Veronika Bakotić

**Veronika "Vjera/Vera" Bakotić-Mijušković** (Šibenik, 19. 3. 1912 – Beograd, 9. 07. 2005) bila je jugoslovenska partizanka, lingvistica, prevodilac sa italijanskog i francuskog na srpskohrvatski jezik, i prva supruga Konstantina Koče Popovića.

## Biografija

Veronika Bakotić je bila unuka Ignjata Bakotića i markize Adele Gravizi di Pjetra Peroza Bakotić,  Italijanke iz Kopra, i ćerka jugoslovenskog diplomate Luje Bakotića . Rođena u Šibeniku, u Hrvatskoj, u srpsko-katoličkoj porodici iz Kaštel Gomilice, Vjera je poticala iz obrazovane porodice - njen deda i otac su bili advokati sa doktoratima iz Beča, odnosno Graca. Njen otac, Lujo Bakotić, služio je kao diplomata za Kraljevinu Srbiju. Nakon smrti njene majke, kada je Vjera imala dve godine, nju i njene sestre odgajala je baka u Splitu, a kasnije su poslate u švajcarski internat. Osnovnu školu i prvi razred gimnazije pohađala je u Rimu, gde joj je otac službovao. Gimnaziju, maturu i Filozofski fakultet (Odsek za romanistiku) završila je u Beogradu 1938. godine. Od početka studija (1934.) uključila se u napredni studentski pokret i kao predsednik Udruženja studenata za francuski jezik i književnost učestvovala u svim njegovim legalnim i ilegalnim akcijama. Sarađivala je na časopisima „Žena danas“ i u „Naša stvarnost“. Prvi put je uhapšena 1940. godine. 

## Drugi Svetski rat

Za vreme Drugog svetskog rata krila se u Beogradu kao ilegalac. Početkom 1942. uhapšena je od strane Specijalne policije, kao talac, ali ju je iz zatvora spasao jedan poznati beogradski industrijalac. Tek u proleće 1944. uspela je da uhvati vezu sa pokretom i ode u partizane. Odmah je raspoređena na dužnost šefa Odseka za štampu Propagandnog odeljenja Druge proleterske divizije i uključena u rad Partije. Posle demobilizacije, 1946, upućena je na rad u Tanjug, a zatim u Centralni odbor Antifašističkog fronta žena Jugoslavije, u Odeljenje za veze sa inostranstvom.  

## Profesionalni rad

Po sopstvenoj želji, septembra 1948, prešla je na Filozofski (sada Filološki) fakultet Univerziteta u Beogradu, na kojem prve dve godine predaje teoriju književnosti na Katedri za srpskohrvatski jezik i književnost. Od 1950. je radila na Katedri za italijanistiku najpre kao lektor a potom, do penzionisanja, kao viši stručni saradnik. 

Sa italijanskog i francuskog jezika sa zapaženim uspehom prevela je niz dela iz oblasti beletristike, esejistike, filozofije i dramske literature (Leonardo da Vinči, Đordano Bruno, Đirolamo Savonarola, Alberto Fortis, Nikolo Makijaveli, Anđelo Beolko Rucante, Karlo Goldoni, Luiđi Pirandelo, Franćesko de Sanktis, Edmondo de Amićis, Lionelo Venturi, Alberto Moravija, Stendal, Balzak, Anri Lefevr, Žirodu i dr.). Autor je mnogih predgovora, ogleda, napisa i eseja iz oblasti italijanske književnosti i kulture. Bavila se i pozorišnom kritikom. 

Vjera Bakotić-Mijušković se smatra jednim od najistaknutijih prevodilaca čiji se rad fokusirao na književne tekstove gde je koristila svoje stručno znanje iz romanskih jezika i književnosti stečeno na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Njeni značajni prevodi uključuju "Pinokio" Karla Kolodija, koja je ovog italijanskog klasika donela jugoslovenskim čitaocima, i "O ljubavi" Stendala, koji pokazuje njenu sposobnost da se nosi sa složenim filozofskim i književnim delima. Njene prevode obeležilo je duboko razumevanje kulturnih i jezičkih nijansi izvornih tekstova, doprinoseći dostupnosti strane književnosti u Jugoslaviji. Za vreme njene dugotrajne karijere, Vjera je uživala izuzetno poštovanje inostranih lingista, a njena stručnost je bila nagrađena i na Konkursu za literarni ogled za strane italijaniste u Peruđi 1956. 

Srpsko narodno pozorište u Novom Sadu je izvelo u njenom prevodu *Pričanje Rucanteovo po povratku s bojišta* i *Mušicu*.

## Privatni život

Prvog supruga, Koču Popovića, upoznala je 1930, a venčali su se jula 1933. u Novom Sadu. Vjera je bila aktivno uključena u kulturni i intelektualni život tog vremena. Par je bio povezan preko nadrealističkog pokreta: 1931. godine, Vjera se pojavila u delima nadrealističkog umetnika Vana Bora.

Njihov odnos je bio suočen sa značajnim izazovima zbog Kočinih revolucionarnih aktivnosti i njegovog angažovanja u Komunističkoj partiji Jugoslavije (KPJ). Godine 1940, oboje su uhapšeni u Beogradu, a Kočino ponašanje u zatvoru je dovelo do njegovog izbacivanja iz KPJ u februaru 1941. godine, događaj koji je Vjera kasnije opisala kao prekretnicu u njihovim životima. Tvrdila je da su ga informacije koje je otkrio policiji učinile „taocem“ Partije, diktirajući njegove buduće postupke. Kada se Koča pridružio partizanima 1941. godine, ostavio je Vjeru u okupiranom Beogradu, savetujući joj da pokrene brakorazvodni postupak ako je vlasti budu ispitivale, jer bi njena veza sa njim mogla da ugrozi njen život. Ova odluka, zajedno sa sumnjama o tome kako je preživela okupaciju, dovela je do kritike Komunističke partije. Blagoje Nešković, visoki funkcioner KPJ, smatrao je Vjeru „moralno-politički nepodobnom“ da ostane Kočina žena, vršeći pritisak na njega da se razvede od nje posle rata. To je dovelo do njihovog razdvajanja, uprkos njihovoj dubokoj ljubavi, kako je opisano u Kočinim spisima, gde je izrazio duboko žaljenje i stid što ju je ostavio. 1949. godine na lični zahtev izdaje mu se uverenje da ‘od razvoda braka 1948. do danas nije stupio u brak’ uz napomenu da ‘ovo uverenje zamenjuje izvod iz matične knjige rođenih’. 

Posle rata, Koča je započeo vanbračnu vezu sa Lepom Perović, partizanskom borkinjom iz Banjaluke, a Vjera se nije ponovo pridružila njegovom krugu prijatelja. U posleratnom susretu sa Kočinom porodicom, Vjera je izrazila nesposobnost da zaboravi Koču, navodeći da ne može da ide na mesta koja su pre zajedno posećivali zbog trajnih osećanja prema njemu. Njihov nametnuti i surovi razvod ostavio je dugotrajan emocionalni trag na oboje, te je Vjera napisala pismo urednicima zagrebačkog 'Danasa' i beogradskog 'Intervjua' nakon što je Koča objavio svoje autobiografske 'Beleške uz ratovanje' 1988. godine koje sadrže, pored ratnih zbivanja, i 'misli posvećene jednoj velikoj autorovoj ljubavi' u kojima emotivno govori o njihovoj vezi, što ju je navelo da izrazi negodovanje zbog njihove prošlosti. Popović je izrazio žaljenje, tvrdeći da je zarobio dva nemačka oficira u zamenu za njenu bezbednost, iako se Vjera osećala izdanom zbog njegove odluke da se pridruži partizanima bez nje.
Legat Konstantina-Koče Popovića i Leposave Perović sadrži brižljivo čuvanu prepisku Verinih i Kočinih ljubavnih pisama. 

Nakon razvoda sa Kočom, Vjera prihvata bračnu ponudu kolege iz Tanjuga, Marka Mijuškovića, s kojim je ostala do njegove smrti 1989. godine. Vlado Dapčević u svojoj autobiografiji potvrđuje da su Vjera Bakotić i Marko Mijušković imali bar jedno zajedničko dete, kao što je pomenuto u odlomku gde je Marko živeo sa „ženom i detetom“ (Vjera je bila žena). 

## Reference

## Literatura

* 
*