open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Madame Bovary (film, 1934)

***Madame Bovary*** je francuski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Jeana Renoira i premijerno prikazan početkom 1934. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Gustavea Flauberta. Radnja je smještena u mali normandijski gradić u 19. vijeku gdje se naslovna protagonistica, čiji lik tumači Valentine Tessier, udaje za lokalnog ljekara (čiji lik tumači Pierre Renoir, ali joj ubrzo postane nesnosna bračna monotonija, te odušak pokušava pronaći u preljubničkim aferama, koje će dovesti do tragičnih posljedica.

## Uloge
* Max Dearly ... Homais  
* Valentine Tessier ... Emma Bovary  
* Pierre Renoir ... Charles Bovary  
* Robert Le Vigan ... Lheureux 
* Alice Tissot ... Majka Charlesa Bovaryja
* Pierre Larquey ... Hippolyte  
* Monette Dinay ... Félicité  
* Louis Florencie ... Župnik
* Romain Bouquet ... Advokat
* Christiane Dor ... Madame La François  
* Georges Cahuzac ... Rouault  
* Héléna Manson ... Héloïse Bovary  
* Léon Larive ... Prefekt  
* Henri Vilbert ... Dr. Canivet  
* Allain Dhurtal ... Kirurg
* Marthe Mellot ... La vieille femme aux comices agricoles  
* André Fouché ... Justin 
* Maryanne ... Madame Homais 
* Edmond Beauchamp ... Binet 
* Georges Deneubourg ... Marquis de Vaubyessand  
* Odette Dinay ... Chanteuse 
* Fernand Fabre ... Rodolphe Boulanger 
* Daniel Lecourtois ... Leon  
* René Blech ... Kočijaš 
* Robert Moor ... Vratar
* Paulette Élambert ... Berthe Bovary

## Izvori


## Literatura
* Donaldson-Evans, Mary. *Madame Bovary at the Movies: Adaptation, Ideology, Context*. Rodopi, 2009. 
* Goble, Alan. *The Complete Index to Literary Sources in Film*. Walter de Gruyter, 1999.

## Vanjsk veze
* 
* ''Madame Bovary'' sur BiFi.fr
* Fiche et analyse
Le Journal d'une femme de chambre (film, 1964)

***Le Journal d’une femme de chambre*** () je francusko-italijanski film snimljen 1964. godine u režiji Luisa Buñuela. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana Octavea Mirbeaua. Scenario je zajedno sa Buñuelom napisao Jean-Claude Carrière, koji će postati Buñuelov stalni suradnik u završnom periodu karijere; u njemu je vrijeme radnje premješteno iz 1880-ih u sredinu 1930-ih. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Jeanne Moreau, je 32-godišnja, ali još uvijek privlačna žena po imenu Celestine koja iz Pariza dolazi u provincijski gradić raditi kao sobarica na imanju porodice lokalnih bogataša; tamo se ispostavi kako su njeni poslodavci seksualno perverzni ili pobornici radikalne desnice, ali amoralna Celestine svejedno koristi svoj šarm kako bi sa njima manipulirala. Buñuelova verzija se po brojnim detaljima, uključujući završetak, značajno razlikuje od predloška. Moreau je, pak, za svoj nastup, nagrađena na Filmskom festivalu u Karlovym Varyma. Danas je film, pak, najpoznatiji po završnoj sceni u kojoj povorka francuskih antisemita i radikalnih desničara kliče "Živio Chiappe" (); time se Buñuel nakon više decenija na ironičan način osvetio Jeanu Chiappeu, pariškom policijskom prefektu koji je 1930. godine bio zabranio prikazivanje njegovog filma *[[Zlatno doba (film, 1930)|Zlatno doba]]*.

## Uloge
* Jeanne Moreau : Célestine, la nouvelle femme de chambre
* Georges Géret : Joseph, le palefrenier militant extrémiste
* Michel Piccoli : M. Monteil, le maître de maison obsédé
* Françoise Lugagne : Mme Monteil, la maîtresse de maison
* Jean Ozenne : M. Rabour, le père de Mme Monteil, fétichiste
* Daniel Ivernel : le capitaine Mauger, le voisin des Monteil
* Gilberte Géniat : Rose, la compagne du capitaine
* Bernard Musson : le sacristain extrémiste et ami de Joseph
* Jean-Claude Carrière : le curé du village
* Muni : Marianne, la domestique des Monteil
* Claude Jaeger : le juge d'instruction
* Dominique Sauvage : Claire, la petite fille assassinée
* Madeleine Damien : la cuisinière des Monteil
* Geymond Vital : le brigadier sur le quai de la gare
* Marcel Rouzé : le chef de gare
* Jeanne Pérez : la commère
* Andrée Tainsy : la paysanne
* Pierre Collet : le voyageur
* Aline Bertrand : la voyageuse
* Joëlle Bernard : la compagne de Joseph
* Marc Eyraud : le secrétaire du commissaire
* Dominique Zardi : le gendarme
* Jean Franval : le facteur
* Gabriel Gobin : le brigadier qui vient arrêter Joseph
* Françoise Bertin 
* Michel Dacquin : un invité au mariage
* Marcel Le Floch 
* Marguerite Dubourg

## Vanjske veze
*
*
*Criterion Collection essay by Michael Atkinson
Jean Chiappe

**Jean Baptiste Pascal Eugène Chiappe** (Ajaccio, 3. maj 1878 - Mediteran, 27. novembar 1940) bio je francuski policijski i državni službenik, najpoznatiji kao prefekt pariške policije od 1927. do 1934. godine.

Rodio se na Korzici u uglednoj porodici Chiappe. Karijeru je započeo nakon studija prava, zaposlivši se 1899. u Ministarstvu unutrašnjih poslova kao sekretar odjela za zatvorsku upravu. Sa vremenom je napredovao u službi, a od 1924. do 1927. bio načelnik kriminalističke policije. Na čelu pariške policije je godine 1930. donio odluku kojom se, nakon nasilnih demonstracija radikalnih desničara, zabranjuje prikazivanje Buñuelovog filma ''Zlatno doba''. Usprkos desničarskih stavova, zadržao je položaj i pod vladama lijevog centra, sve dok nije došlo do javnih optužbi za zataškavanje i iznude vezanu uz aferu Stavisky i druge korupcijske skandale. 3. februara 1934. ga je premijer Edouard Daladier konačno smijenio. Chiappe je, međutim, prethodnih godina stekao takvu popularnost u redovima radikalne desnice da su oni na to reagirali uličnim demonstracijama koje su 6. februara eskalirale u krvoproliće. 

Chiappe je te događaje iskoristio kako bi započeo političku karijeru. Godine 1935. je postao predsjednik pariškog općinskog vijeća, a 1936. godine je izabran u Parlament kao nezavisni zastupnik uz podršku stranaka desnice. Nakon pada Francuske je Chiappe bio odsutan kada je Parlament izglasao ustavne ovlasti maršalu Petainu i time uspostavljen višijski režim. Usprkos toga ga je višijski režim 24. novembra imenovao visokim komesarom za Levant, odnosno guvernerom Sirije i Libanona koji su tada bili pod francuskom vlašću. Tri dana kasnije je na put za Levant odletio avionom Air Francea, kojim je pilotirao proslavljeni avijatičar Henri Guillaumet; avion je nedaleko od obale Sardinije oboren od strane italijanskih lovačkih aviona; iako se danas uglavnom vjeruje da je to toga došlo pogreškom, odnosno da je višijski avion zamijenjen za britanski, višijski premijer Pierre Laval je za incident optužio Britance, te je Chiappe slavljen kao mučenik. 

Njegov brat Angelo Chiappe je također imao istaknutu karijeru u državnoj upravi prije nego što je 1945. godine nakon oslobođenja Francuske pogubljen zbog kolaboracije sa okupatorom; nećak Jean-François Chiappe je bio poznati televizijski režiser.
Le Gendarme de Saint-Tropez

***Le gendarme de Saint-Tropez*** () je francusko-italijanska filmska komedija snimljena 1964. godine u režiji Jeana Giraulta, poznat kao prvi iz popularne serije filmova u kojima Louis de Funès tumači lik žandara Ludovica Cruchota.

Zaplet započinje nakon što Cruchot, koji je dotada služio u zabačenom provincijskom selu, dobije premještaj u mondeno ljetovalište Saint-Tropez na Francuskoj rivijeri, gdje povjerenje svog novog pretpostavljenog, zastavnika Gerbera (čiji lik tumači Michel Galabru), stekne zahvaljujući uspješnoj akciji hvatanja nudističkih kupača, ali mu ubrzo nove probleme stvori buntovna kćer (čiji lik tumači Geneviève Grad), koja se sticajem okolnosti "zakači" sa bandom lopova.

***Le gendarme***, čijoj je popularnosti, uz De Funesov talent i atraktivne lokacije, dosta doprinijela i dopadljiva muzička tema *Marche des Gendarmes* (koju je kompozitor  Raymond Lefèvre modelirao prema kompoziciji *[[Colonel Bogey March]]*), je već sljedeće godine dobio nastavak pod naslovom *[[Le Gendarme à New York]]*, odnosno pokrenuo seriju koja će do *[[Le Gendarme et les Gendarmettes]]* 1982. imati ukupno šest nastavaka.

## Uloge
* Louis de Funès: Ludovic Cruchot
* Geneviève Grad: Nicole Cruchot, Ludovicova kćer
* Michel Galabru: zastavnik Jérôme Gerber
* Jean Lefebvre: žandar Lucien Fougasse
* Christian Marin: žandar Albert Merlot
* Guy Grosso: žandar Gaston Tricard
* Michel Modo: žandar Jules Berlicot

## Vanjske veze
* 
*Filming locations at the Movieloci.com
Potres u Nepalu 2015.

(SNV)
| trajanje           = 
| jačina             = 7,8 M<sub>w</sub> ili 8,1 M<sub>w</sub>
| dubina             = 15&nbsp;km
| lokacija           = 
| intenzitet         = IX (''pustošni'')
| vrsta              = Navlaka
| pogođene države    = Nepal, sjeverna i sjeveroistočna Indija, Tibet, Kina, Bangladeš, Butan
| šteta              =
| cunami             =
| klizište           =
| afteršokovi        = 6,6Mw 25. travnja u 12:306,7Mw 26. travnja u 12:54
| žrtve              = više od 4300 poginulih
više od 8000 ranjenih }}

**[[Potres]] u [[Nepal]]u 2015.** s magnitudom od 7,8 stupnjeva po Richteru te IX (pustošni potres) po Mercallijevoj ljestvici dogodio se 25. travnja. Osim u Nepalu podrhtavanje se osjetilo i u sjevernoj i sjeveroistočnoj Indiji, Tibetu, Kini, Pakistanu i Bangladešu. Epicentar se nalazio oko 80&nbsp;km sjeverozapadno od glavnog nepalskog grada Katmandua. Hipocentar se nalazio na dubini od 18&nbsp;km. Prema podacima Američkog geološkog zavoda (USGS), dubina hipocentra bila je 15&nbsp;km. Dan poslije zabilježen je i nešto slabiji potres od 6,7 stupnjeva.

Potres se smatra jednim od najsnažnijih koji je uzdrmao ovo područje u zadnjih 80 godina. Poginulo je više od 4 400 ljudi, a preko 8 000 je ranjeno. Još najmanje 67 osoba poginulo je u Indiji, a 20 u Kini. Potres je teško oštetio mnoge spomenike u dolini Katmandu pod zaštitom UNESCO-a. 18 planinara poginulo je penjući se na Mount Everest.

## Izvori
L'Homme de Rio

***L'Homme de Rio*** () je francusko-italijanski pustolovni film snimljen 1964. godine u režiji Philippea de Broca, poznat kao jedno od najuticajnijih ostvarenja žanra, odnosno komercijalno najuspješnijih ostvarenja u glumačkoj karijeri Jean-Paul Belmonda.

Belmondo u filmu tumači Adriena Duforqueta, francuskog vojnog zrakoplovca kojemu prilikom osmodnevnog dopusta tajanstveni Indijanci otmu djevojku (čiji lik tumači Françoise Dorléac), a zbog čega on krene u potragu koja će ga odvesti u Brazil. Radnja prikazuje kako mu u potrazi pomaže arheolog (čiji lik tumači Jean Servais) koji smatra da je razlog za otmicu to što je djevojčin pokojni otac prilikom ekspedicije u amazonskoj džungli pronašao vrijednu statuu.

*L'Homme de Rio* je nastao kao prvi film u produkciji Les Artistes Associés, francuske podružnice hollywoodskog studija United Artists. Nakon premijere su brojni kritičari pronašli velike sličnosti sa tadašnjim filmovima iz serije o Jamesu Bondu, a to se uglavnom odnosilo na relativno jednostavni zaplet kao podlogu za seriju atraktivnih akcijskih scena na egzotičnim lokacijama. Sam De Broca je, pak, navodio da je inspiraciju pronašao u popularnom stripu *[[Avanture Tintina]]*, ali i romanu *[[Srce tame]]* Josepha Conrada. Film se također isticao i tome što je bio jedna od prvih važnijih međunarodnih produkcija koja je publici pružila uvid u Braziliju, nedavno dovršenu novu prijestolnicu Brazila sa futurističkom arhitekturom Oscara Niemeyera (koji je samom filmu poslužio kao inspiracija za lik industrijalca De Castra, čiji lik tumači Adolfo Celi). Film je postigao veliki uspjeh, te su se dvije godine de Broca i Belmondo udružili na sličnom projektu pod naslovom *Čovjek iz Hong Konga*.

*L'Homme de Rio* je, pak, ostavio važan dojam na neke istaknute sineaste. Među njima se najviše ističe Steven Spielberg koji je strukturu, ritam i brojne druge detalje svog velikog hita *[[Raiders of the Lost Ark]]* velikim dijelom temeljio upravo na de Brocinom filmu, a što se možda najviše može vidjeti u antologijskoj sceni u kojoj se uz Sunčevu svjetlost i kristale pronalazi skriveni ulaz u grobnici. *[[OSS 117: Rio ne répond plus|OSS 117 : Rio ne répond plus]]*, parodija na špijunske filmove sa Jeanom Dujardinom iz 2009. godine, velikim dijelom predstavlja svojevrsni homage *L'Homme de Rio*.

## Uloge
* Jean-Paul Belmondo ... Adrien Dufourquet
* Françoise Dorléac ... Agnès Villermosa
* Jean Servais ... Profesor Norbert Catalan
* Simone Renant ... Lola
* Roger Dumas ... Lebel, Dufourquetov prijatelj
* Daniel Ceccaldi ... Policijski inspektor
* Milton Ribeiro ... Tupac
* Ubiracy de Oliveira ... Sir Winston, čistač cipela
* Sabu do Brasil
* Adolfo Celi ... De Castro

## Izvori


## Vanjske veze
*
L'ultimo uomo della Terra

***The Last Man on Earth*** (, ) je američko-italijanski crno-bijeli science fiction horor film snimljen 1964. godine u režiji Ubalda Ragone i Sidneya Salkowa. Predstavlja prvu adaptaciju znamenitog romana *[[Ja sam legenda]]* Richarda Mathesona. Radnja se događa (u vrijeme produkcije budućoj) 1968. godini, nakon što je tajanstvena pandemija istrijebila gotovo cijelo čovječanstvo, a preživjele pretvorila u bezumna i nasilna stvorenja nalik vampirima. Naslovni protagonist, koga tumači Vincent Price, je naučnik koji se nekako uspio oduprijeti zarazi te danju ubija i spaljuje vampire, a noću se zabarikadiran pokušava oduprijeti njihovim napadima.

Snimljen u Rimu uz nizak budžet, *The Last Man on Earth* je nakon premijere loše dočekan od kritike. Sličnan stav je imao i Matheson, koga su producenti bili angažirali da napiše scenario; nezadovoljan filmom, tražio je da mu se na špici navede pseudonim "Logan Swanson". Kasnije je objasnio kako je glavni razlog taj što je Vincent Price, glumac koga inače izuzetno cijeni, bio loš izbor za glavnu ulogu. Godine 1971. je snimljena nova verzija pod naslovom *[[The Omega Man]]*, gdje je glavnu ulogu tumačio Charlton Heston, a 2007. godine je snimljen *[[I Am Legend (film, 2007)|I Am Legend]]* sa Willom Smithom u glavnoj ulozi. U međuvremenu se reputacija filma nešto popravila kod kritičara, prije svega onih koji hvale način na koji se postavio prema originalnom konceptu. George A. Romero, autor kultnog filma *[[Noć živih mrtvaca]]* iz 1968. godine, od koje će nastati danas izuzetno popularan zombijevski žanr, je izjavio da mu je *The Last Man on Earth* poslužio kao jedna od inspiracija.

## Uloge
* Vincent Price ... Dr. Robert Morgan (u nekim verzijama Robert Neville)
* Franca Bettoia ... Ruth Collins
* Emma Danieli ... Virginia Morgan
* Giacomo Rossi-Stuart ... Ben Cortman
* Umberto Raho ... Dr. Mercer
* Christi Courtland ... Kathy Morgan
* Antonio Corevi ... Guverner
* Ettore Ribotta ... TV reporter
* Rolando De Rossi
* Carolyn De Fonseca sinkronizirala glas Ruth Collins u verziji na engleskom jeziku (nenavedena na špici)
* Giuseppe Mattei ... vođa preživjelih (nenaveden na špici)

## Vanjske veze

* 
* 
* Complete stereo soundtrack of the Paul Sawtell/Bert Shefter film score released by the "Monstrous Movie Music" label (sound samples available)
* Audio transcription of the film (Part 1) (Part 2) at the Internet Archive.
* Cine Fantastique Review
* The Last Man on Earth  on Livestream
*
Napoli milionaria (film)

***Napoli milionaria*** je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1950. godine u režiji Eduarda De Filippa. Temelji se na istoimenom De Filippovom teatarskom komadu. Sam De Filippo se u filmu pojavljuje u glavnoj ulozi, odnosno kao žitelj Napulja koji od 1940. do 1945. nastoji preživjeti nedaće izazvane Drugim svjetskim ratom, pri čemu mu pomaže prijatelj čiji lik tumači Totò. Napoli milionaria je sljedeće godine bio prikazan na Kanskom festivalu.

## Uloge
* Eduardo De Filippo - Gennaro Iovine
* Leda Gloria - Amalia, la moglie di Gennaro
* Delia Scala - Maria Rosaria Iovine, la figlia di Gennaro
* Gianni Musi - Amedeo Iovine figlio di Gennaro (kao Gianni Glori)
* Totò - Pasquale Miele
* Titina De Filippo - Adelaide
* Carlo Ninchi - Il brigadiere di Ps
* Dante Maggio - Il rosticciere
* Laura Gore - La moglie del ragionier Spasiani
* Mario Soldati - Il ragioner Spasiani
* Aldo Giuffrè - Federico
* Carlo Mazzoni - Il sergente americano
* Michael Tor - L'ufficiale americano
* Aldo Tonti
* Pietro Carloni - Un soldato americano
* Mario Frera - Peppe "'o Cricco"
* Pietro Pennetti - Un soldato
* Giacomo Rondinella - Il cantante di concertino
* Rosita Pisano - Assunta
* Concetta Palumbo - Riruccia
* Mariano Englen
* Carlo Giuffrè - Ernesto
* Nino Vingelli - Giovanni
* Francesco Penza
* Antonio La Raina

## References

## Vanjske veze
*
*Napoli milionaria Scheda,foto,videoclip,locandine
*Scheda + videoclip Napoli milionaria 1950
Francesco, giullare di Dio

***Francesco, giullare di dio*** () je italijanski crno-bijeli biografski film snimljen 1950. godine u režiji Roberta Rossellinija. Predstavlja adaptaciju srednjovjekovnih hagiografskih tekstova *[[I fioretti di san Francesco]]* i *Vita di Frate Ginepro*, posvećenih Svetom Franji, osnivaču katoličkog franjevačkog reda, i njegovom sudrugu bratu Ginepru. Po strukturi se sastoji iz nekoliko vinjeta iz Franjinog života koje sve imaju moralnu pouku. Rossellini je prilikom snimanja inzistirao na što većoj autentičnosti, odnosno nastojao je film napraviti u stilu tada u italijanskog kinematografiji doiminantnog neoralizma. Zbog toga je film snimljen uz nizak budžet, asketskim stilom te korištenjem redovnika iz samostana Nocere Inferiore kao glumaca i statista. *Francesco* je također bio djelomično i financiran od strane Crkve. Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je dobio podijeljene kritike; negativno su ga ocijenili kritičari komunističke i lijeve orijentacije. Njegova distribucija u nekim državama, kao što su SAD, je, pak, zapela zbog negativnog publiciteta koji je Rossellini izazvao svojom skandaloznom preljubničkom aferom sa Ingrid Bergman. Kasnije mu je, međutim, reputacija značajno poboljšana, a posebno među kritičarima i filmskim historičarima koji vole ukazivati na katoličanstvo kao jednu od ključnih komponenata, odnosno duhovnih izvora italijanskog neorealizma.

## Vanjske veze
*
* Saggio su EFFETTONOTTE online
* Scheda e approfondimento del film su cinemedioevo.net
*The Flowers of St. Francis  at the Arts & Faith Top100 Spiritually Significant Films list 
*Essay by Peter Brunette for the Criterion Collection 
*Appreciation by Martin Scorsese  for the Masters of Cinema DVD
*Vatican list of films
Lunar Reconnaissance Orbiter

**Lunar Reconnaissance Orbiter**, NASA-ina svemirska letjelica namijenjena mapiranju površine Mjeseca. Služi kao prethodnik koji će pomoći u stvaranju preduvjeta za povratak ljudske prisutnosti na Mjesecu. 

Lansiran je 18. lipnja 2009. iz Cape Canaverala pomoću rakete Atlas V.

## Izvori
Amore (film, 1948)

***Amore*** () je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1948. godine u režiji Roberta Rossellinija. Po žanru je drama, a po strukturi omnibus koji se sastoji od dvije zasebne priče, čije protagonistice tumači Anna Magnani. U prvoj, pod naslovom *Miracolo* (), slaboumnu pastiricu seksualno iskoristi skitnica (čiji lik tumači Federico Fellini) koji se izdaje za Svetog Josipa, a nakon čega ona zatrudni. U drugoj,  pod naslovom *Una voce umana* (), a koja se temelji na istoimenoj drami francuskog pisca Jeana Cocteaua, usamljena žena preko telefona očajnički nastoji održati vezu sa ljubavnikom koji je želi napustiti. Rossellini je ispočetka namjeravao snimiti samo Una voce umana, ali ga je studio nagovorio da snimi i Miracolo, s obzirom da je prvi segment bio prekratak za cjelovečernji format.

Amore je, pak, najveću važnost imao po američku kinematografiju, s obzirom na posljedice svog prikazivanja. Film je otkupio nezavisni distributer Joseph Burstyn i prikazao u New Yorku u novembru 1950. godine. Sadržaj segmenta *Miracolo* je izazvao bijes konzervativnih katoličkih krugova, koji su ga smatrali bogohulnim, te je film javno osudila uticajna Nacionalna liga za pristojnost. Pod njihovim pritiskom su vlasti države New York 16. februara 1951. donijele odluku da se zabrani prikazivanje filma. Burstyn je na to reagirao pokretanjem sudske parnice poznate kao Joseph Burstyn, Inc. v. Wilson. Ona je na kraju došla sve do Vrhovnog suda SAD, koji je odluku njujorških vlasti ukinuo, obrazlozivši je kršenjem odredbi američkog Ustava o slobodi izražavanja. Time je de facto oborena presuda Mutual Film Corp. v. Industrial Commission of Ohio iz 1915. godine, kojom je ozakonjena filmska cenzura u SAD.

## Vanjske veze
* ''L'Amore'' at Internet Movie Database
Teheranski NLO incident 1976.

**Teheranski NLO incident 1976.** bio je viđenje NLO-a radarom i vizualno, iznad glavnog grada Irana tokom jutarnjih sati 19. 9. 1976. godine. Za vrijeme incidenta, dva lovačka aviona F-4 Phantom II su poletjela iz Hamadana kako bi presreli objekt, ali su izgubili nadzor nad instrumentima i komunikacijom kada su mu se približili, a potpuni nadzor na upravljanjem aviona vratio se tek kada su se povukli; jedan je avion navodno nakratko pretprio i propast sistema oružja dok je htio otvoriti vatru.

Incident je zabilježen na četiri stranica u izvještaju američke Obrambene obavještajne agencije (DIA) koji je dostavljen Bijeloj kući, NSA-u i CIA-u. Jedan je od najbolje dokumentiranih vojnih susreta sa neobjašnijivim fenomenom u historiji, a dio iranskih vojnih službenika koji je bio svjedokom tog događaja, izjavio je da smatraju da objekt možda nije bio zemaljskog porijekla.

## Povezano
* Projekt Mračni gen

## Vanjske veze
* Izvještaj Obrambene obavještajne agencije
* Izvještaj 
* Skeptoid.com Članak o incidentu
Härjedalen

**Härjedalen** čita se **Helsingland**  je jedna od 25 švedskih historijskih pokrajina (švedski: *landskap*) na sjeveru zemlje, koja danas više nema nikakvu administrativnu funkciju, ali se njeni stanovnici još uvijek identificiraju sa njom.
## Geografija
Härjedalen se proteže duž norveške granice po Skandinavskom masivu. Graniči sa pokrajinama Dalarna, Hälsingland, Medelpad i Jämtland.

Härjedalen zovu posljednjom evropskom divljinom, to je pust kraj divljih planinskih rijeka, bistrih jezera, neprohodnih šuma i surih planina.

Härjedalen ima površinu od 11 954 km² na kojoj živi 12,361 stanovnika.

Danas njegov teritorij administrativno pripada grofovijama Jämtland i 
Dalarna.

Härjedalen je planinski kraj, najviša je planina - Helagsfjället visoka je 1796 metara.

## Historija
Härjedalen je sve do 1645. pripadao Norveškoj, tada je nakon potpisivanja Sporazuma iz Brömsebroa pripao Švedskoj, zbog tog ga često zovu *Novom Švedskom*.

Kraj oko Jezera Storsjön bio je naseljen od 3. milenija pne. dokaz za to su petroglifske rezbarije u kamenu sa scenama lova i ribolova.

Na otoku Frösön u Jezeru Storsjön nalazi se najsjeverniji švedski Runski kamen, koji 
datira iz 11. vijeka. on govori o pokrštenju stanovnika Jämtlanda koje je proveo sin Östmana Gudfasta. Na istom 
otoku na brdu Öneberget leži jedini zamak u pokrajini.

Najveći i gotovo jedini grad pokrajine Östersund, osnovan je 1786., kako bi se prekinula trgovina sa norveškim
Trondheimom. Ona nije obustavljena sve dok 1879. nije stigla željeznica u Östersund.

## Privreda
Kraj oko Jezera Storsjön je relativno plodna ravnica, tako da je tu koncentrirana poljoprivreda pokrajine. Uzgoj muznih 
krava za mlijeko je glavna privredna grana, zajedno sa drvnoprerađivačkom industrijom i kamenolomima.

Za malobrojne stanovnike je sve značajniji prihod od turizma.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome to Jämtland/Härjedalen'' na portalu Sverigeturism  
* ''Härjedalen'' na portalu Nationalencyklopedin
Medelpad

**Medelpad** je jedna od 25 švedskih tradicionalnih pokrajina (švedski: 
*landskap*) na sjeveroistoku zemlje u regiji Norrland. Danas više nema nikakvu administrativnu 
funkciju, ali se njeni stanovnici još uvijek identificiraju sa njom.
## Geografija
Medelpad se proteže duž Botnijskog zaljeva, graniči sa pokrajinama Hälsingland (jug), 
Härjedalen (zapad), Jämtland (sjeverozapad) i Ångermanland (sjever).

Ime pokrajine - Medelpad, na starošvedskom znači - **Srednji put**, nastalo je za srednjeg vijeka 
kad su brojni hodočasnici prolazili kroz taj kraj prema svetištu u Trondheimu gdje je pokopan 
Sveti Olof Norveški.

U pokrajini se nalazi delta moćne rijeke Indalsälven, pored koje leži najveći grad pokrajine 
Sundsvall od 100 000 stanovnika. Dalje prema sjeveru počinje - Visoka obala, sa klifovima visokim i do 
300 metara, koja je 2000. upisana na UNESCO-vu Listu mjesta 
svjetske baštine u Evropi.

Medelpad ima površinu od 7 058 km² na kojoj živi 125 784 stanovnika.

Danas njegov teritorij administrativno podpada pod grofoviju 
Västernorrland.

Medelpad je ravničarski kraj, koji se od obalne ravnice postepeno penje do šumovite visoravni, 
najviše brdo - Myckelmyrberget visoko je 577 metara. Doline dviju najvećih rijeka Ljungan i Indalsälven su plodne i duž njih je 
koncentrirana poljoprivreda pokrajine.

## Historija
Prije otprilike 8 500 pne. počeo je popuštati stisak leda na taj dio Švedske, u to vrijeme razina mora bila je oko 250 metara 
viša nego danas, zbog pritiska glečera. Nakon tog razdoblja tlo se počelo uzdizati po stopi od jednog centimetra godišnje, sve do 
danas.

Negdje oko 6 000 pne. popravile su se klimatske prilike, pa su naselili i njegovi prvi stanovnici.

Po Medelpadu ima puno petroglifskih rezbarija sa scenama lova i ribolova.

Taj dio Švedske bio je za srednjeg vijeka toliko siromašan da je bio oslobođen plaćanja crkvenog poreza na crkvu. 
U to vrijeme su se ponovno pogoršale klimatske prilike, pa su brojni stanovnici napustili svoje farme i odselili se, - epidemija 
kuga 1347. dodatno je pogoršala stanje, jer su mnogi stanovnici pomrli.

Švedski kraljevi osnovali su tokom 16. i 17. vijeka, brojna naselja po pokrajini, između ostalih i najveće 
Sundsvall - 1616.

Oko 1850. provedena je nova parcelacija zemljišta po britanskom modelu, pa je unapređena 
poljoprivreda. U isto vrijeme zajedno sa pojavom parobroda počelo je i eksploatacija velikog šumskog bogatstva. 
Osnivane su pilane, a kad se na kontinentu povećala potražnja za papirom, počelo se sa proizvodnjom 
celuloze.

## Privreda
Proizvodnja celuloze i drvnoprerađivačka industija su i danas glavne privredne grane pokrajine, uz 
proizvodnju električne energije u divovskim hidroelektranama, koja se izvozi ostalim pokrajinama.

U Örnsköldsvikku radi industrija alata u vlasništvu švicarskog ABB.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome to Medelpad'' na portalu Sverigeturism  
* ''Medelpad'' na portalu Nationalencyklopedin
Indalsälven

**Indalsälven** je jedna od najvećih rijeka u centralnoj Švedskoj duga 420 km.

## Geografija
Rijeka Indalsälven nastaje spajanjem rijeka Åreälven i Järpströmmen u planinama Skandinavskog masiva nedaleko od norveške granice. Od tamo teče u pravcu jugoistoka, protiče kroz jezero Storsjön dok ne dopre do ušća u Botnijski zaljev kod grada Sundsvalla, gdje ima veliku deltu.

Njen veliki hidropotencijal se koristi za pokretanje 26 hidroelektrana.

Sliv rijeke velik je 26 726 km² i proteže se preko švedskih tradicionalnih pokrajina Jämtland i Medelpad.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Indalsälven'' na portalu Nationalencyklopedin
Siljan

**Siljan** ili **Silja** je meteoritsko jezero u Švedskoj koje leži u grofoviji Dalarni.

## Hidrografija
Jezero Siljan dugo je oko 40 km, široko od 1,6 do 11 km, a najveća dubina mu iznosi 120 metara. Pokriva površinu od 290 km², ali zajedno sa jezerima Orsa i In s kojima ionako čini jednu cjelinu, ima čak 354 km², pa je po tom najveće jezero Dalarne. Najveća pritoka je rijeka Österdal koja uvire kod grada Mora na sjeverozapadu. Na tom mjestu je najšire i tu se nalazi najveći otok Sollerön. Kasnije se račva u dvije uvale, širu Rätt na sjeveroistoku i užu Oster na jugu, kod Leksanda, iz koje istječe Österdal. Duboko uvučene šumovite obale, mjestimice prekinute livadama i neobičnim naseljima, učinili su da jezero postane izuzetno popularna turistička destinacija.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Lake Siljan''
Radonjići (Travnik)

**Radonjići** je naselje u općini Travnik, Federacija BiH, BiH.

## Stanovništvo

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 128

* Hrvati - 127
* Ostali - 1
Gorovići

**Gorovići** mogu da budu:

* Gorovići (Pale), naselje u opštini Pale, Republika Srpska, BiH
* Gorovići (Kotor), naselje u opštini Kotor, Republika Crna Gora
Trnovica

**Trnovica** se može odnositi na:

## Toponimi

### [[Bosna i Hercegovina]]

* Trnovica (Bileća), naselje u općini Bileća
* Trnovica (Kalinovik), naselje u općini Kalinovik 
* Trnovica (Zvornik), naselje u općini Zvornik

### [[Crna Gora]]
* Trnovica (Kolašin), naselje u općini Kolašin

### [[Hrvatska]]

* Trnovica (Dubrovačko primorje), naselje u općini Dubrovačko primorje, Dubrovačko-neretvanska županija
* Trnovica (Jelenje), naselje u općini Jelenje, Primorsko-goranska županija

### [[Slovenija]]

* Trnovica (Ivančna Gorica), naselje u općini Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija

## Povezano
* Trn (razvrstavanje)
* Trnavci
* Trnova
* Trnovac
* Trnovec
* Trnovi
* Trnovo
* Trnovče
* Trnje
Trnovica (Jelenje)

**Trnovica** je naseljeno mjesto u sastavu općine Jelenje, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.

## Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Rijeka.

## Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Trnovica je imala 47 stanovnika.

**Napomena**: *U 1857., 1869., 1921. i 1931. podaci su sadržani u naselju [[Baštijani]].*

### Popis [[1991]].

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Trnovica je imalo 58 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

## Literatura

* http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/G1991/pdf/G19914018.pdf Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
* Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

## Reference

## Vanjske veze
Kamenica (Ilijaš)

**Kamenica** je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Ilijaš koje pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Prema popisu stanovništva iz 1991. u naselju je živjelo 1.042 stanovnika.

## Stanovništvo

## Napomene

## Reference

## Izvori
* Knjiga: „Nacionalni sastav stanovništva - Rezultati za Republiku po opštinama i naseljenim mjestima 1991.“, statistički bilten br. 234, Izdanje Državnog zavoda za statistiku Republike Bosne i Hercegovine, Sarajevo.
* internet - izvor, „Popis po mjesnim zajednicama“ - http://www.fzs.ba/Podaci/nacion%20po%20mjesnim.pdf
Radonjići

**Radonjići** mogu biti:

* Radonjić, prezime

ili

* Radonjići (Pale), naseljeno mjesto u opštini Pale, Republika Srpska, BiH
* Radonjići (Vareš), naseljeno mjesto u opštini Vareš, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH
* Radonjići (Travnik), naseljeno mjesto u opštini Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH
Pržine

**Pržine** mogu da budu:

* Pržine (Gacko), naselje u opštini Gacko, Republika Srpska, BiH
* Pržine (Bosansko Grahovo), naselje u opštini Bosansko Grahovo, Federacija BiH, BiH
Socijalna filozofija

**Socijalna filozofija** je grana filozofije koja se bavi proučavanjem socijalnih aspekata ljudskog života. Socijalna filozofija obuhvata teme kao što su: individualizam, slobodna volja, autoritet, ideologija, društvene klase, eksploatacija, društvena moć, svojina, ljudska prava, zakon, anarhizam i drugo.

Socijalna filozofija nastoji da razume obrasce, promene i tendencije razvoja različitih društava. Pošto je ova oblast proučavanja dosta široka, socijalna filozofija obuhvata više subdisciplina, među kojima su najvažnije politička filozofija i filozofija prava.

Filozofija jezika i socijalna epistemologija su oblasti koje se u izvesnoj meri preklapaju sa socijalnom filozofijom.
Filozofija informacije

**Filozofija informacije** (FI) je nova oblast istraživanja, koja se bavi konceptualnim pitanjima, kao posljedice presijecanja računarstva, informacionih tehnologija i filozofije. Preciznije, filozofija informacija se bavi:
# kritičkim ispitivanjima konceptualne prirode i bazičnim principima informacija, uključujući njihovu dinamiku, korišćenje i nauke u vezi
# elaboracijom i aplikacijom informaciono-teorijskih i komputacionih metodologija na filozofske probleme

(definicija iz Lučano Floridijevog filozofskog članka "What is the Philosophy of Information?" , *Metaphilosophy*, 2002, (33), 1/2.)

Filozofija informacija se javlja kao nezavisna oblast filozofskog istraživanja 1990ih. Njene osnove je postavio italijanski filozof Lučano Floridi, koji je prvi, u filozofsko-tehničkom smislu, iskoristio izraz „filozofija informacija“ i takođe definisao sjedinjujući konceptulani okvir za cijelu oblast.

Filozofija informacija se bazira takođe na naučno-tehničkom djelu Norberta Vinera, Alana Tjuringa, Vilijama Ešbija, Kloda Šenona, Warren Weaver, i mnogih drugih naučnika koji su radili na komputacionoj i informacionoj teoriji ranih 1950ih, a kasnije i na naučnom radu Freda Dretskea, Jon Barwise, Brian Cantwell Smith, između ostalih.
Novi Lazi

Pojam **Novi Lazi** može da se odnosi na:
* Novi Lazi (Brod Moravice), naseljeno mesto u opštini Brod Moravice, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska
* Novi Lazi (Kočevje), naseljeno mesto u sastavu grada Kočejva, Republika Slovenija
Novi Lazi (Brod Moravice)

**Novi Lazi** su naseljeno mesto u sastavu opštine Brod Moravice, u Gorskom kotaru, u Primorsko-goranskoj županiji, Republika Hrvatska.

## Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj naselje se nalazilo u sastavu bivše velike opštine Delnice.

## Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Novi Lazi su imali 8 stanovnika.

## Reference
Edmund Husserl

**Edmund Husserl** (Pronitz, 8. travnja 1859. - Freiburg, 27. travnja 1938.), njemački filozof, osnivač naučne filozofije - fenomenologije.

Bio je profesor na Halleu (1887), Göttingenu (1901) te u Freiburgu (1916) gdje je 1928. maknuz zbog rasnih zakona, a njegovo mjesto zauzima njegov bivši asistent Martin Heidegger. Asistentica na sveučilištu bila mu je i Edith Stein.Smatrao je da je pravi predmet filozofije istraživanje biti i da se prema toj predmetnosti filozofija razlikuje od drugih znanosti, a cjelokupnost trancendentalnih svijest, kao izvor svega što postoji, naziva *"apsolutni život"*.

Edmund Husserl je nesumnjivo najznačajniji filoofski mislilac na prelazu u XX. st. I to ne samo zato što se njegove ideje u svoj njihovoj širini upravo danas razrađuju, dopunjuju i primjenjuju uz filozofske dijaloge i teze i na mnogim područjim nanstvenih rasprava uopće, nego i zato što one na neki način znače i sintezu tematike na završetku XIX. st. Kad njegov sistem nazivaju transcedentalnim pozitivizmoma, onda je očito da su na taj način tendencije XIX st. dobile posebnu sintezu , a suvremena filoofska razmatranja historijski uvjetovanu bazu svog daljnjeg razvoja, a Husserlova misao time epohalno značenje u razvoju današnje filozofije.

Husserlovu ***[[Fenomenologija|fenomenologiju]]*** treba razumjeti iz njenih povijesnih korijena, jer se na taj način jasno vidi kako sve stvaralačke misli imaju svoju duboku dijalektičku povezanost u duhovnim antitezama i kojih su nastale, i kako izrastaju kao svaka nova misao iz svoje povijesne baštine.

Filozofski opus Husserla sadržava u sebi tri razvojna stupnja, koji se obilježacaju kao "*deskriptivna fenomenologija*", "*transedentalna fenomenologija*" i konašno završna ili "*transcedentalna egologija*".

Deskriptivna, transcedetalna i egologična fenomenologija nisu tri različite nego jedna te ista fenomenologija, koja filozofsku tematiku sve dublje i svestranije osvjetljuje nataj način što prva stavlja težište na samu kritičku deskripciju odnosa subjekta i objekta, druga pokazuje uvjetovanost (granice i mogućnosti) spoznaje u subjektu, a treća naglašava da se, kada je riječ o subjektu, ne misli na empirijsku psihologijskom tematikom obuhvaćenu svijest, nego na svijest uopće, koju Husserl naziva 'transcedetalnim ego', za koje na da je uistinu irealan.

## Literatura

* Filipović, Vladimir (1979), Novija filozofija Zapada, Filozofska hrestomatija 8 NZMH

## Vanjske veze

Na engleskom:
*The Husserl Page
*Husserl.net 
Na njemačkom:
*Husserl-Archiv Freiburg
Filozofija jezika

**Filozofija jezika** je grana filozofije koja proučava vezu jezika i smisla, odnos između smisla i misli, tj. traži odgovore na pitanja kako se misao otjelovljuje u jeziku, kakva je gnoseološka uloga jezika, što možemo doznati iz strukture jezika o čovjeku kao misaonom biću.

Unutar analitičke filozofije promatraju se četiri glavna problema: značenje, uporaba jezika, kognitivna lingvistika i veza između jezika i stvarnosti. Kontinentalna filozofija ne promatra međutim filozofiju jezika kao zasebnu granu već prije dijelom logike, povijesti ili politike.
Američki filozof Charles Sanders Peirce je poznat kao osnivač lingvističke pragmatike. Njemu se prepisuje i razvoj znanosti o simbolima i znakovima, semiotika, koja je također podkategorija njegovog pragmatizma.

Da je filozofija jezika važna za analitičku filozofiju se podrazumjeva jer se smatra da bi se filozofski problemi prvo trebali razjasniti analizom jezika. Filozofi poput Fregea, Russella i Wittgensteina posvetili su zato puno vremena logičkim temeljima za jednu takvu analizu.

Filozofija svakodnevnog jezika je dio filozofije jezika koja proučava svakodnevni jezik i koja nastoji proučiti prirodu samog jezika kao i želju da uz pomoć znanja o funkcijama svakodnevnog jezika dobiju odgovori i na neke druge filozofske probleme poput morala i metafizike. Važni predstavnicu su J.L. Austin i H Paul Grice.

Filozofija jezika unutar kontinentalne filozofije vodi podrijetlo od Ferdinanda de Saussure čiji projekt prema nekima pokazuje veliku sličnost s Fregeovim. Filozofi kontinentalne filozofije Edmund Husserl, Martin Heidegger, Jacques Derrida i Danilo Pejović smatraju se važnim u okvirima filozofije jezika.

## Povezano
*Pragmatika

## Reference
Marija Antiohijska

**Marija Antiohijska** (1145-1182) bila je vizantijska carica, žena Manojla Komnina. Starija je ćerka Konstance Antiohijske i Rajmunda od Poatjea.

## Biografija

Manojlova žena Berta od Zulcbaha umire 1159. godine te se on obraća jerusalimskom kralju Balduinu III. Da mu pomogne u izboru nove žene. Balduin je imao dve kandidatkinje: Melisandu (sestru grofa od Tripolija) i Mariju. U jednome momentu je izgledalo da će Manojlo odabrati Melisandu, a oduševljeni Rajmund III je čak pripremio dvanaest galija princezinog miraza i pratnje. Manojlo se iznenada odlučio za Mariju. To je uplašilo Balduina III budući da je to bio još jedan razlog da car Manojlo zatraži Antiohiju za sebe.

Razočarani Rajmund je svoje galije naoružao i uputio ka vizantijskom Kipru koga je opljačkao ne bi li se osvetio Manojlu. Nakon smrti cara Manojla (1180. godina), Marija je preuzela regentstvo nad njenim sinom Aleksijem II. Međutim, sukobi oko vizantijskog prestola bili su strahoviti i uskoro je Marija oborena, a njenu smrtnu presudu je potpisao niko drugi do njen sin Aleksije II. Ni on se dugo neće zadržati na prestolu. Već sledeće, 1183. godine, ovaj dečak je udavljen, a njegov leš je bačen u more.

## Povezano
*Pokolj Latina

## Izvori
* Istorija krstaških ratova - dr Željko Fajfrić
Masakr nad Latinima

**Pokolj Latina** (talijanski: *Massacro dei Latini*; grčki: Σφαγή των Λατίνων) bio je veliki pokolj katolika od strane pravoslavnog stanovništva u Carigradu, glavnom gradu Bizantskog Carstva, u maju 1182.

## Opis događaja

U to su vrijeme katolici dominirali trgovinom i financijskim sektorom u Carigradu. Iako nema preciznih podataka, pretpostavlja se da je tada u Konstantinopolu živjelo oko 60.000 katolika koji su pobijeni ili izgnani. Đenovljani i Pižani su bili najviše desetkovani, a oko 4000 preživjelih prodano je u ropstvo Turcima.

Pokolj Latina pogoršao je odnose između Katoličke i Pravoslavne Crkve.

## Izvori

## Literatura
*  
*  
*
Vasilije II Carigradski

**Vasilije II Kamateros** () bio je patrijarh Carigrada od augusta 1183. do februara 1186.

Vasilije se rodio u porodici Kamateros, čiji su članovi vršili niz visokih dužnosti u bizantskoj državnoj upravi u 12. vijeku. Karijeru je započeo pod carem Manuelom I Komnenom kao diplomat, ali jedna od njegovih misija je završila katastrofom, te je pao u nemilost i bio prognan. Iz egzila se vratio nakon što je vlast preuzeo Andronik I Komnen, i sam svojevremeno prognan od Manuela.

U to vrijeme se Andronik posvađao sa patrijarhom Teodosije Boradiotom, koji caru nije htio dati dozvolu za brak njegove nezakonite kćeri Eirene za Aleksiosa, nezakonitog sina Manuela I, držeći to incestom, a nije se slagao ni sa protjerivanjem carice majke Marije Antiohijske iz Velike palača. Teodosije je prisiljen na ostavku, a na mjesto patrijarha je došao Vasilije.

Vasilije je ispunio sve Andronikove zahtjeve, omogućivši brak, a čak je dao i službeni oprost ubicama mladog cara Aleksija II Komnena. Međutim, ubrzo je Andronik bio svrgnut i pogubljen u septembru 1185. Vasilije se pokušao dodvoriti novom caru Isaku II Anđelu, te je čak službeno vodio njegovu krundidbu. Usprkos toga, sazvan je crkveni sinod gdje je njegovo odobrenje braka između Eirene i Aleksiosa osuđeno, a nakon toga on sam svrgnut. Što se sa njim kasnije dogodilo, nije poznato.

## Izvori

## Literatura

*
Saint-Tropez

**Sen Trope** (, prov. *Sant Tropetz*) je mala luka u francuskom departmanu Var. Nalazi se na Azurnoj obali.

U mestu živi oko 5.500 ljudi. Tokom godine, Sen Trope poseti oko 5 miliona turista.

Ovo ribarsko selo se u 19. veku transformisalo u okupljalište umetnika. Od 1950. ovde su počeli da dolaze bogataši, a mesto je dobilo imidž ekskluzivnosti. Imena koja se vezuju za Sen Trope su Brižit Bardo i glumac Luj de Fines (poznat po seriji filmova „Žandar iz Sen Tropea“). Sen Trope je poznat po svojim klubovima, restoranima i luci za jahte.

## Umetnici i Sen Trope

U istoriji moderne umetnosti Sen Trope ima značajno mesto. Slikar Pol Sinjak je „otkrio“ ovo mesto prepuno svetlosti i tu doveo slikare poput Matisa, Bonara, Markea. Ovde se razvijalo slikarstvo od poentilizma do Fovizma. Svedočanstva o ovom vremenu se čuvaju u lokalnom muzeju (*Musée de l'Annonciade*). I danas ovde se okupljaju i žive umetnici.

## Galerija

Datoteka:Saint-Tropez (108).JPG|Luka
Datoteka:St. Tropez.jpg|Stara luka
Datoteka:Bay near Gigaro.JPG|Zaliv blizu grada
Datoteka:Paul Signac Port de Saint-Tropez.jpg|Sen Trope - slika Pola Sinjaka


## Vanjske veze

* Turistički biro
Matrimonio all'italiana

***Matrimonio all'Italiana*** (; ) je italijansko-francuska filmska komedija snimljena 1964. godine u režiji Vittorija De Sice. Predstavlja adaptaciju teatarskog komada *[[Filumena Marturano]]* Eduarda De Filippa. Protagonist, koga tumači Marcello Mastroianni, je Domenico, sredovječni napolitanski trgovac koji živi sa bivšom prostitutkom Filumenom (čiji lik tumači Sophia Loren), koju je bio upoznao u bordelu i koja mu tolerira "izlete" sa drugim ženama. Radnja prikazuje kako se Domenico na kraju odluči vjenčati za mlađu ženu (koju tumači Tecla Sarano), a na što Filumena reagira fingirajući smrtnu bolest te tako Domenica natjera da se vjenča za nju na "samrtnoj postelji". Naravno, odmah nakon vjenčanja, Filumena odmah "ozdravi" te je od tada s njim u braku. *Matrimonia all'italiana* je postigao veliki uspjeh, a od Loren i Mastroiannija stvorio tandem koji će nastupiti u još nekoliko sličnih filmova.

*Brak na italijanski način* je nagrađen Zlatnim globusom za najbolji strani film, dok je Loren nominirana za najbolju glumicu u komediji ili mjuziklu a Mastroianni za najboljeg glumca u komediji.

Uz to, nominiran je za dva Oscara: najbolji strani film i najbolju glumicu (Loren).

## Uloge
* Sophia Loren - Filumena Marturano
* Marcello Mastroianni - Domenico Soriano
* Aldo Puglisi - Alfredo
* Tecla Scarano - Rosalia
* Marilù Tolo - Diana (kao  Marilu' Tolo)
* Gianni Ridolfi - Umberto
* Generoso Cortini - Michele
* Vito Moricone - Riccardo
* Rita Piccione - Teresina, krojačica
* Lino Mattera
* Alfio Vita- Una pasticcere
* Alberto Castaldi - (kao Alberto Gastaldi)
* Anna Santoro
* Enza Maggi - Lucia, sobarica
* Mara Marilli

## Vanjske veze
*
Poros

**Poros** () je jedno od Saronskih ostrva u Egejskom moru u središnjoj Grčkoj. Poros sa nekoliko susednih ostrvaca i hridi čini zasebnu opštinu u okviru okruga Ostrva Periferije Atika. Sedište opštine i najveće naselje na ostrvu je istoimeni gradić Poros na južnoj strani ostrva.

## Prirodni uslovi

Poros je smeštena u blizini Atine (oko 50ak km vazdušno), u južnom delu Saronskog zaliva, veoma važnom za Grčku. Peloponez je na svega 200 m od Porosa i u budućnosti se očekuje izgradnja mosta na najužem mestu moreuza. Ostrvo je razuđene obale sa brojnim malim zalivima i skrivenim plažama. Poros je brdovit, ali je njeno zemljište vulkanskog porekla i veoma plodno, pa je ostrvo stoga dobro obrađeno i gusto naseljeno.

Klima na Porosu je sredozemna. I zelenilo je osobeno za ovu klimu. Zahvaljujući plodnom zemljištu ono je nešto bujnije u odnosu na klimatske uslove. Zbog toga ma ostrvu postoje značajne šume bora u središnjem i južnom delu. Ostali deo ostrva he pod žbunjem, pa Poros nije ogoleo kao mnoga druga ostrva u Grčkoj.

## Historija
Poros je veoma rano naseljen, već u doba rane praistoriji. U doba Mikenske civilizacije Poros je bio „živo“ ostrvo za ovaj deo Grčke. Antička Atina bila je tokom starogrčkog razdoblja gospodar nad ovim malim ostrvom. Stoga je kasnija istorija vezana je za istoriju Atine. U doba rane Viznatije česti napadi gusara u doveli su novog nazadovanja ostrva. Posle osvajanja Carigrada od strane Krstaša 1204. godine. Porosje bila pod vlašću Zapada sve do 16. veka. Tada Eginu osvajaju Turci i pod njima ostaje vekovima uz kratku vlast Mlečana krajem 17. veka. Poros je tokom turske valadavine imao autonomiju, što je očuvalo ekonomsku moć mesnog stanovništva.

Novi procvat Porosa dešava se obrazovanjem savremene Grčke 1830. g.. Proglašavanjem obližnje Atine za novu prestonicu Poros se počinje razvijati, ali to ipak nije sprečilo iseljavanje mnogobrojnog stanovništva sa ostrva. Posle Drugog svetskog rata širenjem Atine ostrvo postaje mesto vikend turizma Atinjana, što je dalo novi podstrek za razvoj.

## Stanovništvo
Po poslednjem popisu iz 2001. godine na ostrvu živi preko 4.000 stanovnika. Gotovo celokupno stanovništvo su Grci. Poslednjih popisa kretanje stanovništva u opštini Poros (koja obuhvata i jedno naselje na Peloponezu) bilo je:

* 1991. g. - 3,570 st/km²
* 2001. g. - 4,348 st/km²

Gotovo svi stanovnici opštine (oko 94%) žive u gradu Porosu. Grad Poros je dobro očuvan gradić sa lepim starim jezgrom, koje se smestilo na brdu na kraju zaliva.

## Privreda
Poljoprivreda i pomorstvo su tradicionalna zanimanja ostrvskog stanovništva, pogotovo uzgajanje vinove loze i masline. Danas je ona u senci vikend turizma. U prilog turizmu ide i dobra saobraćajna povezanost ostrva sa kopnom i obližnjom Atinom. Ostrvo je najčešće odredište Atinjana u slobodno vreme, pa je prepuno taverni, pansiona, diskoteka i drugih sadržaja namenjenih slobodnom vremenu.

## Vanjske veze

* www.poros.com.gr Zvanični sajt ostrva Poros na grčkom i engleskom jeziku
Vido

**Vido** () je ostrvce kraj grada Krfa, poznato iz Prvog svetskog rata, kada se na njemu nalazila bolnica za srpske vojnike koji su došli na Krf posle prelaska preko Albanije. Veliki broj srpskih ratnika je sahranjen u moru kraj ostrva, u "plavoj grobnici". Tokom `30 godina XX veka na ostrvu je dovršena izgradnja mauzoleja u kome su zapisana imena onih koji su tu izdahnuli, a čija su imena bila znana.

Ostrvo je udaljeno svega kilometar od gradske luke u Krfu i da bi se stiglo do njega potrebno je desetak minuta vožnje brodićem.

## Plava grobnica

Na ostrvo Vido prve su došle 21. januara 1916. moravska, pirotska i čačanska vojna bolnica. Uskoro je stiglo još nekoliko hiljada na smrt iscrpljenih i bolesnih mladića-regruta. Prvih dana umiralo je dnevno i do 300 vojnika. U prvo vreme sahranjivani su na kamenoj obali ostrva, a kasnije kada to više nije bilo moguće, čamcima su prevoženi i potapani u vode Jonskog mora. Smatra se da je na ostrvu Vidu i u *Plavoj grobnici*, kao i na 27 vojničkih grobalja na Krfu sahranjeno oko deset hiljada srpskih vojnika i regruta.

## Mauzolej

Mauzolej-kosturnica na ostrvu Vidu rađena je po projektu arhitekte Nikolaja Krasnova, a završena je 1938. godine.

Na mermernim zidinama nalaze se 1.232 kasete sa kostima ratnika koji su bili sahranjeni na 27 krfskih grobalja, a čija su imena bila poznata.
Kosti 1.532 nepoznata ratnika sahranjena su u dva spoljašnja bočna kamena bunkera iznad kojih se nalazi lice i naličje. Iznad ulaza u mauzolej se nalazi velika reprodukcija Albanske spomenice na kojoj se nalazi grb Kraljevine Jugoslavije.

## Povezano
* Albanska golgota

## Vanjske veze

* Vido: Junaci tonu u ranu zoru („Večernje novosti“, 24. avgust 2013)