open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Peter Pan (animirani film)

***Peter Pan*** (u bivšoj Jugoslaviji poznat i kao ***Petar Pan***) je američki cjelovečernji animirani fantastično-pustolovni film snimljen 1953. u režiji Clydea Geronimija, Wilfreda Jacksona i Hamiltona Luskea i produkciji Walta Disneya, poznat kao jedan od najuspješnijih fimova Disneyeve kinematografije i najuspješnijih animiranih filmova uopće.

Predstavlja adaptaciju *[[Peter and Wendy]]*, romana škotskog pisca J. M. Barriea. Radnja započinje u edvardijanskom Londonu i opisuje pustolovine djevojčice Wendy koju njen prijatelj Petar Pan vodi u čarobnu zemlju Nedođiju (Never Land). Disneyu je originalni tekst bio jedno od najdražih književnih djela, te ga je pokušavao adaptirati za cjelovečernji film još od 1935. godine; to su, međutim, dugo vremena spriječavali problemi sa otkupom autorskih prava, ali i Drugi svjetski rat. Disney ga je uspio snimiti tek kada je svoj studio uspio financijski konsolidirati nakon niza hitova početkom 1950-ih.

*Peter Pan*, poznat kao posljednji Disneyev film distribuiran kroz studio RKO Pictures i posljednji na kojem je radila grupa animatora poznatih kao Devet Disneyevih staraca je nakon premijere doživio ogroman uspjeh te bio najgledaniji i komercijalno najuspješniji film 1953. godine. Disney, koji je nedugo potom postao samostalni filmski studio, ga je kasnije u kinima distribuirao još nekoliko puta - 1958, 1969, 1970, 1976, 1982. i 1989. godine. Godine 2002. je snimljen straight-to-DVD nastavak pod naslovom *[[Return to Never Land]]*.

Film je postao značajnim dijelom američke popularne kulture u 20. vijeku. Tome je, između ostalih, doprinio i Michael Jackson, koji se volio identificirati sa glavnim junakom i po filmu nazvao svoje imanje poznato kao Neverland Ranch. Scenarist i producent Ronald D. Moore je, pak, Peter Pan naveo kao jednu od inspiracija za motive zapleta u TV-seriji *[[Battlestar Galactica (TV serija, 2004)|Battlestar Galactica]]*.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
* Beaumont and Kerry: ''Peter Pan''’s Leading Ladies Animated News & Views interviews
* ''Peter Pan'' on Lux Radio Theater: December 21, 1953. Starring Bobby Driscoll and Kathryn Beaumont.
Donald Bevan

**Donald Joseph Bevan** (16. januar 1920 - 29. maj 2013) je bio američki književnik, najpoznatiji kao ko-autor kazališne predstave *Stalag 17*, po kojoj je 1953. godine snimljen znameniti istoimeni film. Nju je napisao zajedno sa Edmundom Trzcinskijem, koga je upoznao kao zatvorenik u njemačkom zarobljeničkom logoru u Drugom svjetskom ratu. Osim pisanjem, bavio se i crtanjem karikatura od kojih su mnoge izložene u znamenitom njujorškom restoranu Sardi's.

## Vanjske veze
* 
* 
*
Let 007 kompanije Korean Air Lines

**Korijan erlajnsov let 007** je bila oznaka za Boing 747 kojeg je oborio sovjetski presretač Suhoj Su-15 kod ostrva Moneron, zapadno od ostrva Sahalin u Japanskom moru 1. septembra 1983. Pilot lovca je bio major Genadij Osipovič. Svih 269 putnika i članova posade je poginulo, među njima i američki kongresmen Lorens Makdonald.

Avion je leteo od Njujorka do Seula preko Enkoridža kada je skrenuo sa kursa i proleteo kroz zabranjeni sovjetski vadzušni prostor u isto vreme kada i jedna američka izviđačka misija. Pilot nije reagovao ni na jedno upozorenje iako je gotovo 2,5 sati leteo u okviru vazdušnog prostora Sovjetskog Saveza na kraju kada su propali svi pokušaji da se avion vrati na definisani vazdušni koridor pilot Su-15 je dobio naređenje da obori avion. Avion je oboren sa dve rakete R-98 i on je sa 269 putnika i članova posade pao u Japansko more.

SSSR je u početku negirao znanje o ovom incidentu, ali je kasnije priznao obaranje, tvrdeći da je avion bio na špijunskoj misiji. Politbiro je rekao da je to bila namerna američka provokacija da se testira spremnost sovjetskih oružanih snaga ili da se izazove rat. SAD je optužio SSSR da opstruiše operacije potrage i spasavanja. Sovjetska vojska je zataškala dokaze koje je tražio istraživački tim Organizacije međunarodnog civilnog vazduhoplovstva, na prvom mestu snimače podataka o letu, koji su na kraju objavljeni osam godina kasnije nakon raspada Sovjetskog Saveza.

Ovaj incident je bio jedan od najnapetijih trenutaka Hladnog rata i izazvao je rast antisovjetskog raspoloženja, naročito u SAD. Suprotstavljeni stavovi o incidentu nikada nisu u potpunosti razjašnjeni. Stoga nekoliko grupa nastoje da ospore zvanične izveštaje i pružaju alternativne teorije o događaju. Objavljivanje transkripata i podataka o letu je potvrdilo neke detalje.

Kao posledica incidenta, SAD je izmenila procedure letenja za avione koji poleću sa Aljaske.

## Galerija

Datoteka:Odarennyy1983.jpg|Sovjetski razarač Odarenij na mestu potrage za olupinom 1983.
Datoteka:USNS Narragansett (T-ATF 167) deploys Deep Drone RSV.jpg|Američka mini podmornica na mestu pada 1984.
Edmund Trzcinski

**Edmund Trzcinski** (Bronx, 2. januar 1921 - Manhattan, 3. jun 1996) bio je američki pisac, najpoznatiji kao ko-autor kazališne predstave *Stalag 17*, po kojoj je 1953. godine snimljen znameniti istoimeni film. Deceniju ranije, Trzcinski je u Drugom svjetskom ratu kao pripadnik Osme zračne armije oboren nad okupiranom Evropom te je završio u njemačkom zarobljeničkom logoru. Tamo se upoznao sa Donaldom Bevanom, sa kojim će kasnije napisati dramu inspiriran zajedničkim zarobljeničkim iskustvima. U samom filmu se Trzcinski pojavljuje u maloj ulozi jednog od zarobljenika.

## Vanjske veze
*
Festa svetog Vlaha

**Festa svetog Vlaha**, zaštitnika Dubrovnika, UNESCO-ova je nematerijalna svjetska baština u Hrvatskoj koja, prigodom proslave njegova blagdana 3. veljače, neprekidno traje od 972. godine do danas. Temelji se na legendi o pojavljivanju svetog Vlaha koji je pomogao Dubrovčanima u obrani od Mlečana. U Festu se masovno uključuju stanovnici grada, okolice, ali i nekih drugih krajeva Hrvatske i obližnjih zemalja, predstavnici državnih i mjesnih vlasti te predstavnici Rimokatoličke Crkve.

*Osim duhovnog značaja Festa naročito oblikuje društvene odnose i pravila kao i kvalitetu vlasti. Festa kao izraz štovanja sveca obilježila je čitav kulturni, a dijelom i prirodni prostor Grada i okolice, te kroz sudjelovanje pojedinaca i grupa iz drugih mjesta u zemlji kao i onih iz okolnih zemalja potiče međukulturni dijalog.*

## Opis

Festa svetog Vlaha bio je blagdan svih stanovnika Dubrovačke Republike. Kako bi se omogućilo sudjelovanje svima, uvedena je tzv. Sloboština svetog Vlaha, razdoblje kad je svaki prekršitelj, kažnjenik i prognanik mogao dva dana prije i dva dana poslije blagdana slobodno doći u grad, a da ga nitko nije smio pozvati na odgovornost (ta se sloboština kasnije proširila na 7 dana prije i 7 dana poslije blagdana).

Za blagdan je cijela Republika hrlila u grad – tko nije mogao ići, slavio je kod kuće, sa svojim crkvenim barjacima i u narodnoj nošnji, da se svome svecu pokloni i pomoli, da mu zahvali za zaštitu u prošlosti i preporuči sebe i svoje za ubuduće. U procesiji biskup i svećenici nose moći svetog Vlaha, a vjernici sa štovanjem ljube dlan i dodiruju relikvije u molitvama za sebe i svoj grad. Festa uključuje mnoge oblike ljudske kreativnosti, od narodnih običaja i pjesama do tradicionalnog oružja, trombuna, koje se pravi posebno za Festu i kojim se puca tijekom Feste i drugih važnijih događaja. Po završetku procesije odlaze barjaktari sa svojim barjacima u svoja sela prenijeti blagoslov parca svima koji na taj dan nisu mogli u Grad. Festa se tijekom stoljeća mijenjala: svaka ju je svaka generacija blago prilagodila kako bi unijela svoje ideje i učinila je suvremenom.

Hrvatska pošta izdala je 2012. godine poštansku marku sa slikom relikvije ruke svetog Vlaha povodom uvrštenja Feste na popis nematerijalne kulturne baštine pri UNESCO-u.

## Reference

## Vanjske veze

* Festa sv. Vlaha – opis na službenim stranicama UNESCO-a 
* Festa svetog Vlaha  na stranicama kultura.hr (video)
* Štovanje sv. Vlaha u Dubrovniku  - dubrovnikportal.com
Stalag 17

***Stalag 17*** je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1953. u režiji Billyja Wildera. Po žanru predstavlja kombinaciju ratnog, zatvorskog filma, odnosno komedije i drame, a temelji se na istoimenom kazališnom komadu Donalda Bevana i Edmunda Trzcinskog, a koji su pak inspiraciju pronašli u vlastitim zarobljeničkim iskustvima u Drugom svjetskom ratu. Radnja je smještena u njemački zarobljenički logor za američke vojnike i podoficire (Stalag). Protagonist, koga tumači William Holden, je cinični zatvorenik koga njegovi su-uznici sumnjiče da je doušnik, te koji zato nastoji pronaći pravog krivca. Studio Paramount Pictures ispočetka nije imao previše povjerenja u cijeli projekt, te je neko vrijeme odgađao premijeru, a William Holden je prilično nevoljko prihvatio glavnu ulogu, držeći da njegov lik neće biti simpatičan publici. Paramount je na kraju film pistio u kino-dvorane, dijelom nastojeći eksploatirati predstojeći sporazum kojim je okončan korejski rat, odnosno pregovore koji su se velikim dijelom bavili repatrijacijom američkih ratnih zarobljenika. *Stalag 17* je doživio veliki komercijalni uspjeh, ali i dobre kritike. Holden je, pak, za svoj nastup nagrađen Oscarom za najboljeg glumca. Danas se smatra jednim od klasičnih ostvarenja na temu Drugog svjetskog rata. Jedan od likova u filmu, njemački narednik Johann Sebastian Schulz (koga glumi Sig Ruman) je kasnije iskorišten u popularnoj TV-seriji **[[Hogan's Heroes]]**, također smještenoj u zarobljenički logor.

## Uloge
* William Holden ... J.J. Sefton
* Don Taylor ... Poručnik Dunbar
* Otto Preminger ... Pukovnik von Scherbach
* Robert Strauss ... Stanislas "Animal" Kasava
* Harvey Lembeck ... Harry Shapiro
* Peter Graves ... Price
* Sig Ruman ... Narednik Johann Sebastian Schulz
* Neville Brand ... Vojvoda
* Richard Erdman ... Hoffy
* Michael Moore ... Manfredi
* Peter Baldwin ... Johnson
* Robinson Stone ... Joey
* Robert Shawley ... Blondie Peterson
* William Pierson ... Marko
* Gil Stratton ... Clarence Harvey "Cookie" Cook (narator)
* Jay Lawrence ... Bagradian
* Erwin Kalser ... Čovjek iz Ženeve
* Paul Salata ... Zarobljenik sa bradom
* Edmund Trzcinski ... sam sebe (Edmund Trzcinski "Triz" "I believe it man")

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Niagara (film)

**Nijagara** () je američki filmski triler reditelja Henrija Hataveja iz 1953. godine, poznat kao jedan od filmova koji je od Merilin Monro načinio zvezdu, odnosno kao jedan od prvih film noara u boji.

Radnja je smeštena u Nijagara Fols gde su Katlerovi, mladi bračni par (koje glume Džin Piters i Maks Šovolter) došli provesti medeni mesec i gde upoznaju sredovečnog Džordža Lumisa (koga glumi Džozef Koten) i njegovu mladu i privlačnu suprugu Rouz (koju glumi Monro). Radnja prikazuje kako Rouz bestidno manipuliše svojom seksualnošću kako bi Katlerove pokušala uključiti u svoj plan da likvidira muža, ali i kako je Džordž preduhitri sa jednako krvavim posledicama.

Kritičari su kasnije hvalili Hetevejevu režiju pre svega zbog toga što je ne samo vešto koristio boju kako bi Monro učinio što atraktivnijom, nego i što je Nijagarine vodopade učinio vizuelnom alegorijom za iracionalnu i destruktivnu prirodu ljudske seksualnosti.

## Uloge

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
*
Paul Anthelme Bourde

**Paul Anthelme Bourde** (23. maj 1851 – 27. oktobar 1914) bio je francuski književnik, novinar i publicist, najpoznatiji po kratkotrajnoj karijeri kolonijalnog administratora u Tunisu gdje je, pokatknut vlastitim tumačenjem klasičnih tekstova i historijskim istraživanjima, obnovio uzgoj maslina u dotle zabačenim i zapuštenim dijelovima zemlje. Bourde je također poznat po dugogodišnjoj karijeri u novinama *[[Le Temps]]*, gdje se istakao kritikama Pariške komune, ali i pjesnika Stephanea Mallarmea i Paula Verlainea za koje je 1885. godine, kao jedan od prvih, koristio izraz "dekadencija". Njegov kazališni komad *Nos deux consciences* iz 1902. je pola vijeka kasnije poslužio kao predložak za Hitchcockov film *[[I confess]]*.

## Bibliografija

Bourdeova djela uključuju:

### Razna djela
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Kolonijalni izvještaji
**Rapport à M. Rouvier, résident général, sur la culture de l'olivier dans le centre de la Tunisie*, Imprimerie Rapide 1893 (87 p.) 
**Rapport à M. Rouvier sur l'élevage du mouton en Tunisie*, Imprimerie Rapide, 1893 (40 p.)
**Le Mal de l'Algérie*, Imprimerie Pariset, 1894
**Projet d'enquête sur le cactus*, Imprimerie Rapide, 1894
**Rapport à M. René Millet, résident général, sur la culture de l'olivier dans le nord de la Régence*, Imprimerie Rapide, 1895. 
**La viticulture en Tunisie* in *la France en Tunisie*, Ed. Carré et Naud, 1897.
**Rapport sur les cultures fruitières et en particulier sur la culture de l'olivier dans le centre de la Tunisie*, Imprimerie Rapide, 1899 (68p.).

### Drame

(svi pod pseudonimom Paul Anthelme):
**La fin du vieux temps*, 3 čina, Théâtre Libre 1892
**Nos deux consciences*, 3 činas, Illust. Théâtrale, 1902, Théâtre de la Porte Saint-Martin
**L'Honneur japonais*, 5 činova, Illust. Théâtrale, 1912, Théâtre de l'Odéon

## Izvori
**Napomene**

**Citati**

**Literatura**

*
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
I Confess

***I Confess*** () je američki crno-bijeli filmski triler u režiji Alfreda Hitchcocka, poznat kao ostvarenje koje se navodi kao najeksplicitniji filmski odraz njegovog katoličanstva.

Radnja se temelji na kazališnom komadu *Nos deux consciences* francuskog pisca Paula Anthelmea, a smještena je u Kvebek. Protagonist, koga tumači Montgomery Clift, je katolički svećenik kome prilikom ispovijedi počinitelj prizna ubistvo, a što je kasnije prisiljen čuvati kao tajnu, čak i nakon što, sticajem okolnosti, i sam postane optuženikom za isti zločin.

Hitchcock, koji je također producirao film, je bio prisiljen u značajnoj mjeri mijenjati sadržaj u odnosu na predložak, dijelom zbog primjedbi same Crkve, a dijelom zbog usklađivanja sa tadašnjim strogim hollywoodskim cenzorskim kodeksom. Hitchcock je zahvaljujući tome mogao kao lokacije i interijere koristiti crkve u samom Kvebeku. Hitchock je namjeravao za glavnu žensku ulogu angažirati švedsku glumicu Anitu Björk, impresioniran njenim nastupom u filmu Gospođica Julija; od toga je, pak, morao odustati na pritisak šefa studija Jacka Warnera, koji je moralno i politički neprihvatljivim držao Björkinu vanbračnu vezu sa švedskim anarhistom Stigom Dagermanom; zbog toga je angažirana Anne Baxter. Najveće poteškoće Hitchcocku je, međutim, zadao Clift čiji je stil metodske glume i inzistiranje na improvizacijama bio u potpunom neskladu sa Hitchcockovim stilom režije.  Iako je *I Confess* postigao određeni uspjeh, sam Hitchcock sa njim nije bio zadovoljan te se smatra jednim od inferiornijih ostvarenja njegove filmografije.

Godine 1994. je u Kanadi snimljen film *[[Le Confessional]]* čija radnja, između ostalog, prikazuje snimanje *I Confess*.

## Uloge
* Montgomery Clift ... Fr. Michael William Logan
* Anne Baxter ... Ruth Grandfort
* Karl Malden ... Inspektor Larrue
* Brian Aherne ... Willy Robertson
* Roger Dann ... Pierre Grandfort
* Dolly Haas ... Alma Keller
* Charles André ... Otac Millars
* O.E. Hasse ... Otto Keller
* Donat Lauzier ... Policajac SQ

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 

### Streaming audio
* ''I Confess'' on Lux Radio Theater: September 21, 1953
House of Wax (film, 1953)

***House of Wax*** (, u bivšoj Jugoslaviji distribuirana kao ***Kuća voštanih figura***) je američki horor film snimljen 1953. u režiji Andrea de Totha, poznat kao komercijalno najuspješniji 3D film svog vremena.

Predstavlja remake filma *[[Mystery of the Wax Museum]]* iz 1933. godine. Protagonist, koga glumi Vincent Price, je talentirani kipar i tvorac muzeja voštanih figura u New Yorku 1890-ih koji teško strada u požaru koga je, zbog novca od osiguranja, podmetnuo njegov poslovni partner. Radnja prikazuje kako nekoliko godina kasnije otvara novi muzej, ali i kako mlada djevojka (koju tumači Phyllis Kirk) počinje sumnjati da su eksponati povezani sa serijom ubistava i nestanaka.

*House of Wax* je studio Warner Bros. producirao nekoliko mjeseci nakon što je u kinima veliki uspjeh postigao nezavisno producirani 3D-film *[[Bwana Devil]]*. Njime se nastojala maksimalno iskoristiti nova tehnologija (pa su u tu svrhu posebno dizajnirane, odnosno ubačene scene, poput demonstracije paddleballa koju pred kamerama izvodi zabavljač koga glumi Reggie Rymal), a također se pokušao reklamirati i kao "prvi 3D-film u produkciji velikog studija". Warner Bros. je, međutim, u tome dva dana prije premijere prestigla Columbia Pictures sa svojim filmom *[[Man in the Dark]]*, ali je on bio u crno-bijeloj tehnici, te se *House of Wax* smatrao atraktivnijim. *House of Wax* je također bio jedan od prvih filmova sa stereo zvukom. Za tako ambiciozan projekt je odabran Andre de Toth, usprkos toga što je bio jednook te nije mogao vidjeti kako će film izgledati u 3D tehnici.

Usprkos svih tih poteškoća, *House of Wax* je postao ogroman hit. To se prvenstveno pripisuje kvalitetnoj de Tothovoj režiji, ali i izvrsnoj glumi Vincenta Pricea, koji se nakon nje sljedećih nekoliko godina specijalizirao upravo za uloge u horor-filmovima.

## Uloge
* Vincent Price ... Profesor Henry Jarrod
* Frank Lovejoy ... Por. Tom Brennan
* Carolyn Jones ... Cathy Gray
* Phyllis Kirk ... Sue Allen
* Paul Picerni ... Scott Andrews
* Roy Roberts ... Matthew Burke
* Paul Cavanagh ... Sidney Wallace
* Dabbs Greer ... Nar. Jim Shane
* Charles Bronson (naveden kao Charles Buchinsky) ... Igor
* Angela Clarke ... Mrs. Andrews
* Reggie Rymal ... najavljivač sa *paddleballom*
* Nedrick Young ... Leon Averill (van špice)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* ''House of Wax'' 3-D Expo: Q&A with Actor Charles Picerni at Hollywood Gothique
* ''Cinefantastique'' retrospective article
The Desert Rats (film)

***The Desert Rats*** () je američki crno-bijeli ratni film snimljen 1953. u režiji Roberta Wisea. Radnja je smještena u libijski lučki grad Tobruk u kome se za vrijeme Drugog svjetskog rata godine 1941. našao odsječen saveznički garnizon, sastavljen pretežno od australskih trupa. Protagonist, koga tumači Richard Burton, je britanski oficir koji sticajem okolnosti komandira manjom jedinicom neiskusnih australijskih vojnika i sa kojima će proći niz iskušenja tokom višemjesečne opsade od strane nadmoćnih osovinskih trupa. U filmu James Mason nakratko ponavlja ulogu njemačkog feldmaršala Erwina Rommela, koju je dvije godine ranije bio tumačio u *[[The Desert Fox (film)|The Desert Fox]]*; u ovom filmu je namjerno koristio "teški" njemački naglasak kako bi Rommela učinio antipatičnijim i tako izbjegao kritike kojima je bio izložen zbog prethodnog ostvarenja. *The Desert Rats* je, pak, bio kritiziran zbog niza historijskih nepreciznosti - osim što su osovinske trupe bile opremljene tenkovima M3 Grant i automatima Thompson sam naslov filma je pogrešno za branitelje Tobruka koristio nadimak koga je u istoj kampanji koristila britanska 7. oklopna divizija. Zbog toga se na film požalio i australijski general Leslie Morshead, stvarni komandant obrane Tobruka. Usprkos toga, *The Desert Rats* je pomogao mladom britanskom glumcu Richardu Burtonu da postane velika hollywoodska zvijezda.

## Glavne uloge
* Richard Burton ... Kapetan "Tammy" MacRoberts
* James Mason ... Feldmaršalk Erwin Rommel
* Robert Newton ... Tom Bartlett
* Robert Douglas ... General
* Torin Thatcher ... Pukovnik Barney White
* Chips Rafferty ... Narednik "Blue" Smith
* Charles "Bud" Tingwell ... Poručnik Harry Carstairs (kao Charles Tingwell)
* Charles Davis ... Pete
* Ben Wright ... Mick

## Povezano
*''The Rats of Tobruk'' (film, 1944)

## Izvori

## Vanjske veze

* 
* 
*
The Desert Fox: The Story of Rommel

***The Desert Fox: The Story of Rommel*** () je američki crno-bijeli ratno-biografski film snimljen 1951. godine u režiji Henryja Hathawaya. Naslovni protagonist, čiji lik tumači James Mason, je njemački vojskovođa Erwin Rommel koji se proslavio za vrijeme Sjevernoafričke kampanje u Drugom svjetskom ratu, stekavši poštovanje čak i svojih protivnika, poput britanskog oficira Desmonda Younga (čiji glas posuđuje Michael Rennie i koji služi kao narator filma). Radnja prikazuje posljednje dvije godine njegovog života, odnosno nastojanje da spriječi savezničko iskrcavanje u Francuskoj i 
sudjelovanje u neuspjeloj zavjeri protiv Adolfa Hitlera.

Film je snimljen tek nekoliko godina iza rata, pa je dio kritičara u SAD i drugdje izražavao ogorčenje zbog toga što se vojskovođa Trećeg rajha slavi kao heroj. Sa druge strane, *The Desert Fox* se savršeno uklapao potrebama hladnoratovske propagande i nastojanja da se Wehrmacht i Njemačka rehabilitiraju, odnosno prihvate kao saveznik u budućem sukobu sa komunističkim SSSR-om. Film se, međutim, u značajnoj mjeri oslanjao na već u samom ratu izgrađeni mit o Rommelu kao genijalnom vojskovođi, odnosno dodatno izgradio popularni mit o Wehrmachtovim vojskovođama koje je jedino Hitlerova ludost lišila zaslužene pobjede u ratu.

Mason je, pak, ulogu Rommela nakratko ponovio u filmu *[[The Desert Rats (film)|The Desert Rats]]* gdje ga je njegov lik namjerno tumačio sa primjetnim njemačkim naglaskom kako bi učinio antipatičnijim, i tako unaprijed zaustavio sve kritike.

## Uloge

* James Mason ... feldmaršal Erwin Rommel
* Jessica Tandy ... Frau Lucie Rommel, Rommelova supruga
* William Reynolds ... Manfred Rommel
* Cedric Hardwicke ... Dr. Karl Strölin
* Luther Adler ... Adolf Hitler
* Everett Sloane ... general Wilhelm Burgdorf
* Leo G. Carroll ... feldmaršal Gerd von Rundstedt
* George Macready ... general Fritz Bayerlein, Rommelov potčinjeni u Afričkom korpusu
* Richard Boone ... kapetan Hermann Aldinger
* Eduard Franz ... pukovnik Claus von Stauffenberg
* Don De Leo ... general major Ernst Maisel
* John Hoyt ... feldmaršal Wilhelm Keitel (van špice)

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 

## Reference
Sommaren med Monika

***Sommaren med Monika*** je švedski crno-bijeli film snimljen 1953. u režiji Ingmara Bergmana. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Pera Andersa Fogleströma koji je zajedno sa Bergmanom napisao scenario. Protagonisti, koje tumače Harriet Andersson i Lars Ekborg su Monika i Harry, mladić i djevojka iz siromašne radničke četvrti Stockholma koji se zaljube i zbog koje Harry vlastitom ocu ukrade čamac kako bi proveli idilično ljeto na malom otočiću. Radnja prikazuje kako se Monika sa tog izleta vraća trudna, a nakon čega je Harry ženi, ali i ubrzo shvaća da Monika, za razliku od njega, ne shvaća svoje roditeljske obaveze ozbiljno.

*Sommaren med Monika* je nastao nakon što je Bergman otpočeo ljubavnu vezu sa Harriet Andersson, a lik Monike je u mnogome stvorio upravo za nju. To je bio početak plodne suradnje koja se nastavila i nakon što su Bergman i Andersson prekinuli svoju vezu. Gledateljima je, međutim, osim njenog glumačkog talenta pažnju privukla i scena u kojoj se pojavljuje gola, a što je bila prilična rijetkost za tadašnju svjetsku kinematografiju. U nekim zemljama, poput SAD, je *Sommaren med Monika* bio premontiran, odnosno distribuiran kao eksploatacijski film. Zajedno sa *[[Plesala je jedno ljeto]]* od prije dvije godine, koji je također sadržavao scene golotinje, *Sommaren med Monika* je za sljedećih nekoliko desetljeća stvorila reputaciju švedske kinematografije kao najliberalnije na svijetu, a drži se da je bio najpopularniji ili barem najgledaniji od svih ostvarenja Bergmanove filmografije.

## Uloge
* Harriet Andersson – Monika
* Lars Ekborg – Harry
* Dagmar Ebbesen – Harryjeva tetka
* Åke Fridell – Monikin otac
* Naemi Briese – Monikina majka
* Åke Grönberg – Harryjev prijatelj sa posla
* Sigge Fürst – Radnik u skladištu porculana
* John Harryson – Lelle

## Vanjske veze
*
*
Leo Mates

**Leo Mates** (1911 – 1991), jugoslavenski diplomata, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije.

## Biografija
Rođen je 24. decembra 1911. godine u Osijeku u jevrejskoj porodici. U Zagrebu je završio gimnaziju i studirao tehniku. Još kao đak viših razreda gimnazije učestvovao je u revolucionarnom omladinskom pokretu, a za vreme studija bio je jedan od rukovodilaca studentskog pokreta na zagrebačkom Univerzitetu.

Od 1937. godine bio je član Centralnog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije i sekretar Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Hrvatsku. Zbog revolucionarne aktivnosti u razdoblju od 1933. do 1941. godine, bio je sedam puta hapšen, izveden pred Sud za zaštitu države i 26. decembra 1939. godine konfinovan u zatvor u Lepoglavi.

Nakon okupacije zemlje aprila 1941. godine, kao član Mesnog komiteta KPJ za Zagreb, radio je na organizaciji ilegalne štampe do početka 1942, kada se pridružio Narodnooslobodilačkoj vojsci Jugoslavije, gde je bio na raznim vojnim i političkim dužnostima.

Od 1945. godine bio je glavni urednik Tanjuga, nakon čega je radio u diplomatiji. Među ostalim, bio je savetnik ambasade FNR Jugoslavije u Londonu, stalni predstavnik Jugoslavije u Organizaciji ujedinjenih nacija (od januara 1953) ambasador u SAD-u (od marta 1954.). Od septembra 1958. do 1961. godine bio je generalni sekretar predsednika Jugoslavije, a nakon toga pomoćnik sekretara spoljnih poslova.

Bio je i direktor Instituta za međunarodnu politiku i privredu u Beogradu, poznati stručnjak za međunarodne odnose i autor više knjiga, od kojih su najznačajnije „Nesvrstanost“ (1970) i „Politika supersila i oružje“ (1988). Bio je odlikovan visokim jugoslovenskim i stranim odlikovanjima.

Umro je 9. septembra 1991. godine u Beogradu.

## Reference

## Literatura
* *[[Enciklopedija Jugoslavije]]* (knjiga šesta). „Jugoslavenski leksikografski zavod“, Zagreb 1965. godina.
* *[[Hrvatska opća enciklopedija]]* (knjiga sedma). „Leksikografski zavod Miroslav Krleža“, Zagreb 2005. godina.
O Cangaceiro

***O Cangaceiro ( Razbojnik*** )je brazilski crno-bijeli film snimljen u režiji Lime Bareta i premijerno prikazan 1953. godine, poznat kao prvi brazilski film koji je doživio međunarodni uspjeh, odnosno začetnik specifičnog brazilskog podžanra poznatog kao *nordestern*.

Inspiraciju za film je pružio Lampiao, legendarni vođa brazilskih odmetnika 1920-ih i 1930-ih. Radnja je smještena u *[[sertaos]]*, zabačeno sušno područje na sjeveroistoku Brazila na kome su djelovali nomadski razbojnici poznati kao *[[cangaceiros]]*. Protagonist, čiji lik tumači Alberto Ruschel je Teodoro, mladić koji se priključio bandi koju vodi tiranski "kapetan" Galdino (koga glumi Milton Ribeira, i koji se zaljubi u mladu učiteljicu Oliviju (čiji lik tumači Marisa Prado) koju je banda uzela za taoca.

Lima Bareto je još od početka 1940-ih pokušavao snimiti film o Lampiaou, ali mu se prilika za to pružila tek nakon što se 1950. godine priključio filmskoj kompaniji Vera Cruz. Franco Zampari, predsjednik studija, ispočetka je bio skeptičan prema projektu, a i snimanje su obilježili brojni kreativni sukobi. Na kraju se *O Cangaceiro* ispostavio kao pun pogodak, a što se tumači time da su se motivi i ikonografija vesterna - žanra koji je tada uživao vrhunac popularnosti u svijetu - vješto "presadili" na brazilske prilike. *O Cangaceiro* je doživio veliki uspjeh ne samo u Brazilu, nego i u svijetu, te je, između ostalog, na Kanskom filmskom festivalu dobio nagradu za najbolji pustolovni film. Razbojnik je prvi brazilski film koji se posle

rata prikazivao u Beogradu.

## Uloge
* Alberto Ruschel -  Teodoro
* Marisa Prado -  Olívia
* Milton Ribeiro - Galdino
* Vanja Orico - Maria Clódia
* Adoniran Barbosa -  Mané Mole
* Lima Barreto
* Zé do Norte
* Antonio V. Almeida
* Hector Bernabó
* Horácio Camargo
* Ricardo Campos
* Antônio Coelho
* Cid Leite da Silva
* Jesuíno Alves Moreira - Tiburcio
* Jesuíno G. dos Santos
* Galileu Garcia
* João Batista Giotti
* José Herculano
* Nieta Junqueira
* Homero Marques
* Victor Merinow
* Maurício Morey
* João Pilon
* Leonel Pinto
* Maria Luiza Sabino
* Nicolau Sala
* Neusa Veras
* Pedro Visgo

## Vanjske veze
* 
*  Adoro Cinema Brasileiro
* Onde foi filmado ''O Cangaceiro''? 
*  Filmagens de ''O Cangaceiro'' foram em Vargem Grande do Sul
Nicholas Monsarrat

**Nicholas John Turney Monsarrat** FRSL RNVR (22. mart 19108. august 1979) bio je britanski književnik, pomorac i diplomat, najpoznatiji kao autor ratnog romana *[[The Cruel Sea (roman)|The Cruel Sea]]*. Roman se temeljio na njegovim iskustvima kao komandanta britanske korvete u bitci za Atlantik u Drugom svjetskom ratu.

## Bibliografija
* *Think of Tomorrow* (1934)
* *At First Sight* (1935)
* *The Whipping Boy* (1937)
* *This is the Schoolroom* (1939)
* *The Visitor* – play
* *H.M. Corvette* (1942)
* *East Coast Corvette* (1943)
* *Corvette Command* (1944)
* *Three Corvettes* (1945) (zbirka koju čine  *H.M. Corvette*, *East Coast Corvette* i *Corvette Command*)
* *Leave Cancelled* (1945)
* *Three Corvettes* (1945 and 1953)
* *H. M. Frigate* (1946)
* *Depends on What You Mean by Love* (1947)
* *H.M.S. Marlborough Will Enter Harbour* (1947)
* *My Brother Denys* (1948)
* *[[The Cruel Sea (roman)|The Cruel Sea]]* (1951)
* *The Story of Esther Costello* (1952)
* *The Boy's Book of the Sea* – as editor (1954)
* *Canada from Coast to Coast* (1955)
* *Castle Garac* (1955)
* *The Tribe That Lost Its Head* (1956)
* *The Boy's Book of the Commonwealth* – urednik (1957)
* *The Ship That Died of Shame, and Other Stories* (1959) (sadrži *The Ship That Died of Shame*; *Oh To Be In England!*; *The Reconciliation*; *The List*; *The Thousand Islands Snatch*; *Up The Garden Path*; *The Man Who Wanted a Mark IX*; *I Was There*; *The Dinner Party*; *Licensed To Kill*; *Postscript*)
* *The Nylon Pirates* (1960)
* *The White Rajah* (1961)
* *The Time Before This* (1962)
* *To Stratford with Love* (1963)
* *Smith and Jones* (1963)
* *Something to Hide* (1963)
* *A Fair Day's Work* (1964)
* *The Pillow Fight* (1965)
* *Life Is a Four-Letter Word (volume 1): Breaking In* (London, 1966) – autobiografija * *Richer Than All His Tribe* (1968)
* *Life Is a Four-Letter Word (volume 2): Breaking Out* (London, 1970) – autobiografija
* *[[The Kappillan of Malta]]* (1973)
* *Monsarrat at Sea* (1975)
* *The Master Mariner, Book 1: Running Proud* (1978)
* *The Master Mariner, Book 2: Darken Ship* – nedovršeni roman (1981)

## Izvori


## Vanjske veze
* 
* Patrol craft at www.battleships-cruisers.co.uk – See bottom of page for Monsarrat's ships, HMS *Shearwater* and HMS *Guillemot*
* Nicholas Monsarrat at uboat.net
*  Nicholas Monsarrat at unithistories 
* Nicholas Monsarrat at IMDb
Enciklopedija imama Alija

***Enciklopedija imama Alija*** (, *Danešname-je Imam Ali*) je perzijska enciklopedija o Aliju ibn Abi Talibu, prvom od dvanaest imama u šijitskom islamu. Na izradi projekta sudjelovalo je više od 200 iranskih stručnjaka i univerzitetskih profesora na čelu s glavnim urednikom A. A. Rašadom, utjecajnim iranskim teologom, filozofom i ajatolahom. Građa enciklopedije obuhvaća 3000 unosa i podijeljena je u dvanaest tomova s ukupno 6000 stranica. Djelo je prvi put objavljeno 2001. u Teheranu od strane Instituta kulture i islamske misli, a preštampano je 2003. i 2006. kada je publiciran i dodatni uvodni tom s indeksom pojmova. Sredinom juna 2014. najavljeno je štampanje novog izdanja na perzijskom odnosno prijevoda na arapskom jeziku.

## Izdanja

* A. A. Rašad (ur.) i ostali, *Danešname-je Imam Ali* [Enciklopedija imama Alija], 12 tomova i naknadni indeks, Teheran: Sazman-e Intišarat-e Pižuhišgah-e Farhang va Andišah-e Islami [Izdavački zavod instituta kulture i islamske misli], 2001. (preštampano 2003, 2006. i 2014),  (1. izd.),  (2. izd.)
** Tom 1. **حكمت و معرفت** [**Ḥikmat va maʻrifat**] (*Mudrost i znanje*), 472 stranice, 
** Tom 2. **مبدا و معاد** [**Mabdāʼ va maʻād**] (*Porijeklo i ahiret*), 440 stranica, 
** Tom 3. **نبوت و امامت** [**Nubuvvat va imāmat**] (*Poslanstva i imamat*), 432 stranice, 
** Tom 4. **اخلاق و سلوك** [**Akhlāq va sulūk**] (*Etika i ponašanje*), 464 stranice, 
** Tom 5. **حقوق** [**Ḥuqūq**] (*Zakon*), 456 stranica, 
** Tom 6. **سیاست** [**Siyāsat**] (*Politika*), 448 stranica, 
** Tom 7. **اقتصاد** [**Iqtiṣād**] (*Privreda*), 560 stranica, 
** Tom 8. **تاریخ** [**Tārīkh**] (*Historija*), 576 stranica, 
** Tom 9. **تاریخ** [**Tārīkh**] (*Historija*), 544 stranice, 
** Tom 10. **سیره** [**Sīrah**] (*Otac*), 400 stranica, 
** Tom 11. **سیره** [**Sīrah**] (*Otac*), 432 stranice, 
** Tom 12. **مرجع شناسی** [**Marjiʻʹshināsī**] (*Reference*), 534 stranice, 
** Uvodni dodatak: **درآمد** [**Darāmad**] (*Indeks*), 2006, 536 stranica, 

## Povezano
* Islamistika
* Enciklopedija Fatime
* Enciklopedija šijitizma
* Encyclopaedia Islamica

## Reference

## Vanjske veze

*  ''Danešname-je Imam Ali''  na stranicama Izdavačkog zavoda instituta kulture i islamske misli
*  ''Danešname-je Imam Ali''  na stranicama Instituta kulture i islamske misli
Pärnu

**Pärnu** (ruski: *Пярну*, njemački: *Pernau*) je lučki grad od 39,728 stanovnika na zapadu Estonije u istoimenom Okrugu Pärnu u kojem je administrativni centar.

## Geografija

Grad se prostire na ušću rijeke Pärnu u Riški zaljev Baltičkog mora, udaljen 128 km južno od Tallina.

## Historija

Pärnu je prvi put dokumentiran 1251. kao mjesto u kom je svečano otvorena biskupska crkva. Pored te crkve na desnoj obali rijeke izraslo je naselje *Perona* (Stari Pärnu). Livonski red podigao je na lijevoj obali svoje naselje sa zamkom *Uus-Pärnu* (Novi Pärnu).

Negdje između 1263-65 biskupski Pärnu razorili su paganski Litvanci.

Komandant livonskog Teutonskog viteškog reda *Gerhard van Joeck* dodjelio je 1318. - Novoj Pärni (Uus-Pärna) pravo na autonomiju.

Novi Pärnu se tokom 14. vijeka razvio kao jedan od gradova Hanzeatskog saveza, pa je u 16. vijeku postao i administrativni centar.

Nakon propasti Redovničke države Teutonskog viteškog reda 1560.- Pärnom je zavladala 
Kraljevina Poljska.

Za Livonskog rata (1558. -1583) Pärnu je pripao Kraljevini Švedskoj.
Za švedske vlasti je u bivšem zamku Teutonskog reda od 1699. do 1710. djelovao Univerzitet *Academia Gustavo Carolina* (Academia Pernaviensis), današnji Univerzitet u Tartuu.

Nakon Velikog sjevernog rata i potpisivanja Ništatskog mira 1721. grad je kao i čitava Livonija pripao Ruskom Carstvu i bio je dio Livonske gubernije sve do 1817. 
Za ruske vladavine grad se počeo industrijski razvijati. Prvo je od 1803.do 1811. ušće Rijeke Pärnu jaružanjem ponovno učinjeno plovnim. 
Tad su podignuti i prvi gatovi i drveni lukobran Katarina.

Željeznička pruga izgrađena je do grada 1896. u to su vrijeme u Pärnu djelovali konzulati devet država. 
Od 1900. pa do 1915. u gradu je radila tvornica celuloze Waldhof, koja je tad bila najveći takav pogon u Ruskom Carstvu.

Estonski manifest nezavisnosti prvi je put pročitan 23. februara 1918. sa balkona  teatra Endla u Pärnu.

Na samom početku Drugog svjetskog rata 1940. Estoniju (i Pärnu) je kratkotrajno okupirao Sovjetski Savez, a odmah nakon toga do 1944. Treći Reich.

Nakon tog je od 1944.do 1991. egzistirao kao dio Estonske Sovjetske Socijalističke Republike.

## Privreda

Današnji Pärnu je značajna estonska luka i centar lake industrije sa pogonima prehrambene, drvne i kožarske industrije.

Pärnu je i poznato ljetovalište sa plažama duž Baltičkog mora.

## Pobratimski gradovi

Pärnu ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima;

## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome to Pärnu!'' (službene stranice)  
* ''Visit Pärnu''
Enciklopedija Fatime

***Enciklopedija Fatime*** (, *Danešname-je Fatema*) je perzijska enciklopedija o Fatimi, ženi koja kao Muhamedova kćer, Alijeva žena i majka dvoje imama zauzima posebno mjesto u šijitskom islamu. Glavni urednik projekta je ajatolah A. A. Rašad, utjecajni iranski teolog i filozof odnosno predsjednik Instituta kulture i islamske misli, dok je kroz 14 godina izrade bilo angažirano još 40 urednika, 98 stručnjaka, te niz imamitskih klerika. Enciklopedija sadrži 117 unosa i podijeljena je u šest tomova s ukupno 2880 stranica. Prvi tom obrađuje Fatimin život, drugi relevantne informacije iz Kurana i hadisa, treći njene propovijedi, molbe i govore, a u preostala tri toma diskutira se o ženama općenito, njihovom statusu u islamskoj tradiciji, te njihovim obavezama i pravima. Enciklopedijski set svečano je predstavljen u Teheranu krajem aprila 2014. u prisustvu brojnih iranskih ajatolaha.

## Povezano
* Islamistika
* Enciklopedija imama Alija
* Enciklopedija šijitizma
* Encyclopaedia Islamica

## Izvori

## Vanjske veze
*  ''Danešname-je Fatema''  na stranicama Izdavačkog zavoda instituta kulture i islamske misli
*  ''Danešname-je Fatema''  na stranicama Instituta kulture i islamske misli
Stefan Heberling

**Stefan Heberling** (1903-1939) je bio vojvođanski komunista i revolucionar.

Stefan Heberling je rođen 23. avgusta 1903. u Bačkoj Palanci, kao najmlađe, sedmo dete Johanna Heberlinga i Annamarie Kleiner. Poreklom je bio Nemac (vojvođanski folksdojčer). Po zanimanju je bio šofer.

Član KPJ je od 1925. godine. Bio je član partijskog Komiteta za Vojvodinu u Novom Sadu. Iz Jugoslavije je izbegao u Sovjetski Savez. Studirao je na KUNMZ-u Moskvi od 1926. godine. Živeo je pod ruskom imenom Vasilij Pavlovič Suslov. Na KUNMZ-u je postao prijatelj sa Antom Ciligom, koji se u to vreme javno izjasnio kao pristalica Trockog, koji je 1929. proteran iz Sovjetskog Saveza.

Heberling, Ciliga i dva njihova druga, koji su zbog svog stava kvalificirani kao trockisti, bili su isključeni ne samo iz SKP(b) nego i iz KUNMZ-a i poslani na rad u Lenjingrad. Nezadovoljni takvim stanjem, oko 1929. godine su u SSSR-u formirali opozicionu trockističku grupu, u čijem centralnom telu su bili četvorica Jugoslovena i dva Rusa. Grupa je ilegalno distribuirala tekstove Trockog i imala bliske veze sa fabričkim radnicima. Grupa je imala jak uticaj među jugoslovenskom političkom emigracijom. Ovoj grupi je pripadala i Pelagija Belusova, Titova žena.

Svibnja mjeseca 1930. godine GPU je u Lenjingradu i Moskvi uhitio ovu grupu jugoslavenskih komunista zbog veza s trockističkom opozicijom. Stefan Heberling je kao trockista, sa grupom Jugoslovena opozicionara koju su činili dr Ante Ciliga, Stanko Dragić i Mustafa Dedić, bio osuđen na 3 godine robije.

Nakon tri godine zatočeništva, na koliko su bili osuđeni, 1933. godine Heberling i drugovi su štrajkom glađu tražili od sovjetskih vlasti da ih puste da se vrate u Jugoslaviju. Međutim, sovjetski organi ne samo da ih nisu pustili, već su im produžili zatvor za dvije godine, bez nove optužnice niti suđenja (sovjetski zakoni su davali pravo GPU-u da bez suđenja produži rok zatočeništva i progonstva). Nakon ovog štrajka Jugoslovene su razdvojili na razne strane. Stefana Heberlinga su premještali od mjesta do mjesta sve do Urala. Na Ural je deportiran na tri godine. Poslat je u Kurgan, gde je radio kao nastavnik nemačkog jezika u kurganskoj školi br. 14.

Od njihove grupe, jedino je Ciliga uspeo da se izvuče. Po izlasku iz SSSR-a, on je u Francuskoj i Jugoslaviji vodio kampanju za oslobađanje svojih drugova, ali bez uspeha.

Uhapšen je ponovo 10. ožujka 1936. godine, a 21. svibnja iste godine je u Čeljabinsku osuđen na sedam godina robije zbog "antisovjetske agitacije." Veruje se da je Heberling streljan oko 1939. godine.

Rehabilitovan je u Kurganu svibnja 1992. godine.

## Reference

## Povezano
* Ante Ciliga
* Stanko Dragić
* Mustafa Dedić
* Pelagija Belousova
* KPJ tokom Velike čistke
Pärnu (rijeka)

**Pärnu** (estonski: *Pärnu jõgi*) je rijeka koja je svojom dužinom od 144 km, jedna od najvećih rijeka u Estoniji.

## Hidrologija

Pärnu izvire na Visoravni Pandivere iz jezera *Roosna-Alliku* (2,5 hektara) u Okrugu Järva. 
Od tamo teče prema jugozapadu do kanala *Pärnu-Jägala*, kojim se dobar dio voda pretače rijeci Jägali. Nakon tog protiče kroz akumulacijsko jezero Tarbja, zatim teče istočnim rubovima gradova Paide i Türi i nešto dalje kod grada Pärnu ima ušće u Riški zaljev.

Porječje rijeke prostire se na površini od 6920 km² po okruzima; Järva i Pärnu, a prosječni godišnji protok na ušću je 50–65 m³/s.

Utjecaj plime proteže se do ušća pritoke Reiu, pa je na toj dionici od nekih desetak km Pärnu dubok i preko 8 metara, pa mogu ploviti i prekooceanski brodovi.

Hidroenergija rijeke odavno se koristi je za pogon vodenica i pilana i manufaturnu predionicu Sindi, a u novija vremena za proizvodnju električne energije; hidroelektrana Sindi 1904.-63 i hidroelektrana Särevere 1927.-41.
Još početkom 20. vijeka po rijeci su se splavarili  trupci.

## Historija
Za kamenog doba sliv rijeke bio je najgušće naseljen kraj u Estoniji. U donjem toku rijeke su 1904. pronađeni brojni neolitski artefakti.
U srednjem vijeku rijeka se zvala **Emajõgi** ili po njemačkom *Embecke*.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Pärnu jõgi''
Livonski red

**Livonski red** bio je je autonomna livonska grana Teutonskog Reda i član Livonske konfederacije od 1435. do 1561.

Nakon što su poraženi od Žemajta u Bitci kod Saule 1236., ostatci Livonskog bratstva mača stopili su se sa Teutonskim viteškim redom i postali poznati kao vitezi  Livonskog reda 1237. Između 1237. - 1290. Livonski red je osvojio čitavu Kurlandiju , Livoniju i Žemajtiju, ali pokušaji Reda da se upadne  u susjednu Republiku Novgorod bili su  neuspješni i njegova vojska je na kraju  poražena u bitci kod Rakvere (1268). Red je 1346. kupio  Vojvodstvo Estoniju od danskog kralja Valdemara IV. Život unutar teritorija Reda opisan je u *Kronici Balthasara Russowa* (*Balthasar Russow kronika der Provinz Lyfflandt*).

Teutonski viteški red je počeo slabiti nakon poraza u Bitci kod Grunwalda 1410. i sekularizacije svojih pruskih domena od strane Alberta od Brandenburga 1525. , ali se Livonski red uspio održati kao nezavisni viteški red .

Poraz  livonskog reda u bitci kod Swiente (Pabaiskasa) 1. rujna 1435. , koji je koštao života Velikog Majstora i nekoliko visokih vitezova, doveo je Red bliže  njihovim susjedima u Livoniji.Sporazum livonske  konfederacijae (eiine fruntliche eyntracht)   potpisan je 4. prosinca 1435. od strane nadbiskupa u  Rigi, biskupa Kurlandije , Dorpata, Osel-Wieka i Revala, predstavnika Reda  , vazala i zastupnika gradskih vijeća iz Rige, Revala i Dorpata.

Tokom Livonskog rata red je pretrpio odlučujući poraz od vojske ruskog cara 
Ivana Groznog u bitci na Ergeme 1560. Zbog tog je Livonski red zatražio zaštitu od kralja Poljsko-Litvanske Unije i Velikog Litvanskog kneza Sigismunda II Augusta, , koji je intervenirao u sukobu između biskupa Vilima od  Rige i Bratstva godine 1557.

Nakon dolaska u dogovoru sa Sigismundom II i njegovim predstavnicima (naočito sa Mikolajem "Crnim" Radziwillom), zadnji Veliki majstor Gotthard Kettler sekularizirao je Red i obratio ga na  luteranstvo. U južnom dijelu teritorija Reda formirao je Kneževinu Kurlaniju i Semigaliju za svoju familiju. Većina ostalih zemalja zauzeta  od strane Velike Kneževine Litve. Sjeverno od Estonije je uzeto natrag  natrag od Danske i Švedske.

Od 14. do 16. stoljeća, srednji niski njemački kao govorni u gradovima Hanze je bio etablirani na jezik, ali ga je kasnije naslijedio visoki njemački kao službeni jezik  tijekom 16. i 17. stoljeća.

## Meštri Livonskog reda

Livonski Veliki majstor kao i Veliki majstor Teutonskog reda bio je biran od strane svojih kolega vitezova doživotno. Veliki majstor je imao sve prerogative vlasti, a odluke njegovog savjeta koji nije bio obavezan, imale su efekt dekreta. Veliki majstor teutonskih vitezova nije ograničavao lokalnu autonomiju, rijetko je posjećivao Livoniju ili slao ambasadora u vizitu.

## Izvori
The Cruel Sea (film)

***The Cruel Sea*** () je britanski crno-bijeli ratni film snimljen 1953. u režiji Charlesa Frenda. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Nicholasa Montsarrata, koji je, pak, bio inspiriran autorovim iskustvima u bitci za Atlantik. Protagonist, koga tumači Jack Hawkins, je britanski mornarički rezervist koji na početku Drugog svjetskog rata 1939. godine dobiva komandu nad korvetom *HMS Compass Rose* čiji je zadatak štititi teretne konvoje i uništavati njemačke podmornice. Radnja prikazuje kako se tokom godina on i njegova, ispočetka neiskusna posada, suočavaju sa brojnim nedaćama i opasnostima, ali sa vremenom stiče vještine kako bi se uspješno suprotstavili neprijatelju.

Film je nastao u produkciji studija Ealing, koji je, pak, od Kraljevske mornarice uspio ishoditi dvije korvete - *HMS Coreopsis* i *[[HMS Portchester Castle (K362)|HMS Portchester Castle]]* - koje su "glumile" brodove kojima komandira protagonist. Film se snimao u La Mancheu, pri čemu je neuobičajeno mirno vrijeme producentima donijelo niz poteškoća, s obzirom da su tek uz pomoć raznih trikova uspijevali dočarati velike olujne valove Atlantika. Glumac Donald Sinden se, pak, umalo nije utopio prilikom scene koja je snimana u studijskom bazenu.
Usprkos svih tih problema *The Cruel Sea* je postigao izvanredan uspjeh, postavši jedanj od najgledanijih filmova u Britaniji, a i prilikom distribucije u SAD je imao neuobičajeno dobre komercijalne rezultate za jedan britanski film. Mnogi od glumaca su zahvaljujući *The Cruel Sea* postali poznati, pri čemu se ističu Stanley Baker i Denholm Elliott, koji je upravo na snimanju upoznao svoju prvu suprugu Virginiju McKenna.

## Uloge

* Jack Hawkins ... Kapetan korvete (kasnije kapetan fregate) George Ericson RNR
* Donald Sinden ... Poručnik bojnog broda (kasnije kapetan korvete) Keith Lockhart RNVR
* John Stratton ... Poručnik fregate Gordon Ferraby RNVR
* Denholm Elliott ... Poručnik fregate (kasnije poručnik bojnog broda) John Morell RNVR
* John Warner ... Poručnik fregate Baker RNVR
* Stanley Baker ... Poručnik bojnog broda James Bennett RANVR
* Bruce Seton ... Zastavnik Tallow
* Liam Redmond ... Glavni strojar Jim Watts
* Virginia McKenna ... Drugi oficir Julie Hallam WRNS
* Moira Lister ... Elaine Morell
* June Thorburn ... Doris Ferraby
* Megs Jenkins ... Gladys Bell
* Meredith Edwards ... Vezist Wells
* Glyn Houston ... Mornar Phillips
* Alec McCowen ... Mornar Tonbridge

## Reference

## Vanjske veze
* 
* HMCS ''Sackville'' , the only surviving Flower class corvette, located in Halifax, Nova Scotia, Canada
* ''The Cruel Sea'' at BFI Screenonline
*
The Cruel Sea

**The Cruel Sea** (na engleskom: "Okrutno more") može označavati:

*''The Cruel Sea'' (roman), knjiga britanskog pisca Nicholasa Montsarrata iz 1951. godine;
**''The Cruel Sea'' (film), njegova ekranizacija iz 1953. godine; ul. Jack Hawkins
*engleski naziv za ''Okrutno more'' (film, 1972), prvi kuvajtski igrani film 
*''The Cruel Sea'' (pjesma), singlica britanskog benda The Dakotas iz 1963. godine
*The Cruel Sea (bend), australijska rock-grupa iz 1980-ih
*The Cruel Sea, treća epizoda britanske dokumentarne TV-serije *[[Walking with Dinosaurs]]*
Vrata pakla (film)

je japanski historijski film snimljen 1953. u režiji Teinosukea Kinugase. Radnja je smještena u Heianski period, odnosno u godinu 1159. kada u vrijeme Heiji ustanka samuraj čiji lik tumači Kazuo Hasegawa nastoji oženiti dvorsku damu (čiji lik tumači Machiko Kyō) prije nego što otkrije da je već udana. *Vrata pakla* je zahvaljujući tehnici Eastmancolor bio jedan od prvih japanskih filmova u boji, odnosno prvi japanski film u boji distribuiran na međunarodnom tržištu. Tom prilikom je postigao izuzetan uspjeh i osvojio niz prestižnih nagrada koje uključuju kansku Zlatnu palmu i Oscar za najbolji strani film.

## Uloge
* Kazuo Hasegawa – Morito Endo
* Machiko Kyō – Gospa Kesa
* Isao Yamagata – Wataru Watanabe
* Yatarō Kurokawa – Shigemori
* Kōtarō Bandō – Rokuroh
* Jun Tazaki – Kogenta
* Koreya Senda – Gen Kiyomori
* Masao Shimizu – Nobuyori
* Tatsuya Ishiguro – Yachuta
* Kenjirō Uemura – Masanaka
* Gen Shimizu – Saburosuke
* Michiko Araki – Mano
* Yoshie Minami – Tone
* Kikue Mōri – Sawa
* Ryōsuke Kagawa – Yasutada
* Kunitarō Sawamura – Moritada

## Izvori

## Vanjske veze
*
Živko Kustić

**Živko Kustić** (Split, 1930 - Zagreb, 19. srpnja 2014) bio je hrvatski grkokatolički svećenik i novinar, poznat kao dugogodišnji urednik *[[Glas koncila|Glasa koncila]]*, kome je bio na čelu od 1972. do 1991. Kasnijih godina je stekao ugled kao jedan od kolumnista *[[Jutarnji list|Jutarnjeg lista]]*. Također je bio jedan od utemeljitelja Informativne katoličke agencije (IKA) i na njenom čelu od 1993. do 1998.