open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ražanj (mesto)

**Ražanj** je naselje u Srbiji u opštini Ražanj u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1537 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1370 stanovnika).

## Prirodne odlike
Udaljen je od Beograda oko 180 kilometara. Kroz ovu varošicu protiče Ražanjska reka, koja izvire na obližnjoj planini Bukovik, uliva se u Južnu Moravu i ima nazive Varoška, Ražanjska, Mađeračka reka, vekovima unazad.

## Historija
Kroz Ražanj je nekada prolazio čuveni rimski drum čiji ostaci postoje i danas – Via Militaris. U ovom mestu smešteno je oko stotinak domova sa oko 1200 ljudi. Iz rimskog perioda poznatiji je kao Arsena (oružnica) i . Ranije je postojao srez ražanjski, kojem je pripadala celokupna teritorija sadašnje opštine Ćićevac kao i dva sela opštine Aleksinac (Deligrad i Jasenje). Ražanj je jedna od najnerazvijenih opština u Srbiji. Pripada Nišavskom okrugu i graniči se sa opštinama Aleksinac, Soko Banja, Boljevac, Paraćin, Ćićevac i Kruševac.

## Demografija
U naselju Ražanj živi 1238 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,2 godina (38,3 kod muškaraca i 42,0 kod žena). U naselju ima 518 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,92.

Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa primećen je porast u broju stanovnika.

## Zanimljivosti
Po jednoj od nepotvrđenih legendi, mesto Ražanj je dobilo ime pre više od tri stotine godina dok je Ražanj još bio pod turskom vlašću. Tada su Turci neku babu po kazni natakli na kolac i pekli na vatri kao na ražnju, za primer ostalim stanovnicima mesta.

## Zbirka slika

Datoteka: Српска православна црква у Ражњу - Serbian Orthodox Church in Ražanj.JPG|Crkva u Ražnju
Datoteka: Ражањ-школа - Ražanj-school.JPG|Škola u Ražnju
Datoteka: Ауто-пут_БГ-НИ_поред_Ражња_-_Belgrade-Niš_Highway_near_Ražanj.jpg|Auto-put Beograd-Niš pored Ražnja
Datoteka: Стара чаршија у Ражњу - Old centre of Ražanj.jpg|Stara čaršija u Ražnju


## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* Prezentacija Ražnja
Prćilovica

**Prćilovica** je prigradsko naselje u Srbiji u opštini Aleksinac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2410 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2409 stanovnika). Zajedno sa prigradskim naseljima Žitkovcem i Moravcem čini jednu celinu kreirajući jedno od najmnogoljudnijih aleksinačkih naselja od oko 7000 stanovnika. Do 2008. godine Prćilovica se ubrajala u sela Srbije kada dobija statut prigradskog naselja.
Prćilovica je smeštena u Aleksinačkoj kotlini sa leve strane toka Južne Morave.

U ovom selu rođen je poznati srpski geolog i akademik Svetolik Radovanović (1863-1928).

## Demografija
U naselju Prćilovica živi 1870 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,3 godina (36,3 kod muškaraca i 38,2 kod žena). U naselju ima 698 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,45.

Ovo mesto je pretežno naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Galerija

Image:Prcilovica.jpg|Ulica u Prćilovici


## Reference

## Vanjske veze

* Slike Prćilovice 
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Rutevac

**Rutevac** je seosko naselje u Srbiji u opštini Aleksinac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. naselje je imalo 1.094 stanovnika (prema popisu iz 1991. je bilo 1.389 stanovnika).

Selo Rutevac se nalazi u središnjem delu Aleksinačke opštine.
Rutevac se nalazi na desnoj obali Južne Morave. Kroz selo prolazi međuregionalni put koji spaja zapadnu i južnu Srbiju, a auto-put seče atar sela. 
Blaga klima u letnjem periodu pogodna za povrtarske kulture, a postoji duga tradicija u proizvodnji paprike.

## Crkva u selu
Crkva Rutevačka, hram Svete Velikomučenice Marine, u narodu poznata Ognjena Marija, nalazi se u ataru sela Rutevca na magistralnom drumu Niš – Kruševac u neposrednoj blizini Aleksinca.
Izgradnja hrama počela je 1907. godine i trajala je godinu dana. Osveštao je Episkop Niški g. Nikanor je na Cveti 1908. godine.

U porti pored hrama sagrađen je 1962 mali parohijski dom. Negde od 1930. godine do 1940 urađen je i freskopis u hramu. Od 2001. godine počelo se sa obnavljanjem materijalnog stanja.

## Demografija
U naselju Rutevac živi 920 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,5 godina (44,8 kod muškaraca i 48,2 kod žena). U naselju ima 354 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,09.

Ovo naselje je skoro u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Subotinac

**Subotinac** je naselje u Srbiji u opštini Aleksinac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1061 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1311 stanovnika).
Selo Subotinac nalazi se podno planina Ozrena i Device. U Subotincu se nalazi i fabrika vode u kojoj se prečišćava voda iz obližnjeg akumulacionog jezera udaljenog tri kilometara. Iz te fabrike vodom se snabdevju Aleksinac, Paraćin, Ražanj itd. Podno sela protiče reka Moravica.

Seoski atari i danas su ispresecani uljanim škriljcima koje su pre Drugog svetskog rata, zahvaljujući koncesijama, eksploatisali Francuzi. Par kilometara od sela je Aleksinački rudnik koji je pre desetak godina zatvoren. Selo je na 7 kilometara od Aleksinca i deset od Soko Banje, ali da nije novog datuma svedoče ostaci, pretpostavlja se, srednjovekovnih građevina, nazvani „jerinina kula“. U selu postoje i dve crkve, Sveti Ilija i nedavno obnovljena Sveta Marija, crkva -brvnara, koja je u velikoj poplavi 1939. godine srušena.

## Demografija
U naselju Subotinac živi 901 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,5 godina (46,9 kod muškaraca i 46,2 kod žena). U naselju ima 326 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,25.

Ovo naselje je skoro u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Rujnik

**Rujnik** je naseljeno mesto u gradskoj opštini Crveni Krst na području grada Niša u Nišavskom okrugu. Nalazi se u planinskom području Popove glave i Crnog vrha, na oko 9&nbsp;km severno od centra Niša. Prema popisu iz 2002. bilo je 569 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 585 stanovnika).

## Historija
Nalazi preistorijskog, kao i rimskog i vizantijskog porekla ukazuju na davnu naseljenost seoskog prostora. Na brdu Kremenac nađeno je mnogo obrađenog i poluobrađenog kamena. O ovom selu nema podataka iz slovenskog srednjovekovnog i ranog turskog perioda. Prvi službeni podatak o njemu datira iz 1783/84. godine i to iz izveštaja austrijskih uhoda, koji ga pominju kao selo s oko 40 kuća. Među selima (121 selo) stradalim u vreme Milojeve i Srndakove bune 1841. godine nalazi se i Rujnik. Oslobođenje od Turaka zateklo ga je kao manje selo sa dvadesetak zadružnih domaćinstava.

Posle oslobođenja od Turaka većina domaćinstava se domogla većih kompleksa zemljišta, ali s raspadanjem porodičnih zadruga počeo je već krajem 19. veka proces zemljišnog usitnjavanja. Zbog svog brdsko-planinskog smeštaja i pretežne upućenosti na šumsko-stočarsku privredu, Rujnik je u odnosu na Hum, Kamenicu, Gornji i Donji Komren i druga kotlinska sela, ispoljavao znake slabijeg imovnog položaja. U ataru su zapažene pojave uglja, ali bez pokušaja eksploatacije. Zbog toga su se već krajem 19. veka i u prvoj polovini 20. veka javile tendencije pečalbarenja, dopunskog privređivanja i iseljavanja.

Posle Drugog svetskog rata, naročito šezdesetih godina 20. veka, ojačao je proces prelaženja na gradska radnička zanimanja, ali najčešće uz zadržavanje seoskih poseda i jačanje mešovite privrede. Godine 1971. Rujnik je imao 74 poljoprivredna, 66 mešovitih i 5 nepoljoprivrednih domaćinstava.

## Demografija
Krajem 19. veka (1895) Rujnik je manje selo s 34 zadružnih domaćinstava i 344 stanovnika, a godine 1930. u njemu je živelo 57 domaćinstava i 380 stanovnika.

U naselju Rujnik živi 465 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,5 godina (44,9 kod muškaraca i 44,0 kod žena). U naselju ima 171 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,33.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* Enciklopedija Niša: Priroda, prostor, stanovništvo; izdanje Gradina - Niš, 1995.g. pp.&nbsp;186.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Prosek

**Prosek** je naseljeno mesto u gradskoj opštini Niška Banja na području grada Niša u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 600 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 470 stanovnika).

Prema turskom popisu nahije Niš iz 1516. godine, mesto je bilo jedno od 111 sela nahije i nosilo je isti naziv kao danas, a imalo je 5 kuća, 3 udovička domaćinstva, 2 samačka domaćinstva.

## Demografija
U naselju Prosek živi 510 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,0 godina (43,6 kod muškaraca i 44,5 kod žena). U naselju ima 220 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,73.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Taskovići

**Taskovići** su naselje u Srbiji u opštini Gadžin Han u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 403 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 403 stanovnika). Selo je dobilo ime po braći Tasković , narodnim herojima poginulim u Drugom svetskom ratu.

Prema turskom popisu nahije Niš iz 1516. godine, mesto je bilo jedno od 111 sela nahije i nosilo je naziv *Draškova Kutina*, a imalo je 24 kuća, 2 udovička domaćinstva, 5 samačka domaćinstva.

## Demografija
U naselju Taskovići živi 353 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,3 godina (48,3 kod muškaraca i 52,8 kod žena). U naselju ima 158 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,55.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Pukovac

**Pukovac** je naselje u Srbiji u opštini Doljevac u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3956 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 4215 stanovnika).

Zanimljivo je da je Doljevac sa 1625 stanovnika sedište opštine iako je Pukovac sa 3956 stanovnika značajno brojniji. Pored toga pijačni dan ("pazarni dan") u Pukovcu je mnogo posećeniji nego što je to pijačni dan u Doljevcu.

Pukovac se nalazi nedaleko od Južne Morave, Toplice i Puste Reke.

## Demografija
U naselju Pukovac živi 3078 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (38,6 kod muškaraca i 40,2 kod žena). U naselju ima 1003 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,94.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Smilovac

**Smilovac** je naselje u Srbiji u opštini Ražanj u Nišavskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1052 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1286 stanovnika).

## Demografija
U naselju Smilovac živi 902 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,6 godina (45,0 kod muškaraca i 48,2 kod žena). U naselju ima 279 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,77.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika. Veliki broj stanovnika ovog sela se nalazi na stalnom radu u inostanstvu - prevashodno Švajcarskoj, Austriji i Francuskoj.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Suvi Do (Niš)

**Suvi Do** je naseljeno mesto u gradskoj opštini Palilula na području grada Niša u Nišavskom okrugu. Nalazi se u širem urbanom prostoru Niša, na oko 6&nbsp;km jugoistočno od centra grada. Prema popisu iz 2002. bilo je 935 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 807 stanovnika).

## Historija
Suvi Do je staro, već u srednjem veku formirano selo, jer ga je turski popis 1498. godine zatekao (upisanog kao Dol) sa 10 kuća, 2 neoženjena, 3 udovičke kuće i s dažbinama od 1.682 akče. Kasnije ima malo podataka o njemu. Mesna toponimija (Vlaško brdo) govori o prisutnosti i rasprostranjenosti Vlaha stočara (na to ukazuju i nazivi susednih sela: Vukmanovo, Berbatovo, Donje Vlase). Oslobođenje 1878, godine ga je zateklo kao seoce s nepoznatim gospodarom. Bio je poprište velikih bojeva za oslobođenje Niša od 4. do 8. januara 1878. godine (Vučji Dol i Kamara).

Suvi Do je do 1949, godine malo selo u okolini Niša. Te godine, na ulazu u selo podignuti su prvi objekti industrije radio i rendgen aparata (RR zavodi), preteče kasnije Elektronske industrije. Ovaj momenat i blizina grada, podstakli su zaseljavanje radnika i socijalno-ekonomsku prestrukturalizaciju, tako da selo otada postepeno gubi svoja tradicionalna seosko-seljačka obeležja.

Godine 1971. u Suvom Dolu je bilo 15 poljoprivrednih, 9 mešovitih i 153 nepoljoprivrednih domaćinstva. Na taj način je u socio-ekonomskom smislu, počevši od šezdesetih godina 20. veka, dobio najpre prigradsko mešovite, a potom i gradske karakreristike (radničko naselje), premda s tačke gledišta urbanog lika ostavlja utisak još uvek pretežno ruralnog naselja.

## Demografija
Godine 1878. Suvi Do je selo u okolini Niša s oko 20 domaćinstava i oko 150 stanovnika, a 1930. godine ima 45 domaćinstava i 275 stanovnika.

U naselju Suvi Do živi 750 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,5 godina (37,8 kod muškaraca i 41,3 kod žena). U naselju ima 321 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,91.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* Enciklopedija Niša: Priroda, prostor, stanovništvo; izdanje Gradina - Niš, 1995.g. pp.&nbsp;204.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Cerje (Niš)

**Cerje** je naseljeno mesto u gradskoj opštini Pantelej na području grada Niša u Nišavskom okrugu. Nalazi se u planinskom području Kameničkog visa, Debelog vrha i Labunovske reke, na oko 16&nbsp;km severno od centra Niša. Prema popisu iz 2002. bilo je 306 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 386 stanovnika).

## Historija
U turskim popisima iz 15. veka Cerje se ne spominje. U popisu 1564. godine pominje se pod sadašnjim nazivom sa 26 domaćinstava i 16 neoženjenih i to kao vlaško selo s primićurom Manilom, sinom Boje. Asimilacija seljana u srbo-hrišćansku raju verovatno je obavljena u 16. i 17. veku. Kasnije se gube podaci o Cerju da bi bilo spomenuto 1835. i 1841. godine u vezi sa narodnom bunom. U ovoj drugoj ustaničkoj godini, zajedno sa ostalim pobunjenim selima (121 selo u niškom kraju), i Cerje je bilo spaljeno.

Cerje je oduvek imalo veliki atar, pa su njegova zadružna domaćinstva, pored zajedničke seoske zemlje, i u turskom i u postturskom periodu imala krupne posede, veće od 10 hektara. Ali i pored toga Cerje je u ekonomskom pogledu predstavljalo siromašnije selo, orijentisano predominantno na ekstenzivno planinsko stočarstvo i prodaju šumskog drveta. Cerje je najjače stočarsko selo na sektoru planine Kalafat, s brojnim pojatama. S ovih pojata do 1940. godine nošeno je mleko za kačkavaljadžinicu na potesu zvanom Krst, gde su se u jednoj sezoni proizvodila oko dva vagona kačkavalja. Osim svojih, ovčari Cerja su tokom leta čuvali ovce i domaćinstava iz drugih sela. Posle Drugog svetskog rata, već od 1955/60. godine nastupile su značajnije tendencije iseljavanja radno sposobnog stanovništva, s postepenim zastarevanjem sela (staračka domaćinstva). Istovremeno, većina odseljenih i dalje drži svoje posede na selu razvijajući time mešovitu privredu.

U cerjanskom ataru, godine 1953., kada se posle jedne velike kiše oburvao ulaz, otkrivena je do tada nepoznata Cerjanska pećina. Više kilometara ove pećine istraženo je naredne, 1954. godine, a zatim su je sistematskije ispitivali i naši poznati speleolozi (dr J. Petrović, dr Ž. Martinović).

Prema podacima popisa u Cerju je 1971. godine živelo 99 poljoprivrednih, 50 mešovitih i 4 nepoljoprivredna domaćinstva.

## Demografija
Krajem 19. veka (1895. godine) Cerje je selo sa 53 zadružna domaćinstva i 600 stanovnika, a 1930. godine u njemu su živela 103 domaćinstva i 731 stanovnik.

U naselju Cerje živi 272 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 50,9 godina (49,8 kod muškaraca i 52,0 kod žena). U naselju ima 121 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,53.

Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Saobraćaj
Do naselja se može doći prigradskom autobuskom linijom PAS Niš—Cerje (linija br. 14A).

## Reference

## Literatura
* Enciklopedija Niša: Priroda, prostor, stanovništvo; izdanje Gradina - Niš, 1995.g. pp.&nbsp;287.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Čamurlija

**Čamurlija** je naseljeno mesto u gradskoj opštini Crveni Krst na području grada Niša u Nišavskom okrugu. Nalazi se u Niškoj kotlini pod Popovom glavom, na oko 7&nbsp;km severozapadno od centra Niša. Prema popisu iz 2002. bilo je 546 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 566 stanovnika).

## Historija
Ostatak rimskog kastela ukazuje na antičku naseljenost seoskog prostora, ali nedostatak kasnijih nalaza ili podataka ukazuje na mogućnost da Čamurlije nije bilo u slovenskom srednjovekovnom periodu ili je, možda, egzistirala pod nekim drugim imenom. O Čamurliji nema podataka ni iz turskog perioda sve do perioda buna u prvoj polovini 19. veka i oslobođenja 1877. godine kada je Čamurlija imala oko 25, mahom zadružnih domaćinstava. Posle oslobođenja od Turaka selo je počelo da se obnavlja i jača napuštajući postepeno naturalne i prelazeći na tržišne oblike privređivanja, s primarnom orijentacijom na ratarstvo i stajsko stočarstvo. Ranoj, još u periodu između dva svetska rata, orijentaciji na dopunsko gradsko zapošljavanje i mešovitu privredu, doprinela je relativna blizina Niša. Posle Drugog svetskog rata većina domaćinstava naročito od 1955/60. godine, orijentisala se na radnička zanimanja, ali, osim u malom broju slučajeva, ne napuštajući zemlju. Pored toga, Čamurlija je postala privlačna i za useljavanje radnika, koji su došli u Niš iz udaljenih krajeva, a od 1970/75. godine privlači pažnju i vikendaša, koji u njoj otkupljuju manje posede i i placeve za odmor, a i radi bavljenja proizvodnom rekreacijom.

Godine 1971. u Čamurliji je živelo 19 poljoprivrednih, 74 mešovita i 8 nepoljoprivrednih domaćinstava.

## Demografija
Krajem 19. veka (1895) Čamurlija je manje selo sa 33 domaćinstva i 224 stanovnika.

U naselju Čamurlija živi 432 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,6 godina (38,8 kod muškaraca i 40,5 kod žena). U naselju ima 142 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,85.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Literatura
* Enciklopedija Niša: Priroda, prostor, stanovništvo; izdanje Gradina - Niš, 1995.g. pp.&nbsp;293.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Banatska Subotica

**Banatska Subotica** je naselje u Srbiji u opštini Bela Crkva u Južnobanatskom okrugu.

Nalazi se na levoj obali reke Karaš, između sela Dobričeva, Vojvodinaca, Straže, Jasenova i Češkog Sela-Fabijana. Do njega vodi put koji se odvaja od puta Bela Crkva - Vršac. Površina njegovog šireg područja iznosi 98,8 hektara i stanovništvo se bavi isključivo poljoprivredom.

Prema popisu iz 2011. bilo je 169 stanovnika.
## Historija

Tokom istorije Banatska Subotica je menjala imena:
* 1427. – Subotica (Zaboticha  )
* 1912. – Krassó - Szombat 
* 1922. - Subotica

Naselje na tome mestu se nazivalo Janki po najmoćnijoj krašovskoj oligarhskoj porodici u srednjem veku. Već 1355. pominje se Nikola Parvus (Mali) de Jank kao vlastelin janskih dobara i svetođurvskih na Brzavi, kojima je pripadalo 58 naselja (Bazijaš, Kusić, Subotica, i dr). Godine 1387. učestvoao je Ladislav de Jank u buni Hrvata i Pališana protiv kralja Sigmunda, a 1427. umro je poslednji član porodice de Jank, Jovan. Po smrti njegovoj poklonio je kralj Sigmund vlastelinstvo Albertu Nađmihalju. Njegov najstariji sin, Đorđe, proneverio je državni porez 1444. pa mu je gubernator Janoš Hunjadi uzeo vlastelinstvo. Godine 1473. vlast nad naseljem Javno imao je Numan-beg, a 1713. pominje se poslednji put kao Janjevo, naselje sa 20 domova.

Subotica (Zaboticha ) se pominje kao krašovsko naselje 1427. godine a smatra se da je dobilo po suboti, pijačnom danu u tom mestu.

Subotica je 1692. je bila u okviru Otomanske imperije, gde je u njoj uzimao harač Human – beg. Od 1690. do 1700. godine pripadala je Novopalanačkom distriktu, kao i od 1716. do 1779. Godine 1713. imala je svega 22 kuće, a 1717. brojala je 24 kuće, dok je 1781. bilo 85 kuća.

Godine 1742. podignuta je crkva brvnara, a 1866. podignuta je sadašnja crkva.

Prva škola postojala je još 1778. godine i pohađalo ju je 15 đaka. Škola u Banatskoj Subotici danas više ne postoji zbog malog broja đaka, pa učenici putuju u obližnje škole. 
 
Na poljani „Janjevo“ bilo je na mestu gde se danas nalazilo selo na kome su se doseljavali ljudi sa Kosova 1690. godine za vreme seobe pod Čarnojevićima. Posle 1713. stanovnici su se preselili na drugu lokaciju na kojoj se nalazi današnja Banatska Subotica.

### Demografska istorija



**[[Godina]]**
1869.
1880.
1890.
1900.
1910.
1921.


**[[Stanovnik]]a**
552
535
545
552
610
540 


**[[Srbi|Srba]]**
?
?
?
?
?
507



**[[Rumuni|Rumuna]]**
-
?
?
?
?
2


**[[Nemac]]a**
-
?
?
?
?
2


**[[Mađari|Mađara]]**
-
?
?
?
?
28


**Ostalih**
-
?
?
?
?
0





## Demografija
U naselju Banatska Subotica živi 165 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,2 godina (46,5 kod muškaraca i 46,0 kod žena). U naselju ima 83 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,41.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Ljutovo

**Ljutovo** je naselje u Srbiji u opštini Subotica u Severnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 1067 stanovnika.

## Demografija
U naselju Ljutovo živi 944 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,5 godina (38,7 kod muškaraca i 42,3 kod žena). U naselju ima 413 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,86.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno a relativnu većinu čine Bunjevci. U poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Napomene
→ * - Podaci za površinu i gustinu naseljenosti dati su zbirno za katastarsku opštinu Subotica, na kojoj se nalaze četiri naselja, Kelebija, Ljutovo, Mala Bosna i Subotica.

## Reference
Banatsko Veliko Selo

**Banatsko Veliko Selo** (,  i *Seultour*) je naselje u Srbiji u opštini Kikinda u Severnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 2512 stanovnika.

## Historija
Posle odlaska Turaka ovi krajevi su opustošeni i naseobina u današnjem smislu nije bilo. Prema naredbi carice Marije Terezije od 25. novembra 1763. godine pravo naseljavanja u ovim krajevima imaju samo katolici. Godine 1770/71. doseljavaju se Francuzi iz francuske pokrajine Lorene i Nemci iz jugozapadne Nemačke. Osnovali su tri sela koji se u navedenom izvoru pojavljuju kao: Seul Tur, Šarlvil i Sent Hubert). Tokom 18. veka ove naseobine su promenile nekoliko vlasnika. Francuzi su se vremenom asimilovali u Nemce. Posle Drugog svetskog rata, Nemci su deportovani u Nemačku, a u ova mesta su doseljene porodice iz Bosne. Od tri nemačka sela formirano je jedno selo pod nazivom Veliko Selo, da bi se 1948. godine preimenovalo u Banatsko Veliko Selo da bi se naziv u većoj meri individualizovao. Nazivi nemačkih sela zadržani su kao nazivi današnjih rejona. Prema popisu iz 1991. godine u Banatskom Velikom Selu je živelo 3.134 stanovnika od čega su većina Srbi.

## Demografija
U naselju Banatsko Veliko Selo živi 2550 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,0 godina (41,0 kod muškaraca i 45,0 kod žena). U naselju ima 1112 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,73.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Galerija

Image:Banatsko_Veliko_Selo,_site_of_the_former_Catholic_Church.jpg|Mesto stare katoličke crkve (1791 - 1945)
Image:Memorial_tablet_in_Banatsko_Veliko_Selo.jpg|Memorijalna ploča poginulog dečaka od udara električne struje
Image:Cross_in_Banatsko_Veliko_Selo.jpg|Mesto nove pravoslavne crkve


## Reference

## Vanjske veze

* Prezentacija Banatskog Velikog Sela
* Hronika gradnje hrama Svetog Vasilija Ostroškog u Banatskom Velikom Selu 
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Jazovo

**Jazovo** () je naselje u Srbiji u opštini Čoka u Severnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 742 stanovnika. Blizu sela protiče reka Zlatica.

## Demografija

U naselju Jazovo živi 787 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,7 godina (41,3 kod muškaraca i 46,1 kod žena). U naselju ima 391 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,50.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Mađarima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Banatski Brestovac

**Banatski Brestovac** ( (do 1898. *Bresztóvácz*) ili *Temes-Aga*;  ili *Rustendorf*) je seosko naselje koje se nalazi na teritoriji grada Pančeva, u Južnobanatskom okrugu Autonomne Pokrajine Vojvodine, u Republici Srbiji. Prema konačnim rezultatima popisa stanovništva iz 2011. godine, u Banatskom Brestovcu živi 3251 stanovnika.

## Geografija
Banatski Brestovac je lociran u blizini reke Dunav, i to na 44° 43' 44.3" severne geografske širine i 20° 48' 49.52" istočne geografske dužine.

## Poreklo imena
Brestovac je svoje srpsko ime dobio po brestovoj šumi, koja je okruživala selo u vreme naseljavanja. Druga verzija je da su prvi doseljenici, Srbi, došli iz sela Brestovik pa su u ime sećanja na stari kraj novo selo nazvali Brestovac.

Banatski Brestovac se prvi put pominje 1717. godine pod imenom *Praestowatz*. Tada je u naselju živelo 12 porodica. 1763. godine doseljeno je 130 nemačkih familija. Tada je u selu bilo i 104 srpskih domaćinstava.

## Demografija
Prema popisu iz 2002. bilo je 3517 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3715 stanovnika).

U naselju Banatski Brestovac živi 2795 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,5 godina (38,0 kod muškaraca i 40,9 kod žena). U naselju ima 1067 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,30.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Stanovništvo


 
1910
3,752
Nemci
63.4%
Srbi
34.8%











 
1921
3,805
Nemci
69.5%
Srbi
29.5%












1935
N/A
Nemci
2,478
Srbi
N/A











 
1991
3,715
Srbi
87.07%
Muslimani
7.51%
Jugosloveni
1.91%
Romi
1.31%
Crnogorci
0.64%
Hrvati
0.45%



 
2002
3,517
Srbi
86.12%
Muslimani
5.08%
Romi
2.75%
Jugosloveni
1.19%
Crnogorci
0.36%
Hrvati
0.17%





## Galerija

Image:Banatski_Brestovac,_community_center.jpg|Mesna zajednica. Mesto gde je do 1945. bila katolička crkva


## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Banatski Despotovac

**Banatski Despotovac** (, ) je naselje grada Zrenjanina u Srednjobanatskom okrugu. Nalazi se 22 km od Zrenjanina, dok je od Sečnja udaljen oko 13&nbsp;km. Tamiš protiče 2&nbsp;km od Banatskog Despotovca. Nadmorska visina mesta je 83 m.

Prema popisu iz 2011. bilo je 1291 stanovnika.

## Historija
Naselje je 1822. godine formirao veleposednik jermenskog porekla Kiš Erne. Porodica Kiš je tad posedovala najveću površinu zemljišta u Torontalskoj županiji. Stanovnici su doseljivani iz delova Austrije i Nemačke. Bili su uglavnom rimokatoličke veroispovesti, ali je bilo i evangelista. Potom dolaze rumunske, hrvatske i romske porodice. Selo je isprva nosilo naziv Ernehaza, Ernesthaza, Ernestovac, Banatski Despotovac i Ernsthauzen, da bi posle 1945. godine dobilo ime Banatski Despotovac.

Sadašnji naziv selo je dobilo nakon proglašenja Kraljevine Jugoslavije. Stanovništvo sela je krajem 1944. izbeglo pred nadiranjem Crvene armije i odlazilo u Nemačku, pa je ostao mali broj meštana, koje su činili uglavnom starije osobe i deca. Izvestan broj njih je odveden u logore, dok je nekoliko porodica ostalo da živi određeno vreme sa srpskim kolonistima iz zapadne Bosne, Like i Crne Gore. Poslednja kolonizacija u selo je bila 1945. godine, takođe iz Bosne. Doseljenicima su dodeljene kuće i okućnice, zatečene u kućama prvobitnih stanovnika.

2005. godine deo atara sela je bio poplavljen zajedno za delom Banata u okolini Sečnja.

## Demografija
U naselju Banatski Despotovac živi 1379 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,2 godina (43,7 kod muškaraca i 46,7 kod žena). U naselju ima 604 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,68.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* http://www.zrenjanin.org.yu/opstina/nasmesta/bandesp.htm
Banatski Dušanovac

**Banatski Dušanovac**−(*[[Mađarski jezik|mađ]]*:*Szőllősudvarnok*; *[[Nemački jezik|nem]]*:*Roggendorf*), je selo u opštini Žitište u Banatu, Vojvodina, Srbija. Nalazi se na 25 km Severo−Istočno od Zrenjanina, na nadmorskoj visini od 83m.

Selo je osnovano 1840. godine. Vlasnik imanja i zemljišta gde je selo podignuto je bio nemački grof Rogen i po njemu selo dobija ime Rogendorf. Prvobitni stanovnici su bili Nemci i Bugari, koji su se doselili iz mesta zvanog Zvarnjak, kojima je grof Rogen dao zemljište za naseljavanje a služili su mu kao radna snaga na imanju. Godine 1891. ovo imanje kupuje grof Čekonjić. Posle toga Bugari masovno odlaze u Bugarsku. Grof Čekonjić je pokušao da nadoknadi radnu snagu doseljavanjem Mađara iz okolnih sela.

## Populacija
* 1930. godine je bilo 71 stanovnik nemačke nacionalnosti.

## Historija

Doseljavanje Srba počelo je posle Prvog svetskog rata, tačnije 1921. godine. Većina je došla iz okoline Trebinja, Bileća i Glamoča. Dolaskom novih stanovnika ime mesta se menja od Rogensdorf u Dušanovac (po caru Dušanu). Istovremeno, promenilo se ime Zvarnjaka, susednog sela nekada naseljenog Bugarima, u Banatski Dvor.

Tokom godina naselja su se spojila i danas su poznata pod zajedničkim imenom **Banatski Dvor**.
Banatsko Aranđelovo

**Banatsko Aranđelovo** (), je naselje u Srbiji u opštini Novi Kneževac u Severnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 1398 stanovnika.

## Demografija
U naselju Banatsko Aranđelovo živi 1372 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,7 godina (39,3 kod muškaraca i 44,1 kod žena). U naselju ima 631 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,72.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Napomene
→ * - Podaci za površinu i gustinu naseljenosti dati su zbirno za katastarsku opštinu Banatsko Aranđelovo, na kojoj se nalaze tri naselja, Banatsko Aranđelovo, Podlokanj i Siget.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Jarak (Sremska Mitrovica)

**Jarak** je naselje u Srbiji u opštini Sremska Mitrovica u Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 2039 stanovnika.

## Kultura

Jarak ima osnovnu školu Jovan Jovanović Zmaj koja ima 310 učenika.

U Jarku se svake godine održava međunarodni plivački maraton Jarak—Šabac. Maraton je nastao u znak sećanja na događaje iz Drugog svetskog rata, kada su okupatori dovodili zarobljene građane Šapca u privremeni logor koji se tada nalazio u Jarku. Na tom putu mnogi nisu živi stigli na odredište, a onima koji su to uspeli građani Jarka su pomogli dajući im vodu i hranu. U znak sećanja na to vreme je i ovaj maraton.

## Demografija
U naselju Jarak živi 1751 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,0 godina (38,0 kod muškaraca i 40,0 kod žena). U naselju ima 713 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,13.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
## Historija
Selo Jarak, 13. septembar 1914: „Carske trupe su oslobodile selo, pošto se u noći pre toga srpska vojska povukla sa lokacije. U znak odmazde, pošto su seljani ponudili srpskim vojnicima hranu i smeštaj, svi stanovnici su vezani i odvedeni pred sud u Irig, a selo je zapaljeno… Punih sedam dana je goreo Jarak, od 240 kuća je samo devet pošteđeno plamena.”

## Kulturna dobra
* Pravoslavna Crkva svetog Georgija u Jarku, veliki značaj.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Aleksandrovo (Nova Crnja)

**Aleksandrovo** je naselje u Srbiji u opštini Nova Crnja u Srednjobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 2130 stanovnika. Naselje se ranije nazivalo Velike Livade.

## Historija
Selo je osnovano 1922. godine, i naselili su ga dobrovoljci iz Prvog svetskog rata sa područja Like i iz pojedinih sela istočnog Banata. Od nastanka pa do 1943. selo je nosilo naziv Aleksandrovo, a od 1943. godine zvalo se Banatsko Aleksandrovo. To ime je nosilo do 1947, kada je dobilo novo ime Livade, a od 1948. selo se zove Velike Livade. Godine 1992. vraćeno mu je prvobitno ime Aleksandrovo. 
U blizini današnjeg Aleksandrova postojalo je selo Božitovo naseljeno srpskim pravoslavnim življem. U vreme Austro-turskog rata 1683–1699. Božitovo su satrli Turci 1698. godine.

Većinu stanovništva čine Srbi. Selo je na 40 kilometara od prvog većeg grada - Zrenjanina.

Od institucija u selu se izdvajaju: Fudbalski klub „Borac“,osnovna škola „Branko Radičević“. Slava sela je Sveti Ilija i ona se slavi 2. avgusta. Poljoprivreda sela se zasniva uglavnom na gajenju pšenice, ječma, suncokreta i kukuruza. Zemlja na kojoj je osnovano selo dar je kralja Aleksandra I Karađorđevića dobrovoljcima iz Prvog svetskog rata.

## Demografija
U naselju Aleksandrovo živi 2063 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,5 godina (38,8 kod muškaraca i 42,2 kod žena). U naselju ima 917 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,91.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Jazak

**Jazak** je naselje u Srbiji u opštini Irig u Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 960 stanovnika.

## Demografija
U naselju Jazak živi 897 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,2 godina (41,9 kod muškaraca i 44,4 kod žena). U naselju ima 386 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,83.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

### Prezimena u selu
Najprisutnija prezimena stanovništva su Božić, Goljevački, Grujić, Ilić, Janković, Jankulović, Jerkić, Jocić, Jovanović, Kostić, Majstorović, Maletić, Marić, Marojević, Mirković, Čavić, Mihajlović, Mladenović, Mojsilović, Nedić, Nenadović, Nešković, Opačić, Petaković,Milanković, Popović, Radojčić, Radonić, Savić, Stanišić, Tešić, Utvić, Vukmirović, Živanović i dr.

## Povezano
* Manastir Jazak
* Jazački Prnjavor
* Srem

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Banatska Dubica

**Banatska Dubica**, nekada **Mala Margita** () je naselje u Srbiji u opštini Sečanj u Srednjobanatskom upravnom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 324 stanovnika (prema popisu iz 2002. bilo je 428 stanovnika).
## Historija
Ovo mesto postoji već 1685. godine. Tokom istorije Banatska Dubica menja svoje ime nekoliko puta naziv:
* Godine:
* 1685. - Margitice (Magiticze)
* 1888. -   
* 1919. - Mala Margita
* 1922. - Margitica
Godine 1783. podignuta je crkva, a 1803. godine izradio je ikonostas slikar Danijel Aleksić iz Arada.
* **[[Populacija]] kroz [[Istorija|istoriju]]** .



**[[Godina]] popisa**
1869.
1880.
1890.
1890.
1900.
1910.
1921.


**[[Stanovnik]]a**
1.053
1.058
1.071
1.048
1.048
1.144
2.794


## Demografija
U naselju Banatska Dubica živi 346 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,4 godina (40,8 kod muškaraca i 47,8 kod žena). U naselju ima 158 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,71.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* Banatska Dubica - mape, vremenski podaci itd.
Jarkovac

**Jarkovac** () je naselje u Srbiji u opštini Sečanj u Srednjobanatskom upravnom okrugu u Vojvodini. Prema popisu iz 2011. bilo je 1505 stanovnika.

## Spomenik kulture

Pretpostavlja se da je Srpska pravoslavna crkva podignuta u drugoj polovini XVIII veka. Izvedena je u duhu baroka, kao jednobrodna crkvena građevina malih i skladnih proporcija, zasvedena poluobličastim svodom. Istočnom stranom dominira poligonalna oltarska apsida, dok je zapadna fasada naglašena visokim zvonikom i konstrukcijom glavnog portala. Udvojeni prislonjeni pilastri na podužnim zidovima prate unutrašnju podelu hrama na tri traveja. Oltarski prostor od naosa deli niska zidana pregrada. za njeno oslikavanje angažovan je Konstantin Danil između 1858. i 1861. I pored skromnog ikonografskog programa, uslovljenog dimenzijama oltarske pregrade, Konstant Danilin je u jarkovačkoj crkvi uspeo da ostvari jednu od svojih najboljih religioznih celina. Predstave Hrista i Bogorodice svojim prefinjenim koloritom i preciznim crtežom omekšanih linija, iako još uvek opterećene uticajima baroka, spadaju među najreprezentativnija ostvarenja klasicističke umetnosti kod Srba. Zidne slike u svodu nad solejom oslikao je 1911. Stevan Aleksić. Konzervatorski radovi izvedeni su 1974–75. i 1978.

## Demografija
U naselju Jarkovac živi 1440 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,5 godina (40,2 kod muškaraca i 42,6 kod žena). U naselju ima 658 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,76.

Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain) 
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Đurđevo (Žabalj)

**Đurđevo** (rusinski: *Дюрдьов*) je naselje u Srbiji u opštini Žabalj u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 5092 stanovnika.

## Geografija
Reljef đurđevačkog atara je prilično ravničarski. U setvenoj strukturi vodeće mesto zauzima kukuruz, zatim pšenica i ječam, mada pored svega toga Đurđevčane najčešće spominju po lubenicama što je najbolji dokaz kvaliteta i tradicije. Lovište Lovačkog društva „Zec“ zahvata površinu od 8.033 ha sa više vrsta divljači. Udaljeno je 25&nbsp;km od Novog Sada.

## Historija
Prvo naselje na mestu današnjeg Đurđeva pominje se 1513. godine kao posed sremskog vladike. U turskom periodu ovo naselje je pripadalo titelskoj nahiji posle čega je potpuno opustelo. Naseljavanje današnjeg Đurđeva je otpočelo 1800. godine kada su se 203 srpske porodice doselile iz Temerina. Već 1806. godine podignuta ja pravoslavna Crkva Sv. Vaznesenja Gospodnjeg. U drugoj polovini 19. veka počinje doseljavanje Rusina iz Ruskog Krstura i Kucure.

## Demografija
U naselju Đurđevo živi 3872 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,1 godina (35,7 kod muškaraca i 38,5 kod žena). U naselju ima 1638 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,14.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* Zvanična internet prezentacija Đurđeva 
* Osnovna škola „Jovan Jovanović Zmaj“ Đurđevo 
* Kulturno Umetničko Društvo „Taras Ševčenko“ iz Đurđeva 
* Vetrenjača u Đurđevu

### mape i karte
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Jazački Prnjavor

**Jazački Prnjavor**, među lokalnim stanovništvom poznat skraćeno **Prnjavor**, je deo sela Jazak u Sremu. Ime je dobio kao prnjavor - naselje najamnih radnika manastira Jazak, ispod kojeg se nalazi.

Ovaj deo sela nalazi se između ostatka sela i manastira. Naselje se zbog posebne topografije pruža pravcem sever&ndash;jug u vidu jedne ulice. U okviru ovog dela sela ne postoje naznake centra, već je stanovništvo oslonjeno na centar sela, udaljen oko 1 kilometar. Jazački Prnjavor je do Drugog svetskog rata bio zasebno naselje, ali je posle rata pripojen tadašnjem Jasku.
Bačko Gradište

**Bačko Gradište**, ranije **Feldvarac** () je naselje u Srbiji u opštini Bečej u Južnobačkom okrugu pokraj reke Tise. Prema popisu iz 2011. bilo je 5110 stanovnika.

## Historija
Kralj Žigmund Luksemburški je poklonio Bačko Gradište 1387. porodici Gorjanski. U tursko doba pripadalo je segedinskoj nahiji. 1580. bilo je srpsko mesto i imalo je 4, a 1519 12 poreznih domova. Po oslobođenju od Turaka postalo je Bačko Gradište šanac u potiskoj granici. Godine 1720. bilo je još potpuno srpsko mesto i imalo je 39 popisanih srpskih domova. Posle razvojačenja potiske granice počelo je u Bačkom Gradištu naseljavanje Mađara. U buni 1848/49 selo je mnogo stradalo.

## Demografija

### Etnički sastav 1910

### Demografija
U naselju Bačko Gradište živi 4215 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,1 godina (37,0 kod muškaraca i 41,1 kod žena). U naselju ima 2029 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,68.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* *[[Narodna enciklopedija]] (1927)*

## Vanjske veze

* Internet stranica Bačkog Gradišta (BackoGradiste.com) 
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Bašaid

**Bašaid** () je naselje u Srbiji u opštini Kikinda u Severnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 3123 stanovnika.

## Historija
Bašaid je naselje 22&nbsp;km južno od Kikinde na putu Kikinda - Zrenjanin, 3&nbsp;km istočno od Kikindskog kanala. U XIV veku pominje se kao vašarsko naselje. Zabeleženo je da 1441. bilo u posedu Đurđa Brankovića. Krajem XVI veka Bašaid je opusteo. Selo je obnovljeno u prvoj polovini XVIII veka pod imenom Mala Kikinda. Od 1751. do 1754. ovde su se naselili Srbi iz Pomorišja i Potisja. Odatle se 1777. stanovništvo preselilo na obližnju pustaru Bašaid. Tada je imao 773 stanovnika, a 1971. godine 3982.

## Demografija
U naselju Bašaid živi 2661 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,4 godina (36,6 kod muškaraca i 40,1 kod žena). U naselju ima 1106 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,17.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Galerija

Image:Saint_Mary_Magdalene_the_Repenter_Roman_Catholic_Church_in_Bikač,_Vojvodina,_Serbia_-_20060916.jpg|Katolička crkva


## Reference

## Vanjske veze

* Zvanična prezentacija Bašaida (Bašaid online) 
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Belo Blato

**Belo Blato** (, ) je naselje grada Zrenjanina u Srednjobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 1342 stanovnika.

## Historija
Belo Blato je prvi put naseljeno 1866. godine, kada ga naseljavaju Nemci. Selo su nazvali Elizenhajm. Zbog velike poplave koja se desila 1876. godine, Nemci se iseljavaju u Rumuniju.
Godine 1883. je ponovo raspisana kolonizacija i selo naselavaju Slovaci iz Padine (180 porodica). Nešto kasnije u Belo Blato(Slovački-Lizika) dolaze Mađari, Nemci i Bugari). Već nakon tri godine, novi kolonisti su izgradili školu. Nabijaču pokrivenu trskom. Selo se polako razvijalo. Od samog početka u selu su bile dve konfesije, Slovačka Evangelistička av., i katolička. Slovaci su Evangelisti a ostali doseljenici su bili katolici. Bilo je potrebno sagraditi dve crkve što je i urađeno i to godine 1895. katolička i 1902. Slovačka Evangelistička. Ubrzo posle je sagrađen i mlin, čiji je vlasnik bio *Ján Bùrik*, Slovak iz Aradca.

Za vreme Prvog svetskog rata, 200 mladih stanovnika Belog Blata je ratovalo na raznim frontovima širom Evrope. Nažalost 47 mladića se nije vratilo svojim kućama a iza njih je ostalo 100 siročadi.

Drugi svetski rat je takođe ostavio duboke rane. Mobilisano je 156 regruta od kojih se 24 nikad nije vratilo.
Posle Drugog svetskog rata u selu je oformljena Zemljoradnička zadruga, poljoprivredno društvo Jedinstvo, 1973. je puštena u rad fabrika za preradu trske, 1962. godine je selo dobilo struju zatim telefon, vodovod...

## Demografija
U naselju Belo Blato žive 1173 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (38,4 kod muškaraca i 40,4 kod žena). U naselju ima 568 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,60.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno.

## Turizam
U naselju Belo Blato nalazi se jezero Joca, puno raznih vrsta ribe.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)