open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mii-dera

***', formalno ***', je budistički hram smješten u podnožju Planine Hiei u japanskom gradu Ōtsu, u prefekturi Shiga. Nalazi se u relativnoj blizini grada Kyoto i Jezera Biwa, najvećeg Japanu. Predstavlja sjedište Tendai sekte Jimon, jednog od glavnih pravaca japanske škole Tendai. Predstavlja svojevrstan sestrinski hram Enryakujija, koji se nalazi na vrhu iste planine i predstavlja jedan od četiri najveća hrama u Japanu.

Mii-deru je godine 672. osnovao car Temmu u počast svog umrlog brata cara Tenjija. Svoje je današnje ime dobio dva vijeka pod vodstvom Enchina, jednog od vođa sekte Tendai. Između Mii-dere i Enryakuja je nastalo suparništvo koje je oko 970. dovelo do toga da Enryakuji postane prvi budistički hram sa stajaćom vojskom. Suparništvo između dva hrama i njihovih soheija (redovnika-ratnika) je često eskaliralo u oružane sukobe, a samo u 11. vijeku je Mii-dera spaljivana čak četiri puta. Redovnici su nakon toga sudjelovali u Genpei ratu krajem 12. vijeka, kao i u ratovima Sengoku perioda. Godine 1571. je hram posljednji put spalio gospodar rata Oda Nobunaga, a nakon čega je obnovljen.

## Izvori

## Literatura
* Iwao, Seiichi, Teizō Iyanaga, Susumu Ishii, Shōichirō Yoshida, *et al.* (2002). ''Dictionnaire historique du Japon.'' Paris: Maisonneuve & Larose. ; OCLC 51096469
* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). ''Kyoto: The Old Capital of Japan, 794-1869.'' Kyoto: The Ponsonby Memorial Society.
* Sansom, George Bailey. (1958). ''A History of Japan to 1334.'' Stanford: Stanford University Press. 
* Turnbull, Stephen and Wayne Reynolds. (2003). ''Japanese Warrior Monks AD 949-1603.''  Oxford: Osprey Publishing. 
* ____________. (1998). ''The Samurai Sourcebook.'' London: Arms & Armour Press. ; OCLC 60220867 [reprinted by Cassell, London, 2000. ; OCLC 59400034

## Vanjske veze
* Mii-dera official web site 
* York Public Library Digital Gallery, early photograph view of Lake Biwa from Mii-dera
Uroš I Vukanović

**Uroš I Vukanović** bio je raški veliki župan iz dinastije Vukanovića koji je vladao od 1112. do oko 1145. godine. Ime Uroš je srpsko i staroslovensko i koristili su ga i zapadno-slavenski kraljevi u Pomeraniji.

Mađari su, nakon što su odbačeni iz zapadne Evrope, težište svoje politike ovog vremena prenijeli na Balkansko poluostrvo. Njihova borbena linija prelazi Savu i Dunav. Prisilili su Hrvatsku na zajedničku državu sa mađarskim kraljem. Teže da se postepeno učvrste i u moravskoj dolini. Tako ulaze u sukobe sa Vizantijom pa im je želja  da sa Srbijom budu u srdačnim odnosima, dok istovremeno žele Vizantinci da među Srbima nađu za sebe što pouzdanije poglavice. Oko 1127. god. došlo je do prvog rata između Vizantije i Mađarske.

Nakon surovih i krvavih međusobnih borbi pala je kraljevina Duklja, pa se zajedno sa Raškom ponovo našla pod Vizantijskom vlašću. U Rasu je sjedio predstavnik Vizantije. Podstaknuti od mađarskih ljudi Srbi su digli ustanak . Jednim prepadom oni zauzeše Ras. Grčki predstavnik, Kritopl, pobjegao je u Carigrad, gde ga je car dao obući u žensko odijelo, posaditi na magarca i tako voditi po prijestonici. Car sam krenu na Srbe, vjerovatno posle pohoda na Dunav, i pokori ih. Izvjesne zarobljenike preselio je čak u Nikomidiju.

Kralj mađarske Stevan II oženio je svog brata od strica, slijepog Belu, srpskom princezom Jelenom, Uroševom kćerkom, malo pred svoju smrt (1. marta 1131.). Ova srpsko-mađarska dvorska veza bila je od znatnog uticaja na razvoj daljih događaja. Kraljica Jelena i naročito njen brat Beloš, koji živi na mađarskom dvoru, vrše jak uticaj u Mađarskoj. Njihova politika je čvrsta, i miroljubiva. Za vlade Bele II i Jelenino dobili su Mađari Ramu, a možda i ostalu Bosnu. U osnivačkoj povelji manastira Čatara u Mađarskoj, na skupu u Ostrogonu, 1137. god., Bela II po daje bosansko vojvodstvo svom sinu Ladislavu. Ovu povelju osporava hrvatska istoričarka Nada Klaić, smatrajući je falsifikatom.

Posle smrti kralja Bele (1141. god.), regentsku vlast za njegova maloletnog naslednika Gezu I, vršili su kraljeva udovica Jelena i brat joj, palatin Beloš, koji je u dva navrata bio i hrvatski ban.

## Literatura
* Georgije Ostrogorski, Prosveta Beograd, 1996 -Istorija Vizantije
* Vladimir Ćorović, Beograd, novembar 2001 - Istorija srpskog naroda
* Stanoje Stanojević, „Istorija srpskoga naroda“ (treće izdanje, reprint izdanja iz 1926), Beograd, 1989. 
* Božidar Ferjančić, „Vizantijski izvori za istoriju naroda Jugoslavije II“ (fototipsko izdanje originala iz 1959), Beograd, 2007. 
* Andrija Veselinović Radoš Ljušić, „Srpske dinastije“ , Novi Sad, 2001. 
* Tibor Živković, „Portreti srpskih vladara (IX-XII)“ , Beograd, 2006. 

## Reference
Vladislav I od Češke

**Vladislav I** (o. 1065 – 12. april 1125) bio je knez Češke iz dinastije Pšemislovića koji je vladao u dva navrata - od 1109. do 1117. te od 1120. do smrti.

Vladislav I je bio sin kneza/kralja Vratislava II i poljske princeze Svatave (Świętosława). Nakon očeve smrti je zavladao njegov brat Bořivoj II. Njegovo petljanje u dinastijski sukob u susjednoj Poljskoj je izazvalo nezadovoljstvo među češkim plemstvom, a što su iskoristili Vladislav i njegov brat Svatopluk kako bi ga svrgnuli 1107. Prijestolje je preuzeo Svatopluk, ali je 1109. umro te je Vladislav tada prvi put samostalno zavladao. Borivoj se uz pomoć svog saveznika i rođaka kneza Boleslava III pokušao vratiti na vlast, ali je 1110. zarobljen od Vladislava. Brata je Vladislav poslao svom savezniku rimsko-njemačkom caru Heinrichu V. 

Međutim već sljedeće godine je poljski vojni i diplomatski pritisak nagnao Vladislava da svog mlađeg brata Soběslava postavi za vladara Moravske. Šest godina kasnije je Vladislav formalno abdicirao u Borivojevu korist. Međutim, kada je Borivoj 1120. umro, Vladislav je ponovno došao na prijestolje koje će držati do smrti. Vladavinu mu je obilježilo naseljavanje Nijemaca u granična područja Češke.

Nakon smrti ga je naslijedio brat Sobeslav. Bio je oženjen za njemačku plemkinju Richezu od Berga s kojom je imao četvoro djece, uključujući budućeg češkog kralja Vladislava II. 

## Preci



## Literatura
* A. Thiele, *Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte*, Band I:1, Fischer, 1991.
Gabes

**Gabes** (arapski: قابس / Gābis) je lučki grad od 130,984 stanovnika na istoku Tunisa u Vilajetu Gabes u kom je administrativni centar.

## Geografija

Gabes leži u mediteranskoj oazi uz Gabeski zaljev, na ušću vadi Gabesa, koji izvire 10 km uzvodno i glavni je izvor pitke vode.
Od glavnog grada Tunisa udaljen je oko 400 km.

Okolica obuhvaća velik dio polupustinjskog terena južnog i centralnog Tunisa. U njoj leži berbersko naselje Matmata, poznata po maslinama i El Hamma poznato trgovište nomadskih Beni Zida (plemenski savez Banu Hilal).

## Historija
Gabes je niknuo kao kartažansko naselje, nakon što je potpao pod rimsku vlast postao je trgovište pod imenom **Tacapae**. Razaran je od sredine do kraja 7. vijeka u vrijeme Islamske invazije. Oživio je dolaskom Sidi Bulbaba, za kog se držalo da je jedan od najvjernijih sljedbenika proroka 
Muhameda, pa je kasnije proglašen zaštitnikom grada.

Za osmanske vlasti je počeo nazadovati, ali je blagi prosperitet doživio u vrijeme Francuskog protektorata (1881. - 1955.) kad su izgrađene željeznica, ceste i luka. U to vrijeme postao je i snažni garnizon francuske vojske, protiv eventualne talijanske 
invazije iz nedaleke Libije.

Za Drugog svjetskog rata njemački Afrički korpus koristio je Gabes kao sjedište svoga štaba, sve do 1943. kad su ga zauzeli Saveznici.

## Privreda
Današnji Gabes i dalje je važna oaza i trgovište, a okolica je poznata po voćarstvu, ribarstvu i predionicama i tekstila.

Od industrije ima rafineriju nafte i nekoliko petrohemijskih pogona koji prerađuju naftu i plin iz nalazišta u Gabeskom zaljevu. Pored tog ima i veliku cementaru i tvornicu cigli.

U novije vrijeme grad se razvija i kao skromni turistički resort.

## Pobratimski gradovi
*  Linz, Austrija 
*  Saint-Brieuc, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

* ''Commune de Gabes''
Prelat

**Prelat** () je titula koja se u kršćanstvu, a posebno u Rimokatoličkoj crkvi, koristi za visoke crkvene velikodostojnike. Doslovni prijevod joj je "pretpostavljeni". U najširem smislu označava svećenika zaduženog za neku crkvenu oblast (najčešće biskupiju).

U slučaju kada biskupija nema biskupa koristi se izraz *praelatus mullinus*.

Prelat je također počasna titula koju dijeli Sveta stolica. Najviši od svih papskih prelata je apostolski protonotar. 

## Literatura
* Rebić, Adalbert, Bajt, Drago: *Splošni religijski leksikon: A-Ž* Ljubljana, Modrijan, 2007
Evstatije Solunski

**Evstatije Solunski** (Carigrad – poslije 1195. Solun), solunski arhiepiskop, bizantski pisac.

Evstatije Solunski je značajna ličnost kulturnog života Bizanta u 12. vijeku. Obrazovao se u manastiru svete Eufimije smještenom kod hipodroma u Carigradu (To je stara carigradska crkva posvećena halkedonskoj mučenici sv. Eufimiji). Bio je đakon crkve sv. Sofije u Carigradu, ali i profesor na patrijaršijskoj visokoj školi gdje je bio majstor retora. Bio je blizak caru Manuelu I Komnenu. Godine 1174. planirano je bilo da Evstatije bude izabran za mitropolita grada Mire u maloazijskoj provinciji Kilikiji, ali je ipak postao mitropolit u Solunu. U Solunu on vodi borbu protiv nedostojnih monaha i njihovog raskalašenog života. Do kraja života ostao je u Solunu.

Evstatije Solunski ostavio je iza sebe veliki broj raznovrsnih spisa. Pisao je komentare za liriku Pindara, geografska razmatranja Dionisija Perigita, ali i komentare za čuvene epove Ilijadu i Odiseju. Pisao je i kritičke osvrte na antičku literaturu. kada je prešao u Solun Evstatije je pisao djela sa historijskim sadržajima (panegirici carevima i govori).
Onfroy II od Torona

**Onfroy II od Torona** (1117 - 1179) bio je feudalni gospodar () Torona i konstabl križarskog Jeruzalemskog Kraljevstva.

Vlast nad Toronom je stako oko 1140. godine. Iste je godine zahvaljujući braku za kćer Reinera Brusa stekao i njegov posjed Banias. Godine 1149. je postao kaštelan Hebrona. Godine 1153. je dobio titulu konstabla i zajedno s kraljem Balduinom sudjelovao u opsadi Askalona. 

Godine 1157. je Onfroya u Baniasu opsjeo Nur ad-Din Zangi prije nego što mu je Balduin došao u pomoć. Iste je godine Banias i zamak Chastel Neuf prodao Ivanovcima; potom je posredovao u sklapanju braka između Balduina III i Teodore, nećake bizantskog cara Manuela I. Onfroy se sam kasnije oženio za Philippu, nećaku antiohijskog kneza Bohemonda III. Prije toga je bio oženjen i imao sina po imenu Onfroy, ali ime supruge nije poznato.

Godine 1173. je Onfroy razbio Nur ad-Dinovu opsadu zamka Kerak u Transjordaniji. Njegov uticaj na dvoru je, međutim, 1170-ih počeo slabiti zahvaljujući Agnes od Courtenay. Godine 1177. je Hebron predan Raynaldu od Chatillona. Onfroy se u dvorskim borbama svrstao uz frakciju regenta Raymonda III od Tripolija. Godine 1179. je smrtno ranjen u napadu na muslimansko uporište kraj Baniasa, kada je spasio Raymondov život.

Naslijedio ga je unuk Onfroy IV.
Jeniši

**Jeniši** (, ) je naziv za etničku grupu u Centralnoj i Zapadnoj Evropi koju karakterizira nomadski način života i vlastiti dijalekt njemačkog poznat kao jeniški jezik. Iako ih se ponekad naziva "Bijelim Ciganima", te iako je jeniški preuzeo neke riječi od romskog nemaju prevelike veze s Romima. Sami Jeniši sebe smatraju potomcima drevnih Kelta. 

Vjeruje se da danas živi oko 35.000 Jeniša, uglavnom u švicarskom kantonu Graubünden. Od toga samo njih 5.000 prakticira tradicionalni nomadski život.

## Povezano
* Travelleri ("irski Cigani")
* Mercherosi
Desa Vukanović

**Desa Vukanović**, poznat i kao *Desa Urošević Vojislavljević*, je bio raški župan, suvladar Raške (1149–1153), te veliki župan Raške (1153–1155 i 1162–1166). 

Neki smatraju da je Desa bio otac Stefana Nemanje, ali drugi to osporavaju, navodeći Zavidu.

## Biografija
Desa je kao župan vladao oblašću Dendre, blizu Niša. 1148. godine Desa je osvojio Duklju i Travuniju postavši župan Primorja, pod velikim županom Urošem II, svojim starijim bratom. U venecijanskoj povelji iz 1150. godine se pominje kao knez Duklje, Travunije i Zahumlja, i ponovo 1151. godine.

Nakon bitke kod Tare 1150. godine, kada je Vizantija porazila Rašku i Ugarsku, Desa je postavljen za suvladara starijem bratu Urošu II. 1153. godine Desa je svrgao Uroša II. No, bizantski car Manuel I Komnin je ponovo postavio Uroša II 1155. godine, svrgavajući Desu.

Nakon toga je Manojlo oko 1159. ponovo postavio Desu, brata Bele Uroša, za velikog župana u Raškoj, jer je bio privrženik istočne crkve, a obećao je Grcima da će ustupiti Dendru. No, postavši župan, on zadrži Dendru i pošalje izaslanike Njemcima, tražeći saveznike na zapadu. Desa je takođe pokušao da se poveže sa ugarskim kraljem Frederikom. A bio je stekao ogromnu snagu u Srbiji. 

U leto 1165. godine romejski car Manuel I je poslao vojsku na Desu. U isto vrijeme Desi su se opirali i neki velikaši, udvorice grčkoga cara. Ratujući protiv Mađara i sa srpskom pomoćnom vojskom, grčki car je odveo Desu u ropstvo u Carigrad. Desa je poražen, ispitan je u Carigradu, te je javno položio zakletvu Manojlu I. A “kao svog čoveka među srpskim prinčevima istakao je Nemanju, mada ga nije učinio odmah velikim županom”. Car Manojlo je umesto njega postavio Tihomira na raški presto 1166. godine.

## Promena dinastije
Oko 1166. godine se dogodila velika promena u Raškoj. Raški vladari Desa i Uroš nestaju sa scene, a četiri brata (Tihomir, Stracimir, Miroslav i Stefan, sinovi vlastelina Zavide), preuzimaju vlast. Stara dinastija je zamenjena novom, isprva na čelu sa Tihomirom. Ovu porodicu je verovatno instalirao romejski car Manojlo I Komnin. Tihomir, najstariji, bio je veliki župan, ali ga je ubrzo 1168. godine svrgao njegov mlađi brat Stefan Nemanja. Njegova dinastija Nemanjića je vladala Raškom naredna dva veka.

## Izvori
Tonalitet

Dva smisla **tonaliteta**:

**(1)** *u opštem smislu* - harmonsko-funkcionalni sistem (, , , )

**(2)** *u posebnom smislu* - tonski rod na određenoj apsolutnoj visini, (zastarelo) (, , , )

## Definicija
**Tonalitet** je muzičko-harmonski pojam. To su akordski odnosi i veze neke lestvice u odnosu na njen harmonski centar, tj. osnovni, tonični akord.

Znači, tonalitet neke kompozicije ili njenog dela čine svi lestvični i vanlestvični (povišeni i sniženi) tonovi koji su okosnica za gradnju njene melodike i harmonije.

## Šta tonalitet nije
Pojam *tonalitet* pogrešno je zameniti sa pojmovima *[[lestvica]]* i *[[tonski rod]]*.

* *[[Lestvica]]* ima sedam stupnjeva i osmi koji je ponovljeni prvi. Lestvica dobija ime prema prvom i poslednjem tonu koji su istog imena. Njeni tonovi se postepeno nižu alfabetskim redom.
* *Tonski rod* (dur, mol, moldur)

Sva tri pojma koja u muzici treba razlikovati prikazana su na sledećoj tabeli:

## Parametri za utvrđivanje tonaliteta

Tonalitet neke melodije utvrđuje se na osnovu:
# Predznaka koji se nalaze iza ključa (''stalni'' ili ''predznaci uz ključ'' ili ''armatura''). Upravo, tonaliteti se razlikuju po broju predznaka.
# Predznaka ispred nota.
# Završnih tonova - kadence (*vidi sliku desno*)
# Pojava tona dominante

## Podela tonaliteta
Tonaliteti mogu biti:
# ***Srodni*** - imaju veći broj zajedničkih lestvičnih tonova. Veći broj zajedničkih lestvičnih tonova daje *veće srodstvo* između dva tonaliteta, i obrnuto.
# ***Nesrodni*** - nemaju zajedničkih lestvičnih tonova.

## Povezano
* Kompozicija
* Predznaci

## Reference
Merton Priory

**Merton Priory** je bio augustinski samostan smješten u Mertonu, naselju u engleskoj grofoviji Surrey (današnje naselje Colliers Wood u londonskoj općini Merton. Podigao je 1114. Gilbert Norman, tadašnji šerif Surreya, a prvi redovnici su se uselili 1117. Vrlo brzo je stekao ugled po učenosti redovnika i kvaliteti obrazovanja; tamo su se obrazovali znamenite ličnosti kao nadbiskup Thomas Becket i Nicholas Breakspare, prvi engleski papa (Hadrijan IV). 1230-ih se tamo školovao Walter de Merton, biskup Rochestera po kome je ime kasnije dobio Merton College na Oxfordu. Godine 1236. je u njemu kralj Henry III sazvao Parlament koji je izglasao Mertonski statut, odnosno prvi od svih pisanih zakona Engleske. Godine 1538. je za vrijeme engleske Reformacije samostan raspušten, a potom srušen kako bi se od njegovog materijala podigla kraljevska palača Nonsuch. Danas se na njegovoj lokaciji nalazi supermarket lanca Sainsbury's.

## Izvori

## Vanjske veze

* The Heritage Trail 
* Merton Priory Trust
* Engraving of Merton Priory
* Excavation of Ruins
* BBC video of the site
Prvoslav Vukanović

**Prvoslav** ili **Primislav Vukanović**, titularnim imenom **Uroš II**, je bio veliki župan Raške (vladao oko 1145—1162) iz dinastije Vukanovića. Poznat je isključivo iz vizantijskoh izvora koji opisuju pohode cara Manojla I Komnina (1143 — 1180) protiv Raške i Ugarske sredinom 12. veka.

Veliki župan raški Uroš Prvoslav ustao je 1149 protiv Vizantije. Car Manojlo, vodio je tada rat sa Normanima, kojima su pomagali Srbi. Nakon pobede, car dođe s vojskom lično u Srbiju, zauze Ras i ostavi kao svog namesnika Konstantina Anđela. Srbi su se bojali otvorena sukoba s njime, pa su se povukli u planine. On je pošao da pokori i ostale pobunjene strane. Car se morao vratiti u Ras, jer su Srbi tu bili napali njegova namesnika. Srbi se ponovo povukoše u planine, kuda ih vojska nije gonila. Kako je u to vreme nastala i zima, car Manojlo popali Urošev dvor, opleni okolinu Rasa i vrati se u Carigrad.

Iduće godine car ponovo kreće na Srbiju, ali je sačekao da u gori opadne list, da bi njegova vojska bila manje iznenađena. Srbi su za to vrijeme ušli u savez s Mađarima. Do borbe je došlo na planini Tari. Bolje vođeni, Vizantinci su odnijeli pobedu. Tad se pokorio i Uroš. U pokajničkom odijelu došao je kod cara, molio i dobio oproštaj. Ustavši ispred carevih noga, on se zakleo na vernost i primio obavezu da će pomagati cara sa 2.000 ljudi pri ratovanju u Evropi, a sa 500 u Aziji, umesto sa 300 ljudi koliko se dotle davalo.

U novim mađarsko-vizantijskim  borbama Srbi se ne pominju kao mađarski saveznici, jer je Uroša II, koji je bio mađarski prijatelj, oko 1160. god. zamenio njegov brat Desa. U bratski sukob se umešao i Car Manojlo, i Uroša je ostavio u Raškoj, a Desi na upravljanje dao Dendru (Šumadija)

## Svrgavanje dinastije Vukanovića

Oko 1166. godine se dogodila velika promena u Raškoj. Raški vladari Desa i Uroš nestaju sa scene, a četiri brata (Tihomir, Stracimir, Miroslav i Stefan, sinovi vlastelina Zavide), preuzimaju vlast. Stara dinastija je zamenjena novom, isprva na čelu sa Tihomirom. Ovu porodicu je verovatno instalirao romejski car Manojlo I Komnin. Tihomir, najstariji, bio je veliki župan, ali ga je ubrzo 1168. godine svrgao njegov mlađi brat Stefan Nemanja. Njegova dinastija Nemanjića je vladala Raškom naredna dva veka.

## Reference

## Povezano
* Bitka na Tari
* Vukanovići
* Nemanjići
* Istorija Srbije u srednjem veku
Leo distrikt 126 Hrvatska

**Leo distrikt 126 Hrvatska** je krovno udruženje (tj. savez udruga) svih Leo klubova Hrvatske, odnosno klubova podmlatka međunarodne humanitarne organizacije Lions. Predstavlja podmladak Lions distrikta 126 Hrvatska koji je osnovan 1994. godine i okuplja više od 1400 članova.

**Leo Distrikt 126** okuplja 20 Leo Klubova iz 16 gradova Hrvatske, te broji više od 300 članova. Klubovi su podijeljeni u četiri regije: Istok, Zapad, Sjever i Jug. Distrikt 126 dio je velike Leo obitelji od oko 144 000 članova iz 139 zemalja diljem svijeta. 

Leo klubovi su dio Lions Clubs International tj. svjetske humanitarne organizacije stvorene s ciljem služenja potrebitim članovima zajednice, a samo ime Leo kluba proizlazi iz engleskog mota kluba, a to je: vodstvo (L-Leadership), iskustvo (E-Experience), mogućnosti (O-Opportunity).

Ciljevi Leo kluba su da svojim humanitarnim akcijama djeluju u području: skrbi za djecu, skrbi za beskućnike, skrbi za bolesne i nemoćne, borbe protiv raznih oblika ovisnosti, prikupljanja sredstava za nesrećom ugrožena područja u svijetu, te na području razvijanja ekološke osviještenosti.

## Članovi
# Čakovec – Leo Club Zrinski
# Dubrovnik – Leo Club Orlando
# Krapina – Leo Club Zagorje
# Opatija – Leo Club Opatija
# Osijek – Leo Club Legos
# Osijek – Leo Club Osijek
# Poreč – Leo Club Poreč
# Rijeka – Leo Club Korzo-Lovran
# Rijeka – Leo Club Rijeka
# Senj – Leo Club Bura
# Šibenik – Leo Club Šibenik
# Slatina – Leo Club Slatina
# Slavonski Brod – Leo Club Marsonia
# Split – Leo Club Split
# Varaždin – Leo Club Varaždin
# Vinkovci – Leo Club Aurora
# Zadar – Leo Club Zadar
# Zagreb – Leo Club Agram
# Zagreb – Leo Club Jarun
# Zagreb – Leo Club Zagreb

## Vanjske veze
* www.leoklubovi.com 
* www.lions.hr
* www.lionsclubs.org
Al-Mustazhir

**Al-Mustazhir** (1078 – 6. august 1118) ()) bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 1094. do 1118. Naslijedio je oca al-Muqtadija. Kao i svi abasidski kalifi u tom periodu, nije imao nikakvu stvarnu vlast, nego bio tek marioneta seldžučkih sultana. Njegova relativno duga vladavina je bila obilježena jednim od najtraumatičnijih događaja u historiji islama - Prvim križarskim ratom odnosno padom Jeruzalema u kršćanske ruke nakon gotovo pola milenija. Iako su izbjeglice, kao i propovjednici poput alepskog šijitskog kadije Ibn al-Khashshaba tražili pokretanje džihada protiv nevjerničkih osvajača, al-Mustazhir je protiv križara mogao poduzeti samo simboličke poteze. Razlog je bio u tome što je sam seldžučka dinastija bila opterećena unutrašnjim sukobima, kao i razmiricama muslimanskih velmoža na granicama novostvorenih križarskih država. Džihad protiv križara se počeo ozbiljno provoditi tek nakon što je al-Mustazhir umro. Naslijedio ga je sin al-Mustarshid u čije ime će borbu voditi Zengi.
Ibrahim ibn al-Mahdi

**Ibrahim ibn al-Mahdi** () (779–839) bio je abasidski princ, pjevač, kompozitor i pjesnik. Rodio se kao sin trećeg abasidskog kalifa Al-Mahdija, odnosno polubrat Al-Mahdijevih sinova Al-Hadija i Harun al-Rashida, s obzirom da mu majka nije bila Al-Khayzuran nego afroiranska (crna) princeza po imenu Shikla ili Shakla. Historičar Ibn Khallikan navodi da je zbog nje Ibrahim bio "tamne puti."

Za vrijeme građanskog rata poznatog kao Četvrta fitna, Ibrahima su građani Bagdada 20. jula 817. proglasili kalifom i dali mu ime **al-Mubarak** (); istovremeno je proglašeno zbacivanje njegovog nećaka Al-Ma'muna. Ibrahim je tada stekao vjernost Hašemita. Međutim, već nakon dvije godine je prisiljen odstupiti s dužnosti. Ostatak života je proveo svirajući i komponirajući pjesme. Suvremenici su ga pamili kao jednog od "najdarovitijih muzičara svog vremena, s fenomenalnim rasponom glasa."

## Reference
Al-Muntasir

**Al-Muntasir** (837 – 25. jun 862) () bio je abasidski kalif Bagdada koji je nakratko vladao od 861. do 862. godine, za vrijeme "Anarhije u Samari".

Rodio se kao sin kalifa al-Mutawakkila, i ispočetka, kao očev favorit, stekao status prijestonasljednika. Međutim, oko godine 861. je počeo gubiti očevu naklonost. Krajem godine je otac ubijen od strane turskog vojnika; dio historičara je kao mogućeg naručioca atentata naveo samog al-Muntasira, uplašenog da će ostati bez nasljedstva. U svakom slučaju, al-Muntasir je nakon tog događaja uz podršku turskih oficira postao novi kalif. NJegovu kratku vladavinu je obilježilo ublažavanje progona šijita karakterističnih za oca. Umro je od bolesti nakon nekoliko mjeseci. Naslijedio ga je brat Al-Musta'in.

## Literatura
* Muhammad ibn Jarir al-Tabari, History v. 34 "Incipient Decline," transl. Joel L. Kraemer, SUNY, Albany, 1989
* William Muir, The Caliphate: Its Rise, Decline, and Fall.''
Al-Mutawakkil

**Al-Mutawakkil ʻAlā Allāh Jaʻfar ibn al-Muʻtasim** (arapski **المتوكل على الله جعفر بن المعتصم**) (mart 822 – 11. decembar 861) bio je abasidski kalif koji je vladao iz Samare od 847. do 861. i koji se često naziva posljednjim velikim abasidskim kalifom.

Bio je sin kalifa al-Mu'tasima, a na mjesto kalifa je došao naslijedivši svog brata al-Wāthiqa. Vladavinu mu se obilježili uspjesi na vanjskom planu, pogotovo u borbi protiv Bizantinaca kojima je tada osvojena Sicilija. Na unutrašnjem planu je intenzivirao graditeljsku djelatnost, te je sagradio Veliku džamiju u Samari. Također je pokazivao veliki interes za religijska pitanja, te je nakon dvije godine vladavine ukinuta Mihna, odnosno religijska policija koju je njegov prethondik uveo u nastojanju da silom nameće ortodoksno mutalizitsko tumačenje islama. S druge strane je šijitskog imama Ali al-Hadija doveo u svoju palaču i stavio u kućni pritvor, a također je naredio uništenje Husejn ibn Alijevog groba u Karbali. Dhimmijima (nemuslimanima) je, pak, zapriječio pristup državnoj upravi i natjerao da nose posebnu odjeću kako bi se razlikovali od muslimana.

Al-Mutawakkil se uglavnom oslanjao na turske vojnike. Njihovo nezadovoljstvo je izazvao pogubivši njihovog komandanta. Zbog toga ga je ubio jedan turski vojnik. Njegova smrt je započela period nestabilnosti i građanskih ratova poznat kao anarhija u Samari.

Naslijedio ga je sin al-Muntasir, a još dva sina - al-Mu'tazz i al-Mu'tamid su vladali kao kalifi.

## Reference

## Literatura
* Muhammad ibn Jarir al-Tabari History v. 34 "Incipient Decline," transl. Joel L. Kraemer, SUNY, Albany, 1989. , 

## Vanjske veze
* Imam Haadi and Al-Mutawakkil 
* The great mosque at Samarra
* al-Mutawakkil's decree of 850  (English)
* al-Farghani and the canal
Al-Musta'in

**Al-Musta'in** (836 – 17. oktobar 866) () bio je abasidski kalif koji je vladao od 862. do 866. godine, u periodu poznatom kao "Anarhija u Samari". Rodio se kao sin kalifa al-Mutawakkila, a na prijestolje je došao poslije smrti starijeg brata al-Muntasira. Ispočetka je bio favorit turskih vojnika nasuprot brata al-Mu'tazza. Njegovu vladavinu je obilježio katastrofalni poraz od strane Bizantinaca u bitci kod Lalakaona 863. kao i alidski ustanak pod Jahja ibn Umarom. Ti su događaji značajno potkopali Al-Musta'inov autoritet, ali izazvali i sukobe među samom Turcima. Al-Musta'in je zbog toga zajedno s nekoliko turskih vođa iz Samare prebjegao u Bagdad; dio turskih vođa se poslije toga okrenuo al-Mu'tazzu. Došlo je do kratkog ali razornog građanskog rata koji je završio al-Musta'inovom predajom. Usprkos garancija o sigurnom prolazu do Medine, al-Musta'in je pogubljen, a al-Mu'tazz je postao jedini kalif.
Al-Mu'tazz

**Al-Mu'tazz** (847 – jul/august 869) () bio je abasidski kalif koji je vladao od 866. do smrti, u periodu poznatom kao "Anarhija u Samari". Rodio se kao sin kalifa al-Mutawakkila. Nakon očeve smrti 861. je novim kalifom postao njegov stariji brat al-Muntasir; kada je on umro, turski vojni zapovjednici su za kalifa postavili drugog brata al-Mu'staina. Iako al-Mu'tazz nije uživao njihovu naklonost, s vremenom su ga prihvatili kada je al-Mu'stain izgubio popularnost u narodu. Al-Mu'tazz je vješto iskoristio podjele među Turcima kako bi se nametnuo kao alternativa al-Mu'stainu, a što je 865. dovelo do kratkog ali razornog građanskog rata u kome mu je brat poražen i prisiljen na predaju. Njega je, usprkos formalnog sporazuma, dao pogubiti. Al-Mu'tazz, koji je tako postao najmlađi od svih kalifa dotada, nije dugo uživao u vlasti. Loše stanje financija je onemogućilo isplatu turskih vojnika; oni su digli ustanak, kalifa zarobili i potom umorili glađu i žeđu. Novim kalifom je postao njegov rođak al-Muhtadi.
Al-Muhtadi

**Al-Muhtadi** (? – 21. jun 870) () bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 869. do 870. godine, u periodu poznatom kao "Anarhija u Samari". Bio je sin ranijeg kalifa al-Wathiqa i grčke robinje, a na prijestolje je došao nakon pobune turskih vojnika u kojoj je svrgnut i pogubljen njegov prethodnik i rođak al-Mu'tazz. Kasniji arapski historičari su al-Muhtadija opisivali kao kreposnog vladara koji je nastojao dvor dovesti u red te protjerao muzičare, pjevačice te zabranio vino i igre. Sukob s Turcima je, međutim, doveo do njegovog ubistva. Naslijedio ga je rođak al-Mu'tamid.
FK Šumadija Azanja

**FK Šumadija Azanja** je srpski fudbalski klub iz Azanje, opština Smederevska Palanka. Trenutno ce takmiči u Podunavskoj okružnoj ligi, petom takmičarskom nivou srpskog fudbala.

## Historija
Klub je 1932. godine osnovao Miloš Đuričić Pula, koji je u Azanji i osnivač Gimnastičkog društva *SOKO* iz koje se izdvaja grupa zainteresovana za igru sa loptom.

U početku se fudbal igrao u dvorištu crkve, a u narednim godinama često menjao lokacije. Do 1950. godine utakmice su igrane u dvorištu osnovne škole Radomir Lazić kada dolazi do izgradnje novog stadiona Zeleno igralište, na kojem klub i danas odigrava utakmice.

### Fudbaleri prve generacije
Po osnivanju sastavlja se i prva ekipa fudbalera koju su činili:

Živko Bogdanović Špenger, Brana Vulićević, Milosav Bogdanović, Žika Đurđević Madžar, Andrija Kostić Kocoš, Božidar Marinković Paljaš, Tika Mijatović, Živko Milojković, Ljubomir Milošević, Miodrag Novaković, Čedomir Milošević, Branimir Pajić Trunda, Milutin Prća Radivojević, Dragutin Brica Radomirović, Stefan Filipović, Marjan Talijan, Dragan Stanojević, Bogdan Stanojević kao i sam osnivač Miloš Đuričić Pula.





Startna postava FK Šumadija za sezonu 2012/13. 3-5-1


## Sastav tima u sezoni 2012/13.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |





Startna postava FK Šumadija za sezonu 2012/13. 4-4-2


## Noviji rezultati

## Legende kluba




Startna postava FK Šumadija za sezonu 2012/13. 4-5-1


## Mlađe kategorije
U klubu se uspešno radi i sa mlađim kategorijama. U takmičarskom pogonu su omladinska selekcija i selekcija pionira. Ali u sklopu kluba radi i škola fudbala za mlađe od 11 godina koja broji više od 50 budućih fudbalera.





Startna postava pionira FK Šumadija za sezonu 2012/13. 4-4-2


## Povezano
* Spisak fudbalskih klubova u Srbiji
	
## Vanjske veze
* Sajt kluba
* Rezultati Šumadije Azanja na -{srbijasport.net}-
Murter

**Murter** je otok u srednjoj Dalmaciji, pored Šibenika.

## Geografija
Murter je najveći otok Šibensko-kninske županije i po površini od - 18,6 km² i po broju stanovnika 5 192. Otok leži vrlo blizu kopna, pa je već od kraja 18. vijeka izgrađen most  dug 37 m. Murter je udaljen 8.6&nbsp;km od Pirovca, i 25&nbsp;km od Šibenika. Murter je zapravo vrlo malen, - dug je nekih 15 km, a širok do 2&nbsp;km, ali je vrlo razveden, pravi mali arhipelag sa oko 20 otočića i hridi.

Kao i svi dalmatinski otoci kraškog je sastava, bez stalnog vodotoka. Najviši vrh je Raduč, visok 125 m pored Murtera.

Na otoku ima 4 naselja; Murter (2 075 stanovnika), Tisno (1 377), Betina (774) i Jezera (841)

## Historija
Otok su naseljavali Liburni još od prahistorije, o tome svjedoče ostatci njihovih građevina na lokalitetima Gradina kod Murtera i Pudarica kod Jezera.

Otok pod imenom *Scardon* prvi spominje grčki geograf Ptolomej.
Za rimskih vremena na otoku je postojalo naselje *Colentum*. Ono je propalo u 2. vijeku, a uzroci se još uvijek neznaju, prepostavlja se nakon potresa, iako ima hipoteza da su možda razorili gusari. U 9. vijeku otok naseljuju Slaveni
Za srednjeg vijeka spominje se 1251. i to pod slavenskim imenom *Strimac* i to u spisu hrvatsko-ugarskog kralja Bele IV. u kojem on određuje šibenske komune. Iz spisa se vidi da su u to vrijeme na otoku postojala samo dva naselja: *Villa Magna* (Veliko Selo), današnji Murter i Jezera.
Naselja Tisno i Betina nastala su u vrijeme osmanske invazije na Balkan.
Od 1318. otok se počeo zvati *Insula Mortari* (Smrtonosni otok) vjerojatno zbog opasne plovidbe pored njegovih obala, pune oštrih hridi, tokom vremena to ime se kratilo u *Mortar*, *Murtar* da bi se od 1740. ustalilo ime Murter. Sve do kraja 18. vijeka po otoku se upotrebljavala se glagoljica i bosančica (ćirilica).

### Znamenitosti
Na rtu Gradina na sjevernoj strani uvale Hramina, pored Murtera nalaze se ostatci liburnskog naselja i groblja.
U uvali Makirina kod Tisnog nalazi se romanička crkva sv. Martina s kraja 11. vijeka, na istom lokalitetu nalaze se ostatci rimske vile rustice, jedne trobrodne bazilike i srednjovjekovnog groblja.
Na brdašcu iznad Betine nalazi se barokna crkva sa zvonikom, sv. Frane Asiškog iz 1601. godine.
## Značajne osobe
* Nikola Bašić, hrvatski arhitekt

## Privreda
Jedina grana privrede koja još nekako funkcionira na Murteru je turizam, uz nešto ribarstva i vrlo skromne poljoprivrede uz okućnice za vlastite potrebe. 
Nekad je Murter bio poznat po ovčarstvu i maslinarstvu i brodogradnji koje se u Betini
razvilo još od 18. vijeka . Danas Brodogradilište u Betini posluje u sklopu marine, pa se manje više bavi popravkom i održavanjem poliesterskih jahti, ali i izgradnjom drvenih brodova (kad to netko naruči), po kojima su nekad bili poznati.

## Reference

## Vanjske veze

* Otok Murter
Al-Mu'tamid

*Ovo je članak o abasidskom kalifu al-Mu'tamidu od Bagdada. Za andaluško-arapskog pjesnik i abadidskog kralja Sevilje v. [[Muhammad Ibn Abbad Al Mutamid]]*

**Al-Mu'tamid** (المعتمد ) (844 – 15. oktobar 892) bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 870. do 892.

Bio je najstariji preživjeli sin ranijeg kalifa al-Mutawakkila. Na prijestolje je došao poslije ubistva svog rođaka al-Muhtadija. Njegova relativno duga vladavina je okončala period *[[Anarhija u Samari|Anarhije u Samari]]*, ali 
al-Mu'tamid nije bio naročito sposoban ni energičan vladar. Gotovo odmah se morao oslanjati na usluge svog brata Al-Muwaffaqa koji se nametnuo kao regent i *de facto* kalif. Al-Mu'tamid je stoga najveći dio vladavine proveo kao njegova marioneta; kada ga je al-Muwafaqq na samrti 891. natjerao da za svog nasljednika odredi svog sina Al-Mu'tadida, al-Mu'tamid se s tim složio. Kroničari navode da je ubrzo nakon toga "umro od pića".
Đuša Vulićević

**Đuša Vulićević** (Azanja, oko 1771 - Smederevo, 1805) bio je vojvoda u Smederevu i jedan od organizatora Prvog srpskog ustanka. Poginuo je u borbama za oslobođenje Smedereva.

Njegov brat Vujica Vulićević poznat je kao ubica Karađorđa.

U Đušinoj ulici u Beogradu danas se nalazi Rudarsko-geološki fakultet, a pre toga u njoj je bio i poznati beogradski zatvor.
Al-Kahir

**Al-Qahir** (; translit. Abū al-Manṣūr Muḥammad b. Aḥmad al-Muʿtaḍid al-Qāhir bi-'llāh; 899 - 18. oktobar 950) bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao u dva navrata - 929. i od 932. do 934. godine.

Na prijestolje je oba puta došao u vojničkoj pobuni protiv brata al-Muktadira. Oba puta se ispostavilo kako nije u stanju plaćati vojsku. Kronike su ga opisale kao izuzetno okrutnog i beskrupuloznog vladara. Kada je drugi put svrgnut, oslijepljen je kada je odbio formalno predati vlast. Bačen je u tamnicu odakle je pušten nakon jedanaest godina. Posljednje godine života je proveo kao prosjak na bagdadskim ulicama.
Antonije R. Majstorović

**Antonije Majstorović** (Ranković) je bio sin Ranka Majstorovića (1768 — 1840) iz Azanje. Antonije Majstorović je bio član Narodnog suda (1833.) i državni savetnik. Član Državnog saveta postao je u vreme kneza Aleksandra Karađorđevića.

Bavio se pisanjem pesama i bio član Knjaževsko-srbskog teatra Joakima Vujića koji je postojao u Kragujevcu u periodu 1834-1836. godine. Takođe je i pomogao u osnivanju prve državne osnovne škole u Azanji.

U modernoj srpskoj istoriji ostao je poznat kao jedan od organizatora "Majstorovićeve zavere“ iz 1863. zajedno sa još 35 istomišljenika. „Zavera“ je imala za cilj planiranje i ubistvo kneza Mihaila Obrenovića i povratak na presto Karađorđevića.

Antonije Majstorović i drugovi su posle višemesečne istrage izvedeni pred smederevski Okružni sud, koji je maja 1864. godine (po starom kalendaru) doneo presudu. Sudsko veće je 26 zatvorenika osudilo, četvorica su, kako se u ono vreme govorilo, „pušteni ispod suđenja“, a četvorica oslobođena zbog nedostatka dokaza. Međutim, nijednom od osuđenih nije bila izrečena kazna veća od dve godine zatvora.

Odluka Velikog suda od 3. juna 1864. godine, kojom su oslobođeni svi učesnici „Majstorovićeve zavere“ zaprepastila je kneza Mihaila, Vladu i Savet. Ovakva odluka je dovela do obračuna kneza Mihaila sa sudijama Velikog suda i njih petorica je osuđeno na zatvorsku kaznu od tri godine. Afera je nanela ogromnu moralnu štetu režimu kneza Mihaila Obrenovića i posle toga on više nije važio kao demokratski. Antonije Majstorović je streljan u Azanji 1866. godine.
Al-Muttaqi

**Al-Muttaqi** (908 – jul 968) () bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 940. do 944. 

Bio je brat prethodnog kalifa Ar-Radija, a na prijestolje ga je postavio Bajkam, turski "emir emira". Bajkamova smrt 941. je Bagdad bacila u anarhiju, pa je kalif utočište pronašao u Mosulu kojim je upravljala lokalna dinastija Hamdanida. Hamdanidi su vratili kalifa u Bagdad, ali su ubrzo došli u sukob s turskim komandantom po imenu Tuzun. On je na prevaru kalifa svrgnuo i oslijepio, a na prijestolje doveo njegovog rođaka po imenu Al-Mustakfi.
Al-Mustakfi

**Abdallah ibn al-Muktafi** () (905 – septembar/oktobar 949), poznatiji po vladarskom imenu **al-Mustakfi bi-llah** (, bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 944. do 946. Na prijestolje ga je doveo Tuzun, turkijski vojskovođa i "emir emira", nakon što je njegovog rođaka i prethodnika al-Muttaqija svrgnuo i oslijepio. Ubrzo nakon toga je Tuzun umrlo, a tako nastali vakuum je postao predmetom borbe između hamdanidske dinastije iz Mosula na čelu sa Nasir al-Daulom i bujidske dinastije iz Irana na čelu s Mu'izz al-Daulom. Dugotrajna i složena bitka za Bagdad je završila s bujidskom pobjedom. Mu'izz nije imao povjerenja u al-Muktafija te ga je svrgnuo i oslijepio. Novim je kalifom postao njegov rođak i dugogodišnji suparnik Al-Muti.
Radmila Milentijević

**Radmila Milentijević** (Azanja, 27. oktobar 1931) je srpski pisac i istoričar, profesor emeritus na Siti koledžu u Njujorku, bila je ministar u SR Jugoslaviji i Srbiji.

## Biografija
Rođena u tadašnjem zaseoku Vlaški Do varošice Azanje, veći deo života provela je u Americi. Studirala je na Ekonomskom fakultetu u Beogradu, da bi 1970. godine doktorirala na Kolumbija univerzitetu u SAD. Bila je profesor na Siti koledžu u Njujorku, gde je predavala savremenu evropsku istoriju. Bila je ministarka bez portfelja 1992. u Vladi Savezne Republike Jugoslavije u vreme Milana Panića i ministarka informisanja 1997-1998 u Vladi Srbije koju je vodio Mirko Marjanović.

## Literatura
* Srbi u svetu: Radmila Milentijević 

## Vanjske veze
* Srbima tri medalje časti („Vesti“, 10. maj 2011)
* Radmila Milentijević: Pravo lice Mileve Ajnštajn („Pravda“, 9. decembar 2010)
Al-Qadir

**Al-Qadir** (947 – 29. novembar 1031) () bio je abasidski kalif Bagdada od 991. do 1031. Bio je unuk ranijeg kalifa al-Muktadira, a na prijestolje je došao nakon što je svrgnut njegov rođak at-Taʾi. Njegova izuzetno duga vladavina je bila period u kome su zbog unutardinastijskih sukoba bujidski emiri počeli gubiti dominaciju na Kalifatom, a od Kalifata se otcjepljivati rubna područja, poput Gaznavidskog Carstva na istoku. Usprkos toga je al-Qadir ostao upamćen kao energičan vladar, koji je posebnu pažnju posvetio obračunu sa šijitima, a posebno ismailitima čiji je Fatimidski Kalifat u Egiptu smatrao najvećim suparnikom. U tu je svrhu okupio učenjake koji su izdali Bagdadski manifesto. Njegov ukazi kojima se mutazilitski pravac u islamu naziva heretičkim se ponekad nazivaju početkom kraja zlatnog doba islamske filozofije.
Al-Qa'im (kalif)

**Al-Qa'im** (1001 – 2. april 1075) () bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 1031. do 1075. 

Bio je sin prethodnog kalifa al-Qadira. Početak vladavine mu je bio obilježen političkom nestabilnošću uzrokovanom unutrašnjim sukobima među dinastijom bujidskih emira koja je dominirala Kalifatom. Taj je period okončala invazija Turaka Seldžuka koji su uspostavili vlastitu dinastiju sultana. Chagri beg, brat osnivača dinastije Togrul bega, je svoju kćer udao za al-Qa'ima. Važan događaj duge al-Qa'imove vladavine se zbio 1067. kada je uništena ismailitska sekta Karmata koja je dominirala istočnom Arabijom i današnjim Bahreinom. Naslijedio ga je unuk Al-Muqtadi.

## Izvori
Al-Muqtadi

**Al-Muqtadi** (1056 – februar 1094) () bio je abasidski kalif Bagdada od 1075. do smrti.

Bio je unuk prethodnog kalifa al-Qa'ima. Njegova je vladavina bila u sjeni seldžučkog sultana Malik-šahom I i njegovog vezira Nizam al-Mulka, koji su Veliko Seldžučko Carstvo, djelujući u kalifovo ime, doveli na vrhunac moći. Tako je Hedžas oslobođen od vlasti ismailitskih Fatimida. Neuspjeli brak kalifa sa sultanovom kćerkom je zahladio odnose sa Malik-šahom te je sultan planirao kalifovo svrgavanje. U tome ga je preduhitirla smrt 1092. Al-Muqtadi je živio još dvije godine, a poslije smrti ga je naslijedio sin Al-Mustazhir.
Betina

**Betina** je naselje na otoku šibenskog arhipelaga Murter od 774 stanovnika. 

## Geografija
Betina leži na krajnjem sjeverozapadu tog malog otoka, udaljena oko 30 km od Šibenika,
danas je stihijnom izgradnjom spojena u jednu urbanu cjelinu, sa susjednim Murterom.

## Historija
Najstariji trag postojanja Betine je kameni natpis na kući porodice Paškvalin iz 1461. godine. Betina je 1597. bila naselje od svega 16 kuća, ali kako je rastao osmanski pritisak na zaleđe, počeo je i rast stanovništva, osobito nakon 1573 kad je čitavo zadarsko zaleđe palo u osmanske ruke. Tako da je već 1678. u njoj živilo 52 porodice i oko 350 stanovnika, a 1869. njih 2206. Odtad je broj stanovnika kontinuirano opadao.

## Spomenici i znamenitosti
Na brdašcu iznad Betine nalazi se barokna crkva sa zvonikom, sv. Frane Asiškog iz 1601. godine. 

## Privreda
Betina je nekad bila težačko ribarsko mjesto, razvijenog maslinarstva i ovčarstva, poznata po svojim brodograditeljima -kalafatima (u drvu), koju je pokrenuo 1740. Paško Filipi. 
Tako da je 1948. osnovano, za ono vrijeme vrlo moderno brodogradilište, koje danas posluje u sklopu marine, pa se manje više bavi popravkom i održavanjem poliesterskih jahti, ali i izgradnjom drvenih brodova (kad to netko naruči), po kojima su nekad bili poznati. 

U novije vrijeme je turizam je najznačajnija privredna grana mjesta, gostima smještaj nudi kamp i privatni iznajmljivači.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Betina''
Kalafat (brodograditelj)

**Kalafat** (od talijanskog: *calafato*, preko grčkog: καλαϕάτης i arapskog: *qalafât* je naziv za posebnog majstora brodograditelja, koji se bavio zapušivanjem drvenih oplata brodova. 
## Opis
*Kalafat* se bavio isključivo kalafativanjem (umetanjem drvene stupe) ili šuperenjem (umetanjem konoplje) u utore između madira na oplati broda. Šuperenje je bila vrlo bitna radnja u kompletiranju drvenog broda, ali i stalni posao njegova redovitog održavanja (inače je puštao vodu i potonuo).
Kalafati nisu radili samo po brodogradilištima njih su uzimali i kao članove posade, jer je brod i u toku dugih plovidba bilo potrebno često - kalafativati.

Za postati majstor *kalafat* bilo je potrebno naukovati barem 8 godina, dok je za rad sa kalafatskom sjekiricom bilo potrebno naukovati 5 godina.
## Kalafati u našim krajevima
Po našim brodogradilištima se uvriježilo da su *kalafati* stariji ljudi, umanjene sposobnosti za rad, ali velikog iskustva, kog su svi ostali radnici cijenili. Dok je *Kalafat proto* ili samo *proto* bio naziv za glavnog majstora u brodograditelja, a to je obično bio i vlasnik brodogradilišta ili radionice.

*Kalafatima* su kod nas zvali i one koji to nisu bili - pomoćne radnike u brodogradilištu, koji su pomagali majstorima u obradi drva, pilili balvane i drvo ručnim pilama.

Najpoznatiji istočnojadranski kalafati bili su Korčulani i Betinjani.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Kalafat koji to i nije'' na portalu Zadarski list
Al-Mustaršid

**Al-Mustaršid** (; *Al-Mustarshid*; 1092 - 29. august 1135) bio je abasidski kalif Bagdada koji je vladao od 1118. do 1135. 

Rodio se kao sin kalifa al-Mustazhira i unuk kalifa al-Muqtadija. Na početku vladavine je, poput prethodnika, bio pod sjenom seldžučkih sultana, prije svega Mahmuda II. Mahmud je, međutim, bio zauzet sukobom sa svojim bratom i suparnikom za prijestolje Ahmadom Sandžarom čije je uporište bio područje Horasana daleko od Bagdada. Al-Mustaršid je nastojao iskoristiti njegova česta odsutstva kako bi postepeno obnovio ne samo autoritet kalifa nego i stvarnu vlast.

Godine 1123. je vojskovođa Dubaisa, rodom iz arapskog plemena Banu Mazyad, digao ustanak protiv seldžučke vlasti, zauzeo Basru a potom napao i sam Bagdad, čije je zauzimanje spriječio seldžučki vojskovođa Zengi. Dvije godine kasnije je i sam Al-Mustaršid digao ustanak, ali je on brzo ugušen, a kalif stavljen u kućni pritvor u bagdadsku palaču.

Novu priliku za ustanak je dala smrt sultana Mahmuda I i sukob među njegovim nasljednicima, koji je opet iskoristio Dubais. Udruživši se sa kalifom, uspio je poraziti Zengija i staviti ga pod opsadu u Mosulu. Nakon što je Zengi stavio pod opsadu kalifove pristaše u Damasku, došlo je do sporazuma o podjeli vlasti. 

Kalif se tada okrenuo protiv Ma'suda, seldžučkog vođe kome je 1133. dao titulu sultana Iraka i zapadne Perzije. Suparničke vojske su se srele kod Hamadana; kalifove pristalice su se razbježale, te je kalif zarobljen. Ma'sud ga je pustio na pustio na slobodu uz uvjet da više ne napušta palaču. Međutim, na putu je pronađen ubijen bodežom u svom šatoru. Ubistvo se pripisalo hašišinima, iako su neki historičari upirali prstom na Ma'suda. Naslijedio ga je sin Al-Rashid.

## Literatura
* Hanne, Eric. *Putting the Caliph in his Place*.
Malik-šah II

**Muiz ad-Din Malik-šah II** (1099./1100. – 1105.?) bio je kratkotrajni seldžučki sultan koji je vladao 1105. godine. Rodio se kao sin sultana Barkijaruka. Otac mu je imao samo nominalnu vlast, s obzirom da su prijestolje nastojali preoteti Barkijarukova braća Ahmed Sandžar i Muhamed I. Oca je naslijedio kao dijete i sve vrijeme vladavine nije napuštao palaču u Isfahanu. Kada su protiv njega krenule trupe strica Mehmeda, nije pružen nikakav otpor i Mehmed je postao novi sultan. O daljoj Malik-šahovoj sudbini i životu se ne zna gotovo ništa.
Ljerka Draženović

**Ljerka Draženović** (Ilok, 23. jun 1943 — Zagreb, 25. novembar 2013) bila je jugoslovenska glumica.

## Biografija
Ljerka Draženović je rođena u Iloku 23. juna 1943. godine. Glumu je diplomirala na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu. Igrala je u pet filmova i nekoliko televizijskih serija i drama, iako je stekla popularnost, počela je da radi kao spikerka Studija B i vodi emisije za TV Beograd.

Bila je udata za slikara Marinka Benzona. Njen sin Tomi Benzon je muzičar.

## Filmografija

|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1960.-te
|-
| 1968. || Delije || devojka
|-
| 1968. || Pohod || 
|-
| 1968. || Ilustrovani život || 
|-
| 1969. || Akvarijum || 
|-
| 1969. || Rađanje radnog naroda || ambasadorka
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1970.-te
|-
| 1970. || Lilika || 
|-
| 1970. || Prirodna granica || 
|-
| 1971. || Čudo || 
|-
| 1971. || Bubašinter || tržišna inspektorka
|-
| 1971. || Ceo život za godinu dana || Stojanka
|-
| 1972. || Pukovnica || Eva
|-
| 1972. || Majstori (TV serija) || 
|-
| 1972. || Pozorište u kući || Olga Petrović
|-
| 1973. || Naše priredbe || 
|-
| 1975. || Mamika, hvata me panika || 
|-
| 1975. || Đavolje merdevine || 
|-
| 1975. || Život je lep || Matilda
|-
| 1976. || Marija || 
|-
| 1978. || Tigar || 
|-
| 1978. || Dan kada se rušio svet || 
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1980.-te
|-
| 1985. || Davitelj protiv davitelja || narator
|}

## Reference

## Vanjske veze
*
Muhamed I Tapar

**Muhamed I Tapar** (; *Muḥammad bin Tapar*; 21. 1. 1082. – 5. 4. 1118.) bio je seldžučki sultan od 1105. do smrti. 

Bio je jedan od sinova sultana Mali-šaha I, nakon čije smrti se borio za vlast protiv braće Mahmuda I, Barkijaruka i Ahmeda Sandžara. Krajem 1104. se Barkijaruk razbolio i odlučio s njim podijeliti vlast. Nakon Barkijarukove smrti 1105. je svrgnuo njegovog malodobnog sina Malik-šaha II i zavladao sam.

Iako je formalno bio na čelu seldžučke države, njegova vlast nije bila potpuno. Na istoku u Horasanu je Ahmed Sandžar sve vrijeme vladao potpuno samostalno, dok je na zapadu nastavio postojati odmetnuti Rumski Sultanat, iako je njegov vladar Kilidž Arslan I poginuo 1107. godine u pokušaju da proširi svoje područje na račun Muhameda i njegovih vazala u Siriji. Muhamed je nastojao svoju vlast učvrstiti brakom kćeri Fatime za abasidskog kalifa al-Mustazhira, ali je autoritet i kalifa i sultana bio značajno potkopan prethodnim križarskim osvajanjem Svete zemlje. Muhamed I ga je nastojao učvrstiti povremenim pozivima na džihad protiv križarskih država, ali lokalni sirijski velikaši koji bi ga poslušali u njemu obično nisu imali pretjeranog uspjeha. Dva puta (1108, 1118) je pokušao uništiti hašišine opsjedajući njihovo uporište Alamut, ali bez nekog većeg uspjeha. Naslijedio ga je sin Mahmud II.