open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lukovo

**Lukovo** može biti:

Srbija:
* Lukovo (Boljevac), naselje u opštini Boljevac, Zaječarski okrug, Republika Srbija;
* Lukovo (Vranje), naseljeno mesto grada Vranja, Pčinjski okrug, Republika Srbija;
* Lukovo (Kuršumlija), naselje u opštini Kuršumlija, Republika Srbija;
* Lukovo (Raška), naselje u opštini Raška, Republika Srbija;
* Lukovo (Svrljig), naselje u opštini Svrljig, Republika Srbija;

Belorusija:
* Lukovo (Belorusija), naselje u Maloritskom rejonu, Brestska oblast, Belorusija;

Bugarska:
* Lukovo (Bugarska), naselje u opštini Svoge, Sofijska oblast, Bugarska;

Republika Makedonija:
* Lukovo (Kratovo), naselje u opštini Kratovo, Republika Makedonija;
* Lukovo (Struga), naselje u opštini Struga, Republika Makedonija;

Rusija:
* Lukovo jezero – jezero u Noginskom rejonu, Moskovska oblast, Rusija;

Ukrajina:
* Lukovo (Donjeck), naselje u Donjeckoj oblasti, Rusija;
* Lukovo (Zakarpatje), naselje u Zakarpatskoj oblasti, Rusija;

Crna Gora:
* Lukovo (Nikšić), naselje u opštini Nikšić, Republika Crna Gora.
Mijakovce

**Mijakovce** je naselje u Poljanici, grad Vranje u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Od centra Vlasa udaljeno je oko 8&nbsp;km, a pripada Mesnoj zajednici Golemo Selo. Prema popisu iz 2002. bilo je 37 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 73 stanovnika).

## Opis sela
Mijakovce se nalazi na desnoj strani Mijakovačke reke (Berivojštice), između sela Tumba (na severu), Studena (na zapadu) i Kruševa Glava (na jugu) i vrha Lisac (1345 m), jednog od vrhova Kukavice (na istoku). U selo se stiže najlakše iz Golemog Sela, slabijim putem uz Berivojšticu (Mijakovačku reku), a nešto teže preko sela Studena ili planinskim putem iz sela Kruševa Glava.

Nekada je selo bilo zbijenog tipa, smešteno na levoj strani doline Jasiče, na mestu zvanom „Kide orasi“. Sada je razbijenog tipa, bez posebno izraženih mahala, ma da se uslovno mogu izdvojiti Leščanska, Livadska i mahala Rekari. Po predanju, na mestima Lazine, Čukar i Gabar postojala su stara,"latinska“ groblja, a na mestu starog selišta meštani su nalazili ostatke metalnog oruđa i pribora.

Najstarije porodice su: Crcinci (doselili iz Kacapuna), od kojih poreklo vode Ristinci i Šarkovci; Petrovići ili Dupljanci (iz Streška); Jovanovići (iz Desivojca); Lazarevići ili Kaluđerčani (iz Kaluđerca); Doganci (iz Kruševe Glave) i Gmitrovci ili Rdovčani (iz Rdova).

S obzirom da se nalazi ispod visokih vrhova Kukavice, selo ima hladniju klimu u odnosu na druga sela Poljanice i ovde se javljaju prvi jesenji snegovi bar nedelju dana ranije nego u ostala sela. Ima dosta izvora zdrave pijaće vode, od kojih su poznati oni u Livadama, Oskoruši, Ridu, Selištu, Kod vrbe, Jabučini, Malo jasiče, i Kurvarić.

Stanovništvo se bavi ratarstvom, ma da je zemlja slabog kvaliteta. Ima kvalitetnih pašnjaka i livada pa je veoma pogodno za stočarstvo. Oko sela ima dosta hrastove šume, a u manjoj meri bukove, gabrove i jasikove. U novije vreme razvijena je goroseča i proizvodnja drvenog uglja (ćumura).

Seoska slava, krste ili litije je Sv.Lazar.

## Demografija
U naselju Mijakovce živi 37 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 64,4 godina (60,9 kod muškaraca i 67,7 kod žena). U naselju ima 17 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,18.

Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Literatura
* Rista T. Nikolić, Poljanica i Klisura, izdanje 1905. godine, strana 187. (Srpski etnografski zbornik, Beograd, knjiga IV, Srpska kraljevska akademija)

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia) 
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Moštanica (razvrstavanje)

**Moštanica** može biti:

* Manastir Moštanica, manastir Srpske pravoslavne crkve 

ili

* Moštanica (Vranje), naseljeno mjesto grada Vranja, Pčinjski okrug, Republika Srbija
* Moštanica (Petrinja), naselje u gradu Petrinji, Banija
* Velika Moštanica, naselje u opštini Čukarica, grad Beograd, Republika Srbija
* Mala Moštanica, naselje u opštini Obrenovac, grad Beograd, Republika Srbij
* Moštanica (rijeka), rijeka kod manastira Moštanica, u planini Kozari, Republika Srpska
Nesvrta (Vranje)

**Nesvrta** je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu U Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 132 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 216 stanovnika).

## Demografija
U naselju Nesvrta živi 111 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,3 godina (45,5 kod muškaraca i 47,2 kod žena). U naselju ima 52 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,54.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Nesvrta

**Nesvrta** može biti:

* Nesvrta (Leskovac), naseljeno mesto grada Leskovca, Republika Srbija
* Nesvrta (Vranje), naseljeno mesto grada Vranja, Pčinjski okrug,
José Figueres Ferrer

Don **José "Pepe" María Hipólito Figueres Ferrer** (San Ramón, 25. rujna 1906. - San José, 8. lipnja 1990.) je bio kostarikanski veleposjednik i političar, predsjednik Kostarike u čak tri navrata. Tokom svojih mandata, Figueres je ukinuo vojsku, nacionalizirao banke te ženama i crncima dao pravo glasa.

Figueres je školovan na sveučilištima u Kostariki i Meksiku, a jedno je vrijeme studirao i na MIT-ju. Nakon povratka u Kostariku, Figueres se odlučio baviti poljoprivredom te je osnovao plantažu kave i bavio se uzgojem biljaka. Kada je u srpnju 1942. javno kritizirao vladu Rafaela Calderóna, bio je prisiljen dvije godine boraviti u egzilu u Meksiku.

Kada je 1948. godine Calderón izgubio izbore od Otilija Ulatea, Zakonodavna skupština je glasovanjem poništila izbore želeći, dakako, vratiti Calderóna na vlast. Figueres, koji je na svojoj plantaži u blizini Cartaga imao oružja i steljiva, poveo je narodni ustanak protiv Calderóna. Dvomjesečni građanski rat završio je porazom snaga Rafaela Calderóna, unatoč podršci koju su ove dobivale od nikaragvanskog diktatora Anastasija Somoze Garcíje. Na čelo države došla je vojna hunta na čelu s Figueresom, a ubrzo je sazvana i Ustavotvorna skupština koja je donijela novi ustav, kojim se ukida vojska i daje pravo glasa ženama. Godine 1949., Figueres je dobrovoljno predao vlast Ulateu, koji je nastavio s procesom nacionalizacije.

Godine 1953., Figueres je osnovao Stranku nacionalnog oslobođenja i na predsjedničkim izborima iste godine odnio više nego uvjerljivu pobjedu. Obećao je da će država voditi proameričku politiku. Figueres je bio antikomunist i socijaldemokrat, a tokom svog mandata je proveo brojne socijalne i ekonomske reforme. Kada je 1955. godine Nikaragva izvršila invaziju na Kostariku, Figueres je tražio pomoć od Organizacije američkih država. Uz materijalnu pomoć Sjedinjenih Država, Kostarika je uspješno odbila invaziju.

Između 1958. i 1970. godine, dakle između svog drugog i trećeg mandata, Figueres je radio u nekolicini UN-ovih agencija, napisao nekoliko članaka o kostarikanskoj i karipskoj politici te radio kao gostujući profesor na Harvardu i Sveučilištu u New Yorku. U tom se periodu identificirao kao pobornik Johna Kennedyja i žustri protivnik svake diktature, a u Latinskoj Americi je postao simbol "demokratske ljevice". Njegov treći i posljednji mandat na čelu Kostarike bio je kontroverzan jer je 1972. godine u Kostariku pozvao Roberta Vescoa, američkog financijera i bjegunca. Figueres je također bio jedan od prvih latinoameričkih čelnika koji je uspostavio diplomatske odnose sa Sovjetskim Savezom i otvoreno zagovarao povratak Castrove Kube u punopravno članstvo u OAD. Kada je 1974. odstupio, otvoreno je podržavao sandiniste u Nikaragvi.

Umro je 8. lipnja 1990. godine.
Rafael Ángel Calderón Guardia

**Rafael Ángel Calderón Guardia** (San José, 10. ožujka 1900. - San José, 9. lipnja 1970.) je bio kostarikanski političar koji je od 1940. do 1944. godine obnašao dužnost predsjednika Kostarike. Tokom Drugog svjetskog rata, Calderón je 6. prosinca 1941. godine objavilo rat Trećem Reichu. Rat je imao prilično pozitivan utjecaj na kostarikansko gospodarstvo, ali je također poticao rast korupcije.

Ipak, Calderón je u historiji Kostarike znatno važniji zbog događanja tokom 1948. godine. Naime, Calderón se ponovo kandidirao za predsjednika, a protukandidat mu je bio Otilio Ulate. Nakon službenih rezultata, ispostavilo se kako je Ulate pobjednik izbora, što se nije svidjelo tadašnjim vlastima. Zakonodavna skupština je glasovanjem poništila izbore u korist Calderóna, ali je to ubrzo dovelo do građanskog rata u kojemu su državne snage poražene. Nakon poraza, Calderón je s obitelji emigrirao u Meksiko.

Godine 1958., uz pomoć stranih diktatora pokušao se vratiti na vlast u Kostariki, ali kada mu to nije uspjelo, vratio se kao obični građanin. Kasnije je obavljao neke političke funkcije, uključujući i onu veleposlanika u Meksiku od 1966. do 1969. godine. Umro je 9. lipnja 1970. godine.
Laura Chinchilla

**Laura Chinchilla Miranda** (San José, 28. ožujka 1959.) je kostarikanska političarka i bivša predsjednica Kostarike, prva žena koja je obnašala tu dužnost u povijesti Kostarike. Prije nego je postala predsjednica, Chinchilla je služila kao potpredsjednica i ministrica pravosuđa u kabinetu predsjednika Óscara Sáncheza. Pred izbore 2010., bila je glavni kandidat PLN-a te je pobijedila na izborima s 46.76% glasova. Svečano je prisegnula 8. svibnja 2010. godine.
Prva liga Jugoslavije (košarka)

**Prva liga Jugoslavije u košarci** je bila najviša košarkaška liga u SFR Jugoslaviji. Liga je formirana 1945. i odigrano je ukupno 47 sezona pre nego što je rasformirana 1991. usled raspada SFRJ.

Najuspešnija ekipa u ovom periodu je bila Crvena zvezda sa 12 šampionskih titula, sledili su je Olimpija, Zadar i Split (*Jugoplastika)* sa po 6 titula. Crvena zvezda je takođe jedini klub koji je odigrao sve sezone u Prvoj ligi i nikada nije ispadao u niži rang, ne računajući prvu sezonu kad nisu učestvovali klubovi.

## Prvaci

### Uspešnost klubova

## Večna tabela klubova Prve lige Jugoslavije

**Sez.** = Broj sezona u Prvoj ligi; **IG** = Igrao utakmica; **P** = Pobedio; **N** = Nerešeno; **I** = Izgubio; **P+** =Postignutih koševa; **P-** = Primljenih koševa; **KR** = Koš razlika 

*Izvor:* Konačna tabela prvih 47 državnih prvenstava 

## Povezano
* Prva liga SR Jugoslavije u košarci
* Prva liga Hrvatske u košarci
* Prva liga Slovenije u košarci
* Prva liga Makedonije u košarci
* Prva liga Bosne i Hercegovine u košarci
* Košarkaška liga Srbije
* Prva liga Crne Gore u košarci
* Košarkaška reprezentacija Jugoslavije

## Zanimljivosti
Treba spomenuti i reći da je prvu košarkašku loptu u Srbiju donio Amerikanac William A. Wieland ili William A. Wailland.

## Reference i objašnjenja

## Vanjske veze
* Istorijat državnih prvenstava 1945-1991
Prva liga Jugoslavije u košarci 1991/1992.

**Prvenstvo Jugoslavije u košarci 1991/1992.** je bilo poslednje prvenstvo SFRJ u košarci. Titulu je osvojio KK Partizan. Zbog raspada SFRJ u njemu nisu učestvovali klubovi iz Slovenije i Hrvatske.

## Učesnici prvenstva

### Tabela

***Legenda:***
 

### Plej-of
# **Partizan** - Crvena zvezda 104:81
# **Partizan** - Crvena zvezda 92:81
# Crvena zvezda - **Partizan** 75:92

## Sastav prvaka
:4 Aleksandar Đorđević
:5 Predrag Danilović
:6 Nikola Lončar
:7 Igor Perović
:8 Zoran Stevanović
:9 Igor Mihajlovski
:10 Dragiša Šarić
:11 Željko Rebrača
:12 Mlađan Šilobad
:13 Slaviša Koprivica
:14 Vladimir Dragutinović
:15 Ivo Nakić
:trener Željko Obradović

## Vanjske veze
*
Óscar Arias

**Óscar Arias Sánchez** (Heredia, 13. rujna 1940.) je kostarikanski političar koji je u dva navrata obnašao dužnost predsjednika Kostarike. Arias je uložio velike napore u izradi mirovnog plana za Centralnu Ameriku, koja je tada bila prepuna građanskih ratova, zbog čega je nagrađen Nobelovom nagradom za mir 1987. godine. 

Óscar Arias Sánchez je rođen 1940. godine u jednoj od najbogatijih obitelji u Kostariki. Nakon studija Sjedinjenim Državama, studirao je pravo i ekonomiju na Sveučilištu u Kostariki, a u Essexu je doktorirao političke znanosti na temu "Tko vlada Kostarikom?". Kao student, aktivno je sudjelovao u radu PLN-a, a tokom 1970-ih godina je obavljao ministarske i parlamentarne dužnosti, surađujući i s predsjednikom Joséom Figueresom Ferrerom. Godine 1975. postao je međunarodni, a 1979. i glavni tajnik stranke. 

Iako je 1978. godine izabran u Zakonodavnu skupštinu, Arias se ubrzo odrekao svog mjesta kako bi pomogao u kampanju stranačkog kolege Luisa Alberta Mongea, koji je 1982. godine izabran za predsjednika. Godine 1985., sam Arias je predložan za kandidata, a 1986. godine je, s 52.3% glasova, i izabran za predsjednika. 

Kao predsjednik, Arias se primarno morao nositi visokim vanjskim dugom i drugim ekonomskim problemima Kostarike, ali njegov glavni interes u tom periodu bila je izrada mirovnog plana za Centralnu Ameriku koja je patila pod teretom brojnih građanskih ratova. Za predsjednika je prisegno usred kontraškog rata u Nikaragvi. Naime, kontraši su, potpomognuti Sjedinjenim Državama, a primarno iz Hondurasa, pokušali svrgnuti sandinističku vlast u Nikaragvi. Iako je sam Arias bio otvoreno kritičan prema sandinistima, pružio im je podršku u ovom sukobu tako što je odbio dozvoliti kontrašima da operiraju i iz Kostarike, unatoč velikom pritisku Sjedinjenih Država. 

U veljači 1987. Arias je predložio opći mirovni plan za Centralnu Ameriku koji bi odredio datum potpunog prekida svih sukoba u centralnoameričkim državama, osigurao pomilovanje svih političkih zatvorenika i održavanje demokratskih izbora u tim zemljama. Dana 7. kolovoza 1987., vođe Salvadora, Nikaragve, Gvatemale i Hondurasa potpisali su Mirovni sporazum iz Esquipulasa. Ipak, iako je plan potpisan, on nikada nije potpuno sproveden, djelomično i zbog protivljenja Sjedinjenih Država. U listopadu 1987., Arias je nagrađen Nobelovom nagradom za mir zbog svojih mirotvornih napora u Centralnoj Americi. 

Iako su brojni njegovi nasljednici optuživani za korupciju, Arias iza sebe nije ostavio nikakve afere te je 2006. godine ponovo izabran za predsjednika. Njegov drugi mandat bio je obilježen neuspjelim pokušajem medijacije krize u Hondurasu, ali njegov plan o demilitarizaciji Centralne Amerike nije uspio. Godine 2010., na mjestu predsjednika naslijedila ga je Laura Chinchilla.
Nadžafabad

**Nadžafabad** (perz. نجف‌آباد) jje grad u Isfahanskoj pokrajini u centralnom Iranu. Geografski je smješten na ravničarskom području na nadmorskoj visini od 1636 m južno od padina planine Kuh-e Sadži (2163 m), oko 20&nbsp;km zapadno od Isfahana. Ekonomija grada zbog pogodnih poljoprivrednih uvjeta tradicionalno se temelji na proizvodnji voća (šipak i badem), dok u novije vrijeme grad poprima status isfahanskog satelitskog naselja u kojem cvatu razne grane industrije. Nadžafabad predstavlja bitno prometno čvorište: zapadnim dijelom grada prolazi autocesta 7 koja ga povezuje s Natanzom, Kašanom, Komom i Teheranom na sjeveru odnosno Zarinšaherom na jugu, te državna cesta 62 koja ga spaja s Isfahanom na istoku odnosno Aligudarzom i Dorudom na zapadu. Sjeveroistočno od grada nalazi se veliki kompleks Islamskog slobodnog univerziteta. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Nadžafabadu je živjelo 208.647 ljudi.

## Veze
* Isfahanska pokrajina

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Nadžafabada
;Ostali projekti
Ekseligmos

**Ekseligmos** ili **Egzeligmos** ( – *exeligmos*, "okret točka/kotača") je period od 54 godine i 33 dana (tj. oko 19.756 dana) koji se može koristiti u predviđanju uzastopnih pomračenja Sunca i Meseca sa sličnim svojstvima i lokacijom. Kod pomračenja Sunca, svakog ekseligmosa će se pomračenje sličnih karakteristika ponoviti nedaleko od prethodne lokacije pomračenja. Kod pomračenja Meseca, isti deo Zemlje će videti pomračenje vrlo slično onom koje se dogodilo ekseligmos ranije (v. glavni tekst za primere). Ovaj ciklus pomračenja iznosi tri sarosa, s tom razlikom što ekseligmos ima skoro ceo broj dana pa će sledeće pomračenje biti vidljivo na sličnoj lokaciji i vremenu kao i ekseligmos ranije - kod sarosa pomračenje je osam sati kasnije i oko 120° zapadnije nego prethodno.

## Detalji
Ekseligmos je Grcima bio poznat bar od 100. pne., jer je Antikiterski mehanizam imao sklop za njegovo izračunavanje. 
Ekseligmos obuhvata 669 sinodičkih meseci (ciklus mesečevih mena), odn. 726 drakonskih meseci (čvorova na Mesečevoj putanji) i skoro tačno 717 anomalističkih meseci (ekstremnih tačaka na elipsi putanje). Prva dva faktora čine da je ovo dugoročna serija pomračenja, a zadnji da će svako pomračenje u ekseligmosu biti slično. Skoro ceo broj anomalističkih meseci osigurava da će prividni prečnik Meseca biti skoro isti sa svakim sledećim pomračenjem.

Pošto je ciklus preko mesec dana duži od celog broja godina, putanja pomračenja je udaljena, grub rečeno, 1000&nbsp;km od prethodnog. Pošto se za mesec dana i prividni prečnik Sunca značajno menja to utiče na dužinu i širinu Sunčevog pomračenja.

### Primer solarnog ekseligmosa
Evo poređenja dva totalna pomračenja Sunca razdvojena jedan ekseligmos:

### Primer lunarnog ekseligmosa
Evo poređenja dva totalna lunarna pomračenja razdvojena za jedan ekseligmos:


## Povezano
* Pomračenje Sunca
* Ciklus pomračenja
* Saroski ciklus
* Ciklus punog Meseca

## Reference
Torbat-e Hejdarije

**Torbat-e Hejdarije** (perz. تربت حیدریه) je grad u pokrajini Razavi Horasan na sjeveroistoku Irana. Geografski je smješten podno sjeveroistočnih padina planine Kuh-e Torbat (1730 m), oko 110 km južno od Mašhada, 130&nbsp;km zapadno od Torbat-e Džama, te 70 km istočno od Kašmara. Grad je cestom 95 povezan s Mašhadom na sjeveru odnosno Birdžandom, Zahedanom i obalnim Čabaharom na jugu, cestom 36 s Tajbadom na istoku odnosno Kašmarom i Bardaskanom na zapadu, a lokalna cesta spaja ga i s Rašthvarom, Salamijem i Hvafom na jugoistoku. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Torbat-e Hejdariji je živjelo 121.300 ljudi.

## Veze
* Razavi Horasan

## Reference

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Marand

**Marand** (perz. مرند) je grad u pokrajini Istočni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten zapadno od planine Kuh-e Jeh-Jondže (1490 m) na nadmorskoj visini od 1344 m, oko 60 km sjeverozapadno od pokrajinskog sjedišta Tabriza. Marand je križište triju prometnica: cesta 21 povezuje ga s Džolfom na sjeveru i Tabrizom na jugoistoku, cesta 21 također s Tabrizom kao i Makuom i Bazarganom na sjeverozapadu, a lokalna cesta i s ruralnim naseljima na istoku. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Marandu je živjelo 114.841 ljudi.

## Veze
* Istočni Azarbajdžan

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Maranda
;Ostali projekti
Arhangeljsk

**Arhangelsk** (ruski: *Архангельск*) je administrativni centar istoimene ruske oblasti Arhangelsk u Sjeverozapadnom federalnom okrugu od 349 772 stanovnika.
## Geografija
*Arhangelsk* leži uz obale rijeke Sjeverna Dvina, 50 km od njenog ušća u Bijelo more. Zajedno sa predgrađima Solombala i Ekonomija rastegao se dobrih 17 km uz rijeku.
## Historija
*Arhangelsk* je osnovan 1584. kao utvrđeni manastir - Arhanđel Mihailo, oko kog je izraslo trgovište sa llukom. To je postao bio prvi ruski punkt , preko kog se odvijala trgovina sa Engleskom a kasnije i sa ostalim državama. *Arhangelsk* je svoj zenit dostigao u 17. vijeku kad je bio najveća ruska luka. Njegova stagnacija počela je - 1703. kad je car Petar Veliki osnovao Sankt Peterburg i uveo zelenaške carine koje su trebale uništiti konkurenciju njegovog favoriziranig grada. Grad se počeo oporavljati od kraja 19. vijeka, kad je do njega stigla željeznička pruga iz Moskve - 1918.

Za Ruskog građanskog rata *Arhangelsk* je bio polazišna točka britanskog ekspedicionog korpusa, koji se borio protiv Bolješevika - 1918.

Za vrijeme Dugog svetskog rata *Arhangelsk* je uz Murmansk bio luka preko koje je dopremljeno najviše ratnog materijala anglo-američkim konvojima preko arktičkog oceana kao pomoć Sovjetskom Savezu.
## Znamenitosti, kultura i obrazovanje
Najveće znamenitosti Arhangelska su barokni *Gostinjski dvor* (Гостиный двор) - kog su izgradili holandski i njemački graditelji između 1668.-1684. za smještaj brojnih trgovaca i njihove robe i *[[fortifikacija|Tvrđavu]] Nova Dvina* (1701.-1705.).

Od visokoškolskih ustanova *Arhangelsk* ima Pomorski i Tehnički univerzitet]], Pedagoški fakultet te dva institut]]a, za epidemologiju i šumarstvo. Od kulturnih institucija ima; filharmoniju, Teatar Lomonosov (on je ponos grada jer je rođen nedaleko) i nekoliko muzeja.
## Privreda
Danas je *Arhangelsk* luka iz koje se izvozi najviše drvenih trupaca iz Rusije. Grad općenito ima snažnu drvnu industriju; tvornice celuloze i papira. Pored tog grad ima i veliko brodogradilište, a usto je i velika ribarska luka. 
## Gradovi prijatelji
 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Arhangelsk'' na portalu Encyclopædia Britannica
Mijandoab

**Mijandoab** (perz. میاندوآب, ili Mijandoap) je grad u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten u delti rijeke Zarine-Rud na nadmorskoj visini od 1305 m, oko 50 km jugoistočno od Urmijskog jezera. Od pokrajinskog sjedišta Urmije udaljen je približno 110 km prema jugoistoku, od Bonaba 40&nbsp;km prema jugu, te od Mahabada 40 km prema sjeveroistoku. U 20. vijeku Mijandoab je dobio veliku šećeranu i brzo je industrijaliziran. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Mijandoabu je živjelo 114.153 ljudi.

## Veze
* Zapadni Azarbajdžan

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Mijandoaba 
;Ostali projekti
Prva liga Jugoslavije u košarci 1990/1991.

**Prva liga Jugoslavije u košarci 1990/91.** je bilo poslednje prvenstvo SFRJ u košarci u kojem su učestvovali klubovi iz Slovenije i Hrvatske. Titulu je osvojio POP 84.

## Učesnici prvenstva

### Tabela

***Legenda:***
 

### Plej-of
# **POP 84** - Partizan 85:74
# Partizan - **POP 84** 91:95
# Partizan - **POP 84** 64:86

## Sastav prvaka
:4 Zoran Sretenović
:5 Velimir Perasović
:6 Luka Pavićević
:7 Toni Kukoč
:8 Edi Vulić
:9 Teo Čizmić
:10 Petar Naumovski
:11 Žan Tabak
:12 Velibor Radović
:13 Zoran Savić
:14 Paško Tomić
:15 Aramis Naglić
:trener Željko Pavličević

## Vanjske veze
*
Šahinšaher

**Šahinšaher** (perz. شاهین‌شهر) je grad u Isfahanskoj pokrajini u centralnom Iranu. Nalazi se oko 20 km sjeverozapadno od Isfahana odnosno 15 km sjeverno od Homeinišahera. Planirani grad građen je 1980-ih tj. tokom iransko-iračkog rata s ciljem udomljavanja huzestanskih izbjeglica. Kroz Šahinšaher prolaze dvije velike prometnice: autocesta 9 koja ga spaja s Isfahanom, te cesta 65 koja ga također povezuje s Isfahanom kao i Delidžanom, Savom i Teheranom na sjeveru. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Šahinšaheru je živjelo 127.412 ljudi.

## Veze
* Isfahanska pokrajina

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Šahinšahera 
;Ostali projekti
Mahabad

**Mahabad** (perz. مهاباد) je grad u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten u uskoj dolini na nadmorskoj visini od 1304 m, oko 50 km južno od Urmijskog jezera. Od pokrajinskog sjedišta Urmije udaljen je približno 110 km prema jugoistoku, od Mijandoaba 40&nbsp;km prema jugozapadu, te od Bukana 50 km prema sjeverozapadu. Zapadno od grada izgrađena je Mahabadska brana. Kroz Mahabad prolazi cesta 11 koja ga spaja sa Sardaštom i Baneom na jugu odnosno Urmijom, Salmasom i Hojom na sjeveru, te cesta 26 s Mijandoabom na sjeveroistoku odnosno Gerd-Kašanom i Piranšaherom na zapadu. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Mahabadu je živjelo 135.780 ljudi.

## Povezano
* Zapadni Azarbajdžan

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Mahabada 
;Ostali projekti
Portland, Maine

**Portland** je najveći grad u američkoj saveznoj državi Maine, na sjeveroistoku Sjedinjenih Američkih Država od 66 194 stanovnika u užem centru grada.

Ali metroplitanski Portland je puno veći, u njemu su gradovi; South Portland, Westbrook, Falmouth, Cape Elizabeth, Cumberland, Freeport, Gorham, Scarborough, Windham, Yarmouth i Old Orchard Beach, sa sveukupno 514 098 stanovnika. Grad je i administrativni centar Okruga Cumberland.
## Geografija
*Portland* leži na dva brdovita poluotoka u Zaljevu Casco dijelu Atlanskog oceana.
## Historija
Historija *Portlanda* seže do 1633. kad su ga naselili engleski kolonisti Richard Tucker i George Cleevet. Tokom svojih prvih godina naselje je bilo poznato pod imenima; Machigonne, Indigreat, Elbow, The Neck, Casco i Falmouth. Indijanci su ga napali 1676. i ponovno 1690. taj put zajedno sa Francuzima. Britanci su ga kao tadašnji - *Falmouth*, bombardirali i spalili - 1775.

Nakon tog je obnovljen, pa je 1786. dobio status grada i to sa novim imenom - *Portland*, koji je dobio po engleskom otoku Portland. Kad je Maine - 1820. postao američka savezna država, Portland je bio glavni grad i to je bio sve do 1831. kad je dovršena palača parlament u Augusti. Požar koji je buknuo za proslave Dana nezavisnosti uništio je velik dio grada u 1866. Nakon tog je grad rekonstruiran, i nastavio je dalje rasti kao centar ribarstva, brodogradnje,trgovine i industrije.

Za Prvog i Drugog svjetskog rata brodogradilište u Portlandu, izgradilo je puno brodova za Američku ratnu mornaricu.
## Znamenitosti, kultura i obrazovanje
Najveće znamenitosti *Portlanda* su rodna kuća pjesnika Henrya Wadswortha Longfellowa iz 1785. Kuća Tate iz 1755. i svjetionik iz 1791.
Grad ima simfonijski orkestar i muzej umjetnosti. 
Od visokoškolskih ustanova u gradu djeluje od 1831. - Westbrook koledž u sklopu Univerziteta Nove Engleske i Univerzitet Južnog Maina.

U okolici se nalaze dva parka prirode Two Lights i Crescent Beach.
## Privreda
Danas je *Portland* jedna od najvažnijih luka za uvoz nafte, iz nje vodi naftovod za Montreal. Pored tog grad ima snažnu industriju koja proizvodi poluvodiče prehrambene proizvode i nehrđajući čelik uz tradicionalnu brodogradnju i ribarstvo.
U *[[Metropola|metroplitanskom]] Portlandu* proizvodi se celuloza, papir, obuća, elektroničke i plastične komponente, razni proizvodi od drva i električni uređaji.

## Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 25.002, što je 1.678 (7,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.

## Gradovi prijatelji

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Portland'' na portalu Encyclopædia Britannica
Ivan Maksimović

**Ivan "Ivica" Maksimović**  bio je srpski rok, folk i pop gitarista. On je takođe bio kompozitor, aranžer tekstopisac i glumac. Svirao je u jugoslovenskom hard rok bendu "Metro", pop-folk bendu "Ljute papričice" i do svoje smrti bio je član The No Smoking Orchestra Emira Kusturice.

## Biografija

Ivan "Ivica" Maksimović je rođen 12. avgusta 1962, u Jagodini. Ivan je počeo da svira gitaru 1971, inspirisan muzikom Dip Parpla i Led Zepelina. Počeci njegovog stvaralačkog rada vezuju se za rad benda "Metro". Kasnije je svirao sa dosta muzičara, od najmanjih do najvećih klubova, salama i stadionima. Kao studijski muzičar snimio je veliki broj ploča, kaseta i CD-a.

Ivica takođe svira i druge žičane instrumente, kao što su: buzuki, baglama, saz i oud.

Od 2003. sreo se sa svetski poznatim filmskim režiserom, gitaristom i kompozitorom Emirom Kusturicom i počeo da svira sa njim u bendu Emir Kusturica &TNSO

## Reference

## Vanjske veze
* last.fm
* youtube.com
Bukan

**Bukan** (perz. بۆکان) je grad u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten u dolini rijeke Simine-Rud između planina Kuh-e Šah-Rešal (1418 m) i Kuh-e Nal-Šekan (1582 m), oko 150 km jugoistočno od pokrajinskog sjedišta Urmije, 50&nbsp;km južno od Mijandoaba, 50 km jugoistočno od Mahabada, te 30&nbsp;km sjeverno od Sakeza. Bukan se u historiji ne spominje prije kadžarskog perioda. Gradu gravitira niz manjih naselja čija se ekonomija temelji na stočarstvu i ratarstvu odnosno uzgoju pšenice, ječma, drugih žitarica, šećerne repe, duhana i ljetnih usjeva. Državna cesta 21 povezuje grad s Mijandoabom, Bonabom i Tabrizom na sjeveru odnosno Sakezom, Sanandadžom i Kermanšahom na jugu, a lokalne ceste povezuju ga i s Mahabadom na sjeverozapadu odnosno ruralnim naseljima na jugozapadu i istoku. Većina gradskog stanovništva su Kurdi, a ranije u 20. vijeku postojala je i manja jevrejska zajednica od 70 porodica. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Bukanu je živjelo 150.703 ljudi.

## Veze
* Zapadni Azarbajdžan

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Bukana 
;Ostali projekti
Malajer

**Malajer** (perz. ملایر) je grad u Hamadanskoj pokrajini na zapadu Irana. Geografski je smješten u dolini rijeke Gamasijab odnosno podno jugozapadnih padina planine Kuh-e Garm (2245 m), na nadmorskoj visini od 1729 m. Nalazi se 60 km jugoistočno od pokrajinskog sjedišta Hamadana, 40&nbsp;km istočno od Nahavanda, te 40 km sjeverno od Borudžerda. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Malajeru je živjelo 156.289 ljudi.

## Galerija


Datoteka:ملایر.میدان امام (ره)2.jpg|Imamov trg u Malajeru
Datoteka:Malayer Museum.jpg|Muzej
Datoteka:Abdoli.jpg|Nušijan-Tape kod Malajera
Datoteka:Malayer3.jpg|Park Kosar
Datoteka:ملایر پارک.jpg|Park Sejfije



## Povezano
* Hamadanska pokrajina

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Malajera
;Ostali projekti
Kaemšaher

**Kaemšaher** (perz. قائم‌شهر) je grad u pokrajini Mazandaran na sjeveru Irana. Geografski je smješten na ravni između Alborza i Kaspijskog mora, uz desnu obalu Talar-Ruda na nadmorskoj visini od 50 m. Nalazi se 20 km jugozapadno od pokrajinskog sjedišta Sarija, 15&nbsp;km jugoistočno od Babola, te 30 km južno od kaspijske obale. Državna cesta 22 povezuje ga sa svim većim mazandaranskim gradovima, a cestom 79 povezan je i s Teheranom na jugozapadu. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Kaemšaheru je živjelo 174.768 ljudi.

## Veze
* Mazandaran

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Kaemšahera
;Ostali projekti
Sakez

**Sakez** (perz. سقز) je grad u Kurdistanskoj pokrajini na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten u dolini rijeke Sakez-Rud odnosno padinama planina Kale-Gah (1852 m), Almatu (1962 m) i Hange-Žal (2017 m). Od pokrajinskog sjedišta Sanandadža udaljen je oko 115 km prema sjeverozapadu, od Marivana 75&nbsp;km prema sjeveru, te od Banea 40&nbsp;km prema sjeveroistoku. Kroz Sakez prolazi državna cesta 21 koja ga povezuje s Tabrizom na sjeveru odnosno Kermanšahom na jugu, cesta 15 s Marivanom, a lokalne ceste spajaju ga s Baneom i ruralnim naseljima na sjeveroistoku. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Sakezu je živjelo 133.331 ljudi.

## Veze
* Kurdistanska pokrajina

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Sakeza 
;Ostali projekti
Hoj

**Hoj** (perz. خوی) je grad u pokrajini Zapadni Azarbajdžan na sjeverozapadu Irana. Geografski je smješten u prostranoj dolini koja se pruža 30-ak km, približno 35&nbsp;km sjeverno od Urmijskog jezera. Nalazi se oko 100 km sjeverno od pokrajinskog sjedišta Urmije, 130&nbsp;km sjeverozapadno od Tabriza, 70 km zapadno od Maranda, 40&nbsp;km sjeveroistočno od Salmasa. Južno od grada nalazi se Aerodrom Hoj koji se koristi za domaće letove. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Hoju je živjelo 181.465 ljudi.

## Veze
* Zapadni Azarbajdžan

## Reference

## Vanjske veze
*  Službene stranice grada Hoja 
*  Informativna stranica o Hoju 
;Ostali projekti
Ostra Glava

**Ostra Glava** ili Oštra Glava je naselje u Poljanici, grad Vranje u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 72 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 84 stanovnika).

## Opis sela
Ostra glava nalazi se u severozapadnom delu Poljanice, na levoj strani Veternice, između sela: Studena na istoku, Mijovce i Dupeljevo na severu, Ravni Del na zapadu i Golemo Selo na jugu. Razmešteno je na kosi zvanoj Ostroglavski rid koja je između Ostroglavske reke i Ostroglavskog potoka. Od centra Vlasa udaljena je oko 7&nbsp;km.

Selo je nekada smatrano za mahalu Golemog Sela. Razbijenog je tipa, podeljeno u dve mahale: Ostru Glavu i Sinorski Deja.

U Ostru Glavu se najlakše stiže iz Golemog Sela, putem kroz mahalu Grnčarica i pored Ostroglavskog manastira. Nešto je teži prilaz sa severa iz Melova i Gaginca ili sa zapada preko Kopiljaka, slabijim seoskim putevima.

Postoje tragovi srpskog sela i starog groblja iz vremena pre naseljavanja Arnauta. Ti Srbi su osnovali selo i dali mu ime Ostra Glava. Po dolasku Arnauta, Srbi su izbegli niz Veternicu u unutrašnjost sadašnje Srbije. Ostru Glavu, kao arnautsko selo,1861. godine pominje austrougarski putopisac Han (Johann Georg von Hahn). Posle oslobođena 1878. godine, Ostru Glavu su ponovo naselili Srbi, iz Golemog Sela i iz Pčinje.

Zemlja u selu je lošeg kvaliteta i teška za obradu, ali su se stanovnici ipak bavili poljoprivredom, sa težištem na stočarstvo i ratarstvo. Bogato je bukovom, hrastovom i jasikovom šumom pa se u novije vreme razvila goroseča i izrada ćumura.

Ispod Ivanove čuke, između Manastirske i Ostroglavske reke, na mestu zvanom Manastir postojala je razvalina stare crkve, gde je podignuta nova obična crkvica posvećena Rođenju Presvete Bogorodice.

Seoska slava (krste, litije) je 28. avgusta, na Veliku Gospojinu.

## Demografija
U naselju Ostra Glava živi 62 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,7 godina (41,3 kod muškaraca i 48,7 kod žena). U naselju ima 22 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,27.

Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* Rista T. Nikolić, Poljanica i Klisura, izdanje 1905. godine, strana 151. (Srpski etnografski zbornik, Beograd, knjiga IV, Srpska kraljevska akademija).

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia) 
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Pavlovac (Vranje)

**Pavlovac** je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 878 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 890 stanovnika).

## Demografija
U naselju Pavlovac živi 608 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 33,1 godina (32,1 kod muškaraca i 34,3 kod žena). U naselju ima 218 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,03.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno.

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Pavlovac

**Pavlovac** može biti:
Naselja:
* Pavlovac (Topola), naselje u opštini Topola, Republika Srbija
* Pavlovac (Vranje), naseljeno mesto grada Vranja, Pčinjski okrug, Republika Srbija
* Pavlovac (Pale), naselje u opštini Pale, Republika Srpska, BiH
* Pavlovac (Banja Luka), naselje na području grada Banja Luka, Republika Srpska, BiH
* Pavlovac (Istočno Sarajevo), gradsko naselje u opštini Istočna Ilidža, Istočno Sarajevo, Republika Srpska, BiH
* Pavlovac (Veliki Grđevac), naselje u opštini Veliki Grđevac, Republika Hrvatska
* Pavlovac (Slunj), naselje u gradu Slunju, Kordun, Republika Hrvatska
* Pavlovac Vrebački, naselje u gradu Gospiću, Lika, Republika Hrvatska 

ili:

* Manastir Pavlovac, manastir Srpske pravoslavne crkve na planini Kosmaj, u Šumadijskoj eparhiji
* Pavlovac (tvrđava), srednjovjekovni grad i tvrđava u opštini Pale, Republika Srpska, BiH
* pavlovac (biljka), biljka pavlovac
Rataje

**Rataje** može označavati sljedeće toponime:

## Češka
* Rataje (okres Tábor) – općina u&nbsp;kotaru Tábor
* Rataje (okres Benešov) – općina u&nbsp;kotaru Benešov
* Rataje (okres Kroměříž) – općina u&nbsp;kotaru Kroměříž
* Rataje nad Sázavou – općina u kotaru Kutná Hora
* Rataje (Těšetice), dio općine Těšetice u kotaru Olomouc

## Poljska

8 sela:
* Rataje (Donjošlesko vojvodstvo)
* Rataje (Mazovsko vojvodstvo)
* Rataje (Svetokriško vojvodstvo)
* Rataje (powiat chodzieski) u Velikopoljskom vojvodstvu
* Rataje (powiat grodziski) u Velikopoljskom vojvodstvu
* Rataje (powiat pilski) u Velikopoljskom vojvodstvu
* Rataje (powiat wrzesiński) u Velikopoljskom vojvodstvu
* Rataje (Zapadnopomeransko vojvodstvo)

posebno naselje:

* Rataje (Poznań) dio grada Poznańa

## Srbija

* Rataje (Vranje), naselje u sastavu Grada Vranje u Pčinjskom okrugu
John Pemberton

**John Stith Pemberton** (8. srpnja 1831. &ndash; 16. kolovoza 1888.) bio je Konfederacijski veteran i američki ljekarnik, a možda je najpoznatiji po izumu napitka kasnije nazvanog Coca-Cola, koji se za njegovog životnog vijeka koristio samo u medicinske svrhe.

## Izum Coca-Cole

Pri kraju američkog građanskog rata u travnju 1865.g. Pemberton je ranjen u bitci kod Columbusa, Georgia, te je kao i većina ranjenih veterana toga doba postao ovisnik o morfiju. Nakon rata, svjestan svog problema i u želji da pronađe adekvatan lijek, postao je farmaceut i počeo eksperimentirati sa listovima biljke koja potječe sa sjeverozapada Južne Amerike po imenu coca.

Po uzoru na svog prethodnika francuskog kemičara Angela Marianija koji je nešto ranije sa sličnim sastojcima patentirao Vin Mariani, Pemberton je kombinirajući cocu sa kokainom (coca vino) i još nekim aromatskim biljkama (kola orah) stvorio piće koje je nazvao "French Wine Coca".

U američkoj javnosti krajem 19.st. pojavila se ozbiljna zabrinutost o rastućoj ovisnosti, depresiji i alkoholizmu među veteranima obiju strana, što je 1885.g. u Atlanti rezultiralo donošenjem 'Zakona o trijeznosti'. Pemberton je tada proizveo formulu za bezalkoholnu inačicu svog "French Wine"-a.

Iduće godine Pembertonov mladi tajnik i knjigovođa Frank Mason Robinson dao je formuli ime Coca-Cola, napisao Spencerovim rukopisom čuveni colin logotip (isti Spencerov rukopis iskorišten je kasnije za Ford), a osmislio je i prve reklamne kampanje za novi osvježavajući napitak u kojima ga se predstavlja kao 'vrijedno sredstvo za jačanje' koje ujedno liječi glavobolju, oslobađa od iscrpljenosti i smiruje živce, te kao lijek protiv ovisnosti o morfiju i opijumu.

Originalna Pembertonova formula je ostala tajna, a jedna prosječna 'čaša' "*navodno*" je sadržavala 8,46&nbsp;mg kokaina, dok prosječna 'doza' ulične droge varira od 15 do 35&nbsp;mg. Međutim, efekti lišća koke znatno su umanjeni prisustvom kofeina iz drugih biljaka.
Roždace

**Roždace** je naselje u Poljanici, grad Vranje u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Pripada Mesnoj zajednici Vlase, a od ovog sela udaljeno je oko 2&nbsp;km. Prema popisu iz 2002. bilo je 47 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 56 stanovnika).

## Istorija i opis sela
Roždace je razmešteno u izvorišnom delu Roždačke reke, oko njene pritočice Mala reka i doline Račevac, na mestima zvanim Spanički kamen, Ravne bare, Balinovo kućište, Katerski rid i proteže se sve do Orlove čuke (1274 m) i Zdravčeg kamena. U selo se stiže iz Vlasa solidnim putem uz Roždačku reku. Iz drugih, okolnih, sela pristup je znatno teži zbog visova koji dominiraju okolinom sela.

Najpoznatiji izvori vode su Lepa voda, Zeleniče, Vrčva, Čorin kladanac, Lazarov kladanac, Pašinica i Blagune.

Na istoku je selo Stance, na severu Vlase i Dragobužde, na zapadu deo Trstene , visovi Crni kamen i Orlova čuka a na jugu deo Stanca i Dobrejanca.

Selo je razbijenog tipa, od mahala mogu se izdvojiti Čorbadžici, Savinci i Račevac. Do 1878. godine ovo je selo sa obližnjim Stancem činilo jedno selo: Stance je bilo Donja, a Roždace Gornja mahala.

Roždace spada u najnovija sela Poljanice. Prema zapisu R. T. Nikolića, zaselio ga je Gruja Duruk, koji se doselio iz Masurice. Bio je hajduk. Doselio se prvo u Gradnju, gde se i oženio. Roždace je onda imalo gospodara Turčina, od koga je Gruja Duruk kupio celo selo (zemlju) za 60 groša i tamo se preselio, negde oko 1780. godine. Od njega vode poreklo svi stanovnici sela Roždaca, po čemu je i dobilo ime (roždaci = rođaci). Samo je nekoliko njih privedeno, posinjeno i prizećeno. U početku su živeli u velikoj zadruzi koja je bila poznata u celoj Poljanici, a zvali su se Duruci. Od njih su nastale porodice Stošići, Cvetkovići, Ivanovići, Stamenkovići i Jovići. Privedeni su u selu: Jova Pavlović iz Golemog Sela, Dimitrije Mijajlović iz Vlasa, Dimitrije Spasić iz Kruševe Glave i Milan Avramović iz Streška.

Stanovništvo se je bavilo poljoprivredom, posebno stočarstvom i ratarstvom, u manjoj meri voćarstvom. U višim predelima sela ima dosta hrastove a naročito bukove šume, pa je seča, prerada i prodaja ogreva i drvene građe dobar izvor prihoda stanovništva. Roždačka planina (obronci Orlove čuke) poznata je širom Poljanice kao izvor kvalitetne bukove građe koja se odvozi u strugare okolnih gradova. Na visoravnima ove planine ima staništa divljih svinja i srna, što često privlači lovce iz Vranja i Poljanice.

Seoska slava (krste, litije) je u Belu nedelju ili Trojice.

## Demografija
U naselju Roždace živi 41 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 49,7 godina (46,2 kod muškaraca i 54,1 kod žena). U naselju ima 18 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,61.

Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Literatura
* Rista T. Nikolić, Poljanica i Klisura, izdanje 1905. godine, strana 182. (Srpski etnografski zbornik, Beograd, knjiga IV, Srpska kraljevska akademija).

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia) 
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Željko Jozić

**Željko Jozić** (Vinkovci, 21. svibnja 1970) je hrvatski lingvist, koji od 2012. obnaša dužnost ravnatelja Instituta za hrvatski jezik i jezikoslovlje, poznat po tome što je 2013. izradio prijedlog novog Hrvatskog pravopisa.

## Djela
* Prinosi hrvatskoj dijalektologiji (u suautorstvu) - Split - Zagreb, 2010.
* Hrvatski pravopis, mrežno izdanje (u suautorstvu) - Zagreb, 2013.
* Govori slavonske i bosanske Posavine - Štitar i Donja Mahala, u tisku
* Bibliografija na Hrvatskoj znanstvenoj bibliografiji 

## Povezano
* Hrvatski pravopis Instituta za hrvatski jezik i jezikoslovlje
* Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje

## Izvori

## Vanjske veze
* www.tkojetko.irb.hr; Željko Jozić 
* Povijesni projekt Instituta za hrvatski jezik: Počinjemo raditi novi pravopis!, Jutarnji list, 28. lipnja 2012. 
* Naš cilj je jedinstveni pravopis, portal www.hkv.hr, 9. srpnja 2012.
* Slova do krova, HTV 1, 23. studenoga 2012.
* Ovo su ljudi koji će okončati 20 godina pravopisne svađe: odred za pravopis, Globus, 22. veljače 2013. 
* Povijesni posao završen: napokon imamo jedinstveni hrvatski pravopis!, Slobodna Dalmacija, 12. travnja 2013.
* Pravopisni rašomon uskoro prošlost: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje pušta novi pravopis u javnu raspravu, Novi list, 13. travnja 2013.
* 'Pravopis pomirbe ideja je Instituta za jezik i jezikoslovlje, a ministar Jovanović ju je podržao', portal www.dnevno.hr, 18. travnja 2013.
* Tema dana, HRT 1, 19. travnja 2013.
* Dobro jutro, Hrvatska, HRT 1, 19. travnja 2013. 
* 'U HAZU-u su pobijedili hrvatska zadrtost i jal', Jutarnji list, 26. travnja 2013. 
* Želimo pomirbu svih jezikoslovaca i red u pravopisu, Večernji list, 26. travnja 2013.
* Među nama, 30. travnja 2013.
* Dvojba je riješena! Pravilno je neću, ali smije se pisati i ne ću, Jutarnji list, 1. lipnja 2013. 
* Pravopis: Velikim slovom pisat će se obje riječi – Katolička Crkva, Večernji list, 4. lipnja 2013.
* Govornica, HRT 4, 5. lipnja 2013.
* Dnevnik, RTL, 5. lipnja 2013.
Slivnica

**Slivnica** može biti:

* Slivnica (Dimitrovgrad), naseljeno mesto u opštini Dimitrovgrad, Pirotski okrug, Republika Srbija
* Slivnica (Vranje), naseljeno mesto grada Vranja, Pčinjski okrug, Republika Srbija
* Slivnica (Makedonija), naseljeno mesto u opštini Resan, Republika Makedonija
* Slivnica (Posedarje), naseljeno mesto u opštini Posedarje, Dalmacija, Republika Hrvatska
* Slivnica (Bugarska), grad u Sofijskoj oblasti, Bugarska
* Slivnica (Blagojevgrad), naseljeno mesto u Blagojevgradskoj oblasti, Bugarska
* Opština Slivnica, opština u Sofijskoj oblasti, Bugarska

* Bitka kod Slivnice (1885)
Smiljević

**Smiljević** ili Smilović je naselje u Poljanici, grad Vranje u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Od centra Vlasa, gde je sedište Mesne zajednice, udaljeno je oko 5&nbsp;km. Prema popisu iz 2002. bilo je 83 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 140 stanovnika).

## Istorija i opis
Smiljević je selo u jugoistočnom delu Poljanice, na severnim padinama Oblika (1310 m), na samoj granici Poljanice sa opštinom Vladičin Han, u izvorišnom delu Smiljevačke (Uševačke) reke, oko Slaničke i Ljutičke doline. Smešteno je između sela: Beliševo na istoku, Urmanica na severu, Uševce na zapadu i Sikirje na jugu. U selo se stiže iz Uševca, uz korito Smiljevačke (Uševačke) reke. Moguć je jednostavan prilaz iz doline Južne Morave, preko Lepenice, Beliševa i Urmanice, pa su stanovnici sela češće trgovali u Vladičinom Hanu nego u Vranju.

Ime je, navodno, dobilo po nekoj Smiljani koju su Arnauti oteli i poturčili.

Razbijenog je tipa, podeljeno u dve mahale, Miljkovsku, na mestima Ćeranište i Slanište, i Kovandžisku u Mrtvičkoj dolini. Obraslo je u bukovoj i hrastovoj šumi i bujnim voćnjacima. Stanovnici se bave poljoprivredom, seju ovas, limac i raž, dok pšenica slabo uspeva.

Najpoznatiji izvori vode su Studeni kladanac, Kladančiki, Dobra voda, Dub i Padina.

U selu je crkva Sveta Petka, sagrađena krajem 19. veka na temeljima stare crkve, zatim je oštećena u zemljotresu i obnovljena 1902. godine. Kod crkve je staro groblje sa velikim krstačama na kojima nema nikakvog zapisa. S desne strane Smiljevačke reke, poviše mesta Livađe, iskopavane su stare cigle i ćeramide.

Priča se da je ovo selo u početku postojalo zajedno sa Uševcem, Sekirjem i Urmanicom, pri ušću Smiljevačke (Uševačke reke) u Veternicu, pa su se u toku vremena izdvojili jedno od drugoga. Najstarija porodica u selu bili su Solaci, kojih ovde više nema, ali je obližnja Solačka Sena svakako po njima dobila ime. Starinci su i Kovačevci (Deda-Petrovi ili Stanimirovci) i Stojilkovići. Ostale porodice su doseljene, i to: Kovandžici iz Dobrejanca, Cokinci (Zloverci ili Stojanci) iz Tibužda, Baba-Smiljanci iz Kalimanca, Deda-Jovanovi ili Ule iz Uševca, Miljkovci iz Gumerišta, a Stajini ili Ramčinci i Mijajlini (Rašini) iz Urmanice.

Seoska slava (krste, litije) je na Duhove.

## Demografija
U naselju Smiljević živi 75 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 53,0 godina (49,0 kod muškaraca i 56,5 kod žena). U naselju ima 34 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,44.

Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Literatura
* Rista T. Nikolić, Poljanica i Klisura, izdanje 1905. godine, strana 180. (Srpski etnografski zbornik, Beograd, knjiga IV, Srpska kraljevska akademija).

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia) 
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)