open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
356.

__NOTOC__
Godina **356.** (**[[rimske brojke|CCCLVI]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Konstancija i Julijana** (ili, rjeđe, **godina 1109. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 356. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* 8.2. &ndash; Rimske vlasti pokušavaju uhapsiti Atanazija koristeći kao izgovor optužbu za navodnu podršku uzurpatoru Magnenciju. Atanazije bježi u pustinju i pronalazi utočište među redovnicima na gori Nitriji.
* Alemani vrše pohod u Reciju.
* Rimski pod-car Julijan doživljava neuspjeh u pokušaju da zaustavi Alemane u kod Reimsa.
* Konstancije II izdaje ukaz kojim se zatvaraju svih paganski hramovi u Carstvu i zabranjuje štovanje ne-kršćanskih slika.
* Naemul postaje kralj države Silla.
* U Rimu počinje izgradnja prve bazilike Svetog Petra (jedan od mogućih datuma=.


## Rođenja

## Smrti
* Antonije Veliki, pustinjski redovnik
* Amasije, biskup Teanoa (također poznat i kao sv. Paris)
* Carica Qiang
* Yin Hao, kineski političar

## Reference

## Reference
Bitka kod Durorkortoruma

**Bitka kod Durorkortuma**, također poznata i kao **bitka kod Reimsa**, odigrala se u Galiji godine 356. između rimske vojske pod Julijanom na jednoj i Alemana na drugoj strani. Godinu dana ranije su germanska plemena Franci i Alemani iskoristila moralnu i kadrovsku iscrpljenost rimske vojske krvavim građanskim ratom između cara Konstancija II i uzurpatora Maksencija kako bi prešli Rajnu i napali rimske teritorije. Julijan, od strane Konstancija postavljen za *[[Cezar (titula)|Cezara]]* zapadnog dijela Carstva je 356. uspio povratiti od Germana zauzeti Köln i prisiliti Franke na mir, te se zaputio u Galiju da zaustavi pohod Alemana, odnosno spoji se sa snagama Marcela i Ursicina, stacioniranih u gradu Durorkortum Remum (današnji Reims u Francuskoj). Zbog jake kiše i slabe vidljivosti su mu Alemani postavili zasjedu u kojoj su potpuno uništene dvije legije na začelju; tek je pravovremeni dolazak pojačanja spriječio potpunu katastrofu. Julijan je, prema navodima Amijana Marcelina, nakon toga pokazivao daleko više opreza u ratnim operacijama, a Alemanima se za poraz osvetio sljedeće godine kod Argentoratuma.
Yin Hao

**Yin Hao** (殷浩, ? -356), kurtoazno ime **Shenyuan** (深源) bio je kineski političar i velikodostojnik u službi dinastije Jin. Rodom iz aristokratske porodice, u mladosti je poznat po daru za metafizičke diskusije i dubokoj inteligenciji, ali i ekscentričnom ponašanju. Neko vrijeme je služio Yu Lianga, ali se poslije povukao u pustinjački život. Nakon što je dinastija Jin pokorila državu Cheng Han, pozvan je na dvor i povjeren mu je niz važnih upravnih dužnosti. Sa vremenom je razvio suparništvo sa vojskovođom Huan Wenom koje je državu dovelo na rub građanskog rata. Međutim, ispostavilo se kako mu nedostaje Huan Wenov vojnički talent, te je nakon niza poraza u sukobu sa novonastalom državom Raniji Qin 352. smijenjen. Ostatak života je proveo u siromaštvu.
357.

__NOTOC__
Godina **357.** (**[[rimske brojke|CCCLVII]]**) bila je redovna godina koja počinje u srijedu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Konstancija i Julijana** (ili, rjeđe, **godina 1110. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 357. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* maj - Konstancije prvi put dolazi u Rim kako bi proslavio svoju pobjedu nad Magnencijem; tom prilikom drži govor Senatu i građanima. 
* august - Bitka kod Strasborurga: nanosi poraz Alemanima kod današnjeg Strasbourga.
* Konstancije II imenuje vrhovnim komandantom svih rimskih snaga u Galiji.
* U Konstantinopolu osnovana Carska biblioteka.
* Amijan Marcelin opisuje zgradu Panteona kao "okruglu poput ruba horizonta i prostranu lijepom uzvišenošću".
* U Sjevernoj Kini počinje vladavina Fu Jiāna, vladara države Raniji Qin. 
* Alani razbijaju vojska Huna u Zapadnoj Aziji.
* Svrgnut Saran, kralj Ulstera.


## Rođenja

## Smrti
* Fu Sheng, vladar države Raniji Qin

## Reference
Bitka kod Argentoratuma

**Bitka kod Argentoratuma**, također poznata i kao **bitka kod Strasbourga**, se odigrala u ljeto 357. između rimskih snaga pod pod-carem Julijanom na jednoj, i alemanskih plemena. U njoj je Julijan, usprkos brojčane inferiornosti, Alemanima nanio težak poraz i na neko vrijeme rimsku granicu na Rajni oslobodio germanskog pritiska.

Kod Argentoratuma je Julijan Apostata pobjedio germansko pleme Alemane u kolovozu 357. godine. Alemani su prethodno prešli rijeku Rheinu do 350. godine osvojili cijelo područje do Argentoratuma. Kada je Julijan bio postavljen za namjesnika Galije, odlučio je poraziti Alemane. Prvo ih je provocirao prepadima kako bi ih privukao što više na lijevu obalu rijeke. Kada su Alemani koncentrirali svoje snage na obali, Julijan ih je napao.

Alemani su svoje pješaštvo postavili u uobičajeni germanski četvrtasti postroj (*klin*), naslonivši desni bok na neku prepreku, a na lijevi bok su postavili svu svoju konjicu pod zapovjedništvom **Hnodomarom**, najuglednijim od 7 knezova koji su ih predvodili.

Julijan je postavio svoje pješaštvo u dva reda pri čemu je prvi red sačinjavala čvrsta masa od 8 vrsta a drugi red njegove najbolje postrojbe u nekoliko grupa po 10 vrsta. Sva konjica bila je pregrupirana na desni bok.

Alemanska konjica je uspjela relativno brzo protjerati rimsku konjicu i napala je prvi red s boka. Tada je Julijan ubacio u borbu svoj drugi red koji prevladava situacijom i na taj način odnosi pobjedu nad Alemanima. Veliki broj alemanskih vojnika se podavilo u rijeci a knez Hnodomar je bio zarobljen.

Ovo je posljednja bitka u kojoj se osjeća klasično rimsko pješaštvo sposobna za taktički manevar.

## Izvori
Antipapa Feliks II

**Feliks (II.)** (? - 22. novembar 365) bio antipapa, odnosno biskup Rima koga je na to mjesto 355. instalirao rimski car Konstancije II poslije protjerivanja pape Liberija. Liberije je prognan zbog toga što je odbio naredbu arijanstvu sklonog cara da pravovjernog (katoličkog/pravoslavnog) biskupa Atanazija osudi kao heretika. U maju 357. je Konstancije posjetio Rim i tamo su ga vjernici zamolili da im vrati Liberija. Car je pristao, ali pod uvjetom da Liberije stoluje zajedno sa Feliksom. Međutim, kada se Liberije vratio, vjernici su protjerali Feliksa. Feliks je prije smrti još jednom bez uspjeha pokušao vratiti na papsku stolicu.

Feliksov "pontifikat" je izvor čestih historiografskih pogrešaka, s obzirom da se njegova brojčana oznaka ("II") održala sve do 20. vijeka, odnosno da se drugi, ovaj put legitimni pape s imenom Feliks - Papa Feliks III, papa Feliks IV, pogrešno navode kao njegovi nasljednici, kao i antipapa Feliks V. Vjeruje se da je razlog zabune u tome što je antipapa Feliks zamijenjen za istoimenog kršćanskog mučenika koji je živio u Rimu u ranijem periodu.

## Vanjske veze
* The Papal Schism between Liberius and Felix (a primary source)
* Catholic Encyclopedia: ''Felix II''
* Encyclopaedia Britannica: ''Felix (II)''
* 1911 Encyclopaedia Britannica: ''Felix II''
Carica Qiang

**Carica Qiang** (強皇后, osobno ime nepoznato, ? -356), formalno **Carica Mingde** (明德皇后, doslobvno "razumijevajuća i kreposna carica"), bila je carica kineske/Di države Raniji Qin, odnosno supruga osnivača države Fu Jiàna (car Jingming). Njen brat Qiang Ping je bio carev najbliži savjetnik. Rodila mu je tri sina - Fu Chang (苻萇), Fu Sheng i Fu Liu (苻柳). Prvi je bio prijestonasljednik, ali je 354. poginuo u sukobu sa kineskim vojskovođom Huan Wenom; Fu Jian je tada odredio da njegov nasljednik postane Fu Sheng. Godine 355. Fu Sheng je postao novi car te počeo vladati kao kapriciozni nasilnik; kada je 356. naredio masovna pogubljenja zbog "širenja lažnih glasina", Qiang Ping ga je upozorio da to ne čini. Fu Sheng je na to reagirao tako da je uzeo čekić i smrskao mu lubanju. Qiang je nakon bratovog ubistva umrla od tuge.

|-
Nagrada Sedam sekretara SKOJ-a

**Nagrada Sedam sekretara SKOJ-a** dodjeljivala se za postignuća mladih stvaralaca u različitim oblicima umjetničkog djelovanja. Među rok-izvođačima nagradu su dobili Marko Brecelj (1975), skopski sastav Leb i sol (1978), mariborska grupa Lačni Franz (1981), ljubljanski Pankrti (1982), novosadska Luna (1984) i beogradska Ekatarina Velika (1986).Nagradu 1988. su dobili košarkaška reprezentacija predvođena Draženom Petrovićem, iste godine zagrepčanin Enes Ćatović za znanost i zagrebačka grupa Psihomodo pop predvođena Davorem Gopcem.

## Reference
Fianna Fáil

**Fianna Fáil – Republikanska stranka** (), češće navođena tek kao **Fianna Fáil** (fonetski:ˌfʲiənə ˈfɔːlʲ}} je politička stranka koja djeluje u Republici Irskoj, osnovana 1926. Iako je njen osnivač i dugogodišnji vođa Eamonn de Valera bio poznati irski nacionalist i veteran borbe za nezavisnost, sa vremenom je stekla reputaciju umjerenosti, te se po orijentaciji tradicionalno smješta u centar, lijevo od stranke Fine Gael i desno od Laburističke stranke. Prvi put je na vlast došla 1932. godine i otada pa sve do danas je na vlasti - bilo samostalno, bilo o u raznim koalicijama - bila 61 od 79 godina, a na svim izborima do izbora 2011. je osvajala najveći broj glasova. Sedam od njenih osam vođa su služili kao irski premijeri. Zbog svega toga je stekla reputaciju "prirodne vladajuće stranke" u Irskoj.

Fianna Fail je na vlasti bila neprekinuto od 1997. do danas, a taj period pod premijerom Bertiejem Ahernom je karakterizirao dotada nezapamćeni ekonomski bum tokom koga se Irska od nekoć zabačene i siromašne zemlje na periferiji Evrope pretvorila u "keltskog tigra". Međutim, ista stranka se drži odgovornom i za ekonomsku politiku zahvaljujući kojoj je Irsku globalna ekonomska kriza krajem 2000-ih daleko teže pogodila od ostalih evropskih zemalja. Zbog svega toga je Fianna Fail na izborima u februaru 2011. doživjela historijski poraz, završivši na trećem mjestu po broju glasova.

Od aprila 2009. je Fianna Fail članica Evropske liberalne, demokratske i reformske stranke (ELDR) koja okuplja liberalne stranke Evropske Unije.

## Vanjske veze

* Official site
Tom Hooper

**Thomas George "Tom" Hooper** (born 1972) je britansko-australijski filmski i televizijski režiser, najpoznatiji po tome što je 2010. režirao biografski film *[[King's Speech]]*, za koga je dobio brojne prestižne nagrade, uključujući i Oscar za režiju. Prije toga je stekao reputaciju režijom brojnih TV-filmova i serija, uglavnom historijske tematike.

## Vanjske veze

*
Tom Hooper (razvrstavanje)

**Tom Hooper** može biti:

* Tom Hooper (režiser), britanski filmski i televizijski režiser
* Tom Hooper (hokej), kanadski hokejaš
* Tom Hooper (muzičar), kanadski muzičar i tekstopisac
Raniji Qin

**Raniji Qin** (351-394) je bila sjeverna kineska država, poznata kao jedno od Šesnaest kraljevstava. Osnovala ju je porodica Fu, koja je pripadala narodu Di, a pod njenim je vodstvom godine 376. ujedinjena Sjeverna Kina. Glavni grad joj je, sve do smrti Fu Jiāna bio drevna carska prijestolnica Xi'an. Usprkos imena, nije imala nikakvih državnopravnih veza sa drevnom državom Qin i po njoj nazvanoj carskom dinastijom. Naziv "raniji" su joj dali kineski historičari zato da bi je mogli razlikovati od države "Kasniji Qin" (384-417).

Raniji Qin se sredinom 370-ih nametnula kao najmoćnije od svih Wu Hu kraljevstava na sjeveru Kine, te je ozbiljno ugrožavalo dinastiju Jin na jugu zemlje. Pokušaj Ranijeg Qina da je obori i tako ponovno ujedini Kinu pod svojom vlašću je međutim završio teškim porazom na rijeci Fei 383. nakon čega su slijedili ustanci pokorenih naroda i smrt cara Fu Jiāna nakon koga je država svedena na dva odvojena dijela - prvi, u današnjem Taiyuanu u provinciji Shanxi, su godine 386. osvojila Xianbei plemena države Kasniji Yan i Dingling. Drugi dio, na granici današnjih provincija Shaanxi i Gansu se održao sve dok ga 394. nisu pokorile države Zapadni Qin i Kasniji Qin.

## Napomene i reference
358.

__NOTOC__
Godina **358.** (**[[rimske brojke|CCCLVIII]]**) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Konstancija i Julijana** (ili, rjeđe, **godina 1111. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 358. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
<onlyinclude>
* Protjerani [[papa Liberije]] se vraća u [[Rim]]. [[Antipapa Feliks II]], koji je prema dogovoru sa carem [[Konstancije II|Konstancijem II]], trebao biskupsku stolicu dijeliti Liberijem, se pod pritiskom bijesnih vjernika povlači na imanje u obližnjem [[Portus]]u.
* [[Franci]], koji su prethodno bili zauzeli područje današnje [[Belgija|Belgije]], kapituliraju pred pohodom [[Rimsko Carstvo|rimskog]] vojskovođe [[Julijan Apostata|Julijana]], koji im dozvoljava da kao *foederatii'' (saveznici) zadrže dio teritorija poznat kao Toksandrija.
* 24. 8. - Grad Nikomediju pogađa potres, kao i Balkan i Malu Aziju.
* Kvadi i Sarmati napadaju rimske teritorije u Panoniji, ali ih odbija Konstancije II.
* Eudoksije postaje patrijarh Antiohije.


## Rođenja

## Smrti
* Princeza Duan

## Reference
Princeza Duan (Murong Chui)

**Princeza Duan** (段王妃, osobno ime nepoznato, ? -358), formalno **Carica Chengzhao** (成昭皇后, doslovno "uspježna i postižuća carica") bila js prva supruga Murong Chuija, generala države Raniji Yan i osnivača države Kasniji Yan. Sinovi su joj bili Murong Ling (慕容令) i Murong Bao. Na dvoru cara Murong Juna je došla u sukob sa caricom Kezuhun; nakon toga je lažno optužena za čaranje i podvrgnuta mučenju kako bi priznala optužbe. Čuvši za to, Murong Chui ju je molio da prizna optužbe kako bi prekinula svoje patnje; ali je ona to odbila, rekavši kako bi to bila laž i da bi Murong Chui bio poslije optužen na temelju njenog priznanja. Ubrzo nakon toga je umrla, najvjerojatnije od posljedica mučenja. Murong Chui se poslije oženio za njenu sestru, a potom i njenu nećaku Duan Yuanfei. Kada je 388. osnovao državu Kasniji Yan, dao joj posthumnu titulu Carica Chengzhao.

## Reference
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vol. 100.
Evdoksije Antiohijski

**Evdoksije** ili **Eudoksije Antiohijski** (; , Arabis, Kapadokija, 300 - Konstantinopol, 370) bio je episkop Antiohije, odnosno arhiepiskop Konstantinopola, poznat prije svega po svojim radikalnim arijanskim stavovima (anomejstvo). 

Evdoksije se školovao u Antiohiji, a oko 330. je postao arhiepiskop Germanicije u Komageni. U to je vrijeme bio sljedbenik umjerenog arijanca Euzebija Nikomedijskog. Evdoksije je sudjelovao na crkvenim sinodima u Antiohiji 341, Serdici 342. i u Milanu 355. Godine 358. je postao episkop Antiohije. Odatle se pod pritiskom svojih neprijatelja sklonio na carski dvor. Tamo je uz pomoć cara Konstancija II 27. januara 360. imenovan arhiepiskopom. Svog prijatlelja Evnomija je imenovao episkopom Kizika, ali ga je morao smijeniti pod carevim pritiskom. Pred kraj života je uživao podršku cara Valensa. Umro je godine 370.
Toksandrija

**Toksandrija** (), također poznata i pod nazivom **Taksandrija** () je drevna oblast koja se prostirala između rijeke Meuse i Scheldt u današnjoj Nizozemskoj i Belgiji. Ime je dobila po Toksandrijcima, malom germanskom plemenu koje je na tom području živjelo u prvim vijekovima naše ere. Godine 358. su se na područje Toksandrije naselili Franci, odnosno jedan njihov ogranak kojima je tadašnji rimski vladar Julijan to dozvolio u zamjenu za savezništvo, odnosno službu u rimskoj vojsci. Taj ogranak, kasnije poznat kao Salijski Franci, se za razliku od drugih germanskih naroda, nije imao običaj selidbe, nego je Toksandriju iskoristio kako bi širio vlastitu teritoriju.

## Vanjske veze
* Taxandriamuseum  (Dutch)
359.

__NOTOC__
Godina **359.** (**[[rimske brojke|CCCLIX]]**) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Konstancija i Julijana** (ili, rjeđe, **godina 1112. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 359. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Bitka kod Amide: Perzijski kralj Šapur II preotima strateški važan grad Amida od Rimljana.
* jul &ndash; Održan Sinod u Riminiju čija je svrha pokušaj razrješenja arijanskog spora, ali koji ne uspijeva otkloniti razlike među kršćanima.
* U današnjem Gornjem Porajnju izbija velika glad, zbog koje flota od 800 riječnih teglenica plovi iz Rajne preko Sjevernog mora do istočnih britanskih obala kako bi odatle donijela žito.
* 11.12. &ndash; Imenovan Honorat, prvi poznati prefekt grada Konstantinopola.
* Izrađen Sarkofag Junija Basa u Vatikanu (približni datum).


## Rođenja
* Godgisel, kralj Vandala
* Gracijan, rimski car
* Stilihon, rimski general

## Smrti
* 25. august &ndash; Junije Bas, rimski političar.
* Barbacion, rimski general
* Zhang Guan, princ države Raniji Liang

## Reference
The King's Speech

***The King's Speech*** je britanski historijski film koga je 2010. po scenariju Davida Seidlera režirao Tom Hooper. Radnja filma je smještena u Britaniju pred drugi svjetski rat te kao protagoniste ima princa Alberta od Yorka, budućeg kralja (koga tumači Colin Firth) opterećenog mucanjem, odnosno njegovog logopeda Lionela Loguea koji ga neortodoksnim metodama pokušava izliječiti u vrijeme neposredno pred i za vrijeme ustavne krize koju je izazvao Albertov brat, kralj Edward VIII. Film je doživio veliki uspjeh kod kritike, te osvojio niz najprestižnijih filmskih nagrada, uključujući Oscar za 2010. godinu.

## Reference

## Vanjske veze

*  for the film
* 
* Footage of King George VI stammering in the 1938 speech 
* Audio recording of the titular speech at YouTube
* Audio recording of the titular speech at the BBC Archives
Carska biblioteka Konstantinopola

**Carska biblioteka [[Konstantinopolj|Konstantinopola]]** je bila biblioteka koja se tradicionalno smatra posljednjom velikom bibliotekom antičkog svijeta. Osnovao ju je sredinom 4. vijeka tadašnji rimski car Konstancije II, prije svega vođen religijskim motivima, odnosno nastojanjem da se kršćanski tekstovi sa papirusa, koji se brzo raspadao u evropskoj klimi, prebace odnosno prepišu na trajniji pergament. Godine 372. je u tu svrhu Konstancijev nasljednik Valens unajmio sedmoricu kaligrafa. Iako su prednost imali kršćanski tekstovi, biblioteka je narasla, odnosno među prepisivanim tekstovima su se našli i ranija, pred-kršćanska djela klasične grčke i rimske književnosti. Godine 473. je dio knjiga izgorio u požaru; biblioteka je konačno uništena 1204. za vrijeme Četvrtog križarskog rata; njene ostatke je kasnije preuzeo otomanski sultan Mehmed II nakon pada Carigrada 1453.

## Vanjske veze
* Bellagio's report
Sarkofag Junija Basa

**Sarkofag Junija Basa** je remek-djelo kasnoantičke rimske tehnike i inventivnosti. U njemu je sahranjen rimski prefekt *Junije Baso* koji je primio kršćanstvo malo prije svoje smrti 359. godine.

## Reljefi
Na sarkofagu se miješaju elementi klasične rimske i ranokršćanske umjetnosti. Klasični elementi su okviri kojima je raščlanjena površina – stupovi povezani arhitravom, lučno ili zabatom. Također, iako je kršćanska ikonografija već bila razvijena, prikaz Krista kao golobradog mladića vezuje se za antički prikaz Hermesa. Likovi su prikazani plastično, gotovo kao puni volumeni, ali bez insistiranja na točnosti proporcija i bez detalja. 

Novi kršćanski elementi su skučenost prikaza, te nove teme iz starog i novog zavjeta prikazane reduktivnom metodom (sa samo dva ili tri lika). Reljefi su podijeljeni na dvije razine, od kojih je donja podijeljena na 5 dijelova nadsvođene lukovima, dok su na gornjoj dijelovi zatvoreni arhitravom. *[[Kristov dolazak u Jeruzalem]]* je zrcalno postavljen u odnosu na dolazak careva. Tri su središnja prizora u gornjem nizu statična i svečana, što je u suprotnosti s narativnom živahnošću ostalih prizora. U sredini, Kristovu vrhovnu vlast podržava personifikacija Neba, Caelus, u sceni Traditio Legis. *[[Petrovo uhićenje]]* (na lijevoj strani) smješteno je u istom odnosu prema cjelini kao i *[[Isusovo uhienje|Isusovo]]* (na desnoj strani), što je uvjetovano činjenicom da je Bazilika sv. Petra odabrana kao mjesto gdje će ovaj spomenik biti postavljen. U gornjem je lijevom kutu motiv *[[Abrahamova žrtva|Abrahamove žrtve]]* s Božjom rukom koja zadržava Abrahamovu u trenutku kad se sprema žrtvovati vlastitog sina: smjer se ove kretnje nastavlja u dijagonali koja ide preko cijele isklesane površine, a završava se *[[Pavlovo uhienje|Pavlovim uhićenjem]]*, pri čemu je apostolov lik okrenut prema vanjskom rubu, naš kao i Abrahamov. Dva kraja druge dijagonale vode, međutim, do dvaju sjedećih likova, okrenutih prema unutra – Pilata (gore) i Joba (dolje). S jedne strane Kristova ulaska u Jeruzalem prikazan je *[[Istočni grijeh]]*, a s druge *[[Danijel u lavljoj jami]]*.

## Povezano
* Umjetnost starog Rima
* Sarkofag
* Ranokršćanska umjetnost
Grčka umjetnost

**Grčka umjetnost** je umjetnička produkcija Grka i umjetnost na području Grčke.

## Antička umjetnost

### Egejska Grčka

Poslije propasti brončanodobnih kultura (kikladske i kretsko-mikenske u III. I II. tisućljeću prije Krista) dolaskom Dorana na središnje područje Balkanskog poluotoka, otoke Jonskoga i Egejskoga mora i duž obala Male Azije (tijekom 10. i 9. st. pne.) razvila se helenska umjetnost.
Kolonizacijom od 8. st. pne. Grčka se umjetnost proširila na gotovo čitav obalni pojas Sredozemlja i neka područja Crnog mora.
### Antička Grčka

Grčka je početkom 2. st. pne. Došla pod vlast Rimljana, potom je pod imenom Ahaja postala provincijom Rimskog Carstva, a potkraj 4. stoljeća bila je u sklopu Istočnorimskog odnosno Bizantskog carstva. Grčka umjetnost je snažno utjecala na razvoj rimske i bizantske umjetnosti, a preko njih i na kršćansku umjetnost Zapada koja je u renesansi, a poslije i neoklasicizmu, doživjela svoju obnovu.

Kasnorenesansni (maniristički) slikar, koji je veći dio života proveo u Španjolskoj, *Dominikos Theotokopulos*, zvan El Greco (oko 1541.-1614.), isprva je na Kreti radio ikone u duhu bizantske slikarske tradicije.

## Novogrčka umjetnost
U prvoj polovici 19. st. **novogrčka umjetnost** je bila pod utjecajem zapadnoeuropske umjetnosti. Godine 1836. u Ateni je osnovana Umjetnička akademija, an kojoj je isprva preovladavao akademizam münchenskih studenata Nikiforosa Lytrasa (1832.-1904.) i Nikolausa Gyzisa (1842.-1901.), potom plenerizam Konstantinosa Volonakisa (1837.-1907.), a od druge polovice 19. st. svi suvremeni europski smjerovi.

U arhitekturi je isprva vladao neoklasicizam (*Zgrada sveučilišta u Ateni*), potom historicizam (osobito neogotika i neobizantski stil).
Utemeljenjem poli-tehničke škole u Grčkoj je od 1887. djelovao veći broj domaćih graditelja koji su u svjetovnom graditeljstvu rabili antičke i renesansne, a u crkvenome bizantske elemente.

Od sredine 20. st. grčki su arhitekti gradili u duhu moderne europske arhitekture, a najznačajniji su: Dimitris P. Pikionis (1887.-1968.), Aris Konstantinidis (1913.-1993.), Aleksandros N. Tombazis (1939.-).

Mnogi grčki likovni umjetnici su se afirmirali u svjetskim umjetničkim središtma, istaknuto mjesto zauzimaju Takis (1925.-), Kostas Coklis (1930.-) i Konstantin Ksenakis (1931.-) u Francuskoj, a Vardea Mavromichali Chryssa (1933.-) i Luksa Samaras (1936.-) u SAD-u.

## Vanjske veze

* F. B. Tarbell, Povijest Grčke umjetnosti, online book (engl.)
* Nacionalna galerija u Ateni (engl.)
Koptska umjetnost

**Koptska umetnost** obuhvata umetnost hrišćanskih starih Egipćana koji su uglavnom živeli na bregovima reke Nila i govorili koptskim jezikom koji je danas očuvan samo u okviru Koptske crkve i govori se arapskim jezikom od 17. veka.

Ova umetnost se razvijala pod uticajem pozne antičke umetnosti, grčke i helenističke umetnosti koja je dolazila iz Aleksandrije sve do 3. veka. U početku je bila povezena sa paganskim a kasnije i hrišćanskim religijama. U najstarije nalaze se računaju razne nadgrobne stele koje se datiraju u 268. - 340. godine sa motivima iz hrišćanstva kao simboli ribe. Reljefi su plitki. Motivi na stelama su shemetizovani i mitološki motivi.

Najveći procvat koptske umetnosti datira se u godine 6. - 8. veka. Ova umetnost poznaje rad sa ikonama u tehnici enkaustike i tempere kao i radove sa tkaninama koje se do 8. veka rade u sve jačem i bogatijem koloritu.

Ova umetnost je uticala na umetnost hrišćanstva u Nubiji, Etiopiji i drugim zemljama afričkog kontinenta.
## Vanjske veze

* Introduction to Coptic art, from Coptic-net
* The Coptic Art Studio
* Coptic Icons.
* Coptic net links to photos and rescources
* Coptic textiles from Indiana University Art Museum 
* Coptic Textile calacademy 
* Coptic textiles - Virtual Museum of Textile Arts 
* Online gallery of rare Coptic Icons
Sinod u Riminiju

**Sinod u Riminiju**, poznat i kao **sinod u Ariminumu**, je naziv za crkveni sinod (koncil, sabor) održan 359. u Ariminumu (današnji Rimini) u nastojanju da se razriješi arijanski spor, odnosno pokušaju otkloniti doktrinarne razlike između "pravovjernih" pristaša Nikejskog vjerovanja i arijanaca. Predstavljao je jedan od dva sinoda koja je u tu svrhu sazvao rimski car Konstancije II; u Riminiju su se okupili biskupi iz zapadnog, a u Seleukiji episkopi iz istočnog dijela Carstva. Zaključci sinoda - prema kojima je Sin "isti kao i Otac" su shvaćena kao pobjeda arijanaca, ali, prema navodima Jeronima, nisu opće prihvaćeni. Arijanski spor se zato nastavio sve do Prvog carigradskog sabora 381.

## Vanjske veze
* ''Catholic Encyclopedia'': Council of Rimini
Opsada Amide

**Opsada Amide** se odigrala 359. godine kada je perzijski kralj Šapur II tokom novopokrenutog rata sa Rimskim Carstvom nastojao osvojiti strateški važan grad Amida (današnji Diyarbakir u jugoistočnoj Turskoj). Šapur, čiji je prethodni pohod protiv Rimljana završio porazom kod Singare, ovaj put se bolje pripremio, koristeći se kao ljudstvo i nomadske Ksionite pod kraljem Gumbaratom. Perzijanci nekoliko puta grad pokušali zauzeti na juriš, pri čemu su pretrpili ogromne gubitke. Grad je pružao otpor i usprkos toga što je među braniteljima izbila zaraza. Međutim, nakon 73 dana je otpor slomljen, a nakon čega su Perzijanci masakrirali žitelje. Među braniteljima je bio i rimski oficir Amijan Marcelin koji je iz opkoljene Amide uspio pobjeći dan prije pada; o opsadi je ostavio detaljno svjedočanstvo u knjizi *Res Gestae*. Pad grada je Šapuru omogućio dalje napredovanje u rimsku teritoriju; Amidu će nekoliko godina kasnije osloboditi Julijan Apostata tokom svog pohoda na Perziju 363.

## Vanjske veze
* The Siege of Amida in 359 by Ammianus Marcellinus
Junije Bas

**Junije Bas Teoteknije** (*Iunius Bassus signo Theotecnus*, 317 - 25. august 359) bio je rimski političar i velikodostojnik iz doba kasnog Carstva. Bio je sin konzula i pretorijanskog prefekta Italije Junija Anija Basa. Bio je član Senata i *[[vicarius]]* Rima. Na mjesto gradskog prefekta je imenovan 25. marta 359. Samo pet mjeseci kasnije je umro. Poznat je prije svega po znamenitom sarkofagu Junija Basa koji predstavlja jedan od najvažnijih artefakata ranokršćanske umjetnosti.
Zhang Guan

**Zhang Guan** (張瓘) (? -359) bio je general i regent kineske države Raniji Liang na početku vladavine mladog Zhang Xuanjinga. Bio je u dalekom srodstvu sa vladajućom porodicom. Godine 355. je pao u nemilost tadašnjeg tiranskog vladara Zhang Zuoa; vladarev pokušaj likvidacije je potakao Zhang Guana da digne ustanak pod izlikom povratka svrgnutog malodobnog Zhang Yaolinga na vlast. Zhang Zuo je na to reagirao pretukavši dječaka na smrt, ali se nije uspio spasiti. Zhang Guan je zajedno sa generalom [[Song Hun]om zauzeo prijestolnicu i likvidirao Zhang Zuoa. Potom je imenovan za regenta malodobnom Zhang Xuanjingu. Sa vremenom je nastao raskol između njega i Song Huna te eskalirao u oružani sukob; Song Hun je u njemu 356. pobijedio i postao novi regent.
Barbacion

**Barbacion** (*Barbatio*, ? - 359) bio je rimski vojskovođa iz doba kasnog Carstva, poznat po spletkama na dvoru Konstancija II. Karijeru je započeo kao komandant garde Konstancija Gala, *[[Cezar (titula)|Cezara]]* istočnih provincija i Konstancijevog nasljednika. Godine 354. je započeo širiti glasine o tome da Gal planira preuzeti vlast od Konstancija; paranoični car im je povjerovao te naredio Barbacionu da uhapsi Gala, što je ovaj učinio na izuzetno podmukao način. Stekavši tako povjerenje cara, godine 355. je postao komandant pješadijskih snaga u Galiji poslije likvidacije Klaudija Silvana. Godine 357. mu je tokom kampanje sa ciljem da se Alemani protjeraju iz Galije pretpostavljeni bio Julijan; Barbacion je tada postupao na način koji sugerira namjernu sabotažu Julijanovih operacija. Usprkos toga je ostao osoba od carevog povjerenja sve do 359. kada mu je njegova supruga Asirija, koju Amijan Marcelin opisuje kao "indiskretnu i šašavu ženu" poslala pismo u kome sugerira kako bi nakon careve smrti mogao oženiti njegovu udovicu Euzebiju i preuzeti carsko prijestolje. Pismo je jedan nezadovoljan rob dostavio konjičkom komandantu Arbicionu koji ga je caru protumačio kao dokaz o pokušaju državnog udara. Barbacion i Asirija su uhapšeni i pogubljeni odrubljivanjem glave. Dio historičara sumnja kako je Barbacion planirao puč i vjeruje da je u pitanju ništa drugo do lukava spletka Arbiciona koji se tako riješio suparnika u borbi za carevu naklonost.

## Reference
Honorat

**Honorat** (Honoratus) može biti:
* Honoratus (praefectus urbi 359), *[[Praefectus urbi]]* Konstantinopola 359 - 361
* Honoratus (praefectus urbi 394), *[[Praefectus urbi]]* Konstantinopola 394
* Honorat od Arlesa, kršćanski svetac iz 5. vijeka
* Honoratus od Amiensa, kršćanski svetac iz 7. vijeka
Godigisel

**Godigisel** (lat: *Godigisel*, pravilnije *Godigisclus*, umro 406. godine) bio je kralj Vandala Hazdinga u periodu neposredno pre smrti. Godigisel je, najverovatnije pod pritiskom Huna, poveo svoj narod iz Norika i Vindelicija dalje na zapad. Na Majni su se Hazdintima priključili Silinzi, druga grana Vandala, a na Rajni i Svevi. Najzad, Godegisel je na samom kraju 406. pokušao da pređe Rajnu i tako upadne na teritoriju rimske Galije. Međutim, navali spolja suprostavili su se Ripuarski Franci u rimskoj vojnoj službi. Godegisel je u ovim borbama ubijen, a Vandale su od potpunog poraza spasli nastupajući Alani koji su potukli Franke i omogućili prelaz preko rimske granice.

Godigisela je nasledio sin Gunderih koji je 31. decembra 406. preveo Vandale na teritoriju Zapadnog rimskog carstva preko zaleđene Rajne. Pored Gunderiha, Godigisel je imao još jednog sina koga mu je rodila robinja - Gejseriha, budućeg osnivača Vandalske kraljevine u severnoj Africi.

## Literatura
* The Prosopography of the Later Roman Empire II'': A.D. 395-527, ed. J.R. Martindale, Cambridge 1980, str. 515-516.
Gracijan

**Flavijan Gracijan Avgust** (*Flavius Gratianus*, * 8. april 359. godine - † 25. avgust 383. godine), poznat kao **Gracijan**, bio je car Zapadnog rimskog carstva od 375. do 383. godine. Bio je sin Valentinijana I iz braka sa Marinom Severom i bio je rođen u Sirmijumu u Donjoj Panoniji, na tlu današnje Srbije.

## Rana vladavina
4. avgusta 367. godine od oca je dobio titulu avgusta. Posle Valentinijanove smrti, 17. novembra 375. godine, vojska iz Panonije je proglasila za cara Valentinijanovog mladog sina, Valentinijana II iz braka sa .
Gracijan je stao uz ovaj izbor vojske; za sebe je zadržao neke provincije na zapadu, a pomogao da se mladom polubratu preda Italija, Ilirik i Afrika. No, ubrzo se pokazalo da je ova podela samo nominalna i da stvarna vlast leži u Gracijanovim rukama.
Istočno rimsko carstvo bilo je pod vlašću Gracijanovog ujaka Valensa. 378. Gracijan je porazio neke Alemane, a te iste godine Valens je poginuo u bitki kod Hadrijanopolja.

## Gracijan privremeno ujedinjuje Carstvo
Gracijan je tako dobio upravu i nad Istočnim Carstvom, ali je Gracijan, svestan da ne može efikasno upravljati, predao vlast nad istočnim delom Teodosiju I 19. januara 379. godine. Zajedničkim snagama Teodosije i Gracijan su uspeli da poraze varvare na Balkanu do 382. godine.

## Gracijan gubi popularnost
Nekoliko godina Gracijan je tako upravljao čitavim Carstvom, ali je vremenom gubio uticaj, odajući se raznim uživanjima. Tako su ljudi iz njegovog okruženja, naročito milanski biskup Ambrozije, ostvarili veliki uticaj na upravljanje državom.

Među svoje telohranitelje Gracijan je uvrstio i Alane. Pored toga pojavljivao se u javnim prilikama obučen kao skitski ratnik. To je izazvalo otpor prema caru u vosjci. Rimski vojskovođa Magnus Maksimus poveo je ustanak u Britaniji i napao je Galiju sa velikom vojskom. Gracijan se tada nalazio u Luteciji, pa je morao brzo da pobegne u Lugdunum. Tu je bio izdan i bio je predat svojim protivnicima. Odmah je ubijen, 25. avgusta, 383. godine.

## Crkva u Gracijanovo doba

U Gracijanovo doba hrišćansko "pravoverje" (katoličanstvo/pravoslavlje) je postalo vodeća vera u Carstvu. Pod Ambrozijevim uticajem, Gracijan je zabranio paganske kultove u Rimu. Sam više nije nosio obeležja vrhovnog sveštenika (pontifex maximus) rimskog paganskog kulta (što je čak i Konstantin Veliki činio), a naredio je da se iz rimskog senata ukloni oltar boginje Pobede.

U sukobu sa pristalicama Arijevog učenja Gracijan se u početku nije isticao, ali je kasnije, pod Ambrozijevim uticajem, naročito nakon objavljivanja njegove polemičke rasprave de fide protiv pristalica Arija i donatista, stao na stranu pravoslavlja i zabranio ovim jereticima božiju službu.

## Vanjske veze

* Samo ime dedino („Večernje novosti“, 6. avgust 2009)
Stilihon

**Flavije Stilihon** (, umro 22. avgusta 408. godine) bio je rimski vojskovođa vandalskog porekla. Istakao se kao staratelj maloletnog cara Honorija u čije ime je sve do svoje smrti upravljao Zapadnim rimskim carstvom.

Stilihon je po ocu bio Vandal, ali mu je majka bila Rimljanka. Smatra se da je sebe smatrao pravim Rimljaninom, mada su njegovi protivnici stalno isticali njegovo poluvarvarsko poreklo. Car Teodosije I ga je oko 384. oženio svojom bratičinom Serenom sa kojom je Stilihon dobio suna Euherija. Docnije je bio jedan od istočnorimskoh vojskovođa u bici na Frigidu 394. koja je okončana Teodosijevim trijumfom i porazom zapadnog uzurpatora Evgenija. Teodosije je svog mlađeg sina Honorija postavio za cara Zapadnorimskog carstva ali je ubrzo umro 395. godine. Stilihon je sada zavladao Zapadom u ime mladog cara tvrdeći da mu je Teodosije poverio na staranje i starijeg sina Arkadija, vladara Istočnorimskog carstva. Time je otpočela borba između Stilihona i niza Arkadijevih carigradskih savetnika. Prilike su se iskomplikovale kada su se, nakon Teodosijeve smrti, Goti naseljeni u Trakiji su se izjasnili da nemaju više da poštuju savez koji im je garantovao preminuli car. Stilihon je 401. i 402. porazio Alariha i njegove Vizigote i proterao ih na Balkan, a 405. je kod Firence pogubio gotskog kralja Radagajsta. Ipak, da bi odbio varvare od Italije, Stilihon je morao da povuče dobar deo vojske iz Britanije i sa Rajne. Time je rimska Britanija izgubljena 407, a u 31. decembra 406. plemena Vandala, Alana i Sveva su prešla Rajnu i počela da pljačkaju Galiju. Posle čitavog niza nesreća, rimska vojska u Paviji se pobunila 13. avgusta 408. na podstrek Stilihonovog rivala Olimpija. Oficiri verni Stilihonu su pobijeni a on je nateran da se povuče u Ravenu. Tu je i pogubljen 22. avgusta nakon što je odbio da upotrebi svoje germanske gardiste protiv carske vojske koja je došla da izvrši smrtnu presudu zbog veleizdaje. Njegova smrt je izazvala ogorčenu borbu oko vlasti i dovela je do rasula u zapadnorimskoj vojsci koja će olakšati vizigotsku pljačku Rima 410. godine.
360-e

**360-e** su decenija koja je počela 1. januara 360. i završila 31. decembra 369.

## Događaji i trendovi

* 361 - 363 - Rimski car Julijan Apostata pokušava obnoviti prethodnih decenija potisnute paganske tradicije u Carstvu.
* Huni dopiru do područja Kaspijskog mora.

## Reference
360.

__NOTOC__
Godina **360.** (**[[rimske brojke|CCCLX]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Konstancija i Julijana** (ili, rjeđe, **godina 1113. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 360. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* 15. 2. - Posvećena prva crkva Aja Sofija (stradala u neredima 404).
* Održan Prvi carigradski sabor.
* Saksonci vrše veliki pohod na Britaniju.


## Rođenja

* Sveti Mesrob, armenski redovnik, izumitelj armenskog pisma
* Carica Wang Fahui
* Sveti Ninijan, kršćanski misionar u Škotskoj (približni datum)
* Pelagius, britanski redovnik (približni datum)
* Ivan Kasijan, jedan od Pustinjskih otaca, redovnik, kršćanski svetac, pisac (približni datum)

## Smrti
* Evstatije Antiohijski (mogući datum)
* Murong Jun, vladar države Raniji Yan

## Reference
Mesrop Maštoc

**Mesrop Maštoc** (istočnoarmenski:; Մեսրոպ Մաշտոց; zapadnoarmenski: Մեսրոբ Մաշտոց, * 361 , Hasik , tada Perzija , danas Armenija † 19. februar 441 , Valarsabad) bio je armenski redovnik, teolog i lingvist. Najpoznatiji je kao izumitelj armenskog pisma, što je bio odlučujući korak u jačanju Armenske crkve, vlasti Kraljevine Armenije te integraciji Armenaca raštrkanih po Kraljevini, Bizantskom i Perzijskom Carstvu.

## Reference

## Vanjske veze

* Catholic Encyclopedia — Mesrop
* Classical Music Archives — Saint Mesrop Mashtots
Carica Wang Fahui

**Carica Wang Fahui** (王法慧) (360–380), formalno **Carica Xiaowuding** (孝武定皇后, doslovno "kćerinska, ratnička i umirujuća carica") bila je kineska carica iz dinastije Jin, odnosno supruga cara Xiaowua. Za carevu suprugu ju je osobno odabrao regent Xie An, koji je također duboko poštovao njenog oca Wang Yuna i brata Wan Gonga. Za cara se udala kada je ima 15, a car 14 godina. Međutim, ubrzo se počela odavati piću i raskalašenom životu prije nego što ju je počeo koriti otac i na kraju nagovoriti da poboljša svoje ponašanje. Umrla je nekoliko godina kasnije, bez djece.

|- style="text-align: center;"

|-

|-
Prvi carigradski sabor (360)

**Carigradski sabor**, ponekad poznat i kao **Sedmi pomesni sabor** je naziv za crkveni sinod održan 360. u Konstantinopolu. Njega je sazvao tadašnji rimski car Konstancije II u nastojanju da pomiri vodeće biskupe koje je i dalje dijelio arijanski spor, odnosno različiti zaključci doneseni prošle godine na dva sinoda - u Riminiju, na kome su prevagu odnijeli i Seleukiji. Sinod je uz sitnije modifikacije prihvatio zaključke iz Riminija, koji su dali za pravo arijancima, ali se spor nastavio. 

Ovaj sabor ne treba miješati sa Prvim carigradskim saborom održanim 381. koji je imao karakter ekumenskog sabora.

## Reference
361.

__NOTOC__
Godina **361.** (**[[rimske brojke|CCCLXI]]**) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Taura i Florencija** (ili, rjeđe, **godina 1114. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 361. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Cissa (Caska) na Pagu razorena potresom.
* Car Ai nasljeđuje cara Mua kao car Kine.
* Grigorije Nazijanski, (Sveti Grigorije Teolog) postaje svećenik u Nazijanzu.
* Nakon smrti Konstancija II novi rimski car postaje Julijan, koji odlučuje obnoviti paganizam u Carstvu.
* Nastojeći konsolidirati svoj režim, Julijan organizira Halkedonski tribunal gdje će se suditi ministrima i najuglednijim pristašama Konstancija II.
* Izdana kovanica Julijana Apostate koja se danas čuva u londonskom Britanskom muzeju.


## Rođenja

## Smrti
* Car Mu, carKine
* Li Shi, posljednji vladar države Cheng Han
* Song Hun, regent države Raniji Liang
* Wang Xizhi, kineski kaligraf
* 3.11. &ndash; Konstancije II, rimski car
* Apodemije, šef tajne policije Konstancija II
* Euzebije, doglavnik cara Konstancija II

## Reference
Song Hun

**Song Hun** (宋混) (? -361) bio je regent kineske države Raniji Liang. Godine 355. je zajedno sa generalom Zhang Guanom svrgnuo tiranskog i nasilnog Zhang Zuoa te su za novog vladara proglasili malodobnog Zhang Xuanjinga. Zhang Guan je proglašen regentom, ali je brzo stekao nepovjerenje prema Song Hunu i počeo planirati njegovu likvidaciju. Kada je Song Hun za to čuo, preduhitrio ga je 359. pučem nakon koga je sam preuzeo mjesto regenta. Njegovo regentstvo kineski historijski izvori navode kao relativno mirno i dobro u usporedbi sa nasilnim i kapricioznim prethodnicima. Međutim, nakon samo dvije godine se teško razbolio; naslijedio ga je sin Zhong Cheng koji će za samo nekoliko mjeseci biti svrgnut od strane Zhang Yonga i Zhang Xuanjingovog strica Zhang Tianxija.
Pustinjski oci

**Pustinjski** oci su bili pustinjaci, asketi, redovnici i redovnice (Pustinjske majke) koji su živjeli, uglavnom u Sketskoj pustinji u Egiptu počevši od 3. vijeka. Najpoznatiji od njih je Antonije Veliki, koji se preselio u pustinju 270–271 postavši otac i osnivač pustinjskog monasticizma. Do Antonijeve smrti 356 su hiljade redovnika i redovnica došle u pustinju slijediti njegov primjer pa je njegov biograf Atanazije Aleksandrijski napisao kako je "pustinja postala grad".

Pustinjski oci su imali snažan uticaj na razvoj ranog kršćanstva. Pustinjske monastičke zajednice su narasle od neformalnih okupljanja pustinjaka-redovnika te su kasnije poslužili kao uzor kršćanskom monasticizmu. Istočna monastička tradicija na Svetoj gori i zapadna pravila sv. Benedikta su bila pod snažnim uticajem tradicija nastalih u pustinji. Sve monastički preporodi u srednjem vijeku su također gledali u pustinju kao inspiraciju i uzor. Veliki dio istočnokršćanske duhovnosti, uključujući isihastički pokret, imao je svoje korijene kod Pustinjskih otaca. Čak i protestantski religijski preporodi poput njemačkih evangelika, pensilvanijskih pijetista i Metodističkog preporoda u Engleskoj se od strane suvremenih historičara religije smatraju djelomično inspirirani Pustinjskim ocima.

## Izvori

## Vanjske veze
* Desert Fathers apothegms examples at OrthodoxWiki
* Excerpts from the Apophthegmata Patrum
Sveti Ninijan

**Sveru Ninian** (*Saint Ninian*, tradicionalno 4-5. vijek, odnosno 360-432) je kršćanski svetac koji se prvi put spominje u 8. vijeku kao rani misionar među Piktima u današnjoj Škotskoj. Zbog toga je poznat i kao **Apostol Južnih Pikta**, te su mu posvećeni brojna svetišta u dijelovima Škotske koji se vezuju uz piktsku prošlost, kroz Škotske nizine i u dijelovima Engleske sa northubrimjskom prošlošču. U škotskoj Ninian je poznat kao **Ringan**, a kao **Trynnian** u Sjevernoj Engleskoj.

Ninijanovo glavno svetište je Whithorn u Gallowayu, gdje se povezuje sa crkvom Candida Casa (latinski 'Bijela kuća'). Ništa se ne zna o njegovom nauku, a nema ni pouzdanih informacija o njegovom životu.

Ne postoji čvrsta veza između Ninijana i jedne osobe koja se pojavljuje u autentičnim historijskim zapisima, iako je u posljednje vrijeme jedan od kandidata postao Finnian of Moville.

## Izvori

## Literatura

* 
* 
* 
*  – many references to, and comments upon, sources of information
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Li Shi

**Li Shi** (李勢) (? -361), kurtoazno ime **Ziren** (子仁), poznat i po tituli **Markiz od Guiyija** (歸義侯) koje mu je dala dinastija Jin, bio je posljednji car kineske/Ba-Di države Cheng Han. Na prijestolje je došao 343. i nije mogao zaustaviti propadanje države započeto za vladavine njegovog oca Li Shoua. Tu su slabost iskoristile snage Huan Wena, generala u službi dinastije Jin koje su porazile Li Shija da napusti prijestolnicu Chengdu. Ubrzo nakon toga se Li Shi predao, što je označilo kraj države Cheng Han. Car Mu od Jina mu je odlučio poštediti život, te mu je dao titulu markiza, koju je zadržao do kraja života.

## Reference

* *[[Knjiga Jina]]*, vol. 121.
* *[[Anali Proljeća i jeseni Šesnaest kraljevstava]]*, vol. 6.
* *[[Zizhi Tongjian]]*, vols. 96, 97.
Euzebije (praepositus sacri cubiculi)

**Euzebije** (, ? - 361) je bio rimski velikodostojnik iz doba kasnog Carstva, poznat kao praepositus sacri cubiculi ("načelnik tajne spavaonice") na dvoru cara Konstancija II na kome se istakao brojnim spletkama. Euzebije je na tom mjestu bio i 337. kada je umro Konstantin Veliki, te je sakrio njegovu oporuku. S vremenom je Euzebije postao vatreni pristaša arijanstva te je preobratio caricu i brojne dvorske eunuhe; car, koji je i sam bio arijanac, povjeravao mu je brojne misije na kojima je crkvene velikodostojnike pokušavao dovesti na arijansku stranu. Godine 354. su Euzebijeve spletke dovele do likvidacije Konstancijevog nasljednika Konstancija Gala. Euzebije je pao u nemilost nakon Konstancijeve smrti 361. Novi car Julijan Apostata je, nastojeći konsolidirati svoj režim, organizirao Halkedonski tribunal na kome se sudilo vodećim ličnostima na Konstancijevom dvoru. Euzebije je zbog brojnih zločina osuđen na smrt i pogubljen.
Apodemije

**Apodemije** (*Apodemius*, ? - 361) je bio rimski velikodostojnik, diplomat i obavještajac iz vremena kasnog Carstva, poznat po spletkama na dvoru cara Konstancija II. Apodemije je služio kao *[[agens in rebus]]*, odnosno pripadnik službe koja je u kasnom Rimskom Carstvu osim kurirskih poslova funkcionirala i kao tajna policija. Godine 354. je sudjelovao u likvidaciji Konstancijevog nasljednika Konstancija Gala, kao i u likvidaciji Klaudija Silvana 355. nakon čije smrti je zaveo strahovladu po Galiji. Historičar Amijan Marcelin ga opisuje kao "neprijatelja svih dobrih ljudi". Godine 361. je nakon Konstancijeve smrti novi car Julijan Apostata sazvao Halkedonski tribunal na kome je suđeno vodećim Konstancijevim doglavnicima za brojne zločine; Apodemije je proglašen krivim i pogubljen spaljivanjem.

## Literatura
;Primarni izvori
* Ammianus Marcellinus, *Res gestae*
;Sekundarni izvori
* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Apodemius 1", *[[The Prosopography of the Later Roman Empire]]*, Vol. 2, Cambridge University Press, 1992, , p.&nbsp;82.
Halkedonski tribunal

**Halkedonski tribunal** je naziv za sud koga je 361. godine, neposredno nakon dolaska na prijestolje, sazvao rimski car Julijan Apostata kako bi sudio vodećim dvorjanima svog prethodnika Konstancija II, od kojih su mnogi zloupotrijebili svoj položaj. Julijan je time nastojao konsolidirati svoj položaj, ali i osvetiti polubrata Konstancija Gala, pogubljenog 354. zahvaljujući spletkama Konstancijeve dvorske kamarile. Sud se sastao u Halkedonu, tadašnjem predgrađu carske prijestolnice Konstantinopola. Sudom je predsjedao Arbicion; nekoliko Konstancijevih dvorjana je osuđeno na progonstvo, nekoliko je pogubljeno, a dvojica posebno omraženih - Paul Katena i šef tajne policije Apodemije - su pogubljeni spaljivanjem.
362.

__NOTOC__
Godina **362.** (**[[rimske brojke|CCCLXII]]**) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Mamertina i Nevite** (ili, rjeđe, **godina 1115. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 362. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* 21.2. &ndash; Atanazije se vraća u Aleksandriju.
* Nikeju pogađa veliki potres.
* 22.10. &ndash; Veliki hram boga Apolona u Dafneu, u okolici Antiohije, je uništen u nikad razjašnjenom požaru.
* Rimski car Julijan prikuplja vojsku od 60.000 ljudi i flotu od 50 ratnih i oko 1000 transportnih brodova. Osiguravši pomoć armenskog kralja Aršaka započinje veliki pohod na Perziju. 


## Rođenja
* Car Xiaowu od Jina, kineski car

## Smrti
* Dorotej od Tira, biskup i mučenik
* Princeza majka Ma

## Reference
Princeza majka Ma

**Princeza majka Ma** (馬太后, osobno ime nepoznato, ? -362) bila je majka Zhang Chonghuaa, vladara kineske države Raniji Liang. Bila je konkubina Zhang Chonghuaovog oca Zhang Juna. Malo je podataka o njenom životu prije 346. kada je Zhang Jun umro, a Zhang Chonghua ga naslijedio i majci dao titulu "princeza majka". Nakon Zhang Chonghuaove smrti 353. je novi vladar postao njen malodobni unuk Zhang Yaoling, međutim pravu vlast je kao regent držao Zhang Chonghuaov brat Zhang Zuo sa kojim je princeza majka Ma imala ljubavnu vezu. Okrutnog i kapricioznog Zhang Zuoa je 355. svrgnuo general Zhang Guan, njega Song Hun, a da bi nakon smrti Song Hunovog sina regentom 361. postao njegov sin Song Cheng. Iste je godine Song Cheng ubijen, a novi regent je postao Zhao Yong, s kojim je princeza majka Ma također imala ljubavnu vezu. Na vlast je iste godine došao najmlađi Zhang Junov sin Zhang Tianxi. Sljedeće godine je princeza majka Ma umrla.