open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Trajčo Kostov

**Trajčo Kostov** (; Sofija, 17. jun 1897 — Sofija, 16. decembar 1949) je bio jedan od vodećih bugarskih komunista od 1944. do 1949. godine. Stradao je tokom čistki titoista u Bugarskoj.

## Biografija
Rođen je 1897. godine u Sofiji. Godine 1916, bio je mobilizovan u Bugarsku vojsku i učestvovao u bugarskoj okupaciji srpskog dela Makedonije. Posle završetka rata, zaposlio se kao stenograf u Narodnom sobranju Bugarske i upisao Pravni fakultet u Sofiji. Godine 1920, postao je član Komunističke partije Bugarske, a 1924. je uhapšen i osuđen na osam godina robije zbog komunističke aktivnosti.

Godine 1929, bio je amnestiran, posle čega se uputio u Sovjetski Savez. Tamo je postao član Svesavezne komunističke partije (boljševika). Radio je kao funkcioner u Kominterni. U bugarskoj je boravio od 1931. i 1932. i od 1935. do 1936, a 1938. godine se vratio za stalno.

Posle učlanjenja Bugarske u Trojni pakt, 1942. je bio uhapšen i osuđen na doživotnu robiju. Po kapitulaciji fašističke Bugarske 9. septembra 1944, bio je oslobođen iz zatvora i došalo na čelo BKP. Tu je funkciju obavljao do povratka u zemlju Georgija Dimitrova i Vasila Kolarova.

Između 1946. i 1949, bio je potpredsednik u nekoliko bugarskih vlada, a od 1945. do 1949. godine narodni poslnik u Sobranju Bugarske.

Marta 1949. godine, Kostov je uklonjen iz vlade i postavljen na mesto direktora Narodne biblioteke „Sveti Ćirilo i Metodije“ u Sofiji. Juna iste godine, isključen je iz Centralnog komiteta BKP i uskoro bio uhapšen. Dana 7. decembra, protiv njega je pokrenut montirani sudski proces. Pod optužbom da je agent jugoslovenskih komunista i Zapada, osuđen je na smrt i obešen u noći sa 16. na 17. decembar.

Bugarske vlasti su ga rehabilitovale 1956. godine, po završetku hajke Informbiroa protiv Jugoslavije.

## Literatura
* Ivo Banac. *Sa Staljinom protiv Tita*, „Globus“, Zagreb 1990. godina, 213. i 214. str.
Koçi Xoxe

**Koči Dzodze** (; Negovan, kod Florine, 1917 — Tirana, 13. jun 1949) je bio albanski komunista i ministar tokom prvih godina Narodne Republike Albanije.

Streljan je 1949. godine, nakon Informbiroa, pod optužbom da je titoista.

## Biografija
Rođen je 1917. godine u selu Negovan kod Florine, Egejska Makedonija. Završio je grčku gimnaziju u Solunu. Godine 1930, njegova porodica se preselila u Albaniju. Tamo je pristupio Komunističkoj partiji Albanije i postao jedan od najistaknutijih komunista u Korči. Tada se ispoljio kao glavni suparnik Envera Hodže, a uz to su ga podupirali i jugoslovenski komunisti. Zbog komunističke delatnosti, bio je uhapšen i zatvoren do 1939. godine, kada je uspeo da pobegne.

Od 1941. godine, bio je jedan od glavnih vođa Narodnooslobodilačkog pokreta Albanije. Maja 1944. godine, bio je izabran za zamenika predsednika Visokog saveta Albanije i dobio čin general-pukovnika.

Posle završetka rata, došao je na čelo Ministarstva unutarnjih poslova, organizovao tajne službe i rukovodio borbom protiv ostataka antikomunističkih grupa po Albaniji. Bio je i član Politbiroa KP Albanije i poslanik u Skupštini.

Po donošenju Rezolucije Informbiroa protiv Jugoslavije 1948. godine i prekidom diplomatskih odnosa Albanije s Jugoslavijom, počeo je da gubi uticaj. Posle povratka Envera Hodže iz posete Moskvi, bio je uhapšen 2. decembra 1948. godine. Na sudskom procesu, održanom u tajnosti, bio je, zajedno sa grupom saradnika, 13. juna 1949. osuđen na smrt zbog svojih „projugoslovenskih“ aktivnosti i istog dana streljan. Do danas se ne zna gde je njegov grob.

## Reference
ErbB

**Receptor epidermalnog faktora rasta (EGFR)** je član **ErbB** familije od četiri strukturno srodne receptorske tirozinske kinaze. Kod ljudi ova familija obuhvata Her1 (EGFR, ErbB1), Her2 (Neu, ErbB2), Her3 (ErbB3), i Her4 (ErbB4). Simbol gena, ErbB, je izveden iz imena virusnog onkogena sa kojim su ovi receptori homologni: Eritroblastni Leukemijski Viralni Onkogen. Insuficijentna ErbB signalizacija kod ljudi je asocirana sa razvićem neurodegenerativnih oboljenja, kao što su multipla skleroza i Alzheimerova bolest. Kod miševa gubitak signalizacije posredstvom bilo kojeg člana ErbB familije dovodi do embrionske letalnosti sa defektima u nizu organa: pluća, koža, srce, mozak. Prekomerna ErbB signalizacija je povezana sa razvićem mnoštva različitih tipova čvrstih tumora. ErbB-1 i ErbB-2 su prisutni u mnogim ljudskim kancerima, i njihova prekomerna signalizacija može da bude jedan od kritičnih faktora u razviću i malignosti tih tumora.

## Članovi familije
ErbB proteinska familija se sastoji od četiri člana
* ErbB-1, takođe poznat kao receptor epidermalnog faktora rasta (EGFR)
* ErbB-2, takođe poznat kao HER2 kod ljudi i neu kod glodara
* ErbB-3, takođe poznat kao HER3
* ErbB-4, takođe poznat kao HER4

v-ErbB enzimi su homologni sa EGFR, ali im nedostaju sekvence unutar ektodomena vezivanja liganda.

## Strukture
ErbB receptori se sastoje od ekstracelularnog regiona ili ektodomena koji sadrži oko 620 aminokiselina, jednoprolaznog transmembranskog regiona, i citoplazmičnog tirozinsko kinaznog domena. Ekstracelularni region svakog člana familije se sastoji od četiri potdomena, L1, CR1, L2, i CR2, pri čemu "L" označava domene bogate sa leucinskim ponavljanjima, a "CR" regione bogate cisteinom. Ti subdomeni us prikazani u plavoj (L1), zelenoj (CR1), žutoj (L2), i crvenoj (CR2) boji na donjoj slici. Potdomeni se takođe obeležavaju sa I-IV, respektivno.
Donja slika je napravljena koristeći pdb fajlove 1NQL (ErbB-1), 1S78 (ErbB-2), 1M6B (ErbB-3) i 2AHX (ErbB-4).

## Reference
Polskava

**Polskava** je rijeka u Sloveniji duga 40 km lijeva pritoka Dravinje.

## Hidrografija
Polskava izvire kod lokaliteta Areh na Pohorju na nadmorskoj visini od 950 m. Nakon izvora teče prema istoku kroz Dravsko polje, do ušća u 
Dravinju kod naselja Videm pri Ptuju.

## Reference
Dravsko polje

**Dravsko polje** je ravnica u slovenskoj Štajerskoj, duž desne obale rijeke 
Drave između Maribora odnosno Ptuja i Pragerskog.

## Karakteristike
Prosječna nadmorska visina polja je 250 m. Granica Dravskog polja na zapadu je Pohorje, na sjeveru su to Slovenske gorice, na jugu 
je to Haloze dok se na istoku kod Ormoža ono pretapa u Ptujsko polje.

Dravsko polje je tektonska depresija, koja je nastala u pliocenu. Tu depresiju je Drava tokom 
vremena nasula aluvijalnim materijalom, pijeskom i glinom. Debljina aluvijalnog materijala na
sjeverozapadnom dijelu Dravskega polja iznosi do 30 metara, dok se prema jugoistoku ona smanjuje.

## Povezano
* Ptujsko polje

## Reference

## Vanjske veze
* ''Naravnogeografske značilnosti''
Ostojići

**Ostojići** mogu da budu:

* Ostojić, *Ostojići*, prezime

ili

* Ostojići (Dvor), naselje u opštini Dvor, Banija, Republika Hrvatska
* Ostojići (Trnovo), naselje u opštini Trnovo, Federacija BiH, BiH
Ostojići (Dvor)

**Ostojići** su naseljeno mjesto u sastavu općine Dvor, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.

## Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazili su se u sastavu stare općine Dvor.

## Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Ostojići su imali 5 stanovnika.

**Napomena**: *Od 1857. do 1880. podaci su sadržani u naselju [[Gornji Žirovac]].*

### Popis [[1991]].

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ostojići je imalo 214 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

## Literatura

* http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/G1991/pdf/G19914018.pdf Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
* Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

## Reference

## Vanjske veze
Nikola Milićević

**Nikola Milićević** (Zvečanje, kraj Omiša, 27. studenoga 1922. – Zagreb, 1. ožujka 1999.) - hrvatski pjesnik, prevoditelj i javni djelatnik.

Nakon studija književnosti radio je kao novinar i jezični urednik, a zatim kao sveučilišni nastavnik.
Kao pjesnik pripadao je krugovašima. U prvoj fazi svojeg pjesništva bio je svezan uz zavičajne motive, dok poslije tematizira intimnu sferu. Dijelom je pod utjecajem Lorce, a spaja tradicionalni izraz s modernim senzibilizmom.

Pisao je i putopisnu i autobiografsku prozu (*[[Sa stola i koljena]]*, 1965.).
Bio je vrstan prevoditelj i antologičar (*Antologija svjetske ljubavne poezije*, 1968.; *Zlatna knjiga španjolske poezije*, 1973.).

## Djela
* *[[Zlatna grana]]* (1952.)
* *[[Obećanja žute zore]]* (1956.)
* *[[Prah zemaljski]]* (1974.)
* *[[Nepovrat]]* (1984.)
* *[[Pjesme iz tišine]]* (1994.)

Neka njegova djela je u njenoj antologiji *Zywe zradla* iz 1996. sa hrvatskog na poljski prevela poljska književnica i prevoditeljica Łucja Danielewska.

## Nagrade i priznanja
1994. je godine dobio nagradu Vladimir Nazor za životno djelo.

## Vanjske veze
* Ezgeta Modra elegija
Nikola Miličević

Don **Nikola Miličević** (1887-1963), bio je posljednji upravitelj franjevačkog samostana Pustinja Blaca (na otoku Braču) ali i učitelj, glazbenik i astronom amater koji je nebo pratio s terase samostana Pustinja Blaca. Studirao je u Beču matematiku i astronomiju. Kao vrstan matematičar bavio se uglavnom efemeridama i problemima nebeske mehanike. Nakon što je 1926. godine u Austriji uspio kupiti refraktor promjera objektiva 175 mm, koji je nekad bio glavni instrument zvjezdarnice "Manora" na Malom Lošinju, kreće njegov ozbiljan opažački rad. Opažao je dvojne zvjezdane sustave te tragao za novim zvijezdama i kometima. Njegove brojne rasprave su uglavnom tiskane u bečkom "Astronomische Nachrichten". Malim ručnim strojem za tiskanje tiskao je i brošuru "Mladi zvjezdar - vjesnik prijatelja neba".
Nikola Milićević Lunjevica

**Nikola Milićević**, rođen je u selu Lunjevica 1776. godine u Rudničkoj nahiji, po kome je i dobio nadimak *Lunjevica*.

Krajem 19. veka bio je veoma poznat kao bogati trgovac u svom kraju, ali i na prostorima preko Save. Bogatstvo je njegovo naročito umnožavao trgovinom preko zemunskih trgovaca koji su austrijskoj vojsci nabavljali hranu i stoku. *"Tako viđen čovek ne mogaše da ne pođe sa svojim odanim mu, Rudničanima u boj..."*, zabeležili su hroničari.

Nikola Lunjevica je u svojoj sredini važio za čoveka mudrih saveta, a novčanim sredstvima i trgovačkim znanjem pomagao je i nabavkom ubojnih sredstava za srpsku ustaničku vojsku.

I pored toga što nije nikad uvršten u red ustaničkih starešina, upamćen je po tome što je obilato pomagao ustanike u začecima srpske revolucije, kako u Prvom, tako i u Drugom srpskom ustanku.

Tokom oba ustanka, dobro je sarađivao sa vojvodom Milošem Obrenovićem.
Nikola je bio Milošev pobratim, pa time i dever njegovoj supruzi Ljubici. Njihov savremenik Sima Milutinović Sarajlija ukazuje na to da je vojvoda Miloš došavši iz Takova, gde je ustanak ugovoren, u Crnuću kod kuće zatekao jedan konjski tovar prepun talira, što mu je dao gazda Nikola Milićević iz sela Lunjevice, spremio i poslao još nešto novca da mu se nađe.

Nikola Lunjevica je bio glavni posrednik ženidbe Miloša Obrenovića i Ljubice, iz čuvene porodice Vukomanović. Na četrdesetodnevni pomen Radoslava, oca buduće knjeginje Ljubice, Nikola je sa Miloševim bratom Milanom, rudničkim vojvodom, završio posao oko Miloševe ženidbe.

Ličnost Nikole Lunjevice ostala je zabeležena i u slučaju kada je vojvoda Milan Obrenović krenuo 1810. godine u Bukurešt. On je tada predao Nikoli Lunjevici osam stotina rupšija s molbom da ih on, u slučaju Milanove smrti, preda njegovom sinu Risti.

Kad su umrli i Milan i Rista, Nikola Lunjevica je otišao na dvor knezu Milošu Obrenoviću i predao mu zapečaćeni koverat sa novcima koji su mu povereni na čuvanje.

Za vreme vladavine kneza Miloša Obrenovića, Nikola Lunjevica je vršio dužnost predsednika Okružnog suda rudničkog. Bio je poznat kao umešan sudija koji je mnogo praštao.

Obnovio je manastir Vujan, gde je i sahranjen posle svoje smrti 11. maja 1842. godine.

Sticajem okolnosti, unuka Nikole Lunjevice, Draga, udajom za kralja Aleksandra Obrenovića, postala je tragična kraljica Srbije.

## Povezano
* Lunjevice
* manastir Vujan
* Draga Obrenović

## Vanjske veze
* Biografija Nikole Milićevića Lunjevice
Lovro Kuhar

**Lovro Kuhar**, poznat pod pseudonimom **Prežihov Voranc** (1893 - 1950) je bio slovenački pisac, aktivista komunističke – marksističke provinijencije. Borac za socijalnu pravdu i jednakost.

U književnosti je realista, slikar koruških prilika.

## Biografija

Rodio se u selu Kotlje, 10. avgusta 1893. U ranoj mladosti bio je poljoprivrednik, a bavio se i tesarskim poslovima. Kasnije je radio kao fizički radnik u fabrikama u Trstu i Gorici.

Po izbijanju Prvog svjetskog rata 1914. godine mobilisan je u austrougarsku vojsku. 1916. godine dezertira u Italiju.

U razdoblju između dva svjetska rata bavi se političkim radom. Član je KPJ i politički instruktor u više evropskih zemalja. Širi markstističku ideologiju među radnicima, ukazujući na buržoaziju - bogate, kao osnovni uzrok obespravljenosti i siromaštva radnika, učeći da kapitalisti ne kupuju radnikov rad, već radnu snagu amotrizujući je oskudnim nadnicama samo onoliko koliki je donji prag egzistencijalnog minimuma.

Godine 1934. izabran je u CK KPJ (Centralni komitet komunističke partije Jugoslavije). Sudjelovao je kao delegat KPJ na Sedmom kongresu Kominterne. U jesen 1939. godine se ilegalno vraća u Sloveniju - Kraljevina Jugoslavija.

NOB – i , tačnije Osvobodilnoj fronti pristupa 1941.g. Njemačke okupacione snage su ga uhapsile kao ilegalaca 1943. godine i deportovale u koncentracione logore u Zahsenhauzenu i Mauthauzenu. Poslije oslobođenja, u slobodnoj FNRJ – i bio je savezni narodni poslanik.

Umro je u Mariboru, 18. februara 1950.

## Dela

Pisao je romane, novele, eseje, priče, memoare, putopise. U svome književnom radu kao i u životu uopšte bavio se socijalnim temama dosljedan svojoj pravdoljubivosti i realističkom prilazu.

### Romani

:* *Požganica* (1939.)
:* *Doberdob* (1940.)
:* *Jamnica* (1945.)

### Novele
:* *Samonikli* (1940.)

### Ostali radovi
:* *Boj na požiralniku* (1935.)
:* *Ljubezen na odru*
:* *Pot na klop*
:* *Prvi spopad, Odpustki in Samorasniki*
:* *Vodnjak*

## Povezano
* Slovenska književnost

## Reference
Congalach Cnogba

**Conghalach Cnoghbha** (stariji ispisi: **Congalach Cnogba** ili **Congalach mac Máel Mithig**) bio je, prema popisima u *[[Annals of the Four Masters]]*, veliki kralj Irske od oko 944. do 956. Congalach je jedan od dvanaest "kraljeva Irske" navedenih u prvotnom rukopisu *[[Annals of Ulster]]*.

Bio je pripadnik klana Síl nÁedo Sláine, odnosno kraljeva Brege, ogranka Južnih Ui Neilla, odnosno deseta generacija potomaka Áed Sláinea, a što je poslužilo kao temelj njegovog dolaska na prijestolje. Congalach je po majčinoj liniji bio pripadnik klana Clann Cholmáin, dominantnog ogranka južnih Uí Néilla, odnosno unuk Flann Sinne i sin sestre svog prethodnika Donnchada Donna. *[[Annals of Innisfallen]]*, sa druge strane, ne navode da je Congalach bio Veliki kralj, te ga umjesto toga povezuju sa njegovim čestim neprijateljem Ruaidrí ua Canannáinjem iz klana Cenél Conaill.

Irski anali navode kako je Congalach bio u ratu sa većinom svojih susjeda, te nekada bio saveznik, anekada protivnik nordo-gelskim kraljem Dublina Amlaibom Cuaranom. Congalach je na kraju ubijen u borbi sa Laiginima i dublinskim Nordo-Gelima godine 956, kada mu je postavljena zasjeda u Dún Ailinneu (današnja Grofovija Kildare).

## Notes

## Literatura

* Byrne, Francis J., *Irish Kings and High-Kings.* B.T. Batsford, London, 1973. 
* McCarthy, Dan, "The Chronology of the Irish Annals" in *Proceedings of the [[Royal Irish Academy]]*, 1998, pp.&nbsp;203&ndash;255 (pdf ). 
* Woolf, Alex, "Pictish Matriliny Reconsidered" in *The Innes Review*, volume XLIX, no. 2 (Autumn 1998), pp.&nbsp;147&ndash;167. ISSN 0020-157X

## Vanjske veze
*CELT: Corpus of Electronic Texts at University College Cork
*Revised edition  of McCarthy's synchronisms at Trinity College Dublin.
Klaus Iohannis

**Klaus Werner Iohannis** (, ; također ispisivan kao **Johannis**) (13. jun 1959 - ) je rumunjski političar koji je 2014. izabran za petog po redu predsjednika Rumunjske. Iste je godine postao vođa Nacionalne liberalne partije, nakon što je od 2002. do 2013. vodio Demokratski forum Nijemaca u Rumunjskoj. Prije bavljenja politikom Iohannis je radio u prosvjeti kao nastavnik fizike i školski inspektor.

Iohannis je na političku scenu stupio kada je godine 2000. izabran za gradonačelnika Sibiua, i to kao kandidat Demokratskog foruma Nijemaca u Rumunjskoj. Iako je u tom gradu (gdje se većinski govorio njemački), nekada brojno njemačko stanovništvo svedeno na sićušnu manjinu, Iohannis je na iznenađenje mnogih ostvario pobjedu te bio sa velikom većinom bio ponovno biran 2004. i 2008. Iohannisu se pripisuje uspješno vođenje grada, odnosno njegovo pretvaranje u popularno turističko odredište i osvajanje prestižne titule Evropske prijestolnice kulture. U februaru 2013. Iohannis je postao članom Nacionalne liberalne partije (PNL) na poziv njenog tadašnjeg vođe Crina Antonescua i odmah bio izabran za prvog potpredsjednika stranke, postavši predsjednikom stranke sljedeće godine.

U oktobru 2009. su ga četiri od pet grupa u rumunjskom Parlamentu, s izuzetkom PNL koju su činile pristaše tadašnjeg predsjednika Traiana Basescua, predložile za mjesto premijera; Băsescu ga je međutim odbio službeno nominirati. Iste je godine, pak, na izborima bio zajednički kandidat za premijera predložen od PNL i Socijaldemokratske partije.

Iohannis je Transilvanijski Saksonac, dio njemačke manjine u Rumunjskoj koja potiče od doseljenika u Transilvaniju iz 12. vijeka.

## Reference
Domnall ua Néill

**Domhnall ua Néill** (stariji ispis **Domnall ua Néill**; ? - 980) bio je veliki kralj Irske od 956. do 980. 

Domnall je bio sin Muirchertach mac Néilla i unuk Nialla Glunduba, odnosno pripadnik Cenél nEógaina iz sjevernih Uí Néilla. Postao je kralj Ailecha zajedno sa bratom Flaithbertachom nakon smrti oca 943. Velikim kraljem Irske je postao nakon smrti Congalacha Cnogbe, svog rođaka s majčine strane koji je pripadao južnom ogranku Uí Néilla Síl nÁedo Sláine.

Za Domnalla se smatra kako je bio uspješan vladar i sproveo vojene reforme koje se pripisuju njegovom daleko poznatijem nasljedniku Brianu Boruu. Najveći dio vladavine je proveo u ratu protiv dublinskog kralja Amlaiba Cuarana, supruga svoje sestre Dúnflaith. Godine 980. je abdicirao i povukao se u samostan Armagh gdje je nedugo potom umr.

Domnall je u osmrtnici naveden kao "veliki kralj Irske" () te je bio posljednji član svoje porodice sa tom titulom. Naslijedio ga je Máel Sechnaill mac Domnaill iz klana Clann Cholmáin.

Domnallova djeca su bili Muiredach, čiji je sin Lochlann mogao biti predak Domnall Ua Lochlainna, te Muirchertach, predak O'Neilla iz Tír Eógaina. Njegov unuk Flaithbertach Ua Néill bio je kralj Ailecha i vodeća ličnost među Uí Néillima od smrti Máel Sechnailla 1022. godine, ako ne i ranije.

## Literatura

* 
* 
* 
* 
*
Cer (Zvornik)

**Cer** je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Zvornik koje pripada entitetu Republika Srpska. Naselje je osnovano 2012. godine na osnovu „Odluke o osnivanju naseljenog mjesta Cer na području opštine Zvornik“ (Sl. glasnik RS 100/2012 od 30. oktobra 2012. godine).

## Geografija

## Historija

Naseljeno mjesto Cer osniva se od dijelova naseljenih mjesta Kučić Kula, Čelopek i Jardan. Naseljeno mjesto Cer nalazi se u sastavu KO Čelopek i KO Zvornik, ukupne površine 142 hektara, a po tipu (karakteru) je seosko ušoreno i zbijeno-ušoreno naseljeno mjesto.

## Stanovništvo

## Povezano
* Opština Zvornik

## Reference

## Vanjske veze
* Opština Zvornik: Statut opštine Zvornik
Sočanica (Dvor)

**Sočanica** je naseljeno mjesto u sastavu općine Dvor, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.

## Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Dvor.

## Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Sočanica je imala 23 stanovnika.

### Popis [[1991]].

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Sočanica je imalo 216 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

## Literatura

* http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/G1991/pdf/G19914018.pdf Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
* Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

## Reference

## Vanjske veze
Manastir Sočanica

**Manastir Sočanica** se nalazi 3,5 kilometara od istoimenog sela u opštini Leposavić i pripada Eparhiji raško-prizrenskoj Srpske pravoslavne crkve. Manastirska crkva, posvećena Usekovanju svetog Jovana Krstitelja, podignuta je 1862. godine, na mestu starije crkve, posvećene Vavedenju Presvete Bogorodice. Na osnovu jedne nadgrobne ploče pronađene oko same crkve, zna se da je crkva bila aktivna 1643. godine, a sama Sočanica se, kao *Selčanica*, pominje u osnivačkoj povelji kralja Milutina (1282—1321), svojoj zadužbini Banjskoj, koja se nalazi u neposrednoj blizini Sočanice. Sam manastir je aktivan od 2002. godine, kada se oko manastirske crkve nastanilo bratstvo, koje je zbog napada albanskih ekstremista, napustilo manastir Zočište kod Orahovca.

Oltarski deo manastirske crkve je napravljen u steni, a ispod njega je 2007. godine otkriven otvor koji vodi ka podzemnim katakombama. Stručnjaci Pokrajinskog zavoda za zaštitu spomenika iz Prištine pretpostavljaju da ove katakombe potiču iz II ili III veka i da su ih koristili prvi hrišćani, koji su živeli u rimskom gradu *Municipium Dardanorum* koji se nalazio na ovom prostoru.

Kao metoh manastira Sočanice obnovljen je manastir Svete Petke u mestu Ulije kod Ceranjske reke.

## Povezano
* Sočanica

## Reference

## Literatura
*Zvanična prezentacija manastira-Istorija
*

## Vanjske veze
* Zvanična prezentacija manastira
Diarmait mac Máel na mBó

**Diarmait mac Máel na mBó** (? - 7. februar 1072) bio je kralj Leinstera, kao (iako ne prihvaćen od svih) veliki kralj Irske, poznat kao jedan od najvažnijih irskih vladara u pred-normaskom periodu, odnosno po tome što je imao važnu ulogu u historiji Hebrida, Otoka Man, Walesa, pa i Engleske.

Poticao je iz klana Uí Cheinnselaig na jugoistoku Leinstera. Klan je u ranijim vijekovima bio važan, ali mu je moć znatno oslabljena nakon bitke kod *Áth Senaiga* godine 738. Nakon toga je primat preuzeo suparnički klan Uí Dúnlainge, smješten u sjevernom Leinsteru oko Naasa i Kildarea, te je vladao uz podršku kraljeva Midea iz moćnog klana Clann Cholmáin sve do vremena kralja Briana Borume. Slabljenje klana Clann Cholmáin, kao i poraz Uí Dúnlaingea pod vodstvom Maela Morde mac Murcade u bitci kod Clontarfa 1014. godine, promijenilo je političku situaciju u korist Uí Cheinnselaiga.

Diarmaitov ključni potez je bilo sklapanje saveza sa Niallom mac Eochadom, kraljem Ulaida, čime je stvoren pritisak na kraljevstva  Mide, Brega i Dublin — a kojima je nominalno upravljao Veliki kralj. Godine 1042. je uspio postati "kralj Leinstera"  (pod čijom se upravom našao Wexford) te svog sina po imenu Murchad postaviti za kralja Dublina. Tako je postao vladarom dva najbogatija grada u Irskoj i na tom temelju se proglasiti Velikim kraljem. Poginuo je 7. februara 1072. u bitci protiv kralja Midea, Conchobar Ua Maelsechalinna, kraj Navana  (današnja Grofovija Meath). Bio je jedan od predaka leinsterskog kralja Diarmaita MacMurchade.

## Izvori

## Literatura

* *[[Annals of the Four Masters]]*
*  Annals text
* 
* 
* 
* 
* 
*
Malina Popivanova

**Malina Popivanova** (Kočani, 7. april 1902 - Tjumen, SSSR, 19. jul 1954) je bila istaknuta makedonska revolucionarka.

Malina Popivanova je rođena u Kočanima u Makedoniji. Bila je farmaceutska radnica, član SKOJ-a od 1918, a KPJ od 1920. Član Mjesnog komiteta za Skoplje bila je do 1924. godine, kada po odluci CK KPJ odlazi u Moskvu na Komunistički univerzitet »Sverdlov«.

Vraća se u Jugoslaviju 1928. i radi na sprovođenju »Otvorenog pisma Kominterne«. Zbog bolesti (tuberkuloza) vraća se slijedeće godine u SSSR, gdje predaje povijest na KUNMZ-u. Isključena je iz Partije 1937. godine i dvije godine bila na robiji. Zatim ponovo predaje na sveučilištu u Tjumenu, gdje je i umrla.

I njezin suprug Vladimir Sakun, bio je žrtva Staljinovih čistki, a inače sovjetski revolucionar, koji je bio i u Jugoslaviji, kao instruktor Kominterne (»Mirković« na Osmoj mjesnoj partijskoj konferenciji KPJ).

## Izvori

## Povezano
* KPJ tokom Velike čistke
Donja Bioča

**Donja Bioča** može biti:

* Donja Bioča (Ilijaš), naseljeno mjesto u opštini Ilijaš, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH
* Donja Bioča (Hadžići), naseljeno mjesto u opštini Hadžići, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH

## Povezano
* Gornja Bioča
Dragovići

**Dragovići** mogu biti:

* , južnoslovensko prezime

ili:

* Dragovići (Novo Goražde), naseljeno mjesto u opštini Novo Goražde, Republika Srpska, BiH
* Dragovići (Hadžići), naseljeno mjesto u opštini Hadžići, Federacija BiH, BiH
* Dragovići (Vareš), naseljeno mjesto u opštini Vareš, Federacija BiH, BiH
* Dragovići (Vrbovsko), naseljeno mjesto grada Vrbovskog, Hrvatska

ili:

* Draguviti, slovensko pleme

## Povezano
* Dragović, razvrstavanje
The 7th Voyage of Sinbad

***The 7th Voyage of Sinbad*** () je američki fantastično-pustolovni film snimljen 1958. u režiji Nathana Jurana, poznat kao jedno od najuspješnijih i najpopularnijih ostvarenja u filmografiji majstora specijalnih efekata Raya Harryhausena.

Scenario se temelji na pričama iz drevne arapske zbirke *[[1001 noć]]*, a naslovni protagonist, koga tumači Kerwin Matthews, je proslavljeni Sinbad morepovlac čije planove za žendibu s lijepom princezom Parisom (čiji lik tumači Kathryn Grant kvari zli čarobnjak Sokurah (čiji lik tumači Torin Thatvher). Radnja prikazuje kako je čarolijama smanjio Parisu te je namjerava vratiti u stvarno stanje tek ako Sinbad pristane da ga vrati na otok koji nastanjuju kiklopi i druga orijaška čudovišta.

Film se odlikovao izuzetno dugim i kompliciranim snimanjem, a Harryhausen je proveo gotovo 11 mjeseci razvijajući specijalne efekte za spektakularne scene borbe Sinbada sa kiklopima, divovskim pticama i kosturima. Usprkos toga, postigao je izuzetan uspjeh i potvrdio reputaciju Harryhausena kao jednog od najvećih majstora specijalnih efekata, od kojih su mnogi "reciklirani" u brojnim drugim filmovima uključujući samog Harryhausena. Jedan od primjera je Sinbadovo mačevanje sa kosturom, koje je poslužilo kao inspiracija za sličnu scenu u filmu *[[Jason and the Argonauts (film, 1963)|Jason and the Argonauts]]*. Studio Columbia Pictures je bio toliko oduševljen Harryhausenovim radom da mu je povjerio još dva filma posvećena Sinbadu - *[[The Golden Voyage of Sinbad]]*  i *[[Sinbad and the Eye of the Tiger]]*.

## Uloge
*Kerwin Mathews ... Sinbad
*Kathryn Grant ... Princeza Parisa
*Richard Eyer ... Barani, duh
*Torin Thatcher ... Sokurah
*Alec Mango ... Bagdadski kalif
*Harold Kasket ... Sultan, Parisin otac
*Alfred Brown ... Harufa, Sinbadova odana desna ruka

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Durch die Wälder, durch die Auen

***Durch die Wälder, durch die Auen*** () je zapadnonjemačka filmska komedija snimljena 1956. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Temelji se na pripovjetci *Romantische Symphonie* česko-njemačkog pisca Hansa Watzlika. Protagonist, čiji lik tumači Peter Arens je njemački kompozitor Carl Maria von Weber, a radnja prikazuje kako odlazi u Prag zajedno sa svojom voljenom suprugom Caroline Brand (čiji lik tumači Eva Bartok, koja će pri tome postati predmetom zanimanja jednog plemića. *Durch die Wälder, durch die Auen* je bio posljednji Pabstov film.

## Uloge
* Eva Bartok ... Caroline Brand
* Peter Arens ... Carl Maria von Weber
* Joe Stöckel ... Kutscher Treml
* Rudolf Vogel ... Valerian
* Karl Schönböck ... Graf Enzio von Schwarzenbrunn
* Michael Cramer ... Konrad
* Carolin Reiber ... Marie (kao Caroline Reiber)
* Maria Stadler ... Anna
* Heinz Kargus ... Züngenhorn
* Rolf Weih ... Seifensieder
* Erik Frey ... Graf Geza Esterhazy (kao Eric Frey)
* Fritz Lafontaine ... Mesner
* Johannes Buzalski ... Schnapsnase

## Reference

## Vanjske veze
*
Miljevci

**Miljevci** mogu biti:

* Miljevci (Bar), naseljeno mjesto u opštini Bar, Republika Crna Gora
* Miljevci (Sanski Most), naseljeno mjesto u opštini Sanski Most, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH
* Miljevci (Nova Bukovica), naseljeno mjesto u opštini Nova Bukovica, Republika Hrvatska
* Miljevački plato, visoravan u dalmatinskoj Zagori
Miljevački plato

**Miljevci** su naselje i visoravan površine preko 100 kvadratnih kilometara smještena između rijeka Krke, Čikole te planine Promine, na tek nekoliko kilometara udaljenosti od Drniša.

Područje Miljevaca broji oko 1100 stanovnika a obuhvaća sedam sela: Bogatić, Brištane, Drinovci, Kaočine, Karalić, Ključ, Širitovci, etnički oduvijek naseljenih isključivo hrvatskim  stanovništvom.

Područje sela Miljevaca u srednjem vijeku pripadalo je kninskoj bisku­piji. Vjerski život, čini se, odvijao se oko tvrđave Ključice (Ključ), grada hrvatskih velikaša Nelipića (XIV. st.) iznad rijeke Čikole. Na Krki se dizala druga utvrda Kamičak ispod koje su pronađeni ostaci crkve. Iz Kamička je bio kardinal Juraj Utišinović Martinušević  (1481.-1551.). Na mjestu Crkvina ima starih grobova i ostataka stare crkve, po predaji sv. Ilije. Danas se drevna katolička tradicija štuje u Župnoj crkvi Presv. Imena Isusova, crkvi Sv. Petra i Pavla te na prekrasnom franjevačkom samostanu na Visovcu.

Miljevački plato se kroz povijest pokazao kao nezaobilazno mjesto prilikom realizacije svih najvažnijih odluka u korist hrvatskog naroda. Tako su svojevremeno velike govore na Miljevcima održali hrvatski velikani poput Stjepana Radića, hrvatskih proljećara i Franje Tuđmana.

U novije je vrijeme poznat kao poprište operacije Miljevci tijekom Domovinskog rata, jedne od najznačajnijih ofenzivnih akcija Hrvatske vojske izvedenih 1992. godine.

Ogroman turistički potencijal Miljevaca leži u još nedovoljno iskorištenim mogućnostima uživanja na prekrasnom otočiću Visovac, netaknutoj prirodi Roškog slapa sa Skelinovim i Kulušićevim mlinicama, otkrivanjem arheoloških lokaliteta ili športskim ribolovom.

## Značajne osobe

* Petar Svačić - posljednji hrvatski kralj 
* Stipe Pletikosa - hrvatski nogometaš
* Tomislav Ivić - hrvatski nogometni trener
* Nikola Pilić - hrvatski teniski trener
* Ante Skelin, hrvatski kantautor

## Spomenici i znamenitosti

* Župna crkva Presv. Imena Isusova
* Crkva Sv. Petra i Pavla 
* Samostan na Visovcu
* Tvrđava Nelipića, hrvatskih srednjevjekovnih velikaša
* Spomenik Petru Svačiću
* Spomenik Franji Tuđmanu
* Spomenik Stjepanu Radiću

## Obrazovanje
Na Miljevačkom platou djeluju dvije osnovne škole, u Kaočinama i Drinovcima sa preuređenom športskom dvoranom.

## Sport
*KK Miljevci - košarka
*KK Petar Svačić - košarka
*KK Miljevci - karate
*ŠRD Miljevci- Športsko rekreativno društvo Miljevci

## Vanjske veze
* Zadarski list o naselju Visovac
* Hodočašće u Miljevcima 
* Slobodna dalmacija o akciji Miljevci u Domovinskom ratu
Du haut en bas

***Du haut en bas*** () je francusko-njemački crno-bijeli igrani film snimljen 1933. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Po žanru je drama. Radnja je smještena u jednu parišku stambenu zgradu i prikazuje kako se njeni stanari nose sa problemima financijske prirode.

## Uloge
* Ariane Borg ... (kao Olga Muriel)
* Pauline Carton ... Krojačica
* Janine Crispin ... Marie de Ferstel (kao Jeannine Crispin)
* Christiane Delyne
* Jean Gabin ... Charles Boulla
* Catherine Hessling ... Zaljubljena djevojka
* Margo Lion ... Mme Binder - vlasnica
* Peter Lorre ... Prosjak
* Milly Mathis ... Poldi
* Mauricet ... M. Binder
* Michel Simon ... M. Bodeletz
* Vladimir Sokoloff ... M. Berger

## Vanjske veze
*
Insulinski receptor

**Insulinski receptor (IR)** je transmembranski receptor koji aktiviraju insulin, IGF-I, IGF-II, i koji pripada velikoj klasi receptorskih tirozinskih kinaza. U pogledu metabolizma, insulinskih receptor ima ključnu ulogu u regulaciji glukozne homeostaze, funkcionalnog procesa koji pod degenerivnim okolnostima može da dovede do niza kliničkih manifestacija, uključujući dijabetes i kancer. Biohemijski, insulinski receptor je kodiran jednim genom , iz koga se alternativnim splajsovanjem tokom transkripcije formiraju bilo IR-A ili IR-B izoforma. Dalje posttranslacione izmene ovih izoformi dovode do formiranja proteolitički skraćenih α i β podjedinica, koje nakon kombinovanja imaju sposobnost formiranja homo ili hetero-dimera, čime nastaje ≈320 kDa disulfidno vezani transmembranski insulinski receptor.

## Interakcije
Insulinski receptor formira interakcije sa Ektonukleotidnom pirofosfatazom/fosfodiesterazom 1, PTPN11, GRB10, GRB7, PRKCD, IRS1, SH2B1 i MAD2L1.

## Reference

## Literatura

*
*
*
*
*
*
*

## Vanjske veze
*
Šaperon (protein)

**Šaperoni** su posebni proteinski molekuli, poznati i kao molekularni pratioci, koji pomažu u savijanju i uvijanju polipeptidnog lanca proteina, dovodeći ga u stabilnu konformaciju. Učestvuju u postizanju potrebne trodimenzionalne strukture za delovanje proteina. Izuzetno su značajni u situacijama stresa, kao što je povišena temperatura, pri čemu održavaju strukturu proteina u potrebnom obliku, i sprečavaju proteinsku denaturaciju. Zbog ovog svojstva mnogi, ali svakako ne svi, šaperoni spadaju u HSP proteine (), tj. 'proteine toplotnog udara'. Neki šaperoni nose specifičnu informaciju o uvijanju proteina u trodimenzionalne strukture, bez koje takvi proteini ne mogu biti formirani. Takvi proteini krše Anfinsenovu hipotezu, i ne mogu se spontano organizovati.

## Povezano

* Šaperonin
* Košaperon
* Protein toplotnog udara
* Farmakoperon
* Proteazom

## Reference
Metla

**Metla** (od praslavenskog: *mesti, metati*= bacati) je kućanski priručni alat za čišćenje podova ili drugih ravnih površina po kojima se hoda, kao što su 
dvorišta, stepenice...

## Karakteristike i historija
Metle su se sve do polovice 20. vijeka pravile od prirodnih materijala, a to su bili; cilindrična drvena drška i stožasti donji dio, sa uvezanim tankim grančicama vrijeska, sirka, breze i sličnih biljaka, kojim se melo smeće. Danas se uglavnom prave od umjetnih materijala (plastika + metalna drška)

U vezi metli, ima puno uzrečica, kao što je *tanka (tanki) je ko metla* ili *on ti je ko željezna (čelična) metla* (to se odnosilo na ljude koji 
nesmiljeno provode svoje zamisli i eliminiraju svoje protivnike), a i legendi da su na njima letjele vještice.

## Povezano
* partviš

## Reference

## Vanjske veze

* ''Metla'' na portalu HJP Novi Liber
The Fly (Langelaan)

***The Fly*** () je science fiction priča anglo-francuskog pisca Georgea Langelaana, originalno objavljena u časopisu *[[Playboy (magazin)|Playboy]]* u junu 1957. godine i poznata kao predložak za serije SF-filmova.

Naslovni lik je André Delambre, briljantni naučnik koji je izradio uređaj za teleportaciju te koji ga eksperimentalno primijeni na sebi, a pri čemu se slučajno zajedno sa njim bude teleportirana muha od koje preuzme dijelove anatomije i počne se pretvarati u čudovište. Radnja se prikazuje iz perspektive njegovog brata  Françoisa koji postepeno otkriva istinu tokom istrage protiv Andréove supruge Helene koja je ubila svog muža nakon što je svjedočila njegovoj transformaciji.

*The Fly* je proglašen najboljom pričom objavljenom u Playboyu za godinu 1957. Odmah je privukao pažnju hollywoodskih producenata, te je tako 1958. snimljen istoimeni film koji se smatra jednim od klasika SF-žanra. Potom su snimljena još dva nastavka *[[Return of the Fly]]* iz 1959. i *[[Curse of the Fly]]* 1965. godine. Godine 1986. je u režiji Davida Cronenberga snimljen remake pod naslovom *[[The Fly (film, 1986)|The Fly]]*, a potom i nastavak pod naslovom *[[The Fly II]]* 1989. godine. Po motivima filma iz 1986. je kanadaki kompozitor Howard Shore napisao istoimenu operu premijerno izvedenu 2008. godine.

Na srpskohrvatskom govornom području je prvi put objavljen 1970-ih u zagrebačkom časopisu *[[Sirius (časopis)|Sirius]]*.

## Povezano
* *[[Die Verwandlung]]* (*Preobražaj*), klasična priča Franza Kafke koja koristi isti motiv
Muha (razvrstavanje)

**Muva** ili **Muha** može označavati:

*muva, insekt

## Kultura
*''Muha'' (Langelaan), SF-priča Georgea Langelaana iz 1957. godine;
*njene adaptacije:
**Muha (film, 1958), američki igrani film iz 1958. godine;
**Muha (film, 1986), američki igrani film iz 1986. godine;
**Muha (opera), opera Howarda Shorea iz 2008. godine;

*''Muva'' (kratki film), jugoslavenski kratki film iz 1950. godine
*''Muha'' (animirani film), jugoslavenski animirani film iz 1968. godine
*''Muva'' (TV drama), jugoslavenska (makedonska) TV drama iz 1971. godine

## Ličnosti
*Alphonse Mucha, češki umjetnik

## Mjesta
*Međunarodni aerodrom José Martí, čiji je kod MUHA
The Fly (film, 1958)

***The Fly*** () je američki science fiction horor film snimljen 1958. u režiji Kurta Neumanna, a koji se danas smatra jednim od klasičnih ostvarenja žanra.

Temelji se na istoimenoj priči britansko-francuskog pisca Georgea Langelaana, a scenario je napisao James Clavell. Naslovni lik, koji tumači Al Hedison je briljantni montrealski naučnik koji je izradio prototip uređaja za teleportaciju te ga eksperimentalno primijenio na sebi, a pri čemu je zajedno sa njim slučajno teleportirana muha sa kojom je izmijenio dio atoma i anatomije, pretvorivši se u čudovište. Radnja se odvija u obliku flashbacka, odnosno kroz nastojanje naučnikovog brata (koga glumi Vincent Price) da dozna zbog čega je naučnikova supruga (koju tumači Patricia Owens) pod istragom za bizarno ubistvo.

Iako je radnja u nekim važnim detaljima bila izmijenjena u odnosu na originalnu priču, The Fly je dobio pohvale od poklonika žanra, kao i od kritičara. Doživio je i priličan komercijalni uspjeh, te je već sljedeće godine snimljen nastavak pod naslovom *[[The Return of the Fly]]* iz 1959. godine, a 1965. će biti snimljen i treći film iz serije pod naslovom *[[Curse of the Fly]]*. Clavellu je njegov scenaristički rad omogućio nastavak karijere u Hollywoodu, odnosno početak uspješne spisateljske karijere.

Godine 1986. je snimljen istoimeni remake u režiji Davida Cronenberga.

## Uloge
* Al Hedison ... Andre Delambre
* Patricia Owens ... Helene Delambre
* Vincent Price ... Francois Delambre
* Herbert Marshall ... Inspektor Charas
* Kathleen Freeman ... Emma
* Betty Lou Gerson ... Bolničarka Andersone
* Charles Herbert ... Philippe Delambre

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Gräfin Donelli

***Gräfin Donelli*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1924. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Henny Porten je plemkinja kojoj je muž izvršio samoubistvo, te koju nastoji zavesti grof Bergheim (čiji lik tumači Friedrich Kayßler). Radnja prikazuje kako mu na tome stoji na putu vlastiti sekretar (čiji lik tumači Eberhard Leithoff) u koga se grofica zaljubila. Danas se smatra da je *Gräfin Donelli* izgubljen.

## Uloge
* Paul Hansen – Grof Donelli
* Henny Porten – Mathilde, njegova supruga
* Friedrich Kayßler – Graf Bergheim
* Eberhard Leithoff – Hellwig, privatni sekretar
* Ferdinand von Alten – Baron von Trachwitz
* Lantelme Dürer
* Karl Etlinger

## Reference

## Vanjske veze
*
*Profil na filmportal.de
Cette nuit-là (film, 1933)

***Cette nuit-là*** () je njemački crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1933. na francuskom jeziku u režiji Marca Sorkina i Georga Wilhelma Pabsta. Predstavlja adaptaciju drame mađarskog književnika Lajosa Zilahyja. Radnja prikazuje istragu zločina prilikom koje jedan od roditelja namjerno sebe lažno optuži kako bi spasio kćer od kazne.

## Uloge
* Lucien Rozenberg : Le commissaire divisionnaire
* Madeleine Soria : Mme de Lovat
* William Aguet : Balkany
* Camille Bert : M. de Lovat
* Hubert Daix : Le régisseur
* Colette Darfeuil : Yolande
* Louisa de Mornand : Mme Demokos
* Paulette Dubost : Alice
* Pedro Elviro : Antonio 
* Pierre Etchepare : Le gérant
* Georges Flateau : L'homme
* Heritza : La princesse		
* Mireille Séverin : Mariette

## Vanjske veze
* http://cinema.encyclopedie.films.bifi.fr/index.php?pk=51276
* http://www.cinema-francais.fr/les_films/films_s/films_sorkin_marc/cette_nuit_la.htm
*
Managua

**Managua** je glavni i najveći grad Nikaragve od 1,047,286 i općina od 1,058,191 stanovnika na zapadu Nikaragve u Departmanu Managua..

## Geografija

Managua se prostire duž jugoistočne obale Jezera Managua, u pojasu brojnih malih kraterskih jezera.
Kako leži na nadmorskoj visini od samo 50 metara jedan je od najvrućijih glavnih gradova Centralne Amerike.  

## Historija

Za vrijeme španjolske kolonijalne vlasti Managua je egzistirala kao indijansko naselje, u sjeni nedalekih španjolskih gradova Leóna i Granade. 
Ipak je toliko narasla da je status grada dobila 1846.

Veliko rivalstvo između Leóna i Granade i stalni sukobi doveli su do toga da je u februaru 1852. dekretom postavljena za glavni grad.
Od 1875. kad je osnovan Departman Managua je i njegov administrativni centar.

Velik dio Manague je obnovljen nakon 1931. godine, kada su ga opustošili potres i požar. Nakon još jednog razornog potresa 1972. godine, poslovni dio je obnovljen 10 km (južno i zapadno) od nekadašnjeg centra grada.

U periodu 1978.-1979. bio je poprište demonstracija, štrajkova protiv vlade Anastasia Somoze Debaylea i teških borbi, naročito u sirotinjskim kvartovima utvrdama Sandinista.

## Znamenitosti i obrazovanje
Kako je često stradao nema historijskih znamenitosti, njegove najveće atrakcije su Park Darío, spomenik pjesniku Rubénu Daríu, Nacionalna palača, katedrala iz 20. vijeka, spomenik osnivaču Sandinista Carlosu Fonseci i Toranj demokracije.

Od 1952. kad je osnovan Univerzitet Managua (današnji Nacionalni univerzitet Nikaragve) postao je grad studenata. Nakon tog je 1961. osnovan Centralnoamerički univerzitet, 1968., Politehnički univerzitet Nikaragva (status od 1976.), Nacionalni inženjerski univerzitet (1983.), Američko univerzitet (1992.) i Katolički univerzitet (1992.).

## Privreda i transport

Managua je grad prehrambene, drvne, metalurške i tekstilne industrije pored tog ima i veliku refineriju nafte.
U poljoprivrednoj okolici uzgaja se kava, kukuruz i pamuk.

Kako se nalazi na trasi Panameričkog autoputa povezan je sa gradovima Centralne i Sjeverne Amerike.
Željeznicom i autoputevima povezan je sa pacifičkom lukom Corinto
i gradovima León i Granada. 
Managua ima i Internacionalni  aerodrom (IATA: **MGA**, CAO: **MNMG**).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Alcaldía de Managua'' (službene stranice) 
* ''Municipio de Managua''
RTK klasa III

**RTK klasa III** je klasa receptorskih tirozinskih kinaza.

Ona obuhvata C-KIT, C-FMS, i FLT3.

## Reference
Napad na moskovski metro (februar 2004)

**Napad na moskovski metro 2004.** (ruski *Взрыв в московском метро*) bio je teroristički napad koji se odigrao 6.2. 2004. kada je bombaš samoubojica detonirao bombu u blizini podzemne stanice Avtozavodskaja u sklopu linije Zamoskvoreckaja u moskvskom metrou i pri tome ubio 39, a ranio preko sto osoba. Odgovornost za napad je preuzela dotada nepoznata militanta grupa *Gazoton Murdaš*, koja je u svom saopćenju kao motiv navela odmazdu Rusima za masakr čečenskih civila u Novijem Aldiju početkom 2000. godine.

Ruske vlasti su kasnije za napad okrivile islamističke grupe *Karačaj-Džamat*, čiji su članovi bili porijeklom iz Karačajevsko-Čerkeske, također odgovorni za još jedan bombaški napad na moskovski metro nekoliko mjeseci kasnije. Vođa grupe Nikoalj Kipkejev, Ukrajinac koji se preobratio na islam, je poginuo u tom napadu kada je bomba prerano eksplodirala. Tri člana grupe - Tambij Kudijev, Maksim Panarin i Murad Šavajev - su godine 2007. zbog sudjelovanja u napadu osuđeni na doživotni zatvor.

## Izvori
Sergej Stepašin

**Sergej Vadimovič Stepašin** (ruski Серге́й Вади́мович Степа́шин; 2.3. 1952., -) je ruski političar i obavještajac koji je nakratko služio kao premijer Ruske Federacije neposredno pred izbijanje Drugog čečenskog rata 1999. godine. Stepašin je poznat kao jedan od najodanijih suradnika predsjednika Borisa Jeljcina, koji ga je godine 1994. postavio za ministra federalne sigurnosti, odnosno načelnika FSK; njegova služba, koju su obilježili ruski neuspjesi u Prvom čečenskom ratu je okončana nakon talačke krize u bolnici Buđonovsk. U ruskoj javnosti je, osim zbog nesposobnosti, bio predmetom kritika zbog navodne prevelike bliskosti i "mekanog" pristupa prema čečenskim separatistima, odnosno izjava da "Rusija sebi može dozvoliti gubitak Dagestana", a što se tumačilo kao ohrabrenje vahabitskoj invaziji 1999. godine. Stepašin je smijenjen nedugo nakon invazije, a zamijenio ga je tadašnji šef FSB Vladimir Putin. Nakon toga se priključio liberalnoj političkoj stranci Jabloko na čijoj je listi izabran u Dumu na izborima u decembru 1999. godine. Svoje je zastupničko mjesto napustio kako bi postao predsjednik Računske komore Ruske Federacije, na čijem se mjesto nalazi dan-danas.

## Vanjske veze

*
*Biografija  (ruski jezik)
Receptori fibroblastnih faktora rasta

**Receptori fibroblastnih faktora rasta** su receptori za koje se vezuju članovi familije fibroblastnih faktora rasta. Pojedini receptori ove grupe učestvuju u patološkim procesima. Na primer, jednonukleotidna mutacija u FGFR3 može da dovede do ahondroplazije.

## Strukture
Receptori fibroblastnih faktora rasta se sastoje od ćelijskog ligandnog domena sa tri imunoglobulinu slična domena, jednoprolaznog transmembranskog heliksnog domena, i intracelularnog domena sa tirozinskom kinaznom aktivnošću. Ovi receptori vezuju fibroblastne faktore rasta, članove najveće familije liganda faktora rasta, koja se sastoji od 22 člana.

Prirodno alternativno splajsovanje četiri gena receptora fibroblastnih faktora rasta (FGFR) dovodi do produkcije preko 48 različitih izoformi FGFR. Te izoforme variraju po njihovim sposobnostima vezivanja ligandi i kinaznim domenima, mada svi imaju zajednički ekstracelularni region koji se sastoji od tri imunoglobulinu (Ig) slična domena (D1-D3), i stoga pripadaju imunoglobulskog superfamiliji.

## Geni
Do sada je identifikovano pet distinktnih membranskih FGFR proteina kod kičmenjaka i svi oni pripadaju superfamiliji tirozinskih kinaza (FGFR1 do FGFR4).
*  (vidi još Receptor fibroblastnog faktora rasta 1) (= CD331)
*  (vidi još Receptor fibroblastnog faktora rasta 2) (= CD332)
*  (vidi još Receptor fibroblastnog faktora rasta 3) (= CD333)
*  (vidi još Receptor fibroblastnog faktora rasta 4) (= CD334)
*  (vidi još Receptor sličan fibroblastnom faktoru rasta 1)
* 

## Reference

## Vanjske veze
* GeneReviews/NIH/NCBI/UW entry on FGFR-Related Craniosynostosis Syndromes
*FGF signaling (with refs)
Ahondroplazija

**Ahondroplazija** je oboljenje koje se nasleđuje autozomno-dominantno, izraženo je odmah po rođenju i najčešći je uzrok patuljastog rasta. Dominantna mutacija na nekom od autozomnih hromozoma uzrokuje skraćenje kostiju udova, dok su kosti trupa normalne i lobanja uvećana. Učestalost ovog oboljenja je 1:25.000.

## Klinička slika

Muškarci dostižu prosečan rast oko 131&nbsp;cm, a ženske osobe oko 124&nbsp;cm. Ruke su im veoma kratke - nekada u vidu patrljaka sa kratkim prstima. Kod beba se viđa i torakalna grba (grba grudnog dela kičmenog stuba), a kod odraslih lumbalna lordoza (deformacija slabinskog dela kičme). Kosti ramena i grudnog koša su nesimetrično veće od baze lobanje i kostiju glave i lica. Posledično se javljaju deformiteti na laktovima, kolenima, kratka butna kost, zaravnjena zglobna čašica (acetabulum) na karlici itd. Dlake kose, obrva i trepavica mogu biti tanke i svetle, a moguća je i potpuna ćelavost.

Mogu se javiti komplikacije kao što su cervikomedularna kompresija koju prate bol, ataksija, nemogućnost kontrolisanja mokrenja (inkontinencija) i apnea (zastoj u disanju), kompresija kičmene moždine koja rezultuje respiratornim arestom (stanjem u kome disanje u potpunosti prestaje) i progresivnom kvadriparezom (delimičnom oduzetošću ruku i nogu).

## Dijagnoza i lečenje

Dijagnoza se postavlja na osnovu kliničke slike, kliničkog pregleda, rendgenografije, kompjuterizovane tomografije i nuklearne magnetne rezonance. Veoma je važno da se što ranije otkrije ovaj poremećaj, radi mogućnosti hirurškog lečenja deformiteta ili kraniomedularne kompresije (otvaranje lobanje i odstranjivanje nastavaka i lukova prvog kičmenog pršljena) i stalnog nadzora.

## Reference