open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tefnakht II

**Tefnakht II** je staroegipatski velmoža koji je početkom 7. vijeka pne. upravljao gradom Saisom u Delti Nila. Neki egiptolozi smatraju da se proglasio kraljem, dok drugi drže da je bio tek gradonačelnik, odnosno guverner u službi tada vladajuće nubijske XXV dinastije. Vladavina mu se najčešće datira u period 685. pne. do 678. pne.

Činjenica da je Sais bio sjedište XXIV dinastije, odnosno žarište otpora Nubijcima je izvor mnogih špekulacija kako bi Tefknaht II mogao biti u rodu sa svojim imenjakom Tefnakhteom I. Dio egiptologa čak smatra kako je riječ o jednoj te istoj ličnosti.

U svakom slučaju, za Tefnaktha II se zna da ga je naslijedio Nekauba, a njega Neho I, vladar koji se smatra osnivačem Dvadeset šeste dinastije.

Manetho je Tefnakhta II prozvao **Stephinates** i proglasio osnivačem XXVI dinastije. Sama je dinastija, pak, držala da potječe od Bakenranefa, posljednjeg faraona XXIV dinastije.

## Vanjske veze
* Olivier Perdu, "De Stéphinatès à Néchao ou les débuts de la XXVIe dynastie," CRAIBL 2002, pp.&nbsp;1215–1244
* Karl-Heinz Priese, "Der Beginn der kuschitischen Herrschaft in Ägypten," ZÄS 98(1970), pp.&nbsp;16–32
Nekauba

**Nekauba** ili **Nechepsos** je bio staroegipatski velmoža sa sjedištem u Saisu o čijoj se vladavini ne zna ništa, osim podataka koji je naveo Manetho. Prema tim podacima, Nekauba je bio nasljednik lokalnog vladara/kralja Tefnakhta II i vladao šest godina - u periodu od 678. do 672. pne. Njega je naslijedio Neho I, daleko poznatiji vladar koji se smatra osnivačem XXVI dinastije.

Dio egiptologa vjeruje kako je lik Nekaube izmišljen kako bi legitimirao XXVI dinastiju. Drugi dio smatra kako je ipak riječ o historijskoj ličnosti, odnosno kako je Nekauba bio Tefnakhtov sin, odnosno Nehov brat.

## Eksterne reference
* Olivier Perdu, "De Stéphinatès à Néchao ou les débuts de la XXVIe dynastie," Compte-rendus de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres(CRAIBL) 2002, pp.1215-1244
* Karl-Heinz Priese, "Der Beginn der Kuschitischen Herrschaft in Ägypten," ZÄS 98(1970), pp.16-32
Sais

**Sais** ili Sa el-Hagar bio je staroegipatski grad u zapadnom dijelu Delte Nila, smješten na kanopskom rukavcu Nila. Ispočetka je bio provincijsko sjedište pete nome Donjeg Egipta. Kasnije je postao sjedište otpora nubijskim faraonima iz XXV dinastije, odnosno sjedište XXIV dinastije. U 7. vijeku pne. saiski vladari su osnovali XXVI dinastiju koja se po njima naziva Saiskom, a njihova vladavina **Saiskom restauracijom**.

Drevni egipatski naziv za Sais bio je **Zau**. Boginja-zaštitnica grada je bila Neith, a čiji kult u Egiptu datira još iz vremena I dinastije."

O Saisu su često pisali antički pisci. Herodotu tako navodi da se tamo nalazio Ozirisov grob, a da su njegove patnje bile prikazivanje u obliku noćnih rituala kraj obližnjeg jezera. Diodor Sikul navodi, pak kako su Atenjani sagradili Sais prije Velikog Potopa, te da je Sais bio jedan od egipatskih gradova koji nije uništen. Plutarh je rekao kako je u Saisu postojao oltar Izide gdje je pisalo *"Ja sam sve što je bilo, što jest, i što će biti; i moj veo nijedan smrtnik nije podigao."*

Sais je nakon dolaska na vlast XXVI dinastije bio prijestolnica Egipta i ostao sve do dolaska Aleksandra Makedonskog koji je u tu svrhu sagradio novi grad pod imenom Aleksandrija.

Naknadna arheološka istraživanja su pokazala kako u Saisu nije bilo naselja sve do kasnog perioda Novog kraljevstva (cca. 1100. pne.). Nalazište je izuzetno siromašno, s obzirom da su se za većinu građevina koristile opeke. Njih su kroz vijekove kao izvor građevinskog materijala i gnojivo koristili *Sebakhin* (lokalni seljaci), pa na Saisu ima vrlo malo tragova nekadašnje veličine.

## Reference


## Vanjske veze
* Archeological description of Sais 
* Official site at the University of Durham
Mala Antanta

**Mala Antanta** (, , ; ) je naziv za regionalni vojni savez koji su 1922. godine sklopile Čehoslovačka, Rumunjska i Kraljevina SHS; predstavljao je prvi formalni vojni savez sklopljen u Evropi nakon prvog svjetskog rata. Svrha mu je bila zajednička obrana od eventualnih pokušaja Mađarske da pokuša vojnim putem povratiti u ratu izgubljene teritorije, odnosno pokušaje da se preko povratka Habsburgovaca pokuša obnoviti Austro-Ugarska. Jedan od glavnih pokrovitelja saveza je bila Francuska, koja je sklopila zasebne sporazume o vojnoj pomoći sa svakom od tri države-članice. Izraz "Antanta" se odnosio na Antantu, odnosno blok država-pobjednica u prvom svjetskom ratu čiji je Francuska bila član. 

Iako su bilateralni sporazumi potpisani još 1922. godine, trebalo je vremena da se savez ojača. Kao stvarna organizacija je počeo delovati tek deceniju kasnije.

Krajem novembra 1932. kralj Aleksandar je inicirao vanredni sastanak ministara država članica Male Antante (Jugoslavije, Rumunije i Čehoslovačke), koji je održan 18-19. decembra u Beogradu. Najvažnija odluka doneta na tom sastanku bila je da će ubuduće Mala Antanta nastupati kao jedinstvena politička zajednica. Odluka da se samostalno politički deluje obrazložena je činjenicom „da su se tri države umorile od toga da budu igračke u rukama velikih suseda".

Pakt o novoj organizaciji Male antante potpisan je na konferenciji u Ženevi, održanoj 14-16. februara 1933. godine. Tri države - ističe se u uvodnom delu ovog dokumenta - obrazuju „višu međunarodnu zajednicu, kojoj mogu pristupiti i druge države". U organizacionom pogledu, u ovu zajednicu ugrađeno je nešto što do tada nije postojalo ni u jednom bilateralnom ili regionalnom savezu. Kao upravni organ zajedničke politike država Antante ustanovljen je Stalni savet, sastavljen od ministara inostranih poslova, koji odluke donosi konsenzusom. Sastaje se obavezno najmanje tri puta godišnje, u prestonici svake države čiji ministar te godine predsedava Savetom.

Iako se smatrala "petom silom u Evropi", Mala Antanta nije zaživela. Već 1936. se počela raspadati, da bi prestala postojati 1938. godine. Obično se kao razlozi navode jačanje Nemačke i njenog uticaja u Centralnoj Evropi posle dolaska Adolfa Hitlera na vlast. Drugi razlog je promena spoljnopolitičke orijentacije Kraljevine Jugoslavije, koja je nakon atentata na kralja Aleksandra Karađorđevića u Marseju 1934. godine, promenila svoj diplomatski kurs i okrenula se saradnji sa silama Osovine, pre svega sa Italijom i Nemačkom, čime je njeno interesovanje sa Malu Antantu značajno opalo. I najzad, treći razlog, koji je i faktički razlog propadanja saveza triju država jeste oduzimanje dela suverene teritorije Čehoslovačke (Sudeta) i njihovo pripajanje nacističkoj Nemačkoj, što je ne samo rasparčalo tu državu, već ju je ostavilo na milost i nemilost Hitlerovoj Nemačkoj. Vlada Kraljevine Jugoslavije ostala je u potpunosti nema na rasparčavanje Čehoslovačke, u svetlu svoje pronemačke i proitalijanske spoljne politike.

## Veze
* Balkanski savez
* Balkanski pakt
* Atentat u Marseju

## Literatura
* Dr Branislav Gligorijević, „Kralj Aleksandar Karađorđević u evropskoj politici“
Neho I

**Neho I** (ponekad navođen kao **Nekau**) (672. pne.–664. pne.) bio je vladar ili guverner staroegipatskog grada Saisa, a kasnije i faraon, odnosno osnivač Dvadeset šeste dinastije. Na početku njegove vladavine u Saisu, Egipat je bio pod vlašću Nubijske, odnosno XXV dinastije. Sais je, pak, bio tradicionalno sjedište otpora Nubijcima. 

Kada je asirski vladar Asarhadon godine 671. pne. provalio u Egipat, nubijsku vojsku faraona Taharke je protjerao na jug. Asirci su kao vazalnog kralja Donjeg Egipta imenovali Nehoa. 

Godine 664. pne. Kušiti pod faraonom Tantamanijem su provalili natrag u Deltu i ubili Nehoa. Međutim, Asirci pod Asurbanipalom su iste godine došli u Egipat, konačno porazili Nubijce, istjerali ih iz Egipta, a Nehoa je naslijedio njegov sin Psametih I.

Manetho tvrdi kako je Neho I bio unuk Bakenranefa, posljednjeg faraona XXIV dinastije.

Dio egiptologa vjeruje kako je njegov prethodnik Nekauba bio izmišljena ličnost, a dio da je riječ o istoj ličnosti kao i Neho. Većina, pak, smatra kako je riječ o sinu saiskog vladara Tefnakhta II, odnosno Nekaubinom bratu.

## Izvori
Tantamani

**Tantamani** (asirski naziv Tandaname) ili **Tanwetamani** (ponekad **Tanutamon**) (egipatski) ili Tementhes (grčki) (? - 653. pne.) bio je kušitski (nubijski) vladar, odnosno egipatski faraon (664. pne. - 656. pne.). Tantamani je bio posljednji faraon Nubijske ili XXV dinastije, odnosno sin nubijsko-egipatskog kralja Šabake i nećak svog prethodnika Taharke. Osobno ime mu je bilo **Bakara**.

Za vrijeme Taharkine vladavine, Asirci pod Asarhadonom su 671. pne. provalili u Egipat, protjerali Nubijce na jug a u Donjem Egiptu kao vazalnog kralja postavili Nehoa I, osnivača XXVI dinastije. Nubijci su, međutim, još uvijek imali uporište na jugu, odnosno Gornjem Egiptu. Kada je Tantamani 664. pne. preuzeo vlast, poduzeo je pohod s ciljem da cijeli Egipat ponovno podvrgne nubijskoj vlasti. Pohod je ispočetka bio uspješan, a Neho I je ubijen. 

Međutim, iste godine su Asirci, ovaj put pod Asurbanipalom, ponovno upali u Egipat. Tantamani je prisiljen povući se još dublje na jug, a njegova Teba je opljačkana i spaljena. Kao vazalni, a kasnije i stvarni vladar, se Egiptu nametnuo Nehov sin Psametih I.

Tantamani je još neko vrijeme držao kakvu-takvu vlast nad dijelovima Gornjeg Egipta, ali više nije imao snage spriječiti egipatskog faraona da ujedini svoju zemlju. Godine 656. pne. Psametihova je rječna mornarica bez otpora ušla u Tebu, te je Tantamani otada vladao jedino Nubijom. Umro je 653. pne., a sahranjen je u porodičnom groblju El-Kurru. 

## Fusnote
Sardanapal

**Sardanapal** (latinski *Sardanapalus*) je, prema antičkim izvorima, bio posljednji vladar Asirskog Carstva.

Prvi spomen Sardanapala datira oko pola milenijuma iza propasti Asirije, a nalazi se u historijskom djelu Diodora. Ono se, pak, poziva na danas izgubljene fragmente knjige *Persica* Ktesije s Knida iz 5. vijeka pne., a čiji je autor navodno imao uvid u službene, autentične perzijske historijske spise.

U Diodorovom djelu je Sardanapal opisan kao najmoćniji i najbogatiji vladar Bliskog Istoka, ali i ličnost koja je toliko uvjerena u svoju moć, da se potpuno odala užicima, i to onim "najizopačenijim", te potpuno zanemarila vladarske poslove upravljanja državom. Suočeni s lijenim, "ženskastim" i izopačenim vladarom, njegovi su babilonski podanici podigli ustanak te ga opsjeli u asirskoj prijestolnici Ninivi. Suočen s padom svog grada, Sardanapal je zapovijedio da mu se pobiju sve sluge i priležnice, uništi sve njegovo blago, a potom zapali palača u kojoj je izgorio. Tako je na dramatičan način nestalo moćno Asirsko Carstvo koje je vijekovima bilo dominiralo Bliskim Istokom.

Antički, a i kasniji historičari su Sardanapala poistovjetili s Asurbanipalom, posljednjim velikim asirskim kraljem. Njegova je sudbina poslužila kao model na osnovu koga su na Zapadu stvoreni stvoreni negativni stereotipovi koji se vezuju uz Orijent - hedonizam, dekadencija, razvrat i despotizam.

Sardanapal je izazvao posebno zanimanje kod romantičara. Tako je Lord Byron od njega načinio protagonista istoimene tragedije, a ti su motivi kasnije znamenitom francuskom slikaru Eugeneu Delacroixu poslužile kao motiv za znamenitu sliku *[[Sardanapalova smrt]]*.

Historijski podaci dobiveni arheološkim istraživanjem i dešifriranjem klinopisa u 19. vijeku, pak, ukazuju da Sardanapal - ako je postojao - definitivno nije bio Asurbanipal. Historijska ličnost koja najviše odgovara tom opisu jest njegov stariji brat Šamaš-šuma-ukin, koji se kao vazalni kralj Babilona 652. pne. pobunio protiv Asurbanipala i godine 648. pne. prilikom završetka opsade skončao zapalivši vlastitu palaču kako njegovom bratu ne bi pala u ruke.

## Vanjske veze
* The text of the Diodorus passage 
* Text of Byron's ''Sardanapalus''  
* Another text of the play
Sardanapalova smrt

**Sardanapalova smrt** (*La Mort de Sardanapale*) je slavna romantičarska slika Eugenea Delacroixa iz 1827. godine.

## Historija

Delacroix je namijenio ovu sliku za pariški Salon 1827. godine, no nije ju završio na vrijeme. Slijedeće godine ju je kritika ocijenila kao „zbunjujuće djelo kojim kopira Rubensa bez njegova osjećaja za urednost”, te „romantičarsko i besmisleno”. Kritičar Thoré i nekolicina drugih slavili su njegovu svježinu i cvjetni kolorizam, koji je podsjećao na engleske akvarele. Za temu se vjerovalo kako je potaknuta Byronovim djelom *Sardanapal*, objavljenim 1821. godine. Po njemu Sardanapal je bio Asirski kralj koji se suočio s neprijateljima koji su ga htjeli zbaciti s prijestolja zbog njegove lascivnosti i apatije. Umjesto da se bori ili pobjegne, on je počinio samoubojstvo. No ni u ovom djelu, niti u Biblijskom originalu ne spominje se pokolj kraljevih konkubina. Charles Baudelaire je ovaj dodatak nazvao Delacroixovim „molokizmom” (ljubavlju za krvoprolićem), a Lee Johnson je pretpostavio da je potaknuto određenim grafikama A. F. Gorea koje su prikazivale etruščanske freske.

Mnogi su u ovom prikazu kraljevskog pada, naslikanu netom nakon pada kralja Luja XVIII., prepoznali kao romantičarsku pobunu protiv Bourbonske restauracije.

Postoje brojne skice za ovu sliku (u olovci, tušu, kredi, pastelu i sangvini), ali i velika uspješna skica u ulju.

## Karakteristike

Ovo je vjerojatno prvo Delacroixovo djelo na kojemu je upotrijebio romantičarsku kompoziciju u ulju. Delacroix  je reinterpretirao Sardanapalovu smrt na novi način. Prikazao je kralja kako leži na svečanoj ležaljki u sobi ispunjenoj svim njegovim bogatstvom (zlatom, ženama, paževima, konjima i psom) u klaustrofobičnoj, kaotičnoj kompoziciji. Jedini detalj koji ujedinjuje prikaz je crvenilo velikog kreveta koji je tako iskrivljen da povezuje sve zbunjujuće egzotične dijelove slike i vodi ih prema zajedničkom fokusu – indiferentnom kralju.
Kao na svojoj slici "Pokolj na Hiosu", Delacroix zanemaruje klasične odnose prostora i volumena, dozvoljavajući vijugavim obrisima, bijesnim bojama i kompozicijskom kaosu da istovremeno odražavaju atmosferu očaja, uništenja, straha, nasilja, snage, nježnosti i apatije.

Ovom velikom slikom, koja je lišena J.-L. Davidove klasične formule, ali također i moralnih vrijednosti prikazujući samo fascinaciju užasom, Delacroix je uspio uvrijediti gotovo sve na pariškom Salonu 1827. godine. Suvremenom oku ovo djelo je višeznačno; ono pored svega navedenog odražava i muško nasilje i ponižavanje žena.

## Izvori

## Vanjske veze
*Kataloški prikaz u Louvreu
Šamaš-šum-ukin

**Shamash-shum-ukin** je bio kralj Babilona od 668. do 648. pne.

Shamash-shum-ukin se rodio kao drugi sin asirskog kralja Asarhadona. Godine 672. pne. je umro njegov stariji brat i prijestonasljednik Sin-iddina-apla. Iako je Shamash-shum-ukin po nasljednom redu trebao postati prijestonasljednikom, Asarhadon je odlučio da tu titulu prenese na svog mlađeg sina Asurbanipala, čijim je vojničkim i administrativnim sposobnostima bio impresioniran. Kako bi izbjegao sukob između braće, a i u dogovoru s vodećim plemićima i službenicima, Shamash-shum-ukina je imenovao kraljem Babilona.

Tri godine kasnije je Asarhadon umro prilikom pohoda na pobunjeni Egipat. Dio dvora u Ninivi je htio postaviti Shamash-shum-ukina na čelo Carstva, ali je odlučna akcija kraljice-majke Zakutu (Naqi'a) to spriječila i Asurbanipal je špreuzeo prijestolje.

Shamash-shum-ukin je bio prvi u teoriji samostalni kralj Babilona nakon što je njegov djed Sanherib 689. pne. grad uništio prilikom gušenja pobune. Asarhadon je nešto kasnije ponovno podigao grad, a imenovanje novog kralja - člana vladajuće asirske dinastije - je trebalo Babilonce smiriti, a istovremeno učvrstiti asirsku vlast u Babiloniji.

U stvarnosti je Shamash-shum-ukin imao prilično ograničenu vlast. Ur i mezopotamsko primorje (obala Perzijskog zaljeva) su bili neposredno potčinjeni Asurbanipalu, a u Nippuru je postojao i snažan asirski garnizon. Teritorija pod Shamsh-shum-ukinovom vlašću je, pak, uz Babilon sadržavala gradove Borsippa, Kutha i Sippar.

Iako je ispočetka bio u dobrim odnosima sa svojim mlađim bratom, Shamash-shum-ukin je s vremenom potpao pod sve veći utjecaj babilonskih i kaldejski prinčeva te sebe počeo smatrati legitimnim nasljednikom drevnog babilonskog kraljevstva koje se nekoć bilo prostiralo duž Plodnog polumjeseca. Tako je u službenog korespondenciji svog brata počeo nazivati svojim vazalom.

Nakon što je Asurbanipal godine 653. pne. uništio otpadničku elamsku vojsku, a da sam nije za odmazdu ušao u Elam, Shamash-shum-ukin je to shvatio kao znak bratove slabosti. U maju 652. pne. je , uz pomoć Elama te kaldejskih i arapskih plemena digao ustanak.

Ustanici nisu uspjeli otjerati Asirce iz Mezopotamije, pa su Babilon i Borsippa dvije godine kasnije pali pod opsadu od strane Asurbanipala. Opsada Babilona je potrajala dvije godine, a na kraju su građani Babilona osjetili toliku glad da su se odali kanibalizmu. Grad se konačno predao 648. pne. Sam Shamash-shum-ukin je odlučio da se neće predati, te je zapalio palaču i bacio se u nju.

Nakon osvajanja grada, Asurbanipal je kao babilonskog kralja odabrao lokalnog velmožu po imenu Kandalanu, a koji je na tom mjestu ostao sljedećih dvadeset godina. Dio historičara, međutim, vjeruje da je Kandalanu ustvari bilo tek babilonsko ime za Asurbanipala.

Priča o dramatičnom završetku Shamash-shum-ukina je, pak, došla do antičkih pisaca gdje je njen protagonist dobio ime Sardanapal. Ironijom sudbine, antički, a i mnogi kasniji pisci su Sardanapala postovjetili sa Shamash-shum-ukinovim bratom i suparnikom Asurbanipalom.

## Vanjske veze
* ''ABC'' 15 : Chronicle Concerning the Reign of Šamaš-šuma-ukin
Eugène Delacroix

**Eugène Delacroix** (Charenton-Saint-Maurice, 26. travnja 1798. - Pariz, 13. kolovoza 1863.) bio je francuski slikar.

Glavni je predstavnik romantizma i nastavljač tradicije Rubensa i venecijanskih slikara. Uz slike, ostavio je i dnevnik u kojem je iznio dragocjena zapažanja o slikarstvu. U pariškom je "Salonu" debitirao 1822. djelom ***"Dante i Vergilije u paklu"***, kojim je obilježen prijelom između akademskog klasicizma i novog naziranja, koje se istodobno s književnim romantizmom, borilo za slobodu likovnog izraza.

Godine 1832. putuje u Alžir i Maroko, gdje dozrijeva njegov smisao za jake kolorističke ekspresije. Delacroix je velikom upornošću radio skice i studije svega što je vidio. Slikao je velike kompozicije, u kojima je prikazivao dramatske momente iz povijesti i suvremenih zbivanja. Radio je i portrete, osobito likove glazbenika. Time što je rehabilitirao boju kao počelo slikarske kreacije, nagovijestio je impresionizam.

## Galerija

Delacroix barque of dante 1822 louvre 189cmx246cm 950px.jpg|*Dante i Vergilije u Paklu* 1822., Louvre
Eugène Delacroix - Le Massacre de Scio.jpg|*Pokolj na Hiosu*, 1824., Louvre
Eugène Delacroix - La Grèce sur les ruines de Missolonghi (1826).jpg|*Grčka izdiše na ruševinama Missolonghija*, ulje na platnu, 1826.
Eugène Delacroix - La Mort de Sardanapale.jpg|*[[Sardanapalova smrt|Smrt Sardanapalova]]*, 1827. Louvre
La Liberté guidant le peuple - Eugène Delacroix - Musée du Louvre Peintures RF 129 - après restauration 2024.jpg|*Sloboda predvodi narod*, ulje na platnu, 1830., Louvre
Eugène Delacroix - The Women of Algiers, 1834.jpg|*Alžirske žene u haremu*, 1834., Louvre


## Vanjske veze

* Kratka biografija 
* Le musée national Eugène Delacroix Državni muzej Eugènea Delacroixa (fr.)
* Delacroix na Web Gallery of Art (engl.)
Bizantijum

**Bizantijum** (ili **Bizancijum** ili **Bizant**) je starogrčka grad-država, koju su 667. pne. osnovali grčki naseljenici, nazivajući naseobinu prema njihovom kralju Bizasu. Ime "Byzantium" je latinizirano prvobitno tračko-grčko ime **Bizantion** (Βυζάντιον, u modernom grčkom izgovoru, "Vizantion").

196. ne., grad su opkolili Rimljani, nanoseći mu veliku štetu. No Rimljani su ga uskoro obnovili, tako da je grad nastavio svoje prethodno blagostanje.

Položaj Bizantijuma je privukao pažnju Konstantina Velikog, kojem se jedne noći u snu pojavilo proročanstvo kazujući mu mjesto gdje njegov novi grad treba da leži. Naravno, bio je to proročanski Bizantijum, kojeg je Konstantin obnovio 330. i nazvao ga Novi Rim (*[[Nova Roma]]*) ili (Konstantinopolj (na grčkom Κωνσταντινούπολις, *Konstantinoupolis*). Konstantinopolj je time postao prestonica Istočnog rimskog carstva, što će i ostati sve do osmanlijskog zauzimanja grada, 1453. Prema imenu grada (**Bizant**), ovo je carstvo nazvano Bizantijsko Carstvo.

## Povezano
* Konstantinopolj
* Carigrad
* Istanbul
Bizas

**Bizas** (antgrč. Βύζας [*Býzas* — Bizas, moderno *Výzas* — Vizas]) je, prema starogrčkoj legendi, grčki naseljenik iz dorske kolonije u Megari, koji se posavjetovao sa delfijskom proročicom u apolonskom hramu u Delfima. Sin je boga Posejdona. Proročica je Bizasu rekla da ode u "Zemlju slijepih". Predvodeći skupinu megarskih kolonista, Bizas je pronašao mjesto sa odličnim položajem nasuprot Halkedonu, na ušću Bosforskog moreuza u Mramorno more. Bizas je pomislio i utvrdio da je Halkedon morao biti slijep kad je izabrao zemlju na azijskoj strani Bosfora, koja je bila daleko slabijeg značaja od zemlje na europskoj strani moreuza. Prema predanju, Bizas je 667. pr. n. e. podigao Bizantion na europskoj strani, tako ispunjavajući proročanstvo.
Bitka

**Bitka** u najširem smislu označava vrstu borbe koja se odvija tokom nekog rata, i čiji su sudionici međusobno suprotstavljene oružane snage, odnosno strane koja jedna drugu nastoje pobijediti u okviru vojnog pohoda. Pojedinačna bitka je obično definirana mjestom odvijanja, trajanjem i snagama koje u njoj sudjeluju. Može se odvijati na kopnu, moru i u zraku.

Starija vojna literatura na području bivše Jugoslavije od bitke razlikuje pojam boja, i to najčešće na osnovu utjecaja na ishod rata, te grani vojne nauke koja ih proučava. Bitke su predmet operatike, dok su bojevi predmet taktike.

## ''Boj''
**Boj** je arhaični izraz koji se na prostoru bivše Jugoslavije koristio kao sinonim za bitku. Vojna literatura u 20. vijeku ga je, pak, razdvojila od bitke po kriteriju sudjelovanja manjih snaga, odnosno manjem utjecaju na ishod vojnog pohoda, odnosno rata. Boj proučava grana vojne nauke pod nazivom taktika, dok bitke uglavnom proučava operatika.
	
Boj se ponekad definira i kao minijaturna bitka koji može, ali i ne mora biti dio šire bitke.
	
## Povezano
* Pomorska bitka
* Petnaest odlučujućih bitaka svijeta
* Uništavajuća bitka
* Čarka
Čarka

**Čarka** je naziv kojim se opisuje borba u okviru rata ili sličnog sukoba, a u kojoj sudionici nemaju namjeru postići odlučujući rezultat. Čarke su u pravilu borbe između manjih vojnih jedinica koje nastaju slučajno ili kao posljedica vojne aktivnosti koja za cilj nije imala direktan sukob s neprijateljem (izviđanje, prijevoz hrane, dobavljanje zarobljenika, pljačka, održavanje blokade i sl.). 

Čarke se ponekad namjerno započinju, i to s ciljem da se na temelju njih dobiju obavještajni podaci o snazi, uvježbanosti, opremi ili taktici neprijatelja. 

U prošlosti su čarke često predstavljale svojevrsni uvod u uređene bitke, i u njima su sudjelovale pomoćne snage neke vojske, odnosno specijalizirane jedinice poznatije pod nazivom čarkaši.
Pomorska bitka

**Pomorska bitka** je naziv za bitku u kojoj obje strane koriste brodove i slična plovila, odnosno koja se odvija na moru, rijeci ili jezeru.

Prve pomorske bitke su zabilježene krajem 2. milenijuma pne., ali su u pravilu bile daleko rjeđe od kopnenih bitaka. Razlog je prvenstveno u tome što su ratne mornarice u pravilu skuplje od kopnenih vojski te zahtjevaju ne samo posebnu opremu, nego i posebno obučeno ljudstvo koje je prilično teško nadoknaditi u slučaju gubitaka.

Nadalje, u pomorskim bitkama nadmoć neprijatelja u broju brodova i tehnici je slabijoj strani teško kompenzirati, te pomorske bitke najčešće imaju odlučujući rezultat koji često pobjedniku donosi trajnu pomorsku prevlast. Slabija strana, s druge strane, može lakše manevrirati i, s obzirom na relativno prostranstvo mora, izbjegavati neprijatelja.
Psametih I

**Psametih I** (također navođen kao **Psametik** ili **Psamtik**), bio je egipatski faraon iz saiske ili Dvadeset šeste dinastije poznat po tome što je nakon vijekova nereda, rascjepkanosti i strane vlasti uspio ujediniti Egipat kao snažnu i nezavisnu državu.

Njegovo kraljevsko ime Wahibre, značilo je "Stalno je srce Re. 

Psametih I je bio sin Nehoa I, saiskog vladara koga su Asirci nakon svoje provale u Egipat 670. pne. imenovali kao vazalnog kralja u Donjem Egiptu. Psametih je kao talac odveden u Ninivu, odakle se vratio 664. pne. nakon što mu je oca ubio egipatsko-nubijski faraon Tantamani prilikom svoje provale iz Gornjeg Egipta. Asirski kralj Asurbanipal je ponovno provalio u Egipat, porazio Tantamanija te Nubijce protjerao iz Tebe.

Psametih je postavljen na mjesto svog oca, ali je on to, privremeno lišen nubijske prijetnje, iskoristio kako bi ne samo uspostavio faraonski autoritet nad lokalnim plemićima, nego i započeo borbu za oslobođenje Egipta od Asiraca. Ona je završena godine 654. pne. kada su se iz Egipta povukli posljednji asirski garnizoni.

Godine 656. pne. Psametih je uspostavio vlast i na jugu, koji je dotle još uvijek priznavao Tantamanija kao svog vladara. Njegova je mornarica bez otpora zauzela Tebu, te je uz pomoć lokalnog velmože Mentuemheta je Shepunepet II, Božansku štovateljicu Amuna, inače Nubijku, natjerao da kao svoju nasljednicu usvoji njegovu kći Nitocris. Time je Psametih osim svjetovne moći stekao i vjerski izvor svog autoriteta nad državom.

Tokom vladavine je Psametih vodio nekoliko manjih sukoba s libijskim plemenima na zapadu, kao i odmetnutim prinčevima u Delti Nila. Na sjever Nubije je poduzeto nekoliko pohoda kako bi se država Kuš oslabila i tamošnjim vladarima više ne bi padalo na pamet na pokušavaju ponovno preuzeti Egipat. 

Psametihu je isto tako bilo izuzetno važno da očuva egipatsku nezavisnost od novih prijetnji iz Azije. Nastojeći se osigurati od Asiraca, sklopio je savez s lidijskim kraljem Gigom, ali je kasnije, kada je Asirija oslabila nakon Asurbanipalove smrti, ponovno postao blizak s Asircima, zaključivši kako bi ojačana Babilonija mogla biti ozbiljnijom prijetnjom.

Psametih je bio poznat i po tome što je stvorio bliske veze s Grcima, koje je koristio kao najamnike u svojoj vojsci, a čak je i dozvolio da Grci u Egiptu sagrade koloniju po imenu Naukratis. Zbog toga ga smatraju jednim od prvih helenofilskih vladara u historiji.

Psametiha je naslijedio sin Neho II, koji je velikim dijelom nastavio njegovu politiku i od Egipta pokušavao napraviti svjetsku silu.

Psametih se pojavljuje kao značajna ličnost u Herodotovoj *Historiji*, gdje mu je pripisan eksperiment kojim je htio ustanoviti koji je jezik nastariji na svijetu.

## Reference
Car Jimmu

; također poznat kao: *Kamuyamato Iwarebiko*; osobno ime: *Wakamikenu no Mikoto* ili *Sano no Mikoto*, rođen prema legendi u Kojikiju 1.1. 711. pne., i umro, opet prema legendi, 11.3. 585. pne. (oba datuma po lunisolarnom tradicionalnom japanskom kalendaru ), bio je mitski osnivač Japana te prvi car koji se navodi u tradicionalnim popisima careva. Carska kuća Japana tradicionalno svoje pravo na prijestolje temelji na tome što potječe od Jimmua.

Za život i vladavinu ovog ranog cara se ne mogu dati pouzdani datumi, kao ni za njegove rane nasljednike. Tek je vladavina Kimmeija (509?-571), 29. japanskog cara prema tradicionalnom redu nasljeđivanja, prva za koju suvremena historiografija može dati pouzdane datume.

## Napomene

## Vanjske veze

* A more detailed profile of Jimmu 
* A detailed summary of Jimmu's descent legend
Juste une question d'amour

***Juste une question d'amour*** je francusko-belgijski televizijski film iz 2000. godine u režiji Christian Faurea, sa Cyrille Thouveninom i Stéphan Guérin-Tilliéom u glavnim ulogama.

## Radnja

Laurent (Cyrille Thouvenin) je gej, ali to krije od svojih roditelja tako što svoju sustanarku i prijateljicu, Carole (Caroline Veyt) predstavlja kao svoju devojku. Razlog za takvo ponašanje leži u porodičnoj istoriji. Njegov rođak Marc bio je, takođe, gej. Kada je to rekao svojoj porodici, oni su ga oterali i odrekli su ga se. Nešto kasnije Marc se razboleo od hepatitisa na putovanju sa svojim momkom po Vjetnamu, ali njegova porodica ni tada nije htela da se stara o njemu, verujući da umire od AIDSa i smatrajući da to i zaslužuje. Takođe, ni Laurentova porodica nije ništa uradila da bi pomogla Marcu.

Stvari počinju da se komplikuju kada upoznaje Cédrica (Stéphan Guérin-Tillié) i zaljubljuje se u njega. Cédric je otvoreno gej i živi sa svojom majkom, Emmom (Éva Darlan), sa kojom vodi rasadnik i laboratoriju za agrikulturu i koja ga potpuno podržava. Cédricova i Laurentova veza je srećna sve do momenta kada Laurent počinje da uvlači Cédrica u svoj dvostruki život.

Posle svađe u vezi sa outovanjem pred roditeljima, na koje ga Cédric nagovara, Laurent i Cédric se razdvajaju. Misleći da će pomoći, Emma odlazi kod Laurentovih roditelja i saopštava im da je njihov sin u vezi sa njenim sinom. Oni reaguju kao i u slučaju Marca i odbacuju ga. Laurent u besu razbija laboratoriju i projekat na kome rade, misleći da ga je Cédric outovao.

Konačno, kada mu Cédric, vozeći ga na stanicu, kaže da ga voli, Laurent se predomišlja u vezi sa planom da se preseli za Pariz i odlučuje da se suoči sa roditeljima. Cédric i on odlaze kod njegovih roditelja, koji su posle dosta razmišljanja, rešili da ne žele da izgube sina i hteli bi da ga prihvate.

## Uloge
* Cyrille Thouvenin - Laurent
* Stéphan Guérin-Tillié - Cédric
* Éva Darlan - Emma
* Danièle Denie - Jeanne
* Idwig Stéphane - Pierre
* Caroline Veyt - Carole
* Laurence César - Martine
* Jean-Pierre Valère - Georges
* Raphaëlle Lubansu - Noëlle
* Jean-Baptiste Lefèvre - Didier
* Aurélie Godichal - Marine
* Jonathan Fox - Alain
* Marcel Dossogne - M. Bermand
* Bruno Georis - Médecin Emma
* Diego Vanhoutte – Mathieu

## Reference

## Vanjske veze
Hijeratsko pismo

**Hijeratsko pismo** je kurzivno pismo koje se razvilo u faraonskom Egiptu zajedno s hijeroglifima, a kojima je srodno. Prvenstveno se koristilo za pisanje tintom i četkicom na papirusima, što je pisarima omogućilo daleko brže pisanje u odnos na složene hijeroglife. Riječ *hijeratski* dolazi od grčke fraze  (*grammata hieratika*; doslovno "svećeničko pisanje"), koji je prvi koristio Sveti Klement iz Aleksandrije u 2. vijeku n.e., odnosno u doba kada se hijeratsko pismo koristilo jedino u religijske svrhe.

## Utjecaj
Hijeratsko pismo je značajno utjecalo na razvoj drugih pisama. Najjasniji je na demotsko pismo, koje od njega direktno potječe. Pored toga se utjecaj vidi i na demotske znakove u meroitskom pismu odnosno koptskom i staronubijskom.

Van doline Nila, utjecaj je najjasniji u slučaju bibloškog pisma koje je posudilo veliki broj znakova od hijeratskog pisma u Starom kraljevstvu. Također se zna da su stari Hebreji koristili hijeratske brojeve.

## Napomene

## Vanjske veze

* Ancient Egyptian scripts - Hieratic
* The Hieratic Script
Demotsko pismo

**Demotsko pismo** (od stgrč. δημοτικός [*dēmotikós*] — "narodni") je staroegipatsko pismo koje se razvilo od sjevernih oblika hijeratskog pisma korištenog u Delti Nila. Izraz je prvi koristio grčki historičar Herodot kako bi to pismo razlikovao od hijeratskog i hijeroglifa.

Demotsko pismo su sami Egipćani nazivali ** "pisanje dokumenata", a koje je Klement iz Aleksandrije nazvao  — "pisanje pisama". 

Demotsko pismo se dijeli na tri perioda:
* rano demotsko pismo (cca. 650 - 400. pne.), koje se razvilo u Donjem Egiptu te pod faraonom Amasisom zamijenilo hijeratski i hijeroglife kao službeno pismo;
* srednje (ptolomejsko) demotsko pismo (cca. 400 - 30. pne.) kada se počelo koristiti u vjerske svrhe;
* kasno (rimsko) demotsko pismo (30. pne. - 452) kada se polako povlači iz javne upotrebe.

## Veze

* Transliteracija drevnog egipatskog pisma

## Vanjske veze
* Demotic and Abnormal Hieratic Texts
* Chicago Demotic Dictionary
* The American Society of Papyrologists
* Directory of Institutions and Scholars Involved in Demotic Studies
Carska kuća Japana

**Carska kuća Japana** (također Carska porodica ili *kōshitsu*, 皇室) se sastoji od članova šire porodice japanskog cara koji obavljaju službene i javne funkcije. Po trenutnom japanskom Ustavu, car je simbol države i narodnog jedinstva. Iako u tehničkom smislu nije državni poglavar, često se takvim smatra. Ostali članovi carske porodice obavljaju ceremonijalne i društvene dužnosti, ali nemaju nikakve poslove koji se tiču vlade. 

Japanska monarhija je nastarija kontinuirana nasljedna monarhija koja dan-danas postoji u svijetu. Carska kuća priznaje 125 legitimnih monarha otkako je na njeno čelo došao Car Jimmu (tradicionalni datum 11.2. 660. pne.), što uključuje i današnjeg cara Car Naruhito.

## Vanjske veze

* The official website of the Imperial Household Agency 
* Japan Zone | The Imperial Family 
* Unofficial Site
668. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* Spartanci zauzimaju posljednje mesenijsko uporište na planini Eira čime završava Drugi mesenijski rat.
* Shamash-shum-ukin, sin Esarhaddonov, postaje kraljem Babilona.
* Egipat diže ustanak protiv Asirije.
* Gradovi Arpad i Tir priznaju asirskog kralja Asurbanipala za svog vladara.
* Procjena: Niniva, glavni grad Asirije postaje najveći grad na svijetu, preuzevši primat od Tebe u Egiptu.http://geography.about.com/library/weekly/aa011201a.htm 

## Rođenja

## Smrti
* Esarhadon, kralj Asirije (ili 669. pne.)

## Izvori
667. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* Asirci osvajaju pobunjeni Egipat.
* Bizantij osnovan od strane megarskih kolonista na čelu s Byzasom. (tradicionalni datum)

## Rođenja

## Smrti

## Izvori
665. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* Rimljani osvajaju i razaraju susjedni latinski grad Alba Longa (tradicionalni datum).

## Rođenja

## Smrti

## Izvori
664. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* Psametih I nasljeđuje Nehoa I kao kralj Donjeg Egipta.
* Taharqa imenuje svog nećaka Tantamanija kao nasljednika u Gornjem Egiptu.
* Ashurbanipal osvaja i pustoši Tebu.
* Prva pomorska bitka u grčkoj pisanoj historiji, između Korinta i Korkire.

## Rođenja

## Smrti
* Neho I, kralj Egipta

## Izvori
663. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* Ashurbanipal ponovno uspostavlja asirsku vlast nad Egiptom.

## Rođenja

## Smrti
* Taharqa, kralj Egipta

## Izvori
661. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* U Egiptu počinje dugotrajna pobuna protiv asirske vlasti.

## Rođenja

## Smrti

## Izvori
660. pr. n. e.

__NOTOC__

## Događaji
* 11.2. — Tradicionalni datum osnivanja Japana od strane cara Jimmua.
* Prvo poznato korištenje demotskog pisma.
* Psametih I istjeruje Asirce iz Egipta.
* Mitsko osnivanje japanske carske porodice.

## Rođenja

## Smrti

## Reference
Shepenupet II

Staroegipatska princeza **Shepenupet II** (alt. **Shepenwepet II**) bila je Božanska štovateljica Amuna od oko 700. pne. do oko 650. pne. za vrijeme XXV dinastije. Bila je kći prvog kušitskog faraona Piyea, te sestra Piyeovih nasljednika Taharke i Šabake. S vremenom je morala dijeliti valst s gradonačelnikom Tebe, Montuemhetom.

Njena nećaka Amenirdis, Taharkina kći, imenovana je za njenu nasljednicu. Shepenupet je kasnije usvojila Nitocris, kći faraona Psamtika I. Godine 656. pne. primila je Nitocris u Tebi.

Grob joj se nalazi u Medinet Habu.

## Reference
* J. H. Breasted, *Ancient Records of Egypt*, Part Four, §§ 935ff.: "The Adoption Stela of Nitocris"
Amenirdis II

Staroegipatska princeza **Amenirdis II**, kći kušitskog faraona Taharke, usvojena je od Shepenupet II, kćeri Piyea , kako bi postala Božanska štovateljica Amuna od oko 650. pne. do 640. pne. u doba Dvadeset pete dinastije Egipta. Amenirdis je usvojila Nitocris, kći faraona Psamtika I, da postane njena nasljednica .

## Reference
* Robert Steven Bianchi, *Daily Life Of The Nubians*, Greenwood Press 2004
* Karol Myśliwiec, *The Twilight of Ancient Egypt: First Millennium B.C.E.*, Cornell University Press 2000
* I. E. S. Edwards, John Boardman, John B. Bury, S. A. Cook, *The Cambridge Ancient History*, Cambridge University Press 1969
* Aidan Dodson, *Monarchs of the Nile*, American Univ. in Cairo Press 2000
Bhoothnath

***Bhoothnath*** (Devanagari: भूतनाथ, Urdu: بھوت ناتھ, prevod: "Gospodar duhova") je Bolivud film u kojem glavne uloge pripadaju Amitabh Bachchan i Juhi Chawla sa Shahrukh Khan, Aman Siddiqui, Priyanshu Chatterjee i Rajpal Yadav. Direktor je Vivek Sharma i producent Ravi Chopra, a B. R. Chopra Productions.

Priča je o odnosu između starog čovjeka kojeg igra Amitabh Bachachan i dječaka zvanog Banku. Juhi Chawla igra ulogu djetetove majke a Shahrukh Khan njegovog oca. Oni dolaze da žive u kući Gospodara duhova, Nath Vila u Goi. Banku zove duha duha Anđeo umjesto Boothnath, i njih dvojica postaju prijatelji. Priyanshu igra ulogu Amitabhovog sina u Ravi Choprinom Boothnathu. Film je počeo sa snimanjem 18 oktobra, a ostvaren je 9 maja 2008.2008.

## Sadržaj filma
*Bhoothnath* govori o duhu koji se nalazi u kući u Goi. Duh čije je ime Kailash Nath se nalazi u čistilištu, i on ne dozvoljava nikome da živi u kući, za koju ga vežu sve memorije. Ali onda tu dolazi da živi Banku sa porodicom.
Duh ima plan kako da ih prestraši, kako bi oni napustili kuću. Ali on nailazi na devetogodišnjeg Bankua, koji vidi duha kao anđela i njih dvojica se sprijateljuju.

Tu počinje njihovo zanimljivo druženje, jer Boothnath je u mogućnosti da radi magične stvari i to sve pod zahtjevima Bankua.

Priča izgleda da ide u krugu , pošto se film fokusira na avanturama djeteta i duha, sve dok se Boothnathova proslost ne uhvati u koštac sa njim.

Njegov sin dolazi u Indiju kako bi prodao kuću koja mu je ostala poslije oca. Boothnath je jako ogorčen zbog toga, jer on ne želi nipošto da tako bude. Ipak, Bankuovi roditelji, ubjeđuju Nathovog sina da napravi ritual i traži od oca oproštaj. On to i čini, i Boothnath odlazi u raj. Ipak, Banku će ga i kasnije sresti, ali ovaj put to mora da bude tajna, koju će samo njih dvojica dijeliti.

## Uloge
* Amitabh Bachchan ... Kailash Nath (Bhoothnath) 
* Juhi Chawla ... Anjali Sharma (Aman's [Bankuova] majka)
* Shahrukh Khan ... Aditya Sharma (Aman's [Bankuov] otac)
* Aman Siddiqui... Banku Sharma
* Priyanshu Chatterjee... Vijay Nath
* Satish Shah..... J.J. Irani
* Rajpal Yadav.... Anthony (Drunkard)
* Aashish Chaudhary ... Specijalno pojavljivanje
* Nauheed Cyrusi .... Specijalno pojavljivanje

## Muzika


## Trivia
* BR Chopra je želio da stvori film *Ek Aur Masiha* sa Amitabh Bachchanom, Shahrukh Khanom, i Juhi Chawlom kasnih 90 hih, ali film nije nikada snimljen.
* Adesh Srivastav, Anu Malik, i A.R Rehman su trebali da komponuju muziku za film, ali iz nepoznathi razloga to nisu uradili. Tako da je projekat pripao Vishal-Shekharu da komponuje muziku za film.
* Tanmay Chaturvedi i Aamir Haafiz, koji su učesnici u Sa Re Ga Ma Pa Little Champs 08 isto kao i Mussarat Abbas iz Sa Re Ga Ma Pa Challenge 2007 su snimili sve pjesme za ovaj film.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Bhoothnath'' First Look
* Movie Review: Bhoothnath  at MovieWalah.com
* watch full movie online 
* http://www.apunkachoice.com/scoop/bollywood/20080510-1.html
* Bhoothnath: Movie Review by Moviejini
Bogoljub Karić

**Bogoljub Karić** (Peć, 17. 1. 1954) je srpski političar i biznismen

## Biografija
Karić je rođen 17. januara 1954. godine u Peći, gde je završio osnovnu i srednju školu. Diplomirao je na prirodno-matematičkom fakultetu u Prištini, na odseku za geografiju. Magistrirao je na Ekonomskom fakultetu u Nišu na temu "Organizacija i razvoj male privrede". Zajedno sa tri brata i sestrom osnovao je porodičnu fabriku "Braća Karić" u Peći 1971. godine. Za više od tri decenije razvio je veliku kompaniju koja posluje u raznim oblastima: telekomunikacije, građevinarstvo, finansije, obrazovanje, mediji, trgovina... Direktor je i vlasnik privatnog "BK" univerziteta i još nekoliko firmi u Srbiji i inostranstvu. 
U vladi Mirka Marjanovića bio je ministar bez portfelja.

Osnovao političku stranku "Pokret snaga Srbije – Bogoljub Karić" čiji je lider. Do 2005. godine, njegova kompanija je bila suvlasnik preduzeća "Mobtel Srbija" zajedno sa PTT Srbija. Bogoljub Karić je takođe osnivač Karić Fondacije koja ulaže svoja sredstva u humanitarne akcije, razvoj obrazovanja i podršku mladim ljudima. Trenuto je u bekstvu a za njim je raspisana poternica.

U medijima je jula 2010. javljano da je Karić (možda) dobio azil u Rusiji, ali ruske vlasti su to zvanično opovrgle 21. avgusta.

## Međunarodne sankcije
Trećeg juna 2022. EU je uvela sankcije Bogoljubu Kariću zato što se veruje da ima veoma bliske veze sa režimom Aleksandra Lukašenka u Belorusiji, kao i njegovoj kompaniji Dana Holdings. EU tvrdi da je ona jedina privatna kompanija koja ekonomski pomaže Lukašenkovom režimu. Takođe je na crnoj listi Švicarske.

## Izvori

## Vanjske veze
* Pokret "Snaga Srbije" 
* Afera Mobtel 
* Video "Istina BK" Veličina 35Mb 
* Internet prezentacija Pokreta Snaga Srbije
Jedinstvena Srbija

**Jedinstvena Srbija** je politička stranka u Srbiji. Osnovana je 15. februara 2004. godine u Jagodini. Osnivač stranke je Dragan Marković zvani Palma.

Od 6. oktobra 2004. godine stranka Jedinstvena Srbija se nalazi na vlasti u opštini Jagodina.

Stranka ima preko 100 opštinskih odbora na teritoriji Srbije. 
Pored Jagodine stranka ima odbornike u 8 opština centralne Srbije: Velikoj Plani, Batočini, Svilajncu, Kučevu, Ćupriji, Despotovcu, Ražnju i Ćićevcu. U Ćupriji i Despotovcu je na vlasti sa koalicionim partnerima.

## Vanjske veze
*anična prezentacija
Dragan Marković

**Dragan Marković Palma** (Končarevo, 1960. – Jagodina, 2024.), privatni je preduzetnik i političar iz Jagodine.

## Biografija
Dragan Marković Palma rođen je 1960. godine u Končarevu, gde je stekao srednjoškolsko obrazovanje.

Bio je preduzetnik i vlasnik kompanije koja zapošljava preko stô radnika i u čijem sastavu, osim televizije „Palma plus” – koja pokriva dve trećine prostora Srbije – je poslovao i preduzeće za transport i trgovinu. Proglašen je za najboljeg menadžera i preduzetnika Srbije u 1995. godini.

U politički život je se uključuio 1993. godine kada je sa Željkom Ražnatovićem Arkanom i Borislavom Pelevićem osnovao Stranku srpskog jedinstva. U toj stranci je ostao do 2003. godine. Godine 2004. je osnivao stranku Jedinstvena Srbija, koja je osvojila najviše glasova u Jagodini i Pomoravlju. Na parlamentarnim izborima 2007. godine, ušao je u koaliciju sa Demokratskom strankom Srbije i Novom Srbijom. Stranka jedinstvene Srbije dobila je dva poslanička mesta.

Obavljao je dužnost predsednika opštine Jagodina. U vreme njegovog mandata opština Jagodina doživela je velike ekonomske promene. Prvi put Jagodina je dobila zoološki vrt i *Aqua Park*.

Umro je 22. novembra 2024.

## Reference
Stranka srpskog jedinstva

**Stranka srpskog jedinstva** je politička stranka u Srbiji. Osnovana je novembra 1993. godine, a prvi predsednik SSJ bio je Željko Ražnatović - Arkan. 

1998. godine, sedište stranke premešteno je iz Beograda u Jagodinu. Nakon ubistva Željka Ražnatovića, januara 2000. godine, lider stranke postao je Borislav Pelević. Decembra te godine, na vanrednim izborima za Skupštinu Srbije, SSJ osvaja 14 poslaničkih mesta što je predstavljalo veliko iznenađenje. Međutim, na vanrednim parlamentarnim izborima u decembru 2003. godine, SSJ u koaliciji ne uspeva da osvoji nijedno poslaničko mesto.

Početkom 2008. godine, stranka se utopila u Srpsku radikalnu stranku.
Hiram Abif

**Hiram Abiff** je lik koji se pojavljuje u alegorijskoj  drami koja se igra u ritualima trećeg stepena masonerije. U ovoj drami, Hiram se predstavlja kao glavni arhitekt Solomonovog hrama, a koga ubijaju nasilnici nakon što su ga bez uspjeha pokušali prisiliti da im oda tajnu lozinku Majstora zidara. Nakon predstave slijedi predavanje u kojoj se objašnjava da je priča lekcija o vjernosti svojoj riječi, kao i kratkoći života. 

Brojni naučnici, masonski i ne-masonski, špekulirali su kako se lik temelji na jednom ili više Hirama koji se pojavljuju u Bibliji. Npr. u masonskom ritualu Hiram se spominje kao 'Udovičin sin', što je slično biblijskoj referenci na Hirama u Prvoj knjizi o kraljevima 7:13–14.

## Napomene
650-e pr. n. e.

## Događaji i trendovi
* Nastanjeno nalazište Maja u Piedras Negras u Gvatemali.
* 657. pne. – Kipsel postaje prvi tiranin Korinta.
* 656. pne. – Psametih I širi vlast na cijelu teritoriju Egipta. Kraj XXV dinastije.
* 653. pne. – Atta-Khumma-In-Shushinak i Khumbanigash II nasljeđuju Shilhak-In-Shushinaka i Tempti-Khumma-In-Shushinaka kao kraljevi Elamskog Carstva.
* 652. pne. – Babilonija pod Shamash-shuma-ukinom diže ustanak protiv Asiraca.
* 652. pne. - Guan Zhong uvjerava vojvodu od Qija da nastavi poštovati druge države, odnosno odbije ponudu izgnanog princa da mu pomogne srušiti vlastitog oca.
* 651. pne. – Zhou xiang wang postaje vladar kineske dinastije Zhou.
* 650. pne. – Grad Abdera u Trakiji osnovan od strane kolonista iz Klazomene.
* 650. pne. – Promjena klime pogađa sve kulture Brončanog doba u Evropi s hladnijim i vlažnijim vremenom, te su plemena i kulture skandinavskog Nordijskog brončanog doba potisnuta na jug prema evropskom kontinentu.
* 650. pne. – 625. pne. – Napravljen vinski ćup (oinochoe) na Rodosu. Danas se čuva u Muzeju lijepih umjetnosti u Bostonu.

## Značajne osobe
* 653. pne. – Smrt Tantamanija, posljednjeg kralja Dvadeset pete dinastije Egipta
* 652. pne. – Smrt Giga, kralja Lidije
* 652. pne. – Smrt Zhou hui wanga, kralja kineske dinastije Zhou
* 652. pne. – Prvi spomen kralja Kurasa od Parsumasa, za koga neki misle da je istovjetan s Kirom I od Anshana, poglavarom dinastije Ahemenida
Deewana

***Deewana*** (Devanagari: दीवाना, znači: *ludost*) je 1992 bollywoodski film režisera Raj Kanwara, producenta Guddu Dhanoa & Lalit Kapoora.

Ovo je prvi igrani cjelovečernji film gdje Šaruk Kan tumači važniju ulogu. U filmu glumi zajedno sa Alok Nath, Amrish Puri, Rishi Kapoor i Divya Bharti.

## Radnja filma

Kajal (Divya Bharti) udata za poznatog pjevača po imenu Ravi (Rishi Kapoor). Oni žive srećno jedno vrijeme, dok tragedija ne zadesi Ravija od strane njegovog ujaka (Amrish Puri) i rođaka (Mohnish Behl), koji željeći da se dokopaju njegovog bogatstva, unajmljuju ljude da ga ubiju. Kajalova majka Sushma Seth), vodi njegovu ženu u drugo mjesto, kako bi je izvadila iz depresije.

U novom gradu, Kajal pokušava da zaboravi svoju prošlost. Raja (Shahrukh Khan), sin bogatog čovjeka, zaljubljuje se u nju, saznaje da je ona udovica i odlučuje se da unese sreću u njen život. Kajalina majka po zakonu, smatra da Kajal treba da se uda ponovo, i ubjeđuje je da se uda za Raja. Posle određenog vremena ona pristaje na to, i zaljubljuje se u njega. Sve izgleda super i srećno, dok jednog dana Raja ne spasi čovjeka od huligana, sprijatelji se sa njim i dovede ga kući. Taj čovjek je Ravi, koji je preživio napad njegovog ujaka. Sve je otkriveno i Kajal ostaje sa Ravijem, kao i njegova majka.

Kajal kidnapuje Ravijev ujak i obojica idu da je spasu. Na kraju filma Ravi žrtvuje sebe kako bi spasio Raja i Kajal.

## Uloge

## Nagrade
* Best Lyricist - Sameer for *Teri Umeed Tera Inteza*
* Best Male Playback - Kumar Sanu for *Sochenge Tumhe*
* Best Music Director - Nadeem-Shravan
* lux New Face - Divya Bharti for *Deewana*
* Best Debut - Shahrukh Khan for *Deewana*

## Vanjske veze
*
Partija ujedinjenih penzionera Srbije

**Partija ujedinjenih penzionera Srbije** (PUPS) je politička partija u Srbiji. Predsednik PUPS-a je Jovan Krkobabić. Na parlamentarnim izborima 2008, PUPS nastupa u koaliciji sa SPS-om i JS-om.

## Povezano
* Spisak levičarskih partija u Srbiji

## Vanjske veze
* PUPS, internet sajt