open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gunnar Hedes saga

***Gunnar Hedes saga*** () je švedski crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Mauritza Stillera. Predstavlja adaptaciju romana *[[En herrgårdssägen]]* švedske nobelovke Selme Lagerlöf. Zaplet govori o osjećajnom mladiću koji zapada u duševnu bolest, od koje ga pokušava izliječiti djevojka koja je u njega zaljubljena. Roman se originalno trebao ekranizirati još 1915. godine po scenariju Gustafa Molandera, ali je projekt otkazan. Nekoliko godina kasnije su ga adaptirali Stiller i Alma Söderhjelm, koji su 1919. bili radili na još jednoj ekranizaciji Lagerlöfine proze *[[Herr Arnes pengar]]*. Nova verzija se, međutim, nije svidjela književnici, te ju je studio AB Svensk Filminspelning morao nagovarati da se javno ne odriče filma. Glavna uloga je bila namijenjena Larsu Hansonu, ali je preuzeo Einar Hanson koji će brzo postati velika zvijezda. *Gunnar Hedes saga* je predstavljao komercijalni podbačaj u odnosu na ranije Stillerove filmove. Danas je sačuvano samo dvije trećine originalnog filma, dok se ostatak smatra izgubljenim.

## Uloge
* Einar Hanson ... Gunnar Hede
* Pauline Brunius ... Gđa Hede, Gunnarova majka
* Hugo Björne ... G. Hede, Gunnarov otac
* Mary Johnson ... Ingrid
* Adolf Olschansky ... G. Blomgren
* Stina Berg ... Gđa Blomgren
* Thecla Åhlander ... Stava

## Vanjske veze
* 
*
The Masque of the Red Death

***The Masque of the Red Death*** ili ***The Mask of the Red Death*** () je pripovjetka američkog književnika Edgara Allana Poea originalno objavljena 1842. u časopisu *[[Graham's Magazine]]*. Radnja je smještena u srednjovjekovnu ili renesansnu evropsku zemlju koju je pogodila smrtonosna zarazna bolest zvana "Crvena smrt". Protagonist je aristokrat po imenu Don Prospero koji se zajedno sa biranim uzvanicima povlači i zatvara u svoju opatiju i, uvjeren da je izbjegao smrti, organizira bal pod maskama na kome će se pojaviti tajanstveni lik pod maskom. *The Masque* je postala jedna od najpopularnijih i najpoznatijih Poeovih priča, kao i najčešće analiziranih; često se tumači kao alegorija na uzaludnost borbe protiv smrti, a nešto rjeđe kao odraz Poeovih iskustava sa tuberkulozom od koje mu je bolovala supruga, odnosno epidemijom kolere kojoj je svjedočio u Baltimoreu 1831. Bila je predmet nekoliko filmskih ekranizacija od kojih je vjerojatno najpoznatija verzija Rogera Cormana iz 1964. godine.

## Vanjske veze
* "The Masque of the Red Death"  at EServer.org
* "The Masque of the Red Death" with annotated vocabulary at PoeStories.com
* Sabrina Laurent (July 2003). "Metaphor and Symbolism in The Masque of the Red Death" , *Bohème Magazine Online*.
Prizrak brodit po Evrope

***Prizrak brodit po Evrope*** () je sovjetski crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Vladimira Gardina. Predstavlja slobodnu obradu priče *[[Maska crvene smrti]]* američkog književnika Edgara Allana Poea. Radnja je smještena u fiktivnu monarhiju koju je zahvatila komunistička revolucija, a protagonist je monarh koji se pred revolucionarima pokušava sakriti u izoliran zamak.

## Vanjske veze
*
En herrgårdssägen

***En herrgårdssägen*** () je roman švedske književnice Selme Lagerlöf objavljen 1899. godine. Glavna junakinja je mlada žena koja svojom ljubavlju želi spasiti studenta po imenu Gunnar Hede koji pada u depresiju.

Godine 1923. je adaptiran u nijemi film *[[Gunnar Hedes saga]]* u režiji Mauritza Stillera.

## Vanjske veze
* En herrgårdssägen på Polyglot Project
Étienne Bézout

**Etjen Bezu** (; 31. mart 1730 – 27. septembar 1783) bio je francuski matematičar. Rođen je u Nemuru, Sena i Marna, Francuska, a umro je u Bas Ložu (blizu Fontenbloa), u Francuskoj.

Pored brojnih manje važnih dela, napisao je *Théorie générale des équations algébriques*, delo objavljeno u Parizu 1779. godine, koje je sadržalo dosta novog i dragocenog materijala vezanog za teoriju eliminacije i simetrične funkcije za korene jednačina: koristio je determinante u jednom radu u *Istoriji kraljevske akademije* (), 1764. godine, ali se nije bavio generalnom teorijom.

## Povezano
* Bezuov stav
* Bezuova teorema
* Bezuov indentitet
* Bezuova matrica
* Bezuov domen

## Vanjske veze

*
Ikar (razvrstavanje)

**Ikar** ili Ikarus je bio ličnost iz grčke mitologije, a može biti i:
* Ikarus, nekadašnja fabrika aviona
Ikar

**Ikar** ili **Ikarus** (antgrč. Ίκαρος [*Íkaros*], ), je Dedalov sin, u grčkoj mitologiji. Sa ocem se spasao iz ropstva na Kritu, pomoću krila napravljenih od voska i perja.

## Mitologija
Kada je Dedal završio sa izgradnjom lavirinta, Minos je, da bi ga sprečio da se istina o lavirintu proširi, zatvorio Dedala, a i kontrolisao je sve brodove i sve puteve. Da bi se oslobodio i napustio ostrvo, Dedal je odlučio da napravi krila sebi i svome mladom sinu Ikaru. Uvezao je pera zajedno, od najmanjeg do najvećeg, stvorivši tako veliku površinu. Veća pera je osigurao koncima, a manja voskom tako da su ona ličila na ptičija krila. 

Kada je posao bio završen, Dedal je, na mestu mahao krilima i tako ih isprobavao, a zatim je krilima opremio i svog sina Ikara i naučio ga kako da leti. Kada su obojica bili spremni, Dedal je upozorio Ikara da ne leti ni previsoko, a ni nisko, jer, ako leti previsoko sunce će otopiti vosak, a ako leti prenisko, morska pena će natopiti krila i više neće moći nastaviti sa letom. I zatim su obojica poleteli.

Preleteli su preko ostrva Sam, Del i Lebint, a tada je Ikar počeo leteti sve više i više da bi dostigao do samih nebesa i dotakao ih. Sunce je, sve više i više, zagrevalo vosak, i on se počeo topiti sa krila, a pera su se na kraju razdvojila, a Ikar je pao u more i utopio se. Dedal je okrivljivao sebe i svoju veštinu za sinovljevu smrt, a mesto gde je Ikar pao i utopio se u more nazvao je Ikarijom.

Posle svega Dedal je stigao u Siciliju, gde mu je zaštitu pružio kralj Kokal. Na Siciliji je Dedal sagradio hram u čast boga Apolona, a krila je okačio kao žrtvu bogu.

## Literatura
* Vojteh Zamarovski, *Junaci antičkih mitova*, *Leksikon grčke i rimske mitologije*, Zagreb 1985, str. 157.
Robert J. Flaherty

**Robert Joseph Flaherty**, FRGS (16. februar 1884 - 23. jul 1951) bio je američki sineast koji se smatra pionirom dokumentarnog filma, odnosno umjetnikom koji najzaslužnijim za razvoj dokumentarca kao posebnog filmskog žanra. Njegov prvi, najpoznatiji i komercijalno najuspješniji film je *[[Nanook sa Sjevera]]* iz 1922. godine, koji prikazuje život Inuita na kanadskom Arktiku, a koji je u mnogo čemu potakao stvaranje etnografskog filma.

Flaherty je od 1914. bio u braku sa Frances Hubbard koja je s njim kasnije surađivala na izradi filmova. Zajedno su imali troje djece. Flaherty je, prema navodima biografa, imao i sina sa Nylom, Inuitkinjom sa kojom je živio na Arktiku za vrijeme snimanja *Nanooka*.

Godine 1994. je u kanadskom filmu *[[Kabloonak]]*, posvećenom snimanju njegovog najpoznatijeg filma, njegov lik tumačio britanski glumac Charles Dance.

## Filmografija
* *[[Nanook of the North]]* (1922)
* *[[The Pottery Maker]]* (1925)
* *[[Moana (film)|Moana]]* (1926)
* *[[The Twenty-four Dollar Island]]* (1927) kratki
* *[[White Shadows in the South Seas]]* (1928)
* *[[Acoma the Sky City]]* (1929; nedovršen)
* *[[Tabu (1931 film)|Tabu]]* (1931); ko-scenarist: F. W. Murnau
* *[[Industrial Britain]]* (1931)
* *[[Man of Aran]]* (1934)
* *[[Elephant Boy (film)|Elephant Boy]]* (1937)
* *The Land* (1942) 45-minutni dokumentarac za američko Ministarstvo poljoprivrede
* *[[Louisiana Story]]* (1948)
* *[[The Titan: Story of Michelangelo]]* (1950)

## Nagrade
* BAFTA presents the Robert J. Flaherty Award for best one-off documentary.
* Oscar za najbolji dokumentarni film The Titan: Story of Michelangelo
* 1913, članstvo u Royal Geographical Society

## Izvori

## Literatura

* 
* 
* Frances H. Flaherty, *The Odyssey of a Filmmaker: Robert Flaherty's Story* (Urbana, IL: Beta Phi Mu, 1960). Beta Phi Mu chapbook no. 4
* Calder-Marshall, Arthur, *The Innocent Eye; The Life of Robert J. Flaherty*. Based on research material by Paul Rotha and Basil Wright (New York: Harcourt, Brace & World, 1966)
* Murphy, William Thomas, *Robert Flaherty: A Guide to References and Resources* (Boston: G. K. Hall and Company, 1978)
* Paul Rotha, *Flaherty: A Biography* (University of Pennsylvania Press, 1984)
* Barsam, Richard, *The Vision of Robert Flaherty: The Artist As Myth and Filmmaker* (Bloomington, IN: Indiana University Press, 1988)
* Christopher, Robert J., *Robert & Frances Flaherty: A Documentary Life 1883-1922* (Montreal: McGill-Queen's University Press, 2005)
* McGrath, Melanie, *The Long Exile: A Tale of Inuit Betrayal and Survival in the High Arctic*.  (London: Fourth Estate, 2006).  (New York: Random House, 2007). The story of forced removal of Inuit peoples in Canada in 1953, including Flaherty's illegitimate Inuit son Josephie.

## Vanjske veze
* 
* 
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
* Robert Flaherty Film Seminar
* Revisiting Flaherty's ''Louisiana Story'' 
* Hand drawn map by an Inuk man named Wetalltok given to Flaherty in 1919
* Literature on Robert J. Flaherty
Der Schatz

***Der Schatz*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Georga Wilhelma Pabsta, kome je to predstavljao režijski debi. Radnja je smještena u okolicu Maribora i bavi se legendarnim blagom sakrivenom za vrijeme turske invazije 1683. godine. Protagonistica je djevojka koja mladog radnika pokušava nagovoriti da pronađe blago, čiju lokaciju zna stari radnik koji za njom žudi. Smatra se primjerom u tadašnjoj njemačkoj kinematografiji dominantnog ekspresionizma stila, a Pabst je tek kasnije počeo razvijati vlastiti stil.

## Uloge
* Albert Steinrück ... Svetocar Badalic, 
* Lucie Mannheim ... Beate
* Ilka Grüning ... Anna
* Werner Krauss ... Svetelenz
* Hans Brausewetter ... Arno

## Reference

## Vanjske veze
*
1924. na filmu

## Događaji
* 10. januar - Filmska kompanija CBC Corp. preimenovana u Columbia Pictures.
* 17. april - Američki poduzetnik Marcus Loew preuzima kontrolu nad kompanijama Metro Pictures, Goldwyn Pictures Corporation i Louis B. Mayer Pictures te ih spaja u studio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM)
* 30. septembar - Papa Pio XI u Vatikanu prima američko dijete-glumca Jackie Coogana u službenu audijenciju, koji tako postaje prva filmska zvijezda kojoj je ukazana ta čast.

## Filmovi
* *[[The Thief of Baghdad (1924 film)|The Thief of Baghdad]]*
* *[[Greed (film)|Greed]]*
* *[[Sherlock, Jr.]]*
* *[[Der Letztze Mann]]*
* *[[Aelita]]*
* *[[Neobičajnjije priključenja mistera Vesta v strane Boljševikov]]*
* *[[Gösta Berlings saga (film)|Gösta Berlings saga]]*
* *[[L'Inhumaine]]*
* *[[America (1924 film)|America]]*
* *[[Orlacs Hände]]*
* *[[Ślubowanie (film, 1924)|Ślubowanie]]*
* *[[The Iron Horse (film)|The Iron Horse]]*
* *[[Kino-glaz]]*
* *[[Banda batki Knjiša]]*

## Filmske nagrade
* Photoplayeva medalja časti - *[[The Dramatic Life of Abraham Lincoln]]*, rež. Phil Rosen

## Debiji
* Clark Gable - *[[White Man (film)|White Man]]* i *[[Forbidden Paradise]]*
* John Gielgud - *[[Who Is the Man?]]*
* Johannes Heesters - *[[Cirque hollandais]]*

## Rođenja

## Smrti

## Reference

## Vanjske veze
* 1924  na Internet Movie Database
## Vanjske veze
Louis Delluc

**Louis Delluc** (14. oktobar 1890 – 22. mart 1924) je bio francuski filmski režiser, scenarist i kritičar, poznat kao jedan od pionira moderne filmske kritike i filmske teorije, kao i najvažnijih ličnosti za razvoj impresionističkog pravca u francuskoj kinematografiji 1920-ih.

Prije nego što se bavio filmom, pisao je književne kritike. Filmu ga je privukla, između ostalog, belgijska glumica Ève Francis, s kojom se oženio, i koja će kasnije nastupati u mnogim njegovim ostvarenjima. Godine 1917. je počeo pisati filmske kritike, zatim uređivati filmske časopise *Le Journal du Ciné-club* i *Cinéa* te osnivati prve francuske i svjetske kino klubove. Godine 1921. je objavio prvu knjigu posvećenu Charlieju Chaplinu. Potom je u četiri godine snimio sedam filmova, čija je karakteristika bila da su se gotovo isključivo bavili običnim ili "banalnim" događajima i likovima. Snimanje posljednjeg od njih, *L'Inondation*, su obilježile loše vremenske prilike. Tada se Delluc razbolio od upale pluća i umro nekoliko tjedana prije premijere.

Godine 1937. je njemu po prozvana godišnja filmska Nagrada Louis Delluc.

## Filmografija
* 1920 : *Fumée noire* 
* 1920 : *Le Silence*
* 1920 : *Le Chemin d'Ernoa*
* 1921 : *Fièvre*
* 1921 : *Le Tonnerre*
* 1922 : *[[La Femme de nulle part]]*
* 1924 : *L'Inondation*

## Reference

## Vanjske veze
*
Kate Lester

**Kate Lester** (rođena kao *Sarah Cody*; 12. jun 1857 - 12. oktobar 1924) bila je britanska kazališna i filmska glumica koja je nastupala u doba nijemog filma. Rođena je u uglednoj porodici, a jedan od njenih neposrednih predaka je bio Sir William Butts, ljekar engleskog kralja Henryja VIII. Odrasla je u New Yorku, i primila je elitno obrazovanje; na kraju se opredijelila za glumu, a jedan od mentora joj je bio znameniti irski dramatičar i glumac Dion Boucicault. Na početku karijere je važila za jednu od ljepotica njujorške kazališne scene, ali je prebrzo osijedila, te se specijalizirala za uloge starijih žena od autoriteta, stekavši nadimak *grand dame* (velika dama). Kao i mnogi kolege njene generacije, filmu se posvetila relativno kasno, snimivši svoje prvo ostvarenje 1916. godine. Prilikom snimanja svog posljednjeg filma je u garderobi studija Universal došlo do eksplozije, u kojoj je Lester teško opečena. Prebačena je u bolnicu gdje je umrla od ozljeda. Pretpostavlja se da su uzrok eksplozije bile neispravne plinske instalacije.

## Izabrana filmografija
* *[[The Fortunes of Fifi]]* (1917)
* *[[To-Day (1917 film)|To-Day]]* (1917)
* *[[Betsy Ross (film)|Betsy Ross]]* (1917)
* *[[The Paliser Case]]* (1920)
* *[[Earthbound (1920 film)|Earthbound]]* (1920)
* *[[Simple Souls]]* (1920)
* *[[Quincy Adams Sawyer]]* (1922)
* *[[The Hunchback of Notre Dame (1923 film)|The Hunchback of Notre Dame]]* (1923)
* *[[Black Oxen]]* (1923)
* *[[Beau Brummel (1924 film)|Beau Brummel]]* (1924)
* *[[Wife of the Centaur]]* (1924)

## Literatura

* The Los Angeles Times, *Mother In Film World Is Burned*, 12 October 1924, Page 12.
* The Los Angeles Times, *Actress In Films Dies From Burns*, 13 October 1924, Page A2.
* Oakland Tribune, *Veteran Actress Badly Burned in Mystery Blast at Movie Studio*, Sunday, 12 October 1924, Page 1.

## Vanjske veze

* 
* Kate Lester at the IBDb.com database
Charles Bukowski

**Henry Charles Bukowski** (rođen **Heinrich Karl Bukowski**; 16. augusta 1920., Andernach &ndash; 9. marta 1994., San Pedro, Kalifornija) bio je američki pisac njemačkog podrijetla, a pisao je i romane i kratke priče. Utjecaj na njegovo pisanje potječe od društvenih, kulturnih i ekonomskih okruženja iz njegovog grada, Los Angelesa. Stavljao je naglasak na obične živote siromašnih Amerikanaca, kao i na sam proces pisanja, alkohol, žene i monotonost zaposlenja. Bukowski je napisao tisuću pjesama, stotine kratkih priča kao i šest romana, a preko 60 njegovih knjiga je objavljena. 1986., *[[Time (časopis)|Time]]* je prozvao Bukowskog "laureatom američkog niskog života". Adam Kirsch je za *[[The New Yorker]]* napisao: "Tajna Bukowskine privlačnosti...je u tome što spaja ispovijest pjesnikove intimnosti sa samopouzdanjem šundnog junaka 'većim-od-života'."
## Reference

## Vanjske veze
* Charles Bukowski profil na BBC Radio
* Fan site
* Online skup poezija
Jules Greenbaum

**Jules Greenbaum** (rođen kao Julius Grünbaum; 15. januar 1867 - 1. novembar 1924) bio je njemački filmski producent, poznat kao jedan od najuticajnijih ličnosti na počecima njemačke kinematografijeg, kao i pionir zvučnog filma.

Odrastao je u jevrejskoj porodici, a u mladosti je kao emigrant živio u Chicagu i bavio se proizvodnjom tekstila. Godine 1895. se vratio u domovinu, a četiri godine kasnije osnovao filmsko poduzeće Deutsche Bioscope. S njim je počeo graditi i otkupljivati kino-dvorane kako bi stvorio sistem vertikalno integrirane filmske distribucije. S vremenom je počeo eksperimentirati s Synchronoscopeom, jednim od prvih sistema koji je sinkronizirao filmsku sliku sa nasnimljenim zvukom; njegov sistem, međutim, nije zaživio zbog malog broja tako snimljenih filmova, ali i tehničkih ograničenja od 2-3 filmske role, koja su priječila zvučno snimanje sve popularnijih cjelovečernjih filmova. Godine 1914. je zajedno sa svojim glavnim konkurentom Paulom Davidsonom osnovao filmski studio PAGU kako bi se oduprli sve popularnijim stranim filmovima na njemačkom tržištu. Iste godine je izbio prvi svjetski rat te je prestanak uvoza stranih filmova je doveo do procvata njemačke kinematografije, a samim time i Greenbaumove kompanije. Godine 1919. je Greenbaum svoju kompaniju spojio sa Universum Film AG (UFA). To je, međutim, dovelo do sudskih sporova koji su ga doveli pred bankrot. Nakon Greenbaumove smrti su njegovi sinovi obnovili rad kompanije koja je djelovala do 1932.

## Izvori

## Literatura
* Bergfelder, Tim & Bock, Hans-Michael. *The Concise Cinegraph: Encyclopedia of German. Berghahn Books, 2009.
* Eyman, Scott. *The Speed of Sound: Hollywood and the Talkie Revolution, 1926-1930*. Simon and Schuster, 1997.
* 
* Prawer, S.S. *Between Two Worlds: The Jewish Presence in German and Austrian Film, 1910-1933''. Berghahn Books, 2007.

## Vanjske veze
*
USS Oneida (SP-432)

***Oneida***, u službenim američkim pomorskim historijama poznata pod imenom ***USS Oneida*** i oznakom **SP-432**, bila je luksuzna parna jahta koja je u prvoj polovici 20. vijeka pod različitim imenima bila u vlasništvu nekoliko istaknutih američkih tajkuna. Sagrađena je 1897. godine i imala je deplasman 522 tona, dužinu od 62 m, širinu 7 m i gaz od oko 3 m. Prvo je, pod imenom *Alcedo*, bila u vlasništvu Georgea Williama Childsa Drexela. Potom ju je 1912. preuzeo diplomat i rudarski tajkun John Jays Hammond i dao joj ime *Atreus*. Sljedeće godine ju je kupio Elias Cornelius Benedict i dao joj ime *Oneida*. S njome je često plovio po svijetu; u julu 1917. nakon ulaska SAD u prvi svjetski rat ju je nakratko rekvirirala američka ratna mornarica, ali ju je dva mjeseca kasnije Benedict uspio vratiti u svoje vlasništvo. Sljedeće godine joj je zamijenio motore te je tako dobila širi radijus plovidbe. Godine 1920. je Benedict umro, ali je iste godine jahta ponovno renovirana, kada joj je ugrađena najmodernija navigacijska i druga oprema, a produžena je na 85 m.

U augustu 1922. je jahtu od Benedictovih nasljednika otkupio novinski magnat William Randolph Hearst, pod čijim je vodstvom dodatno preuređena i postala još raskošnija. 15. novembra 1924. je Hearst sa njom iz San Pedra u Kaliforniji krenuo na krstarenje, na kome su mu se pridružili brojni pripadnici hollywoodske elite, uključujući producenta Thomasa H. Incea. Četiri dana kasnije je Ince umro, prema službenoj verziji od srčanog udara; međutim, godinama kasnije su se počele pričati priče da je pravi uzrok njegove smrti rana od metka ispaljenog na jahti, odnosno da je stradao kao slučajna žrtva sukoba ljubomornog Hearsta sa Charlijeom Chaplinom oko tadašnje Hearstvove ljubavnice Marion Davies. Hearst je *Oneidu* u svom vlasništvu zadržao još nekoliko godina, ali je 1932. počela služiti kao trajekt na Jezeru Champlain. Godine 1940. je prodana kanadskoj vladi kao staro željezo, i iskorištena za proizvodnju municije. 

Kobna zbivanja na *Oneidi* u novembru 1924. su postala predmetom filma *[[The Cat's Meow]]* Petera Bogdanovicha iz 2001. godine.

## Vanjske veze
* Fotografije napravljene 9. januara 1934; University of Vermont Libraries Center for Digital Initiatives
** Burlington Lakefront, Louis L. McAllister Photographs, Box A3, Folder 01, Item 04, mcalA03F01i04 (accessed January 09, 2013). "January 9, 1934. The Admiral and Oneida, two ferries, at anchor at the Burlington lake front."
** Burlington Lakefront, Louis L. McAllister Photographs, Box A3, Folder 01, Item 11, mcalA03F01i11 (accessed January 09, 2013). "January 9, 1934. Photo #10. Elisha Goodsell Dock and three converted steam yachts (ferries) during winter at the Burlington lake front on Lake Champlain." 
** Burlington Lakefront, Louis L. McAllister Photographs, Box A3, Folder 01, Item 12, mcalA03F01i12 (accessed January 09, 2013). "January 9, 1934. Photo #8. Goodsell Dock and ferry boat, Oneida, at the Burlington lake front on Lake Champlain."
The Dramatic Life of Abraham Lincoln

:*Za kratki [[zvučni film|zvučni]] film slične tematike snimljen iste godine, v. [[Abraham Lincoln (1924 film)]].*

***The Dramatic Life of Abraham Lincoln*** () je američki crno-bijeli nijemi biografski film snimljen 1924. u režiji Phila Rosena. Radnja prikazuje najvažnije događaje u životu američkog predsjednika Abrahama Lincolna s posebnim naglaskom na građanski rat i pogibiju u atentatu. Film nije u potpunosti sačuvan.

## Uloge
* George A. Billings ... Abraham Lincoln
* Danny Hoy ... Lincoln kao dječak
* Ruth Clifford ... Ann Rutledge
* Irene Hunt ... Nancy Hanks Lincoln
* Fay McKenzie ... Sarah Lincoln
* Westcott Clarke ... Thomas Lincoln
* Charles K. French ... Isom Enlow
* William J. Humphrey ... Stephen A. Douglas
* A. Edward Sutherland ... William Scott
* Louise Fazenda ... Sally
* William F. Moran ... John Wilkes Booth
* Walter Rogers ... Gen. Ulysses S. Grant
* James Welch ... Gen. Robert E. Lee
* Willis Marke ... Državni sekretar William H. Seward

## Reference

## Vanjske veze
* ''The Dramatic Life of Abraham Lincoln'' at IMDB
* ''The Dramatic Life of Abraham Lincoln'' at SilentEra
* [theatrical advert for the New Lyric Theater in November 1924, announcing the film, which shares dual space with ''[Circe, the Enchantress]'' with Mae Murray]
The Iron Horse (film)

***The Iron Horse*** () je američki crno-bijeli nijemi vestern film snimljen 1924. u režiji Johna Forda. Radnja predstavlja prikaz izgradnje američke Transkontinentalne željeznice, odnosno pruge kojom su se 1869. spojile Zapadna i Istočna obala SAD. Protagonist je mladi prospektor koji 1860-ih u divljini nastoji pronaći što kraću i pogodniju trasu, a u čemu će ga neće spriječiti ni Indijanci koji su mu ubili oca. *The Iron Horse* se smatra jednim od prvih epskih vesterna u Fordovoj karijeri; snimao ga je na svojoj omiljenoj lokaciji Monument Valley u Utahu zajedno sa hiljadama statista radi čijeg smještaja su podignuta privremena naselja. *The Iron Horse* je, slično kao i *[[The Covered Wagon]]* prethodne godine, značajno uticao na kasnije vesterne uspostavivši neslužbeni hollywoodski "kanon" Divljeg Zapada.

## Uloge
* George O'Brien - Davy Brandon
* Madge Bellamy - Miriam Marsh
* Charles Edward Bull - Abraham Lincoln
* Cyril Chadwick - Peter Jesson
* Will Walling - Thomas Marsh
* Francis Powers - Nar. Slattery
* J. Farrell MacDonald - Kaplar Casey
* Jim Welch - Redov Schultz (kao James Welch)
* George Waggner - Puk. William F. 'Buffalo Bill' Cody
* Fred Kohler - Bauman
* James A. Marcus - Sudac Haller (kao James Marcus)
* Gladys Hulette - Ruby
* Chief John Big Tree - Čejenski poglavica (van špice)

## Izvori

## Vanjske veze
*
Gjon Kastrioti

**Gjon Kastrioti** (1375./1380. – 4. maja 1437.) je bio srednjevekovni albanski feudalni gospodar iz plemićke porodice Kastrioti. Poznat je po tome što je otac Gjergja Kastriotija, poznatijeg kao Skenderbeg. Kontrolisao je teritoriju između rta Rodoni kod Drača i Debra. Pod svojom komandom je imao oko 2.000 konjanika. Sela Rostuša i Trebište poklonio je Hilandaru.

## Izvori
America (film, 1924)

***America*** () je američki crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1924. u režiji D. W. Griffitha. Radnja se okvirno temelji na romanu *The Reckoning* Roberta W. Chambersa te prikazuje najvažnije događaje iz perioda američke revolucije i rata za nezavisnost - od prvih okršaja pobunjenih sjevernoameričkih kolonista sa britanskim trupama 1775. do inauguracije Georgea Washingtona za prvog predsjednika SAD 1789. godine. Protagonisti su dvoje mladih koji se zaljube usprkos toga što su im se porodice našle na suprotnim stranama - mladi pobunjenik koga glumi Neil Hamilton i kćer lojalističkog suca koga glumi Carol Dempster; glavni antagonist, koga glumi Lionel Barrymore, je britanski kapetan Walter Butler koji u dolini Mohawka od irokeških plemena stvara vojsku s kojom nastoji stvoriti vlastiti imperij.

*America* se često navodi kao prekretnica u Griffithovoj karijeri. Prije nje uživao status najuglednijeg i najuticajnijeg svjetskog sineasta, ali već godinama nije u kina poslao nijedan veliki hit. *America* je predstavljala izuzetno ambiciozan projekt, u koji je Griffith uložio pozamašna sredstva od preko milion dolara. Kada se konačno pojavio u kinima, imao je gledanost, ali ni izdaleka onako visoku kao njegovi raniji filmovi. Kritičari su, pak, primijetili prevelike sličnosti sa *[[Rađanje nacije|Rađanjem nacije]]*, nespretna scenaristička rješenja, nejasnu radnju i likove, ali najviše od svega to da su Griffithov stil i metode ostale nepromijenjene od 1910-ih, odnosno nisu se prilagodile Hollywoodu 1920-ih. Griffith se od tog udarca nije uspio financijski oporaviti, te je do kraja života ostao u dugovima.

## Uloge

* Neil Hamilton ... Nathan Holden
* Erville Alderson ... Sudac Montague
* Carol Dempster ... Miss Nancy Montague
* Charles Emmett Mack ... Sudac Charles Montague
* Lee Beggs ... Samuel Adams
* John Dunton ... John Hancock
* Arthur Donaldson ... George III
* Charles Bennett ... William Pitt

* Downing Clarke ... Lord Chamberlain
* Frank Walsh ... Thomas Jefferson
* Frank McGlynn Sr. ... Patrick Henry
* Arthur Dewey ... George Washington
* P. R. Scammon ... Richard Henry Lee
* Lionel Barrymore ... Kapetan Walter Butler
* Louis Wolheim ... Kapetan Peter Hare
* Sydney Deane ... Sir Ashley Montague

## Reference

## Vanjske veze
*
Arhiepiskopija australijska

**Arhiepiskopija australijska** () je eparhija Carigradske patrijaršije.

Nadležni arhijerej je gospodin Stilianos (), a sjedište arhiepiskopije se nalazi u Sidneju.

## Historija

Prvi pravoslavni grčki sveštenik Carigradske patrijaršije u Sindeju i Melburnu je bio arhimandrit Doroteos Bakaliaros. Marta 1924, bila je osnovana *Mitropolija australijska i novozelandska* kao eparhija Carigradske patrijaršije. Prvi mitropolit je bio Hristofor Knitis. Godine 1929, mitropolit Hristofor se vratio nazad u svoju otadžbinu, na ostrvo Samos. Umro je 7. avgusta 1959. godine.

Godine 1931, Timotej Evangelinidis je bio izabran kao drugi po redu mitropolit australijski i novozelandski. Dana 28. januara 1932, došao je u Australiju i nalazio se na čelu mitropolije, sve do 1947. godine kada je bio zabran za mitropolita na Rodosu. Dana 22. aprila iste godine, Teofilaktos Papatanasopulos je bio izabran kao treći mitropolit. Dana 2. avgusta 1958, mitropolit Teofilaktos je stradao u automobilskoj nesreći. Februara 1959, pomoćni episkop Arhiepiskopije američke, episkop Ezekijel, bio je izabran za mitropolita australijskog. Došao je u Sidnej dana 27. aprila 1959. godine.

Dana 1. septembra 1959, Mitropolija australijska i novozelandska je bila uzdignuta na rang arhiepiskopije, a mitropolit Ezekijel u rang arhiepiskopa. Avgusta 1974, Carigradska patrijaršija je postavila arhiepiskopa Ezekijela za mitropolita pisidijskog. Umro je u jula 1987. godine u Atini. Dana 3. februara, Sveti sinod Carigradske patrijaršije je izabrao mitropolita Miletoupolisa Stilianosa Harkianakisa, predavača na Univerzitetu u Solunu, za novog arhiepiskopa australijskog. Arhiepiskop Stilianos je došao u Sidnej dana 15. aprila 1975. godine i bio je zvanično ustoličen na Lazarevu subotu dana 26. aprila iste godine.

## Organizacija

Arhiepiskopija australijska Carigradske patrijaršije je jedinstvena eparhija sa pet arhijerejskih namjesništava: Novi Južni Vels i Australijska prestonička teritorija; Viktorija i Tasmanija; Južna Australija i Sjeverna teritorija; Kvinslend i Nova Gvineja; i Zapadna Australija.

Arhiepiskop australijski ima pomoćne episkope – ukupno tri, ali prethodno ih je bilo i pet. Njihov zadatak je da pomažu arhiepiskopu u rukovođenju nad 118 parohija i zajednica širom Australije.

Arhiepiskopija takođe obuhvata 6 manastira. Najveći muški manastir je manastir Svečarice (Pantanasa), Novi Južni Vels, a najveći ženski manastir je manastir Gorgoepikoos, Viktorija.

## Povezano

* Carigradska patrijaršija

## Vanjske veze

* Zvanična stranica Arhiepiskopije australijske
Eparhija u SAD, Kanadi i Australiji

**Eparhija u SAD, Kanadi i Australiji** () eparhija je Bugarske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Josif, a sjedište eparhije se nalazi u Njujorku.

## Historija

Bugarska pravoslavna Eparhija u SAD, Kanadi i Australiji ima svoje korijene još prije Drugog svjetskog rata. Tada je postojala kao bugarska *Eparhija Sjeverne i Južne Amerike i Australije*. Međutim, nakon uspostave komunističke vladavine u Bugarskoj, odnosi eparhije s Bugarskom crkvom su se znatno pogoršali. Pod rukovodstvom mitropolita Andreja, eparhija je pokušala da se krajem 1950-ih priključi *„Sjevernoameričkoj mitropoliji“*, ali bezuspješno.

Godine 1964, mitropolit Andrej je umolio Sveti sinod Bugarske pravoslavne crkve za svoj povratak u bugarski episkopat kako bi nastavio da predvodi eparhiju u Americi. Nakon povratka mitropolita Andreja i njegove eparhije pod okrilje Bugarske crkve, jedna grupa pod vođstvom arhimandrita Kirila (Jončeva) je raskinula opštenje sa mitropolitom Andrejom i pridružila se Ruskoj pravoslavnoj zagraničnoj crkvi predstavljajući se kao Bugarska eparhija u egzilu. Episkopi Zagranične crkve su ga posvetili za episkopa.

Na čelu eparhije se trenutno nalazi mitropolit Josif. Eparhija je danas član Skupštine kanonskih pravoslavnih episkopa Sjeverne i Centralne Amerike, ranije je bila i član Stalne konferencije kanonskih pravoslavnih episkopa u Amerikama. Prestala je to biti nakon njenog gašenja.

## Povezano
* Bugarska pravoslavna crkva

## Izvori
* Amerikano-Avstraliйskaя eparhiя v „Pravoslavnaя Эnciklopediя“ 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije u SAD, Kanadi i Australiji
Pravoslavna episkopska konferencija Italije i Malte

**Pravoslavna episkopska konferencija Italije i Malte** ( je koordinaciono telo pravoslavnih episkopa, svih pravoslavnih crkava koje deluju na teritoriji Italije i Malte.

## Članovi
* Mitropolit Italije i Malte Genadije (Carigradska patrijaršija)
* Episkop korsunski Nestor (Moskovska patrijaršija)
* Episkop remezijanski Andrej (Srpska patrijaršija)
* Episkop italijanski Siluan (Rumunska patrijaršija) i 
* Episkop konstantijski Antonije (Bugarska patrijaršija).

## Historija
Prvi sastanak Arhijerejskog sabora Italije i Malte održan je 15–17 novembra 2009. godine. Na sastanku je odlučeno da se pripremi nacrt podzakonskih akata za potrebe episkopske saradnje u Italiji i na Malti.

Na poziv mitropolita Italije i Malte Genadija 31. marta 2010. u Veneciji u zgradi mitropolije Carigradske patrijaršije, održan je drugi sastanak kanonskih pravoslavnih episkopa u Italiji i Malti. Na sastanku je razmatran nacrt podzakonskih akata predloženih na prvom sastanku. Dana 17. novembra 2011. u Veneciji održan je treći sastanak Pravoslavne episkopske konferencije Italije i Malte.

## Vanjske veze
* Conferenza episcopale ortodossa d’Italia e Malta 
* U Veneciji zasedao Pravoslavni episkopski savet Italije i Malte - spc.rs
Episkopska konferencija svih kanonskih pravoslavnih episkopa Okeanije

**Episkopska konferencija svih kanonskih pravoslavnih episkopa Okeanije** okuplja pravoslavne episkope Vaseljenske, Antiohijske, Ruske, Srpske, Rumunske, Bugarske i Gruzijske patrijaršije na teritoriji Okeaniju i istočne Azije.

Osnovana je u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju. Slične episkopske konferencije osnovane su u Nemačkoj, Austriji, Švajcarskoj i Francuskoj.

Cilj episkopskih konferencija je pokazivanje jedinstva Pravoslavne crkve u dijaspori, razvijanje zajedništva među crkvama u svim oblastima pastirskog služenja, posebno po pitanjima duhovnog staranja za bolesnike, zatvorenike i podržavanje liturgijskog blagodatnog života u celini. U nadležnosti episkopskih konferencija je i izučavanje i određivanje kanonskog statusa crkvenih opština koje nemaju jasan odnos prema pravoslavnim pomesnim crkvama.

Sve odluke Episkopskih konferencija donose se konsenzusom. Episkopske konferencije nemaju administrativna i kanonska ovlašćenja i ne ograničavaju prava eparhijskih arhijereja u dijaspori.

## Sastanci

U nedelju 17. oktobra 2010. godine u sabornoj crkvi Blagovesti Presvete Bogorodice, sedištu Arhiepiskopije Konstantinopoljske crkve u Australiji i Novom Zelandu, nakon gotovo dve decenije, ponovo su se okupili predstojatelji svih pomesnih pravoslavnih crkava Australije i Okeanije. Liturgijsko sabranje predvodio je predstojatelj Vaseljenske patrijaršije u Australiji, Njegovo visokopreosveštenstvo arhiepiskop Stilijanos, a sasluživali su episkopi svih Pravoslavnih crkava koji svoje sedište imaju na Petom kontinetu:
arhiepiskop Pavle (Antiohijska patrijaršija), episkop Agapit (Ruska patrijaršija), episkop Irinej (Srpska patrijaršija), episkop Mihajlo (Rumunska patrijaršija), te mitropolit Novog Zelanda Amfilohije (Konstantinopoljska patrijaršija), kao i vikarni episkopi arhiepiskopa Stilijanosa: episkop derviški Jezekilj, episkop apolonijski Serafim i episkop dorilejski Nikandros. Na svetoj liturgiji takođe je sasluživalo mnogobrojno prezviterstvo i đakonstvo iz svih jurisdikcija.

Ponovni sastanak članova druge Episkopske konferencije svih kanonskih pravoslavnih episkopa Okeanije održan je u Sidneju, dana 16. i 17. oktobra 2011. godine, pod predsedavanjem, -{*[[ex officio]]*}-, Njegovog visokopreosveštenstva arhiepiskopa Stilijana. Konferencija je otvorena molitvom u sedištu Grčke pravoslavne arhiepiskopije u Redfernu.

## Reference
Sidnejska i australijsko-novozelandska eparhija

**Sidnejska i australijsko-novozelandska eparhija** () je eparhija Ruske pravoslavne zagranične crkve pod jurisdikcijom Ruske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je gospodin Ilarion, a sjedište eparhije se nalazi u Sidneju.

## Historija

Australijska eparhija Ruske pravoslavne zagranične crkve je osnovana 1946. godine (do tada, od 1926, njena prva parohija u Australiji je bila Sveto-Nikolajevski hram u Brizbejnu). Dana 2. decembra 1946, za episkopa je bio naznačen Teodor (Rafaljski), koji je preuzeo upravu nad eparhijom 5. novembra 1948. godine. Krajem 1949, on je bio uveden u rang arhiepiskopa, a 16. februara 1950. godine je dobio titulu *„sidnejski i australijsko-novozelandski“*.

Godine 1994, ukazom Arhijerejskog sinoda Ruske pravoslavne zagranične crkve ka eparhiji je bila prisajedinjena novoosnovana Korejska misija. Februara 2005, u sastav eparhije su ušle pravoslavne parohije Indonezije, koje su ranije ulazile u sastav Hongkonške mitropolije Carigradske patrijaršije.

Do 1950, katedralni sabor eparhije je bio Nikolajevski hram u Brizbejnu. Zatim se episkopska katedra premjestila u Sidnej – u Petropavlovski sabor, koji je postao novo katedralno sjedište eparhije.

## Arhijereji
* Teodor (Rafaljski) (12 decembar 1946 – 5 maj 1955);
* Sava (Rajevski) (1955–1969);
* Afanasije (Martos) (5 septembar 1969 – 1970);
* Teodosije (Putilin) (25 novembar 1970 – 13 avgust 1980);
* Pavle (Pavlov) (1980–1995);
* Ilarion (Kapral) (od 20 juna 1996).

## Povezano
* Ruska pravoslavna zagranična crkva

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Sidnejske i australijsko-novozelandske eparhije
Pravoslavna episkopska konferencija Nemačke

**Pravoslavna episkopska konferencija Nemačke** okuplja pravoslavne episkope Vaseljenske, Antiohijske, Ruske, Srpske, Rumunske, Bugarske i Gruzijske patrijaršije, pravoslavnih eparhija na teritoriji Nemačke.

Osnovana je 27. februara 2010. godine. Ovo osnivanje u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju u Švajcarskoj. Analogne episkopske konferencije osnovane su iste godine u Austriji i Švajcarskoj.

Pravoslavna episkopska konferencija Nemačke obuhvata oko 1,5 miliona pravoslavnih hrišćana koji žive u Saveznoj Republici Nemačkoj. Predsednik Konferencije je, u skladu sa poretkom diptiha, predstavnik Vaseljenske patrijaršije, mitropolit nemački Avgustinos (Labardakis).

Druga sednica Pravoslavne episkopske konferencije Nemačke održana je 9. maja u Bad Emsu. Tom prilikom Arhimandrit Imanuil (Sfiatkos) iz Vaseljenske patrijaršije i jerej Radomir Kolundžić, paroh Srpske pravoslavne crkve u Berlinu, imenovani su za prve predstavnike Pravoslavne episkopske konferencije Nemačke pri sedištu Nemačke Vlade i Parlamenta (Bundestaga).

## Reference
Pravoslavna episkopska konferencija Južne Amerike

**Skupština kanonskih pravoslavnih episkopa Južne Amerike** je sabranje koja okuplja sve pravoslavne pravoslavne episkope na prostoru Južne Amerike, a koji su predstavnici više pomesnih crkava.

Skupština je formirana na osnovu odluke Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane u Šambeziju (Švajcarska) u periodu 6—12. jun 2009, gde su se sastali predstavnici svih priznatih pravoslavnih autokefalnih crkava.

Cilj ovakvih sabranja je da otvori nove načine svedočenja crkvenog jedinstva i predstavi Pravoslavnu crkvu kao duhovnu snagu prisutnu u društvu Južne Amerike.

## I sabor
I sabor je održan u eparhijski sedištu mitropolita Antiohijske patrijaršije, u Sao Paolu. Na sastanku je prisustvovalo deset episkopa, predstavnika Carigradske, Antiohijske i Moskovske patrijaršije i Rumunske pravoslavne crkve. Dva brazilska episkopa eparhije Poljske pravoslavne crkve nisu bili pozvani na sastanak zbog nedostatka pouzdanih informacija o jurisdikciji poljske crkve u regionu.

## II sabor
II sabor pravoslavnih episkopa Južne Amerike održan je u periodu 2—4. novembra u Buenos Ajresu, u sedištu Arhiepiskopije Buenos Ajresa i Južne Amerike Carigradske patrijaršije.

Sabranjem je predsedavao mitropolit Meksika i egzarh Carigradske patrijaršije za Centralnu Ameriku, Karipska ostrva, Kolumbiju i Venecuelu, g. Atinagora, a učestvovali su još i:
* Mitropolit Buenos Ajresa Tarasije i arhiepiskop Aspendosa Jeremija (Carigradska patrijaršija), 
* Mitropolit argentinski i južnoamerički Platon i episkop Karakasa i Južne Amerike Jovan (Moskovska patrijaršija)
* Episkop-administrator Eparhije buenosajreske i južno-centralnoameričke mitropolit Amfilohije (Srpska patrijaršija) i
* Arhiepiskop Rio de Žaneira i Olindo-Resifea Hrisostom (Pravoslavna crkva Poljske).

## III sabor
Dogovoreno je da se naredni, Treći Sabor održi u novembru 2012. godine, u Karakasu, Venecuela.

## Reference
Pravoslavna episkopska konferencija Švajcarske

**Pravoslavna episkopska konferencija Švajcarske** okuplja pravoslavne episkope Vaseljenske, Antiohijske, Ruske, Srpske, Rumunske, Bugarske i Gruzijske patrijaršije, pravoslavnih eparhija na teritoriji Švajcarske.

Konferencija je osnovana 4. marta 2010. godine u Šambeziju. Ovo osnivanje u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju. Analogne episkopske konferencije osnovane su iste godine u Nemačkoj i Austriji.

Druga sednica konferencie održana je 4. aprila 2011. godine. Razgovori su bili posvećeni načelnim pitanjima, a stvorene su tri komisije kao radna tela Episkopske konferencije: komisija «Crkva i društvo», pastoralna i liturgijska komisija. Sledeća sednica planirana je za 22. septembar 2011. godine.

Cilj Episkopskih konferencija je pokazivanje jedinstva Pravoslavne crkve u dijaspori, razvijanje zajedništva među crkvama u svim oblastima pastirskog služenja, posebno po pitanjima duhovnog staranja za bolesnike, zatvorenike i podržavanje liturgijskog blagodatnog života u celini. U nadležnosti episkopskih konferencija je i izučavanje i određivanje kanonskog statusa crkvenih opština koje nemaju jasan odnos prema pravoslavnim pomesnim crkvama.

Sve odluke Episkopskih konferencija donose se konsenzusom. Episkopske konferencije nemaju administrativna i kanonska ovlašćenja i ne ograničavaju prava eparhijskih arhijereja u dijaspori.

## Reference
Skupština pravoslavnih episkopa Francuske

**Skupština pravoslavnih episkopa Francuske (AEOF)** okuplja pravoslavne episkope Vaseljenske, Antiohijske, Ruske, Srpske, Rumunske, Bugarske i Gruzijske patrijaršije, pravoslavnih eparhija na teritoriji Francuske.

## Historija
Zbog ostvarenog jedinstva pravoslavnih u ovoj skupštini ona sebe naziva i **Pravoslavna crkva u Francuskoj**. Pravoslavna crkva u Francuskoj je jedan od najboljih ilustracija dijalektike jedinstva u različitosti. Jedinstvo Pravoslavne crkve u Francuskoj je jedinstvo i zajedništvo vernika, bez obzira na njihovo članstvo u eparhijskim crkvama. Eparhija u okviru pravoslavlja nikada se ne doživljava kao izraz uniformnosti. Raznolikost izraza je bez sumnje veliko bogatstvo. To rezultira različitost zajednica i parohija različitih tradicija Pravoslavne crkve, svaki sa sopstvenim iskustvima, karakteristike i tradicijom kao izvor bogatstva za sve. Olivije Kleman je savršeno ilustrovao to u svojoj knjizi *Retrospektiva pravoslavnog prisustva u Francuskoj*.

Stvaranje Stalne konferencije pravoslavnih episkopa Francuske 1967. godine pod predsedništvom mitropolita Meletija, u vreme egzarha vaseljenskog patrijarha, bio je početak ovog procesa približavanja. Saradnja je potvrđena, poboljšana i proširena u 1997. godine osnivanjem Skupštine pravoslavnih episkopa Francuske. Ovo iskustvo predstavlja značajan reper u pogledu pan-pravoslavne saradnje, u stalnom procesu organizovanja pravoslavne dijaspore.

Osim bilateralnih odnosa koji mogu da održavaju i razvijaju pravoslavne eparhije u Francuskoj sa hrišćanskim zajednicama, kao sa drugim religijama i sa organima vlasti, Skupština pravoslavnih episkopa Francuske je sada u potpunosti priznata kao zvanični organ za saradnju i zastupanje kanonskih pravoslavnih episkopa u Francuskoj.

Predstavnik Skupštine pravoslavnih episkopa Francuske je kopredsedavajući sa predstavnicima Konferencije episkopa Francuske (Katoličke crkve) i Protestantske federacije Francuske (protestantska) u Savetu hrišćanskih crkava u Francuskoj (CECEF). Oni održavaju bliske i redovne odnose, poverenja i saradnje sa raznim organima Francuske i sa predstavnicima drugih religija u Francuskoj.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanična stranica AEOF
Stalna konferencija kanonskih pravoslavnih episkopa u Amerikama

**Stalna konferencija kanonskih pravoslavnih episkopa u Amerikama** () bila je organizacija koja je okupljala prvojerarhe svih kanonskih pravoslavnih crkava na tlu dvije Amerike.

## Historija

Osnovana je 1960. godine kao organizacija koja okuplja sve kanonske jerarhe pravoslavnih jurisdikcija u Amerikama. Cilj osnivanja Konferencije je bio da se stvore čvršće veze i jedinstvo između kanonskih pravoslavnih crkava radi što vidljivijeg ispovijedanja pravoslavlja.

Jerarsi su se sastajali polugodišnje radi diskutovanja i odlučivanja o unutrašnjim pravoslavnim i ekumenskim pitanjima, da bi razmatrali rad konferencijskih komisija i da bi planirali buduće poteze.

Od juna 2010, Stalna konferencija se nalazi u prelaznom periodu. Na prvom zasjedanju Episkopske skupštine Sjeverne i Centralne Amerike (26–28. maj 2010), članovi Stalne konferencije su odlučili da je raspuste i dozvoli su Episkopskoj skupštini da preuzme sve njene funkcije i zadatke, kao i njene agencije i druga tijela.

## Članovi
* Pravoslavna crkva u Americi – autokefalna crkva;
* Arhiepiskopija američka – pod jurisdikcijom Carigradske patrijaršije;
* Arhiepiskopija sjevernoamerička – pod jurisdikcijom Antiohijske pravoslavne crkve;
* Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi – pod jurisdikcijom Srpske pravoslavne crkve;
* Ukrajinska pravoslavna crkva u SAD – pod jurisdikcijom Carigradske patrijaršije.
* Patrijaršijske parohije u SAD – pod jurisdikcijom Ruske pravoslavne crkve;
* Arhiepiskopija dvije Amerike – pod jurisdikcijom Rumunske pravoslavne crkve;
* Albanska pravoslavna Američka eparhija – pod jurisdikcijom Carigradske patrijaršije;
* Američka karpatsko-ruska pravoslavna eparhija – pod jurisdikcijom Carigradske patrijaršije;
* Eparhija u SAD, Kanadi i Australiji – pod jurisdikcijom Bugarske pravoslavne crkve;

## Agencije

Glavne agencije koje je formirala Stalna konferencija bile su:

* The Orthodox Christian Education Commission (OCEC), 1960.
* The Eastern Orthodox Committee on Scouting (EOCS), 1960.
* The Orthodox Christian Fellowship (OCF), 1965, 2001.
* International Orthodox Christian Charities (IOCC), 1992.
* The Orthodox Christian Mission Center (OCMC), 1994.
* The Orthodox Christian Network (OCN), 2003.

## Povezano
* Skupština kanonskih pravoslavnih episkopa Sjeverne i Centralne Amerike

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Stalne konferencije kanonskih pravoslavnih episkopa u Amerikama
Pravoslavna episkopska konferencija Belgije, Holandije i Luksemburga

**Pravoslavna episkopska konferencija Belgije, Holandije i Luksemburga** ( skraćeno **CEOB** ili **AEOF**) je koordinaciono telo koje okuplja sve pravoslavne episkope, na teritoriji zemalja BENELUKS-a, odnosno Belgije Holandije i Luksemburga.

U zemljama Beneluksa ukupno deluje dvanaest pravoslavnih episkopa.

## Članovi
* Mitropolit Belgije, Pantelejmon (Kondoiannis) (Carigradska patrijaršija) - Predsedavajući;
* Arhiepiskop Briseljski i Belgijski, Simon (Išunin) (Moskovska patrijaršija) - Potpredsednik;
* Arhiepiskop Komansi - (Carigradska patrijaršija);
* Episkop Zapadnoevropski, Luka (Kovačević) (Srpska patrijaršija);
* Mitropolit zapadne i južne Evrope, Josif (Pop) (Rumunska patrijaršija) - Blagajnik;
* Arhiepiskop Ženevski i zapadne Evrope, Mihail (Donskov) (Moskovska patrijaršija);
* Episkop Evmeniski, Maksim (Mastihis) (Belgijski eparhija Carigradske patrijaršije);
* Episkop Sinope, Atinagora (Pekstadt) (Belgijski eparhija Carigradske Patrijaršije) - Sekretar.

## Historija
Pravoslavna episkopska konferencija Belgije, Holandije i Luksemburga je osnovana u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju u Švajcarskoj.

Prva skupština Episkopske konferencije održana je 23. juna 2010. u Briselu.

Druga skupština održana je 4. aprila 2011. u Briselu.

Treća skupština održana je 26. januara 2012. godine u Briselu. Razmatrana su pitanja vezana za proces zvaničnog priznanja Pravoslavlja u Holandiji. U cilju objedinjavanja pastirskih napora različitih jurisdikcija i vidljivijeg svedočenja vere u svetu, učesnici foruma su doneli odluku o osnivanju nekoliko komisija u okviru Episkopske konferencije. Na čelu svake od njih biće po jedan episkop, a učestvovaće sveštenici i laici koji su kompetentni u određenoj oblasti.

Učesnici su podržali predlog arhiepiskopa Briselskog i Belgijskog Simona da se objave žitija svetih nepodeljene Crkve, koji su se podvizavali na teritoriji današnjeg Beneluksa.

## Vanjske veze
* Zvanična internet stranica AEOF
* Treće zasijedanje Pravoslavne episkopske konferencije zemalja Beneluksa radiosvetigora.wordpress.com
Pravoslavna episkopska konferencija Austrije

**Pravoslavna episkopska konferencija Austrije** okuplja pravoslavne episkope Vaseljenske, Antiohijske, Ruske, Srpske, Rumunske, Bugarske i Gruzijske patrijaršije, pravoslavnih eparhija na teritoriji Austrije.

Osnovana je 16. oktobra 2010. godine u sedištu Mitropolije austrijske Vaseljenske patrijaršije u Beču. Ovo osnivanje u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju u Švajcarskoj. Analogne episkopske konferencije osnovane su 27. februara i 4. marta iste godine u Nemačkoj i Švajcarskoj.

Konferencijom po svojoj poziciji, a u skladu sa odlukama iz Šambezija, predsedava mitropolit austrijski Mihailo (Staikos), predstavnik Vaseljenske patrijaršije. O ostalim funkcijama u okviru Episkopske konferencije dogovaraće se na sledećoj sednici Konferencije 2011. godine.

Tačan broj pravoslavnih u Austriji je sporan. Statistike i procene variraju od 179.000 do 500.000 vernika. Eparhija srednjoevropska Srpske pravoslavne crkve koja predstavlja brojno najznačajniju pravoslavnu eparhiju u Austriji ima u ovoj zemlji 15 crkvenih opština u kojima dela 20 sveštenika i dva đakona. Trenutno se pregovara o predaji jednog rimokatoličkog hrama u ruke Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Beču.

## Vanjske veze
* Usnuo u Gospodu mitropolit austrijski Mihail Staikos