open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bresničićka slatina

**Bresničićka slatina** nalazi se u selu Bresničić, između Prokuplja i Kuršumlije, južna Srbija

Na Jugu Srbije slatine se javljaju u fragmentima i predstavljaju pravu retkost za koju se skoro i ne zna budući da su slana zemljišta kao prirodni fenomen široko rasprostranjena po Vojvodini. Poznata staništa, južno od Save i Dunava, nalaze se u okolini Vranja, Prokuplja i Niša. Za zaštićena staništa proglašena su dva lokaliteta: Lalinačka slatina, koja se nalazi delom u Nišu, a delom u Merošini i Bresničićka slatina u ataru sela Bresničić, od Prokuplja prema Kuršumliji, udaljena 13 kilometara. Flora ovih slatina specifična je i u biogeografskom smislu drugačija od slatina Panonske nizije.

Slatine spadaju u najlošije zemljište tako da se najvećim delom koriste za ispašu stoke. Broj očuvanih slatina značajno je opao za poslednjih sto godina kao posledica razvoja industrije i poljoprivrede. Slana kopnena staništa u Evropi odavno su uključena u razne procese zaštite zbog proučavanja visoko vrednih i očuvanih predela. Zbog toga su identifikovane kao prioritetna staništa u Evropi i posebno zaštićena u okviru Ramsarske konvencije i mreže NATURA 2000.

Ova staništa imaju veoma veliki značaj, kako za očuvanje biodiverziteta, tako i kao izvor vrsta sa lekovitim svojstvima i divljih srodnika – neprocenjivih u oplemenjivanju biljaka i stvaranju novih sorti.

Na Bresničićkoj slatini zastupljene su vrste koje daju pečat ovom području. Jedna od njih je endemična vrsta – dalmatinski luk (*Allium guttatum ssp. dalmaticum*), upisan u „Crvenoj knjizi flore Srbije 1” kao krajnje ugrožen, kao i slatinski cvet (*Limonium gmelini*).

Na ovom malom slatinastom području registrovane su do sada 32 vrste ptica, među kojima su neke retke i ugrožene u Srbiji i Evropi.

## Reference
Kalinjingradski kanal

**Kalinjingradski kanal** (ruski: *Калининградский морской судоходный канал*, njemački: *Königsberger Seekanal*) je kanal u Vislanskoj laguni u ruskoj Kalinjingradskoj oblasti, prokopan da bi veći brodovi iz Baltičkog mora mogli doploviti do 
Kalinjingrada.

## Karakteristike

Kanal počinje kod grada Primorska u Baltijskom tjesnacu a završava na ušću rijeke Pregołje u kalinjingradskoj luci. Dug je 42,6 km, širok od 50 do 80 metara i dubok od 9 do 12 metara.

Od Vislanske lagune je zbog nanosa ograđen sa 10 masivnih [otoka ([brana), osim dionice od 4 km na ulazu u kanal. 
Između brana pored naselja nalaze se prolazi široki do 30 m i duboki 0,5-2,5 m. 
Kanalom mogu ploviti brodovi dužine do 200 m, gaza do 8 m, a na kraćim dionicima do novih gatova i oni sa gazom od 10,5 m, nosivosti 30.000 tona. Otvoren je za plovidbu cijelu godinu.

## Historija
Zbog visokih troškova pretovara trgovci iz Königsberga su 1879. odlučili vlastitim sredstvima izgraditi kanal. 
Radovi na iskapanju (jaružanju) započeli su 1890. i trajali su devet godina.

Svečano otvorenje kanala održano je 15. novembra 1901.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Калининградский морской судоходный канал''
Braniewo

**Braniewo** (njemački: *Braunsberg in Ostpreußen*) je grad od 16,974 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.

## Geografija
Braniewo se prostire duž rijeke Pasłęke, udaljeno 5 km od Vislanske lagune i 6 km od granice sa Kalinjingradskom oblasti.

## Historija
Naselje je osnovano na mjestu staropruskog naselja, kog su u 12. vijeku zauzeli Teutonski vitezovi. Kao jedina morska luka i važno trgovište u Warmiji gradska prava dobilo je oko 1254.
Između 1243.-78. bio je prvo sjedište Varmijske biskupije.

Razoren je za Velikog pruskog ustanka, pa je izgubio gradska prava, a sjedište biskupije je preseljeno u Ornetu. 
Nakon što je obnovljen ponovno je dobio gradska prava 1284.

Od sredine 14. vijeka je član Hanzeatskog saveza, a od 1466. je dio Kraljevine Poljske. 
Tokom druge polovice 16. vijeka postao je centar protureformacije u Warmiji i grad sa štamparijom koja je radila od 1589. do 1773.

Od Prve podjele Poljske 1772. Braniewo je dio Kraljevine Pruske i egzistira pod imenom *Braunsberg in Ostpreußen*. 
Tokom 19. vijeka *Braunsberg* se razvio kao centar zanatstva i malih industrijskih pogona. 
Nakon Drugog svjetskog rata od 1945. je ponovno dio Poljske.

Još od vremena Kraljevine Pruske (1772.) pa do 1975. Braniewo je bilo regionalni administrativni centar a od 1999 je sjedište vlastitog okruga (*powiat*) i općine (*gmina*). 
## Privreda
Braniewo je grad sa pogonima, prehrambene, elektromehaničke i industrije kože i obuće.
Pored grada nalazi se hidroelektrana snage 0,5 MW.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost je župna crkva sv. Katarine (1346.-81, zvonik iz 1536.) djelomično razorena 1945, obnovljena 1975.-85.
Pored tog ima ostatke bedema iz 14. vijeka i baroknu žitnicu (17/18. vijek).
Atrakcije su i mali zoološki i botanički vrt.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Urząd Miasta Braniewo'' (službene stranice)
Krynica Morska

**Krynica Morska** (njemački: *Kahlberg*) je grad od 1,290 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Pomeranskom vojvodstvu.

## Geografija
Krynica Morska prostire se na Baltičkoj kosi duž Vislanske lagune, nedaleko od ruske granice. Na lagunskoj strani nalazi luka i centar mjesta, a na suprotnoj baltičkoj obali nižu se pješčane plaže sa dinama.

## Historija

Kahlberg je izrastao pored gostionice na putu iz Gdańska u Königsberg.

Sve do Drugog svjetskog rata bio je selo. Nakon promjena granica 1945. kad je postao poljski a ne više istočnopruski ime mu je promjenjeno u *Łysa Góra*, a 1947. u *Łysica* i konačno 1958. u *Krynica Morska*. Mjesto je izraslo u ljetovalište pa je 1991. dobilo status grada.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Urząd Miasta Krynica Morska'' (službene stranice)
Kladzany

**Kladzany** je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz 2023. godine naselje je imalo 531 stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Strogi rezervat prirode Jarešnik

**Jarešnik** je zaštićeno područje na jugozapadnoj padini planine Crnook, na udaljenosti 30 kilometara od opštine Bosilegrad, Srbija.

Jarešnik je bio strogi rezervat prirode i 1961. godine, a pre nekoliko godina Zavod za zaštitu prirode uradio je reviziju zaštićenog prostora. Ustanovljeno je da se populacija krimskog bora povećala. Pre 50 godina bilo je 201, sada je popisano 795 stabala. Procenjuje da su neka stara oko 250 godina. Osim borova na tom lokalitetu rastu i bukve.

Krimski bor je crnogorično drvo iz porodice Pinaceae. Uglavnom raste kraj vodenih površina. Naseljava kserotermna staništa, pretežno na krečnjaku, dolomitu i serpentinu, većinom na toplijim ekspozicijama, brdskog i planinskog pojasa. Stvara čiste ili miješane zajednice. Ima ga na Krimu, u Maloj Aziji, Grčkoj, Bugarskoj, Makedoniji. Jarešnik kod Bosilegrada je  planinski predeo i jedini rezervat čiste šume crnog bora prašumskog tipa u Srbiji. Postoji i nekoliko pojedinačnih stabala. Borovi u Jarešniku su visoki i do trideset metara, prečnik stabla je oko jedan metar. Karakteristično za ovaj krimski bor je da imaju sivu, žućkastu koru koja je u podnožju dosta izrezbarena, hrapava.

Strogi rezervat prirode "Jarešnik" stavlja se pod zaštitu radi očuvanja jedinstvene šume krimskog bora (*Pinus nigra spp.pallasiana*) u Srbiji. Ukupna povšina rezervata je 6,21 ha, od čega je 1,6 ha u državnoj svojini, 4,2 ha u privatnoj svojini i 0,4 ha u drugim oblicima svojine. 

## Reference
Prabuty

**Prabuty** (njemački: *Riesenburg*) je grad od 8,625 stanovnika na sjeveru Poljske.

## Geografija

Prabuty se nalazi na jugoistoku Pomeranskog vojvodstva, rijeci Liwi.

## Historija
Prabuty je prvi put dokumentiran 1236. kao utvrda Starih Prusa - *Rezia*, koju su zauzeli i razorili Teutonski vitezovi.
Četrdeset godina kasnije, na istom mjestu započela je izgradnja zamka uz koji je izraslo naselje - *Riesenburg*, koji je status grada dobio 1330. 
Još od osnivanja Pomezanske biskupije 1243. rizenburgški zamak bio je biskupska rezidencija, dok se Katedralni kaptol (sjedište) nalazilo u Marienwerderu (Kwidzynu).

Sredinom 14. vijeka rizenburgški zamak postao je jedna od najmonumentalnijih biskupskih rezidencija u Teutonskoj državi. 
14. vijek bio je period bez ratova i invazija, ali je grad trpio zbog brojnih epidemija i prirodnih katastrofa.

15. vijek protekao je u ratovima između Poljsko-litavske unije i Teutonske države za vrijeme kojih je 1414. 
grad spalila Jagelova vojska. Teror Teutonskih vitezova rezultirao je željom nekih građana da se pridruže Pruskoj konfederaciji osnovanoj 1440. Te je težnje osujetio biskup Caspar, tako da je i nakon Trinaestgodišnjeg rata i Toruńskog mira - Prabuty ostao dugi niz godina u 
Teutonskoj državi.

Period 1501 - 1521 bio je zenit Prabutya jer je bio prijestonica Pomezanske biskupije. 
Nakon sekularizacije [Pruske [1525. prestala je postojati Teutonska država, a i Pomezanska biskupija je izgubila na važnosti, jer je izgubila mnogo vjernika koji su prihvatili luteranizam.
Tokom 16. vijeka u grad se doselilo puno Poljaka, krajem 16 i početkom 17. vijeka harale su epidemije.

Švedsko-poljski ratovi u 17. vijeku prouzročili su velika razaranja i osiromašenje njegovih stanovnika. 
Između 1688. i 1787. Prabuty su uništila tri velika požara.

U 19. vijeku grad je povezan željezničkom prugom sa Malborkom i Kwidzynom, ali se nije industralizirao.
Za Drugog svjetskog rata razoreno je oko 55% zgrada.

## Privreda

Nakon Drugog svjetskog rata u Prabutyju su osnovana brojna industrijska poduzeća]] i zadruge, od kojih su brojna nakon 1990-ih i privatizacije bankrotirala. Umjesti njih osnovano je puno malih porodičnih firmi koje jedva preživljavaju, ali bi trebale postati nosioci razvoja.

## Znamenitosti

Najveća znamenitost je gotička konkatedrala sv. Vojtjeha iz 14. vijeka.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Urząd Miasta Prabuty'' (službene stranice)
Orneta

**Orneta** (njemački: *Wormditt*) je grad od 8,648 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.

## Geografija
Orneta se nalazi 50 km sjeverozapadno od Olsztyna.
## Historija

Orneta - tadašnji Wormitt prvi put je dokumentiran 1308. kao domena Varmijske biskupije.
Kao važno trgovište i zanatski centar - Wormitt je dobio gradska prava 1313.

Nakon Velikog pruskog ustanka kad je razoreno Braniewo - sjedište Varmijske biskupije preseljeno je u Ornetu 1341. i djelovalo je dok nije umro biskup 1350., tad je preseljeno u Lidzbark Warmiński.

Od 1440. Wormitt je član Pruske konfederacije.
Nakon Trinaestogodišnjeg rata (1454.-66.) Kraljevina Poljska je anektirala Warmiju, pa je tako i Wormitt postao poljski.

Grad je prosperirao tokom 15. vijeka.
U 19. vijeku Wormitt je postao poznat po proizvodnji tekstila i orgulja. 
Željeznička pruga Olsztyn  - Orneta otvorena je 1884.

Za Drugog svjetskog rata Nacisti su osnovali radni logor za prisilne radnike iz Poljske i SSSR-a.
Nakon rata od 1945. Wormitt se našao u poljskim granicama pa mu je i ime promjenjeno u *Orneta*.

## Privreda
Današnja Orneta ima pogone mašinske, tekstilne i drvne industrije.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su katolička župna crkva (sredina 14. - kraj 15. vijeka), gradska vijećnica (14. vijek) i evangelička crkva iz 1829.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Urząd Miejski w Ornecie'' (službene stranice)
Frombork

**Frombork** (njemački: *Frauenburg*) je grad od 2,305 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u 
Varminsko-mazurskom vojvodstvu.

## Geografija
Frombork se prostire na obali Vislanske lagune, udaljen 30 km sjeveroistočno od Elbląga i 18 km do granice sa Kalinjingradskom oblasti.

## Historija

Nakon razaranja Braniewa za Velikog pruskog ustanka - Frombork je od 1278. do 1945. bio sjedište Varmijske biskupije.

Kad se 1278. počela graditi katedrala na brdu, uz nju je izraslo jedno naselje, a u njenom podnožju duž Vislanske lagune izraslo je drugo naselje zanatlija i ribara. Ta dva naselja živjela su potpuno odvojeno sve do kraja 19. vijeka, tek tad su se ujedinila.
Frombork je dobio gradska prava od biskupa Eberharda 1310.  
Frombork je u početku bio feud Varmijske biskupije, a od 1320. pripada Katedralnom kaptolu, tad je nazvan - *Civitas Warmiensis*, jer je tad doista bio prijestolnica Warmije.

Taj dio Pruske je zajedno sa Fromborkom- 1466. postao dio Kraljevine Poljske.

Tokom 15. vijeku u Fromborku je u dva navrata 1510.-16. i 1522.-43. živio i radio kao kanonik u katedrali - Nikola Kopernik , u njoj je i umro (pokopan je u katedrali).
Ekonomska stagnacija grada počela je u drugoj polovici 17. vijeka.

Od Prve podjele Poljske 1772. Frombork je dio Kraljevine Pruske.
Pri samom kraju Drugog svjetskog rata u borbama između Wehrmachta i Crvene armije uništeno je 70% zgrada.

U periodu 1966.-1973. izvedena je temeljita obnova grada.

## Privreda
Ekonomija grada bazira se na poljoprivredi, ribarstvu i turizmu.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je katedrala iz 14. vijeka, opasana bedemom sa tornjevima, u kojoj je čitav mali grad sa
zamkom varmijskih biskupa (podignut oko 1530., rekonstruiran 1727.), i stanom i uredom N. Kopernika.

## Pobratimski gradovi

Frombork ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima;
*  Kazlų Rūda, Poljska
*  Sucha Beskidzka, Rusija
*  Svetli (Kalinjingradska oblast), Rusija
*  Mjadzel, Belorusija

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Urząd Miasta i Gminy'' (službene stranice)
Lidzbark Warmiński

**Lidzbark Warmiński** (njemački: *Heilsberg*) je grad od 15,489 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.

## Geografija
Lidzbark Warmiński se nalazi na ušću rijeke Symsarne u Łynu udaljen 48 km sjeverno od 
Olsztyna.

## Historija

Na mjestu današnjeg grada nalazila se utvrda Starih Prusa - *Lecbarg*, koju su 1241. zauzeli i razorili Teutonski vitezovi.
Teutonci su između 1348.-1400. izgradili masivni zamak od opeke uz koji je izraslo naselje *Heilsberg* koje je 1308. dobilo status grada.

Nakon Braniewa - Heilsberg je od 1350. postao sjedište Varmijske biskupije i to je ostao narednih 445 godina.

U to vrijeme on je uz Braniewo bio najmnogoljudniji i najbogatiji grad u Warmiji, centar zanatsva i predionica lana.
Kao protivnik Teutonskog viteškog reda - 1454. se pridružio Pruskoj konfederaciji.

Od 1466. se nalazi u granicama Kraljevine Poljske, u kojoj je doživio ekonomski prosperitet kao proizvođač tkanina, piva, brašna, kožnih i bakrenih predmeta. U to vrijeme prosperirao je i kulturni život (teatar, biblioteka).

Za Velikog sjevernog rata vojska švedskog kralja Karla XII zauzela je grad 1703-04 i opljačkala kulturna dobra.

Od Prve podjele Poljske - 1772. Heilsberg je postao dio Kraljevine Pruske za čije vlasti je počeo stagnirati.
Iako je između 1898.-1908. podignuta je željeznička pruga kojom je povezan sa Königsbergom i Ornetom.

Nakon Prvog svjetskog rata i održanog plebiscita ostao je u njemačkim granicama.

Krajem Drugog svjetskog rata od februara do marta 1945. pred gradom su se vodile teške borbe između jedinica Crvene armije i Wehrmachta, u kojoj su Crvenoarmejci razbili jezgro Armijske grupe Sjever koja je branila Istočnu Prusku, pritom je 50% zgrada uništeno a 
grad raseljen.

Nakon rata od 1945. ponovno je dio Poljske i vremenom je obnovljen.

## Privreda
Današnji Lidzbark kao centar poljoprivredne okolice ima pogone prehrambene industrije, ali i tekstilne i drvne industrije.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su gotički zamak varmijskih biskupa sa impesivnim klaustrom
(1350.-1400.) i tornjevima dograđenim nakon 1497. polikromirani 15.-16. vijek - danas muzej. Kasnobarokna palača biskupa Grabowskog (1741.-66) i ostatci gradskih bedema (polovica 14. vijeka) sa gradskim vratima iz 1532.

## Pobratimski gradovi

*  Oud-Beijerland, Nizozemska
*  Milanówek, Poljska
*  Sovjetsk (Kalinjingradska oblast), Rusija
*  Werlte, Njemačka

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Urząd mieski w Lidzbarku Warmińskim'' (službene stranice)
Felješana

**Felješana** je zaštićeno područje na području severnog Kučaja, na teritoriji opštine Majdanpek, Srbija.

Felješana je bilo zaštićeno područje i 1948. godine. Očuvana autohtona šumska zajednica mezijske bukve, ponovo je 2014. god. stavljena  pod zaštitu kao Strogi rezervat prirode "Felješana" i proglašena se zaštićenim područjem I kategorije od nacionalnog, odnosno izuzetnog značaja, ukupne površine 15,28 ha. i u celosti je u državnoj svojini. Zaštita je uspostavljena radi očuvanja jedinstvene autohtone, stare, dobro razvijene sastojine planinske bukove šume. U ovoj šumskoj zajednici prašumskog karaktera, starost stabala se kreće do 300 godina, a njihova visina doseže preko 40 m. Pored brojnih biljnih vrsta karakterističnih za vlažne, senovite i stare bukove šume, u strogom rezervatu prirode živi i veliki broj strogo zaštićenih ili zaštićenih životinjskih vrsta (mišar, šumska sova, žutotrbi mukač, šareni daždevnjak, jež, veverica, sivi puh i dr.).

Strogi rezervat prirode ima izuzetnu vrednost sa aspekta zaštite prirode i biodiverziteta, ali isto tako usled specifičnih orografskih, geoloških i klimatskih uslova ono predstavlja izuzetan objekat za naučna istraživanja koja se pre svega odnose na prirodne pojave i procese. Na celom području Strogog rezervata ustanovljen se režim zaštite I stepena kojim se zabranjuje korišćenje prirodnih resursa i izgradnja objekata, a radovi i aktivnosti ograničavaju se na naučna istraživanja i praćenje prirodnih procesa, na kontrolisanu posetu u obrazovne, rekreativne i opštekulturne svrhe, kao i na sprovođenje zaštitnih, sanacionih i drugih neophodnih mera u slučaju požara, elementarnih nepogoda i udesa, pojave biljnih i životinjskih bolesti i prenamnožavanja štetnih vrsta uz saglasnost ministarstva nadležnog za poslove zaštite životne sredine.

Područje je povereno na upravljanje Šumarskom fakultetu Univerziteta u Beogradu.

## Reference
Dylan Nahi

**Dylan Nahi** (Pariz, 30. studenog 1999.), francuski rukometaš i reprezentativac koji igra na poziciji lijevog krila. Profesionalnu karijeru započeo je u Paris Saint-Germainu, s kojim je osvojio čak pet naslova prvaka Francuske. Od 2021. godine igra za poljski klub KS Kielce.

Za reprezentaciju Francuske debitirao je 2017. godine nakon niza osvojenih odličja u mlađim uzrastima. Ipak, prvo veliko natjecanje u seniorima bio mu je tek EHF Euro 2022. godine, koji se održavao u Mađarskoj i Slovačkoj.
Dejma

**Dejma** (ruski: *Дейма*, njemački: *Deime*, litvanski: *Deimena*) je rijeka duga 37 km u ruskoj Kalinjingradskoj oblasti.

Deima je zapravo rukavac rijeke Pregolje.

## Hidrologija
Dejma se odvaja (izvire) od Pregolje kod Gvardejska, od tamo teče prema sjeveru prema Poljesku, nedaleko od njega uvire u Kuršku lagunu.

Na Dejmi je od Poljeska do rijeke Njemen prokopan duž obale Poljeski kanal (Großer Friedrichsgraben), tako da je taj dio obale danas dugački uski pješčani poluotok, na kom se nalazi istoimeni nacionalni park.

Porječje rijeke prostire se na površini od 420 km², najveće pritoke su Kamenka (23 km) i Časovenka (14 km).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Схема бассейна реки Дейма''
Gvardejsk

**Gvardejsk** (ruski: *Гвардейск*, njemački: **Tapiau**) je grad od 13,353 stanovnika u ruskoj Kalinjingradskoj oblasti. .

## Geografija

Gvardejsk se nalazi na mjestu, na kom se rukavac Dejma odvaja od rijeke Pregolje, udaljen 37 km istočno od Kalinjingrada. 
## Historija

Kad su u 13. vijeku Teutonski vitezovi zauzimali taj kraj, na terenu današnjeg grada postojalo je naselje Starih Prusa *Surgubi*. Njihov vladar *Sapelle* pristao je postati podanik Reda pod uvjetom da zadrži privilegije.
Mjesto je prvi put dokumentirano 1254. kao- *Tapiov* ili *Tapiom* - što je značilo "Toplo mjesto". 
Teutonski vitezi su 1265. podigli zamak - *Tapiau*, i taj se datum uzima za godinu osnivanja grada, iako je izrastao znatno kasnije kao naselje uz zamak.

Krajem 13. vijeka zamak je premješten na poluotok, kog su svorili Teutonci promijenivši tok rijeke Dajme.
Zamak je sredinom 14. vijeka potpuno rekonstruiran u kamenu i raskošno dekoriran, tako da je mogao ugostiti viteze koji su pomagali Teutonskom redu.
U njemu je oko 1386. kršten litvanski knez Vitold.

Pruski kralj Friedrich Wilhelm I dodjelio je naselju Tapiau - 1722. status grada.

Za Sedmogodišnjeg rata 1758. Kraljevinu Prusku pa tako i Tapiau okupirale su ruske trupe.
Grad je proživio okupaciju i za Napoleonskih ratova 1807. i 1812.

U gradu je 1858. rođen Lovis Corinth, poznati njemački ekspresionistički slikar.

Za Prvog svjetskog rata na prilazima grada od augusta do septembra 1914. vodile su se velike borbe između ruske i njemačke carske vojske.

Na kraju Drugog svjetskog rata od 21. do 26. 26. januara 1945. vodile su se velike borbe za grad, između Wehrmachta i Crvene armije, koja je zauzela grad.

Već 7. aprila 1946. formiran je *[[Rajon]] Tapiau* kao dio Kalinjingradske oblasti, a 7. septembra je grad prezvan u Gvardejsk u čast gardijskih jedinica koje su ga zauzele.

## Pobratimski gradovi

Gvardejsk ima ugovore o pobratmstvu sa slijedećim gradovima;
*  Slonim, Belorusija
*  Kretinga, Litvanija

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Гвардейский городской округ'' (službene stranice)
Kelmska biskupija

**Kelmska biskupija** (latinski: *Dioecesis Culmensis*, njemački: *Bistum Kulm*, poljski: *Diecezja chełmińska*) bila je biskupija katoličke crkve sa sjedištem u poljskom gradu Chełmno. Na svom vrhuncu prostirala se na površini od 16,582 km². kao sufraganska biskupija Riške nadbiskupije.

## Historija

Historijsku Kelmsku biskupiju osnovao je po nalogu pape Inocenta IV., zajedno sa još tri pruske biskupije; pomezanskom, sambijskom i varmijskom, papinski legat Vilim iz Modene 28. jula 1243.
Prostirala se između rijeka Visle, Ose i Drwęca, oko grada Chełmna po takozvanim *Kelmskim zemljama*.

Od 14. vijeka se njen teritorij počeo širiti, a nakon reformacije i na krajeve sjeverno od rijeke Ose, oko Grudziądza. Od 1466. čitava biskupija postala je dio Kraljevine Poljske, a nakon sekularizacije Pruskog vojvodstva upravu nad dijelom Pomezanske biskupije unutar Kraljevine Poljske preuzimaju kelmski biskupi.

Takvo je stanje potrajalo je otprilike do 1821., kad je papa Pio VII svojom bulom De salute animarum proširio Kelmsku biskupiju i na krajeve s lijeve strane Visle, cijelu Pomeraniju. 

Nakon Prvog svjetskog rata i ponovnog rađanja Poljske države, Kelmsku biskupija izgubila dobar dio svojih bivših teritorija u korist Weimarske Republike i Slobodnog Grada Danziga.

Kelmska biskupija formalno je prestala postojati [1992]]. kad je prezvana i reorganizirana kao Peplinska biskupija.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Historia Diecezji Pelplińskiej''
Valerij Gopin

**Valerij Pavlovič Gopin** (ruski: Валерий Павлович Гопин; Seljco, 8. svibnja 1964.), bivši sovjetski i ruski rukometaš i reprezentativac te rukometni trener. Igrao je na poziciji lijevog krila. Tokom igračke karijere, Gopin je ostvario niz zapaženih rezultata s reprezentacijom Rusije, s kojom je bio dvostruki svjetski te europski prvak.

Karijeru je započeo 1981. godine, igrajući za tadašnji GK Polet. Od 1991. godine započeo je međunarodnu karijeru, igrajući u Španjolskoj, Njemačkoj i Italiji. U tri je navrata bio najbolji strijelac španjolske lige te u dva navrata najbolji strijelac talijanske lige. Umirovio se 2003. godine. 

Gopin je za vrijeme igračke karijere nastupio za čak tri reprezentacije. Do 1992. godine igrao je za Sovjetski Savez, s kojim je 1988. godine postao olimpijski prvak. Olimpijsku tituli obranio je 1992. godine igrajući za Ujedinjeni tim; tu je bio proglašen i za najbolje lijevo krilo Igara. Od 1992. do umirovljenja nastupao je za reprezentaciju Rusije, s kojim je dva puta bio svjetski prvak i jednom europski prvak. Također, dva je puta izabiran za najbolje lijevo krilo Svjetskog prvenstva. 

Od 2003. godine bavi se i trenerskim poslom. U karijeri je vodio Lokomotiv-Polet (sada Dinamo Čeljabinsk) i Eintracht Hildesheim, a jedno je vrijeme bio i pomoćni trener ruske reprezentacije.
Grudziądz

**Grudziądz** (njemački: *Graudenz*, latinski: *Graudentum*) je grad od 93,564 stanovnika na sjeveru Poljske u Kujavsko-pomeransko vojvodstvom vojvodstvu.

## Geografija

Grudziądz se prostire duž desne obale Visle, okružen jezerima Wielko Rudnicko i Tarpno i kanalima Trynka i Herman.
Od svog administrativnog centra  Toruńa udaljen je 53 km.
## Historija
*Graudenz* je prvi put dokumentiran 1065. kao utvrda Starih Prusa iz 10. vijeka u Kelmskoj zemlji. Nju su 1241. zauzeli i razorili Teutonski vitezovi i podigli naselje koje je 1291. dobilo status grada.

Kao protivnik Teutonskog viteškog reda Graudenz se 1440. pridružio Pruskoj konfederaciji.

Od 1454. se nalazi u granicama Kraljevine Poljske, u kojoj je postao sjedište staroste i prosperitetni zanatsko-trgovački centar.
U drugoj polovici 16. vijeka grad je zahvatio val širenja protestantizma.

Nakon Prve podjele Poljske, od 1772. je dio Kraljevine Pruske. 
Jedna od prvih akcija nove vlasti bila je gradnja velike utvrde (1772.-76.), - 1818. postao je pokrajinski administrativni centar (to je ostao do 1975.). Od sredine 19. vijeka počeo se industrijalizirati, naročito nakon 1878. kad je do njega došla željeznica.

Nakon Prvog svjetskog rata i održanog plebiscita - 1920., postao je dio Druge Poljske Republike.
U to vrijeme podignuta je velika tvornica gumenih proizvoda, koja je počela sa radom 1924. Istovremeno je postao i velik garnizon poljske vojske (Centralna konjička škola i škola vojne policije).

Na samom početku Drugog svjetskog rata u septembru 1939. pred gradom su se vodile žestoke borbe između nadirajućih jedinica Wehrmachta i poljskih branioca.

Za vrijeme Njemačke okupacije, od oktobra 1939. do 1942., u gradu je djelovao tranzitni logor za Poljake, uglavnom intelektualce i svećenike (neki su strijeljani), većina je završila u koncentracijskim logorima i na prisilnom radu po trećem Reichu. 
Nacisti su u januaru 1945. u Grudziądzu usmrtili 100 sudionika Varšavskog ustanka.

## Privreda
Grudziądz ima pogone mašinske industrije (poljoprivredne i brodske mašine, motorna vozila), tekstilne, drvne i prehrambene industrije.

Pored komunalne deponije između 1993.-94 izgrađena je mala termoelektrana koja koristi metan iz deponije. 
Grad ima luku na Visli koja danas uglavnom služi za izletničke brodove.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su Gotička crkva iz 14. vijeka (restaurirana 17.-18. vijek); Benediktinska opatija sa crkvom iz 14. vijeka (restaurirana 1624.), Barokni samostan (1728.-31.) i Opatov dvorac (oko 1730), Barokna jezuitska crkva sa kolegijem iz 17. vijeka (dograđen u 18. vijeku), nekadašnja Protestantska crkva sa samostanom (1750.-51.); ostatci Gradskih bedema iz 14. vijeka, Bastioni pruske utvrde (1776.-86.) i Žitnice iz 17.-
18. vijeka.

## Pobratimski gradovi

Grudziądz ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima;
*  Gütersloh, Njemačka
*  Falun, Švedska
*  Černjahovsk, Rusija (Kalinjingradska oblast)
*  Nanning, Kina

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Grudziądz Portal Mieski'' (službene stranice)
Kučín (Vranov na Toploj)

**Kučín** je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Kukavica (planina)

**Kukavica**  je planinski masiv ograničen sa istoka Južnom Moravom, sa zapada Vučjankom, sa severa Leskovačkom poljem, dok na južnoj strani prelazi u brdsko-planinsko područje Grdeličke klisure. Administrativno je u Pčinjskom i Jablaničkom okrugu, opština Vladičin Han, jugoistočna Srbija. Najbliža mesta su Vladičin Han, Grdelica i Vučje. Planinski masiv Kukavice pripada Rodopskom planinskom sistemu, sa najvišim vrhom Vlajna na 1.442 m nadmorske visine, dok na južnim padinama postoji nekoliko vrhova visine do 1.400 metara.

Geološka podloga pretežno je sačinjena od gnajsa u fazi raspadanja, nastalih metamorfozom sitnozrnih klastita. Matični supstrat čine pretežno kristalasti škriljci, a zemljišta pripadaju razvojnoj seriji na kiselim i silikatnim stijenama. Najzastupljeniji tip zemljišta su kisela smeđa zemljišta, profila A-(V)-S.

Na prostoru planine javlja se više tipova različitih i raznovrsnih staništa mnogobrojnih vrsta faune i flore. U vegetacijskom pojasu od oko 500 m, odnosno visinskom dijapazonu od 670 m do 1200 m n.v. promjena orografskih i edafskih karakteristika uslovila je pojavu više različitih zajednica htastovih, bukovih i četinarskih šuma koje imaju ekološku vrijednost i biološku stabilnost. Listopadno drveće je samoniklo, dok su četinari veštački pošumljeni.

## Vode
Prostor Kukavice bogat je slivovima Kukavičke, Jabukovačke, Rdovske, Letovičke, Jastrebačke i Bistričke reke. Severnom stranom planine probija se brza i bistra reka Vučjanka, koja je usekla u stenje kanjon, dubok 300 metara. Njeno korito puno je vodopada, slapova i virova, od kojih su najpoznatiji Đokini virovi (u blizini Vučja). Reka izvire na oko 1.100 metara nadmorske visine, duga je 18 kilometara i ulazeći u leskovačku kotlinu uliva se u reku Veternicu. Kanjon Vučjanke je dugačak 2 kilometra, usečen između vrhova Kitka (988 metara) i Samaric (619 metara). Na izlazu iz kanjona, na levoj obali, nalazi se HE Vučije, podignuta 1903. godine. Hidroelektrana Vučje je druga hidroelektrana podignuta u Srbiji. Baš te vode ispiraju i odnose puteve i mnoga sela su većim delom godine nedostupna običnim vozilom. 
## Strogi rezervat prirode Kukavica
Strogi rezervat prirode Kukavica proglašen je 1980. god, na predlog Republičkog zavoda za zaštitu prirode. Nalazi se na istočnoj padini planine. Predstavlja očuvanu zajednicu mezijske bukve (*Fagetum moesiacae serbicum Rud.*) prašumskog tipa. U jugoistočnoj Srbiji je jedan od retkih netaknutih prirodnih šumskih ekosistema potpunog sklopa, povoljnih stanišnih uslova, sa vitkim stablima bukve starosti oko 140 godina. Očuvanost sastojine prašumske strukture u rezervatu osnova je za očuvanje geofonda bukve i njenih zajednica. 

Na području je uspostavlјen režim zaštite I stepena na kojem se sprovodi zaštita kojom se omogućavaju procesi prirodne sukcesije i očuvanje staništa i životnih zajednica u uslovima divlјine. Pored zabrane i ograničenja koje su regulisane propisima kojima se uređuje zaštita prirode, zabranjuje se i promjena namjene zaštićenog područja.
## Reference
Kurška laguna

**Kurška laguna** (**Kurski zaljev**; , , ) je laguna (zaljev) odvojen od Baltičkog mora Kurškom prevlakom - sprudi, koja završava tjesnacem kod litavskog grada Klaipede.

## Karakteristike

Kurška laguna se proteže u dužinu od nekih stotinjak km, od Sambijskog poluotoka u Kalinjingradskoj oblasti do Klaipede u Litvaniji.
Laguna ima površinu od 16000 km², od tog 12000 km² pripada ruskoj Kalinjingradskoj oblasti, a 4000 km² Litvaniji.

Laguna je dosta plitka - prosječna dubina joj je 3,7 metara, ali je bogata ribom, ukupno 53 vrste, od potočne pastrve, šarana, jegulje, klena do papalina i bakalara.

Voda u laguni je gotovo uvijek svježa, jer u nju uviru brojne rijeke; Njemen, Dejma... pa je vodostaj u laguni 12-15 cm viši nego u Baltičkom moru.
Zbog tog je voda u laguni gotovo slatkovodna (salinitet ne prelazi 8 promila).
U Kurškoj laguni ima puno ptica močvarica - raznih vrsta od gusaka do pataka, pa je popularan i lov na njih, godišnje se odstreli do 40000 jedinki.

Kurška prevlaka je najduža pješčana sprud na svijetu, danas je dio istoimenog nacionalnog parka.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Куршский залив''
Symsarna

**Symsarna** je rijeka na sjeveroistoku Poljske duga 33 km, desna pritoka Łyne.

## Hidrologija

Symsarna izvire iz Luterskog jezera od tamo teče prema sjeverozapadu, preko jezera Ławki, Wojtówko, Blanki i Symsar i dotiče do grada Lidzbark Warmiński 
gdje ima ušće u rijeku Łynu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rzeka Symsarna''
Osa (rijeka)

**Osa** (njemački: *Ossa*) je rijeka na sjeveru Poljske duga 109 km, desna pritoka Visle.

## Hidrologija

Osa izvire iz jezerca Perkun, od tamo teče prema jugozapadu, preko niza malih jezera; Osa, Gardzień, Szymbarsk, Ząbrowsk, Popówko, Trupel i Płowęż i dotiče do sela Zakurzewo (sjeverno od Grudziądza) u Kujavsko-pomeranskom vojvodstvu do ušća u rijeku Vislu.

Rijeka se spominje 1222. kao sjeverna granica Kelmskih zemalja, dakle granica između tadašnje Mazovije i Pruske. 
U međuratnom periodu 1920-1939, njen srednji tok bio je granica između Druge Poljske Republike i njemačke 
Istočne Pruske.

Porječje rijeke prostire se na površini od 1 600 km² po Varminsko-mazurskom Kujavsko-pomeranskom vojvodstvu, prosječni godišnji protok na ušću je 4,9 m³/s.

Najveće pritoke su; *Lutryna* (lijeva) i *Gardeja* (desna).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rzeka Osa''
Sergej Kosorotov

**Sergej Mark Sergejevič Kosorotov** (ruski: Сергей Марк Сергеевич Косоротов; Moskva, 16. lipnja 1999.), ruski rukometaš i reprezentativac koji igra na poziciji lijevog vanjskog. Profesionalnu karijeru započeo je 2017. godine u Čehovskim medvjedima, gdje je igrao do 2021. godine, kada potpisuje za poljski Wisła Płock. 

Za reprezentaciju Rusije debitirao je 2017. godine te je sudjelovao na nekoliko međunarodnih natjecanja.
Lonjsko polje

**Lonjsko polje** nalazi se u aluvijalnoj ravnici srednjeg toka rijeke Save, između gradova Siska i Stare Gradiške, Hrvatska. Čine ga tri polja: Lonjsko, Mokro i Poganovo polje.

Najznačajniji ekološki element u Lonjskom polje su poplave koje se mogu dogoditi u bilo koje doba godine, zbog izvanrednih konstelacija rijeke Save i njezinih pritoka. Vodeni valovi su često jako veliki i polje ima vrlo važnu ulogu kao sistem obrane od poplava za okolno stanovništvo. Područje polja od oko 12.000 ha pašnjaka koriste goveda svih mještana. Oni su posljednji primjeri kulturnog krajolika koje se nekada rasprostirao po cijeloj srednjoj Europi sve do kraja 19. stoljeća. S najvećom koncentracijom autohtonih pasmina (hrvatski posavac, turopoljska svinja, slavonsko-srijemsko sivo govedo) u Hrvatskoj, oni predstavljaju jedinstveni način upravljanja pašnjacima.  

## Park prirode
Park prirode Lonjsko polje sa svojom površinom od 50.650 ha, najveće je zaštićeno močvarno područje ne samo u Hrvatskoj]], već i u cijelom dunavskom porječju. Posebnu ljepotu krajoliku daju poplavne šume hrasta lužnjaka i slikoviti vlažni pašnjaci sa starim nastambama ispresijecani mrežom vodenih površina. Rukavci, bare i vlažne livade staništa su ptica močvarica. Iz tog razloga cijelo područje parka uvršteno je 1983. g. na Listu važnih ornitoloških područja Europe (IBA). 

## Ramsarsko područje
Park prirode Lonjsko polje površine 51.218 ha proglašen je 02.11.1992. god. i ramsarskim područjem sastavljenom  uglavnom od aluvijalnih šuma, ali i vlažnih livada i pašnjaka. Ova kombinacija staništa i njihovog redovnog plavljenja i visokog nivoa podzemnih voda stvaraju uslove za bogat biodiverzitet. 250 vrsta ptica pronađenih u Parku predstavlja više od dvije trećine svih vrsta ptica u Hrvatskoj. 138 vrsta koristi močvarno područje za razmnožavanje, kao što su bijela roda *Ciconia ciconia* i čaplja žličarka ili bijela žličarka *Platalea leucorodia*, patka njorka *Aythya nyroca*, orao štekavac, orao kliktaš, crna roda, prdavac i bjelobrada čigra, vrsta rijetkih ili već izumrlih u mnogim dijelovima Europe.

Rečni ekosistem je takođe ključan za nekoliko vrsta riba, pružajući utočište i mrijestilište ugroženim vrstama, uključujući dunavskog lososa *Hucho hucho*, dunavskog šarana (*Romanogobio uranoscopus*), kožnog šarana *Cyprinus carpio* i evropsku muvavicu *Umbra krameri*. 

Močvarno područje je od kulturnog i ekološkog značaja, a održava se tradicionalnom poljoprivredom i drugim zanimanjima. Glavne prijetnje uključuju drenažu i invazivne strane vrste. 
## Reference
Poljesk

**Poljesk** (ruski: *Поле́сск*, njemački: **Labiau**) je grad od 6,921 stanovnika u ruskoj Kalinjingradskoj oblasti.

## Geografija

Poljesk se prostire duž rijeke Dejma na trasi željezničke pruge, udaljen 49 km istočno od Kalinjingrada. 
## Historija

Mjesto je prvi put dokumentirano 1249. pod pruskim imenom *Labagov*, što je značilo -dobar, kasnije je to germanizirano u *Labiau*. Grad od 1642. do 1945. bio u sastavu njemačke Istočne Pruske, a od 1945. je u sastavu SSSR-a.

Prema povelji teutonskog landmeistera Gerharda von Hirzberga iz 1258., Teutonski vitezovi su na obali Dejme, na mjestu stare pruske utvrde podigli novu zemljanu utvrdu sa palisadama, koju su 1274. zauzeli pobunjeni Prusi i spalili.

Nakon izvjesnog vremena Teutonski vitezovi su ponovno stekli kontrolu nad tim krajem, pa su između 1277.-1280. na mjestu stare utvrde podigli kameni zamak koji je od 1330. postao poznat kao - Labiau.

Početkom 1360. po nalogu teutonskog Velikog majstora Winricha von Kniprodea, izgrađene su četiri utvrde od cigle i kamena, 
opasane zajedničkim bedemom i jarkom. Novi Veliki majstor Konrad von Junginen je 1395. naredio da se izravna tok Dejme, za to je prokopan kanal dug 5,8 km.

Do 1400. naselje uz zamak Labiau imalo je 500 stanovnika. Pruska konfederacija je 1454. zauzela zamak, ali ne i naselje koje se odbranilo.

Nakon sekularizacije Teutonskog viteškog reda i nastanka Pruskog vojvodstva, zamak Labiau postao je vlasništvo vojvode Albrechta (dotadašnjeg Velikog majstora Reda). Odtad se zamak koristio kao rezidencija.

Naselje pored zamka Labiau dobio je status grada 1642.

Između 1689.-1697. prokopan je kanal od Dejme do rukavca Pregołje - Nemonina.

Grad su zadesili požari 1685., 1689., 1721. i 1810., epidemija kuge 1661. i 1709./10. i epidemija kolere; 1831. i 1848.
Za Sedmogodišnjeg rata 1758. Labiau su zauzele ruske trupe.

Od 1818. Labiau je administrativni centar okruga. Između 1859.-1860. zamak Labiau je restauriran i od tada se koristi kao zatvor. 
Željeznička pruga do Königsberga izgrađena je 1889., a 1891. i do Tilsita. 
Gradska plinara proradila je 1903.

Pomični most Adlerbrücke preko Dejme izgrađen je 1922., a 1929. i luka, tako da je Labiau  1939. imao 6.527 stanovnika.

Crvena armija zauzela je grad u januaru 1945.
U septembru 1946. grad je preimenovan u Poljesk, prema historijsko-geografskoj regiji Polesje.

## Privreda

Današnji Poljesk je grad Prehrambene industrije, tvornica ribljih konzervi i dvije sirane.
Okolica je stočarsko-poljoprivredni kraj u kom se uzgaja pšenica, raž, krumpir, grašak, uljana repica i povrće.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Полесск''
Grobiņa

**Grobiņa** (njemački: *Grobin*) je grad od 3,517 stanovnika na jugozapadu Latvije u Kurlandiji.
Ona je i administrativni centar Općine Južna Kurlandija.

## Geografija

Grobiņa leži duž obala rijeke Åland, udaljena 10 km istočno od grada Liepāje i 211 km od Rige, na trasi željezničke pruge Riga - Liepāja.

## Historija

Grobiņa (na kurškom jeziku - *Gruobīns*, znači bukova šuma) je najstarije naselje u Latviji. O njoj je pisao još Rimbert u svojoj hagiografiji sv. Ansgara *Vita Ansgarii*, kad piše o kampanji kralja Olafa na Kurlandiju 854. u kojoj je navodi kao -
**Seeburg**.

Historija Grobine seže do 650. pne. kad su se tu naselili Vikinzi sa otoka Gotland i Jezera Mälaren. Prema ranijim teorijama smatralo se da je ovo naselje egzistiralo do kraja 9. vijeka, a da su tad stanovnici silom otjerani. Većina današnjih arheologa drži da su doseljenici vremenom asimilirali sa domicilnim Kuršima.

U Grobiņi je provedeno nekoliko iskapanja, prva veća 1929. i 1930. pod vodstvom švedskog arheologa Birgera Nermana.
Arheološko nalazište Grobiņa nominirano je 2017 na UNESCO-ovu listu svjetske baštine kao zajednička baština **Vikinške kulture** zajedno s lokalitetima u Danskoj, Norveškoj i Islandu.

Arheološko nalazište nalazi se periferiji grada; to su nekropole; Smukumi, Priediens, Atkalni i tumulusi; Priediens, Pormaļi i kod gradine *Skabārža*.

Historija današnje Grobiņe seže do 8. vijeka kada je tu postojalo vikingško trgovište, i gradina poganskih Kurša. 
Prema dokumentu o podjeli Kurlandije između Teutonskog viteškog reda i pojedinih biskupija iz 1254., taj kraj pripao je Redu. 
Kako Teutonski vitezovi dugo nisu mogli trajno pokoriti taj pogranični kraj, tek u trećoj dekadi 14. vijeka su počeli graditi zamak Grobiņa. Prvi poznati teutonski vogt (komandant) *Goswin von Ascheberg*, dokumentiran je 1428. a posljednji *Klaus von Streithorst*, oko 1560.

Nakon sekularizacije Teutonskog viteškog reda, zamak i čitav kraj anektirani su u Kneževinu Kurlandiju i Semigaliju, vazalnu zemlju Poljsko-Litvanske Unije.

Grobiņa je dobila status grada od kurlandskog kneza 1695. 
Zamak je više puta restauriran da postane plemićka rezidencija. U 17. vijeku je ojačan bastionima, razoren je za Velikog sjevernog rata početkom 18. vijeka, nakon tog više nije obnavljan.

Današnja župna crkva  je kompletno obnovljena 1930-ih. Pretpostavlja se da je prva crkva postojala još 1560., ali se urušila. Niti novija crkva nije preživjela švedsku invaziju 1659. Nekoliko godina kasnije - 1664. sagrađena je i posvećena današnja crkva.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Grobiņa'' (turističke stranice)
Kvakovce

**Kvakovce** je naseljeno mjesto u okrugu Vranov na Toploj, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Åland (rijeka)

**Ālande** je rijeka na jugozapadu Latvije duga 24 km.

## Hidrologija

Ālande izvire iz močvare Ploču kod sela *Vērgale* na jugu Kurlandije. Od tamo teče prema jugoistoku preko jezera *Tašu*. Kad primi pritoku Kazupe skreće prema zapadu, protiče kroz grad Grobiņa i istoimeno jezero i nekoliko kilometara dalje ima ušće na sjevernom kraju Jezera Liepāja.

Najveće pritoke rijeke su Kārļupīte i Aļļupīte.

Porječje rijeke prostire se na površini od 241 km², po južnoj Kurlandiji, a prosječni godišnji protok na ušću je 5 m³/s.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Bārtas baseins'' 
* ''Alande'' (karta sliva)
Bartuva

**Bartuva** (litvanski, latvijski: **Bārta**') je rijeka na zapadu Litvanije i Latvije duga 98 km (od tog 47 km u Latviji).

## Hidrologija

Bartuva izvire sjeverno od grada Plungė u Litvaniji. Od tamo teče prema sjeveru, prvih 16 km do grada Mosėdisa ima pad od 106 metara. Kad doteče u Latviju mijenja ime u - **Bārta**, tu joj pad iznosi samo 9 metara, a posljednjih 20 km samo 2,5 m, pa jako meandrira. 
Ulijeva se deltom u južni kraj Jezero Liepāja, u kom nastavlja teći kanalom koji je izdubila.

Sedimenti koje donosi taložili su se u jezeru i delti, stvarajući brane, pa je često plavila.
Zbog tog je kod ušća u dužini od 7,5 km između 1932.-1937. kanalizirana.

Porječje rijeke prostire se na površini od 2016 km², od tog 1203 km² po latvijskoj južnoj Kurlandiji, a prosječni godišnji protok na ušću je 0,69 m³/s.

Najveće pritoke su; Luoba, Apše, Vārtāja, Ålande

## Reference

## Vanjske veze

* ''Bārtas baseins'' 
* ''Bārtas baseins'' (karta sliva)
Aymeric Minne

**Aymeric Minne** (Melun, 20. travnja 1997.), francuski rukometaš i reprezentativac koji igra na poziciji srednjeg vanjskog. Profesionalnu karijeru započeo je u klubu Pays d'Aix UC, odakle je 2019. godine prešao u HBC Nantes. Za seniorsku reprezentaciju Francuske debitirao je 2021. godine nakon uspješnog igranja za mlađe uzraste; prvo veliko natjecanje bio mu je EHF Euro 2022. godine.
Mosėdis

**Mosėdis** je gradić od 1,141 stanovnika na sjeverozapadu Litvanije u historijskoj regiji Žemajtiji.

## Geografija

Mosėdis leži na rijeci Bartuvi, udaljen 10 km jugozapadno od Salantaja.

## Historija

Mosėdis je prvi put spomenut 1253., u dokumentima o podjeli teritorija između Livonskog bratstva mača i Riške biskupije.
Prva drvena crkva podignuta je 1544., uz nju i istoimeni feud oko 1660. počelo je nicati naselje koje je 1702. od kralja Augusta II dobilo pravo na sajmovanje.

Nova barokna crkva podignuta je 1783.
Za Drugog svjetskog rata Nacisti su pobili većinu Židova.

Od druge polovice 19. vijeka pa sve do 1950. Mosedis je bio administrativni centar malog ruralnog okruga.

Danas je poznat po muzeju rijetkog kamenja koji je osnovao *Vaclovas Intas* 1979.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Respublikinis Vaclovo Into akmenų muziejus'' (stranice muzeja)
Natura 2000

**Natura 2000** je ekološka mreža zaštićenih područja važnih za očuvanje ugroženih vrsta i stanišnih tipova Evropske unije.

## Karakteristike
Cilj mreže je očuvati ili vratiti dobre uvjete za više od hiljadu ugroženih i rijetkih vrsta i za oko 230 stanišnih tipova u 27 500 zaštićenih područja. 
Protežeći se na 18% kopnenog područja EU i više od 8% njezina morskog teritorija, Natura 2000 je najveća koordinirana mreža zaštićenih područja na svijetu. Nudi utočište najvrjednijim i najugroženijim vrstama i staništima u Evropi.

Područja mreže Natura 2000 posebno su određena u svrhu zaštite ključnih područja za skupine vrsta ili stanišne tipove navedene u Direktivi o staništima i Direktivi o pticama. 
Za te se vrste odnosno staništa smatra da su od evropske važnosti jer su ugrožene, ranjive, rijetke, endemske ili predstavljaju izvanredne primjere tipičnih karakteristika jedne od evropskih devet biogeografskih regija ili više njih. Ukupno postoji otprilike 2000 vrsta i 230 stanišnih tipova za 
koje je potrebno odrediti ključna područja kao područja mreže Natura 2000.

S druge strane, rezervati prirode, nacionalni parkovi ili druga područja zaštićena na nacionalnom ili regionalnom nivou formirana su isključivo u skladu sa nacionalnim ili regionalnim zakonima, koji se mogu razlikovati između zemalja. Područja mogu biti određena za različite namjene i mogu se odnositi 
na vrste/staništa koji nisu predmet mreže Natura 2000.

Takva područja nemaju isti status kao područja mreže Natura 2000. Međutim, može se dogoditi da su neka nacionalna ili regionalno zaštićena područja ujedno određena i kao područja mreže Natura 2000 jer su i važna područja za vrste i staništa od evropskog značaja. U takvim se slučajevima primjenjuju odredbe direktiva 
EU, osim ako su nacionalnim zakonodavstvom predviđena stroža pravila.

Natura 2000 je mreža centralnih mjesta za razmnožavanje i odmor rijetkih i ugroženih vrsta, te nekih rijetkih tipova prirodnih staništa koji su zaštićeni sami po sebi. Proteže se kroz svih 
27 zemalja EU, kako na kopnu tako i na moru. 
Cilj mreže je osigurati dugoročni opstanak najvrjednijih i najugroženijih evropskih vrsta i staništa, navedenih u Direktivi o pticama i Direktivi o staništima.

## Historija

Natura 2000 osnovana je 21. maja 1992. kad su odobrene Direktiva EU o staništima i program LIFE. 
Ta Direktiva zajedno s Direktivom o pticama (usvojena 1979.) postala je temelj mreže zaštićenih područja EU Natura 2000. 
Sve tri velike evropske zvijeri, medvjed, vuk i ris zaštićeni su u okviru Nature 2000.

## Reference

## Vanjske veze

* [''Natura 2000'' (službene stranice [Evropska komisija|Evropske komisije])]
Salantai

**Salantai** je gradić od 1,615 stanovnika na sjeverozapadu Litvanije u historijskoj regiji Žemajtiji.

## Geografija

Salantai se prostire duž obje obale rijeke Salantas, udaljen oko 32 km sjeveroistočno od svog administrativnog centra 
Kretinge.

## Historija

Selo Salantai je prvi put dokumentirano 1565.
Salantai je od poljskog kralja Augusta III - 1746. dobio je privilegiju da organizira četiri godišnja sajma.
Nakon tog je počeo izrastati u grad.
Sve do 1795. Salant je bio dio Poljsko-Litvanske Unije, nakon Treće podjele Poljske podpao je pod vlast 
Carske Rusije.
Od 19. vijeka, kao i vrijeme prve litvanske nezavisnosti (1918.-1940.) bio je administrativni centar okruga.
Židovska zajednica živi u gradu od početka 19. vijeka.

Jedinice Wehrmachta ušle su u grad prvog dana Napada na SSSR 22. juna 1941. Židovi koji su pokušali pobjeći u SSSR ili se sakriti po litavskim selima, bili su prisiljeni da se vrate, jer ih nitko nije htio primiti (zbog zabrane) ili su pobijeni kao bjegunci, tako da ih samo nekoliko uspjelo doći do SSSR-a.

Prvog jula 1941. svim Židovima je naređeno da napuste svoje domove i sakupe se u sinagogi sa svojim novcem i dragocjenostima.
Ono što je žalosno da je dobar dio njihovih sugrađana to odobravao, a neki su se odmah upustili u pljačku napuštenih domova.
Nakon tog su Nacisti pobili većinu Židova.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Salantiškis''