open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
343. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **343. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Korva i Arvine** (ili, rjeđe, **godina 411. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 343. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

## Događaji
* Perzijski kralj Artakserks III osobno vodi vojsku u pohodu na Egipat. Iako je grad Peluzij u Delti Nila pružio otpor, faraon Nektanebo II je prisiljen povući se u Memfis, a odatle bježi u izgnanstvo u Nubiju, čime prestaje 30. dinastija, posljednja domaća kraljevska kuća koja je vladala Egiptom, odnosno staroegipatska država. S prestankom organiziranog otpora, Egipat ponovno postaje satrapija Perzijskog Carstva, zidine gradova su srušene, a hramovi opljačkani, pa Artakserks i njegov komandant Bagoas zemlju napuštaju s golemim blagom.
* Samniti, savez plemena iz unutrašnjosti Italije provaljuju u Kampaniju, a na što građani Kapue zovu Rimljane u pomoć. Rimljani inteveniraju, čime počinje Prvi samnitski rat.
* Demosten optužuje Eshina za izdaju, na što Eshin optužuje Timarha, jednog od Demostenovih političkih saveznika, za nemoralno ponašanje. Eshin je oslobođen, a Timarh osuđen.
* Bivši fokiđanski vladar Falek kao vođa najamnika bez uspjeha opsjeda grad Kidoniju na otoku Kreta.
* Makedonski kralj Filip II ponovno poduzima pohod protiv tračkog kralja Kersoblepta te ga nakon nekoliko okršaja prisiljava da postane tributarni vladar.
* Italska plemana Lukanci i Brutijci napadaju kolonije Velike Grčke, uključuji Tarent. Odgovorivši na njihov poziv u pomoć, u Italiju na čelu vojske najamnika plovi spartanski kralj Arhidam III.
* Dionizije II, nakon što se predao korintskom vojskovođi Timoleonu, dobija dozvolu da iz Sirakuze ode u egzil u Korintu. Timoleon mijenja sirakuški ustav kako bi spriječio tiraniju, te istovremeno poziva doseljenike iz Grčke u Sirakuzu.

## Rođenja
* Fileter, osnivač dinastije Atalida u Pergamu (približan datum) (u. 263. pne.)

## Smrti
* Dionizije II, tiranin Sirakuze (r. cca. 397. pne.)

## Reference
344. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **344. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Rutila i Torkvata** (ili, rjeđe, **godina 410. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 344. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

## Događaji
* Atenski državnik Demosten putuje po Peloponezu nastojeći što više tamošnjih polisa okrenuti protiv Filipa II Makedonskog. Peloponežani, međutim, u makedonskom kralju vide jamca svoje slobode, te u Atenu šalju delegaciju kako bi se požalili na Demostenove aktivnosti. Nastojeći odgovoriti na te optužbe, Demosten izgovara svoju znamenitu Drugu filipiku.
* Sirakuški aristokrati mole matični grad Korint za pomoć kako bi svrgnuli tiranina Dionizija Mlađeg. Molba je usvojena te se kod Tauromenija (Taormina) vojska na čelu s Timoleonom. Zahvaljujući svojoj vještini Timoleon tuče ne samo Dionizija, nego i Hiketu, tiranina Leontinija koji je pokušao osvojiti Sirakuzu uz kartaginsku pomoć.
* Idriej, kralj i perzijski satrap Karije, umire, ostavivši oporukom vlast svojoj sestri i supruzi Adi.
* Grčki filozof i naučnik Aristotel, putuje iz Asosa na Lezbos kako bi proučavao prirodu, a posebno morske životinje.

## Rođenja
*

## Smrti
* Idriej, kralj Karije
Druga Filipika

**Druga Filipika** je govor koji je znameniti atenski državnik i orator Demosten održao između 344. pne. i 343. pne.

Povod je bilo Demostenovo putovanje na Peloponez, gdje je tamošnje polise pokušao nagovoriti da se okrenu protiv makedonskog kralja Filipa II. Pokušaj nije uspio, jer je najveći broj polisa upravo u Filipu vidio jamca svoje slobode. Kada se Demosten vratio u Atenu, Filip je zajedno sa svojim peloponeskim saveznicima poslao delegaciju u Atenu kako bi se tamošnjim vlastima požalio na Demostenovo rovarenje.

Demosten je govor izrekao nastojeći odgovoriti na te optužbe odnosno napasti Filipa i njegove atenske pristaše kako krše nedavno sklopljeni Filokratov mir. Također je optužio Filipa da je mirovni sporazum ishodio na prevaru, obmanuvši Atenjane kako je spreman biti milostiv prema Fokidi, odnosno okrenuti se protiv tradicionalnog atenskog neprijatelja, a svog trenutnog saveznika Tebe.

## Reference
Lesbisch-schwules Stadtfest Berlin

**Lesbisch-schwules Stadtfest Berlin**, takođe i **Motzstraßenfest** je godišnja ulična proslava - vašar koji se organizuje na Nollendorfplatzu u Berlinu od 1993. godine. Prostire se kroz Motzstraße (otuda i naziv *Motzstraßenfest*), Eisenacher Straße, Fuggerstraße i Kalckreuthstraße. Sa oko 400.000 posetilaca to je najveća manifestacija te vrste u Evropi. Organizator je Regenbogenfonds, dok pokrovitelj festivala Klaus Wowereit, gradonačelnik Berlina. Raniji pokrovitelji su bili Elisabeth Ziemer, predsednica opštine Schöneberg , kao i političarke Andrea Fischer i Renate Künast. Četvrtkom pre početka Motzstraßenfest-a podiže se zastava duginih boja na zgradi opštine Tempelhof-Schöneberg.

## Program
Od 2004. godine festival je podeljen na 6 tematskih celina, koje pokrivaju: radio, sport, putovanje, film, politiku i AIDS, u okviru kojih udruženja organizuju različite programe i postavljaju info-štandove. Na nekoliko bina se priređuje različit program, sa različitom vrstom muzike. Od programa koji se ponavljaju svake godine, izdvajaju se nastup DJ-a WestBama i *[[talkshow]]* *Das wilde Sofa*, u kome su prethodnih godina učestvovali mnogi političari/ke i poznate ličnosti, kao što su Klaus Wowereit, Gregor Gysi, Volker Beck, Renate Künast, Christian Ströbele, Claudia Roth, Jürgen Trittin, Brigitte Zypries, Cem Özdemir, Klaus Lederer, Dirk Bach, Andrea Fischer, Peter Kurth, Georg Uecker i Luci van Org.

## Rainbow Award
Od 1996. godine tokom festivala se dodeljuje *Rainbow Award* (Nagrada duge), osobama i organizacijama koje su se posebno zauzele za pitanja LGBT osoba. Nagradu dodeljuje Regenbogenfonds.

Dobitnici i dobitnice nagrade su:
* 1996 – Elisabeth Ziemer (političarka)
* 1997 – Martin Dannecker (seksolog)
* 1999 – Heinz Uth (policijski detektiv)
* 2000 – Anne Klein (advokatkinja)
* 2001 – Volker Beck (član Bundestaga)
* 2002 – Rosa von Praunheim (reditelj)
* 2003 – Lesben-Film-Festival Berlin
* 2004 – Eisenherz Buchladen (knjižara)
* 2005 – LSVD Berlin-Brandenburg
* 2006 – Wieland Speck (Vođa programa PANORAMA festivala Berlinale)
* 2007 – Erling Lae (gradonačelnik Osla) i Klaus Wowereit (gradonačelnik Berlina)
* 2008 – Thomas Birk (Političar - Bündnis 90/Die Grünen)
* 2009 – Lesbenberatung (organizacija)

## Povezano
* Položaj LGBT osoba u Nemačkoj i LGBT istorija u Nemačkoj
* CSD
* Cologne Pride
* CSD-Stonewall-Award

## Reference

## Vanjske veze

* www.regenbogenfonds.de
Falek

**Falek** je bio vladar starogrčke Fokide u 4. vijeku pne.. Nakon što je svrgnut, postao je najamnički vođa, te ga je angažirao Knosos na otoku Kreti. Kada je za račun Knososa opsjedao Likt, građani opsjednutog grada su u pomoć pozvali Sparta|Spartu, odnosno kralja Arhidama III koji je razbio opsadu. Godine 343. pne. Falek je opsjedao Kidoniju, ali je tada poražen i poginuo.

## Izvori
* Theocharis Detorakis, (1994). A History of Crete. Heraklion: Heraklion. .
* C. Michael Hogan, *Cydonia*, The Modern Antiquarian, Jan. 23, 2008 http://www.themodernantiquarian.com/site/10881/cydonia.html#fieldnotes
Peluzijum

**Peluzijum** je bio grad na istočnom rubu egipatske Delte Nila, 30&nbsp;km jugoistočno od suvremenog Port Saida. Poznat je i po alternativnim imenima **Sena** i **[[Per (hijeroglif)|Per]]-Amun** (egipatski, koptski:  *Paramoun* znači Kuća ili Hram Amun)ov, **Pelousion** (grčlki, ), **Sin** (haldejski i hebrejski), **Seyân** (aramejski) iu **Tell el-Farama** (suvremeni egipatski arapski). Peluzijum je bio najistočniji grad nekadašnjeg Donjeg Egipta, smješten na najistočnijem rukavcu Nila, *Ostium Pelusiacumu*, a po kome je dobio ime. U Starom zavjetu se spominje kao *Sin* (Ezekijel xxx. 15); ta riječ, kao i egipatski naziv Peremoun ili Peromi, te grčki () sugeriraju grad od blata (*cf.* omi, koptski, "blato"). Peluzijum se nalazio između obale mora i močvara u Delti, oko dvije i pol milje od mora. Ostium Pelusiacum se počeo gušiti zbog taloga pijeska još u 1. vijeku pne., te je obala napredovala daleko od nekadašnje grabnice, tako das se grad već u 4. vijeku n.e. nalazio četiri milje od Mediterana.

Glavni proizvod okolnih područja bio je lan, i *linum Pelusiacum* (Plonijeva Historija prirode xix. 1. s. 3) je bio visoke kvalitete. Grad je, pak, najpoznatiji kao granična utvrda, a zbog strateškog položaja je bio poprište mnogih opsada i bitaka, od kojih je vjerojatno najveća bitka kod Peluzija 525. pne.

## Vanjske veze
* Pelusium: Gateway to Egypt  (archaeology.org)
* Ancient Sources: Pelusium
Brutijci

**Brutijci** (grčki: , latinski: Bruttii, italijanski: Bruzi), su bili drevni italički narod koji je u antičko doba nastanjivao krajnji jug Italije, od granica Lukanije do Mesinskog tjesnaca odnosno rta Leucopetra, područje koje uglavnom odgovara suvremenoj Kalabriji.
Fileter

**Fileter** (grčki: , *Philétairos*, ccaa. 343. pne,&ndash;263. pne.) bio je helenistički maloazijski vladar, poznat kao osnivač Atalidske dinastije u Pergamu.

Rođen je u Tieiju (grčki: *Tieion*), gradiću na crnomorskoj obali Anadolije, između Bitinije na zapadu i Paflagonije na istoku. Otac mu se zvao Atal (grčki: *Attalos*) a majka Boa mu je rodom bila Paflagonjanka.

Filter je na vlast došao tako što je sudjelovao u Ratovima dijadoha, odnosno nasljednika Aleksandra Velikog. Prvo je služio Antigona I Monoftalmosa, a poslije bitke kod Ipsa i Antigonove pogibije je slućio Lizimaha koji ga je imenovao nadzornikom riznice u Pergamu. . Fileter je služio Lizimaha sve do 282. pne. kada je pao nemilost zbog intriga kraljice Arsinoje te se stavio na raspolaganje Seleuku I Nikatoru.

Fileter je bio eunuh, i kao takav nije mogao imati djece. Zato je posvojio svog nećaka Eumena, koji ga je naslijedio na mjestu pergamskog kralja.

## Napomene
Atalidi

**Atalidi** su bili helenistička vladarska kuća koja je od 282. pne. do 133. pne. vladala gradom Pergamom i istoimenim kraljevstvom. Ime su dobili po Atalu, ocu Filetera, velikodstojnika na dvoru Lizimaha, jednog od nasljednika Aleksandra Velikog. Fileter je postavljen na čelo Pergama, gdje se nalazila Lizimahova riznica, a 282. pne. je prešao na stranu Seleuka I Nikatora. Fileter, koji je bio eunuh, posvojio je svog nećaka Eumena koji je poslije naslijedio prijestolje. 230-ih pne. je Atal I nakon pobjede nad Galima proglasio nezavisnost od Seleukidskog Carstva. Dinastija je prestala kada je 133. pne. kralj Atal III oporukom vlast ostavio Rimskoj Republici.

## Pergamska dinastija
* Fileter (282. pne.&ndash;263. pne.)
* Eumen I (263. pne.&ndash;241. pne.)
* Atal I Soter (241. pne.&ndash;197. pne.)
* Eumen II (197. pne.&ndash;159. pne.)
* Atal II Filadelf (160. pne.&ndash;138. pne.)
* Atal III (138. pne.&ndash;133. pne.)
* Eumen III Aristonik (pretendent, 133. pne.&ndash;129. pne.)

## Izvori
* Hansen, Esther V. (1971). *The Attalids of Pergamon*. Ithaca, New York: Cornell University Press; London: Cornell University Press Ltd. .
* Kosmetatou, Elizabeth (2003) "The Attalids of Pergamon," in Andrew Erskine, ed., *A Companion to the Hellenistic World*. Oxford: Blackwell: pp. 159–174. . text
342. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **342. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Ahale i Rutila** (ili, rjeđe, **godina 412. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 342. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

## Događaji
* Bitka kod Malinga u kojoj su snage drevne kineske Države Qi zahvaljujući strategiji Sun Bina snage Države Wei, a što je također predstavljalo prvi dokumentiran slučaj upotrebe samostrijela u historiji.
* Znameniti grčki filozof Aristotel se odaziva na poziv makedonskog kralja Filipa II i dolazi u njegovu prijestolnicu Pelu kako bi podučavao njegovog sina, princa Aleksandra, odnosno pripremio ga za vladarske dužnosti.
* Filip vodi novi pohod u Trakiju kako bi tamošnje teritorije anektirao Makedoniji. Kada se Filipova vojska približi Tračkom Herzonu, atenski vojskovođa Diopit namjerno pustoši to područje, te izaziva Filipov bijes i zahtjev Ateni da povuče Diopita. Atenski govornik Demosten, pak, nagovara Eklesiju da ne povuče Diopita.
* Korintski vojskovođa Timoleon iz Sirakuze širi svoju vlast po Siciliju, obarajući lokalne tirane i pripremajući njihove gradove za predstojeću kartaginsku invaziju.
* Prvi samnitski rat: Bitka kod Mons Gaurusa u kojoj rimske snage, prema nekim izvorima pod vodstvom Marka Valerija Korva, u blizini Kume, ostvaruju veliku pobjedu nad Samnitima.

## Rođenja
* Menandar, grčki dramatičar (u. 291. pne.)

## Smrti
*
Bitka kod Mons Gaurusa

**Bitka kod Mons Gaurusa** se godine 342. pne. vodila u blizini Kume između rimskih snaga - po nekim izvorima pod Markom Valerijem Korvom - i Samnita. Bitka je završila velikom rimskom pobjedom, i zahvaljujući njoj su Rimljani sljedeće godine uspješno završili Prvi samnitski rat.

Kartagina, koja je u to vrijeme bila rimski saveznik, bila je toliko impresionirana rimskim trijumfom da je u Rim poslala kao poklon zlatnu krunu, kasnije korištenu na Jupiterovom hramu.

Historičar Barthold Georg Niebuhr smatra da je ta bitka, s obzirom da je bila prva koju su Rimljani vodili izvan svoje matične teritorije u Laciju, bila izuzetno važna za daljnje širenje Rimske Republike.

## Vanjske veze
* ''The Story of Rome from the Earliest Times to the End of the Republic'', Chapter VIII
Bitka kod Malinga

**Bitka kod Malinga** (馬陵之戰) se godine 342. pne. kraj Malinga (današnji gradić Dazhangija (大張家鎮), Okrug Shen (莘县), u provinciji Henan) vodila između snaga drevne kineske države Qi i snaga države Wei. U njoj su snage Qija, koristeći strategiju Sun Bina, temeljito porazile snage Weija. Bitka kod Malinga je jedan od najvećih i najpoznatijih okršaja u periodu Zaraćenih država, a značajna je i kao prvi slučaj dokumentiranog korištenja samostrela u vojnoj historiji.
Kravata

**Kravata** je dekorativni odjevni predmet, oblika trake, koji se nosi oko vrata provučen ispod kragne košulje, izrađen od svile ili nekog drugog platna.

## Etimologija i nastanak
Ime joj dolazi od francuske riječi *cravate*, koja je nastala 1630-ih kada je tadašnji francuski kralj Louis XIII unajmio puk najamnika iz hrvatske, odjevene u narodne nošnje. Okovratni povez, u ono doba uvek crvene boje, je u nedostatku dugmeta, držao kragnu košulje koja je bila široka i težila je da se razdrlji. Kada je ta jedinica defilirala u Parizu, izazvala je veliko zanimanje svojom odjećom, a povez je dobio ime po *Croat* – francuskoj riječi za Hrvate.

Kravata ili litar kao deo narodne nošnje postojala je i u Bosni. Nosili su se crveni sukneni ogrtači, ličke kape s kićankom, a oko kragne na košulji, ispod džemadana i ječerme, crvene litare koji su se na zapadu odavno pretvorile u kravate.

Kravata je verovatno evoluirala od obične marame oko vrata koja je imala višestruku funkciju a ne samo ukrasnu. Da se stavi preko lica radi zaštite od prašine prilikom jahanja, da se njome previje i učvrsti rana, da upija znoj oko vrata ili da se stavi na glavu kako zaštita od sunca. Takođe se koristila i kao filtar za filtriranje mehanički nečiste vode.

Cravate je vrlo brzo prihvaćena od francuskog plemstva za koje se počelo izrađivati od svile i finih materijala. Godine 1660. ju je u Englesku, prilikom povratka iz izgnanstva doveo kralj Charles II, te se s vremenom počela širiti u drugim evropskim državama.

## Vanjske veze

* Kako vezati kravatu na Wikiknjigama
Pergam

**Pergam** (antgrč. *Pérgamon*, lat. *Pergamum*) je antički grad u sjeverozapadnom dijelu Male Azije, nedaleko od današnje Bergame u Turskoj.

Za vrijeme helenizma bio je razvijeno utvrđeno središte Pergamske države. Sam grad bio je podijeljen na donji grad s tržnicama, srednji grad s gimnazijem i svetištima, te gornji grad s Ateninim hramom iz 3. st. pne. Najveći uspon Pergam je doživio u doba vladanja kraljeva Atala I. Sotera i Eumena II. 

Pergamska biblioteka (s oko 200.000 svitaka) ubrajala se, uz aleksandrijsku, u vodeće knjižnice helenističkog kulturnog kruga. Otkrili su je njemački arheolozi prilikom iskapanja 1878.-1886. *[[Pergament]]* (*pergamena*), pisaći materijal dobiven preradom kože ovaca ili koza je dobio ime upravo prema gradu Pergamu. Naime, u 2. st. pne., zbog naraslih potreba novoosnovane kraljevske knjižnice i nakon što su egipatski vladari zabranili izvoz papirusa u taj grad, Pergam je bio primoran povećati proizvodnju pergamenta.

U 19. vijeku otkriven je i Zeusov žrtvenik u Pergamu, podignut 180. pne. u slavu zajedničke pobjede Pergama, Rimljana i Rodosa nad sirijskim vladarom Antiohom III. (189.-182. pne.). Cijeli hram je zapravo pobjeda skulpture nad arhitekturom; građevina je podređena kiparskim ukrasima slobodnih skulptura dotad neviđene pokretljivosti i reljefa dramatičnih situacija borbe bogova i giganata, kao i prizorima iz života Telefa, legendarnog utemeljitelja Pergama. Zeusov žrtvenik je danas rekonstruiran u *[[Staatliche Museen]]* u Berlinu (*[[Pergamonmuseum]]*).

U gradu se nalaze i ostaci rimskih zdanja kao što su kazalište, stadion i amfiteatar. Izvan grada je *[[Asklepije]]vo svetište*.

## Galerija

Datoteka:City walls in Pergamon (1).JPG|Gradske zidine Pergama
Datoteka:PergamonAthene1.jpg|Atenin hram
Datoteka:Agora of Pergamon (1).JPG|Pergamska agora
Datoteka:PergamonAltar2000.jpg|Izvorna lokacija Zeusova žrtvenika u Pergamu
Datoteka:Pergamon Museum Berlin hm.jpg|*Zeusov žrtvenik* iz Pergama, Nacionalni muzej u Berlinu.
Bagoas

**Bagoas** (grč. *Βαγώας*, staroperz. *Bagoi*) bio je perzijski eunuh koji je postao najbliži suradnik kralja Artakserksa III.

Naklonost kralja je stekao uspješnim regrutiranjem grčkog najamničkog vođe Mentora sa Rodosa, koji je ispočetka služio pobunjenim Sidonjanima, da bi na kraju prešao na stranu na perzijskog kralja. Zajedno s njim je ugušio pobunu, a potom godine 343. pne. uspješno dovršio pohod na Egipat, kojim je on ponovo postao perzijska satrapija. Antički izvori navode kako je Bagoas tada organizirao masovne pljačke egipatskih hramova. Za uspjeh pokoravanja Egipta Artakserkso III. ga je nagradio titulom *super-[[satrap]]a* s vlašću nad istočnim satrapijama.

Antički izvori, prije svega Diodor Sicilski, tvrde kako je Bagoas otrovao kralja, a potom služio kao regent mladom Artakserksu IV. Potom je i njega dao otrovati, a na vlast je potom došao princ Artašata, koji je mrzio eunuhe. Artašata, okrunjen pod imenom Darije III., doznao je da i njemu Bagoas radi o glavi, te da je 336. pne. natjerao da sam popije otrov koji mu je bio spremio.

Plutarh spominje kako je Aleksandar Makedonski sumnjičio Bagoasa da stoji iza atentata na njegovog oca Filipa II. U svakom slučaju, Bagoasove likvidacije dva perzijska kralja su u mnogo čemu oslabile perzijski tron, te olakšale Aleksandru pohod koji će završiti nestankom prve Perzijske Monarhije.

## Veze
* Perzijska Monarhija
* Artakserkso III.
* Artakserkso IV.
* Darije III.
* Aleksandar Makedonski

## Izvori

## Vanjske veze
* Bagoas (Livius.org) 
* Enciklopedija Britannica: Bagoas
Diopit

**Diopit** (na grčkom **Διoπείθης**; 4. vijek pne.) bio je drevni atenski vojskovođa. Oko godine 343. pne. je poslan na Trački Herzon, kako bi štitio tamošnje atenske koloniste. Kada je došlo do sukoba između kolonista i tračkog grada Kardije, podržavanog od Filipa II Makedonskog, Diopit je ne samo odbio Filipovo posredovanje, nego i iskoristio Filipovu zauzetost pohodom na unutrašnjost Trakije kako bi opustošio dio Trakije pod makedonskom vlašću. Filip je Ateni poslao zahtjev za njegov opoziv, a pro-makedonska stranka ga je 341. pne. optužila za neposluh. Optužbe su odbačene zahvaljujući Demostenovom govoru. Godine 340. pne. je, prilikom Filipovog pohoda na Bizantij, ponovno provalio na makedonsku teritoriju i opustošio gradove Krobile i Tristasis. Kada je Filip poslao izaslanika Amfiloha da o tome pregovaraju, dao ga je zatvoriti te pustio tek nakon plaćanja otkupnine. Diopit je zbog svog anti-makedonskog stava stekao simpatije kod Perzijsko Carstvo|perzijskog kralja Artakserksa III koji mu je dao utočište.

Prema nekim izvorima, Diopit je bio otac znamenitog komediografa Menandra.

## Izvori
* Smith, William; *[[Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology]]*, "Diopeithes (2)" , Boston, (1867).
341. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **341. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Venona i Privernasa** (ili, rjeđe, **godina 413. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 341. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

## Događaji
* Filip II Makedonski dovršava aneksiju Trakije, a što izaziva veliko nezadovoljstvo u Ateni, gdje vođa anti-makedonske stranke Demosten znamenitim govorom poznatim kao Treća Filipika traži odlučnu akciju protiv Filipa. Pro-makedonska stranka na čelu s Eshinom slabi, a Demosten počinje kontrolirati atensku ratnu mornaricu te organizira veliki savez Atene, Bizantija i Tebe. Kada Filip preko svojih izaslanika protestira, atenska Eklesija odbacuje Filokratov mir.
* Prvi samnitski rat završava rimskim trijumfom nad Samnitima. Iako su Rimljani zbpog pobune svojih latinskih saveznika bili prisiljeni zaustaviti svoj pohod ranije nego što je trebalo, rat pod rimsku kontrolu stavlja bogatu oblast Kampanije s Kapuom.

## Rođenja
* Epikur, grčki filozof, osnivač epikurejstva (u. 270. pne.)

## Smrti
*
Treća Filipika

**Treća Filipika** je znameniti govor koga je godine 341. pne. održao atenski političar i orator Demosten. Povod je bila makedonska invazija Trakije koja je ugrozila atenske kolonije na Tračkom Herzonu, a na što je tamošnji atenski komandant Diopit reagirao napadima na makedonske gradove i saveznike, prvenstveno Kardiju. Makedonski kralj Filip II je Atenjanima poslao pismo u kome traži Diopitovo povlačenje, ali je Eklesija to, zahvaljajući Demostenovom govoru *O Herzonu*, odbila učiniti.

U Trećoj Filipici se, pak, Demosten založio za odlučnu akciju protiv Filipa, ustvrdivši da je svojim postupcima povrijedio Filokratov mir, odnosno da je Atena, zato što financira Diopita, već bila u ratu s Makedonijom. 

Treća Filipika se smatra najboljim Demostenovim govorom. On je također urodio plodom, s obzirom da je uspio diskreditirati pro-makedonsku stranku na čelu s Eshinom, te Demostena učiniti najuticajnijim atenskim političarem. Atena je ubrzo nakon govora sklopila savez sa Bizantijem i Tebom, uperen protiv Makedonije.
Bitka na Krimisu

**Bitka na Krimisu** se vodila godine 340. pne. između velike kartaginske vojske pod Asdrubalom i Hamilkarom te sirakuške vojske pod Timoleonom. U njoj je Timoleon izvojevao veliku pobjedu. 

Povod za bitku je bilo izbacivanje tiranina Dionizija II iz Sirakuze, a koje je izveo korintski vojskovođa Timoleon. Sukobe unutar Sirakuze su nastojali iskoristiti tirani drugih sicilijanskih polisa koji su pozvali Kartaginu u pomoć, a sama Kartagina je to nastojala iskoristiti kako bi proširila uticaj na otok. Kada se velika kartaginska vojska iskrcala u Lilibeju, Timoleon je odlučio da joj se suprotstavi kako bi je spriječio da pustoši grčke teritorije.

Prema Plutarhu kartaginska vojska je bila višestruko jača od sirakuške - imala je 70.000 ljudi, dok je Timoleon raspolagao samo sa 5000 pješaka i 1000 konjanika. Drugi izvori navode kako je Timoleon raspolagao s 12.000 ljudi. U svakom slučaju Timoleon je, svjestan kako ne Kartaginjane ne može poraziti na uobičajeni način, odlučio da ih napadne dok su prelazili rijeku, odnosno nisu mogli razviti svoju falangu. Prvo je na njih poslao konjicu, a potom je izbila snažna oluja koja je puhala Kartaginjanima u lice, odnosno spriječila ih da se bore. Bitka je završila potpunim kartaginskim porazom u kome je do posljednjeg čovjeka izginula elitna Sveta četa Kartagine. Timoleon je također uspio zarobiti i kartaginski prtljag. 

## Izvori
340. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **340. pne.** bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao **Godina konzulstva Torkvata i Musa** (ili, rjeđe, **godina 414. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 340. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.

## Događaji
* Filip II Makedonski poduzima pohod na Perint i Bizantij - gradove koji primaju podršku od perzijskog kralja Artakserksa III. Filipov pokušaj da zauzme Bizantij završava neuspjehom, nakon što je zbog skitskog pohoda na ušće Dunava prisiljen prekinuti opsadu. Dok Filip vodi vojsku na sjever kako bi se obračunao sa Skiutima, njegov sin Aleksandar je imenovan regentom u Makedoniji.
* Sicilijanski ratovi: Hiketa, tiranin Leontinija, poziva kartaginsku vojsku u pomoć protiv sirakuškog tiranina Timoleona. Kartaginska vojska koja se iskrcala kod Lilibeja, pak, doživljava veliki poraz u sudaru s Timoleonom poznatom kao bitka kod Krimisa. Mirovnim ugovorm je kartaginska vlast ograničena zapadno od rijeke Halik (Platani).
* Nakon što je rimski Senat odbio zahtjev latinskih saveznika da se od Latinskog Saveza stvori jedinstvena republika sa ravnopravnim gradovima, izbija pobuna poznata kao Latinski rat. Pobunjenicima se pridružuje Kampanija koja je godinu dana ranije pala pod rimsku vlast, dok Rimljanima u pomoć priskače samnitsko pleme Peligni. Rimu vjerni ostaju samo Laurentinci u Laciju i kampanijski vitezovi (equites). Rimsko-samnitska vojska pod Decijem Musom i Titom Manlijem Torkvatom napada pobunjenike kod Vezuva i tuče ih istoimenoj bitci. Nakon bitke Kampanija sklapa separatni mir s Rimom - tri grada, uključujući Kapuu i Kume, dobivaju rimsko državljanstvo, a Rimska Republika širi svoju teritoriju sve do Napuljskog zaljeva.
* Piksodar, najmlađi sin karijskog kralja Hekatomna svrgava svoju sestru Adu te postaje satrap Karije.
* Perzijske snage preuzimaju Rodos.

## Rođenja
* Ch'u Yuan, kineski pjesnik (približan datum) (u. 278. pne.)

## Smrti
* Lais iz Hikare, grčka hetera (približan datum)
Gay Times

**Gay Times** (sada brendiran kao **GT**) je vodeći britanski gej časopis namenjen prvenstveno gejevima i biseksualnim muškarcima.

## Izdavanje i sadržaj
Časopis je u vlasništvu Millivres Prowler Group, kompanije koja izdaje i vodeći lezbejski časopis *[[Diva (časopis)|Diva]]*, kao i časopis AXM. Prvo izdanje časopisa se pojavilo 1984. godine, kada se časopis razvio iz prethodnog magazina *HIM*, koji je počeo da se objavljuje 1975. 

Glavni saradnici i saradnice *Gay Times*-a su Terry Sanderson, Richard Smith, Rupert Smith, Peter Tatchell, Bruce LaBruce, Scott Capurro, David Hoyle, Kristian Digby, Brian Whitaker i drugi.

U časopisu se objavljuju novosti i događaji, intervjui, satire, fotografije, kolumne, saveti vezani za muziku, film, književnost, modu, umetnost, stil, hranu i internet. Časopis, takođe, sadrži lične oglase, oglase za pratnju i savetovališta. *Gay Times* se često smatra više političnim i okrenutim odraslima nego *[[attitude]]*.

## Istorijska izdanja
* Septembra, 2004. *Gay Times* je pokrenuo kontroverznu reklamnu kampanju u Londonskom metrou sa slikama septembarske naslovne stranice na kojoj su prikazana dva muškarca kako se ljube. To je bila prva reklamna kampanja sa gej poljupcem. Na postavljanje reklame izneta je samo jedna žalba, koju je Agencija za standarde u reklamiranju kasnije odbacila.
* Od marta, 2007 *Gay Times* je poleo da se objavljuje pod nazivom *GT*, objavljujući: "Budućnost je ovde: Da li ste spremni za nju? Novi izgled. Novi stav. Nove sekcije. Novi pisci. Nov stil. Gay Times postaje GT".
* Novembra, 2008 pokrenuta je još jedna kontroverzna reklamna kampanja, pod nazivom *Homo Promo*. Kampanja se pojavila kao odgovor desničarskim evangelističkim grupama koje su optuživale LGBT osobe da imaju agendu da promovišu homoseksualnost. GT je tražio od reklamnih agencija da naprave kampanje koje bi "prodale 'homoseksualnost'" kao neizdrživo privlačni izbor.

## Povezano
* Položaj LGBT osoba u UK

## Reference

## Vanjske veze
* Gay Times website
* Millivres Prowler Group Ltd 
* Gay Times MySpace page
Peligni

**Peligni** ( su bili drevni narod u današnjoj Italiji. Prvi put se u 4. vijeku pne. spominju kao članovi samnitske plemenske konfederacije koju su, pored njih činili Marsi, Marucini i Vestini. Peligni su u Latinskom ratu bili rimski saveznici, da bi Rimljanima u drugi samnitski rat|drugom samnitskom ratu pružili žestok otpor. S vremenom su pokoreni, te su se postepeno romanizirali da bi potpuno iščezli kao samostalni narod nakon Savezničkog rata. Jezik im je bio svojevrsna mješavina oskanskog i umbrijskog.

Po njima je nazvana Valle Peligna u suvremenoj Italiji.
Napuljski zaljev

**Napuljski zaljev** (tal. Golfo di Napoli) je zaljev u Tirenskom moru u južnoj Italiji. Nalazi se između rtova Miseno na sjeverozapadu i Campanella na jugoistoku. Širok je 32 km. Glavna luka je Napulj na sjevernoj obali, a ostale veće luke su: Pozzuoli, Torre, Annunziata, Castellammare di Stabia i Sorrento. Na ulazu u zaljev su otoci: Ischia, Procida i Capri. Razvijen je turizam. Okružen je brežuljkastim područjem (Campi Flegrei i Vezuv na sjeveru, i poluotokom Sorrento na jugoistoku). U antici je bio poznat kao *Sinus Cumanus.*
Decije Mus

**Decije Mus** (*Decius Mus*) je ime trojice rimskih konzula - pripadnika iste loze - koji su u bitkama žrtvovali svoj živote kako bi naveli podzemne bogove da unište rimske neprijatelje.

Prvi koji je to učinio bio je rimski konzul Publije Decije Mus u bitci kod Vezuva koja je 339. pne. donijela pobjedu Rimljanima u Latinskom ratu. Njegov sin se na isti način žrtvovao u bitci protiv Samnita, Gala i Etruraca 295. pne.. Konzulov unuk se, pak, žrtvovao u bitci kod Askula 279. pne..

Decije Mus je poslužio kao motiv za Rubensovu sliku.

## Vanjske veze
* Rubens painting
Kardica

**Kardica** (), je upravno sedište istoimene prefekture Kardica, u okviru periferije Tesalije u središnjem delu Grčke.

Kardica je u zemlji poznata kao "prijateljski grad za bicikliste", a prema jednoj studiji ča 30% mesnog prevoza obavi se biciklom. 

## Prirodni uslovi
Grad Kardica nalazi se u jugozapadnom delu Tesalijske ravnice, na reci Pinejos. Zapadno od grada uzdiže se masiv Pinda. Nadmorska visina grada je 108 m.

Klima u Kardici je izmenjena varijanta sredozemne klime, tipična za grčku unutrašnjost, a za koju su osobena izuzetno žarna leta i hladnije zime sa ne baš tako retkim snegom.

## Historija
Područje Kardice ušlo u civilizacijske tokove vremena stare Grčke. Kasnije područjem vladaju antička Makedonija i Rim, a u srednjem veku grad je bio najviše u okviru Vizantije, kratko pod Bugarskom i Srbijom, da bi u 15. veku grad pao pod otomansku vlast. Pod Turcima Trikala ostaje sledeća 4 veka. Grad pripada savremenoj Grčkoj 1881. g.

## Stanovništvo
Trikala je četvrti po veličini grad Tesalije. Stanovništvo su uglavnom etnički Grci. Tokom proteklih popisa kretanje stanovništva je bilo sledeće:
* 1981. g. - grad 27.532 st.
* 1991. g. - grad 30.067 st.
* 2001. g. - grad 37.768 st.

## Privreda
Kardica je privredni centar, poljuprivredno orijentisanog regiona u kome se nalazi. U okolini postoji veliki broj malih preduzeća koji se bave proizvodnjom duvana, voća, povrća i pamuka, a, u vezi sa tim, u gradu dominira prehrambena industrija. Jaka poljoprivreda tradicija bila je razlog uspostavljanja mesnog veterinarskog fakulteta.

## Vanjske veze

* Zvaničan sajt grada na grčkom i engleskom jeziku
Karpenisi

**Karpenisi** ili **Karpenision** (gr: -{Καρπενήσι}-) je upravno središte prefekture Evritanija, periferije Središnja Grčka. To je jedno od najmanjih središta prefektura u Grčkoj.

## Položaj
Karpenisi se nalazi u nevelikoj, ali veoma visokoj dolini reke Karpenisiotis na 960 metara n.v. Iako je grad okružen visokim planinama sa svih strana, posebno se izdvajaju visoke planine Timfristos severno do grada sa najvišom tačkom na 2.315 -{m}-.

## Privreda
Karpenisi obuhvata nekoliko bliskih naselja, od kojih je jedno gradsko naselje, koje ima upravne i kulturno-obrazovne namene, a u blizini se nalazi i poznati turistički skijaški centar u Grčkoj, "Montana Klub".
Argostoli

**Argostoli** (gr: Αργοστόλι, - *Argostoli*) je grad u zapadnoj Grčkoj i upravno središte prefekture Kefalonija i Itaka u okviru periferije Jonska ostrva. Grad je i najveće i najvažnije naselje ostrva Kefalonija.

## Prirodni uslovi
Grad Argostoli se nalazi na zapadoj obali ostrva Kefalonija, na obali najvećeg ostrvskog zaliva. Naspram njega nalazi se drugo po važnosti mesto na ostrvu, Liksuri. Iza grada uzdižu se planine, većim delom gole i obešumljene.

Klima u Argostoliju je sredozemna sa toplim i suvim letima i balgim i kišovitim zimama.

## Historija
Iako je Argostoli mlad grad, područje grada je oduvek bilo naseljeno. Najstariji arheološki su iz vremena praistorije. U vreme stare Grčke Kefalonija je bila jedan od polisa. U 2 veku pne. ono je palo pod starorimsku vlast.

Argostoli postaje značajno mesto posle prebacivanja prestonice ostrva iz mesta Kastro 1757. g. Početkom 18. veka grad potapada pod vlast Britanaca, koji ga znatno unapređuju - podiže se nova luka, začinje se mesna industrija. Tek 1864. g. grad pripada savremenoj Grčkoj. Tokom Drugog svetskog rata grad je teško stradao u nemačkom bombardovanju 1943. g. Deset godina kasnije grad je zadesio zemljotres, tako da je dans veoma malo ostalo od starog Argostolija.

## Stanovništvo
Argostoli danas ima oko 15.000 stanovnika u gradu i okolini. Stanovništvo su uglavnom etnički Grci, mada ima i doseljenika (turista i radnika u turističkoj privredi). Kretanje stanovništva po poslednjim popisima bilo je sledeće:
* 1981. g., grad 7.164 st., opština -
* 1991. g., grad 6.815 st., opština.. 9.918 st.
* 2001. g., grad 9.522 st., opština 12.589 st.

## Privreda
Argostoli je danas pravi turistički grad. Nedostatak starog gradskog jezgra Argostoli je zamenio brojnim pogodnostima savremenog turizma.

## Povezano
* Prefektura Kefalonija i Itaka
* Kefalonija
* Jonski otoci

## Vanjske veze

* www.argostoli.gr/ - Zvanična strana grada na grčkom i engleskom jeziku
Poligiros

**Poligiros** (grčki: Πολύγυρος) je grad i općina u Središnjoj Makedoniji. Poligiros je glavni grad prefekture Halkidika.

Poligiros leži jugoistočno od Soluna, sjeveroistočno od Nea Mudania, sjevernozapadno od Sitonia i jugozapadno od grada Arnaia.

## Geografija

Poligiros koji ima oblik amfiteatra, podignut je na jugozapadnom platou planine Holomontas. Općina Poligiros ima 10 721 stanovnika i 470 933&nbsp;km². Ostala veća naselja u općini su; Kalývai Polygýrou (1,136), Ólynthos (1,131), Taxiárkhis (1,070) i Vrástama (793).
Poligiros je povezan s ostalim grčkim gradovima, grčkom magistralnom cestom GR-16(Solun - Arnaia).
## Porijeklo imena

Ima više teorija o porijeklu imena grada Poligiros. 
Neki drže da ime dolazi od složenice *poly* (puno) i *geros* (jako), zbog jako zdrave klime mjesta. Ostali misle da je ime složenica od riječi *poly* i *ieros* (sveti), zato jer je postojao antički hram na tom mjestu. 
Postoji i teorija da je ime grada došlo od imena jednog od starih zemljoposjednika *Poliarosa*.

## Historija
### Za antike
Neki misle da je današnji Poligiros, antički grad Apolonia, jedan od 24 grada - Halhidičkog saveza ( *Koinon ton Chalkideon* ).

### Za Bizanta i Otomanske vlasti

Naselje Poligiros je prvi put spomenuto u srednjovjekovnom dokumentu - *chrisovulon* (listini s zlatnim pečatom) izdanoj od bizantskog cara Nikifora III. oko 1080. godine. 
1430. godine Poligiros kao i čitav Bizant pao je pod vlast Turaka i postao je dio solunskogsandžaka . 
17. svibnja 1821. stanovniciPoligirosa pobunuli su se protiv otomanske vlasti i uspjeli privremeno, zauzeti grad. Dobar dio stanovnika Poligirosa uzeo je učešća u neuspjeloj pobuni protiv turske vlasti iz 1854. godine.

### Poligiros u novom dobu

Konačno su 2. studenog 1912. jedinice grčke vojske za vrijeme Prvog balkanskog rata, ušle u Poligiros, koji je od tada u sastavu Grčke.

## Kuturno vjerske svečanosti

Poligiros je poznat po svojim karnevalskim svečanostima, koje privlače posjetioce iz cijele Grčke. Ljetna manifestacija sličnog karaktera je Panagia (Djevica Marija) koja se slavi 15. kolovoza.

## Rast stanovništva Poligirosa posljednjih decenija

## Reference

## Vanjske veze
* Službene stranice  
* Službene stranice Prefekture Halkidike
* Mapquest - Karte Poligirosa i okolice
Trikala

**Trikala** (grčki:Τρίκαλα) je grad na sjeverozapadu Periferije Tesalije u Grčkoj. Trikala je sjedište Prefekture Trikala, grad se nalazi sjeverozapadno od Atene.

Svega 30&nbsp;km sjeveozapadno od Trikale, kod Kalambake nalaze se manastiri Meteora.

## Historija

Grad je smješten u plodnoj ravnici Tesalije u središnjoj Grčkoj. 
Današnja Trikala je Homerov grad *Trikka* (ili *Trikki*), rodno mjesto troje argonauta kao i mjesto za koje se drži da je rodni grad Asklepija, ali se češće navodi da mu je rodni grad Epidaurus, u kojem se nalazi i najvažniji hram posvećen njemu još od antike.

Ostatci starog svetišta posvećenog Asklepiju otkriveni su iskapanjem između današnjeg središnjeg trga i crkve Sv. Nikole, to je najstariji *Aesculapium* u Grčkoj - antički medicinski centar, iz kojeg se Asklepijev kult širio Grčkom.

U Trikali se mogu vidjeti tragovi kasno helenističke i rimske umjetnosti u ostatcima podnih mozaika, stoje, i kupališta. 
Nad gradom dominira bizantska tvrđava, koja je podignuta na ranijoj helenističkoj utvrdi. Helenistička je i antička Akropola. Trikala je slikovit grad podijeljen svojom rijekom Lithaios na dva dijela.

Trikala je vrlo često mijenjala gospodare, tako su gradom vladali Bugari, za Prvog bugarskog carstva (920-922, 977-983, 996-997), te ponovno za Simeona I. potom gradom vlada Samuil, pa kneževina Velika Vlaška (1204-1215).

Potom Trikalom vlada Epirska Despotovina (1215 -1230 ), pa zatim Tesalska Despotovina, koja je povezana sa Epirskom Despotovinom (1230-1335 ). Zatim Trikala podpada pod Drugo bugarsko carstvo između 1230 -1241 , Nikejsko Carstvo između 1241. -1261. te zatim Bizantsko carstvo , između 1261 -1335. Zatim Trikalom nakratko vlada Srpsko carstvo (1348. -1373. ), te ponovno Bizantsko carstvo (1335-1348, 1373-1394, 1403-1411).

Nakon toga u Trikalu dolaze Turci i vladaju Trikalom u razdoblju od; (1394-1403 te zatim od 1411 do 1881 godine).

Za otomanske vladavine grad je promjenio ime u Tırhala  i postao je sjedište sandžaka Rumelija od 1411. do 1826.]] godine. Zatim podpada pod Bitoljski sandžak i vilajet od 1826. do 1867. te 1873 - 1881 Ponovno je sjedište sandžaka, u novoustrojenom Solunskom vilajetu između 1867 - 1873. 

Na osnovu odluka Berlinskog kongresa Trikala je 1881. data Grčkoj.

Grad je ponovno pao u turske ruke za vrijeme Grčko-turskog rata 1897. 28. travnja 1897., i ostao pod turcima šest mjeseci.

## Privreda i školstvo

Trikala je historijsko trgovačko sjedište za proizvode iz okolice; pšenicu, kukuruz, duhan i pamuk.
U Trikali djeluju ogranci dva fakulteta Sveučilišta Tesalije od 1994. godine; fizike i sporta).

## Zbratimljeni gradovi

*  Amberg, Njemačka
*  Tucson, Arizona, USA
*  Braşov, Rumunjska

## Reference

## Vanjske veze
* Grad Trikala
Penej

**Penej** (grčki: Πηνειός), zvan i *Pinej*, je rijeka na Peloponezu u Grčkoj.
Najverojatnije da je dobila ime po bogu Peneju. Rijeka teče od svog izvora u planini Erimantus, u pravcu zapada prema uviru u Jonsko more u koje se ulijeva jugozapadno od mjesta Gastoni.

## Geografija

Rijeka teče južnim polovicom ravnice Elida, kroz mjesta i naselja; Agia Triada, Simopul, Kentro, Elisa, Rupaki, Agia Mavra, Kavasila, Vartolomio i Gastoni.

1960. godine, Grčka vlada je dala izgraditi veliku zemljanu *Branu Penej* (Φράγμα Πηνειού *Fragma Pineiou*) na rijeci, s ciljem izgradnje velikog akomulacionog jezera - *Technisti Limni Pineiou* ( uglavnom za snabdjevanje pitkom vodom) stanovništva sjevernog dijela prefekture Elide. Izgradnjom ovog umjetnog jezera potopljeni su stari putevi između naselja; Gastoni i Simopol, kao i onog između Borsija i Simopola. Sada je promet između tih mjesta moguć jedino preko brane. Voda iz ove akomulacije nije baš dobra i pouzdana za piće, jer sadrži mnoga onečišćenja.
Penej rijetko presuši, ali njegove pritoke često tijekom sušnih ljeta nemaju vode. Za ljetnih sušnih mjeseci od umjetnog jezera prema moru nema nikakvog vodotoka.

U antička vremena rijeka Penej imala je sasvim drugačiji tok, tekla je istočno od Staphidokamposa, pa potom uz Andravidu, Lekainu i močvaru pored naselja Agios Panteleimonas koja je danas isušena.

## Rijeka Penej u mitologiji

U Grčkoj mitologiji, rijeke Penej i Alfej bile su one dvije rijeke čije je tokove skrenuo Heraklo da očisti Augijine staje u jednom danu, i tako izvrši peti od dvanaest zadataka koje je mu je zadao kralj Euristej.
Ahelos

**Ahelos** (grčki: Αχελώος), u povijesti zvana *Aspropótamos* ( bijela rijeka), je rijeka u zapadnoj Grčkoj, druga po dužini od svih rijeka u Grčkoj. Za antičkih vremena rijeka je bila granica između Akarnanije i Etolije i vjerovalo se da u njoj živi istoimeni riječni bog. Rijeka protječe kroz četiri grčke periferije; Tesaliju, Epir, Središnju Grčku i Zapadnu Grčku, kod Mesolongija utječe u Jonsko more.

Najstarije ime rijeke bilo je **Thoas**, rijeđe je zvana **Thestios** ili **Axenos**. Već Herodot je ovu rijeku zvao Ahelos.

## Geografija
Rijeka Ahelos izvire na planini Lakmos (ili Peristeri) u Pindskom gorju južno od gradića Mecovo, sjeverozapadno od grada Kalambake i istočno od Janjine u Epiru. Prva veća pritoka je rijeka Aspropotamos (bijela rijeka). Rijeka teče stalno u pravcu juga, ispočetka kroz dugu i usku klisuru, koja se kasnije proširi u kotlinu.

Tok rijeke u gornjem dijelu je granica između Prefekture Arta i Periferije Epir. Daljni tok rijeke tvori granicu sa prefekturom Kardica na istoku, a kasnije između prefektura Etolija i Akarnanija (danas Prefektura Etolija-Akarnija) prema zapadu, a nekoliko kilometara kasnije sa prefekturom Euritanijom na istoku.

U svom srednjem dijelu prima vode značajnih pritoka rijeka; Agrafiotis i Megdova. Kod gorja Panaitoliko, podignuta je brana Stratos i veliko umjetno jezero (široko na pojedinim dijelovima 10 – 15&nbsp;km).

Zbog izgradnje velike količine brana za hidrocentrale na rijeci i umjetnih jezera; Stratos, Kremasta, Kastrakiou tok rijeke i njeno prirodno korito vrlo je izmjenjeno.

Rijeka se na svom ušću u Jonsko more dijeli u nekoliko grana i tvori veliku deltu - Parakeloitis, koja ima površinu od 300&nbsp;km ². Delta se nalazi južno od mjesta Ojniada i zapadno od grada Mesolongija i mjesta Etoliko, nedaleko od ulaza u Patraski zaljev, nasuprot otoka Kefalonija.

Rijeka je plovna do brane i umjetnog jezera Stratos.

## Privredni značaj rijeke
1960-tih izgrađena je hidrocentrala Stratos sa velikim akomulacionim jezerom. 
Ova hidrocentrala danas obskrbljuje strujom centralnu i zapadnu Grčku. Druga velika brana - Katsiki je nešto niže nizvodno. 
Projekt kojim bi se vode iz gornjeg dijela rijeke Ahelos preusmjerile u ravnice Tesalije radi navodnjavanja, je trenutačno zaustavljen (gradnja brana Sikia i Mesokora).

## Vanjske veze

* Informacije o planiranom djelomičnom skretanju voda Ahelosa u Tesaliju  
* Ekološki vodič po rijeci  
* Slike Ahelosa iz okolice Vourgarelija 
* Akomulaciono jezero Kremasta na rijeci Ahelos  
* Karta rijeke Ahelos i akomulacionog jezera Kremasta u Euritaniji  
* Promjene rijeke zbog izgradnje  
* Slike Ahelosa
Milan Neralić

**Milan Neralić** (Slunj, 26. veljače 1875. - Beč, 17. veljače 1918.) je bio hrvatski mačevalac, prvi hrvatski olimpijac i prvi hrvatski osvajač medalje na Olimpijskim igrama.

Natjecao se koncem 19. stoljeća i početkom 20. stoljeća za Austriju (jer je Hrvatska bila dijelom Austro-Ugarske). Bio je jedan od najboljih mačevalaca u Austro-Ugarskoj, također i učitelj mačevanja. Prvi je u povijesti primijenio „leteći ispad”, munjeviti ubod protivnika iz visokog skoka.

Sudjelovao je na OI 1900. u Parizu, osvojivši brončano odličje u sablji. U poluzavršnici, izgubio je od talijanskog mačevalca Itala Santellija. Prvi je Hrvat, koji je nastupio na Olimpijskim igrama i prvi Hrvat, koji je osvojio medalju na Olimpijskim igrama.
Aulo Postumije Albin Regilensis

:*Za ostale iz istog [[gens|roda]], v. [[Gens Postumia]]. Za ostale Postumije s cognomenom "Albus" ili "Albinus", v. [[Albinus (cognomen)]].*

**Aulo Postumije Albin Regilensis** (*Aulus Postumius Albinus Regillensis*) bio je rimski političar iz patricijske porodice, koji je živio početkom 4. vijeka pne.. Godine 397. pne. je imenovan konzularnim tribunom te je zajedno sa svojim kolegom Lucijem Julijem Julom prikupio vojsku dobrovokjaca, s obzirom da su ih tribuni spriječili da skupe redovnu vojsku. S njima su razbili grupu Tarkvinijaca, koja se bila vraćala s pljačkaškog pohoda po rimskoj teritoriji.

## Reference
Spurije Postumije Albin Regilensis

:*Za ostale iz istog [[gens|roda]], v. [[Gens Postumia]]. Za ostale Postumije s cognomenom "Albus" ili "Albinus", v. [[Albinus (cognomen)]].*

**Spurije Postumije Albin Regilensis** (*Spurius Postumius Albinus Regillensis*) bio je rimski političar iz patricijske porodice koji je živio početkom 4. vijeka pne. Godine 394. pne. je izabran za konzularnog tribuna te je na tom mjestu vodio rat protiv Ekva. U prvom okršaju, kod Tusculuma, doživio je težak poraz te su se proširile glasine da je mrtav. Međutim, ispostavilo se kako su glasine pretjerane, odnosno da je Postumije živ. U drugom pohodu je Postumije potpuno uništio Ekve.

## Reference
Diuretici

**Diuretik** (lat. *diuretica*) je sredstvo kojim se poboljšava izlučivanje mokraće iz organizma. Od prije je bila poznata diuretička aktivnost pojedinih tvari, pića i biljaka. Na primjer, zbog pojačanog rada srca, kofein je bio prepoznat kao diuretik. Mnoge biljke također imaju diuretičko djelovanje - pirevina (Agropyron repens), breza (Betula pendula), preslica (Equisetum arvense), zečiji trn (Ononis spinosa), kopriva (Utrica dioica). Mnoge od tih biljaka i danas se koriste kao biljni diuretici.

## Farmakologija
Diureticima se smatraju one tvari koji uz izlučivanje vode dovode do povećanja izlučivanja i soli u prvom redu natrijum hlorida koji je uglavnom odgovoran za osmotski pritisak vanćelijske tečnosti. Da bi diuretik potaknuo povlačenje edema mora imati svojstvo povećanja eliminacije natrijuma te hloridnih i hidrogenkarbonatnih iona. Pojačano izlučivanje vode je sekundarno. Zbog toga se pravi diuretici još nazivaju i saluretici.

Diuretici se primjenjuju primarno kod slijedećih stanja:
* akutni edemi (zadržavanje vode),
* hronični edemi,
* zatajenje bubrega,
* zatajenje srca,
* hipertenzija.

Osim toga diuretici se primjenjuju i u slučajevima:
* forsirane diureze radi eliminacije otrova kod trovanja
* diabetesa insipidusa (kronični manjak aldosterona zbog čega ne dolazi do formiranja urina - otrovi se zadržavaju u tijelu),
* glaukoma (povećani očni pritisak- opasnost za vid)

Diureteci djeluju na temelju nekoliko mehanizama:
* interakcijom sa specifičnim membranskim transportnim proteinima (tiazidi, furosemid, amilorid)
* osmotskim učinkom zbog kojega se smanjuje reapsorpcija vode iz dijelova nefrona propusnih za vodu (manitol)
* interakcijom s enzimima (acetazolamid)
* interakcijom s hormonalnim receptorima (spironolakton i kalijum kanreonat)

## Izvori

## Vanjske veze
* Diagram at mmi.mcgill.ca
* Diagram at cvpharmacology.com
Lucije Valerije Potit

**Lucije Valerije Potit** (*Lucius Valerius Potitus*) bio je jedan od dvojice rimskih konzula za koje se navodi da su zamijenili vladavinu decemvira godine 449. pne. (Drugi je bio **[[Marcus Horatius Barbatus]]**).

Tradicija navodi kako su bili patriciji koji su se pomirili s plebejcima. Dio historičara, pak, sumnja u njihovo postojanje. Zakoni koji im se pripisuju su doneseni ili davno prije ili kasnije (na primjer *[[Lex Hortensia]]*, koji je *[[plebiscita|plebiscite]]* izjednačio sa zakonima, zapravo datira iz 287. pne.).