open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Sterile Cuckoo

***The Sterile Cuckoo*** (), u međunarodnoj distribuciji poznata pod naslovom ***Pookie*** je američki igrani film snimljen 1969. godine u režiji Alana J. Pakule, kome je to predstavljao cjelovečernji debi. Po žanru je mješavina drame i ljubavnog filma, a temelji se na istoimenom romanu Johna Nicholsa. Protagonisti, koje tumače Liza Minelli i Wendell Burton - oboje u prvim filmskim ulogama - su djevojka i mladić koji se upoznaju prilikom studija i započinju ljubavnu vezu. Radnja prikazuje kako ona zbog različitosti karaktera propada, ali kako oboje nakon nje postaju bogatiji za važno životno iskustvo. *The Sterile Cuckoo* je imao dobar uspjeh u kino-dvoranama, kao i solidne kritike. Minelli je posebno ostavila dobar dojam te bila nominirana za Oscar za najbolju glumicu, kao i naslovna pjesma *[[Come Saturday Morning (pjesma)|Come Saturday Morning]]*.

## Uloge
* Liza Minnelli ... Mary Ann "Pookie" Adams
* Wendell Burton ... Jerry Payne
* Tim McIntire ... Charlie Schumacher
 
## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Filming of The Sterile Cuckoo at Hamilton College
Wendell Burton

**Wendell Ray Burton** (21. jul 1947 - 30. maj 2017) je bio američki glumac i direktor televizijskih kompanija. Glumom se počeo baviti kao mladić u teatru, a filmski debi imao ulogom mladog studenta Jerryja Paynea u filmu *[[The Sterile Cuckoo]]*, koji mu predstavlja najpoznatiji nastup. 1970-ih je postao preporođeni kršćanin, a zbog čega je počeo sve manje glumiti, te se preorijentirao na vođenje televizijskih kuća kroz koje je promovirao vlastite kršćanske vrijednosti.

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Las palabras de Max

***Las palabras de Max*** () je španski igrani film snimljen u režiji Emilia Martínez-Lázara. Po žanru je drama, a protagonist je ugledni sociolog koji shvati da u svojem životu više nema nijedne osobe sa kojom ima bliski kontakt, te to pokušava nadoknaditi družeći se sa 14-godišnjom kćeri (čiji lik tumači Gracia Querejeta). Naslovni lik je tumačio Ignacio Fernández de Castro, koji je u stvarnom životu bio sociolog i kojem je to bila jedina filmska uloga. Martinez-Lazaro je film napravio u nekoliko etapa koristeći improvizaciju umjesto čvrstog scenarija. Film je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je zajedno sa još dva španska filma osvojio Zlatni medvjed.

## Vanjske veze
*
Las truchas

***Las truchas*** () je španska filmska komedija snimljena 1978. godine u režiji Joséa Luisa Garcíje Sáncheza. Radnja se događa u jednom restoranu gdje se održava tradicionalna svečana večera za članove ribičkog kluba, i čiji učesnici inzistiraju da se ceremonija odradi do kraja usprkos toga problema kao što su neredi na ulicama, štrajk osoblja kao i to da je riba pokvarena pa se svi od nje otruju. Film je napravljen nedugo nakon uvođenja demokracije u Španiju te shvaćen kao alegorija na konformizam u španskom društvu za vrijeme Francove diktature. Prikazan je na Berlinskom filmskom festivalu gdje je zajedno sa dva španska filma osvojio Zlatni medvjed.

## Vanjske veze
*
David (film, 1979)

***David*** je zapadnonjemački igrani film snimljen u režiji Petera Lilienthala i premijerno prikazan na Berlinskom filmskom festivalu 1979. godine. Po žanru je drama, a protagonist, čiji lik tumači Mario Fischel je jevrejski adolescent, sin rabina koji odrasta u nacističkoj Njemačkoj 1930-ih. Radnja iz njegove perspektive prati kako nacistička diskriminacija i zlostavljanje Jevreja postepeno eskalira u nasilje koje će prethoditi Holokaustu. Film je na Berlinskom festivalu osvojio Zlatni medvjed.

## Uloge
*Mario Fischel ...  David Singer 
*Walter Taub ...  Rabin Singer 
*Irena Vrkljan ...  Frau Singer - Davidova majka 
*Eva Mattes ...  Toni 
*Dominique Horwitz ...  Leo Singer 
*Torsten Henties ...  David kao dijete
*Gustav Rudolf Sellner ...  Dr. Grell (kao Rudolph Sellner) 
*Erik Jelde  (as Eric Jelde)    
*Nikolaus Dutsch ...  Kohn 
*Sabine Andreas ...  Rifka 
*Buddy Elias   
*Golda Tencer   
*Vladimir Weigl  (kao Vladimir Weigel) 
*Hanns Zischler  (kao Johann Zischler)

## Vanjske veze
*''David's'' review from ''The Jewish Channel'' 
* 
*''New York Times'' Review
*''MSN'' Movie Review
The Secret of Santa Vittoria

***The Secret of Santa Vittoria*** je američka filmska komedija snimljena u režiji Stanleya Kramera i premijerno prikazan 1969. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Roberta Crichtona inspiriranog stvarnim događajima u italijanskom mjestu Santa Vittoria d' Alba za vrijeme Drugog svjetskog rata. Protagonist, čiji lik tumači Anthony Quinn, je gradonačelnik koji u jesen 1943. godine, nakon što Nijemci okupiraju njegovo mjesto, nastoji od okupatora sakriti milion boca vina po kojima je njegovo mjesto poznato, i kako se u to uključe svi građani. Radnja prikazuje kako ga nastoji njemački zapovjednik (čji lik tumači Hardy Krüger) koji je dobio zadatak vino zaplijeniti i odvesti u Njemačku.

Film je sniman na lokacijama u Italiji, kao i znamenitom rimskom studiju Cinecitta. Snimanje su obilježile svađe između glumaca, pogotovo Quinan i Anne Magnani, kao i tragična vijest o atentatu na popularnog američkog političara Roberta F. Kennedyja, a zbog čega su italijanski članovi ekipe, kako bi  se svojim američkim kolegama pridružili u žalovanju, odlučili sat vremena besplatno raditi, a što je po Kramerovim riječima bio događaj bez presedana u historiji filma. Nakon premijere je loše prošao u kino-dvoranama, iako je uspio osvojiti Zlatni globus za mjuzikl ili komediju.

## Uloge

*Anthony Quinn ... Italo Bombolini
*Virna Lisi ... Caterina Malatesta
*Hardy Krüger ... Sepp von Prum
*Sergio Franchi ... Tufa
*Anna Magnani ... Rosa
*Renato Rascel ... Babbaluche
*Giancarlo Giannini ... Fabio
*Patrizia Valturri ... Angela
*Eduardo Ciannelli ... Luigi
*Leopoldo Trieste ... Vittorini
*Gigi Ballista ... Padre Polenta

## Reference

## Vanjske veze

*
*
*
*''The Secret of Santa Vittoria'' at Rotten Tomatoes
*''The Secret of Santa Vittoria'' at *[[TV Guide]]* (revised form of this 1987 write-up was originally published in *The Motion Picture Guide*)
Nixonova doktrina

**Niksonovu doktrinu** proklamovao je američki predsjednik Ričard Nikson na konferenciji za štampu u Gvamu 25. jula 1969. godine.

Prema ovoj doktrini SAD su očekivale da će se njene saveznice u budućnosti same brinuti o svojoj vojnoj odbrani, naročito u ekonomskom smislu. Doktrina je bila nastavak vijetnamizacije Vijetnamskog rata kojeg je započeo Lindon Džonson u martu 1968. godine. Zamisao je bila da će na ovaj način Južni Vijetnam delimice preuzeti odgovornost za Vijetnamski rat, tako da bi SAD jednog dana mogle povući natrag svoje trupe. Prema doktrini, borba za mir bi se izvodila u zajedništvu sa saveznicima.

U Niksonovom govoru naciji o ratu u Vijetnamu 3. oktobra 1969. ove teze su iznesene na sledeći način:
* Kao prvo, SAD će poštovati sve odredbe dogovora koji su do tada sklopljeni.
* Kao drugo, SAD će ispoštovati odbrambeni štit, ako bi neka atomska velesila zapretila jednoj saveznici, ili pak jednoj državi čiji je opstanak bio važan za sigurnost SAD.
* Kao treće, SAD bi u drugim situacijama potpomogle vojno i ekonomski svoje saveznice ako bi to bilo potrebno ili dogovoreno sa saveznicama.

Ali u slučaju pretnje prema jednoj saveznici ona bi bila ta koja bi odgovarala za većinu resursa za odbranu.

Niksonovi savetnici bojali su se da bi delimično povlačenje američkih vojnih snaga moglo omogućiti brzu pobedu snaga Severnog Vijetnama. To bi se moglo shvatiti kao uvredljiv poraz SAD i to je jedino moglo da se izbegne ako bi se sastala mirnovna konferencija, što se i desilo u Parizu.

Niksonov pokušaj pritiska na Severni Vijetnam označen je na kraju kao *Madman Theory* (srp. teorija luđaka). Bob Haldman, jedan od glavnih američkih pregovarača smatrao je Niksona psihički slabim i fanatičnim u svojoj mržnji komunizma i da bi bio u stanju koristiti atomsko naoružanje protiv Severnog Vijetnama.

Doktrinu je Ričard Nikson primenio u Persijskom zalivu s vojnom pomoći Iranu i Saudiskoj Arabiji pošto su se ove američke saveznice smatrale važnima za održavanje mira i stabilnosti u regiji.

Prema Majklu Kleru, piscu knjige *Blood and oil*, Niksonova doktrina je otvorila vrata vojnom učešću savezničkih država u Persijskom zalivu, što će kasnije pomoći uspostavi Karterove doktrine i kasnije direktnom mešanju SAD u Kuvajtskom kao i u Iračkom ratu.

## Povezano
* Vijetnamizacija

## Reference

## Dodatna literatura
* 
* H. Meiertöns (2010): *The Doctrines of US Security Policy&nbsp;— An Evaluation under International Law*, Cambridge University Press, .
* 
* 

## Vanjske veze
* Niksonov govor naciji o ratu u Vijetnamu 3. novembra 1969.
Cestna afera

**Cestna afera** () je naziv za financijski spor do koga je 1969. godine došlo između Saveznog izvršnog vijeća, odnosno savezne vlade tadašnje SFR Jugoslavije na jednoj, te Republičkog izvršnog vijeća odnosno republičke vlade tadašnje SR Slovenije na drugoj strani. Povod za spor je bila odluka slovenske vlade na čelu sa Stanetom Kavčičem da sagradi autocestu od Šentilja do Nove Gorice i Kopra koji bi lakše povezao Sloveniju sa zapadnim zemljama, pri čemu je dio sredstava trebala dati sama SR Slovenija, a dio Međunarodna banka za obnovu i razvoj. Savezna vlada na čelu sa Mitjom Ribičičem se tome suprotstavila, smatrajući da međunarodna sredstva treba ulagati u južne nerazvijene republike i pokrajine, odnosno izgraditi Autocestu bratstva i jedinstva. Vijest o odbijanju je izazvala proteste u slovenskoj javnosti i demonstracije u nekoliko gradova, te je Kavčič Ribičiču poslao otvoreno pismo u kome se traži preispitivanje tog stava. Na kraju se u spor umiješao Josip Broz Tito pozvavši slovensko rukovodstvo na sastanak gdje ih je optužio za nacionalizam i podrivanje bratstva i jedinstva. Kavčič je pod pritiskom Francea Popita, tvrdolinijaškog vođe SK Slovenije popustio, prihvatio Titovu kritiku i javno se odrekao svojih stavova. Iako je afera time službeno okončano, u slovenskoj javnosti su ti događaji potakli preispitivanje položaja Slovenije u Jugoslaviji, odnosno raspravu koja će biti 1991. godine dovesti do nezavisnosti i raspada zajedničke države.

## Povezano
* MASPOK
* Čistka liberala u Srbiji

## Vanjske veze
* Moč in nemoč slovenskega liberalizma
Snežana Đorđević

**Snežana Đorđević** (Pančevo) srpska je novinarka, voditeljka i autorka televizijskih emisija.

## Biografija
Rođena je u Pančevu, gde je završila Osnovnu školu „Isidora Sekulić“, potom i Gimnaziju „Uroš Predić“. Studirala je hortikulturu u Novom Sadu, a diplomirala novinarstvo i menadžment medija na Akademiji lepih umetnosti u Beogradu. Doktorand je komunikologije na Univerzitetu Džon Nezbit u Beogradu.

## Karijera
Još u osnovnoj školi preko školskog razglasa čitala obaveštenja i bila član novinarske sekcije. Prve novinarske korake načinila je kao gimnazijalka za omladinsku emisiju Radio Pančeva. Nakon toga prešla je u Radio Beograd, gde je vodila omladinsku emisiju „Niko kao ja“, da bi kasnije istovremeno radila i na drugim beogradskim radio-stanicama i na televiziji - Radio-televiziji Srbije, u Zabavnoj redakciji i u redakciji Satelitskog programa.

Upečatljiv novinarski trag ostavila je na Trećem kanalu gde je vodila emisije „Podne popodne“ i „Pozdrav iz Beograda“, kao i brojne intervjue sa poznatim ličnostima (Momo Kapor, Dušan Prelević, Đorđe Balašević...). Tokom rada na Trećem kanalu snimila je preko 20 putopisnih reportaža iz Srbije i inostranstva, koje su emitovane i na satelitskom programu RTS-a.

Pre ukidanja Trećeg kanala prešla je na Yu info kanal, gde je radila kao novinar-urednik dokumentarnog programa.

Na Televiziji Pink uređivala je i vodila emisiju *Creative*, koja se bavila dizajnom i vizuelnom kulturom.

Paralelno sa televizijom radila je i na beogradskim radio stanicama „Radio Golf“, „Radio Pingvin“ i „City Radio“. Pisala je i za magazin „Grazia“.

Od 2010. na Televiziji Avala kao novinar pratila društvena i kulturna dešavanja. Nakon gašenja ove TV stanice, prihvatila je ponudu Televizije Kopernikus gde radi kao urednik beogradske redakcije, koordinator beogradskog programa, voditelj informativne emisije „Srbija onlajn“ i autor i voditelj političkog tok šoua „Glasno i jasno“.

## Mišljenja i stavovi
Ceni novinare Miru Adanju Polak, Kamenka Katića, Jovana Memedovića, a u novinarstvu objektivnost i činjenice. Zalaže se za slobodu medija i nepolitičnost novinara. Smatra da je danas više na snazi autocenzura nego cenzura, koja je oduvek bila prisutna u svim vlastima.

## Privatni život
Udata je i ima sina Andreja i kćerku Unu. Strast su joj putovanja, pozorišna i filmska umetnost.

## Galerija


Snezana Djordjevic i Vojislav Seselj.jpg|Snežana Đorđević i Vojislav Šešelj
Snežana Đorđević i Slavica Đukić Dejanović.jpg|Snežana Đorđević i Slavica Đukić-Dejanović
Snezana Djordjevic i Bogoljub Karic.jpg|Snežana Đorđević i Bogoljub Karić
Snezana Djordjevic i Minja Subota.jpg|Snežana Đorđević i Minja Subota
Snezana Djordjevic 2.jpg
Snežana Đorđević.jpg


## Reference
Operacija Raviv

**Operacija Raviv** (, Kišica), također poznata i kao **Desetosatni rat** je naziv za prepad koji su Izraelske obrambene snage 9. septembra 1969. godine za vrijeme Rat iscrpljivanja izvele na egipatskoj obali Crvenog mora. Cilj prepada su bile egipatske radarske stanice i druge vojne istalacije, a izveden je od strane 100-ak ljudi i nekoliko prethodno zarobljenih egipatskih oklopnih vozila. Izraelci su postigli potpuno iznenađenje, zauzevši i uništivši radarsku stanicu, čime je izraelskoj avijaciji omogućeno da održi zračnu nadmoć nad Egiptom uspostavljenu u Šestodnevnom ratu. Za razliku od Egipćana, koji su imali nekoliko stotina mrtvih, Izraelci su se vratili u bazu bez ikakvih gubitaka (sa izuzetkom nekoliko pomorskih diverzanata poginulih prilikom pomoćne akcije dva dana ranije). Kada je čuo za razmjere štete, egipatski predsjednik Gamal Abdel Naser je dobio srčani udar; nakon što se oporavio nekoliko dana kasnije je smijenio sve svoje vojne komandante.

## Izvori
Idris od Libije

**Idris** (; El Sayyid Princ Muhammad Idris bin Muhammad al-Mahdi as-Senussi; 12. mart 1889 – 25. maj 1983), bio je libijski politički i vjerski vođa koji je služio kao emir Kirenajke a potom vladao kao prvi i posljednji kralj Libije od 1951. do 1969. godine, te također bio poglavar senusijskog derviškog reda.

Idris se rodio kao sin Muhameda al-Mahdi as-Senusija, senusijskog vođe, odnosno kao unuk senusijskog osnivača Muhameda ibn Ali as-Senusija. Nadzor na Senusijima, koji su pod nominalnom osmanskom vlašću kontrolirali dijelove Kirenajke, je formalno preuzeo 1913. godine. Neposredno prije toga su nakon Italijansko-turskog rata formalnu vlast preuzeli Italijani, protiv kojih su Senusiji nastavili voditi oružani otpor. Za vrijeme Prvog svjetskog rata su Britanci, nastojeći smiriti situaciju na granici Egipta, sa Idrisom stupili u savez koji će u manjoj ili većoj mjeri biti zadržan od kraja njegove vladavine. Njihovim posredovanjem je sklopljen niz sporazuma kojim su Italijani Idrisu priznali vlast nad unutrašnjošću Kirenajke, odnosno titulu emira, ali su oni 1922. godine stavljeni van snage, zbog čega je u Libiji došlo do rata, a Idris otišao u egzil u Egipat gdje će ostati do Drugog svjetskog rata, odnosno savezničke kampanje kojom je Libija došla pod britansku i francusku vlast. Kada je 1951. godine Opća skupština UN odlućila da Libija stekne nezavisnost, Idris je određen za njenog kralja.

Iako je Libija bila ustavom određena kao federalna ustavna monarhija, Idris je de facto vladao kao apsolutistički monarh, a 1963. godine i formalno ukinuo federaciju i od Libije napravio unitarnu državu. Na vanjskopolitičkom planu je nastavio savez sa Britanijom, kome su se pridružile SAD kojima je pružio podršku u Hladnom ratu i dozvolio držanje vojnih baza. Godine 1959. su u Libiji nađene zalihe nafte zbog kojih je Libija postala jedan od najvećih svjetskih proizvođača i stekla veliko bogatstvo; ono je, međutim, zbog široko raširene korupcije uglavnom završilo u rukama režimske elite, pa se većinsko siromašno i politički marginalizirano stanovništvo počelo okretati arapskom nacionalizmu i socijalizmu. Ono je kulminiralo kada je 1969. godine, dok je Idris bio na liječenju u Turskoj, mladi oficir Muamer el-Gadafi izveo puč, svrgnuo monariju i uspostavio novi režim koji je Idrisa osudio na smrt u odstustvu. Idris je nakon toga ostatak života proveo u egzilu.   

## Izvori
Bitka kod Fleurusa (1622)

**Bitka kod Fleurusa** se odigrala 29. augusta 1622. godine u današnjoj Belgiji za vrijeme Tridesetogodišnjeg rata između njemačke protestantske vojske pod komandom Ernsta von Mansfelda i Christiana von Braunschweiga na jednoj, i španske vojske pod Gonzalom Fernándezom de Córdobom na drugoj strani. Do nje je došlo nakon što su carske i katoličke snage uglavnom uspjele osvojiti Falačku, izbornu kneževinu pod vlašću Friedricha V, vođe pobunjenih protestanata u Njemačkoj, natjeravši ga da zbog nedostatka novaca otpusti najamničke vojske. Njih je, međutim, odmah unajmila protestantska Nizozemska Republika koja je istovremeno vodila vlastiti rat sa katoličkom Španijom. Najamničke vojske su došle u Špansku Nizozemsku (današnja Belgija) i krenule je pustošiti, ugrozivši pozadinu španske Flandrijske armije koja je tada držala pod opsadom Bergen-op-Zoom. Zbog toga je španski kontingent pod Cordobom napustio opsadu Heidelberga u Njemačkoj i usiljenim maršem preko Ardena došao u Belgiju kako bi im se suprotstavio. Kod Fleurusa je došlo do bitke u kojoj su protestanti imali nadmoć u ljudstvu i artiljeriji, ali su tradicionalno disciplinirani Španci sa svojim *[[tercio]]* poretkom uspjeli odbiti gotovo sve protestantske napade, uključujući konjički juriš u kome je Christian teško ranjen i ostao bez ruke. Mansfeld je nakon toga naredio povlačenje sa bojnog polja te je bitka u taktičkom smislu završila španskom pobjedom. Španci su, međutim, bili previše iscrpljeni da bi gonili neprijatelja koji su se uspjeli spojiti sa Nizozemcima i od njih dobiti novac, oružje, municiju, hranu i pojačanja. Zbog svega toga je Flandrijska armija morala prekinuti opsadu Bergen-op-Zooma.

## Vanjske veze

* https://web.archive.org/web/20091027122615/http://www.geocities.com/aow1617/fleurusuk.html
* Ernst von Mansfeld
* Suvremeni pamflet
Opsada Heidelberga (1622)

**Opsada Heidelberga** se odigrala od 11. jula do 19. septembra 1622. godine za vrijeme Tridesetogodišnjeg rata kada je njemački grad Heidelberg nastojala zauzeti carska i katolička vojska pod grofom Tillyjem. Do nje je došlo pred kraj Falačkog pohoda tokom kojeg su carske katoličke snage zauzele teritoriju Elektorata Falačke, čiji je vladar Friedrich V bio vođa pobunjenih protestanata u Carstvu. Na početku opsade je samo nekoliko utvrđenih gradova carskim snagama pružalo otpor, i to najviše zahvaljujući garnizonima sastavljenih od engleskih vojnika koje je protestantski kralj James I bio poslao njemačkim protestantima u pomoć. Nakon nepunih mjesec dana opsadu su napustile španske snage, povučene u Špansku Nizozemsku (današnja Belgija) kako bi zaustavile pustošenje od tamo pristiglih protestantskih najamničkih snaga. Usprkos toga, Tilly je zadržao dovoljnu nadmoć u ljudstvu da grad zauzme na juriš, a tri dana kasnije se predao Heidelberški zamak. Time su carske i katoličke snage stekle značajnu simboličku pobjedu, kojom je ne samo de facto okončan rat u Falačkoj, nego i njemačkim protestantima kojima je Heidelberg stotinu godina bio jedno od glavnih uporišta, nanesen težak moralni udarac.

## Izvori

## Literatura
* Josef V. Polišenský/Frederick Snider: *War and society in Europe (1618-1648)*. Bristol: Cambridge University Press, 1978.
Opsada Bergen-op-Zooma (1622)

**Opsada Bergen op Zooma** se odigrala od 8. jula do 2. oktobra 1622. godine kada je španska Flandrijska armija za vrijeme Osamdesetogodišnjeg rata nastojala zauzeti nizozemski grad Bergen op Zoom. Iako su Španci uspjeli izmanevrirati dio nizozemskih snaga i uživati brojčanu nadmoć nad braniteljima, grad je sve vrijeme redovno opskrbljivan sa mora. Dolazak njemačkih protestantskih najamnika u Špansku Nizozemsku, prvotno angažiranih za borbu protiv katolika u Tridesetogodišnjem ratu je ugrozio pozadinu španskih snaga. Iako su oni poraženi u bitci kod Fleurusa, uspjeli su se spojiti sa Nizozemcima. Zbog toga su španske snage odustale od opsade.
Opsada Frankenthala

**Opsada Frankenthala** se odigrala od 1621. do 1623. godine kada su španske snage za vrijeme Tridesetogodišnjeg rata nastojale zauzeti grad Frankenthal u Njemačkoj. Do nje je došlo za vrijeme Falačkog pohoda u kojem su carske i katoličke snage, uz pomoć svojih španskih saveznika, nastojale zauzeti Elektorat Falačku, čiji je vladar Friedrich V bio vođa pobunjenih njemačkih protestanata. Do kraja 1622. godine je jedino Frankenthal pružao otpor, i to najviše zahvaljujući garnizonu sastavljenom od engleskih vojnika koje je kralj James I bio poslao protestantima u pomoć. Na kraju se taj garnizon predao po kraljevoj zapovijedi čime je Falački pohod završio potpunom katoličkom pobjedom.
Zauzimanje Mannheima

**Opsada Mannheima** se odigrala od 20. oktobra do 2. novembra 1622. godine za vrijeme Tridesetogodišnjeg rata kada su carske katoličke snage nastojale zauzeti grad Mannheim u današnjoj Njemačkoj. Do nje je došlo pred kraj Falačkog pohoda u kome su carske i katoličke snage uspjele zauzeti gotovo cjelokupnu teritoriju Elektorata Falačke, čiji je vladar Friedrich V bio vođa pobunjenih njemačkih protestanata. Jedini su otpor nastavili pružati gradovi Mannheim i Frankenthal, i to samo zahvaljujući engleskim vojnicima koje je njemačkim protestantima u pomoć bio poslao kralj James I. Carske trupe, kojima su pomoć pružale i španske snage, su uživale izrazitu nadmoć nad braniteljima, te relativno lako zauzele grad, prisilivši zapovjednika Sir Horacea Verea da se povuče u citadelu, u kojoj je nešto kasnije kapitulirao. Usprkos tog neuspjeha, Vere je po povratku u Englesku dočekan kao heroj. Frankenthal se održao još nekoliko mjeseci, prije nego što je kapitulirao po kraljevoj zapovjedi.

## Izvori
Falački pohod

**Falačka kampanja** ili **Falački pohod** označava oružani sukob koji se od 1620. do 1622. vodio u Njemačkoj između snaga okupljenih oko katoličkog rimsko-njemačkog cara Ferdinanda II na jednoj, te snaga okupljenih oko pobunjenog protestantskog falačkog izbornog kneza Friedricha V na drugoj strani, a koji je istovremeno predstavljao dio šire cjeline Tridesetogodišnjeg rata. Izbio je dvije godine nakon protestantskog ustanka u Češkoj protiv habsburške katoličke vlasti, a kome je Friedrich, jedan od istaknutih vođa njemačke Protestantske Unije pružio podršku, a na kraju i prihvatio ponudu da bude okrunjen za kralja Češke. Habsburgovski car i njegove pristaše, okupljene u Katoličku ligu, su na to odlučile napasti i osvojiti Friedrichove teritorije u Falačkoj. Pri tome se ključnom ispostavila intervencija španskih snaga iz Španske Nizozemske (današnja Belgija) koje su od 1620. godine počele sistematski osvajati falačka i protestantska uporišta, i čiji su se borbeni poredak *[[tercio]]* i disciplina pokazali superiornim u odnosu na najamničke landsknechte u protestantskoj službi. Friedrich, koji je krajem 1620. protjeran iz Češke, mogao je računati na daleko manju potporu od strane protestantske Nizozemske i Engleske pa se već 1621. Protestantska Unija ugasila. Protestantske vojske su do ljeta 1622. poražene u nekoliko važnih bitaka, te ih je Friedrich, ostavši bez novca, morao otpustiti. Do kraja 1622. su svi gradovi u Falačkoj pali pod vlast katolika, čime je pohod de facto završen. Friedrich je završio u egzilu, a njegovi posjedi preuzeti od Habsburgovaca ili dodijeljeni lojalnim katoličkim knezovima. Time je prestao češko-falački period rata, a preostali pobunjenici bili prisiljeni da otpor Habsburgovcima pružaju uz pomoć stranih država.

## Izvori

## Literatura
* Spielvogel, Jackson J. (2006) *Western Civilization: Volume II: Since 1500* Wadsworth Publishing 
* Guthrie, William P. (2001) *Battles of the Thirty Years War: From White Mountain to Nordlingen, 1618-1635 * Greenwood Press 
* Pursell, Brennan C. (2003) *The Winter King: Frederick V of the Palatinate and the Coming of the Thirty Years' War* Ashgate Publishing  
* Sunshine, Glenn S. (2005) *Ron Hill The Reformation for Armchair Theologians.* Westminster John Knox Press 
* Black, Jeremy (2002) *European Warfare, 1494-1660.* Routledge Publishing 
* 
* Lawrence, David R. *The Complete Soldier: Military Books and Military Culture in Early Stuart England, 1603-1645.* Brill Academic Publishing. 
* Josef V. Polišenský/Frederick Snider: *War and society in Europe (1618-1648)*. Bristol: Cambridge University Press, 1978.
Žice (muzika)

**Žice** (od grčkog: χορδή preko latinskog: *chorda*= žica ili struna) su važan dio svih kordofonih instrumenata, jer one svojim titranjem proizvode zvuk.

## Historija i karakteristike

Žice se izrađuju od biljnih vlakana, svile, osušenih i upletenih životinjskih crijeva i žila, dlake, metala i 
plastike. Žice od biljnih vlakana danas koriste za muzičke instrumente jedino plemena koje još nije dotakla civilizacija.
Pradomovina žica od svile je Zapadna Azija, odakle su se proširile na istok, gdje se i danas koriste, kao u Indiji gdje Hindusi iz religijskih razloga ne žele koristiti crijeva.
 
Drevni bliskoistočni i mediteranski narodi su žice od svile vremenom zamjenili žicama od ovčjih crijeva. S druge strane se zna da se za Antike nije znalo za metalne žice, pa se uzima da su izumljene u Evropi u 14. vijeku. Crijevne žice - ketgut opletene  metalom pojavljuju se krajem 17. vijeka.

Prvi veliki napredak u izradi žica bila je kombinacija crijeva i metala. *G žica* za violinu bila je prva kojoj se jezgra od crijeva omatala srebrenom žicom. Krajem 19. veka i vrlo tanka *E žica* počela se proizvoditi od čelika, jer su one od crijeva suviše često pucale.

Početkom 20. vijeka sve violinske žice (G, D, A, E) počele su se proizvoditi od čvrstih metala (najčešće od čelika), ali se kasnije ustanovilo da su one čija je tanka čelična jezgra opletena nekim drugim mekšim metalom, daleko fleksibilnije i imaju bolji ton, iako je on ipak bio puno lošiji od crijevnih. 
Danas muzičari za svoje instrumente upotrebljavaju tri vrste žica: crijevnate, čelične (opletene metalom; aluminij]], bakar, srebro) i one od sintetičkih vlakana.

### Crijevnate žice

Brojni izvođači klasične muzike naročito gudači koji sviraju ranu baroknu muziku, još uvek preferiraju žice od crijeva zbog njihovog toplog zvuka, kompleksnosti i bogatsva međutonova. 
Sa crijevnim žicama ima dosta problema, zbog njihove nestabilnosti, pa ih treba često ugađati (napinjati), naročito nakon montiranja zbog istezanja. Pored toga one su i skuplje od većine drugih žica, i vrlo osjetljive na promjene temperature i vlažnosti.

### Žice od metala

Žice sa čeličnom jezgrom imaju vrlo stabilan ton, odmah nakon montaže, i zvuk bitno drugačiji od crijevnih; jednostavan čist, kristalni, malo tvrđi, sa samo nekoliko međutonova i bez komleksnosti.

### Žice od sintetičkih vlakana

Od polovice 20. vijeka sve više muzičara počelo je koristiti umjesto crijevnih - žice od sintetičkih vlakana (najlon).

Taj tip žica ima dosta tonskih karakteristika crijevnih žica - stabilan ton i generalno bolju reakciju. Njih ne treba toliko puno ugađati kao crijevne, ali imaju neke nedostatke što se tiče kompleksnosti zvuka. Zbog tog neki muzičari i dalje preferiraju crijevnate žice.

## Gitarske žice

(Napomena: *Sve su od [[metal]]a. Žice na tamnosivom su [[pletenje|opletene]] [[bronca|broncom]]. Sve ostale su ravne.* 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Kako izabrati žice za violinu i gudačke instrumente''
Stane Kavčič

**Stane Kavčič** (Ljubljana, 30. oktobar 1919. – Ljubljana, 27. mart 1987), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i SR Slovenije. Od 1967. do 27. novembra 1972. godine obavljao je funkciju predsednika Izvršnog veća skupštine SR Slovenije.

## Biografija
Stane Kavčič rođen je 30. oktobra 1919. godine u Ljubljani. Pre Drugog svetskog rata delovao je u sindikatima. Član Komunističke partije Jugoslavije postao je u julu 1941. godine.

Za vreme rata bio je sekretar Okružnog komiteta KP Vrhnika, sekretar Pokrajinskog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije za Sloveniju, član Centralnog komiteta SKOJ-a i predsednik Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Jugoslavije. Bio je izabran za člana Slovenačkog narodnooslobdilačkog saveta i Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije 1943. godine.

Posle rata obavljao je mnoge društveno-političke i partijske funkcije:
* organizacioni sekretar Centralnog komiteta KP Slovenije
* potpredsednik Prezidijuma Narodne skupštine NR Slovenije
* predsednik Saveta za prerađivačku industriju, energetiku i ekstratkivnu industriju Vlade NR Slovenije
* potpredsednik Izvršnog veća NR Slovenije
* član plenuma Saveznog odbora Socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije od 1945. do 1953. godine
* predsednik Republičkog veća Saveza Sindikata Slovenije
* član Centralnog komiteta SK Slovenije od 1945. do 1969. godine
* član Izvršnog komiteta CK SK Slovenije (vodio ideološku komisiju)
* član Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije od 1952. do 1972. godine
* član Izvršnog komiteta CK SKJ do 1972. godine
* predsednik Izvršnog veća skupštine SR Slovenije od 1967. do 27. novembra 1972. godine

Na Devetom kongresu SKJ 1969. godine, izabran je za člana Predsedništva. Bio je član Saveta narodne odbrane SFR Jugoslavije, član Republičke konferencije SSRN Sloveije, predsednik Komisije Izvršnog veća SR Slovenije za izradu nacrta dugoročnog ekonomskog i političkog razvoja Slovenije i predsednik Odbora Izvršnog veća za društveno-sistemska pitanja. Bio je poslanik Republičke skupštine i poslanik Savezne skupštine u dva saziva.

Krajem 60-ih i početkom 70-ih godina bio je jedan od glavnih slovenačkih zagovornika liberalizacije i reforme privrede, zbog čega je u novembru 1972. godine bio prisiljen dati ostavku na mestu predsednika Izvršnog veća skupštine SR Slovenije i istupiti iz Predsedništva Saveza komunista Jugoslavije. Ostatak života nije smeo da politički nastupa u javnosti.

Umro je 27. marta 1987. godine u Ljubljani.

## Literarni rad i odlikovanja
Njegovi radovi iz oblasti publicistike izdani su 1964, 1965. i 1967. godine u četiri knjige pod naslovom „Samoupravljanje“.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941., Ordena narodnog oslobođenja, Ordena Republike sa zlatnim vencem, Ordena zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Ordena bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem i ostalih odlikovanja.

## Literatura

* *Jugoslovenski savremenici: ko je ko u Jugoslaviji*. „Hronometar“, Beograd 1970. godina.
Juan Guaidó

**Huan Gvaido** () je venecuelanski inženjer i političar, koga je Narodna skupština Venecuele, proglasila za „privremenog predsednika”, nakon što je izglasala nepoverenje aktuelnom predsedniku države, Nikolasu Maduru. Gvaido je položio zakletvu 23. januara 2019. godine. Ovaj događaj izazvao je brojne sukobe između suprotstavljenih pristalica privremenog i aktuelnog predsednika. Odabir Gvaira na čelo države, priznale su brojne države sveta poput SAD, Kanade i Brazila, dok Madura i dalje priznaju Rusija, Kina, Indija i druge države.

## Povezano
* Venecuela
* Nikolas Maduro
* Ugo Čavez

## Reference

## Vanjske veze
* Biografija Huana Gvaida
Indonezijska rupija

**Indonezijska rupija** (ISO 4217: **IDR**) je službeno sredstvo plaćanja u Indoneziji. Paralelno s ovim nazivom, Indonežani svoju valutu nazivaju i *perak* što na indonezijskom jeziku znači srebro. Rupija se dijeli na sto podjedinica koje se zovu *sen*, ali su kovanice sena rijetko u upotrebi zbog visoke stope inflacije.

## Novčanice u optjecaju
Change of Habit

***Change of Habit*** ( je američki filmski mjuzikl snimljen 1969. godine u režiji Williama Grahama, poznat po posljednjoj filmskoj ulozi u karijeri Wlvisa Presleya. Presley u filmu tumači ljekara koji radi u "problematičnom" dijelu velikog grada te nastoji pomoći njegovim žiteljima. Radnja prikazuje kako mu u tome odluče pomoći tri katoličke redovnice u civilu, a od kojih se jedna, koju tumači Mary Tyler Moore zaljubi u ljekara te počne razmišljati o tome da li da zbog njega napusti Crkvu.

## Uloge
(na špici)

* Elvis Presley ... Dr. John Carpenter
* Mary Tyler Moore ... Sestra Michelle
* Barbara McNair ... Sestra Irene
* Jane Elliot ... Sestrea Barbara
* Leora Dana ... Majka Joseph
* Edward Asner ... Por. Moretti
* Robert Emhardt ... Bankar
* Regis Toomey ... Otac Gibbons
* Doro Merande ... Rose
* Ruth McDevitt ... Lily
* Richard Carlson ... Biskup Finley
* Nefti Millet ... Julio Hernandez
* Laura Figueroa ... Desiree
* Lorena Kirk ... Amanda
* Virginia Vincent ... Miss Parker
* David Renard ... Colombians 
* William Elliott ... Robbie (kao Bill Elliott)
* Rodolfo Hoyos Jr. ... Mr. Hernandez (kao Rodolfo Hoyos)
* Kay Koury ... on carousel

## Napomene

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Change of Habit'' at DVD Verdict
Heartland (film)

***Heartland*** (}) je američki igrani film snimljen 1979. godine u režiji Richarda Pearcea. Po žanru je drama, a temelji se na autobiografskoj knjizi Elinore Randall Stewart. Njen lik u filmu tumači Conchata Ferrell, a radnja prikazuje kako početkom 20. vijeka dolazi u zabačeni dio Wyominga raditi na farmi čiji će se vlasnik u nju zaljubiti i oženiti je, ali i kako će teški uvjeti života postaviti iskušenja za njihov brak. *Heartland* je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed.

## Uloge
* Rip Torn ... Clyde Stewart
* Conchata Ferrell ... Elinore Randall Stewart
* Barry Primus ... Jack
* Megan Folsom ... Jerrine
* Lilia Skala ... Mrs. Landauer
* Amy Wright ... Clara Jane
* Jerry Hardin ... Kupac stoke
* Mary Boylan ... Ma Gillis
* Jeff Boschee ... Agent Ureda za zemljište #1
* Robert Overholzer ... Agent Ureda za zemljište #2
* Bob Sirucek ... Dan Byrd
* Marvin Berg ... Mirovni sudac
* Gary Voldseth ... Kauboj
* Mike Robertson ... Kauboj
* Doug Johnson ... Kauoboj

## Napomene

## Reference

## Vanjske veze
*
*
Giuseppe Fava

**Giuseppe Fava** (Palazzolo Acreide, 15. februar 1925 &ndash; Catania, 5. januar 1984) je bio italijanski književnik, novinar i aktivist poznat po istraživačkom novinarstvu i aktivizmu usmjerenom protiv Mafije na njegovoj rodnoj Siciliji. Nedugo nakon što je u svom časopisu *I Siciliani* objavio članak o bliskim vezama vodećih poslovnih ljudi i političara sa mafijaškim bosom Bendettom "Nitom" Santapolom je ubijen u atentatu naručenom od strane Santapaole.

Favin sin Claudio kao član Demokratske ljevice zastupa Italiju u Evropskom parlamentu.

## Reference

## Vanjske veze
* I Siciliani online
* I Siciliani
* Dossier Pippo Fava
* , april 1984
* Cinque Gennaio; autor: Riccardo Orioles, Girodivite, 5. IV 2006
* Fondazione Giuseppe Fava
* Quello che mi e' rimasto di mio padre; autor: Claudio Fava
Palermo oder Wolfsburg

***Palermo oder Wolfsburg*** () je zapadnonjemačko-švicarski igrani film snimljen u režiji Wernera Schroetera i premijerno prikazan 1980. godine. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju knjige *[[Passione di Michele]]* italijanskog pisca Giuseppea Fave. Protagonist je 17-godišnji sicilijanski mladić koji zbog siromaštva napušta zavičaj te odlazi u Zapadnu Njemačku kako bi pokušao stvoriti novi i bolji život kao radnik u Volkswagenovoj tvornici. Radnja prikazuje kako tamo postaje usamljen i izoliran zbog nepoznavanja jezika i kulture, te kako će ga nesporazum sa nekoliko Nijemaca dovesti do ubistva i suđenja. *Palermo oder Wolfsburg* je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio Zlatni medvjed.

## Uloge
* Nicola Zarbo - Nicola
* Otto Sander - Staatsanwalt
* Ida Di Benedetto - Giovanna
* Magdalena Montezuma - Rechtsanwältin
* Johannes Wacker - Richter
* Antonio Orlando - Antonio
* Brigitte Tig - Brigitte Hahn
* Gisela Hahn - Brigittes Mutter
* Calogero Arancio - Nicolas Vater
* Cavaliere Comparato - Großgrundbesitzer
* Padre Pace - Pfarrer
* Harry Baer - Hausbestzer
* Ula Stöckl - Schöffin
* Tamara Kafka - Zeugin
* Ines Zamurovic - Dolmetscherin

## Vanjske veze
* 
*''Palermo oder Wolfsburg'' bei Filmportal.de
Passione di Michele

***Passione di Michele*** () je roman italijanskog književnika Giuseppea Fave objavljen 1980. godine. Protagonist je mladić sa Sicilije koji zbog siromaštva otputuje u Zapadnu Njemačku kako bi pokušao započeti novi život. Radnja prikazuje kako tamo doživljava brojne nedaće zbog predrasuda i nerazumijevanja jezika. Na temelju istog romana je u Zapadnoj Njemačkoj snimljen Zlatnim medvjedom nagrađeni film *[[Palermo oder Wolfsburg]]*.
Pješčani zamak (film)

je japanski kriminalistički film snimljen 1974. godine u režiji Yoshitaroa Nomure. Predstavlja adaptaciju popularnog romana Seichoa Matsumotoa. Protagonisti su dvojica policijskih detetktiva koji dobiju zadatak otkriti ubicu starca čije je truplo pronađeno na željeznici. Radnja prikazuje kako se za istragu ispostavi da je izuzetno teška, s obzirom da nije poznat identitet žrtve, ali da su detektivi uporni i nastoje misteriju riješiti po svaku cijenu. *Pješčani zamak* je dobio dobre kritike te bio prikazan na nekoliko međunarodnih festivala.

## Uloge
*Tetsuro Tamba – Detektiv Eitaro Imanishi
*Go Kato – Eiryo Waga/Hideo Motoura
*Kensaku Morita – Detektiv Hiroshi Yoshimura
*Yoko Shimada – Rieko Takagi
*Karin Yamaguchi – Sachiko Tadokoro
*Ken Ogata – Kenichi Miki
*Seiji Matsuyama – Shokichi Miki
*Yoshi Kato – Chiyokichi Motoura
*Chishū Ryū – Kojuro Kirihara
*Taketoshi Naito
*Yoshio Inaba
*Shin Saburi

## Vanjske veze
*
Fosil (film, 1974)

je japanski igrani film snimljen 1974. godine u režiji Masaka Kobayashija. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Yasushija Inouea. Protagonist, čiji lik tumači Shin Saburi, je bogati i uspješni tokijski poslovni čovjek koji prilikom putovanja po Francuskoj dozna da mu je dijagnosticiran terminalni rak te da će uskoro umrijeti. Radnja prikazuje kako na tu vijest reagira tako što odluči ostati u Francuskoj i započinje ljubavnu vezu sa Japankom udanom za Francuza, te kako će sa vremenom početi na drukčiji način gledati svoj život. *Fosil* je službenu kino-distribuciju dobio 1975. godine, te dobio niz nacionalnih filmskih nagrada, postavši japanskim kandidatom za Oscar za najbolji strani film.

## Uloge
* Shin Saburi ... Tajihei Kazuki
* Mayumi Ogawa ...  Akiko Kazuki
* Keiko Kishi ... Žena (Smrt)
* Komaki Kurihara ... Kiyoko Kazuki
* Haruko Sugimura ... Punica
* Hisashi Igawa ... Funazu

## Reference

## Vanjske veze
*
*
*A contemporary review+summary by *[[The New York Times]]*
Kuroi kawa

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Masakija Kobayashija i premijerno prikazan 1957. godine. Po žanru je drama, a radnja prikazuje kako se mladi student doseljava u stambenu zgradu i započinje ljubavnu vezu sa konobaricom, prije šzo njihov stanodavac počne sa spletkama kako bi ih iselio.

## Uloge
* Ineko Arima - Shizuko
* Fumio Watanabe - Nishida
* Tatsuya Nakadai - Joe
* Tomo Nagai
* Keiko Awaji
* Seiji Miyaguchi
* Isuzu Yamada
* Eijirō Tōno - Kurihara

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* *[http://www.jmdb.ne.jp/1956/cf004690.htm Black River]*  at the Japanese Movie Database
Fumō Chitai (film)

(doslovno: "Pusta zemlja") je japanski igrani film snimljen 1976. godine u režiji Satsua Yamamota. Predstavlja adaptaciju istoimenog popularnog romana Toyoko Yamasaki, inspiriranog životom uglednog i uspješnog poslovnog čovjeka Ryuzoa Seyime. Radnja, koja se temelji na prvom dijelu romana, opisuje uspon poslovnog čovjeka po imenu Tadashi Iki (a čiji lik tumači Tatsuya Nakadai) koji je prije poslovne karijere za vrijeme Drugog svjetskog rata služio kao oficir u carskoj vojsci. Film, gdje je jedan od motiva zapleta bio sličan tada aktualnom Lockheedovom skandalu, je dobio cijeli niz prestižnih nagrada. Drugi dio romana je godine 1979. adaptiran kao televizijska miniserija, a godine 2009. je snimljena još jedna televizijska verzija.

## Uloge
*Tatsuya Nakadai - Tadashi Iki
*Tetsurō Tamba - Isao Kawamata
*Isao Yamagata - Ichizo Daimon
*Jirō Tamiya - Tatsuzo Samejima
*Hideji Ōtaki - Seizo Hisamatsu

## Vanjske veze
*
Nihon no Seishun

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1968. godine u režiji Masakija Kobayashija. Po žanru je drama, a temelji se na romanu Shusakoa Endoa. Radnja prikazuje kako japanski vojnik za vrijeme Drugog svjetskog rata bude zlostavljan i obogaljen od strane svog pretpostavljenog, kojeg će mnogo godina kasnije sresti kao civil u patentnom uredu.

## Uloge
* Michiyo Aratama ... Yoshiko
* Makoto Fujita
* Toshio Kurosawa ... Zensakuov sin
* Tomoko Naraoka ... Zensakuova supruga
* Wakako Sakai
* Kei Sato ... Suzuki

## Reference

### Literatura

* 

## Vanjske veze
*
*
Krčma zla

je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1971. godine u režiji Masakija Kobayashija. Po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma, a predstavlja adaptaciju romana *Fukagawa anarakutei* Shuhgoroa Yamamota. Radnja se događa u Edou za vrijeme Tokugawinog šogunata i prikazuje zbivanja u jednoj gostionici koja služi kao paravan za razne kriminalne aktivnosti.

## Uloge
* Kanemon Nakamura ... Ikuzo
* Komaki Kurihara ... Omitsu
* Kei Satō ... Yohei
* Tatsuya Nakadai ... Sadahichi
* Shintaro Katsu ... bezimeni lutalica
* Wakako Sakai ... Okiwa
* Shigeru Koyama ... Pozornik Kanedo

## Reference

### Literatura

* 

## Vanjske veze
*
Žuta maramica (film, 1977)

je japanski igrani film snimljen 1977. godine u režiji Yojia Yamade. Po žanru je drama, djelomično inspiriran člankom američkog novinara Petera Hamilla u *[[New York Post]]u* iz 1971. godine, koji je također inspirirao popularnu pjesmu *[[Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree]]*. Protagonist, čiji lik tumači Ken Takakura je robijaš koji nakon puštanja iz zatvora pokušava ponovno započeti život te započinje dugo putovanje u rodno mjesto na otoku Hokkaido. Radnja prikazuje kako tom prilikom sretne mladića i djevojku te zajedno sa njima doživljava niz pustolovina. Film je stekao niz pohvala od strane kritike i prestižnih nagrada.

U SAD je snimljen istoimeni remake premijerno prikazan početkom 2008. godine.

## Uloge
* Ken Takakura: Yusaku Shima
* Chieko Baisho: Mitsue Shima
* Tetsuya Takeda: Kinya Hanada
* Kaori Momoi: Akemi Ogawa
* Hachirō Tako
* Hisao Dazai: Ryokan Manager
* Mari Okamoto: Ramen Shop Girl
* Kiyoshi Atsumi: Watanabe Kachō

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 

## Reference

## Vanjske veze
*
Incident (film, 1978)

je japanski igrani film snimljen 1978. godine u režiji Yoshitara Nomure. Po žanru je mješavina drame i kriminalističkog filma, a temelji se na romanu Shoheija Ooke. Radnja prikazuje kako je pronalazak trupla djevojke dovodi do istrage i hapšenja mladića koji će na suđenju iznijeti neobičnu priču.

## Uloge
* Keiko Matsuzaka: Hatsuko Sakai
* Shinobu Otake: Yoshiko Sakai
* Toshiyuki Nagashima: Hiroshi Ueda
* Tsunehiko Watase: Takeshi Hanai
* Tetsurō Tamba: Kikuchi
* Kei Yamamoto
* Junko Natsu
* Shinsuke Ashida: Okabe
* Shin Saburi
* Nobuko Otowa: Sumie Sakai
* Kō Nishimura
* Tanie Kitabayashi
* Tsutomu Isobe
* Takanobu Hozumi
* Asao Sano
* Hisaya Morishige

## Reference

## Vanjske veze
*
Stari grad Koštur u Dabrici

**Stari grad Koštur** (Koštun) je utvrđenje nastalo u doba Justinijana I, u Dabrici, opština Berkovići, Bosna i Hercegovina. Samo ime upućuje na njegovo porijeklo – castrum – čisto vojničko utvrđenje. I ovaj grad spominje Konstantin Porfirogenet ka Dabriskik.

## Lokacija
Dabrica obuhvata kraj sjeverozapadno od Dabarskog polja, između planina Snježnice (1262 m) na sjeveru i Hrguda (1100 m) na jugu. Od Dabarskog polja predio Dabrice dijeli planina Kom, visoka oko 900 m. Tvrđava je na lokalitetu Gradina.

## Historija
Unutar zidina Koštuna nađeno je keramike iz perioda bronzanog i željeznog doba što govori da je na istom mjestu bila Gradine (prajitorijska naselja)gradina s kraja II. i  iz I. milenija prije naše ere. Na lokalitetu Gradina su pronađeni i  tumuli.

O gradu Koštunu nema direktnih podataka. Ne zna se pouzdano ni kada je izgrađen, ni kada je napušten. Na njegovim ostacima nisu primijećene nikakve pregradnje i popravke, tako da on predstavlja jedinstvenu cjelinu. U pretpovijesti ovaj predio bio je rubno područje koje je naseljavalo ilirsko pleme Daorsi, a u rimsko doba pripadalo je široj regiji čiji je centar bio municipium Diluntum - na području Stoca.

Gradnju Koštuna moguće je datirati u VI stoljeće oko 535. godine. U to vrijeme, nakon pada Zapadnog Rimskog carstva, Bosna i Hercegovina bila je u sastavu kraljevstva Istočnih Gota. Te godine, Justinijan I, car Istočnog rimskog carstva počeo je obnavljanje Rimskog carstva, pa je počeo dvadesetogodišnji rat protiv Istočnih Gota. Najprije je zauzeo dio provincije Dalmacije u koji su pripadali krajevi Bosne i Hercegovine. Time su ti predjeli ponovno ušli u sklop rimske zajednice i priznavali su jedinog legitimnog cara sa sjedištem u Carigradu. Uslijedila je velika izgradnja strategijskih punktova: Biograd i Lisičići kod Konjica, Stari grad Blagaj, u Stocu i u Biogracima kod Širokog Brijega, među kojima je i Koštur u Dabrici.

## Opis
Tvrđava je građena u jednoj epohi i nije više pregrađivana i popravljana. Približne dimenzije su: dužina 160 m, različite širine od 25 m na istočnom kraju, 38 m na zapadnom, a u sredini 50 m. Zidovi su prosječne debljine oko 1,6 m.

U tvrđavu ulazilo se između dvije kule na zapadnom zidu. Veličina kula je bila 7x8 m. Ostaci jedne male uvučene kule su uz južni zid. Od jugozapadnog ugla spuštao se još jedan obrambeni zid, od kojeg se i danas vide dijelovi u dužini od oko 40 m. Istočna i sjeverna padina su stjenovite, skoro nepristupačne i spuštaju se u oko 150–200 m duboki kanjon Radimlje. Na sredini sjevernog perimetralnog bedema, koji je nepristupačan, izgrađen je ”sklop građevina sličan antičkom kastrumu. Zidovi su obloženi kamenim pločama, tj. relativno pravilno i grubo oklesanim kamenom.

U unutrašnjosti tvrđave nalaze se ostaci građevina, građenih po sistemu *opus  spicatum* (riblje kosti) od manjeg kamenja i puno žbuke koja se sastojala od kamena krečnjaka i maltera sa dodatkom pijeska i šljunka. U kulama uz zapadni zid i okolo njih nailazi se na mnogo krovnog materijala (tegulae). Tvrđava je proglašena za nacionalni spomenik BiH
## Literatura

## Reference

## Vanjske veze
The Arrangement (film)

***The Arrangement*** () je američki igrani film snimljen 1969. godine u režiji Elije Kazana. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju Kazanovog vlastitog istoimenog poluautobiografskog romana. Protagonist, čiji lik tumači Kirk Douglas, je uspješni direktor reklamne agencije koji iza fasade poslovnog uspjeha i naoko idiličnog braka krije duboku egzistencijalnu krizu. Radnja prikazuje kako katalizator za to predstavlja vanbračna afera sa mladom ženom (čiji lik tumači Faye Dunaway) koja će ga, između ostalog, dovesti do toga da pokušava izvršiti samoubistvo. *The Arrangement* je, za razliku od romana koji je postigao izuzetan uspjeh, završio kao potpuni promašaj i kod publike i kod kritike te je praktički okončao Kazanovu karijeru kod velikih hollywoodskih studija.

## Uloge
* Kirk Douglas ... Eddie Anderson
* Faye Dunaway ... Gwen
* Deborah Kerr ... Florence
* Richard Boone ... Sam
* Hume Cronyn ... Arthur
* Harold Gould ... Dr. Leibman
* Carol Rossen ... Gloria
* John Randolph Jones ... Charles
*Dianne Hull ... Ellen Anderson
*Charles Drake ... Finnegan
* Barry Sullivan ... Chet Collier (nenaveden na špici)

## Reference

## Vanjske veze
*
Gloria (film, 1980)

***Gloria*** je američki igrani film snimljen 1980. godine u režiji Johna Cassavetesa. Po žanru predstavlja kombinaciju gangsterskog filma, akcije i drame. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Gena Rowlands, je sredovječna žena, bivša ljubavnica gangsterskog bosa koja sticajem okolnosti mora brinuti o dječaku čiju su porodicu masakrirali mafijaši. Radnja prikazuje kako zajedno sa njim pokušava pobjeći od sveprisutne i svemoćne mafije, pri čemu se često mora služiti revolverom.

*Gloria* se smatra najatipičnijim filmom u Cassavetesovoj režiserskoj karijeri, koju su uglavnom karakterizirale niskobudžetne art drame. Cassavetes je za njega napisao scenarij bez namjere da ga režira; kada je studio Columbia Pictures otkupio scenarij i angažirao njegovu suprugu Genu Rowlands, ona je inzistirala na tome da njen muž režira. *Gloria* je premijerno prikazana na Venecijanskom festivalu gdje je osvojila Zlatni lav, te je kasnije dobila niz povoljnih kritika.

Godine 1999. je snimljen istoimeni remake sa Sharon Stone u glavnoj ulozi.

## Uloge
* Gena Rowlands ... Gloria Swenson
* Julie Carmen ... Jeri Dawn
* Buck Henry ... Jack Dawn
* John Adames ... Phil Dawn
* Lupe Garnica ... Margarita Vargas
* John Finnegan ... Frank
* Tom Noonan, J.C. Quinn i Sonny Landham ... Mafijaški izvršioci
* Lawrence Tierney ... Broadwayski barmen

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*