open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
How the West Was Won

***How the West Was Won*** () je američki epski vestern film snimljen 1962. godine u režiji Johna Forda, Henryja Hathawaya i Georgea Marshalla, poznat kao jedno od najspektakularnijih i najambicioznijih ostvarenja žanra, odnosno jedan od dva cjelovečernja igrana filma napravljenih u widescreen tehnici Cinerama.

Radnja se sastoji od pet epizoda koje opisuju život nekoliko generacija porodica Prescott od 1839. do 1889. godine, odnosno kroz njihovo sudjelovanje u događajima kao što su borbe sa Indijancima i građanski rat opisuje proces naseljavanja Amerikanaca sa Istočne obale na Zapad.

Za potrebe snimanja filma je angažirano trojica režisera, od kojih su dvojica - Ford i Hathaway - stvorili reputaciju upravo na vesternima; također je okupljena jedna od najimpresivnijih glumačkih postava u historiji Hollywooda, koja je sadržavala neke od najvećih tadašnjih zvijezda, spremnih da se pojave u relativno kratkim ulogama. Muziku za film je trebao komponirati Dimitri Tiomkin, također poznat kao specijalist za vesterne, ali se prije snimanja razbolio te ga je zamijenio Alfred Newman, čija je uvodna tema kasnije postala jedna od najpoznatijih u historiji žanra. Najveća atrakcija filma je, pak, trebala biti Cinerama, koja je gledateljima trebala pružiti još veći spektakl i epski doživljaj.

Usprkos tehničkih problema i incidenata poput onih u kome je kaskader Bob Morgan izgubio nogu, *How the West Was Won* je postigao cilj, odnosno postao drugi najgledaniji film godine. Kasnije je, međutim, upravo Cinerama postala njegov najveći nedostatak, s obzirom da se široki i spektakularni widescreen kadrovi jednostavno nisu mogli prikazivati na televizijskim aparatima. Neke od tih problema su riješila tek digitalna restauracija iz 2006. godine.

1979. se u SAD prikazivala istoimena TV-serija inspirirana radnjom filma.

## Uloge

*Carroll Baker ... Eve Prescott Rawlings
*Lee J. Cobb ... Marshal Lou Ramsey
*Henry Fonda ... Jethro Stuart
*Carolyn Jones ... Julie Rawlings
*Karl Malden ... Zebulon Prescott
*Harry Morgan ... Gen. Ulysses S. Grant
*Gregory Peck ... Cleve Van Valen
*George Peppard ... Zeb Rawlings
*Robert Preston ... Roger Morgan
*Debbie Reynolds ... Lilith Prescott
*James Stewart ... Linus Rawlings
*Eli Wallach ... Charlie Gant
*John Wayne ... Gen. William Tecumseh Sherman
*Richard Widmark ... Mike King
*Brigid Bazlen ... Dora Hawkins
*Walter Brennan ... Puk. Jeb Hawkins
*David Brian ... Lilithin advokat
*Andy Devine ... Kaplar Peterson
*Raymond Massey ... Predsjednik Abraham Lincoln
*Agnes Moorehead ... Rebecca Prescott
*Thelma Ritter ... Agatha Clegg
*Mickey Shaughnessy ... Zamjenik Stover
*Russ Tamblyn ... Južnjački dezerter
*Spencer Tracy ... Narator

## Izvori

## Vanjske veze

*
*
*
*
Bal u kući Anjo

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1947. u režiji Kozaburoa Yoshimure. Po žanru je drama koja za temu ima posljedice japanskog poraza u Drugom svjetskom ratu. Radnja se odvija u kući porodice Anjo, prosvijećenih intelektualaca koji su prije rata uživali bogatstvo i ugled, da bi poslije bili prisiljeni napustiti svoju luskuznu kuću. Protagonistica, čiji lik tumači Setsuko Hara, je kćer oca porodice (čiji lik tumači Osamu Takizawa koja ga nastoji odvratiti od samoubistva, odnosno započeti novi život.

## Uloge
* Setsuko Hara ... Atsuko Anjô 
* Osamu Takizawa ... Tadahiko Anjô 
* Masayuki Mori ... Masahiko Anjô 
* Masao Shimizu ... Ryûzaburô Shinkawa 
* Keiko Tsushima ... Yôko Shinkawa

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
How the West Was Won (razvrstavanje)

**How the West Was Won** (ne engleskom "Kako je osvojen (Divlji) Zapad" se može odnositi na:

* ''How the West Was Won'' (film), američki epski vestern film iz 1962. godine
* ''How the West Was Won'' (TV seriija), američka TV-serija iz 1970-ih inspirrirana filmom
* ''How the West Was Won'' (album, Bing Crosby) (1959)
* ''How the West Was Won'' (album, Led Zeppelin), koncertni album iz 2003. godine temeljen na snimkama iz 1972. godine
* *How the West Was Won*, album repera po imenu Luni Coleone
* "How the West Was Won," pjesma grupe Laibach sa albuma *[[Opus Dei (album)|Opus Dei]]*

## Povezano
* "How the West Was Won and Where It Got Us," pjesma grupe R.E.M. iz 1997. godine
* *[[How the West Was Fun]]*, TV-film iz 1994. godine, ul. Mary-Kate i Ashley Olsen
*How the West Was One (razvrstavanje)
Hawai Mare oki kaisen

, doslovni: *Rat na moru od Havaja od Malaje*, je japanski crno-bijeli ratni film snimljen 1942. u režiji Kajira Yamamotoa. Napravljen je u jeku Drugog svjetskog rata, odnosno u propagandne svrhe, te prikazuje spektakularne uspjehe japanske ratne mornarice protiv zapadnih Saveznika na samom početku pacifičke kampanje. To, između ostalog, uključuje scenu napada na Pearl Harbor koja je rekonsturirana uz pomoć specijalnih efekata koje je izradio Eiji Tsuburaya, koji će se kasnije proslaviti filmovima o Godzilli. Film je napravila kompanija Toho, koja će se nakon rata 1960. godine pozabaviti istom temom u filmu *[[Storm Over the Pacific|Oluja nad Pacifikom]]* gdje je specijalne efekte također izradio Eiji Tsuburaya.

## Uloge
* Susumu Fujita
* Setsuko Hara
* Fumito Matsuo
* Kunio Mita
* Denjirō Ōkōchi
* Jiro Takano
* Daihachiro Takebayashi
* Haruo Tanaka
* Frank Tokunaga ... Bunroku Tokunaga
* Hiroshi Yamagawa

## Povezano
* *[[Storm Over the Pacific (film)|Storm Over the Pacific]]*, ratni film iz 1960. godine

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Ride the High Country

***Ride the High Country*** (, u bivšoj Jugoslaviji poznatiji pod naslovom ***Pucnji popodne***, je američki vestern film snimljen 1962. u režiji Sama Peckinpaha. Protagonist filma je Steve Judd, ostarjeli čuvar zakona (koga tumači Joel McCrea) koji početkom 20. vijeka angažira svog starog prijatelja Gila Westruma (čiji lik tumači Randolph Scott) da mu pomogne u prijenosu zlata iz planinskog rudnika u grad Hornitos u Kaliforniji. Radnja prikazuje kako Gil zapravo namjerava ukrasti zlato, ali da će njegove planove poremetiti mlada djevojka (čiji lik tumači Mariette Hartley) koja ih dovede u sukob sa porodicom nasilnika. *Ride the High Country*, snimljen sa relativno niskim budžetom, je bio drugi film u Peckinpahovoj filmografiji, ali je u mnogo čemu uspostavio teme koje će nastaviti istraživati u drugim filmovima - sumrak Divljeg Zapada i nemogućnost njegovih heroja da se prilagode civilizaciji, odnosno pomire vlastitu etiku sa okolnostima. *Ride the High County* nije doživio komercijalni uspjeh, ali je ipak duboko impresionirao glumca Charltona Hestona, koji je poslije inzistirao da upravo Peckinpah režira njegov film *[[Major Dundee]]*. Kasniji kritičari su uglavnom hvalili film, te su ga nazivali prvim velikim Peckinpahovm filmom i jednom od prvih značajnijih revizionističkih vesterna.

## Uloge

* Randolph Scott ... Gil Westrum 
* Joel McCrea ... Steve Judd 
* Mariette Hartley ... Elsa Knudsen 
* Ron Starr ... Heck Longtree 
* Edgar Buchanan ... Judge Tolliver 
* R.G. Armstrong ... Joshua Knudsen 
* Jenie Jackson ... Kate 
* James Drury ... Billy Hammond 
* L. Q. Jones ... Sylvus Hammond 
* John Anderson ... Elder Hammond 

* John Davis Chandler ... Jimmy Hammond 
* Warren Oates ... Henry Hammond
* Byron Foulger ... Abner Sampson 
* Frank Hagney ... Miner 
* Percy Helton ... Luther Sampson 
* Don Kennedy ... Policajac na ulici
* Jack Kenny ... Rudar
* Michael T. Mikler ... Hank 
* Carmen Phillips ... Djevojka iz salona

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* Ride the High Countries: The Essentials at Turner Classic Movies
Pierre et Luce

***Pierre et Luce*** () je roman francuskog književnika Romaina Rollanda. Radnja je smještena u Pariz za vrijeme Prvog svjetskog rata, a naslovni protagonisti su dvoje mladih ljubavnika na čije će živote rat, usprkos svih napora da ga izbjegnu, rat imati kobni efekt. Roman, koji između ostalog opisuje djelovanje Pariskog topa i tragediju u crkvi St-Gervais-et-St-Protais 1918. godine, se isticao svojim antiratnim tonom i održavao pacifistički svjetonazor svog autora.

Godine 1950. je u Japanu adaptiran u film *[[Dok se ponovno ne sretnemo (film)|Dok se ponovno ne sretnemo]]*.

## Vanjske veze
*''Pierre and Luce'' at Internet Archive (scanned books original editions English translations)
*''Pierre and Luce'' at LibriVox (audiobook English)
Freud (film)

***Freud: The Secret Passion*** (), poznatiji pod skraćenim naslovom ***Freud***, je američki crno-bijeli biografski film snimljen 1962. u režiji Johna Hustona. Protagonist, čiji lik tumači Montgomery Clift, je znameniti austrijski psihijatar Sigmund Freud. Radnja prikazuje kako kao mladi i relativno nepoznati ljekar u Beču na kraju 19. vijeka nastoji izliječiti histeričnu pacijenticu (čiji lik tumači Susannah York), te pri tome polako razvija teorije i saznanja od kojih će stvoriti vlastiti sistem psihoanalize.

Huston je nekoliko godina ranije odlučio snimiti biografski film o Freudu, te je u tu svrhu naručio scenario od francuskog književnika i egzistencijalističkog filozofa Jean-Paula Sartrea, koji je tada uživao vrhunac popularnosti. Sartre je dostavio okvirni scenario koji se Hustonu dopao, ali su se njih dvojica kasnije posvađali kada je Huston odbio konačnu verziju koja je trebala trajati osam sati; Sartre je poslije odbio gledati dovršeni film. Huston je umjesto toga koristio scenario koji je "komprimirao" najznačajnije ličnosti i događaje iz Freudove karijere, tako da gledatelj ima doima da je proces nastanka psihoanalize trajao godinama umjesto decenijama.

Usprkos svega, kritičarima se *Freud* uglavnom dopao. Huston je Freudova psihijatrijska istraživanja prikazao u stilu film noira, dok je, sa druge strane, scene snoviđenja i noćnih mora snimao u stilu njemačkog filmskog ekspresionizma. Pohvale je dobio i Clift za jedan od najboljih glumačkih nastupa u kasnoj fazi svoje karijere. Muziku za film je komponirao Jerry Goldsmith koji je za to bio prvi put nomiran za Oscara i koji će nastaviti izuzetno uspješnu i plodnu karijeru; tema iz Freuda je godinama kasnije "reciklirana" za antologijske scene u znamenitom SF-filmu *[[Alien (film)|Alien]]*.

## Uloge
*Montgomery Clift ... Sigmund Freud
*Susannah York ... Cecily Koertner
*Larry Parks ... Dr. Joseph Breuer
*Susan Kohner ... Martha Freud
*Eileen Herlie ... Frau Ida Koertner
*Fernand Ledoux ... Dr. Charcot
*David McCallum ... Carl von Schlossen
*Rosalie Crutchley ... Frau Freud
*David Kossoff ... Jacob Freud
*Joseph Furst ... Herr Jacob Koertner
*Alexander Mango ... Babinsky
*Leonard Sachs ... Brouhardier
*Eric Portman ... Dr. Theodore Meynert
*John Huston ... Narator (glas)
*Victor Beaumont ... Dr. Guber
*Allan Cuthbertson ... Wilkie
*Maria Perschy... Magda
*Moira Redmond ... Nora Wimmer

## Reference

## Vanjske veze
*"Huston, Sartre and the Freud Scenario - The story behind Sartre and Huston's "collaboration" on the script for "Freud"
*''Freud: The Secret Passion at Rotten Tomatoes
*
Timiș (okrug)

**Timiș** čita se **Timiš** (rumunjski: *Județul Timiș*, mađarski: *Temes megye*, 
njemački: *Kreis Temesch*, srpski: *Тамиш*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) 
na zapadu Rumunjske u Banatu.

## Geografija
Timiș graniči svojim malim dijelom na sjeverozapadu sa Mađarskom, većim dijelom na zapadu sa Srbijom, i sa tri rumunjska okruga; Caraș-Severin sa juga, Aradom sa sjevera i Hunedoarom sa istoka.

Okrug Timiș leži u ravničarskom Banatu i po obroncima Zapadnih Karpata na istoku, brdovitom kraju prošaranim dolinama. 
Najvažniji vodotoci Timișa, koji teku prema sjeverozapadu su rijeke, Tamiš, Begej i Poganiş (pritoka 
Tamiša). 
Administrativni centar je grad - Temišvar, koji je i ekonomski centar okruga u kom se proizvode strojevi, tekstil, 
kemikalije i predmeti od kože.

Okrug Timiș ima površinu od 8,697 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 683,540 stanovnika, 
od toga 550,836 Rumunja, 35,295 Mađara, 14,525 Roma, 8,504 Nijemaca i 5,950 
Ukrajinaca.

## Privreda i atrakcije
Gradovi Deta i Mănăștur centri su drvne industrije a u Cărpinisu i Jimboliji proizvodi se građevinski 
materijal. Tekstil i prehrambeni artikli se proizvode u Lugoju, Sânnicolaju Mara i Buziașu, a ugljen se kopa kod 
Sinersiga.

Timiș je i poljoprivredni kraj, poznat po uzgoju žitarica i vinogradarstvu i po stočarstvu.

Selo Cenad podignuto je na temeljima rimskog kastruma. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Timiș'' na portalu Encyclopædia Britannica
Dok se ponovno ne sretnemo (film)

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1950. u režiji Tadashija Imaija. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju romana *[[Pierre et Luce]]* francuskog pisca Romaina Rollanda. Radnja se događa u Tokiju za vrijeme Drugog svjetskog rata i prikazuje kako mladić i djevojka (koje tumače Eiji Okada i Yoshiko Kuga) pokušavaju u međusobnoj ljubavnoj vezi pronaći bijeg od stvarnosti rata koga preziru. Film je u Japanu doživio veliki uspjeh, te je dobio prvu nacionalnu filmsku nagradu Plave vrpce. Zbog toga, ali i zbog antiratnog stava, je, između ostalog, bio odabran da sljedeće godine predstavlja Japan na venecijanskoj Mostri, ali je zbog toga što nije na vrijeme pripremljena kopija sa titlovima uskočio *[[Rashomon (film)|Rashomon]]*, koji će na kraju osvojiti Zlatni lav i tako Japanu osigurati mjesto u svjetskoj kinematografiji.

## Reference

## Vanjske veze

*
Bakushu

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1951. u režiji Yasujiroa Ozua. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Setsuko Hara, je Noriko, tokijska sekretarica koja živi sa svojom porodicom. Radnja prikazuje kako je otac, čiji lik tumači stalni Ozuov suradnik Chishu Ryu, želi skrasiti u dogovorenom braku, ali kako se ona tome, izložena modernim shvaćanjima, tome protivi. *Rano ljeto* predstavlja jedan iz filmova Ozuove "Noriko trilogije" gdje je Setsuko Hara tumačila likove po imenu Noriko.

## Uloge
* Setsuko Hara - Noriko
* Chishū Ryū - Kōichi
* Chikage Awashima - Aya Tamura
* Kuniko Miyake - Fumiko
* Ichirō Sugai - Shūkichi
* Chieko Higashiyama - Shige Mamiya
* Haruko Sugimura - Tami Yabe
* Seiji Miyaguchi - Nishiwaki

## References

## Further reading
* *Classic Japanese Screenplays: Ozu Yasujirō's Early Summer* translated by D.A. Rajakaruna. Simasahita Sankha Mudrana Silpiyo; (1997), 
* *Ozu Yasujirō's Two Post-War Films: Late Spring, Early Summer* translated by D.A. Rajakaruna. Godage International Publishers, (2006)

## Vanjske veze

* Criterion Collection essay by David Bordwell
* 
* Reviews at Rotten Tomatoes.
* *[http://www.jmdb.ne.jp/1951/ca001640.htm Early Summer]*  at the Japanese Movie Database
*Voted #94 on The Arts and Faith Top 100 Films (2010) 
*''Early Summer'' at Ozu-san.com
Rukavac blatnjave vode

***Rukavac blatnjave vode*** () je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1953. u režiji Tadashija Imaija. Predstavlja dramski omnibus film, koji se sastoji od tri priče temeljene na novelama Ichiya Higuchija. Prva priča govori o ženi koja kod svoje porodice bez uspjeha traži utočište od nesnosnog dogovorenog braka; druga priča govori o služavki koja trpi zlostavljanje od poslodavke; treća govori o prostitutki koja pokušava započeti novi život. Rukavac blatnjave vode je sljedeće godine bio prikazan na Kanskom festivalu.

## Uloge
* Ken Mitsuda ... Saito Kanae (Priča 1)
* Akiko Tamura ... Saito Moyo (Priča 1)
* Hiro Kumon ... Saito Inosuke (Priča 1)
* Yatsuko Tanami ... Harada Seki (Priča 1)
* Hiroshi Akutagawa ... Takasaka Rokunosuke (Priča 1)
* Susumu Tatsuoka ... Yamamura Kahee
* Teruko Nagaoka ... Yamamura Aya
* Noboru Nakaya ... Yamamura Ishinosuke
* Yoshiko Kuga ... Mine
* Nobuo Nakamura ... Yasubee
* Michiko Araki ... Shin
* Shiro Inui ... Minosuke
* Kazuo Kitamura ... Vozač rikše (Priča 2)
* Hisao Toake ... Tobei
* Yoshie Minami ... O-Yae (Priča 3)
* Chikage Awashima ... O-Riki (Priča 3)
* So Yamamura ... Asanosuke
* Seiji Miyaguchi ... Gen Shichi (Priča 3)
* Haruko Sugimura ... O-Hatsu (Priča 3)
* Maiko Hojo ... O-Taka (Priča 3)

## Reference

## Vanjske veze

*
Dvadesetčetvoro očiju

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1954. u režiji Keisukea Kinoshite. Po žanru je drama, a predstavlja ekranizaciju istoimenog romana Sakaea Tsuboija. Protagonistica, koju tumači Hideko Takamine, je učiteljica koja karijeru započinje 1928. godine s prvim razredom u jednoj osnovnoj školi. Radnja, kroz njen i živote njenih učenika, sa kojima će se ponovno sresti 1946. godine, prikazuje dramatične događaje japanske historije, uključujući uspon militarizma i Drugi svjetski rat.

Godine 1987. je snimljen remake u boji u režiji Yoshitake Asame.

## Uloge
* Hideko Takamine - Ôishi Sensei
* Yumeji Tsukioka - Masuno
* Takahiro Tamura - Isokichi
* Chishu Ryu - Otoko Sensei

## Vanjske veze

* 
*
Sweet Bird of Youth

***Sweet Bird of Youth*** () je drama američkog književnika Tennesseeja Williamsa premijerno izvedena na Broadwayu 1959. godine. Radnja je smještena u gradić na Floridi gdje pod pseudonimom dolazi ocvala hollywoodska zvijezda Alexandra De Lago u pratnji svog mladog suputnika Chancea Waynea, koji je zapravo lokalni dečko koji nastoji obnoviti mladenačku vezu sa Helen Finley, kćeri lokalnog političkog bosa koji ga ne može smisliti zbog skromnog porijekla. *Sweet Bird of Youth* je ekranizirana dva puta - 1962. godine kao istoimeni igrani film sa Paulom Newmanom u glavnoj ulozi i 1989. godine kao istoimeni TV-film.

## Vanjske veze
* 
*
Arad (okrug)

**Arad** (rumunjski: *Județul Arad*, mađarski: *Arad megye*, 
njemački: *Kreis Arad*, srpski: *Округ Арад*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) 
na zapadu Rumunjske u historijskoj regiji Krišana.

## Geografija
Arad graniči sa zapadu sa Mađarskom i sa četiri rumunjska okruga; Albom i 
Hunedoarom sa istoka, sa Timișom sa juga i sa Bihorom sa sjevera.

Zapadni dio Okruga Arad je ravničarski kraj, jer tu teku rijeke, Moriš i Crişul Alb, dok je istočni dio
brdoviti kraj jer se tu protežu Zapadni Karpati, uključujući masive Zărand i 
Codru-Moma. Naselja leže po nizinama i planinskim kotlinama. 
Administrativni centar je grad - Arad, koji je tokom svoje burne historije bio rimski, tatarski, 
osmanski i mađarski.

Okrug Arad ima površinu od 7,754 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 430,629 stanovnika, 
od toga 340,670 Rumunja, 36,568 Mađara, 16,475 Roma i 2,909 Nijemaca.

## Privreda i atrakcije
Okrug Arad je ratarsko - stočarski kraj, poznat po uzgoju žitarica, voću i 
vinogradarstvu.

Grad Şiria izgrađen je na temeljima rimskog naselja, današnja Pecica bila je dački grad opasan bedemima još za 
kralja Burebiste (vladao od 82. - 44.). 
Grad Lipova poznat je po građevini iz 14. vijeka koja je pretvorena u džamiju za vrijeme dok su Osmanlije vladale gradom između 1552. - 1699.

U Savârşinu se nalazi zamak iz 15. vijeka i park prirode. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Arad'' na portalu Encyclopædia Britannica
Sweet Bird of Youth (film)

***Sweet Bird of Youth*** () je američki igrani film snimljen 1962. u režiji Richarda Brooksa. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Tennesseeja Williamsa. Protagonist, koga tumači Paul Newman, je Chance Wayne, mladi "pratilac" ocvale hollywoodske zvijezde Alexandre De Lago (čiji lik tumači Geraldine Page), koji zajedno sa njom dolazi u svoj rodni grad na Floridi te koristi priliku da potajno obnovi vezu sa svojom bivšom djevojkom Heavenly Finley (čiji lik tumači Shirley Knight). Radnja prikazuje kako to izaziva bijes njenog oca (čiji lik tumači Ed Begley, lokalnog političkog moćnika, koji ne bira sredstva ne bi li Waynea istjerao iz grada. *Sweet Bird of Youth* se razlikovao od predloška, dijelom zbog toga što su neki "problematični" sadržaji (uključujući kastraciju) izbačeni kako bi se uskladili sa tadašnjim cenzorskim kodeksom), dijelom zato što je film dobio hepi end. Najviše je priznanja dobila Geraldine Page, koja je za svoj nastup nagrađena Oscarom za najbolju sporednu glumicu.

## Uloge
* Paul Newman ... Chance Wayne
* Geraldine Page ... Alexandra Del Lago
* Shirley Knight ... Heavenly Finley
* Ed Begley ... Tom Boss Finley
* Rip Torn ... Thomas Tom J. Finley, Jr.
* Mildred Dunnock ... Aunt Nonnie
* Madeleine Sherwood ... Miss Lucy
* Philip Abbott ... Dr. George Scudder
* Corey Allen ... Scotty
* Barry Cahill ... Bud
* Dub Taylor ... Dan Hatcher
* James Douglas ... Leroy
* Barry Atwater ... Ben Jackson
* Charles Arnt ... Gradonačelnik Henricks
* Dorothy Konrad ... Mrs Maribelle Norris
* James Chandler ... Profesor Brutus Haven Smith
* Mike Steen ... Zamjenik
* Kelly Thordsen ... Šerif Clark
* Edith Atwater ... neutvrđena uloga
* Robert Burton ... direktor
* William Forrest ... Bennie Taubman
* Roy Glenn ... Charles
* Sydney Guilaroff ... Frizer
* Regis Parton ... Čovjek u automobilu
* Davis Roberts ... Fly
* Eddy Samuels ... Jackie
* Jeffrey Sayre ... Čovjek na političkom zboru
* Les Tremayne ... Narator u traileru (glas)
* Dale Van Sickel ... Disident u automobilu

## Vanjske veze
* 
* 
*
Jacques Derrida

**Jacques Derrida**, rođen kao **Jackie Élie Derrida** (El Biar, 15. srpnja 1930. – Pariz, 9. listopada 2004.), bio je francuski filozof rođen u Alžiru. Derrida je bio jedan od vodećih modernih filozofa, a njegov najznačajniji doprinos je semiotička filozofija dekonstrukcije, koju je razradio u brojnim tekstovima koje je napisao. Derrida je jedan od najvažnijih filozofa poststrukturaliuma i postmodernizma.

Tokom svoje karijere, Derrida je napisao preko 40 knjiga i stotine eseja, a održao je i cijelu seriju javnih predavanja. Izvršio je izrazit utjecaj na brojne društvene i humanističke znanosti osim filozofije i književnosti, a među koje spadaju pravo, antropologija, historiografija, lingvistika, psihoanaliza, feminizam, politika i LGBT studije. Njegov rad je i danas izrazito utjecajan u Europi i Južnoj Americi, odnosno zemljama gdje kontinentalna filozofija ima dominantan utjecaj u odnosu na analitičku, a posebice na polju ontologije, epistemologije, etike, estetike, hermeneutike i filozofije jezika. Derridina filozofija izvršila je utjecaj i na arhitekturu (u vidu dekonstrukvitizma), glazbu, umjetnost i umjetničku kritiku.

U svojim kasnijim radovima, ponajviše se bavio etičkim i političkim temama. Ta su djela utjecala na brojne aktiviste i pokrete. Za života, Derrida je bio izrazito poznat i u javnosti popularan filozof, mada je zbog svojih ideja i nastupa stekao status kontroverznog intelektualca. Umro je u bolnici u Parizu 9. listopada 2004. godine od posljedica raka gušterače, koji mu je dijagnosticiran godinu ranije.
Constanța (okrug)

**Constanța** (rumunjski: *Județul Constanţa*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) 
na jugoistoku zemlje duž crnomorske obale u Dobrudži.
## Geografija
Okrug Constanţa graniči na jugu sa Bugarskom sa istoka sa Crnim morem, sa zapada sa okruzima 
Călăraşi i Ialomiţa i sa sjevera sa Tulceom i Brăilom.

Constanţa je ravničarski kraj, sa nekoliko jezera i Dunavom koji formira zapadnu granicu okruga. 
Administrativni centar je  - Constanţa, najveća rumunjska crnomorska luka.

Okrug Constanţa ima površinu od 7,071 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 684,082 stanovnika, 
od toga 570,754 Rumunja, 20,826 Turaka, 19,601 Tatara, 8,554 Roma i 3,568 Rusa.

## Privreda i atrakcije
Okrug Constanţa je ratarsko - stočarski kraj, poznat po uzgoju žitarica i vinogradima.

U tvornicama okruga, od Constanţe do mora proizvode se strojevi, metalni proizvodi, građevinski materijal, tekstil i 
papir).

U Mangaliji se nalazi antička grobnica iz 4. vijeka i turska džamija iz 15. vijeka. Taj grad je 
izgrađen na ruševinama grčkog grada, osnovanog u 6. vijeku pne. Grad ima arheološki muzej sa 
puno artefakata od neolita do grčko- rimskih vremena.

U Murfatlaru su iskopane tri crkve, izgrađene jedna za drugom na temelju one starije, sa podzemnim prolazima i ćiriličnim natpisima iz 10. vijeka, u tom gradu se nalaze i istraživački centri za hortikulturu i vinogradarstvo.
Bizantski grad iz 10. vijeka iskopan je na dunavskom otoku pored grada Ostrova. 
Grad Adamclisi poznat je po rimskom spomeniku - *Tropaeum Trajani*, podignutom u slavu pobjede nad Dačanima 109.

Uz crnomorsku obalu leže dva kupališna gradića, Eforie Sud i Eforie Nord i Agigea u kojoj se nalazi istraživalački centar za 
more osnovan 1926. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga  
* ''Constanţa'' na portalu Encyclopædia Britannica
Limiganti

**Limiganti** (), poznati i kao **Ropski Sarmati** (), bili su plemena spornog porekla nastanjena uz limes na Dunavu u 4. veku. Prema Karlu Paču, živeli su Banatu, a prema Nikoli Vuliću u Bačkoj. Po imenu su poznata samo dva plemena: Amikeni (Amicenses) i Pikeni (Picenses), koji su izgleda živeli u blizini rimskih gradova Akuminkuma (Slankamen) i Pinkuma (Veliko Gradište), na ušću reke Pinkusa (Pek) u Dunav. 

Za vreme cara Konstantina I Velikog su se odmetnuli od Arkaraganata ili Slobodnih Sarmata, od kojih su bili zavisni, i proterali ih (334). Pošto su tako poremetili ravnotežu u Podunavlju i ugrozili rimske provincije na Dunavu i Savi, primorali su Konstantinovog naslednika Konstancija II da interveniše protiv njih (358). Poraženi u borbi, bili su primorani da se sele što dalje od limesa, u barbarikum. Međutim, nedugo potom ponovo su zašli u vidokrug Rimljana, u blizini provincije Valerije (359) i izazvali carevu pažnju (359). Car im je u blizini Akvinkuma (danas Budim) priredio audijenciju, koju su oni međutim iskoristili da ga ubiju. Na to je rimska vojska uzvratila pokoljem. Posle toga im se gubi trag u izvorima.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Louis Althusser

**Louis Pierre Althusser** (Bir Mourad Raïs, 16. listopada 1918. – Pariz, 22. listopada 1990.) je bio francuski marksistički filozof. Althusser je rođen u Alžir u *[[pied-noir]]* obitelji, a školovao se na pariškoj *[[École Normale Supérieure]]*, gdje je kasnije postao profesor filozofije. 

Althusser je bio dugogodišnji član, ali i glasni kritičar, Komunističke partije Francuske. Njegovi argumenti i teze su bili usmjereni protiv onih opasnosti za koje je on smatrao a ugrožavaju temelje marksizma. Među ove opasnosti spadaju utjecaj empirizma na marksizam, humanističke i reformističke tendencije koje su se pojavljivale po europskim socijalističkim pokretima te problem kulta ličnosti u suvremenoj ideologiji. 

Iako ga se danas najčešće naziva strukturalnim marksistom, Althusser je imao vrlo kritičan odnos prema drugim pravcima francuskog strukturalizma tako da se taj odnos ne može opisati jednostavnim. 

Althusserov privatni život bio je kaotičan i obilježen periodima teške mentalne bolesti. Godine 1980., zadavio je svoju suprugu, osam godina stariju Hélène Rytman, koju je upoznao još 1946. godine. Svjedoka ubojstvu nije bilo tako da detalji ostaju nerazjašnjeni, mada je Althusser u svojoj posthumno objavljenoj biografiji detaljno opisao ubojstvo. Sud je zaključio kako je bio neuračunljiv i proglasio ga nesposobnim za suđenje, poslavši ga u bolnički centar Sainte-Anne na psihijatrijsko liječenje. Iz bolnice je pušten 1983. godine, nakon čega se preselio na sjever Pariza, gdje je živio u priličnoj osami. Pisao je i objavljivao jako malo. Umro je 22. listopada 1990. godine u svom stanu od posljedica srčanog udara.
Les Six

***Les Six*** je naziv za grupu od šest francuskih kompozitora koji su radilu na Montparnasseu. Naziv je inspiriran Balakirjevljevom *[[Petorica|Petoricom]]*, a prvi put ga je upotrijebio kritičar Henri Collet u članku "Les cinq Russes, les six Français et M. Satie" (*Comœdia*, 16. veljače 1920.). Skupina je zapravo nastala iz slične skupine imena * Les nouveaux jeunes*, koju je vodio Erik Satie, a čiji su članovi još bili Honegger, Durey i Auric. Tri godine nakon Satieove skupine, nastaju *Les Six*. Priča o genezi same skupina nije potpuno razjašnjena; dok Milhaud navodi kako je Collet nasumično odabrao šest imena jer su se svi oni međusobno poznavali i surađivali, zanemarujući pritom njihove potpuno različite temperamente (Auric i Poulenc su bili skloniji Cocteauu, Honegger njemačkom romantizmu, a Milhaud mediteranskom liricizmu), Ornella Volta tvrdi kako je stvarni genije iza skupine bio Jean Cocteau, koji je iskoristio svoj utjecaj kako bi formirao i vodio avangardnu glazbenu grupu. Grupa se počela redovno okupljati u kabareu *[[Le Bœuf sur le Toit (kabare)|Le Bœuf sur le Toit]]* gdje su brojnim poznatim gostima držali koncerte. Članovi grupe bili su:

#Georges Auric (1899–1983)
#Louis Durey (1888–1979)
#Arthur Honegger (1892–1955)
#Darius Milhaud (1892–1974)
#Francis Poulenc (1899–1963)
#Germaine Tailleferre (1892–1983)

Godine 1921., Durey je napustio grupu, a konačan kraj njihovih okupljanja došao je s preranom smrću pisca Raymonda Radigueta, koji je bio gost kabarea i prijatelj članova. Što se njihova stila tiče, *Les Six* su bili grupa koja je nastala kao reakcija na glazbu Richarda Wagnera i impresionizma koju predstavljaju Claude Debussy i Maurice Ravel.
Georges Auric

**Georges Abel Louis Auric** (Lodève, 15. veljače 1899. – Pariz, 23. srpnja 1983.) je bio francuski avangardni kompozitor i član grupe *[[Les Six]]*. Danas je Auric najpoznatiji po svojoj scenskoj i filmskoj glazbi, a bio je jedan od onih kompozitora koji su oštro reagirali na kromatski harmonijski jezik i simbolizam impresionista poput Debussyja.

Auric se školovao na konzervatorijima u Montpellieru i Parizu prije nego je 1914. godine u Parizu postao učenik Vincenta d'Indyja. Godine 1920., postao je član grupe *[[Les Six]]*. Bio je prijatelj sa Jeanom Cocteauom, Jeanom Hugoom i Raymondom Radiguetom. Njegov inicijalni rad nastao je pod utjecajem Satiea, Stravinskog i Chabriera. Već u dobi od 14 godina, pisao je glazbene kritike *Revue française de musique*, a krajem 1913. je objavio poznati članak "Erik Satie, musicien humoriste".

Auricov kompozitorski rad možda nije pretjerano popularan, ali isti je za sobom ostavio seriju vrlo značajnih djela. Za Djagiljevljev *[[Ballets russets]]* napisao je balete *[[Les Fâcheux]]*, *[[Les Matelots]]* i *[[Phèdre (balet)|Phèdre]]*. Veliki uspjeh ostvario je i s filmskom glazbom, a među njegova najznačajnija ostvarenja spadaju *[[Le Sang d'un poète]]* (1930.), *[[La Belle et la Bête (film, 1946)|La Belle et la Bête]]* (1946.) i *[[Orphée (film, 1949)|Orphée]]* (1950.) Jeana Cocteaua, *[[Moulin Rouge (film, 1952)|Moulin Rouge]]* (1952.) Johna Hustona, *[[Lola Montès (film, 1955)|Lola Montès]]* (1955.) Maxa Ophülsa, *[[Du rififi chez les hommes]]* (1955.) Julesa Dassina, *[[Notre-Dame de Paris (film, 1956)|Notre-Dame de Paris]]* (1956.) Jeana Delannoyja i *[[La Grande Vadrouille]]* Gérarda Ouryja.

Godine 1930. oženio se slikaricom Eleonore Vilter, poznatijom po imenu Nora Auric.

Filmsku karijeru napustio je 1962., kada postaje ravnatelj kuće *[[Opéra National de Paris]]*, a ubrzo i predsjednik SACEM-a. Nastavio je komponirati, iako s manjim intenzitetom, sve do svoje smrti. Umro je u Parizu, 1983. godine te je pokopan pored supruge na groblju na Montparnasseu.
Mahiru no ankoku

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1956. u režiji Tadashija Imaija, koji se smatra jednim od najpoznatijih socijalno i politički angažiranih ostvarenja japanske kinematografije u prvim decenijama nakon rata.

Po žanru je kombinacija kriminalističkog filma i drame, a temelji se na romanu *Sudac* Hiroshija Manakija, koji je pak, bio inspiriran istinitim događajima koji su se nekoliko godina ranije odigrali u jednom ribarskom selu i postali poznati kao Hakkai incident.  Radnja započinje 1951. godine kada ostarjeli par postaje žrtvama pljačke i ubistva, a nakon čega policija hvata mladića koji će pod batinama priznati krivnju, ali i denuncirati troje navodnih suučesnika. Protagonist, koga tumači Kojiro Kusanagi je jedan od njih, koji pod batinama također prizna, a kasnije na suđenju, iako je utvrđeno da je imao solidan alibi, bude osuđen na smrt.

U vrijeme produkcije filma je Hakkai incident postao *[[cause célèbre]]* u japanskoj javnosti, s obzirom da su četvorica osuđenih mladića, nakon bezuspješnih pokušaja da svoje presude obore na žalbenom sudu, kao posljednji korak uputili žalbu Vrhovnom sudu. To je izazvalo niz rasprava o policijskoj brutalnosti, ljudskim pravima, smrtnoj kazni, odnosno nužnosti da se reformira japanski krivičnopravni sistem i spriječe neopravdana zatvaranja i pogubljenja nedužnih osoba. Imai, koji je bio poznat po svojim ljevičarskim uvjerenjima, namjerno je film nazvao po *[[Pomračenje u podne]]*, znamenitom antikomunističkom romanu Arthura Koestlera, odnosno publici nastojao sugerirati da praksa tadašnje japanske policije i sudova u navodno demokratskom poratnom Japanu nije bitno drukčija od staljinske represije u SSSR-u. Filmu je bila zapriječena normalna distribucija, jer su tadašnje japanske vlasti držale da bi se njegovim sadržajem vršio "neprimjereni uticaj na pravosuđe"; takva zabrana je, međutim, donijela samo dodatni publicitet, s obzirom da se film reklamirao "od usta do usta".

Film je postigao veliki komercijalni uspjeh, a završna scena, u kojoj očajni protagonist zaziva Vrhovni sud ušla u antologije japanske kinematografije. U stvarnosti je Vrhovni sud na kraju uistinu intervenirao, ali tako da je vratio predmet na novo suđenje, što je dovelo do još jedne oslobađajuće i jedne osuđujuće presude, prije nego što je slučaj konačno završen 1968. godine kada je Vrhovni sud sam preinačio presude u oslobađajuće.

## Uloge
* Kôjirô Kusanagi : Seiji Uemura
* Teruo Matsuyama : Takeshi Kôjima
* Taketoshi Naitô : advokat Kondo
* Sachiko Hidari : Kaneko Nagai
* Chôko Iida : Tsuna Uemura
* Ichirō Sugai : advokat Yamamoto

## Reference

## Vanjske veze
*
Plutajući oblaci

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Mikioa Narusea i premijerno prikazan početkom 1955. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana japanske spisateljice Fumiko Hayashi. Protagonistica, čiji lik tumači Hideko Takamine, je žena koja se u godinama nakon japanskog poraza u Drugom svjetskom ratu ne može prilagoditi novim okolnostima. Radnja prikazuje kako pronalazi muškarca (čiji lik tumači Masayuki Mori, sa kojim je za vrijeme rata imala ljubavnu vezu kao sekretarica japanskih okupatorskih vlasti u Francuskoj Indokini, ali kako pokušaj njene obnove dovodi do tragičnih posljedica.

## Uloge

* Hideko Takamine ... Yukiko Koda
* Masayuki Mori ... Kengo Tomioka
* Mariko Okada ... Sei Mukai
* Chieko Nakakita ... Kuniko Tomioka
* Daisuke Katō ... Seikichi Mukai
* Isao Yamagata ... Sugio Iba
* Mayuri Mokusho ... Nomiya no musume
* Noriko Sengoku ... Yakushima no okaasen
* Fuyuki Murakami ... Futsuin no shikensho-chou
* Heihachiro Okawa ... Isha
* Nobuo Kaneko ... Futsuin no shoin-Suitou
* Roy James ... Američki vojnik
* Akira Tani ... Shinja

## References

## Vanjske veze
* 
*
Pomračenje u podne (razvrstavanje)

***Pomračenje u podne*** može označavati:

**[[Pomračenje u podne]]*, roman mađarsko-britanskog pisca Arthura Koestlera iz 1940. godine;
*''Pomračenje u podne'' (film), japanski igrani film iz 1956. godine, rež. Tadashi Imai.
La Guerre des boutons (film, 1962)

***La Guerre des boutons*** () je francuski crno-bijeli igrani film za djecu snimljen 1962. godine u režiji Yvesa Roberta. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Louisa Pergauda. Radnja je smještena na sjeveroistok Francuske gdje su dječaci iz dva susjedna sela - Longeverne i Velrans - organizirani u suparničke bande koje se od pamtivijeka imaju običaj napadati i poraženim pripadnicima neprijatelja rezati dugmad sa odjeće. Film, u kome su za uloge korišteni uglavnom naturščcici doživio je veliki uspjeh, a gramatički neispravna fraza "Si j'aurais su, j'aurais po v'nu" koju izgovara jedan od likova ušla u svakodnevni francuski govor. Iste je godine film dobio nagradu Prix Jean Vigo.

## Uloge
* Jacques Dufilho - L'Aztecov otac
* Yvette Etiévant - Lebracova majka
* Michel Galabru - Bacaillév otac
* Michèle Méritz - L'Aztecova majka
* Jean Richard - Lebracov otac
* Pierre Tchernia - Bédouin
* Pierre Trabaud - Učitelj
* Claude Confortès - Poštar Nestor
* Paul Crauchet - Touegueule
* Henri Labussière - Seljak
* Yves Peneau - Prefekt
* Robert Rollis - Migue la luneov otac
* Louisette Rousseau - Bacailléova majka
* Christophe Bourseiller	
* Claude Bourseiller		
* Tsilla Chelton		
* François Boyer - Svećenik (van špice)
* Marie-Catherine Faburel - Marie-Tintin (van špice)
* Michel Isella - L'Aztec (van špice)
* François Lartigue - Grand Gibus (van špice)
* Martin Lartigue - Petit Gibus (van špice)
* André Treton - Lebrac (van špice)
* Claude Meunier - Bacaillé'

## Vanjske veze
*
Louis Durey

**Louis Durey** (Pariz, 27. svibnja 1888. – Saint-Tropez, 3. srpnja 1979.) je bio francuski kompozitor i jedan od članova grupe *[[Les Six]]*.

Durey je rođen u Parizu kao sin lokalnog biznismena. Njegova karijera isprva nije bila vezana uz glazbu, ali kada je s 19 godina čuo izvedbu opere *[[Pelléas et Mélisande (opera)|Pelléas et Mélisande]]* Claudea Debussyja, odlučio je postati kompozitor. Durey je bio mahom samouk, mada je slušao nekoliko predavanja na školi Schola Cantorum. Jedno od njegovih prvih djela, *[[L'Offrande Lyrique]]* (1914.) smatra se prvim dodekafonijskim djelom u Francuskoj. Ipak, prvi uspjeh ostvario je klavirskim djelom *[[Carillons]]* (1916.), a ubrzo nakon je privukao pažnju Mauricea Ravela, koji ga je preporučio svom izdavaču.

Tokom 1920., Durey je razgovarao s Dariusom Milhaudom oko pisanja klavirskog djela za zajednički projekt grupe *[[Les Six]]*. Produkt suradnje bio je album *[[L'Album des Six]]*. Ipak, unatoč uspjehu, Durey se već 1921. godine povukao iz rada grupe, što je uvelike iziritiralo Jeana Cocteaua.

Nakon odlaska iz *Šestorke*, Durey je nastavio samostalnu karijeru, no zbog svojih ideala i individualizma završio je u umjetničkoj izolaciji koja će ga pratiti do kraja života.

Nakon raskida s Cocteauom, Durey se povukao u Saint-Tropez, gdje će 1923. godine nastati njegova jedina opera, *[[L'Occasion]]*. Godine 1929. ženi Anne Grangeon, a sljedeće godine se vraća u Pariz. Sredinom 30-ih godina, postaje član Komunističke partije. Tokom Drugog svjetskog rata surađuje s Pokretom otpora i piše antifašističke pjesme. Zbog svojih komunističkih ideala, Durey je nakon rata pao u potpunu izolaciju te je, tokom 50-ih, morao prihvatiti mjesto glazbenog kritičara u jednom komunističkom časopisu kako bi zaradio za život.

Tokom 50-ih i 60-ih nastavlja komponirati, ali bez ijednog značajnog djela. Njegova djela na temu Vijetnama, posljedica bijesa zbog kaosa što ga je Francuska ostavila u Indokini, nisu imala nikakvog odjeka, a isto je bilo i s uglazbljivanjem pjesama Mao Zedonga i Hồ Chí Minha.

Durey je umro u Saint-Tropezu, 3. srpnja 1979. godine i danas je najmanje poznati član grupe *[[Les Six]]*.
Arthur Koestler

**Arthur Koestler**, CBE (; ; ; 5. septembar 1905 – 1. mart 1983) bio je mađarsko-britanski književnik i novinar, poznat kao jedan od najistaknutijih antikomunističkih intelektualaca 20. vijeka, odnosno bivših komunista koji su radikalno odbacili taj svjetonazor.

Koestler je rođen u Budimpešti i odrastao je u Beču. Kao mladić se 1931. godine priključio Komunističkoj partiji Njemačke. Nju je, duboko razočaran staljinističkom politikom, napustio 1938. godine, a 1940. godine je, u egzilu u Velikoj Britaniji napisao svoje najpoznatije djelo, roman *[[Pomračenje u podne]]* u kojem detaljno opisuje Veliku čistku, odnosno komunističku represiju u tadašnjem SSSR-u, a koje se obično smatra jednom od najvažnijih inspiracija za Orwellovu *[[1984 (roman)|1984]]*. Nekoliko godina nakon Drugog svjetskog rata je aktivno sudjelovao u Hladnom ratu pišući antikomunističke pamflete za račun CIA-e i američke vlade. Kasnije je vodio uspješnu kampanju za ukidanje smrtne kazne u Britaniji, a 1960-ih eksperimentirao sa psihodeličnim drogama što ga je kasnije učinilo protivnikom njihove legalizacije. 1970-ih je izazvao pažnju, ali i kontroverze sa knjigom *[[The Thirteenth Tribe]]* u kojoj iznosi tezu da su Aškenazi judaizirani potomci turkijskih Hazara, a ne Jevreja. Godine 1976. mu je dijagnosticirana Parkinsonova bolest; godine 1983. su on i njegova tadašnja supruga Cynthia Jeffires izvršili zajedničko samoubistvo.

## Reference

## Vanjske veze
Brăila (okrug)

**Brăila** čita se **Brajla** (rumunjski: *Județul Brăila*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) 
na jugoistoku Rumunjske.
## Geografija
Okrug Brăila graniči sa okrugom Tulcea na istoku, sa Buzăuom sa zapada, sa Galaţijem i Vranceom sa sjevera i sa Constanţom i Ialomiţom sa juga.

Brăila je ravničarski kraj, na zapadu se prostire ravnica Bărăgan, sjevernu granicu okruga formira rijeka 
Siret, koja teče i oplakuje jug, dok Dunav i njegov rukavac Dunărea Veche oplakuju sjever.

Okrug Brăila ima površinu od 5,363 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 321,212 stanovnika, od toga 291,899 Rumunja, 8,555 Roma i 1,940 Rusa.

## Privreda i atrakcije
Administrativni centar je  - Brăila, jedna od najvećih rumunjskih dunavskih luka, koja može primiti i prekooceanske 
brodove. On je i snažni industrijski centar u kom se proizvodi; željezo, čelik, strojevi, tekstil i papir.
Ostala veća naselja okruga su Gropeni, Însurăţei i Chiscani.
Tvornice u Vădeni, Viziru i Făurei proizvode prehrambene proizvode. 
Okrug Brăila je i ratarsko - stočarski kraj, poznat po uzgoju pšenice i kukuruza.

Teritorij Okruga Brăila bio je tokom svoje historije dio feudalne Vlaške. Od 1554 do 1829. njime su vladali Osmanlije.

Veliki rumunjski pisac - Panaït Istrati (1884. - 1935.), živio je u selu Lacul Sărat (Slano jezero). 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga  
* ''Brăila'' na portalu Encyclopædia Britannica
Procès de Jeanne d'Arc

***Procès de Jeanne d'Arc*** () je francuski crno-bijeli historijski film snimljen 1962. u režiji Roberta Bressona. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Florence Delay, je Jeanne d'Arc, mlada francuska seljančica koja je, vođena vjerskim vizijama, u odlučnim trenucima Stogodišnjeg rata povela borbu protiv Engleza, ali koja je 1431. bila zarobljena i predana inkviziciji. Radnja prikazuje kako se protiv nje, pod pokroviteljstvom Engleza koji je nastoje ocrniti pred javnošću, provodi znamenito suđenje na kojemu je optužena za herezu i kršenje "Božijih zakona".

Iako film govori o francuskoj nacionalnoj heroini i iako je snimljen u vrijeme kada su se snimali raskošni historijski spektakli, *Procès* se isticao izuzetno niskim budžetom, odnosno asketskim pristupom kojim je dominirala crno-bijela fotografija. Bresson je događaje, pak, prikazao poput dokudrame, gotovo u potpunosti se oslanjajući na službene spise sa suđenja. Radi što veće uvjerljivosti se, po svom običaju, oslanjao na naturščike; to je uključivalo i mladu Delay, koja će kasnije postati daleko više poznata po književnom i naučnom radu nego po glumi. Jedini ustupak radi "prijemčivosti" publike je bila odluka da Delay zadrži svoju frizuru po modi sa početka 1960-ih, a što je Bresson objasnio željom da se mladi gledatelji što više identificiraju sa njenim likom.

Film je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje je dobio Specijalnu nagradu žirija. Kasnije su bile česte usporedbe sa Dreyerovim klasičnim nijemim filmom *[[La Passion de Jeanne d'Arc]]* koji se bavio istom temom; sam Bresson je svoj film bez mnogo uzdržavanja smatrao superiornijim, odnosno tvrdio da su u ranijem filmu glumci "groteskno budalašili".

## Uloge
*Florence Delay ...  Jeanne d'Arc
*Jean-Claude Fourneau ...  Biskup Cauchon 
*Roger Honorat ...  Jean Beaupere 
*Marc Jacquier ...  Jean Lemaitre 
*Jean Gillibert ...  Jean de Chatillon 
*Michel Herubel ...  Brat Isambert de la Pierre 
*André Régnier ...  D'Estivet 
*Arthur Le Bau ...  Jean Massieu 
*Marcel Darbaud ...  Nicolas de Houppeville 
*Philippe Dreux ...  Brother Martin Ladvenu 
*Paul-Robert Mimet ...  Guillaume Erard 
*Gérard Zingg ...  Jean-Lohier

## Vanjske veze
*
Ples v dežju

***Ples v dežju*** () je jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen 1961. godine na slovenskom jeziku u režiji Boštjana Hladnika. Predstavlja adaptaciju romana *Črni dnevi in beli dan* Dominika Smolea koji je sa Hladnikom napisao scenario. Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Miha Baloh i Duša Počkaj, su mladi slikar Peter i njegova djevojka, glumica Maruša. Radnja prikazuje probleme koji nastaju uslijed toga što Peteru sve više smeta to što je  Maruša daleko starija od njega. *Ples v dežju* je Hladniku predstavljao cjelovečernji debi, napravljen nakon školovanja u Parizu, i u njemu se snažno iskazuju uticaji francuske i drugih zapadnih kinematografija; sa jedne strane se ponekad navodi kao "prvi slovenski film noir", a sa druge strane ističu i nadrealne scene. Duša Počkaj je za svoj nastup osvojila Zlatnu arenu za najbolju glumicu. Godine 2005. je u anketi slovenskih kritičara proglašen najboljim ostvarenjem slovenske kinematografije te je postao prvi slovenski film koji je digitalno restauriran.

## Vanjske veze
*
Tektit

**Tektit** (prema grčkom *τηϰτός*: rastopljen, tekući) je manje tijelo (manje od 10 centimetara), stijena staklaste građe i različitih, većinom zaobljenih oblika, često u obliku kaplje. Sadrži iznimno malo vode (oko 0.005%). Može se naći samo u blizini mjesta pada većih izvanzemaljskih tijela (na primjer planetoida ili asteroida). Nakon mnogih rasprava o podrijetlu tektita, smatra se da potječu od zemaljskih stijena, koje su se zbog udara rastalile, raspršile i brzo skrutile. 

## Astroblem
Astroblem (*astro*: zvijezda + grč. *βλῆμα*: rana) je udarni krater na Zemlji nastao padom manjega nebeskog tijela. Astroblemi su obično prekriveni mlađim geološkim slojevima pa ih se teško prepoznaje. Nađeno ih je više od stotine, promjera 1 do 100 kilometara. 

### Astroblemi tektiti
I na Zemlju su padali planetoidi. No razmjerno malo ima kratera koji su slobodno izloženi i uočljivi. Takav je, na primjer, Đavolji kanjoj, meteoritni udarni krater u Arizoni. U promjeru ima 1 200 metara, dubok je 180 metara, a materijal mu je na rub nabačen 40 metara iznad okolne ravnice. Ukupno je pronađeno do stotinu kružnih i prstenastih tvorevina kojima se mjere kreću od nekoliko kilometara do više stotina kilometara, a nedvojbeno su ostaci udara iz svemira. Pretežno su sačuvani u starijim geološkim slojevima, kao što je kanadski štit ili euroazijska nizina. Veličina nekih astroblema usporediva je i s manjim Mjesečevim morima! Tako je i Hudsonov zaljev, luk kojega odgovara promjeru od 440 km, možda ostatak udarnog kratera. Udari planetoida morali su utjecati na geološki razvoj Zemljine kore; koliki je taj utjecaj, ima tek da se istraži. 

S astroblemima povezana je pojava[tektita. To su staklasta tijela (grč. *tektos*: rastopljen) nalik meteoritima. Nalaze se na tlu, ali su sasvim drugog sastava nego što ga ima okolno tlo. Dimenzije su im od mikroskopskih do veličine lopte. Pretežni dio obujma otpada na staklasti silicijev dioksid. Po kemijskom sastavu slični su eruptivnoj stijeni andezitu, ali su za razliku od drugih stijena vrlo dehidrirani. Tamno su zeleni i smeđi i najrazličitijih oblika. No oblik im svjedoči da su se morali gibati atmosferom s velikom brzinom, od 6 do 11 km/s. Staklasta građa upućuje na to da su nastali brzim hlađenjem. Rješenje zagonetke njihova postanka dao je raspored njihova nalazišta. Uvijek su povezani s astroblemima. U sudaru nebeskog tijela i stijene dolazi do eksplozije, stijena se tali, a njeni odlomci u letu hlade. Dakle, i tektiti su "pali s neba", ali su pritom potekli od materijala izbačenog u sudaru meteorita i Zemljine površine. Poznati su tektiti moldaviti, australiti i drugi. 

## Izvori