open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NGC 2961

__BEZKN__

**NGC 2961** je spiralna galaksija u sazvežđu Veliki medved koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.

Deklinacija objekta je + 68° 36' 33" a rektascenzija 9h 45m 22,3s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 2961 iznosi 14,9 a fotografska magnituda 15,7. NGC 2961 je još poznat i pod oznakama NGC 2959A, MCG 12-9-63, CGCG 332-63, KCPG 211B, PGC 27958.

## Reference

## Literatura
*Revised New General Catalogue and Index Catalogue, Wolfgang Steinicke, 2012. Dostupno u ovom fajlu  sa objašnjenjem na ovoj stranici
*SIMBAD baza podataka, Strazburški centar astronomskih podataka (CDS), Strazbur

## Povezano
*Novi opšti katalog

## Vanjske veze

*Interaktivni katalog NGC, IC i Mesjeovih objekata
*SIMBAD baza podataka
Salvatore Giuliano (film)

***Salvatore Giuliano*** je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1962. u režiji Francesca Rosija, poznat kao jedno od prvih eskplicitno politički angažiranih ostvarenja u Rosijevoj filmografiji, a po kojima će on i italijanska kinematografija postati poznata sljedećih nekoliko decenija.

Naslovni lik filma je Salvatore Giuliano, znameniti vođa sicilijanskih odmetnika koji je bio ubijen 1950. godine. Radnja filma započinje pronalaskom njegovog leša te, potom, kroz flashbackove, nastoji dati ekonomsku i političku pozadinu njegovih aktivnosti kroz prizmu Sicilije nakon savezničke invazije i u prvim godinama iza Drugog svjetskog rata, prije svega kroz složeni i ambivalentni odnos prema sicilijanskoj mafiji, bogatim zemljoposjednicima i predstavnicima poratne vlasti.
Usprkos ne-linearnog narativnog pristupa, Rosi se prilikom snimanja nastojao držati neorealističkih načela, te je angažirao naturščike umjesto profesionalnih glumaca (sa izuzetkom Franka Wolffa koji tumači lik Giulianovog pomoćnika Gasparea Pisciotte), a također je nastojao snimati na autentičnim lokacijama. U slučaju rekonstrukcije zloglasnog masakra kod Portella della Ginestre je to izazvalo incident, s obzirom da su u njoj sudjelovali preživjeli sudionici tog događaja, te je zvuk pucnjeva u masi statista izazvao masovnu histeriju i stampedo prilikom koga je nekoliko ljudi ozlijeđeno.

Film je, usprkos toga, doživio veliki uspjeh. Rosi je na berlinskom festivalu dobio Srebrni medvjed za režiju, a dobio je i nekoliko nagrada. Film je također izazvao velike rasprave o stanju na Siciliji i pravoj pozadini Giulianove smrti u italijanskoj javnosti, pod čijim je pritiskom tadašnja vlada provela javnu istragu (iako bez pravih rezultata). Salvatore Giuliano je, međutim, imao daleko važniji efekt na druge, prije svega politički angažirane sineaste, a među kojima se ističe Costa Gavras koji je Rosijeve tehnike koristio u svom znamenitom filmu *[[Z (film)|Z]]*.

Sam Giuliano, koji se relativno rijetko pojavljuje u filmu, je 1987. godine bio predmet mnogo konvencionalnijeg biografskog filma *[[The Sicilian (film)|The Sicilian]]* (po istoimenom romanu Maria Puza) gdje njegov lik tumači Christopher Lambert.

## Vanjske veze
*
*Criterion Collection essay by Michel Ciment
*
Silver Linings Playbook

***U dobru i u zlu*** (eng. *Silver Linings Playbook*) je američka romantična komedija-drama koju je režirao David O. Russell za koju je također napisao i scenarij temeljen na istoimenoj knjizi autora Matthewa Quicka. U filmu su glavne uloge ostvarili Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert De Niro, Jacki Weaver, Chris Tucker, Anupam Kher i Julia Stiles. Cooper u filmu tumači lik muškarca koji je nedavno pušten iz duševne bolnice te pokušava stvoriti koliko-toliko normalni život, a radnja prikazuje kako mu pri tome pomaže mlada i isto tako "problematična" udovica (koju tumači Lawrence) s kojom počne vježbati ples kako bi se nastupio na lokalnom natjecanju.

Film *U dobru i u zlu* svoju je premijeru imao 8. rujna 2012. godine na međunarodnom filmskom festivalu u Torontu, a u SAD-u je sa službenom kino distribucijom krenuo 16. studenog. Pobrao je hvalospjeve kritičara i osvojio mnoge nagrade. Nominiran je u osam kategorija za prestižnu filmsku nagradu Oscar uključujući one za najbolji film i najboljeg redatelja. Uz to postao je prvi film nakon filma Crveni iz 1981. godine koji je nominiran u svim glumačkim kategorijama (glavni glumac, sporedni glumac, glavna glumica, sporedna glumica) te prvi film nakon Djevojke od milijun dolara iz 2004. godine koji je nominiran u pet najvažnijih kategorija (film, redatelj, glavni glumac, glavna glumica i scenarij). Uz sve to, film je nominiran i u četiri kategorije za nagradu Zlatni globus (Jennifer Lawrence je osvojila nagradu u kategoriji najbolje glumice u komediji), tri kategorije za britansku nagradu BAFTA, četiri kategorije za nagradu Udruženja holivudskih glumaca i pet kategorija za *Independent Spirit Award*.

## Uloge

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*
Narod riže (film, 1957)

je japanski igrani film snimljen 1957. u režiji Tadashija Imaija. Po žanru je drama, a radnja je smještena u ruralni Japan, gdje stanovništvo još uvijek živi u siromaštvu i primitivnim uvjetima, odnosno gdje najbanalniji kvar ili incident može cijelu jednu porodicu dovesti do propasti. *Narod riže* je osvojio najprestižnije nacionalne filmske nagrade, a bio je prikazan i u Cannesu.

## Uloge
* Shinjirō Ebara ... Tsuguo Tamura
* Eijirō Tōno ... Sakuzō
* Yūko Mochizuki ... Yone Yasuda
* Masako Nakamura ... Chiyo Yasuda
* Izumi Hara ... Ume Tamura
* Yoshi Katō ... Takezō Yasuda
* Isao Kimura ... Senkichi
* Hitomi Nakahara ... Yoshino Tamura
* Toshiko Okada
* Isao Yamagata ... Matsunosuke Ōta

## Reference

## Vanjske veze
*
Trostruka zvijezda

Trojna zvijezda zvjezdani sustav kojeg čine tri gravitacijski vezane zvijezde. Često je u obliku kojeg čini dvojna (dvostruka) zvijezda okolo kojeg (kojih) kruži na većoj udaljenosti treća zvijezda. Primjer takve zvijezde je Alfa Centauri, naš najbliži zvjezdani sustav.
Ivan Reitman

**Ivan Reitman** (Komoran, Čehoslovačka, 27.10. 1946. - Montecito, 12.2. 2022.) bio je kanadski filmski režiser, scenarist i glumac. Rođen je u Komoranu (današnja Slovačka), a roditelji su mu bili Klara i Ladislav Reitman, Slovaci jevrejskog podrijetla, te su preživjeli logor Auschwitz. Otac mu je sudjelovao i u pokretu otpora. Emigrirali su u Kanadu 1950. Reitman je tamo počeo raditi kao režiser i producent.

Poznat je po komedijama iz 1980-ih i 1990-ih. Poznatiji filmovi su mu *[[Istjerivači duhova]]* (1984), *[[Stripes (film)|Pruge]]* (1981), *[[Twins (1988 film)|Blizanci]]* (1988) i *[[Kindergarten Cop]]* (1990). Kao producent je nominiran je za Oscar za najbolji film za humornu dramu *[[Up in the Air (film)|Up in the Air]]* (2011) koju je režirao njegov sin Jason Reitman.

## Vanjske veze
*
Charles-François Gounod

**Charles-François Gounod** (Pariz, 17. lipnja 1818. – Saint-Cloud, 17./18. listopada 1893.) je bio francuski kompozitor iz razdoblja romantizma, jedan od najznačajnijih romantičarskih kompozitora u Francuskoj i u Europi. Rođen je u Parizu kao sin pijanistice i umjetnika, a školovao se na Pariškom konzervatoriju. Za života je dobio niz nagrada, među kojima i *[[Prix de Rome]]* te orden Legije česti. Njegova najpoznatija djela su *[[Ave Maria (Gounod)|Ave Maria]]* te opere *[[Faust (Gounod)|Faust]]* i *[[Roméo et Juliette]]*. Umro je od moždanog udara u Saint-Cloudu, radeći na reviziji svojih 12 opera. Pogrebna svečanost održana je u crkvi La Madeleine u Parizu, uz Camillea Saint-Saënsa za orguljama i Gabriela Fauréa na mjestu dirigenta. Pokopan je u Parizu.
Vaso Kelečević

**Vaso Kelečević** (Oštrelj, Bosanski Petrovac  — Oštrelj, Bosanski Petrovac, avgust, 1941, narodni heroj Jugoslavije,  
## Biografija
Težak život radnika vezao ga je za aktivnost u sindikalnom pokretu. Sve je to uticalo na njegovo idejno-političko dozrijevanja a potom i na njegov prijem u KPJ 1940. go­dine. U organizaciji ustanka 1941. godine, izabran je od za vojnog povjerenika za Oštrelj. Njegov rad na pripremanju naroda za ustanak i vojno-političku aktivnost u prvim danima oružane borbe bio je vidno istaknut i visoko ocijenjen. Nakon ustanka, postaje član štaba za bosansko-petrovački srez, i član Sreskog komiteta KPJ za Bos. Petrovac.

U oslobođenom Oštrelju, kao član mjesne ustaničke vlasti, Vaso organizuje novi život i razvija nove forme ra­da na terenu, sređuje stanje i priprema narod za zadatke koji su se nazirali u daljoj borbi. Sa punim poletom, Vaso se posebno angažuje u partijsko-političkom radu na sprovođenju linije partije, a posebno na razvijanju bratstva i jedinstva, u prvom redu među mještanima Oštrelja. Ovaj zadatak bio je vrlo aktuelan u Oštrelju u kome je živalj bio mješovitog sastava — Srbi, Hrvati a u neposrednoj blizini i Muslimani. Zahvaljujući njegovom izvanrednom zalaganju i autoritetu u masama, stvoreno je već u samom početku ustanka takvo jedinstvo naroda, takva organizovanost i spremnost za borbu da je to moglo služiti za pri­mjer drugima.

Predano i do kraja, Vaso je sprovodio odluke partije, energično sprečavajući pojave bratoubilačkih i šovinistič­kih ispada nacionalističkih elemenata koji su se pojavili poslije ustanka. Na tom zadatku herojski je i pao od grupe četnika koji su pokušali da nad nevinim hrvatskim poro­dicama vrše odmazdu za ustaške zločine. Pao je u momen­tu sprečavanja zločina grupe četnika nad jednom hrvat­skom porodicom. Vasin primjer bio je uzor i podstrek komunistima petrovačko-drvarskog kraja za nepoštednu borbu protiv bilo kakvih pokušaja bratoubilačkog rata.

Za na­rodnog heroja proglašen 27. 11. 1953. godine.
## Literatura

* 

## Reference
Balada o Narayami (film, 1958)

je japanski igrani film snimljen 1958. godine u režiji Keisuke Kinoshitea. Radnja je smještena u udaljeno japansko selo u 19. vijeku, gdje siromaštvo i nedostatak hrane tjera žitelje na okrutni običaj zvan ubasute prema kome svatko tko navrši 70. godinu života mora biti odveden u planinu i ostavljen da umre od gladi i hladnoće. Protagonistica, čiji lik tumači Kinuyo Tanaka, je starica koja se unaprijed pripremila za tu sudbinu, ali koju njen sin (čiji lik tumači Teiji Takahashi) ne želi prihvatiti. Balada o Narayami je izazvala pažnju jer je radnju prikazala kroz tehnike *[[kabuki]]* teatra.

Godine 1983. je snimljen istoimeni i mnogo poznatiji remake.

## Uloge
* Kinuyo Tanaka ... Orin
* Teiji Takahashi ... Tatsuhei
* Yūko Mochizuki ... Tamayan
* Danko Ichikawa ... Kesakichi
* Keiko Ogasawara ... Matsu-yan
* Seiji Miyaguchi ... Matayan
* Yūnosuke Itō ... Matayanov sin
* Ken Mitsuda ... Teruyan

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Les Liaisons dangereuses 1960

***Les Liaisons dangereuses 1960*** (), poznat i po skraćenom naslovu ***Les Liaisons dangereuses*** () je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Rogera Vadima, a koji predstavlja prvu značajniju adaptaciju istoimenog romana Choderlos de Laclosa.

Scenario Rogera Viallanda i Claudea Bruléa je mjesto i vrijeme radnje iz Francuske 18. vijeka (kada je originalni roman napisan) prebacio u tadašnju Francusku, odnosno u milje dokonih buržuja koji sebi mogu priuštiti boravak u elitnim skijalištima poput Megèvea gdje se odvija veliki dio radnje. Protagonisti, koje tumače Gérard Philipe i Jeanne Moreau, su Valmont i Juliette de Merteuil, supružnici koji se međusobno natječu u preljubničkim aferama, a što dovede do tragedije kada se Valmont iskreno u zaljubi u Marianne Tourvel (čiji lik tumači tadašnja Vadimova supruga Anette Vadim).

*Les Liaisons dangereuses* je bio posljednji film distribuiran za Philippeovog života, s obzirom da je glumac umro od leukemije osam tjedana kasnije. Film, koji se isticao jazz muzikom Theloniusa Monka i za tadašnje standarde izuzetno smjelim elementima filmske erotike je izazvao kontroverze, prije svega kod tadašnje francuske vlade koja ga je zbog "problematičnih" sadržaja proglasila "neprezentativnim za francusku umjetnost" i odbila dati dozvolu za izvoz. Još veće probleme je izazvalo književno udruženje Société des gens de lettres čiji su članovi Vadimovu obradu klasičnog teksta francuske književnosti smatrali "neprimjerenom" te su od suda uspjeli ishoditi privremenu zabranu prikazivanja; ona je skinuta tek kada su producenti dodali "1960" u naslovu. Nakon svih tih peripetija *Les Liaisons* je postao najveći domaći hit godine u francuskim kino-dvoranama; u SAD je, pak, prikazan u skraćenoj verziji, odnosno sa izbačenim scenama u kojima se Anette Vadim i Jeanne Valérie nakratko pojavljuju gole.

## Uloge
*Gérard Philipe ... Valmont de Merteuil
*Jeanne Moreau ... Juliette de Merteuil
*Jeanne Valérie ... Cécile Volanges
*Annette Vadim ... Marianne Tourvel
*Simone Renant ... Madame Volanges
*Jean-Louis Trintignant ... Danceny
*Nicolas Vogel ... Court
*Boris Vian ... Prévan
*Frédéric O'Brady
*Gillian Hills

## Reference

## Vanjske veze
*
Germaine Tailleferre

**Germaine Tailleferre**, rođena kao **Marcelle Germaine Taillefesse** (Saint-Maur-des-Fossés, 19. travnja 1892. – Pariz, 7. studenog 1983.) je bila francuska kompozitorica i jedina ženska članica muzičke skupine *[[Les Six]]*.

Rođena je 1892. godine u Saint-Maur-des-Fossésu kao Marcelle Germaine Taillefesse, ali je kao djevojka promijenila svoje prezime u Tailleferre za inat ocu, koji je odbio podržati njezinu glazbenu karijeru. Njezino glazbeno obrazovanje počelo je kod kuće s majkom, koja ju je učila na klaviru, a kasnije se upisala na Konzervatorij u Parizu, gdje upoznaje ostale članove *[[Les Six]]a*. Kao studentica je dobila nekoliko nagrada, a njezinih 18 kratkih kompozicija za harfu su uvršteni u kompilaciju koju je sastavila tadašnja asistentica na konzervatoriju. Godine 1920., kritičar Henri Collet ju je svrstao među skupinu *[[Les Six]]*. Bila je jedina ženska članica skupine koja je, pod Cocteauvom patronažom, privlačila veliku pozornost u međuradnom periodu.

Godine 1923. se intenzivno družila s Mauriceom Ravelom u njegovu stanu, a on ju je potaknuo da se prijavi za nagradu *[[Prix de Rome]]*, koji, ipak, nije dobila. Godine 1925. udala se za američkog karikaturista Ralpha Bartona s kojim se ubrzo preselila u New York. Bračni par se u Francusku vraća 1927. godine, a ubrzo nakon povratka su se i razveli.

Svoja najvažnija djela, Tailleferreova je komponirala tokom 20-ih i 30-ih godina. Među iste spadaju Koncert za klavir br. 1, baleti *[[Le marchand d'oiseaux]]* (koji je bio najizvođeniji balet na repertoaru ansambla *[[Ballets suédois]]*) i *[[La nouvelle Cythère]]* (kojeg je naručio Sergej Djagiljev za *[[Ballets Russes]]* za sezonu 1929., koja će biti posljednja za Djagiljevljev projekt), orkestralno djelo *[[Sous les ramparts d'Athènes]]* (nastalo u suradnji s Paulom Claudelom), nekoliko pionirskih radova na filmskoj glazbi (uključujući i Afrikom inspiriranu glazbu za film *[[B'anda]]* te onu za film *[[Le petit chose]]* Mauricea Clochea), opere *[[Zoulaïna]]* i *[[Le marin de Bolivar]]* te njezino remek-djelo, kantatu *[[La cantate de Narcisse]]*, nastalu u suradnji s Paulom Valéryjem.

Kada je izbio Drugi svjetski rat, bila je prisiljena ostaviti većinu svojih rukopisa u svom domu, bježeći preko Španjolske i Portugala za Sjedinjene Države. Kada je stigla brodom u Sjedinjene Države, smjestila se u Philadelphiju, gdje je provela ratne godine.

U Francusku se vratila 1946. godine i nastavila s radom na svojim kompozicijama. U tom periodu nastaju baleti *[[Paris-Magie]]* i *[[Parisiana]]*, opere *[[Il était un petit navire]]*, *[[Dolores, La petite sirène]]* (prema Andersenovoj "Den lille havfrue") i *[[Le maître]]* (za koju je libreto napisao Eugène Ionesco) te glazbena komedija *[[Parfums]]*. Godine 1976. prihvatila je predavačko mjesto u privatnoj školi *[[École alsacienne]]* u Parizu.

Posljednje godine posvetila je uglavnom kraćim formama, no radila je i na većim djelima poput *[[Sonate champêtre (Tailleferre)|Sonate champêtre]]*. Njezino posljednje veliko djelo bio je *[[Concerto de la fidelité]]*. Većina njezinih djela objavljena su posthumno. Umrla je 7. studenog 1983. godine u Parizu.
Byōsoku Go Senchimētoru

je japanski romantični animirani film iz 2007. koji je napisao i režirao Makoto Shinkai. Prvi dio filma je emitiran na Yahoo! Japan kao streaming video od 16. do 19.2. 2007. 3.3. 2007., cijeli film je pušten u kino distribuciju. Film se sastoji od tri dijela: ,  i .

Radnja se odvija oko tinejdžera Takaki i Akari čija je veza opterećena sve većom udaljenosti pošto se njihovi roditelji stalno sele zbog poslovnih obveza. Priča prati kako fizička udaljenost i dugo putovanje utječe na razvoj jednog para, čime ponovno obrađuje istu temu koju je Shinkai već predstavio u kratkom anime SF filmu *[[Voices of a Distant Star]]*. Film je doživio hvalospjeve kritike te se smatra jednim od najboljih Shinkajinih ostvarenja. 2010., započeta je i manga adaptacija, koju je ilustrovao Seike Yukiko.

## Glasovne uloge
* Kenji Mizuhashi - Takaki Toni
* Yoshimi Kondo - Akari Shinohara
* Satomi Hanamura - Kanade Sumida

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Argeș (okrug)

**Argeş ** čita se **Arđeš** (rumunjski: *Județul Argeş * je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica 
lokalne uprave) na jugu Rumunjske.
## Geografija
Okrug Argeş  graniči sa Okrugom Dâmboviţa na istoku, sa okruzima Vrancea i Olt 
sa zapada, sa Sibiom i Braşovom sa sjevera i sa Okrugom Teleorman sa juga.

Okrug Argeş  leži u Transilvanijskim Alpama, a sa istoka ga oplakuju rijeke Argeş, Cotmeana i Teleorman.

Argeş  ima površinu od 6,826 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 612,431 stanovnika, od toga 571,149 Rumunja, 16,476 Roma.

Teritorij Okruga Argeş  bio je tokom svoje historije dio feudalne Kneževine Vlaške. 
## Privreda
Administrativni centar je grad Piteşti, poznat kao grad rafinerije nafte. U Piteştiju i ostalim gradovima okruga 
proizvode se strojevi, tekstil i papir.

Ugljen se kopa sjeverno od Mihăieştija, a sol se iskapala kod Apa Sărată, od kad su Rimljani zavladali Dakijom sve do 12. vijeka. 
Na akumulacionom jezeru Vidraru podignuta je brana, za potrebe hidroelektrane visoka 165 m, duga 307 metara.

Okrug Argeş je i ratarsko - stočarski kraj, poznat po vinogradima, voću i stoci.
## Atrakcije
Grad Curtea de Argeş ima crkvu iz 16. vijeka, u čijim je zidovima pokopana (prema lokalnoj legendi) žena arhitekta koji je podigao crkvu.
Grad Câmpulung, nekadašnje rimsko utvrđeno naselje, ima manastir iz 13. vijeka, a gradić Goleşti poznat je 
po dvorcu iz 17. vijeka koji je nekada pripadao porodici Goleseu. 
Gradić Namaeşti, poznat je po kamenoj crkvi iz 16. vijeka, manastiru i kući pjesnika Georga Topîrceanua 
(1886. - 1937.), a Topoloveni je poznat po zadruzi koja proizvodi tradicionalne narodne nošnje i rezbarije.

Ipak najveća atrakcija Okruga Argeş je zamak Poenari iz 15. vijeka, izgrađen iznad doline rijeke 
Argeş, do kojeg vodi stepenište od 1.400 stepenica. Podigao ga je Vlad III. Cepeš (Vlad Nabijač ili Vlad Drakula), knez poznat po silnoj 
okrutnosti (navodno je svoje neprijatelje dao nabijati na kolac kao životinje). On je vjerojatno bio prototip Bramu Stokeru za lik 
grofa Drakule u istoimenom romanu objavljenom - 1897.

Ostale manje atrakcije okruga su *Arboretum* (šumarska eksperimentalna stanica), i *Rezervat [[srna]]* pored Mihăieştija, i *[[antika|Antički]] [[kamenolom]]* pored Albeştija, proglašen spomenikom prirode. Tu je i dionica ceste između Piteştija i Câmpulunga, koja leži na rimskoj cesti Stare Dakije. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Argeş '' na portalu Encyclopædia Britannica
Paper Moon (film)

***Mjesec od papira*** (engleski *Paper Moon*) američki je humorni dramski film iz 1973. koji je režirao Peter Bogdanovich a scenarij napisao Alvin Sargent prema romanu *[[Addie Pray]]* Joea Davida Browna. Glavne uloge igraju Ryan O'Neal, Tatum O'Neal, Madeline Kahn i John Hillerman.

Film je snimljen u crno-bijeloj fotografiji te se odigrava u doba velike depresije, a prati pustolovine prevaranta Mozea koji iskoristi informaciju da mu je jedna djevojčica, Addie, njegova moguća kćerka, tako da bi pridobio samilost ljudi koje planira prevariti i na njima zaraditi novac raznim smisalicama. Film je doživio hvalospjeve kritičara, te je nominiran za nekoliko nagrada, od kojih je osvojio i stanovit dio. Bogdanovich je u zadnji trenutak promijenio naslov filma: nije mu se sviđao naslov *Addie Pray*, te je umjesto toga htio *Mjesec od papira* nakon što je čuo pjesmu *[[It's Only a Paper Moon (pjesma)|It's Only a Paper Moon]]*. Kada je zatražio savjet od mentora Orsona Wellesa, ovaj mu je odgovorio: "Taj naslov je tako dobar da ne bi ni trebao snimiti film, trebao bi pustiti sam naslov!"

## Radnja
Missouri tijekom velike depresije. Prevarant Moses "Moze" Pray odlazi na grob bivše ljubavnice i otkriva da je ova imala kćer, 9-godišnju Addie Loggins. Nevoljko, on primi Addie k sebi te ju odluči odvesti u dom njene tete. Moze zarađuje novac tako što posjećuje udovice te se pretvara da je prodavač Biblija koji je tek nedavno tobože prodao osoban primjerak knjige umrlom. Udovice uglavnom posustaju te mu plate Bibliju umjesto njenog umrlog supruga. Addie mu se pridruži te dokaže smisao za smisalice, čime ona i Moze postaju uhodani tim.

Kada Moze upozna plesačicu Trixie Delight, on ju povede sa sobom te Addie postaje ljubomorna na nju. Kada Addie sazna da je Moze potrošio gotovo sav novac samo da bi zadivio Trixie, smišlja plan kojim se uspijeva riješiti se plesačice tako što namijesti da ju Moze uhvati sa drugim muškarcem. Moze i Addie nastavljaju putovati autom po jugu. Upadnu u nevolje kada se upuste u posao prodaje alkohola koji je tada bio zabranjen, čime je Moze pretučen i opljačkan. Ponižen, on dostavlja Addie kod doma njene tete. Međutim, upravo kada odluči otići u autu, Addie se pojavi jer je pobjegla od tete te mu se ponovno pridruži.

## Glavne uloge
*Ryan O'Neal - Moses "Moze" Pray
*Tatum O'Neal - Addie Loggins
*Madeline Kahn - Trixie Delight
*John Hillerman - Šerif Hardin/Jess Hardin
*Burton Gilliam - Floyd
*PJ Johnson - Imogene
*James N. Harrell - Svećenik
*Noble Willingham - g. Robertson
*Yvonne Harrison - udovica Bates (Marie)
*Randy Quaid - Leroy

## Nagrade
Tatum O'Neal je dobila Oscar za najbolju sporednu glumicu - sa 10 godina, bila je tada najmlađa dobitnica glumačkog Oscara u historiji - a za nagradu su još nominirani i glumica Madeline Kahn za najbolju sporednu glumicu, najbolji zvuk i adaptirani scenarij (Alvin Sargent).

Tatum O'Neal je nominirana i za Zlatni globus za najbolju glumicu u igranom filmu – mjuzikl ili komedija, a njen otac Ryan za najboljeg glumca u komediji ili mjuziklu.
## Kritike

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Peter Bogdanovich

**Petar Bogdanović** (Kingston, New York, 30.7.1939. – Los Angeles, Kalifornija, 6.1.2022.) je američki filmski režiser, scenarist, glumac, i filmski kritičar i historičar, poznat kao jedan od najistaknutnijih ličnosti Novog Hollywooda 1970-ih.

Njegova majka je bila Herma Robinson, jevrejskog podrijetla, a otac Borislav Bogdanović srpskog podrijetla. Emigrirali su u SAD u maju 1939., dok je majka još bila trudna sa njim.

Peter je započeo karijeru kao filmski kritičar, te je bio strastveni filmofil koji je gledao i do 400 filmova godišnje. Njegovi uzori bili su Orson Welles, John Ford i Howard Hawks. 1968. preselio se u Los Angeles te je u jednom kinu sreo Rogera Cormana koji mu je ponudio posao režisera. Režirao je nezavisni film *[[Targets|Mete]]*, čime je postao prvi filmski kritičar koji je postao i režiser. Njegov drugi film, *[[Posljednja kino predstava]]* (1971), pobrala mu je hvalospjeve kritičara te je označen kao "najbolji redateljski prvijenac od *[[Građanin Kane|Građanina Kanea]]*", iako mu je to u stvari bio drugi film. Bogdanovich je za *Predstavu* nominiran za Oscara za najbolju režiju i scenarij, te je nagrađen BAFTA-om za najbolji scenarij.

Poznat je po filmovima u kojima se zrcali humanizam i emotivni prikaz junaka. Poznatiji filmovi su mu *[[What's Up, Doc? (1972 film)|What's Up, Doc?]]* (1972), *[[Paper Moon (film)|Paper Moon]]* (1973), *[[Nickelodeon (1988 film)|Nickelodeon]]* (1976) i *[[They All Laughed]]* (1981).

Na karijeru mu je značajno uticao privatni život, odnosno uz njega vezani skandali i tragedije. Od supruge i koscenaristice Polly Platt se razveo 1971. godine nakon što se na snimanju Posljednje kino predatave zaljubio u glavnu glumicu Cybill Sheppard. Njihova veza, tokom koje su postali jedan od superparova Novog Hollywooda, okončana je krajem 1979. Nakon toga je počeo ljubavnu vezu sa Playboyevom ljepoticom Dorothy Stratten, koju je angažirao u svojoj romantičnoj komediji *They All Laughed*; ona je okončana Stratteninim brutalnim ubistvom od strane bivšeg muža Paula Snidera. Bogdanovicha je smrt duboko potresla, a zbog toga su 1980-ih uslijedili komercijalni neuspjesi i bankrot. Javnost je protiv sebe okrenuo započevši vezu sa Dorothynom osam godina mlađom sestrom Louise, za koju se vjenčao 1988. godine.

Bogdanovich je poznat po nizu audio-komentara koji pruža na DVD-izdanjima filmova, kako svojih, tako i nekih od najprestižnijih ostvarenja Hollywooda.

## Vanjske veze

* 
*
Les Aventures de Rabbi Jacob

***Pustolovine rabina Jakoba*** (francuski *Les Aventures de Rabbi Jacob*) je francusko-italijanska filmska komedija iz 1973. koji je režirao Gérard Oury, koji je i napisao scenarij zajedno sa Daniele Thompson. Glavne uloge igraju Louis de Funès, Suzy Delair, Marcel Dalio, Claude Giraud i Claude Piéplu.

Radnja se odvija oko ksenofobnog Victora (de Funes) koji ne podnosi niti židove niti muslimane, ali se silom prilika mora prerušiti u židovskog rabina. Film je bio veliki uspjeh po evropskim kino blagajnama, te je označio prvi de Funesov film koji je distribuiran i u Americi.

## Radnja
Rabin Jacob odlazi iz New Yorka u Francusku kako bi proslavio bar micvu Davida od porodice Schmoll. Na put ga prati mladi rabin Samuel. U međuvremenu, francuski biznismen Victor putuje jer se njegova kćer udaje. Victor je zadrti ksenofob i bezobrazno se odnosi prema svakome tko je drugačije religije ili narodnosti. Njegov šofer Salomon doživi prometnu nesreću te se auto prevrne u jezero, ali pošto je Šabat, odbija pomoći, zbog čega mu Victor daje otkaz. Silom prilika, Victor u tvornici žvakaće gume slučajno spasi arapskog princa Slimanea kojeg su oteli teroristi. Pošto ih sada proganjaju, Victor i Slimane se preruše u dva rabina. Međutim, porodica Schmoll ih zamijeni za rabina Jacoba i Samuela te ih odvede na doček, a jedino ih prepozna Salomon, bivši šofer.

Nakon raznih nedaća i avantura, i nakon što pravi rabin Jacob stigne u Orly gdje ga nitko ne dočeka, slijedi sretan kraj: arapska revolucija je uspješna i Slimane postaje vođa svoje države; Victorova kćer se zaljubi u Slimanea; Victor se nauči poštovanju i toleranciji prema drugima; porodica Schmoll pronalazi pravog rabina Jacoba te nastupa slavlje.

## Glavne uloge
* Louis de Funès - Victor Pivert
* Suzy Delair - Germaine Pivert
* Marcel Dalio - Rabbi Jacob
* Claude Giraud - Mohamed Larbi Slimane
* Renzo Montagnani - Colonel Farès
* Janet Brandt - Tzipé Schmoll, la grand-mère
* André Falcon - Le ministre
* Xavier Gélin - Alexandre, le fils du général
* Miou-Miou - Antoinette Pivert
* Henri Guybet - Salomon

## Nagrade
*Pustolovine rabina Jakoba* su nominirane za Zlatni globus za najbolji strani film.
## Kritike

## Reference

## Vanjske veze
*
Mirjana Nikolić

**Mirjana Nikolić** (19.8. 1949., Beograd, FNR Jugoslavija - 23.6. 2012, Beograd, Srbija) bila je jugoslavenska/srpska glumica. Najpoznatiji filmovi su joj *[[Silom otac]]* (1969), *[[Leptirica]]* (1973), *[[Beograd ili tramvaj a na prednja vrata]]* (1973), *[[Vojnikova ljubav]]* (1976) i *[[Povratak otpisanih]]* (1978), a serije *[[Vruć vetar]]* i *[[Pozorište u kući]]*.

## Vanjske veze
* ''Mirjana Nikolić'' na Internet Movie Databaseu
Dan broja π

**Dan broja **, godišnja proslava kojom se komemorira matematička konstanta . Dan broja  obdržava se 14. ožujka (ili 3/14 po američkom zapisu datuma, tj. mjesec/dan) jer su 3, 1 i 4 tri najznačajnije znamenke broja  u decimalnom zapisu. Zastupnički dom SAD-a podupro je 2009. godine obilježavanje Dana broja .

**Dan aproksimacije broja ** obdržava se 22. srpnja (ili 22/7 po zapisu datuma dan/mjesec) jer je razlomak 22⁄7 uobičajena aproksimacija broja, koja je točna za dva decimalna mjesta i potječe od Arhimeda.

Sekvencijalno vrijeme dogodit će se 3/14/15 u 9:26:53, što odgovara početku niza znamenaka broja .

## Historija

Najraniju poznatu službenu ili veću proslavu Dana broja  organizirao je 1988. godine Larry Shaw u sanfranciskanskom Exploratoriumu, gdje je Shaw radio kao fizičar, pri čemu su osoblje i javnost marširali oko jednog od muzejskih kružnih prostora nakon čega su konzumirali voćne pite. Exploratorium i dalje slavi Dan broja .

Zastupnički dom SAD-a donio je 12. ožujka 2009. godine neobvezujuću rezoluciju (HRES 224), kojom je 14. ožujka 2009. prepoznat kao Nacionalni dan broja .

Za Dan broja  2010. Google je u čast proslave ovog praznika predstavio svoj *[[Googleov doodle|doodle]]* s riječju Google prekrivenom crtežima krugova i simbolima broja .

Čitav mjesec ožujak 2014. (3/14) obdržavao se kao »mjesec broja «.

Godine 2015. Dan broja  imat će poseban značaj 3/14/15 u 9:26:53 a. m. i p. m. jer će navedeni datum i vremena predstavljati prvih 10 znamenaka broja . Upravo će ta sekunda također sadržavati precizan trenutak koji odgovara *svim* znamenkama broja . No neki tvrde da su 9:26:54 a. m. i p. m. 3/14/15 točniji zato što je jedanaesta znamenka broja  5 pa bi 10. znamenku trebalo zaokružiti na 4.

## Obdržavanje

Dan broja  obdržava se na mnogo načina, uključujući jedenje pite, gađanje pitama i raspravljanje o značaju broja . Neke škole drže natjecanja u tome koji će se učenik moći prisjetiti broja  s najviše decimalnih mjesta.

Masačusetski tehnološki institut (MIT) budućim studentima često šalje pisma s odlukom o prijavi da bi ona pristigla na Dan broja . Od 2012. godine MIT objavljuje da će ove odluke postaviti (privatno) na mreži na Dan broja  točno u 6.28 poslijepodne, u vrijeme koje nazivaju »vremenom broja τ«, radi jednaka odavanja počasti brojevima  i <span class="texhtml" style="font-size: 118%">&tau;</span>.

Grad Princeton u New Jerseyju ugošćuje mnoge događaje u jednoj zajedničkoj proslava Dana broja  i rođendana Alberta Einsteina, koji također pada 14. ožujka. Einstein je živio u Princetonu više od dvadeset godina dok je radio na Institutu za napredni studij. Osim jedenja pita i recitatorskih natjecanja ondje se održava i godišnje natjecanje u prerušavanju u Einsteina.

## Povezano

* Dan mola
* Dan kvadratnog korijena
* sekvencijalno vrijeme

## Izvori

## Vanjske veze

*  mrežno mjesto Dana broja  pri Exploratoriumu
*  NPR-ov video "Pi Rap"
*  Dan broja 
*  Pi Day: How to Celebrate 3.14
Talijanska rivijera

**Talijanska rivijera** zvana i **Ligurska rivijera** (talijanski: *Riviera ligure*) proteže se duž obale 
Genovskog zaljeva, od francuske granice na zapadu (odnosno Ventimiglie) do La Spezie na istoku.

## Karakteristike
Rivijera se dijeli na dva dijela, na dio zapadno od Genove zvan **Ponentska rivijera** (talijanski: *Riviera di Ponente*) i dio istočno od Genove zvan **Levantska rivijera** (talijanski: *Riviera di Levante*).

Zaštićena sa sjevera Primorskim Alpama i Ligurijskim Apeninima, rivijera ima izuzetno blage zime i vrlo topla ljeta, sa puno sunčanih dana tokom cijele godine. Kiša pada (odnosno oblačno je) samo oko 60 dana godišnje, a snijeg padne izuzetno rijetko.

Zbog tog tu rastu brojne osjetljive biljke; šipci, agave, mimoze a i neke vrste palmi. 
Cvijeće raste tokom cijele godine, pa se i uzgaja i izvozi u velikim količinama na tržišta sjevernih zemalja. Povoljna klima, raskošna primorska vegetacija, lijepi krajolici i more, privlače već odavno brojne bogate dokoličare u taj kraj, naročito tokom zime. Čitav kraj je i inače gusto naseljen, a to se radikalno povećava dolaskom brojnih turista.

Popularnost Talijanske rivijere, počela je gotovo istovremeno kad i susjedne Francuske rivijere (Côte d'Azur), kad je lord Brougham 1834. otkrio čari Cannesa. Od tad počinje gradnja brojnih vila i luksuznih hotela duž čitave rivijere od Bordighere, San Rema, Imperie, Alassia, Genove, Santa Margherita, 
Rapalla, Sestri Levantea i Levanta.

Turistički rast doveo je i do negativnih pojava, spekulacija sa zemljom i rasta moći privatnog interesa, pa je danas neka planska izgradnja ili 
ograničenje gradnje u cilju općeg dobra vrlo teško provediva. 
## Reference

## Vanjske veze
* ''Riviera'' na portalu Encyclopædia Britannica
Gabriel Fauré

**Gabriel Urbain Fauré** (Pamiers, 12. svibnja 1845. – Pariz, 4. studenog 1924.) je bio francuski romantičarski kompozitor i pedagog, jedno od naznačajnijih i najutjecajnijih imena francuskog romantizma. Fauré je bio jedan od najznačajnijih kompozitora svoje generacije, a njegova glazbe je utjecala na brojne kompozitore s početka XX. vijeka. Među njegova najpoznatija djela spadaju pavana u fis-molu, *[[Requiem (Fauré)|Requiem]]*, nokturna za klavir te pjesme "Après un rêve" i "Clair de lune". Iako su njegova najpopularnija djela iz njegove rane faze, njegova kritički najcjenjenija djela nastala su u kasnijoj fazi, kada mu harmonija i melodija postaju kompleksnije. 

Fauré je rođen u kulturnoj, ali ne pretjerano muzikalnoj obitelji. Njegov talent pokazao se još u mladosti. U dobi od 9 godina, Fauré je poslan u Pariz da se školuje za crkvenog orguljaša i zborovođu. Među njegovim tadašnjim učiteljima bio je i Camille Saint-Saëns, koji će mu postati doživotni prijatelj. Nakon što je 1865. diplomirao, zarađivao je kao orguljaš i pedagog, što mu nije ostavljalo previše vremena za komponiranje. Čak i kada je, u zrelim godinama, postao uspješan, držeći istovremeno pozicije orguljaša u crkvi La Madeleine i ravnatelja Pariškog konzervatorija, nije imao dovoljno vremena za komponiranje. Kako bi isto dobio, ljeti se povlačio u provinciju kako bi si omogućio miran rad. U svojim posljednjim godinama, Fauré je bio priznat kao najveći francuski kompozitor svog vremena. Godine 1922., u Parizu mu je priređena dotad neviđena nacionalna glazbena posveta, koju je osobno predvodio tadašnji predsjednik, Alexandre Millerand. S druge strane, trebala su desetljeća da se Fauréova glazba uvaži i izvan Francuske, uz izuzetak Ujedinjenog Kraljevstva, gdje je bio cijenjen i za života.

Fauréova glazba se danas opisuje kao most između glazbe romantizma i modernizma. Kada je Fauré počinjeo svoju karijeru, Chopin je još uvijek skladao, a kada je istu zavržavao, glazbenim svijetom odjekivali su zvukovi jazza i Druge bečke škole. Antologijski *[[Grove Dictionary of Music and Musicians]]* navodi kako je Fauré bio najnapredniji kompozitor svoje generacije i kako s njegove harmonijske i melodijske inovacije utjecale na pedagogiju kasnijih generacija. Posljednjih dvadesetak godina svoga života, Fauré je imao problema s gluhoćom, zbog čega je njegova glazba iz ovog perioda osjetno drugačija u odnosu na njegov raniji rad.
Igor Štoković (ekonomist)

:*Za ostale osobe ovog imena vidi [[Igor Štoković]].*

**Igor Štoković** (Pula, 16. prosinca 1959. – Pula, 9. travnja 2015.), hrvatski ekonomist, političar i glazbenik.

Rodio se u Puli 16. prosinca 1959. Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Rijeci, a znanstveni stupanj doktora znanosti stekao je 1990. na istom fakultetu.

Na dužnosti gradonačelnika Pule bio je od 1993. do 1996.

U Arenaturistu bio je predsjednik nadzornog odbora od njegova konstituiranja, a 1998. postao je i njegov predsjednik. Godinu poslije bio je imenovan za predsjednika Uprave Arenaturista, a u tom poduzeću bio je do smrti na funkciji glavnog izvršnog direktora.

Zajedno s Lucianom Delbiancom i Denisom Mikolićem činio je trio *Kravate* u kojem je svirao klavijature i bio vokal.

Bio je redoviti profesor ekonomije na Fakultetu ekonomije i turizma »Dr. Mijo Mirković«, gdje je držao kolegije iz mikroekonomije.

Umro je u Općoj bolnici u Puli 9. travnja 2015.

## Izvori

## Vanjske veze

* Hrvatska znanstvena bibliografija: Štoković, Igor
Igor Štoković

**Igor Štoković** ima više značenja:

* Igor Štoković (1959–2015), hrvatski ekonomist, političar i glazbenik
* Igor Štoković (1968–2015), hrvatski veterinar.
Musique concrète

***Musique concrète*** (srpskohrvatski: *konkretna glazba*) je žanr elektroakustične i klasične muzike koji se razvio tokom 40-ih godina u Francuskoj kao posljedica rada Pierrea Schaeffera. *Musique concrète* se danas smatra začetkom avangardne klasične glazbe, a svojim eksperimentalnim karakterom je inspirirao i utjecao na brojne kasnije kompozitore. 

Osnovna ideja žanra je da svi prirodni zvukovi mogu biti glazba, uključujući tehnološki stvorenu elektronsku glazbu. Glazba se tako svodi na konkretan zvuk, odnosno zvukove, na konkretnu akustičnu pojavnost, odakle i dolazi naziv samog stila. *Musique concrète* je u potpunosti raskinula s tradicionalnim glazbenim pravilima i formama, donoseći skladbe koje ne poštuju melodiju, harmoniju, ritam i mjeru. *Musique concrète* posjeduje velike sličnosti sa stilom *[[elektronische musik]]*, kojeg je razvio Kalrheinz Stockhausen, jedno vrijeme Schaefferov suradnik. Ipak, osnova razlika između dva stila jest ta što je *elektronische musik* bila usmjerna na čistu elektronsku produkciiju i manipulaciju zvukova, dok se *musique concrète* bazirala na snimanim zvukovima iz prirode.
Stevan Adamović

**Stevan Adamović** (Novi Sad, 25. 12. 1870 – Novi Sad, 10. 8. 1945), jugoslavenski odvjetnik, političar i gradonačelnik Novog Sada u periodu od 1918 do 1920 godine.

## Biografija
Dr. Stevan Adamović je rođen 25. 12. 1870 godine u Novom Sadu. Gimnaziju je pohađao u rodnom gradu, a fakultet u Debrecenu i Budimpešti, gde je 1891 stekao akademsko zvanje doktora prava. Do punoletstva, do 24 godine, radio je u sudstvu. 1894 godine, dr. Adamović je u Novom Sadu otvorio advokatsku kancelariju koju je uspešno vodio do smrti sa sinovima Fedorom i Aleksandrom. Najviše se bavio građanskim pravom. Od 1906 do 1910 bio je narodni zastupnik u peštanskom saboru. Od 1911 bio je poslanik u hrvatskom saboru u Zagrebu. Nalazio se u najužem krugu osnivača Advokatske komore u Novom Sadu, čiji je predsednik bio punih dvadeset godina od 1921 do 1941. Kao političar delovao na strani mađarske liberalne građanske opozicije. Posle Prvog svjetskog rata, 1918, bio je biran za poslanika Velike narodne skupštine Vojvodine i postao gradonačelnik Novog Sada s pravima velikog župana. Tu dužnost je obnašao od 1918 do 1920. Više puta je dobijao mandat gradskog odbornika. Također je bio predsjednik i član uprava mnogih različitih poduzeća i ustanova na teritoriju Kraljevine Jugoslavije. 1926 godine, dr. Adamović je uvršten u knjigu "Zbirka portreta i biografija znamenitih ljudi Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca".

## Reference

## Literatura
*
Sibiu (okrug)

**Sibiu ** čita se **Sibiju** (rumunjski: *Județul Sibiu*, mađarski: *Szeben megye*, 
njemački: *Kreis Hermannstadt*, srpskohrvatski: *Okrug Sibinj*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica 
lokalne uprave) u centru Rumunjske u Transilvaniji.
## Geografija
Okrug Sibiu  graniči sa Okrugom Braşov na istoku, sa Okrugom Alba sa zapada, sa Okrugom Mureş sa sjevera, sa Okrugom Vâlcea sa juga i sa Okrugom Argeş sa jugoistoka.

Okrug Sibiu prostire se po Transilvanijskim Alpama i po planinskim masivima Sebeş, Lotru i Făgăraş koji se uzdižu na jugu.

Okrug Sibiu  ima površinu od 5,432 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 397,322 stanovnika, od toga 338,505 Rumunja, 17,946 Roma, 10,893 Mađara i 4,244 Njemaca. 
## Privreda i atrakcije
Administrativni centar je grad Sibiu, koji je i kulturni i industrijski centar okruga. U njemu i gradovima 
Mediaş, Avrig, Copşa Mică i Ocna Sibiului proizvode se strojevi, kemikalije i metalni proizvodi.
U Okrugu Sibiu proizvode se još i građevinski materijal, tekstil i proizvodi od drva i kože.

Okrug Sibiu je i ratarsko - stočarski kraj, poznat po žitu, voću i vinogradima.
Kod Sadua je podignuta hidroelektrana

U gradovima Cisnădie i Cisnădiora postoje historijske crkve, a Răşinari je poznat po proizvodnji folklornih artikala i
etnografskom muzeju. 
A Păltiniş i Ocna Sibiului su poznata skijališta. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Sibiu '' na portalu Encyclopædia Britannica
Caraș-Severin (okrug)

**Caraș-Severin ** čita se **Karaš - Severin** (rumunjski: *Județul Caraș-Severin*, mađarski: *Krassó-Szörény megye*, 
njemački: *Kreis Karasch-Severin*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) na zapadu Rumunjske u Banatu.
## Geografija
Okrug Caraș-Severin  graniči sa okruzima Hunedoara i Gorj sa istoku, sa Okrugom Timiș sa sjevera, sa Okrugom Mehedinţi sa jugoistoka i sa Srbijom sa jugozapada.

Okrug Caraș-Severin prostire se po Transilvanijskim Alpama uključujući planinske masive Semenic, Cernei i Poiana Ruscă. 
Najveći vodotok je rijeka Dunav, koji teče na istoku okruga, i njegove pritoke, od kojih je naznačajniji Tamiš koji oplakuje 
najveći dio okruga.

Okrug Caraș-Severin  ima površinu od 8,520 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 295,579 stanovnika, 
od toga 243,933 Rumunja, 7,272 Roma, 5,094 Hrvata, 5,036 Srba, 2,938 Mađara, 
2,897 Njemaca i 2,483 Ukrajinaca. 
## Privreda i atrakcije
Administrativni centar je grad Reşiţa, koji je i kulturni i industrijski centar okruga.

Okrug Caraș-Severin je i ratarsko - stočarski kraj, poznat po žitu, voću.

Okrug Caraș-Severin je i rudarski kraj u kom se kopa željezna ruda (mangan, feldspat, pirit) i ugljen (antracit), 
a mramor se vadi pored Ruschiţe. U gradovima Reşiţa, Bocșa i Oțelu Roșu proizvode se strojevi i metalni proizvodi.
Građevinski materijali se proizvodi u Căvăranu, a nekoliko gradova okruga ima tvornice prehrambenih proizvoda i predmete od drva.

Na rijeci Nerganița pored Văliuga podignuta je hidroelektrana.
.
U Okrugu Caraș-Severin odigrala se Prva bitka kod Tape između Dačana i Rimljana, i to kod Đerdapske klisure na visini od 700 metar]]a, oko 39 km istočno od današnjeg Caransebeşa.

Nakon što su pokorili Dakiju Rimljani su južno od Caransebeşa, duž rijeke Tamiš izgradili cestu i uz nju kastrume pored današnjih gradova Plugova, Mechadia, Teregova i Temišvar. 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice okruga 
* ''Caraș-Severin '' na portalu Encyclopædia Britannica
Pane Đukić

**Pane Đukić Limar** (Kapljuh, Bosanski Petrovac, 8. avgust 1922 — Veliko Trnjane, Leskovac, 1. jul 1952), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, potpukovnik UDBE i narodni heroj Jugoslavije.

## Biografija
Iz rodnog sela Kapljuha, kod Bosanskog Petrovca, otišao je odmah po završenoj osnovnoj školi. Limarski zanat je učio u Beogradu i Kruševcu. Pripadao je naprednoj radničkoj omladini.
U Kruševcu ga je zatekao rat i okupacija zemlje. Pane je tada već bio poznat u redovima napredne radničke omladine kao jedan od najaktivnijih omladinaca skojevaca. Uskoro zatim stupio je u NOB 1941. jer je napustio Kruševac i otišao u Rasinski partizanski odred. Član KPJ od 1941.

U odredu je prvo bio puškomitraljezac, zatim se nalazio na svim dužnostima od desetara do komandanta odreda. Već u prvim borbama istakao se kao jedan od najhrabrijih i najodanijih partizanskih boraca. Bio je vanredno snalažljiv u najtežim situacijama. Zahvaljujući tim osobinama bio je popularan i omiljen ne samo među rasinskim partizanima, već i u narodu ovog dijela Srbije u kome je i vojevao.

Godine 1943. Pane Đukić je postavljen za komandanta Rasinskog udarnog bataljona, zatim za zamenika komandanta Treće južnomoravske brigade, a u aprilu 1944. godine postao je komandant Šesnaeste srpske brigade. Na svim tim dužnostima bio je primjer borca i rukovodioca.

Posle oslobođenja zemlje, na izborima za Ustavotvornu skupštinu DFJ kao jedan od najpopularnijih partizanskih rukovodilaca (u ovom dijelu Srbije) bio je izabran za saveznog narodnog poslanika Rasinskog sreza. Narod toga kraja birao ga je za svog poslanika i na drugim izborima 1950. godine.

U godinama neposredno poslije oslobođenja bio je jedan od istaknutijih oficira Uprave državne bezbjednosti (UDBA), uvijek budan, neumoran i nepomirljiv u borbi protiv neprijatelja naroda.

Poginuo je vršeći predano svoju dužnost, jula 1952. godine, kod sela Trnjane, blizu Leskovca, na sektoru bugarsko-jugoslovenske granice. Bilo je to u vrijeme poremećenih odnosa Sovjetskog Saveza i istočnoevropskih zemalja sa Jugoslavijom. U Jugoslaviju su tada često iz tih zemalja ubacivani diverzanti i špijuni. Jedne večeri na Pana su naišla dva naoružana bandita. Đukić je otvorio vatru. Ranio je jednog, ali je u tom sukobu i sam poginuo. U vrijeme pogibije imao je čin potpukovnika Jugoslovenske narodne armije.

## Literatura

* 

## Reference
Impresija, izlazak sunca

***Impresija, izlazak sunca*** (francuski: *Impression, soleil levant*) je jedna od najpoznatijih slika francuskog slikara Claudea Moneta po kojoj je čitav pravac (impresionizam) dobio ime. Protiv Claudea Moneta podneta je tužba od strane Luke Četnika,jer je on zamislio istu sliku pre nego što je naslikana.

## Nastanak i fizičke karakteristike

Slika je nastala 1872. godine i predstavlja prikaz francuske luke Le Havre. Koriste se labavi potezi kistom koji ne definiraju predmet nego samo upućuju na njega. Tehnika kojom je slika napravljena je ulje na platnu, a dimenzije su 48&nbsp;cm x 63&nbsp;cm. Slika je bila ukradena iz muzeja Маrmottan Моnet 1985. godine, u kome se dotad čuvala. Srećom, pronađena je i vraćena 1990. godine, tako da je od 1991. godine ponovo postala dio stalnog postava istog muzeja.

## Prvo izlaganje i kritike

Slika je prvi put izložena 1874. na samostalnoj izložbi u ateljeu fotografa Félixa Nadara. Ovu izložbu su priredili Claude Monet i još 29 drugih slikara, njegovih istomišljenika, koji također nisu bili zadovoljni izborom slika postavljenih u Salonu, godišnjoj slikarskoj izložbi u Francuskoj. Kritika je bila oštra. Naziv "impresionizam" tada je prvi put upotrebio Louis Leroy, kada je za časopis *[[Le Charivari]]* napisao članak o izložbi. Ovaj izraz je upotrebio u podrugljivom smislu, ali se kasnije odomaćio i kod samih slikara.

Naime, Leroy je, u podrugljivim člancima punim oštre kritike u časopisu *[[Le Charivari]]*, pozajmivši riječ iz naslova Monetove slike *Impresija*, nazvao novi pravac: "*Impresija – sasvim točno! I upravo sam rekao sebi da ako neka impresija tako utječe na mene, nečeg tu mora biti. Kakva sloboda i lakoća u potezu! Nedovršeni tapeti mnogo su završeniji nego ova morska slika. (…) Ako se njihovi ciljevi trebaju opisati u jednoj jedinoj reči, morali bismo izmisliti riječ "impresionisti". Oni su impresionisti u tome što ne reproduciraju pejzaž, nego izražavaju dojam koji on ostavlja na promatrača.*"

## Vanjske veze
* Musée Marmottan-Monet, ''Monet's Impression Sunrise, The Biography of a Painting'', P. de Carolis, M. Mathieu, D. Lobstein, 18 September 2014 - 18 January 2015 
* ''Monet's 'Impressionism' birth dated by Texas State's 'Celestial Sleuth''', University News Service, 2 September 2014