open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Father of the Bride (film, 1950)

***Father of the Bride*** () je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1950. u režiji Vincentea Minellija. Predstavlja ekranizaciju istoimenog romana Edwarda Streetera. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Spencer Tracy, je advokat kome njegova kćer (čiji lik tumači Elizabeth Taylor) saopći kako se namjerava udati za svog momka. Radnja prikazuje protagonistove pripreme za vjenčanje, ali i za značajne promjene u njegovom životu. *Father of the Bride* je postigao veliki uspjeh na kino-blagajnama; Tracy je za svoju ulogu nominiran za Oscara, a Taylor je postala velika hollywoodska zvijezda. Uspjeh filma je sljedeće godine potakao snimanje nastavka pod naslovom *[[Father's Little Dividend]]*.

Roman je također ekraniziran 1961. godine kao kratkotrajna TV-serija, a 1991. godine i kao još jedan uspješan film, ovaj put sa Steveom Martinom u glavnoj ulozi.

## Izvori


## Vanjske veze
* 
*
The Rutles: All You Need Is Cash

***Rutlesi*** (engleski *The Rutles: All You Need Is Cash*) britanska je TV filmska komedija iz 1978. koju su režirali Eric Idle i Gary Weis. Glavne uloge tumče Eric Idle, Neil Innes, John Halsey, Ricky Fataar i Michael Palin. Film je parodija pop i rock sastava Beatlesa i fenomena Beatlesomanija, te se odvija oko fiktivnog britanskog sastava *Rutlesa* sastavljenog od četiri glazbenika koji je polako stekao popularnost u Americi i svijetu 1960-ih. Film vodi razne satirične paralele sa Beatlesima, poput skandala kada je jedan član sastava javno izjavio da su Rutlesi popularniji od Boga, samo da bi kasnije pokušao relativizirati izrečeno navodom da je samo mislio da su "popularniji od Roda"; skandala vezanog uz konzumiranje egzotičnog čaja; nastupom pred britanskom kraljicom te raspadom sastava nakon što se jedan član zaljubio u pretencioznu eksperimentalnu umjetnicu te se otuđio od ostale trojice. I jedan stvarni bivši član Beatlesa, George Harrison, ima mali nastup u ulozi novinara koji vodi intervju.

*Rutlesi* su snimljeni u obliku 'pseudodokumentarne komedije' te su imali utjecaj na sličnu komediju *[[This Is Spinal Tap|Ovo je Spinal Tap!]]* Roba Reinera snimljenog 1984. Nastali su 1976. kao skeč u emisiji BBC2, te je Eric Idle odlučio po njima snimiti dugometražni film. I nakon filma, Rutlesi su nastavili svirati glazbu za stvarno te održali čak nekoliko pravih turneja. Prilikom prikazivanja na američkom TV programu NBC, doživio je najniži rejting bilo koje emisije emitirane tijekom udarnog termina tog tjedna, ali je zato zabilježio pune veće zanimanje kada je emitiran na britanskom TV programu BBC2. Kritičari su hvalili film te je isti stekao kultni status. Po njemu je snimljen i nastavak, *[[The Rutles 2: Can't Buy Me Lunch]]*.

## Glavne uloge

* Eric Idle - Dirk McQuickly, parodija Paula McCartneyja
* John Halsey - Barry Wom, parodija Ringo Starra
* Ricky Fataar - Stig O'Hara, parodija Georgea Harrisona
* Neil Innes - Ron Nasty, parodija Johna Lennona
* Michael Palin - Eric Manchester
* George Harrison - novinar koji vodi intervju
* Bianca Jagger - Martini McQuickly
* John Belushi - Ron Decline, parodija Allena Kleina
* Dan Aykroyd - Brian Thigh, bivši glazbeni producent koji je odbio Rutlese
* Gilda Radner - Gđa. Emily Pules
* Bill Murray - Murray the K.
* Gwen Taylor - Gđa. Iris Mountbatten / Chastity
* Ron Wood - Hell's Angel
* Terence Bayler - Leggy Mountbatten, parodija Briana Epsteina
* Henry Woolf - Arthur Sultan, mistik
* Ollie Halsall - Leppo, "peti Rutle," parodija Stuarta Sutcliffea
* Barry Cryer - Dick Jaws
* Frank Williams - Archie Macaw, producent
* Mick Jagger - on sam
* Paul Simon - on sam
* Roger McGough - on sam

## Reference

## Vanjske veze
* 
* ''Rutlesi'' na Rotten Tomatoes
* Idle Thoughts , intervjuu sa Ericom Idleom 2005.
* Fan site
Smešno ćoše kod Đoše

***Smešno ćoše kod Đoše*** je srpska humoristička TV serija koja se 2012. godine prikazivala na programu RTV Pink.

Režirao ju je Aleksandar Marinkovic Japa. Scenario za ovu seriju radili su clanovi ekipe Aleksandar Marinkovic Japa, Jelena Jovanovic, Bogoljub Mitic Djosa, Ivan Ziza Ristic, Zlata Djurkovic i Neboja Vojnic Neba.

Serija je svoju premijeru imala na RTV Pink-u 25.juna 2012. godine. Zbog veoma dobre gledanosti dobila je prajm termin i emitovana je nedeljom uvece od 20h ( u pocetku je emitovana ponedeljkom od 22h).

## Zaplet
Kroz komicne elemente, serija prati zivot Gazda Djoleta ( Bogoljub Mitic Djosa ), koji je okruzen svojom frustriranom zenom Sladjom, blesavim pomocnikom Tutom, klasicnom plavusicom Cvrletom ( koja je Tutina zena a doktorova ljubavnica), ekscentricnim Doktorom kao i prijateljima pijancima Zdravkom i Prketom.

## Uloge
* Bogoljub Mitič Đoša - Gazda Đole
* Aleksandar Marinković Japa - Tuta
* Zlata Đurković - Slađa
* Neboja Vojnic Neba- Zdravko
* Jelena Jovanović - Cvrle
* Ivan Žiža Ristić - Doktor
* Zoran Stamenković - Prke

## Vanjske veze
*
Miroslav Lekić

**Miroslav Lekić** (Beograd, 1. novembar 1954) je srpski režiser.

## Biografija
Rođen je 1. novembra 1954. godine u Beogradu, tadašnja FNRJ, današnja Srbija. 
## Filmografija

## Vanjske veze
*
Ivaniš Korvin

**Ivaniš Korvin** (mađarski: **Corvin János**) (Wroclaw ili Budim, 2. travnja 1473. – Krapina, 12. listopada 1504.), ugarski velikaš, slavonski herceg (1490.-1494.) i hrvatski ban ("dalmatinsko-hrvatski i slavonski") 1495. - 1498. i 1499. - 1504..

## Biografija
Bio je izvanbračni sin ugarsko-hrvatskog kralja Matijaša Korvina († 1490.). Otac ga je prvotno namjeravao poslati u svećenike no budući da nije imao zakonitog nasljednika, nastojao je Ivanišu osigurati hrvatsko-ugarsko prijestolje te mu je poklonio brojne zemlje u Hrvatskoj, Austriji i Šleskoj, a velikaše je pismeno obvezao da ga priznaju za kralja nakon njegove smrti. Ipak, nakon kraljeve smrti, velikaši su za novog kralja izabrali češkog kralja Vladislava II. Jagelovića (1490.-1516.), a Ivaniš se morao zadovoljiti naslovima slavonskog hercega i hrvatsko-dalmatinskog bana, a bila mu je obećana i krunidba za bosanskog kralja, do koje nikad nije došlo.

Početkom 1496. godine vratio se u Hrvatsku i vjenčao s Beatricom Frankopan (1480.-1510.), kćerkom kneza Bernardina Frankopana († 1529.) te ponovno preuzeo hercešku upravu. Stolovao je u gradu Bihaću na Uni, a kasnije u Krapini u Hrvatskom zagorju. Glavni mu je zadatak bila obrana hrvatske zemlje od neprestanih osmanskih napada.

Pomogao je kralju Vladislavu u borbama protiv Maksimilijana I., pretendenta na hrvatsko-ugarsko prijestolje. God. 1491. kraljeva vojska pod Ivaniševim zapovjedništvom porazila je Maksimilijanovu nedaleko od Zagreba i prisilila na predaju njemačku posadu na Kaptolu. Ivaniš je ratovao s Osmanlijama u Hrvatskoj, Dalmaciji i Bosni. God. 1501. porazio ih je pod Jajcem, ali je kraj Knina bio potučen.

Umro je mlad 1504. godine od groznice, kao posljedice stalnih borbi s Turcima. Pokopan je u pavlinskoj crkvi u Lepoglavi.

Nakon njegove smrti Beatrica nasljeđuje najveći dio muževih posjeda, čuvajući ih za malodobnu djecu, kćer Elizabetu (1496. ili 1497.) i sina Krstu (1499.). Međutim, i oboje njegove djece uskoro umire, još u dječjoj dobi.

## Reference

## Vanjske veze

* Tomorad, Mladen, Vanjska politka Matijaša Korvina od 1464. do 1490.
Krapanj

**Otok Krapanj** najniži je i najmanji naseljeni otok na Jadranu. Najviša mu nadmorska visina ne prelazi 1,25 m. Udaljen je od kopna svega 300 m. Šezdesetih godina prošlog stoljeća s više od 1500 stanovnika bio je najgušće naseljeni otok na Jadranu. Krapanj je manji od pola četvornoga kilometra. Danas na Krapnju živi oko 200 stanovnika. Krapanj je otok stoljetne tradicije ronilaštva, spužvarstva i ribarstva.

Krapanj, tj. njegovo središte čini naselje od uglavnom kamenih kuća, koje tvore splet uskih kamenih uličica, karakteristično za dalmatinsko podneblje. Iz te se mreže izdvaja stoljetna borova šuma i samostan Sv.Križa, u čijem muzeju se čuvaju brojni eksponati koji svjedoče o životu Krapnja u prošlim vremenima.

## Povijest Krapnja

Otok Krapanj pripadao je šibenskom Kaptolu, koji ga je 1436. prodao Tomi Juriću, šibenskom plemiću. Iste godine vlasnik otoka Toma Jurić počinje graditi kapelu nakon odobrenja pape Eugena IV.. U svojoj oporuci Toma Jurić određuje da Krapanj pripadne franjevcima.

Samostan na Krapnju građen je usporedno s crkvom od 1446., a 1626. godine samostan je nadograđen i izgrađen je zdenac u stilu kasne renesanse. U samostanskoj blagovaonici nalazi se slika *Posljedna večera* slikara Francesca Santacrocea (1511.-1584. g.).

Iako se na otok nije smijelo doseljavati, kao ni zemljište prodavati ili poklanjati, naseljavanje Krapnja započelo je kao posljedica turskih prodora te bijegom stanovništva na sigurnija područja.

Već oko 1500. godine na Krapnju je bilo oko 200 seoskih kuća. Nastanivši se na otoku bez izvora pitke vode, pašnjaka i obradive zemlje na kojoj bi bio moguć normalan život, došljaci su se vrlo brzo počeli okretati moru i preživljavati od mora.

Godine 1811. na otoku je otvorena osnovna škola, koja je radila u samostanskoj učionici. 
Krajem 19. stoljeća, 1893. godine na otok je došla prva teška ronilačka oprema. Iste godine je utemeljena Spužvarska zadruga. Od druge polovice 20.stoljeća na otoku su napravljeni veliki infrastrukturni radovi, koji su olakšali život mještana — 1959. otok je dobio struju, 1963.—1964. dovedena je tekuća voda, a od 1967. do 1972. obavljeno je asfaltiranje Krapnja.

## Stanovništvo

Po popisu iz 1991. godine, Krapanj je imao 2.513 stanovnika. Na popisu 2001. godine, najveći dio naselja Krapanj (dio koji se nalazi na kopnu) izdvojen je u zasebno novoformirano naseljeno mjesto Brodarica, pa je te godine u naselju Krapanj (otočki dio) zabilježeno samo 228 stanovnika.

## Vanjske veze
Ivaniš Nelipić

**Ivaniš Nelipčić Cetinski** († 1434.), hrvatski velikaš, cetinski i omiški knez i hrvatsko-dalmatinski ban. Posljednji je muški potomak velikaške obitelji Nelipić.

## Biografija

Rođen je u obitelji kneza Ivana († 1378./79.) i Margarete Merini. Od oca je naslijedio cetinsku knežiju. Obnašao je različite dužnosti u Hrvatskom Kraljevstvu, pa je tako bio i knez dalmatinskih gradova Trogira (1393.) i Splita (1403.). Tijekom građanskog rata između kralja Žigmunda Luksemburškog i Ladislava Napuljskog, knez Ivaniš je podržavao Ladislava koji mu je darovao Skradin (1403.-1406.) i Klis (1406.). Od 1406. podržavao je, zajedno s knezovima Frankopanima kralja Žigmunda, zbog čega je izgubio Skradin, ali je uspio zadržati Klis.

Godine 1416. stekao je i omiško kneštvo.

Oženio se Elizabetom, kćerkom ugarskog palatina Detrika Bubeka s kojom je imao dvije kćeri Katarinu i Margaretu. Budući da nije imao muškog potomstva, posvojio je zeta Ivana VI. (Anža) Frankopana Cetinskog, najstarijeg sina Nikole IV. Frankopana, te mu založio svoje posjede kao miraz svoje kćeri Katarine. Međutim, Anž je nakon tastove smrti izgubio preuzetu baštinu u korist kraljevih favorita, Talovaca.
Petar Talovac

**Petar Talovac**, u izvorima i **Perko** (? – ?, 1453.), hrvatski velikaš iz obitelji Talovaca i ban Hrvatske i Dalmacije (1438.-1453.).

Bio je upravitelj Zagrebačke biskupije, a potom ban Hrvatske i Dalmacije. Pomagao je bratu Matku u borbi za baštinu Nelipčića te je dobio dio njihovih zemalja južno od Velebita. Istaknuo se u protuosmanskoj obrani južnih dijelova Hrvatsko-Ugarskoga Kraljevstva. Iako je nakon Matkove smrti (1444. ili 1445) teško održavao nadzor nad posjedima južno od Velebita, uspio je većinu svojih posjeda zadržati do smrti, vješto balansirajući između Mlečana, gubernatora J. Hunyadija te bosanskih vladara i Stjepana Vukčića Kosače. Umro je vjerojatno početkom 1453. ostavivši za sobom udovicu Jadvigu Gorjansku i dva maloljetna sina, *Ivana* i *Stjepana*.

## Izvor
* Petar Talovac - Hrvatska opća enciklopedija
Cinderella (film, 1950)

***Cinderella*** () je američki animirani filmski mjuzikl snimljen 1950. u režiji Clydea Geronimija, Hamiltona Luskea i Wilfreda Jacksona i produkciji Walta Disneya, poznat kao jedan od najpopularnijih i komercijalno najuspješnijih animiranih filmova svih vremena.

Radnja se temelji na klasičnoj bajci o Pepeljuzi, odnosno priči *Cendrillon* francuskog pisca Charlesa Perraulta. Naslovni lik, kome u originalnoj verziji glas posuđuje Ilene Woods, je kćer aristokrata kojoj su umrli roditelji te koja je nakon toga prisiljena biti obična sluškinja u domu svoje zle maćehe. Radnja prikazuje kako je vila na jednu noć pretvara u princezu i odlazi na bal gdje upozna lijepog i plemenitog princa (kome glas posuđuje William Phipps).

*Cinderella* se smatra jednim od ključnih filmova u Disneyevoj karijeri, s obzirom da njegov studio nakon *[[Snjeguljica i sedam patuljaka (1937.)|Snow White and Seven Dwarves]]* iz 1937. godine nije imao cjelovečernji hit. Cinderella, u koju je uloženo za animirane filmove dotada teško zamisliva svota, je predstavljao financijski rizik koji je prijetio gašenjem studija. Disney je, zbog toga, veliki naglasak stavio na muzičku podlogu, te je angažirao kompozitore i tekstopisce iz Tin Pan Alleya, ali također pokazao veliki talent za marketing. Zbog toga je *Cinderella* postigla veliki uspjeh, a neke od pjesama postale hitovi na vrhu američkih top-lista. Sljedeće godine je na Berlinskom filmskom festivalu dobio Zlatni medvjed u kategoriji najboljeg muzičkog filma. Novac zarađen od *Cinderelle* je omogućio Disneyu da u sljedećih nekoliko godina započne još unosniju televizijsku produkciju, odnosno sagradi Disneyland. Cinderella je nakon 1950. godine još nekoliko puta distribuirana u kino-dvoranama prije nego što je 1988. izašlo prvo izdanje na VHS kazetama.

## Glasovi

## Hrvatska verzija

## Srpska verzija

## Pjesme

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*
Bistrica ob Sotli

**Bistrica ob Sotli** (njemački: *St. Peter bei Königsberg*) je selo u Sloveniji od 266 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Bistrica ob Sotli.

Sve do 1952. naselje se zvalo *Sveti Peter pod Svetimi Gorami*.
## Geografija
Bistrica ob Sotli leži na istoku Slovenije, na rubu kotline rijeke Sutle, nedaleko od hrvatske granice.
## Historija i znamenitosti
Najstarije srednjovjekovno naselje zvalo se **Leskovec**  nakon izgradnje crkve sv. Petra, koja se pri put spominje 1257. kao župna crkva, naselju je promjenjeno ime u *Sankt Peter bei Königsberg* (odnosno Sv. Peter pod Sv. Gorami). To malo naselje oko utvrđene crkve, pokazalo se puno sigurnijim (i na boljem mjestu za širenje) od susjednog trgovišta Kunšperka (Königsberga) pa je u 16. vijeku preuzelo njegovu ulogu.

Historija Bistrice bila je više nego burna, kod nje se 1475. odigrala bitka, u kojoj su Osmanlije na povratku iz Koruške do nogu potukli vojsku štajerskog pukovnika Pohlheima. Tu se odigrala i velika bitka za Velike seljačke bune 1573. u kojoj je vojska feudalaca pod komandom Schrattenbacha, razbila seljačke snage Ilije Gregoriča.

Prva osnovna škola u selu otvorena je 1783., današnja je podignuta - 1970-ih, a osobno ju je otvorio 1979. Josip Broz Tito jer je nosila ime njegove majke Marije Broz (ona je rođena i odrasla u Bistrici). Tito je prema Bistrici imao posebnu empatiju (koju nije baš na sva usta pokazivao), ali mu se mjesto u kojem je proveo dobar dio svog djetinstva, duboko urezlo u srce. On je tu 1901. pohađao 5 razred, a kako je to blizu Kumrovca često je provodio ljeta.

Seljani su izgradili vodovod 1927., a struja je došla do sela 1947.

Za Drugog svjetskog rata dobar dio seljana je raseljen, a na njihovo mjesto su doseljeni Nijemci - Gottscheri iz Kočevja i oni iz rumunjske Besarabije.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Bistrice ob Sotli
Justice est faite

***Justice est faite*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Andrea Cayattea. Po žanru je drama, a radnja prikazuje suđenje ženi koja je optužena da je ubila svog smrtno bolesnog ljubavnika. Protagonisti su članovi porote koji odlučuju o njenoj krivnji i pri tome iznose različite stavove o pitanju eutanazije. *Justice est faite* je prikazana na venecijanskoj Mostri gdje je osvojila Zlatni lav, a nekoliko mjeseci kasnije i na berlinskom festivalu gdje je osvojila Zlatni medvjed u kategoriji najboljeg kriminalističkog ili avanturističkog filma.

## Uloge
* Michel Auclair - Serge Cremer
* Antoine Balpêtré - Le président du tribunal (kao Balpétré)
* Raymond Bussières - Félix Noblet, le 5ème juré
* Jacques Castelot - Gilbert de Montesson, le 1er juré
* Jean Debucourt - Michel Caudron, le 7ème juré (kao Jean Debucourt Sociétaire de la Comédie Française)
* Jean-Pierre Grenier - Jean-Luc Flavier, le 3ème juré (kao J.P. Grenier)
* Claude Nollier - Elsa Lundenstein (kao Claude Nollier de la Comédie Française)
* Marcel Pérès - Évariste Malingré, le 2ème juré (kao Marcel Perès)
* Noël Roquevert - Théodore Andrieux, le 6ème juré
* Valentine Tessier - Marceline Micoulin, le 4ème juré
* Jean d'Yd - Le père supérieur
* Agnès Delahaie - Nicole Vaudrémont
* Cécile Didier - Mademoiselle Popélier, l'hôtelière
* Juliette Faber - Danièle Andrieux
* Anouk Ferjac - Denise

## Reference

## Vanjske veze
*
Egimije

**Egimije** () bio je, u grčkoj mitologiji, predak Dorana i njihov mitski kralj i zakonodavac, za koga se smatralo da je delovao u doba kad su oni još uvek živeli u severnoj Tesaliji, oko planine Ete ili u dolini Peneja. Prema mitu, Egimije je od Herakla zatražio pomoć u ratu protiv Lapita i njihovog kralja Korona i, u znak zahvalnosti, ponudio mu trećinu svoga kraljevstva. Kad su Lapiti pobeđeni, Herakle nije preuzeo oblasti koje mu je Egimije darovao, nego ih je ostavio Egimiju na čuvanje, pri čemu ih je ovaj imao predati Heraklovim sinovima, Heraklidima, kad za to dođe vreme.

Egimije je imao dva sina, Dimanta i Pamfila, koji su se preselili na Peloponez i bili smatrani precima dve grane dorskog plemena, Dimanaca i Pamfiljana iz Anatolije, dok su Hilanci, kao treća grana, smatrali da potiču od Hile, Heraklova sina koga je Egimije usvojio. 

Sačuvano je nekoliko fragmenata starogrčke epske pesme *[[Egimije (pesma)|Egimije]]*, koja se u antici pripisivala čas Hesiodu, čas Kerkopu iz Mileta.  Ova pesma, iz koje je sačuvano desetak citata, objavljuje se među fragmentima hesiodskih pesama, i čini se da je delom obrađivala mit o Iji i svevidećem Argu.

## Reference
Gradski stadion Užice

**Stadion Radomir Antić** ili **stadion Slobode** je stadion sa više namena u Užicu, Srbija. Trenutno se koristi najviše za fudbalske mečeve i on je domaći teren Slobode Užice. Stadion ima kapacitet za 15.000 gledalaca.

## Historija
Gradnja stadiona je počela aprila 1946. godine, a nezvanično je otvoren 9. juna 1946. prijateljskom utakmicom Slobode i Slavije iz Sarajeva, dok je zvanično otvaranje imao 24. septembra 1946. u prijateljskoj utakmici protiv Partizana, a po tom datumu (oslobođenje Užica u Drugom svetskom ratu) stadion je i dobio ime. Stadion je 1980. rekonstruisan, kada su izgrađene istočna i južna tribina.

Nakon plasmana FK Sevojno u Superligu Srbije, Sevojno i Sloboda Užice su spojeni u jedan klub, *Sloboda Point Sevojno*, i zbog toga je stadion bio kompletno renoviran da bi mogao da zadovolji kriterijume za igranje superligaških utakmica. Izgrađena je nova zapadna i severna tribina, istok i zapad su bili rekonstruisani, a vrednost radova je bila 220 miliona dinara. Na zapad (2650) i istok (3348) su postavljene stolice pa na stadionu ukupno ima 5998 sedećih mesta i sa stajaćim mestima na jugu i severu stadion ima kapacitet za oko 15 hiljada gledalaca.

Renovirani stadion je zvanično otvoren 21. avgusta 2011. prvenstvenom utakmicom Slobode PS i Partizana, a domaćin je pobedio sa 2:1.

Najveća poseta je bila 18.000 gledalaca na meču Kupa Maršala Tita 1967. protiv Crvene zvezde (1:2).

14. septembra 2013. odigrana je prva utakmica pod svetlošću novih reflektora, kada se Sloboda pred oko 10.000 gledalaca u meču Superlige Srbije sastala sa Partizanom (1:2).

## Utakmice reprezentacije
Dana 6. septembra 2011. reprezentacija Srbije do 21. godine odigrala je meč kvalifikacija za Evropsko prvenstvo 2013. sa Farskim ostrvima na ovom stadionu.

## Povezano
* Spisak fudbalskih stadiona u Srbiji

## Reference

## Vanjske veze
* Slike stadiona nakon renoviranja
Kerkop iz Mileta

**Kerkop iz Mileta** () bio je starogrčki pesnik, koji je, prema jednima, bio Hesiodov savremenik, a prema drugima, živeo je možda u 6. veku pne. U antici se njemu ponekad pripisivala pesma *[[Egimije (pesma)|Egimije]]*, čijim se autorom, s druge strane, ponekad smatrao i Hesiod. O njemu ništa drugo nije poznato.

## Reference
Krvavec

**Krvavec** je planina na sjeveru Slovenije visoka 1853 metara
, ona zajedno sa planinom Veliki Zvoh (1971 m) služi kao poligon za poznato istoimeno **[[skijanje|Skijalište]] Krvavec** 
## Geografija
*Krvavec* je vapnenačka planina na sjeveru Slovenije u Općini Cerklje na Gorenjskem, krajnja južna planina masiva - Kamniških Alpi. Krvavec je udaljen samo 25 km od Ljubljane (17&nbsp;km od Kranja), pa je danas pretvoren u najveće i najuređenije slovensko skijalište.

Krvavec je poznat još iz vremena eksperimentalnog prijenosa televizijskog programa, po stometarskom armiranobetonskom stupu koji je podignut na njegovom vrhu - 1955. , da služi za prijenos televizijskog signala, koji je tad često pucao upravo na Krvavcu - pa je onda pisalo *Pauza, zbog pucanja signala na Krvavcu*. Taj stup je 1980-ih zamjenjen današnjim metalnim.
## Skijalište Krvavec
Skijalište Krvavec prostire se na površini od 94 hektara, ima ukupno 30&nbsp;km uređenih skijaških staza na nadmorskoj visini od 1450 do 1971 m. Od tog 7&nbsp;km odpada na lake, 15&nbsp;km na srednje, 7&nbsp;km na teške odnosno crvene i 1&nbsp;km na najteže - slobodne (potpuno neuređene) skijaške staze. Čak 95 % staza moguće je pokriti umjetnim snijegom, tako da ono danas više ne ovisi o vremenskim prilikama odnosno neprilikama.

Pristup do skijališta osiguran je kabinskom žičarom, a u ljetnim mjesecima (kad nema snijega) i asfaltiranom cestom preko sela Ambroža pod Krvavcem. Na samom skijalištu operira 7 sedežnica i 3 vučnice. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Krvavec'' na portalu RTC Krvavec
Didaktička književnost

**Didaktička književnost** ( = poučan) obuhvata ona književna dela čija poučna tendencija odnosi prevagu nad umetničkim izrazom, a javlja se u sva tri književna roda: drami, epici i lirici.

## Antika

U staroj Grčkoj, pre no što se pismenost ukorenila, pouke su davane u stihovima, koje je lakše zapamtiti nego prozu. Sami Grci didaktičku književnost nisu smatrali posebnim književnim žanrom, već su je smatrali delom epike, budući da je i ta književnost bila pisana daktilskim heksametrima. Didaktička dela među prvima su pisali Hesiod *([[Poslovi i dani]])*, Empedokle i Parmenid. Od 5. veka pne. didaktička književnost uglavnom se piše u prozi, ali poetski izraz ponovo oživljava u helenističkom razdoblju, npr. u delima Arata (*Pojave* o astronomiji) i Nikandra (*O otrovnim životinjama*, *Protivotrovi*, *O zemljoradnji*). Od kasnijih didaktičkih pesama ističu se *Opis sveta* Dionisija Periegeta (2. vek) te pesme *O pecanju* i *O lovu* Opijana iz Kilikije (3. vek).

Didaktička književnost rano se pojavila i u starom Rimu. Enije je s grčkoga preveo jednu pesmu o prirodi *(Hedyphagetica)*, koja se pogrešno pripisivala Epiharmu sa Sicilije. U 1. veku pne. Lukrecije je sastavio ep *O prirodi*, jedno od najznamenitijih dela didaktičke književnosti, a Vergilije je napisao *[[Georgike]]*, možda po ugledu na Nikandrovu pesmu *O zemljoradnji*. U narednom veku nastaju Ovidijevi *[[Fasti (Ovidije)|Fasti]]*, Manilijeva *Astronomija*, kao i *Etna* nepoznatog autora. S druge strane, Ovidijevo *[[Ars Amatoria|Ljubavno umeće]]* na neki način parodira didaktički stil.

## Reference
Reigen

Reigen može biti:

* Car Reigen, 112. vladar Japana (1654 - 1732)
* ''Reigen'' (drama), kazališni komad Arthura Schnitzlera, također poznat pod naslovom "Krug"
Reigen (drama)

***Reigen*** () je drama austrijskog književnika Arthura Schnitzlera, objavljena 1900. godine. Radnja je smještena u Beč 1890-ih i u deset različitih scena prikazuje odnose između muškaraca i žena koje pripadaju različitim društvenim slojevima, ali koje međusobno povezuje seks. Specifičnost drame je da svaka scena prikazuje prizor neposredno prije ili poslije impliciranog koitusa, te da jedan od partnera ili partnerica u tom odnosu u sljedećoj sceni ima odnos sa drugim partnerom ili partnericom. Završna scena zatvara krug, odnosno protagonistica prve scene završi s protagonistom pretposljedne i posljednje scene.

*Reigen* je zbog beskompromisnog prikaza promiskuiteta i prkošenja tradicionalnom seksualnom moralu bilo jedna od najkontroverznijih Schnitzlerovih djela. Schnitzler ga je napisao još 1897. godine, ali ga se usudio objaviti u vrlo ograničenom izdanju tek 1900. godine. Prvi put je izveden godine 1920. te je izazvao brojne osude od strane konzervativnih dijelova javnosti.

Kasnije je postalo omiljeni predmet različitih kazališnih obrada te filmskih ekranizacija.

## Filmske adaptacije
Ovi filmovi se temelje na *Reigen*, neki bez eksplicitnog navođenja drame kao svog predloška:
* *[[La Ronde (1950 film)|La Ronde]]* (Max Ophüls, 1950)
* *[[La Ronde (1964 film)|La Ronde]]* (Roger Vadim, 1964)
* *Hot Circuit* (Richard Lerner, 1971)
* *Reigen* (Otto Schenk, 1973)
* *La Ronde* (Kenneth Ives, 1982)
* *New York Nights* (Simon Nuchtern, 1983)
* *[[Choose Me]]* (Alan Rudolph, 1984)
* *La ronde de l'amour* (Gérard Kikoïne, 1985)  
* *Chain of Desire* (Temistocles Lopez, 1992)
* *Karrusel* (Claus Bjerre, 1998)
* *Love in the Time of Money* (Peter Mattei, 2002)
* *Nine Lives* (Dean Howell, 2004)
* *Sexual Life* (Ken Kwapis, 2005)
* Deseo (Antonio Zavala Kugler, 2010)
* *[[360 (film)|360]]* (scen. Peter Morgan i rež.-Fernando Meirelles, 2011)
* *30 Beats* (Alexis Lloyd, 2012)

## Izvori

## Literatura
*
Pagasa

**Pagasa** (,  ili *Pagasa*) bio je drevni grčki grad u tesalskoj oblasti Magneziji, koji se nalazio na severnoj obali Pagasetijskog zaliva (Παγασητικὸς κόλπος, *Pagasaeus sinus*). 

## Mitologija
Pagasa je u grčkoj mitologiji poznata kao mesto na kome je Jason sagradio lađu Argo i iz koga je s Argonautima otplovio na svoj pustolovni put. Zato su neki antički pisci smatrali da je Pagasa dobila ime po glagolu πήγνυμι (= "sagraditi"), dok su drugi njegovo ime dovodili u vezu s mnogobrojnim izvorima vode u okolini grada (dor. παγά = "izvor").

Za grad Pagasu vezuje se i mit o Kiknu, sinu Aresovom.

## Historija
Pagasa je cvetala u 4. i 3. veku pne. Nakon grčkog poraza kod Orhomena, osvojio ju je makedonski kralj Filip II. Kad je 290. pne. osnovana Demetrijada, stanovnici Pagase bili su među onima koji su preseljeni u novi grad. No, nakon rimskog osvajanja Makedonije Pagasa je obnovljena i ponovo je stekla određenu važnost. U Strabonovo vreme Pagasa je služila kao luka grada Fere, koji je bio najvažniji grad u tom delu Tesalije.

## Lokacija
Prema Strabonu, Pagasa se nalazila 90 stadija od Fere i 20 stadija od Jolka. Arheološki ostaci Pagase mogu se videti blizu današnjeg grada Volosa. Akropolj se nalazio na jednom stenovitom uzvišenju iznad Ankistrijskog rta; u podnožju tog stenovitog predela nalaze se obilni izvori vode, o kojima govori i Strabon. Međutim, kako se radi uglavnom o izvorima slane vode, u rimskom razdoblju voda je u grad dovođena akveduktom, čiji se značajni ostaci mogu i danas videti.

## Reference
La Ronde (film, 1950)

***La Ronde*** () je francuski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Maxa Ophülsa. Predstavlja adaptaciju drame *[[Reigen (drama)|Reigen]]* austrijskog pisca Arthura Schnitzlera. Radnja je smješten u Beč na početak 20. vijeka, a protagonisti su muškarci i žene koje pripadaju različitim društvenim slojevima, ali koje u svojevrsni "krug" povezuju međusobne ljubavne veze. *La Ronde* je predstavljao prvi Ophülsov evropski film nakon ratnog boravka u Hollywoodu. Doživio je veliki uspjeh među kritičarima, te dobio ili bio nominiran za brojne prestižne nagrade.

## Uloge
* Anton Walbrook ... Raconteur (Pripovjedač)
* Simone Signoret ... Leocadie, prostitutka
* Serge Reggiani ... Franz, vojnik
* Simone Simon ... Marie, domaćica
* Daniel Gélin ... Alfred
* Danielle Darrieux ... Emma Breitkopf
* Fernand Gravey ... Charles Breitkopf, Emmin muž
* Odette Joyeux ... Anna, Grisette
* Jean-Louis Barrault ... Robert Kuhlenkampf, pjesnik
* Isa Miranda ... Charlotte, glumica
* Gérard Philipe ... Grof

## Vanjske veze
*
Sitnica (Crna Gora)

**Sitnica** je rečica koja izvire u blizini Podgorice, u Crnoj Gori. Posle kraćeg toka se uliva u reku Moraču između grada i njenog ušća u Skadarsko jezero.Dio njenog toka prolazi kroz dio Katunske nahije(Bandići).

## Literatura
* *[[Mala enciklopedija Prosveta]]*, Treće izdanje (1985); Beograd: „Prosveta“; 
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije* Sarajevo: „Svjetlost“;
Sailor Moon Crystal

***Sailor Moon Crystal*** (japanski *美少女戦士セーラームーンクリスタル*) japanska je anime serija čiji je termin emitiranja zakazan 5.7. 2014. Seriju je režirao Munehisa Sakai. To je druga anime adaptacija istoimene mange koju je napisala Naoko Takeuchi, napravljena 17 godina nakon završetka prve anime serije, *[[Sailor Moon]]*, čija je zadnja sezona, *Stars*, završila 8.2. 1997. Kotono Mitsuishi jedina je glumica iz originalne anime serije koja se vratila da ponovno podari glas svojem liku, junakinji Usagi Tsukino, dok su za preostale uloge zadužene nove glumice.

U srpnju 2012., ženski glazbeni sastav Momoiro Clover Z, izdavačka kuća Kodansha i sama Takeuchi su prvi put javnosti objavili da se sprema nova anime adaptacija *Sailor Moona*. Isprva su planirali dovršiti seriju i održati premijeru tijekom ljeta 2013. Ova vijest je objavljena tijekom obilježavanja 20. obljetnice mange, tijekom emitiranja uživo. U emisiji su sudjelovali i Mitsuishi i Toru Furuya, koji je podario glas Mamoru Chibi u izvornom animeu. Vijest je odijeknula poput senzacije, ali su obožavatelji ostali uskraćeni za detaljne informacije. Kada je u travnju 2013. objavljeno da će novi anime biti pomaknut za iduću godinu, neki su posumnjali da je cijela vijest o novom animeu bila krivo prevedna ili izvučena iz konteksta. Ipak, u travnju 2014. tome se stalo na kraj kada je službeno potvrđena premijera novog animea te objavljena lista glasovnih glumaca.

Prema tvorcima, novi anime biti će vjerniji originalnoj mangi, za razliku od prvotnog animea čija je priča sadržavala uglavnom epizode napisane isključivo za seriju. Viz Media već je 17.5. 2014. otkupio dvostruka prava i na licenciranje nove anime serije za američko tržište i objavljivanje necenzurirane verzije izvorne anime serije.

## Glasovne uloge
* Kotono Mitsuishi - Usagi Tsukino/Sailor Moon
* Ami Koshimizu - Makoto Kino/Sailor Jupiter
* Hisako Kanemoto - Ami Mizuno/Sailor Mercury
* Rina Satou - Rei Hino/Sailor Mars
* Shizuka Itou - Minako Aino/Sailor Venus
* Kenji Nojima - Mamoru/Tuxedo Mask

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Sailor Moon Crystal'' na Anime News Network
* ''Sailor Moon Crystal'' na Internet Movie Databaseu
* [''Sailor Moon Crystal''](http://myanimelist.net/anime/14751/Bishoujo_Senshi_Sailor_Moon_(2014)) na MyAnimeList
* Službeni website (engleski)
Eumel iz Korinta

**Eumel iz Korinta** (, 8–7. vek pne.), sin Amfilitov, bio je polulegendarni starogrčki pesnik, pripadnik plemićke porodice Bakhijadâ, koja je vladala Korintom sve do 657. pne.

Prema antičkim vestima, njegovo je glavno delo bila epska *Korintska pesma*, u kojoj je opevao mitsku prošlost svoga grada. Ta je pesma kasnije prerađena u prozu, pa u 2. veku naše ere Pausanija piše: "Eumel, Amfilitov sin, jedan iz roda takozvanih Bakhidâ, za koga se priča da je sastavljao epove, kaže u *Istoriji Korinta*, ukoliko je ova istorija doista njegovo delo, da se najpre u ovom kraju nastanila Efira, Okeanova kći".

Eumel je napisao i *Europiju*, gde je obradio mit o Europi, ćerki feničanskoga kralja Agenora, a možda i razne legende iz tebanskog ciklusa. Pripisivala mu se i epska pesma *Bugonija*, koja je poznata samo po naslovu; jedni smatraju da se bavila pčelama (), dok drugi drže da se njena tematika ne može odrediti, odnosno da se možda radi o alternativnom naslovu za *Europiju*.

Neki autori pripisivali su Eumelu i *[[Titanomahija (pesma)|Titanomahiju]]*, pesmu čijim se autorom ponekad smatrao i Arktin iz Mileta.

Eumel se smatrao autorom i jedne znamenite prosodije, tj. ophodne pesme, koju se u heksametrima sastavio za Mesenjane kad su slali žrtvu u Apolonovo svetilište na Delosu (προσόδιον ἐς Δῆλον): "Za kraljevanja Finte, Sibotinog sina", piše Pausanija, "Mesenjani su prvi put poslali Apolonu na Delos žrtvu i muški hor; ophodnu pesmu u čast bogu sročio im je Eumel i ona je, kako se veruje, jedina njegova izvorna pesma".

Sholijast uz Pindarovu 13. olimpijsku odu Eumelu pripisuje autorstvo kikličkog epa *[[Povratak (ep)|Povratak]]* (Νόστοι), koja je opevala povratak (νόστος) Grkâ iz Troje, i pri tom pesnikovo ime pogrešno beleži kao Eumolpo.

Eumelovo delovanje obično je smeštano u period između 760. i 740. pne. Prema Martinu Westu, epske pesme koju mu se pripisuju verovatno su nastale krajem sedmog i u šestom veku pne., dakle kasnije od vremena u koje su Grci obično smeštali Eumela.

U autentičnost i starost navedenih dela i dalje se ozbiljno sumnja.

## Reference
Prosodija

:*Ne zameniti s [[Prozodija|prozodijom]].*

**Prosodija** ili **prosodij** ( = doslovno, "prilazna pesma") bila je u drevnoj Grčkoj ophodna pesma koja se pevala dok je svečana povorka išla prema žrtveniku nekog božanstva, obično Apolona ili Artemide, pre peana. Među autorima prosodija antički pisci navode Eumela iz Korinta i Limenija, kao i različite pobednike u umetničkim nadmetanjima *(Mouseia)*. Etimološki, termin je u vezi s imenicom ὁδός (= hod, stupanje), a ne sa ᾠδή (= pesma).

## Reference
Mihajlo III Šišman

**Mihajlo Asen III** (), često nazivan **Mihajlo Šišman** () je bio bugarski car od 1323. do 1330. Tačna godina njegovog rođenja je nepoznata, ali pretpostavlja se da je rođen između 1280. i 1292. Bio je osnivač dinastije Šišmanovića, poslednje vladajuće dinastije Drugog bugarskog carstva. Nakon krunisanja Mihajlo je koristio ime Asen da naglasi svoje veze sa dinastijom Asena, prvom vladajućom dinastijom Drugog bugarskog carstva.

Kao energičan i ambiciozan vladar, Mihajlo Šiman je vodio agresivnu, ali i oportunističku spoljnu politiku protiv Vizantije i Srbije, što se okončalo katastrofalnim porazom u bici kod Velbužda, koja ga je koštala života. Mihajlo Šišman je bio poslednji srednjovekovni bugarski vladar koji je težio vojnoj i političkoj prevlasti na Balkanu i poslednji koji je pokušao da osvoji Carigrad. Nasledio ga je njegov sin Jovan Stefan, a kasnije sinovac Jovan Aleksandar, koji je preokrenuo Mihajlovu politiku osnovavši savez sa Srbijom udajom svoje sestre Jelene za srpskog cara Dušana.
Stromboli (film)

***Stromboli***, također poznat i kao ***Stromboli (Terra di Dio)*** () je italijansko-američki crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Roberta Rosselinija. Protagonistica, čiji lik tumači Ingrid Bergman, je Litvanka koja je za vrijeme Drugog svjetskog rata upoznala i vjenčala za italijanskog ratnog zarobljenika (čiji lik tumači Mario Vitale). Radnja prikazuje njen život nakon što je kao izbjeglica došla živjeti na njegov rodni otok Stromboli, te kako se teško prilagođava konzervativnoj i prema strancima nepovjerljivoj sredini, ali i teškim životnim prilikama.

*Stromboli* je nastao nakon što je Bergman, tada jedna od najvećih hollywoodskih zvijezda, pogledala Rosselinijev prethodni film *[[Germania, anno zero]]* i, duboko impresionirana njime, poslala pismo Rosseliniju zatraživši da nastupi u njegovom sljedećem filmu. Rosselini je pristao, a prilikom snimanja su on i Bergman otpočeli ljubavnu vezu. Kada je Bergman, koja je tada bila neudata zatrudnjela s oženjenim Rosselinijem, izbio je skandal koji je gotovo uništio Bergmaninu karijeru, izazvavši njen višegodišnji egzil iz Hollywooda. Produkciju *Strombolija* su također obilježile svađe Rosselinija sa američkim distributerom RKO Pictures, koji je inzistirao na kraćenju filma; na kraju je italijanski režiser ipak iz tog sukoba odnio pobjedu, te je film distribuiran u originalnoj verziji.

Iako su kritike, pogotovo u SAD, ispočetka bile relativno hladno, *Stromboli* je kasnije stekao reputaciju jednog od najznačajnijih ostvarenja italijanskog neorealizma. To se dijelom tumači time što je Rosselini koristio priliku da poput dokumentarista zabilježi način života i običaje stanovnika Strombolija, ali i (po film) sretnom okolnošću da je snimanje koincidiralo s erupcijom vulkana, a što je Rosseliniju omogućilo da na "jeftin" način dobije dramatične scene.

## Glavne uloge
* Ingrid Bergman ... Karin
* Mario Vitale ... Antonio
* Renzo Cesana ... Svećenik
* Mario Sponzo ... Čovjek sa svjetionika
* Gaetano Famularo ... Čovjek sa gitarom
* Angelo Molino ... Beba (van špice)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* TCM: Stromboli Production Notes
*
Isa Miranda

**Isa Miranda** (rođena kao Ines Isabella Sampietro; 5. jul 1909 - 8. jul 1982) bila je italijanska glumica, najpoznatija po niz uspješnih uloga u filmovima 1930-ih i 1940-ih koje su joj donijele titulu "italijanske Marlene Dietrich". 

Bila je u braku s uglednim producentom i režiserom Alfredom Guarinijem.

## Izabrana filmografija
* *[[The Haller Case]]* (1933)
* *[[La signora di tutti]]* (1934)
* *[[Red Passport]]* (1935)
* *[[Like the Leaves]]* (1935)
* *[[A Woman Between Two Worlds]]* (1936)
* *[[Scipio Africanus: The Defeat of Hannibal]]* (1937)
* *[[Adventure in Diamonds]]* (1940)
* *[[Malombra (1942 film)|Malombra]]* (1942)
* *[[Document Z-3]]* (1942)
* *[[Pact with the Devil (film)|Pact with the Devil]]* (1950)
* * [[La Ronde (1950 film)|La Ronde]]* (1950) kao Charlotte, glumica
* *[[Le Secret d'Hélène Marimon]]* (1954)
* *[[Summertime (1955 film)]]* (1955)
* *[[Un monde nouveau]]* (1965)
* *[[Marta (film)|Marta]]* (1971)
* *[[Lo chiameremo Andrea]]* (1972)
* *[[Le farò da padre]]* (1974)

## Vanjske veze
* 
* Photographs and literature
Videm pri Ptuju

**Videm pri Ptuju** (njemački: *Sankt Veit*) je selo u Sloveniji od 454 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Videm.

Sve do 1952. mjesto se zvalo **Sveti Vid pri Ptuju**.
## Geografija
Videm pri Ptuju leži na mjestu gdje su Haloze najbliže Dravi, a to je južni rub Dravskog polja, duž obje obale rijeke Dravinje, koja svega par kilometara dalje ima ušće Dravu.
## Historija
Videm pri Ptuju se kao naselje prvi put spominje u dokumentima 1355., i to posredno u vezi postavljanja župnika, dok se - 1392.navodi pod imenom **San Vitus in Tren**.
Za srednjeg vijeka na ušću Dravinje u Dravu stajao je burg - *Tranek* (ili Dranek - Treum), od njega danas nema ni traga, ali u to vrijeme imao je važnu ulogu u životu tog kraja, jer se u dokumentime spominje sve do druge polovice 14. vijeka.

Osmanlije su 1532. provalili u Haloze, i razorili puno naselja, između ostalog i *Tranek*, ali i župnu crkvu sv Vida. Seljaci su crkvu obnovili, ali ne i burg, koji je nakon tog potpuno propao.

Kao i druga mjesta i Videm je trpio ne samo od ratova, već i od boleština i prirodnih nepogoda, 1645. pogodila ga je kuga, 1762. najezda skakavaca, a 1926. i 1927. poplave, kad se izlila Dravinja.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Videm pri Ptuju
Café Paradis

***Café Paradis*** je danski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Bodil Ipsen i Laua Lauritzena Junoira. Radnja prikazuje kako direktor tvrtke (čiji lik tumači Ib Schønberg) zbog alkoholizma otpusti siromašnog radnika (čiji lik tumači Poul Reichhardt), ali potom i sam postane ovisan o piću. Café Paradis je dobio nacionalnu filmsku nagradu Bodil, a Ib Schønberg, čiji se nastup smatra najboljim u karijeri, je proglašen za najboljeg glumca.

## Uloge
* Poul Reichhardt
* Ib Schønberg
* Ingeborg Brams
* Else Højgaard
* Karin Nellemose
* Johannes Meyer
* Jørn Jeppesen
* Inge Hvid-Møller
* Asbjørn Andersen
* Lau Lauritzen Jr.
* Aage Fønss

## Vanjske veze
* 
* http://dnfx.dfi.dk/pls/dnf/pwt.page_setup?p_pagename=dnffuldvis&p_parmlist=filmid=20764 Danish Film Institute (In Danish)
La Beauté du diable (film, 1950)

***La Beauté du diable*** (; ) je francusko-italijanski crno-bijeli fantastični film snimljen 1950. u režiji Renéa Claira. Predstavlja adaptaciju legende o Faustu, a radnja je smještena na prijelaz iz 17. u 18. vijek. Protagonist, koga tumači Michel Simon, je ostarjeli alkemičar koji, zabrinut da će ga smrt zaustaviti u radu, pristaje na pogodbu s Vragom u kojoj, u zamjenu za dušu, dobiva novo mlado tijelo (čiji lik tumači Gérard Philipe). Radnja prikazuje kako mladoliki Faust postaje sve manje zainteresiran za alkemiju, a sve više za žene.

## Uloge
* Michel Simon ... Mephistopheles / Stari Henri Faust 
* Gérard Philipe ... Mladi Henri Faust / Mladoliki Mephistopheles 
* Simone Valère ... La Princesse 
* Carlo Ninchi ... Le Prince 
* Nicole Besnard ... Marguerite, ciganka
* Gaston Modot ... Ciganin
* Raymond Cordy ... Antoine, sluga
* Tullio Carminati ... Le Diplomate 
* Paolo Stoppa ... Službenik

## Reference

## Vanjske veze
*
Videm (općina)

**Općina Videm** (slovenski: *Občina Videm*) je jedna od **212** slovenskih općina od 5.603 stanovnika., administrativni centar općine je selo Videm pri Ptuju.
## Geografija
Općina Videm prostire se na sjeveroistoku Slovenije, na južnom rubu Dravskog polja na površini od 80 km², na kojoj leži 31 naselja.
## Naselja Općine Videm
Barislovci, Belavšek, Berinjak, Dolena, Dravci, Dravinjski Vrh, Gradišče, Jurovci, Lancova vas pri Ptuju, Lancova vas, Ljubstava, Majski Vrh, Mala Varnica, Pobrežje, Popovci, Repišče, Sela, Skorišnjak, Soviče, Spodnji Leskovec, Strmec pri Leskovcu, Šturmovci, Trdobojci, Trnovec, Tržec, Vareja, Velika Varnica, Veliki Okič, **[[Videm pri Ptuju]]**, Zgornja Pristava, Zgornji Leskovec
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Videm
Šentilj (općina)

**Općina Šentilj** (slovenski: *Občina Šentilj*) je jedna od **212** slovenskih općina od 8.467 stanovnika., administrativni centar općine je gradić Šentilj v Slovenskih goricah.
## Geografija
Općina Šentilj prostire se na sjeveroistoku Slovenije, pored austrijske granice, po zapadnom dijelu Slovenskih gorica, na vododjelnici Drave i Mure, na površini od 65 km² na kojoj leži 22 naselja.
## Naselja Općine Šentilj
Ceršak, Cirknica, Dražen Vrh, Jurjevski Dol, Kaniža, Kozjak pri Ceršaku, Kresnica, Plodršnica, Selnica ob Muri, Sladki Vrh, Spodnja Velka, Srebotje, Stara Gora pri Šentilju, Svečane, **[[Šentilj v Slovenskih goricah]]**, Šomat, Štrihovec, Trate, Vranji Vrh, Zgornja Velka, Zgornje Dobrenje, Zgornje Gradišče

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Šentilj
Šentilj v Slovenskih goricah

**Šentilj v Slovenskih goricah** (njemački: *St. Egidi in Windischbüheln* ili *St. Ilgen*) je gradić od 1957 stanovnika u Sloveniji, administrativni centar Občine Šentilj.

## Geografija
Šentilj v Slovenskih goricah leži na sjeveroistoku Slovenije, pored austrijske granice i doline rijeke Mure.

## Historija i znamenitosti
Župna crkva sv. Egidija (ili sv. Ilja), po kojoj je mjesto i dobilo ime, prvi put se spominje 1329. i oko nje je tokom vremena izraslo naselje. Osmanlije su 1532. orobili naselje i zapalili crkvu. Šentilj je sve do 1784. spadao pod jareninsku župu (Općina Pesnica), a nakon osamostaljenja u mjestu je 1787. otvorena škola. Veliki poticaj rastu naselja bio je dolazak Južne željeznice 1846. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Šentilj v Slovenskih goricah
VIVA (TV kanal)

**VIVA** je nemački muzički kanal, osnovan 1. decembra 1993. godine, kao nemački pandan najvećeg muzičkog kanala - MTV-ja. 

## Razvoj kanalske mreže
Dve godine kasnije, 1995. godine, osniva se drugi kanal VIVE, **VIVA II** (kasnije **VIVA Zwei**), koji je ugašen 2002. godine, i zamenjen kanalom **VIVA Plus**, koji je ugašen 2007. godine i zamenjen kanalom **Comedy Central Deutschland**. 2000. godine, pokrenuta su i licencna izdanja kanala VIVA: **VIVA Magyarorszag** (za područje Mađarske), **VIVA Polska** (za područje Poljske) i **VIVA Switzerland** (za područje Švajcarske). Šest godina kasnije, 2006. godine, pokrenuto je licencno izdanje - **VIVA Oesterreich** (za područje Austrije). Tri godine kasnije, 2009. godine, pokrenuto je još jedno licencno izdanje - **VIVA (UK & Ireland)** (za područje Velike Britanije i Irske). **VIVA France** (za područje Francuska).
TV Metropolis

**TV Metropolis** je muzički kanal, osnovan 6. februara 2000. godine, kao srpski pandan najvećeg muzičkog kanala - MTV-ja. 

## Program
Razvija emisije o modi, računarskim igrama, stranim spotovima, tehnologiji, itd.
Kidričevo

**Kidričevo** je gradić u Sloveniji od 1.235 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Kidričevo.
## Geografija
Kidričevo leži svega par kilometara od centra Ptuja, u Dravskom polju, pa je zapravo samo industrijsko predgrađe tog grada.
## Historija
Kidričevo je novo naselje izraslo uz tvornicu aluminija Talum, koju je od 1942. počeo podizati njemački koncern - Vereinigte Aluminium Werke, ali je nije uspio dovršiti do 1945. Nakon smrti tadašnjeg visokog rukovodioca Borisa Kidriča - 1953., tadašnje **Strnišče** (njemački: *Sterntal*, *Sternthal*) prezvano je u *Kidričevo*. Ono je od 1965. počelo imati i neke administrativne funkcije, tad je postalo sjedište mjesne zajednice.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Kidričevo
Dušan Tomašević Ćirko

**Dušan Tomašević Ćirko** (Velika Župa kod Prijepolja, 28. januar 1920 – 1944), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

### Biografija
Rođen je 28. januara 1920. godine u selu Velika Župa, kod Prijepolja. Osnovnu školu i gimnaziju je završio u rodnom selu, a nižu gimnaziju u Prijepolju. Višu gimnaziju je pohađao u Pljevljima, ali je marta 1939. godine isključen (bez prava upisa na dve godine) iz škole zbog učešća u štrajku učenika pljevaljske gimnazije.

Potom se vratio u rodno selo i do početka Drugog svetskog rata se bavio zemljoradnjom.

Član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) je od 1940. godine.

Učesnik Narodnooslobodilačke borbe je od 1941. godine. Bio je član Oblasnog komiteta KPJ za Sandžak, a kasnije sekretar Sreskog komiteta KPJ za Mileševski srez. Tokom čitavog rata delovao je kao politički radnik - u pozadini, na oslobođenoj teritoriji ili na okupiranoj teritoriji, iza leđa okupatoru. Obilazio je sela i propagirao ideje Narodnooslobodilačkog pokreta.

Poginuo je 22. avgusta 1944. godine u blizini sela Seljana, kod Prijepolja, tokom borbi vođenih u sklopu Durmitorske operacije.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 20. decembra 1951. godine, proglašen je za narodnog heroja.

### Pesništvo
Dušan Tomašević Ćirko, se pisanjem pesama počeo baviti još kao učenik gimnazije. A tokom Narodnooslobodilačkog rata počeo je da piše revolucionarne pesame, koje su bile u narodnom duhu. Pošto je veliki broj stanovništva Sandžaka bio nepismen, pesme koje su bile u narodnom duhu, su bile veoma popularne. Dušan je u njima opevao okupljanje narodnih masa, poziv na ustanak, gerilsko ratovanje, lokalne borbe i dr. Takođe njegove pesme su štampane i umnožavane i deljene kao propagandni materijal. Mnoge njegove pesme ostale su zauvek izgubljene, a većinu njih je sačuvao Dušanov saborac Drago Stiković (brat narodnog heroja Milosava Stikovića). Od bitnijih pesama ističu se „Kliče vila sa Kamene Gore“, „Mali Slobodan“, „Vrabac“ i dr.

### Porodica
Čitava uža i šira pordica Dušana Tomaševića učestvovala je u Narodnooslobodilačkoj borbi. Godine 1941. u Mileševskoj partizanskoj četi bilo je deset Tomaševića - od kojih je šest poginulo, a četvorica su nosioci Partizanske spomenice 1941. Dušanov otac Vladislav, streljan je od Nemaca 14. maja 1944; majka Ljubica je umrla u leto 1944. od posledica mučenja u četničkom zatvoru; mlađi brat Milan, poginuo je 17. novembra 1943. godine kao borac Treće sandžačke proleterske udarne brigade. Dušan je zajedno, sa članovima svoje porodice, sahranjen u porodičnoj grobnici na groblju u Prijepolju.

## Literatura
* 
* Branko J. Krkeljić „**Sandžačke legende**“. Istorijski institut SR Crne Gore, Titograd 1988. godina.
Kidričevo (općina)

**Općina Kidričevo** (slovenski: *Občina Kidričevo*) je jedna od **212** slovenskih općina od 6.627 stanovnika., administrativni centar općine je gradić Kidričevo.
## Geografija
Općina Kidričevo prostire se na sjeveroistoku Slovenije, pored Ptuja, u slivu rijeke Drave na površini od 71.5 km², na kojoj leži 18 naselja.
## Naselja Općine KIdričevo
Apače, Cirkovce, Dragonja vas, **[[Kidričevo]]**, Kungota pri Ptuju, Lovrenc na Dravskem polju, Mihovce, Njiverce, Pleterje, Pongrce, Spodnje Jablane, Spodnji Gaj pri Pragerskem, Starošince, Stražgonjca, Strnišče, Šikole, Zgornje Jablane, Župečja vas
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Kidričevo