open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Harmonijina ogrlica

**Harmonijina ogrlica** () bila je, u grčkoj mitologiji, komad nakita koji je svim svojim vlasnicima donosio zlu kob. Ta je ogrlica igrala istaknutu ulogu u kikličkim epopejama koje su pripadale tebanskom ciklusu. 

## Mitologija
Kad je Atena podarila Kadmu, sinu Agenorovom, vlast nad gradom Tebom, Zevs mu je dao za ženu Harmoniju, kćer Aresa i Afrodite. Njihovoj svadbi prisustvovali su svi bogovi, i to je bilo prvi put da su bogovi prisustvovali venčanju smrtnika. Kadmo je svojoj supruzi poklonio ogrtač i ogrlicu, koju je dobio ili od Hefesta ili od Europe. Ta ogrlica donela je nesreću svima koji su je posedovali. Prema drugim verzijama mita, Harmonija je tu ogrlicu dobila direktno od od nekog božanstva, možda od Afrodite ili od Atene. Neki su kazivali da je ogrlicu prokleo sam Hefest, njen tvorac, kako bi napakostio Hermoniji, koja se rodila iz vanbračne veze njegove supruge Afrodite s Aresom.

Polinik, koji je nasledio tu ogrlicu, dao ju je Erifili, i to kao mito da bi ona nagovorila svog muža, Amfijaraja, da krene u pohod protiv Tebe. Preko Alkmeona, sina Erifilinog, ogrlica je došla u ruke Arsinoje (koja se u nekim verzijama mita zove Alfesibeja), potom u ruke Fegejevih sinova, Pronoja i Agenora i, naposletku, u ruke Alkmeonovih sinova, Amfotera i Akarnana, koji su je ostavili kao zavetni dar u hramu Atene Pronoje u Delfima. Pausanija, pak, kaže da su ogrlicu u Delfima posvetili Fegejevi sinovi, a ne Alkemonovi. Ta orglica ― odnosno ono što se smatralo Harmonijinom ogrlicom ― čuvana je u svetilištu Atene Pronoje u Delfima još u doba svetog rata u 4. veku pne., kad ju je iz hrama odneo bezobzirni fokidski vođa Fualo i poklonio je svojoj ljubavnici. Ona ju je neko vreme nosila, no naposletku je njen najmlađi sin poludeo i podmetnuo požar u kući, u kome mu je majka poginula i sve njeno blago uništeno.

Prema Higinu, ono što je Harmonijinom potomstvu donelo prokletstvo nija bila ogrlica, već njen ogrtač, "umočen u zločin", koji su Harmoniji dali Hefest i Atena.

## Magična moć i izgled
Govorilo se da Harmonijina ogrlica podaruje večnu mladost i lepotu svakoj ženi koja je nosi. Zato su za tom ogrlicom žudele mnoge žene iz tebanske kraljevske porodice. Premda u izvorima ne postoji definitivan opis toga kako se ova ogrlica zamišljala, grčki pisci obično su kazivali da je bila od fino kovanog zlata, da je imala oblik dve zmije čija su otvorena usta činila kopču te da je bila optočena raznim draguljima.

## Reference

## Literatura
*
*

## Vanjske veze
*Michael Stewart, ''Greek Mythology: From the Iliad to the Fall of the Last Tyrant''  
*''Theoi Project'' ‒ Harmonia 
*Carlos Parada, ''Greek Mythology Link'', Robe & Necklace of Harmonia
Charles Pathé

**Charles Pathé** (26. decembar 1863 - 25. decembar 1957) bio je francuski poduzetnik i poslovni čovjek, najpoznatiji kao osnivač poduzeća Pathé Freres, koje je dominiralo francuskom industrijom zabave u prvim decenijama 20. vijeka, ali i po značajnoj ulozi u razvoju francuske i svjetske kinematografije. 

Rodio se kao sin mesara alzaškog porijekla, a porodični posao je napustio kao mladić nakon putovanja u Argentinu. Zainteresiran za nove tehnologije, prije svega Edisonov fonograf i kinetoskop, po povratku u domovinu ih je odlučio proizvoditi za domaće tržište. Godine 1896. je zajedno sa bratom Emileom osnovao poduzeće *Pathé frères*, koje će se sa vremenom orijentirati na proizvodnju filmova, a već 1905. dobiti elemente modernog filmskog studija. Pathe je u njemu angažirao neke od istaknutih ličnosti ranog filma kao što su režiser Ferdinand Zecca i komičar Max Linder. Pathé je osnivao podružnice u mnogim drugim zemljama, a koje će u nekim slučajevima postati i klice brojnih nacionalnih kinematografija. Godine 1929. se na vrhuncu uspjeha povukao sa čela poduzeća i ostatak života proveo u Monte Carlu.

Njegov sin je poznati francuski novinar Pierre-Charles Pathé.
Napoleon u svojoj radnoj sobi

***Napoleon u svojoj radnoj sobi*** (francuski: *Napoléon dans son cabinet de travail*) jest ulje na platnu Jacquesa-Louisa Davida iz 1812. godine. Slika prikazuje cara Napoleona I u njegovoj studiji u palači Tuileries. Unatoč nevjerojatno detaljnom prikazu, historičari umjetnosti smatraju kako je malo vjerojatno da je Napoleon doista pozirao za portret.

Slika je bila privatna narudžba škotskog plemića i pobornika Napoleona, Alexandra Hamiltona, poslana 1811. godine, a dovršena je 1812. godine. Izvorno je izložena u palači Hamilton, ali je 1882. godine prodana Archibaldu Primroseu, earlu od Roseberyja. Zaklada Samuela H. Kressa otkupila je sliku 1954. godine te ju je pohranila u Nacionalnoj galeriji umjetnosti u Washingtonu.

David je naslikao i drugu verziju portreta, koja prikazuje potpuno identičnu scenu, ali je Napoleon u drugačijoj, odnosno uobičajenijoj odjeći. Ta verzija se od 1979. godine nalazi u Versaillesu.


File:Napoleon-aux-tuileries.jpg|*Druga verzija portreta*
Nedovršeni portret generala Bonapartea

***Nedovršeni portret generala Bonapartea*** (izvorno nazvana *Le Général Bonaparte*) je nedovršeni portret generala Napoleona Bonapartea kojega je izradio Jacques-Louis David. David je rad na portretu počeo 1798. godine, a trebao je prikazati Napoleona tokom bitke kod Rivolija s mirovnim ugovorim iz Campo Formija u ruci, no nikada nije dovršen. Vivant Denon je otkinuo platno kako bi ostao samo naslikani dio i skica trupa. Danas se čuva u muzeju Louvre.
Sweet Smell of Success

***Sweet Smell of Success*** () je američki crno-bijeli igrani film snimljen 1957. u režiji Alexandera McKendricka. Po žanru je drama, a temelji se na pripovjetci *Tell Me About It Tomorrow!* Ernesta Lehmana, koja je, pak, bila inspirirana Lehmanovim vlastitim iskustvima kao novinara u časopisu *[[Hollywood Reporter]]*. Glavni lik, koga tumači Burt Lancaster, je uticajni i beskrupulozni njujorški novinar koji manipulira i uništava karijere ličnosti tamošnje industrije zabave. Radnja prikazuje kako angažira mladog, ali jednako beskrupuloznog novinskog agenta (čiji lik tumači Tony Curtis) kako bi uništio jazz muzičara (čiji lik tumači Martin Milner) koji je započeo vezu sa njegovom sestrom (koju tumači Susan Harrison). *Sweet Smell of Success* je doživio komercijalni neuspjeh, a što se često tumači time da je publika bila razočarana da popularni Curtis u filmu ne tumači lik pozitivca, kao i time da je protiv filma kampanju vodio kontroverzni novinar Walter Winchell po kome je modeliran Lancasterov lik. Kritika je, međutim, bila mnogo blagonaklonija, te je *Sweet Smell of Sucsess* sa vremenom dobio reputaciju jednog od klasičnih ostvarenja Hollywooda 1950-ih.

## Uloge
*Burt Lancaster ... J. J. Hunsecker
*Tony Curtis ... Sidney Falco
*Susan Harrison ... Susan Hunsecker
*Martin Milner ... Steve Dallas
*Sam Levene ... Frank D'Angelo
*Chico Hamilton ... sam sebe
*Emile Meyer ... Por. Harry Kello, NYPD
*Barbara Nichols ... Rita

## Izvori

## Literatura
* Kemp, Philip (1991) *Lethal Innocence: The Cinema of Alexander Mackendrick*. London: Methuen. 
* 
* "CITY LORE; The Bittersweet Smell of the Broadway of Yore" by Charles Strum, *The New York Times*, March 10, 2002.
* "That Old Feeling: Sweet Smells"  by Richard Corliss, *Time*, March 21, 2002.
* "Alexander Mackendrick on ''Sweet Smell of Success''"  by Alexander Mackendrick, *Film in Focus*, June 16, 2008.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
*Criterion Collection Essay by Gary Giddins
*Essay on the film by Alexander Mackendrick
*Photos from the set of ''Sweet Smell of Success''
Avane

**Avane** je jedan od četiri fraziona Vecchiana u kom živi 1,020 stanovnika

Avane se nalazi u Talijanskoj regiji Toscana u Provinciji Pisa.

## Povezano
* Vecchiano

## Reference

## Vanjske veze

*''Comune di Vecchiano'' (službene stranice)
Bonaparte (dinastija)

**Bonaparte** (izvorno ***Buonaparte***) je europska vladarska kuća talijanskih korijena, koju je činila obitelj Napoleona I. Bonapartea, Korzikanca koji je 10. studenog 1799. godine izabran za prvog konzula Francuske, uz pomoć svoga brata, Luciena Bonapartea, predsjednika Vijeća pet stotina u Saint-Cloudu (predgrađe Pariza).

Napoleon I. bio je okrunjeni francuski cara između 1804. i 1815. Članovi obitelji Bonaparte također su kao kraljevi vladali Španjolskom, Nizozemskom, Napuljskim kraljevstvom, Vestfalijom.

Pristaše vladavine obitelji Bonaparte, koja je vladala velikim dijelom Europe početkom 19. stoljeća, nazivali su *bonapartisti*.

Obitelj, prvotno poznata kao Buonaparte, bila je dio talijanskog nižeg plemstva. Izvorno potječe iz Toskane i lombardskih je korijena, a bila je smještena u Lunigiani, talijanskoj povijesnoj regiji podno Apenina. Od tamo se preselila u Firencu, a zatim   se podijelila na dvije loze: izvorna, *Buonaparte-Sarzana*, ostala je smještana u Firenci, dok se obitelj *Francesca Buonapartea* u 16. stoljeću preselila na otok Korziku, koja je tada bila đenovski posjed.

Članovi obitelji Bonaparte vladali su kraljevstvima koje je u svom osvajačkom pohodu zapadnom Europom osvoji Napoleon I. On je najprije postavio svog brata Josepha Bonapartea (1768. - 1844.) za napuljskog kralja (1806. - 1808.), a nedugo potom i kralja Španjolske (1808. - 1813.). Svog trećeg brata Louisa (1778. - 1846.) postavio je za kralja Holandije (1806. - 1810.) (prisilio ga je na abdikaciju nakon što ovaj nije uspio pokoriti nizozemske interese francuskim), dok je najmlađeg brata Jérômea Bonapartea (1784. - 1860.) postavio za kralja Vestfalije, malene regije u današnjoj sjevernoj Njemačkoj. 

Napoleonov sin, Napoleon François Charles Joseph (1811. - 1832.), po rođenju je bio proglašen za kralja Rima (1811. - 1814.), a kasnije su ga bonapartisti nazvali Napoleonom II., iako nikad nije postao carem. Charles Louis Napoleon Bonaparte (1808. - 1873.), sin Luja Bonapartea, bio je predsjednik Francuske između 1848. i 1852. te car francuskog Drugog Carstva između 1852.  i 1870. pod imenom Napoleon III. Njegov sin Eugène Bonaparte (1856. - 1879.), koji je nosio titulu carskog princa, poginuo je u borbi protiv Zulu ratnika u južnoj Africi. Njegovom smrću prestao je politički utjecaj dinastije Bonaparte.

## Krune koje su nosili članovi obitelji

### [[Popis francuskih vladara|Francusko Carstvo]]
*Napoleon I (1804-1814,1815), također i Kralj Italije (1805.-1814.)
*Napoleon II (1815.), dodjeljena mu je titula kralja Rima, iako nikad nije vladao, bonapartisti ga nazvali Napoleonom II.
*Napoleon III (1852.-1870.)

### [[Kraljevina Holandija]]
*Lodewijk I (1806.-1810.), također i veliki vojvoda od  Berga i Celevesa (1809.-1813.)
*Lodewijk II (1810.)

### [[Napuljsko Kraljevstvo]]
*Giuseppe I (1806.-1808.), također i Kralj Španjolske (1808.-1813.)

### [[Kraljevina Vestfalija]]
*Jérôme I (1807.-1813.)

### [[Popis španjolskih vladara|Kraljevina Španjolska]]
*José I (1808.-1813.)

### [[Veliko Vojvodstvo Toskana]]
* Elisa Bonaparte (1809.-1814.)
Chianni, Pisa

**Chianni** je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 957 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 332 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Zapadnolotijansko pitanje

**Zapadnolotijansko pitanje** (eng. *the West Lothian question*) je termin koji se odnosi na debatu u Ujedinjenom Kraljevstvu o tome da li članovi britanskog parlamenta, koji su na tu funkciju birani u izbornim okruzima van Engleske — tj. u Severnoj Irskoj, Velsu i Škotskoj — treba da glasaju o stvarima koja se tiču isključivo Engleske.

Termin "Zapadnolotijansko pitanje" skovan je nakon što je Tam Dalyell, poslanik Laburističke stranke iz škoskog izbornog okruga Zapadni Lotijan, postavio ovo pitanje tokom rasprave o devoluciji Velsa i Škotske u donjem domu britanskog parlamenta 1977. godine. Ovo je pitanje došlo u središte pažnje od početka procesa devolucije, a naročito nakon osnivanja Narodnih skupština Velsa i Severne Irske te Škotskog parlamenta. Septembra 2011. godine saopšteno je da će vlada Ujedinjenog Kraljevstva osnovati posebnu komisiju koja će razmatrati zapadnolotijansko pitanje.

Komisija o posledicama devolucije po Dom komuna, kojom je predsedavao sir William McKay, bivši službenik Doma komuna, objavila je svoj izveštaj marta 2013 i u njemu predložila različite proceduralne promene, uključujući i preporuku da bi za izglasavanje predloga zakona koji se tiču samo Engleske u načelu bila dovoljna podrška većine narodnih poslanika koji predstavljaju engleske izborne okruge.

## Reference
Si Versailles m'était conté...

***Si Versailles m'était conté...*** () je francusko-italijanski historijski film snimljen 1954. u režiji Sache Guitryja. Radnja je smještena u francusku kraljevsku palaču Versailles i kroz niz kratkih vinjeta opisuje najvažnije događaje koji su se u njoj ili oko nje zbili od podizanja u 17. vijeku pa sve do Francuske revolucije. Guitryjev film, u kome se okupila impresivna glumačka ekipa za male uloge inače značajnih historijskih ličnosti, doživio je veliki komercijalni uspjeh i potakao Guitryja da slični postupak ponovi u svoja sljedeća dva filma - *[[Napoléon (1955 film)|Napoleon]]* 1955. godine i *[[Si Paris nous était conté]]* iz 1957. godine.

## Glavne uloge
*Michel Auclair ... Jacques Damiens
*Jean-Pierre Aumont ... Cardinal de Rohan
*Jean-Louis Barrault ... François Fénelon
*Jeanne Boitel ... Madame de Sevigné
*Gilbert Bokanowski ... Louis XVI
*Bourvil ... muzejski vodič
*Annie Cordy ... Madame Langlois
*Gino Cervi ... Cagliostro
*Jean Chevrier ... Turenne
*Aimé Clariond ... Rivarol
*Claudette Colbert ... Madame de Montespan
*Nicole Courcel ... Madame de Chalis
*Danièle Delorme ... Louison Chabray
*Yves Deniaud ... Le paysan
*Daniel Gélin ... Jean Collinet
*Fernand Gravey ... Molière
*Sacha Guitry ... old Louis XIV
*Pierre Larquey ... Un guide du musée de Versailles
*Jean Marais ... Louis XV
*Georges Marchal ... young Louis XIV
*Lana Marconi ... Marie-Antoinette
*Mary Marquet ... Madame de Maintenon
*Gaby Morlay ... Madame de la Motte
*Giselle Pascal ... Louise de la Vallière
*Jean-Claude Pascal ... Axel de Fersen
*Édith Piaf ... Žena iz naroda
*Gérard Philipe ... D'Artagnan
*Micheline Presle ... Madame de Pompadour
*Jean Richard ... Du Croisy/Tartuffe
*Tino Rossi ... Le gondolier
*Raymond Souplex ... Le commissaire-priseur
*Jean Tissier ... Le guide du musée de Versailles
*Charles Vanel ... Monsieur de Vergennes
*Orson Welles ... Benjamin Franklin
*Pauline Carton ... La Voisin
*Jean Desailly ... Marivaux
*Gilbert Gil ... Jean-Jacques Rousseau
*Marie Mansart ... Madame de Kerlor
*Nicole Maurey ... Mademoiselle de Fontanges
*Jean Murat ... Louvois
*Jean-Jacques Delbo ... Monsieur de la Motte
*Louis Seigner ... Lavoisier

## Vanjske veze
* 
*
*''Royal Affairs in Versailles''  at Films de France
Salon (Pariz)

**Salon**, rjeđe i **Pariški Salon** je bila, počevši s 1725. godinom, službena umjetnička izložba *[[Académie des Beaux-Arts]]* u Parizu. Od 1748. do 1890., Salon je bio najveći godišnji ili dvogodišnji umjetnički događaj u Zapadnom svijetu. Sve do 1881. godine, izložbe u Salonu organizirala je država, a kada je ista povukla sredstva, organizaciju Salona preuzelo je *[[Société des Artistes Français]]*.

Isprva, Salon je organiziran kako bi izlagao djela diplomiranih umjetnika Mazarinove *[[École des Beaux-Arts]]*. U to je doba Salon bio lokacija na kojoj su umjetnici morali izlagati ako su željeli ostvariti ikakav uspjeh, a smatralo se kako djela izložena u Salonu imaju kraljevu podršku. Godine 1725., Salon je održan u palači Louvre te je ubrzo otvoren za javnost i organiziran na godišnjoj ili dvogodišnjoj bazi. Od sredine XVIII. stoljeća, utjecaj i značaj Salona nije dovođen u pitanje.

Izložbe u Salonu bile su poznate po velikom broju eksponata koji su bili izlagani po cijeloj izložbenoj dvorani, koristeći svaki slobodan komad prostora. Od kraja XVIII. stoljeća, Salon je postao glavno umjetničko zbivanje u Zapadnom svijetu, a reakcije i komentari pojedinih izložbi označile su početak suvremene likovne kritike. Do 1789., u Salonu su izlagali samo francuski umjetnici, no Francuska revolucija je istu otvorila i stranim umjetnicima. Daljnja liberalizacija uslijedila je 1848. godine, kada se broj odbijenih djela drastično smanjio, a četiri godine kasnije uvedene su i medalje.

Ipak, pojava moderne umjetnosti u liku impresionističkih ideja dovela je do raskola u Salonu. Žiri koji je odabirao djela nije blagonaklono gledao na impresioniste te je dobio izlagati njihova djela u Salonu. Godine 1863., žiri je odbio neuobičajeno velik broj djela, što je izazvalo nezadovoljstvo redovnih izlagatelja. Napoleon III je organizirao *[[Salon des Refusés]]*, gdje su izložena djela koje je Salon odbio te godine. *Salon des Refusés* je otvoren 17. svibnja 1863. godine, što se smatra početkom moderne i avangardne umjetnosti. Odbijeni impresionisti su kasnije održali niz samostalnih izložbi, počevši s onom kultnom 1874. godine.

Konačni raskol pariškog Salona desio se 1890. godine, kada je predsjednik Društva francuskih umjetnika, William-Adolphe Bouguereau, predložio da se u Salonu izlažu djela mladih i neafirmiranih slikara, što je izazvalo negodovanje drugih članova Društva, među kojima je bio i Auguste Rodin. Odmetnuti umjetnici osnovali su *[[Société Nationale des Beaux-Arts]]* te su pokrenuli vlastitu izložbu pod nazivom *Salon du Champ de Mars*, a koja će ubrzo postati poznata kao *Nationale*. Godine 1903., došlo je do osnivanja još jedne izložbe, *[[Salon d'Automne]]* (čiji su pokretači bili Renoir i Rodin), koja se usprotivila onome što su smatrali konzervativnošću i birokratizmom.
The Shrinking Man

***The Shrinking Man*** () je science fiction roman američkog pisca Richarda Mathesona, originalno objavljen 1956. godine. Protagonist je običan čovjek po imenu Scott Carey koji slučajno konzumira radioaktivni insekticid koji izazove postepeno, ali stalno smanjivanje veličine njegovog tijela. Radnja prikazuje kako se taj proces odražava na njegov bračni i porodični život, ali i kako ga s vremenom dođe u opasnost kada ga u minijaturnoj veličini počnu vrebati kućni ljubimci i insekti. *The Shrinking Man* se od strane kasnijih kritičara često tumačio kao svojevrsna alegorija na strahove muškaraca srednje klase iz predgrađa Amerike 1950-ih. Danas je, međutim, najpoznatiji kao predložak za dva filma - klasični *[[The Incredible Shrinking Man]]*  u režiji Jacka Arnolda iz 1957. godine te komičnu adaptaciju *[[The Incredible Shrinking Woman]]* iz 1981. godine sa Lily Tomlin u naslovnoj ulozi.
The Incredible Shrinking Man

***The Incredible Shrinking Man*** () je američki crno-bijeli science fiction film snimljen 1957. u režiji Jacka Arnolda. Temelji se na romanu *[[The Shrinking Man]]* Richarda Mathesona koji je također sudjelovao na pisanju scenarija. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Grant Williams, je poslovni čovjek koji zbog izloženosti radioaktivnom oblaku postane žrtvom neobičnog fenomena koji izaziva postepeno ali stalno smanjivanje dimenzija njegovog tijela. Radnja prikazuje kako se taj proces odražava na njegov bračni i porodični život, ali i kako zbog svojih minijaturnih dimenzija postaje metom dotada bezazlenih kućnih ljubimaca i insekata. Iako snimljen s niskim budžetom, *The Incredible Shrinking Man* se odlikovao za tadašnje standarde domišljatim i impresivnim specijalnim efektima. Danas se smatra jednim od klasičnih ostvarenja žanra.

## Uloge

* Grant Williams ... Scott Carey
* Randy Stuart ... Louise Carey
* April Kent ... Clarice
* Paul Langton ... Charlie Carey
* Raymond Bailey ... Dr. Thomas Silver

* William Schallert ... Dr. Arthur Bramson
* Frank J. Scannell ... Barker (kao Frank Scannell)
* Helene Marshall ... Bolničarka
* Diana Darrin ... Bolničarka
* Billy Curtis ... Patuljak

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Piteglio

**Piteglio** je danas samo frazione od 1,664 stanovnika u općini San Marcello Piteglio u Sjevernoj Italiji u Toskani u Provinciji Pistoia.

## Geografija
Piteglio se nalazi udaljen 15 km sjeverozapadno od Pistoje.

## Historija
Sve do 2017. Pitèglio je bio samostalna općina, tad se spojio sa općinom San Marcello Pistoiese i tako formirao novu općinu
San Marcello Piteglio.

## Reference

## Vanjske veze

*''Il Comune di Piteglio'' (službene stranice)
San Marcello Pistoiese

**San Marcello Pistoiese** je danas samo frazione od 6.370 stanovnika u općini San Marcello Piteglio  u Sjevernoj Italiji u Toskani u Provinciji Pistoia.

## Geografija
San Marcello Pistoiese je centar općine San Marcello Piteglio, udaljen 15 km sjeverozapadno od Pistoje.

## Historija

Sve do 2017. bio je samostalna općina tad se fuzionirao sa općinom Piteglio i formirao novu općinu 
San Marcello Piteglio.

Mjesto je poznato po opservatoriju, šumi Teso i Oazi prirode Dynamo.

## Reference

## Vanjske veze

*''Comune di San Marcello Piteglio'' (službene stranice)
Napoléon (film, 1955)

***Napoléon*** je francusko-italijanski historijski film snimljen 1955. u režiji Sache Guitryja. Naslovni protagonist je francuski vojskovođa i državnik Napoleon Bonaparte, a radnja prikazuje njegov život od mladih dana na Korzici (kada ga tumači Daniel Gélin) do egzila i smrti na Svetoj Heleni (kada ga tumači Raymond Pellegrin). Sam Guitry se u filmu na samom početku pojavljuje u ulozi Napoleonovog šefa diplomacije Talleyranda, koji na vijest o Napoleonovoj smrti okuplja svoje prijatelje u pariškom salonu kako bi se kroz flashbackove prisjetili najvažniji događaja iz njegovog života. U film je uložen ogroman novac, a koristile su se, gdje je to god bilo praktično, autentične lokacije, kao i jedinice francuske vojske za rekonstruiranje najvažnijih bitaka. Usprkos toga, kao i impresivne glumačke postave u kojoj se mnoga ugledna imena pojavljuju u minijaturnim ulogama,  *Napoléon* je kritičare ostavio uglavnom hladnim.

## Glavne uloge
*Mlađi Napoleon: Daniel Gélin
*Stariji Napoleon: Raymond Pellegrin
*Talleyrand: Sacha Guitry
*Joséphine de Beauharnais: Michèle Morgan
*Eléonore Denuelle: Danielle Darrieux
*Marie-Louise od Austrije: Maria Schell
*Marie Walewska: Lana Marconi
*Marshal Ney: Clément Duhour
*Joachim Murat: Henri Vidal
*Lucien Bonaparte: Serge Reggiani
*Montholon: Jean Marais
*Louis XVIII: Lucien Baroux
*Barras: Pierre Brasseur
*Geraud Duroc: Jean Chevrier
*Louis XV: Maurice Escande
*Cambronne: Noël Roquevert
*Lannes: Jean Gabin
*Lefebvre: Yves Montand
*Ludwig van Beethoven: Erich von Stroheim
*Hudson Lowe: Orson Welles
*Désirée Clary: Dany Robin
*Hortense de Beauharnais: Micheline Presle
*Jean-Baptiste Bernadotte:Jacques Dumesnil

## Vanjske veze
* 
* 
* Capsule at Fondation Napoléon
Vergaiolo, Pistoia

**Vergaiolo** je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 51 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Asterion

**Asterion** (, doslovno = "zvezdani" ili "vladar zvezda") ili **Asterije** (Ἀστέριος) bio je, u grčkoj mitologiji, kralj ostrva Krita. sin Tektama, sina Dorovog, bio je muž Europin i očuh njene dece, koju je rodila Zevsu, koji je, pak, uzeo obličje bika da bi se približio Europi. Asterionovi su sinovi bili Minoj, mudri kritski kralj koji će kasnije postati sudija u podzemnom svetu, Radamant, koji će boraviti u vrtu Hesperida ili će takođe suditi u podzemlju, te Sarpedon, koji će na onom svetu isto postati sudija. Nakon Asterionove smrti kritski je presto pripao Minoju, koji se ubrzo posvađao sa svojom braćom i proterao ih iz kraljevstva. Kreta, kći Asterionova, možda je bila Minojeva supruga.

Prema Likofronu, Asterion živi u palati na planini Dikti i oženjen je devojkom koju su Kureti oteli i doveli na njegov dvor. Na istu povezanost s Kuretima na planini Dikti nailazi se i kod Nona, ali je Asterion tu ipak oženjen Europom.

## Minotaurovo ime
U izvorima se spominje i drugi **Asterion** ili **Asterije**. Prema Karl Kerenyiju i drugim ispitivačima, ovaj Asterion, predstavljen na kritskim novčićima u vidu zvezde u središtu labirinta, bilo je zapravo drugo, možda izvorno ime Minotaurovo; kako kaže Pseudo-Apolodorova *[[Biblioteka (Pseudo-Apolodor)|Biblioteka]]*: "Pasifaja je rodila Asterija, koji je bio nazvan Minotaurom; imao je glavu bika, ali mu je telo bilo ljudsko; a Minos, po savetu nekih proročanstava, utamničio ga je u Labirintu".

## Reference

## Literatura
*
*
Gunfight at the O.K. Corral (film)

***Gunfight at the O.K. Corral*** () je američki vestern film snimljen 1957. u režiji Johna Sturgesa. Temelji se na istinitim događajima vezanim uz znameniti obračun kod O.K. Corrala, koji se zbio u gradiću Tombstone u Arizoni 1881. godine. Radnja prikazuje kako su se njegovi glavni sudionici - čuvar zakona Wyatt Earp (koga tumači Burt Lancaster) i profesionalni kockar Doc Holliday (koga tumači Kirk Douglas) - upoznali i sprijateljili, ali i došli u sukob sa kriminalcima sa kojima će se konačno obračunati u Tombstoneu. *Gunfight* je, kao i brojni drugi hollywoodski filmovi na istu temu, uglavnom ignorirao historijske činjenice te je tako, između ostalog, obračun koji je u stvarnosti trajao 30 sekundi prikazan kao izuzetno dug i iscrpljujući sukob na kraju filma. Publici se, međutim, film izuzetno dopao, čemu je značajno doprinijelo uspješno partnerstvo Lancastera i Douglasa koji su tada bili na vrhuncu slave i popularnosti, ali i dopadljiva muzička podloga Dimitrija Tiomkina, uključujući pjesmu od koje je Frankie Lane kasnije učinio hit. Deset godina kasnije je Sturges iste događaje prikazao s daleko više brige za historijsku autentičnost u svom revizionističkom filmu *[[Hour of the Gun]]*, gdje radnja počinje umjesto da završava sa samim obračunom.

## Uloge

* Burt Lancaster - Marshal Wyatt Earp
* Kirk Douglas - Doc Holliday
* Rhonda Fleming - Laura Denbow
* Jo Van Fleet - Kate Fisher
* John Ireland - Johnny Ringo
* Lyle Bettger - Ike Clanton
* Frank Faylen - Šerif Cotton Wilson
* Earl Holliman - Zamjenik šerifa Charlie Bassett
* Ted de Corsia - Shanghai Pierce
* Dennis Hopper - Billy Clanton
* Whit Bissell - John P. Clum
* George Mathews - John Shanssey
* John Hudson - Virgil Earp
* DeForest Kelley - Morgan Earp
* Martin Milner - James 'Jimmy' Earp
* Lee Van Cleef - Ed Bailey
* Jack Elam - Tom McLowery
* Peter Lawman - Jack Morgan

## Reference

## Povezano
**[[Spectre of the Gun]]*

## Vanjske veze

* *[http://apacheland.com/filmography/hollywood-movies/gunfight-at-the-ok-corral.html Gunfight at the O.K. Corral at Apacheland Movie Ranch] *
* 
*
Si Paris nous était conté

***Si Paris nous était conté*** () je francuski historijski film snimljen u režiji Sache Guitryja. U njemu se prikazuje historija Pariza od osnivanja u Cezarovo doba do suvremenog doba, i to kroz seriju vinjeta koje modernim turistima priča duh francuskog kralja Louisa XI, a koga tumači sam Guitry.  U *Si Paris nous était conté* je Guitry ponovio narativnu strukturu iz njegovog ranijeg filma *[[Si Versailles m'était conté...]]*, a što je omogućilo da se okupi impresivna glumačka ekipa za kratke i male uloge inače značajnih historijskih ličnosti. Guitry je film uspio dovršiti usprkos toga što su moždani udar i drugi zdravstveni probelmi tokom snimanja prikovali za invalidska kolica.

## Glavne uloge
*Françoise Arnoul ...  Duchesse de L... 
*Jeanne Boitel ...  Mme Geoffrin / Sarah Bernhardt 
*Gilbert Bokanowski ...  Louis XVI 
*Julien Carette ...  Un cocher 
*Danielle Darrieux ...  Agnès Sorel 
*Sophie Desmarets ...  Rose Bertin 
*Clément Duhour ...  Aristide Bruant 
*Sacha Guitry ...  Louis XI 
*Odette Joyeux ...  La Passementiere 
*Robert Lamoureux ...  Latude 
*Jacques Dumesnil ... Richelieu 
*Pierre Larquey ...  Pierre Broussel 
*Jean Marais ...  François Ier 
*Jean Martinelli ...  Henri IV / Firmin 
*Lana Marconi ...  La reine Marie-Antoinette 
*Michèle Morgan ...  Gabrielle d'Estrées 
*Jean Parédès ...  Un médecin 
*Giselle Pascal ...  Comtesse de G... 
*Gérard Philipe ...  Le Trouvère
*Odile Rodin ... Princeza od Esslinga

## Reference

## Vanjske veze
*
*''Si Paris nous était conté''  at filmsdefrance.com
*
Agugliaro

**Agugliaro** je naselje i općina od 1,403 stanovnika u Sjevernoj Italiji u Regiji Veneto (Provincija Vicenza).

## Geografija

Agugliaro leži udaljen tridesetak km južno od centra Vicenze. Sve donedavno bio je selo čiji su se stanovnici bavili poljoprivredom, a danas se pretvara u stambeno predgrađe Vicenze.

Danas je najpoznatiji po Palladijevoj vili; Saraceno koja je 1996. (zapravo još 1994.) uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta - Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile. 
## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Comune di Agugliaro'' (službene stranice)
Bolzano Vicentino

**Bolzano Vicentino** je naselje i općina (comune) od 6480 stanovnika u talijanskoj regiji Veneto (Provicija Vicenza).

Bolzano Vicentino je danas poznat po Palladijevoj Vili Valmarana koja je 1996. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija
Bolzano Vicentino leži u dolini rijeke Tèsina, udaljen je desetak km sjeveroistočno od centra Vicenze.

## Historija
Za rimske vladavine 148. izgrađena je dionica ceste Via Postumia koja je iz Vicenze prošla preko tadašnjeg *Baudiusa* važnog rimskom puta Via Postumia 

Nakon velikih razaranja za Velike seobe naroda Baudius se počeo oporavljati u 10. vijeku kad su Benediktinci iz Vicenze podigli su mali samostan, oko kog je ponovno izraslo naselje. Za srednjeg vijeka Bolzano je bio feud porodice La Scala (1311 - 1387), a nakon tog od 1387. do 1404. milanskih Viscontija.

Od polovice 14. vijeka je pod vlašću Vicenze, a od 1404. do 1797. Mletačke Republike.
Nakon velikih perturbacija za napoleonskih ratova od 1815 do 1866. je pod vlašću Austrijskog Carstva.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Bolzano Vicentino'' (službene stranice)
Caldogno

**Caldogno** je sjevernotalijanski grad i općina od 11.272 stanovnika u provinciji Vicenzi u Venetu.

## Geografija
Caldogno leži nekoliko kilometara sjevernije od centra Vicenze.

## Historija
Caldogno je dugo vremena bio selo i feud vičenske porodice Caldogno. Danas je poznat kao rodno mjesto nogometaša Roberta Baggia koji je u njemu rođen 1967. godine. i po Palladijevoj Villa Caldogno. Vila je 1994. uvrštena na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta pod nazivom historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Caldogno'' (službene stranice)
Dueville

**Dueville** (venecijanski: *Doviłe*) je općina (comune) od 13.804 stanovnika u regiji Veneto (Provincija Vicenza) u Sjevernoj Italiji.

## Geografija
Dueville leži sjeverno od Vicenze, udaljen svega 12 km od centra grada. U kvartu Vivaro nastaje rijeka Bacchiglione jer se tu spajaju potoci Bacchiglioncello i Timonchio.

Poznat je po lijepim vilama bogatih građana Vicenze, među njima se ističu Vila Monza (18. vijek), današnja Gradska vijećnica, 
Villa Porto (16. vijek) i Vila Da Porto-Casarotto (18. vijek).

## Historija
Dueville od 12. vijek podpada pod Vicenzu, jedan kraći period bio je dio Milanskog Vojvodstva a od 15. vijeka je dio Mletačke Republike.

## Pobratimski gradovi
*  Calatayud, Španjolska
*  Schorndorf, Njemačka 
*  Tulle, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Dueville'' (službene stranice)
Pratica di Mare

**Pratica di Mare** je samo frazione u rimskoj općini Pomezia u Italiji, Regija Lazio, u kom je prema procjeni iz 2011. živjelo 17 stanovnika.
## Geografija

Pratica di Mare leži jugozapadno od centra Rima na putu za Anzio, nedaleko od mora na nadmorskoj visini od 85 metara.

## Historija
Za antike se tu nalazila luka - **Lavinium** u kojoj se po legendi iskrcao Eneja.
Još od srednjeg vijeka, točnije od 12. vijeka, Pratica di Mare ima zamak, koji je u 16. vijeku, obnovio i proširio Antonio da Sangallo Mlađi.
Danas je poznata po vojnom aerodromu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Mappa di Pratica di Mare''
Prato Bini, Roma

**Prato Bini** je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 361 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Lonigo

**Lonigo** je naselje i općina (comune) od 16.466 stanovnika u talijanskoj regiji Veneto (Provicija Vicenza).

Lonigo je danas poznat po Palladijevoj Villi Pisani koja je 1996. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija
Lonigo leži u ravnici i udaljen je 30-ak km jugozapadno od centra Vicenze.

## Historija
Mjesto je prvi put dokumentirano u 10. vijeku pod latinskim imenom *Leunicus*. Od srednjeg vijeka dijeli sudbinu sa Vicenzom.

## Pobratimski gradovi
*  Abensberg, Njemačka 
 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Lonigo'' (službene stranice)
Lugo di Vicenza

**Lugo di Vicenza** (venecijanski: *San Piéro in Carian*) je naselje i općina (comune) od 3,652 stanovnika u talijanskoj regiji Veneto - Provicija Vicenza.

Lugo di Vicenza je danas poznat po dvije paladijeve vile; Godi i Piovene koje su 1996. uvrštene na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao objekti lokaliteta - Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija

Lugo di Vicenza leži u brdovitom kraju, udaljen 22 km sjeverno od Vicenze.

## Historija
Negdje oko 10. vijeka na brdu gdje se danas nalazi crkva San Pietro nalazio se zamak, koji u 13. vijeku više nije postojao.

Lugo je 1390. stekao status nezavisne komune, ali je nakon tog kao i čitav kraj oko Vicenze promjenio brojne feudalne gospodare, sve dok 1404. nije potpao pod Mletačku Republiku

## Pobratimski gradovi

*  Ostra Vetere, Italija
*  Cerchiara di Calabria, Italija
*  Uggiano la Chiesa, Italija
*  Fossacesia, Italija  
 
## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Comune di Lugo di Vicenza'' (službene stranice)
Montecchio Precalcino

**Montecchio Precalcino** je naselje i općina (comune) od 5048 stanovnika u talijanskoj regiji Veneto (Provicija Vicenza).

Montecchio Precalcino je danas poznat po Palladijevoj vili Forni Cerato koja je 1996. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija
Montecchio Precalcino leži u dolini potoka Asiago, udaljen 15 km sjeverno od centra Vicenze.

## Historija
Njegovo ime je sintagma od latinskih riječi *Monticulus* (brežuljak), *Praedium* (poljoprivredno imanje) i *Calcis* (kalcij). Pored vile drugi značajni objekt je parohijska crkva San Vito koja vuče porijeklo iz srednjeg vijeka, ali je totalno preuređena u 16. vijeku, a svoj današnji oblik dobila je 1729.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune Montecchio Precalcino'' (službene stranice)
Monticello Conte Otto

**Monticello Conte Otto** je naselje i općina (comune) od 9,026 stanovnika u talijanskoj regiji Veneto - Provicija Vicenza.

Monticello Conte Otto je danas poznat po Palladijevoj - Vili Valmarana koja je 1996. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta - Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija

Monticello Conte Otto leži u dolini rijeke Tèsina udaljen 8 km sjeverno od centra Vicenze.

## Historija

Monticello je prvi put dokumentiran 1118. kao općina pod latinskim imenom **Monticellum Domini Octonis** (*[[brdo|Brdašce]] gospodara Otona*) današnje ime je derivat tog, i znači da je brdašce (Monticello) bilo feud kneza Ota.
Monticello je 1353. dobio važne privilegije od grada Vicenze, jer su njegovi stanovnici prokopali akvadukt do Vicenze.

Selo Cavazzale (današnji frazione) prvi put je dokumentirano 1262., a općina je postao krajem 15. početkom 16. vijeka.
I drugi frazione - Vigardolo, je dokumentiran 1262., kad je već bio općina.

Poslje napoleonskih ratova za francuske uprave 1807. ukinute su općine Vigardolo i Cavazzale i ujedinjene u današnju općinu Monticello Conte Otto, koja je u tom trenutku sa sva tri sela imala 1099 stanovnika.
Stanovništvo je počelo rasti kad su otpočele sa radom tvornica keramike u Monticellu 1830. i predionica konoplje u Cavazzaleu 1876.

Nakon Drugog svjetskog rata i pored tog što je predionica zatvorena 1957. Monticello Conte Otto je nastavio rasti, jer se otvorilo puno malih industrijskih pogona i zanatskih radnji.
## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Comune di Monticello Conte Otto'' (službene stranice)
Piovene Rocchette

**Piovene Rocchette** je gradić u provinciji Vicenzi odnosno regiji Venetu u Italiji. Nalazi se podno planine Summano, na nadmorskoj visini od 253 m, zapadno od pokrajinskog puta SP349. Piovene Rocchette poznat je kao lokacija hodočašća koje se odvija od 15. vijeka. U gradiću je 2011. živjelo 8069 stanovnika.

## Značajne osobe
* Marin Barleti, albanski svećenik
* Lorenzo De Pretto, ilustrator i crtač stipa
* Aventino Frau, akademik i političar
* Claudio Grotto, biznismen i osnivač GAS-a
* Vittorio Molinari, nogometaš
* Giulio Nuciari, nogometaš
* Pia Riva, skijašica
* Riccardo Salvador, političar i komunist

## Reference

## Vanjske veze

* Piovene Rocchette
Pojana Maggiore

**Pojana Maggiore** je naselje i općina (comune) od 4,348 stanovnika u talijanskoj regiji Veneto - Provicija Vicenza.

Pojana Maggiore je danas poznata po Palladijevoj - Vili Pojana koja je 1996. uvrštena na UNESCO-vu 
Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta - Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija

Pojana Maggiore leži u plodnoj aluvijalnoj ravnici koju formira stari rukavac rijeke Adige udaljena tridesetak km južno od centra Vicenze.

## Historija
Kraj je naselio car August davši zemlju bivšim legionarima iz Azije.

Na terenu današnjeg naselja je 917. podignut zamak za odbranu feuda Pojana. Nakon višestrukih promjena vlasništva Pojana je postala vlasništvo Paltinierija iz Monselica, koji su kupnjom preuzeli i ime Pojana.

Pojana Maggiore je od 15. vijeka (kao i njegova gospodarica Vicenza) pod mletačkom vladavinom, to je bilo doba prosperiteta jer su nastavljeni radovi na melioraciji tla.

## Pobratimski gradovi

*  Roana, Italija 
 
## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Pojana Maggiore'' (službene stranice)
Quinto Vicentino

**Quinto Vicentino** je naselje i općina (comune) od 5815 stanovnika u proviciji Vicenzi na sjeveru talijanske regije Veneto.

Quinto Vicentino je danas poznat po Palladijevoj Vili Thiene koja je 1996. uvrštena na UNESCO-vu 
Listu mjesta svjetske baštine u Evropi, kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.

## Geografija
Quinto Vicentino leži u dolini rijeke Tèsina i udaljen je 7,4 km sjeveroistočno od centra Vicenze.

## Historija
Ime je dobio jer se nalazio na 5 (*quinto*) rimskom miljokazu od Vicenze, na važnom rimskom putu zvanom Via Postumia. Izgleda da je za ranog srednjeg vijeka na tlu današnjeg kvarta Lanzè, postojao zamak koji je razrušen u 12. vijeku.  
Od polovice 14. vijeka je pod vlašću Vicenze, a od 1404. do 1797. Mletačke Republike.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Quinto Vicentino'' (službene stranice)
Sarego

**Sarego** je naselje i općina od 6,735 stanovnika u Sjevernoj Italiji u Regiji Veneto (Provincija Vicenza).

## Geografija

Grumolo leži udaljen 12 km jugozapadno od centra Vicenze.

## Historija

Sve donedavno bio je selo čiji su se stanovnici bavili poljoprivredom, a danas se pretvara u stambeno predgrađe Vicenze.

Danas je najpoznatiji po dvije nedovršene Palladijeve vile; Trissino i Arnaldi.
Villa Trissino je 1996. (zapravo još 1994.) uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta - 
Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile. 
## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Comune di Sarego'' (službene stranice)
Sarmego, Vicenza

**Sarmego** je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 504 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Torri di Quartesolo

**Torri di Quartesolo** je talijansko naselje i općina (comune) od 11.684 stanovnika u provinciji Vicenzi u Venetu.

## Geografija
Torri di Quartesolo leži šest km jugoiistočno od Vicenze, duž rijeke Tèsine.

## Historija
Ime mu je sintagma od *Torri* (dosl. tornjevi) i *Quartixolum* (izvedeno iz latinskog *quartum milium solum*, dosl. na četvrtoj milji), dakle objašnjava obrambenu funkciju mjesta (i položaj) u to vrijeme (i danas). Torri je imao istu ulogu i za srednjog vijeka jer je Vicenza u 13. vijeku podigla toranj da štiti tadašnji drveni most. Most je krajem 16. vijeka zamjenjen kamenim mostom Ponte sul Tesina kog je projektirao Andrea Palladio.

## Povezano
* Ponte sul Tesina
 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Torri di Quartesolo'' (službene stranice)
Lord

**Lord** (od staroengleskog *hlāford* – "čuvar hljeba"  je britanska titula koja prvenstveno znači gospodar, dakle osobu koja ima moć i autoritet nad drugim ljudima.

U svom drugom značenju to je plemićka titula koja se odnosi na članove britanskog perstva dakle na vojvode (engleski: *duke*), markize (*marquis*), grofove (*earl*), 
vikonte (*viscount*) i barone (*baron*), članove Doma lordova. Te titule mogu biti nasljedne ili dodjeljene doživotno za zasluge.)

Treće značenje se odnosi na zemljoposjednika (Lord of the Manor) a vuče porijeklo iz feudalnog sistema, kad su 
monarsi dodjeljivali feude kao nagradu za vjernost i zasluge.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Lordship'' na portalu Encyclopædia Britannica
Le Diable au corps (film, 1947)

***Le Diable au corps*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1947. u režiji Claudea Autant-Lare. Po žanru je melodrama, a predstavlja adaptaciju istoimenog romana Raymonda Radigueta. Radnja se događa za vrijeme Prvog svjetskog rata i prikazuje kako se starija žena (čiji lik tumači Micheline Presle) upušta u ljubavnu vezu sa adolescentom (čiji lik tumači Gérard Philipe), a što će na kraju dovesti do tragičnih posljedica. Film je premijeru imao nedugo nakon završetka Drugog svjetskog rata, te je, slično kao i književni predložak nekoliko decenija ranije, u dijelu francuske javnosti izazvao kontroverze zbog svog "skandaloznog" tretmana žena ratnih veterana. Mlađa publika se, međutim, daleko više identificirala s likom koji tumači Philipe, koji je upravo zahvaljujući toj ulozi postao jedna od najvećih zvijezda tadašnje francuske i evropske kinematografije.

Radiguetov roman je nakon toga bio ekraniziran još dva puta - u Italiji 1986. godine pod naslovom *[[Il diavolo in corpo]]* i Australiji 1989. godine pod naslovom *[[Devil in the Flesh (1989 film)|Devil in the Flesh]]*.

## Uloge
*Micheline Presle ... Marthe Grangier 
*Gérard Philipe ... François Jaubert 
*Denise Grey ... Madame Grangier 
*Jean Debucourt ... Monsieur Jaubert 
*Palau ... Monsieur Marin 
*Jean Lara ... Jacques Lacombe 
*Michel François ... Rene 
*Richard Francoeur ... recepcionar
*Max Maxudian ... the principal
*Germaine Ledoyen ... Madame Jaubert 
*Jeanne Pérez ... Madame Marin 
*Jacques Tati ... oficir

## Reference

## Vanjske veze

*
*
Sedmi pečat

***Sedmi pečat*** (šved. *Det sjunde inseglet*, eng.: *The Seventh Seal*) je film Ingmara Bergmana iz 1957.  Priča prati viteza koji na putu kroz srednjovjekovnu Švedsku preispituje vlastitu vjeru i pokušava pronaći Boga i smisao postojanja.  Film je poznat po scenama u kojima vitez igra šah protiv Smrti kako bi produžio vlastiti život.  Naslov je preuzet iz Biblije (Apokalipsa), a cijeli citat se tijekom radnje nekoliko puta spominje.

1957. na festivalu u Cannesu dobio je posebnu nagradu žirija.  Iste godine Bergman je objavio Divlje jagode, također vrlo uspješan film slične tematike.

## Radnja

Sredinom 12. stoljeća, vitez Antonius Block i njegov štitonoša su se vratili u Švedsku nakon desetogodišnjeg križarskog pohoda.  Zemljom hara kuga, a Antonius brzo otkriva da je Smrt došla i po njega.  Kako bi dobio na vremenu, i uspio se vratiti kući, izazova Smrt na višednevnu partiju šaha.  Usput igrajući šah, putuje zemljom i pokušava dokučiti postojanje Boga i smisao vlastitog života.  Vjera mu je potresena, a dodatno ju potkopavaju događaji iz okoline i cinični štitonoša.

Putem nailaze na razne likove i pojave srednjovjekovnog života: flagelante, spaljivanje vještice, ljudsku okrutnost i ljubavne jade; vrlo je naglašena kritika svećenstva koje se služi strahom da bi kontroliralo narod.  Antonius sve više sumnja u postojanje Boga i boji se ništavila koje možda slijedi nakon smrti.  Očaju viteza i ogorčenosti štitonoše, suprotstavljena je sreća i duhovnost bračnog para putujućih zabavljača.  Pri završetku šahovske partije, Antonius nadmudruje Smrt i omogućuje spas mladom paru.  Dok su vitez i ostatak družine uvučeni u ples smrti, njih dvoje nastavljaju svoje putovanje.

## Zanimljivosti

* Inspiraciju za film Bergman je pronašao na slici čovjeka u igri šaha protiv smrti, koju je vidio u srednjovjekovnoj crkvi nedaleko od Stockholma.  
* Prikaz srednjeg vijeka u filmu nije potpuno vjeran stvarnosti:  flagelanti nikada nisu postojali u Švedskoj, a egzistencijalna pitanja koja muče glavnog junaka nisu uobičajena za srednjovjekovnu filozofiju.
* U jednom intervjuu, Bergman je priznao kako mu je ovaj film pomogao da svlada strah od smrti.

## Reference

## Vanjske veze
*
*Criterion Collection essay by Peter Cowie 
* Analysis of film from They Shoot Pictures, Don't They?