko poplavne ravnice prema ušću. Protiče pored grada Bragança i 16&nbsp;km nizvodno uvire u Atlanski ocean.

Porječje rijeke prostire se po površini od 2,060 km², u Saveznoj državi Pará od tog 988 km² (47%) u Općini Bragança.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Hidrogeomorfologia da Bacia Hidrográfica do Rio Caeté''
Radojko Avramović

**Radojko Avramović** (Sjenica, 29. novembar 1949) jeste bivši jugoslovenski fudbaler i sadašnji fudbalski trener. Igrao je na poziciji golmana.

Karijeru je započeo u drugoligašu Borcu iz Čačka, iz kojeg kao afirmisani golman prelazi u Rijeka za koju je u periodu 1975-1979 odigrao 162 prvenstvene utakmice. Sa Avramovićem na golu, Rijeka osvaja Kup Jugoslavije 1977/78. i 1978/79. Kao internacionalac igrao je u engleskom klubu Nots Kauntiju (1983-1984). Sledeću sezonu 1984/85. takođe igra u engleskom klubu Koventri sitiju. Golmansku karijeru završava u OFK Beogradu.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je je samo jednu utakmicu. To je bilo 25. novembra 1978. na utakmici Balkanskog kupa u Skoplju protiv selekcije Grčke, koja je završena rezultatom 4:1 za Jugoslaviju.

Po završenoj fudbalskoj karijeri bavi se trenerskim radom. Kao trener i selektor reprezentacije radio je u Omanu, Kuvajtu i Singapuru. Sa reprezentacijom Singapura osvojio je Prvenstvo jugoistočne Azije 2007. godine, a predvodio ju je i u kvalifikacijama za Svetsko prvenstvo 2010. godine i za Azijski kup 2011. godine. 2012. godine proglašen je za najboljeg trenera Jugoistočne Azije.

## Vanjske veze
* Profil na sajtu fudbalske reprezentacije Srbije
* Radojko Avramović novi selektor Mjanmara
Cayenne (rijeka)

**Cayenne** je rijeka na sjeveru Francuske Gvajane, duga 44 km (točnije 43,73).

## Hidrologija
Cayenne se formira sutokom rijeka *Tonnegrande* sa sjevera i *Cascades* sa juga kod sela Tonnégrande. Od tamo teče uz meandre prema sjeveru do ušća u Atlanski ocean sjeverno od glavnog grada Cayenne.
Neposredno prije ušća prima pritoku *Montsinéry* i zajedno sa njom formira estuarij dug oko 2 km.

Porječje rijeke prostire se po površini od 728 km².

## Reference

## Vanjske veze

* ''Cayenne (rivière de)''
Mahury (rijeka)

**Mahury** je estuarij rijeke Comté na sjeveru Francuske Gvajane, dug dvadesetak km.

## Hidrologija
Comté kod grada Roura mjenja ime u Mahury, od tako teče do ušća u Atlantik, istočno od općine Remire-Montjoly.

Estuarij je kod ušća u Atlanski ocean širok 3&nbsp;km, pa je idealna luka za trgovačke i ratne brodove.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Mahury (le)''
Montsinéry-Tonnegrande

**Montsinéry-Tonnegrande** je općina u Francuskoj Gvajani od 3,141 stanovnika koji se nalazi na sjeveru zemlje u Arondismanu Cayenne.

## Geografija
Montsinéry-Tonnegrande se nalazi jugozapadno od glavnog grada Cayenna, sastoji se od dva naselja Montsinérya i Tonnégranda.

Općina je osnovana 1879., ali je sve do 1942. svako naselje imalo vlastitog gradonačelnika i administraciju.

## Montsinéry

Montsinéry je nastao iz naselja za robove na plantaži šećerne trske, s kraja 18. vijeka. Nalazi na istoimenoj rijeci, udaljen 36 km automobilom od Cayenna.

## Tonnegrande

Tonnegrande se nalazi na mjestu gdje se formira rijeka Cayenne,- sutokom *Tonnegranda* i *Cascadesa*, udaljen 44&nbsp;km južno od glavnog grada.
I on je nastao kao naselje oslobođenih robova.

Devet km zapadno se nalaze ruine nekadašnje kažnjeničke kolonije Crique-Anguilleu, osnovane 1931. za zatvorenike iz Indokine.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Montsinery-Tonnégrande'' (službene stranice)
Altoggio

**Altoggio** ima više značenja:
* Altoggio, Verbano-Cusio-Ossola
* Altoggio, Premia, Verbano-Cusio-Ossola
Pará (rijeka)

**Pará** (portugalski: *Rio Pará*, znana i kao *Rio Parauaú*, *Rio Jacaré Grande*, ili *Canal Marajó*, *Canal Macacos*, *Canal Santa Maria*, *Estreitos de Breves* i *Baía das Bocas*, je južni rukavac Amazone i estuarij Rijeke Tocantins dug 320 km.
## Hidrologija
Pará se odvaja od Amazone u Delti Amazone na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Pará. Od tamo teče prema jugoistoku gdje se spaja sa estuarijem Rijeke Tocantins. 
Protiče pored jugoistočnih obala otoka Marajó do rta Maguarinho i uvire u Atlanski ocean.

Širina korita joj varira od 8 na početku do 65 km na kraju, zbog tog je plovna cijelom dužinom
Administrativni centar Države Pará Belém, leži na desnoj (južnoj) obali Pare, pored ušća rijeka Guame i Guajará.
Plimni val sa oceana visok je do 4 metra.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Para River'' (na portalu Encyclopædia Britannica)
Delta Amazone

**Delta Amazone** (portugalski: *Delta do Amazonas*) je ogromna delta koju formiraju rijeke Amazona i Tocantins preko Rukavca Pará) na sjeveru Brazila u Saveznim državama Pará i Amapá.
## Karakteristike
Unutar delte nalazi se Arhipelag Marajó, sa najvećim riječnim otokom na svijetu Marajó.

Delta je jedna od najvažnijih močvara na svijetu, koja pokriva ogromno područje koje se proteže do Surinama i  Francuske Gvajane. Pored blatnih močvara, delta je labirint sporih vodotokova, riječnih rukavaca i otoka koji su staništa  divljim životinjamama.

U vodama delte žive riječni dupini, strašne piranje, crni kajmani, divovske kapibare i vidre.

Delta Amazone se razlikuje od drugih delti i ne odgovara tradicionalnom opisu. Delte su obično trokutaste, jer nastaju taloženjem sedimenata prije nego što rijeka uđe u more. Rijeka Amazona donosi toliko veliku količinu sedimenata, da je snaga valova i plime sa Atlantika preslaba da je zadrži, da ne ode u duboke oceanske vode. Zbog toga, delta Amazone nema klasičnu formu delte, i tehnički nema pravu deltu.

Najveći gradovi u delti su Belém na jugu i Macapá na sjeveru.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Amazon Delta''
Bonito, Pará

**Bonito** je grad od 4,710 i općina 12,622 od stanovnika. na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Pará.

## Geografija
Bonito se nalazi nedaleko (10 km sjeverno) od izvora rijeke Caeté, udaljen 150 km od svog administrativnog centra Beléma.

## Historija

Bonito je izrastao iz sela zvanog Açaizal, kog su osnovali evangelici.
Ime mu je promjenjeno 1920. u Bonito.
Kako je počeo rasti doseljenjem novih stanovnika kako evangeličkih tako i katoličkih, proglašen je gradićem (villa).
Status općine dobio je 1958., to je definitivno potvrđeno 1961.

Privreda se bazira na ratarstvu, stočarstvu i rudarstvu. 
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prefeitura Bonito'' (službene stranice)
Petrikivsko slikarstvo

**Petrikivsko slikarstvo** (ukr. Петриківський розпис) je tradicionalna dekorativna umjetnost nastala u 18. vijeku u selu Petrikivka (Dnjepropetrovska oblast), Ukrajina. Stanovnici sela ukrašavaju svoje kuće, namještaj, muzičke instrumente i druge predmete slikama koje karakterišu apstraktni cvijetni motivi i drugi elementi iz prirode, osmišljeni na osnovu pažljivog posmatranja lokalne flore i faune.

U ovu narodnu umjetničku tradiciju posebno su uključene žene svih uzrasta. U svakoj porodici bar jedna žena slika.

Krajem 20-og vijeka u selu je otvoren umjetnički centar „Petrikovka” koji sarađuje sa 40-ak slikara. U centru se nalazi i stalna izložbena postavka, a organizuju se i slikarske radionice za djecu i odrasle. U nekadašnjoj fabrici u selu otvoren je i muzej.

## Nematerijalna svjetska baština
U Petrikivskom slikarstvu utkan je lik majke-prirode i ljepota ukrajinske zemlje. Klasični motivi su: cvijeće, voće, povrće, različite bobice, ptice i druge životinje. Svaki motiv nosi svoju simboliku; cvijet predstavlja ljepotu zavičaja, ruža i metvica su simbol djevojačke ljepote, a ptica harmoniju svjetla i sreće. Hrast simbolizira snagu i muževnost, drvo u procvatu simbolizira "drvo života" i sretan dug života.

Dominiraju jarke, snažne boje: crvena, zelena, žuta, plava, ružičasta. Za stvaranje elemenata slikarstva koriste se prirodne boje, koje se prave od odvara  i sokova biljaka i cvijeća, te se miješaju sa žumanjkom radi stalnosti i jarkosti boja. Primjerice, žuta se dobiva od latica suncokreta, zelena od lišća. Danas majstori često koriste moderne boje: gvaš, akvarel. Svaki autor ima svoj individualni neponovljivi slikarski rukopis.

Petrikivsko slikarstvo se nalazi na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalnog svjetskog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa u Ukrajini. Odluku o upisu donio je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog naslijeđa na zasjedanju koje je održano od 2. do 7. decembra 2013. u Bakuu u Azerbejdžanu

## Izvori