open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rimski nasip El Kantara

**Rimski nasip El Kantara** (arapski: القنطرة الرومانية بجربة) je nasip koji povezuje tuniski otok Djerbu s kopnom, a nalazi se na krajnjem jugu otoka.

## Karakteristike i historija
Nasip dug 6.4 km podignut je u 2. vijeku za Rimskog Carstva. Njime je povezan Meninx na otoku s Gergisom na kopnu.

Još za rimskih vremena preko njega je išao put, koji je danas asfaltiran. Nasip je danas širok 10 metara, po njemu prolazi vodovod, a između 2004. i 2006. moderniziran je izgradnjom mosta dugog 160 metara.

El Kantara na arapskom znači most, otočani danas tako nazivaju mjesto odakle počinje nasip, kog i danas zovu rimskim.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''El Kantara Tunisie - Guide et photos''
Bitka kod Djerbe

**Bitka kod Djerbe** bila je pomorska bitka koja se vodila u maju 1560., kod otoka Djerba u Tunisu između flota Osmanskog Carstva i Kršćanskog saveza pod španjolskim vodstvom, kojim je komandirao genoveški admiral - Giovanni Andrea Doria.

Osmanska pobjeda obilježila je kulminaciju njihove pomorske superiornosti na Mediteranu.

## Tok bitke

Nakon pobjede osmanske flote 1538. u Bitci kod Preveze povećao se broj osmanskih napada na zapadni Mediteran, što je ugrozilo španjolsku obalu i Baleare. Da bi se suprotstavili toj agresiji, formiran je novi kršćanski savez koji je okupio flotu od pedesetak brodova pod komandom Giovannija Andreje Dorije, nećaka Andreje Dorije.

Kršćanska flota isplovila je februaru 1560. u kampanju zauzimanja Tripolija na sjeveru Afrike. Međutim primarni cilj misije otkazan je zbog epidemije među mornarima i loših vremenskih prilika.
Umjesto toga u martu je flota doplovila do obala Tunisa i lako zauzela utvrđeni otok Djerbu.
Osmanska mreža sjevernoafričkih fortifikacija brzo je prenijela vijest o padu Djerbe do admirala Pijale paše koji je odmah sakupio flotu od stotinu brodova i otplovio za Djerbu.

Osmanlije su doplovile do otoka u maju, iznenadile kršćane i napale njihovu flotu dok je ona ležala usidrena u luci.
Iznenađena i uspaničena kršćanska flota bila je lak zalogaj za Osmanlije i za nekoliko sati više od polovice brodova kršćanske flote bilo je potopljeno ili zarobljeno. Preostali kršćanski mornari potražili su utočište u Utvrdi Borj El Kebir i izdržali nekoliko mjeseci opsade, prije nego što su se predali.

Pobjeda kod Djerbe utrla je put za osmansku Opsadu Malte 1565.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Battle of Djerba''
Borj El Kebir

**Borj El Kebir** (arapski: القنطرة الرومانية بجربة) je utvrda u gradu Houmt Souk na otoku Djerbi u Tunisu.

## Karakteristike i historija

Tu impozantnu fortifikaciju sagradio je 1289. Roger de Loria, aragonski i sicilijski admiral, na mjestu starije rimske utvrde čiji su ostaci ponovo korišteni u izgradnji građevine. 

Obnovljena je u 15. vijeku, a svoj konačni izgled dobila je  1557. ojačanjima poduzetim od osmanskog beglerbega Draguta. Španjolska flota zauzela je Borj El Kebir 1560. i instalirala u njemu garnizon od 6000 vojnika, kako bi uništila Berberske Pirate sa otoka, ali ih iste godine iz nje istjerala osmansko - piratska flota.

Francuska je zauzela otok 28. jula 1881. i smjestila u utvrdi svoj garnizon, koji je ostao u njoj sve do 1890., kad je predat civilnim vlastima Francuskog protektorata u Tunisu.

Borj El Kebir je pravokutna utvrda opasana bedemima koji su ojačani kružnim i kvadratnim tornjevima. U nju se moglo ući jedino preko pokretnog mosta iznad jarka koji je izolirao građevinu. Ulazna vrata vode do obrambenog vestibula i unutrašnjeg dvorišta u kom se danas nalaze ostatci citadele, sa pojedinim fragmentima iz antičkih vremena. Jedna od dvorana pretvorena je u lapidarij, u kom su izloženi razni predmeti pronađeni na licu mjesta, sa opisnim pločama.

Promenade oko utvrde pružaju izvrstan pogled na okolinu i beskrajnu pučinu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Borj Ghazi Mustapha Djerba''
Salustiano Olózaga

**Salustiano de Olózaga y Almandoz** (Oyón-Oion, Álava, 8. jun 1805 – Enghien-les-Bains, Francuska, 26. septembar 1873) bio je španski političar i diplomat, koji je 1843. godine nakratko služio kao premijer Španije.

Bio je izuzetno nadareno dijete, te je dobio književnu nagradu kao dječak. U mladim danima je prihvatio liberalne ideje te je u vrijeme apsolutističke vladavine Fernanda VII bio prisiljen otići u egzil u Francusku. Nakon Fernadove smrti se vratio u domovinu i počeo baviti politikom, postavši član Napredne stranke i sudjelujući u nizu vlada. Premijerom je postao nakon pada uticajnog naprednjačkog vođe Baldomera Espartera; zbog optužbi za nasilno raspuštanje je morao napustiti to mjesto i ići u egzil u Francusku. Odatle se vratio 1847. godine, a kasnije je služio kao španski ambasador u Francuskoj.
Ajim

**Ajim** (arapski: جربة أجيم) čita se *Adžim* je grad od 24,294 na tuniskom otoku Djerba u Vilajetu Médenine.

## Geografija

Ajim je najveća trajektna i ribarska luka na otoku, smještena na jugoistoku blizu kopna Od otočnog administrativnog centra Houmt Souka je udaljen 20 kilometara .

## Historija

Ajim je izrastao nedaleko od antičke - *Tipase*, za koju se pretpostavlja da je postojala još za Kartage. Postala je značajna za Antičkog Rima, ali od nje nije preostalo ništa.

## Privreda i transport

Privreda grada bazira se na transportu, ribarstvu i turizmu.

## Pobratimski gradovi

*  Villanova, Francuska (2005.)

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Commune d'Ajim''
Film katastrofe

**Film katastrofe** ili **filmska katastrofa** jeste filmski žanr u kojem se dešava katastrofa kao tematika i primarni mehanizam radnje. To uključuje npr. prirodne katastrofe kao što su poplave, zemljotresi, cunamiji ili udari asteroida, nesreće poput potonuća brodova ili padova aviona, ili krize poput svjetskih pandemija bolesti. Kao podžanr akcionih filmova, ove filmove obično odlikuje određen stepen nakupljanja napetosti, potom sama katastrofa, a onda preživljavanje ili posljedice – uglavnom iz tačke gledišta specifičnog pojedinca kao lika te njegove porodice (oni zajedno preživljavaju sa ostalim sporednim likovima). U ovim filmovima se često pojavljuju velike glumačke postave i višestruki zapleti, s fokusom na pokušaje likova da spriječe katastrofu, pobjegnu od nje ili se suoče sa njom i njenim posljedicama. Jednom kada katastrofa počne u filmu, likovi se obično suočavaju s ljudskim slabostima, često se zaljubljuju i nerijetko pronalaze zlikovca koji je kriv.

## Reference

## Literatura
*
*
*
*
*

## Vanjske veze
* Bibliografija (UC Berkeley)  
* Filmsite.org 
* Novelguide.com
Meninx

**Meninx** (grčki: *Μῆνιγξ*) je arheološko nalazište na tuniskom otoku Djerba.
Meninx se nalazi na jugoistoku otoka, uz more nedaleko od Rimskog nasipa El Kantara.

## Karakteristike

Lokalitet je dug 2 km a širok 800 metara, nalazi se na ravnom, blago brdovitom obalnom terenu. Na području oko foruma nalazi se niz bogato dekoriranih mramornih arhitektonskih elemenata koji dokumentiraju postojanje monumentalnih građevina i bogatstvo grada.

Prvi arheolozi koji su istraživali lokalitet iskopali su ostatke termi, amfiteatra, teatra, bazilike i vjerojatno foruma. Pored toga na tlu su pronašli dijelove mramornih i granitnih stupova, kapitela i brojnih 
skulptura. 

## Historija naselja
Meninx je izrastao kao feničko naselje, ali je svoj ekonomski i arhitektonski vrhunac doživio za Rimskog carstva tokom 2. i 3. vijeka.

Za antike bio je otočka prijestolnica, i to je bio sve do 3. vijeka. Rimljanima je postao značajan kad su otkrili velike količine morskih puževa Murexa, od kojih su oni dobijali izuzetno cijenjenu purpurnu boju, pa je izrastao u jedan od najvažnijih proizvodnih centara za to na cijelom Mediteranu. O njemu je kao takvom  pisao i Plinije Stariji (Naturalis historia 9, 127).

## Historija iskapanja

Lokalitet je pronađen sredinom 19. vijeka, pa su prva sporadična iskapanja obavljena nakon što je 1881. formiran Francuski protektorat u Tunisu. U dekadama prije Prvog svjetskog rata pod patronatom francuske vojske otkrivene su pojedinačne ruševine, uključujući dvije kršćanske bazilike 
izvan lokaliteta.

Nakon duže pauze navodni forum je iskopan 1942. pod vodstvom Paul-Marie Duvala. Na tom mjestu su pored mramornih građevina, pronađeni i neki monumentalni stupovi sa reljefima, koji su otpremljeni u Tunis i Pariz.

Od 2015. jedna grupa njemačko-tuniskih arheologa vrši ponovna iskapanja, koja se ovaj put rade daleko sistematičnije. i u puno većem obimu


datoteka:Archaeological_Site_meninx.JPG|
datoteka:Fouilles site de Méninx 2018-3.jpg|
datoteka:Site_archéologique_de_Méninx,_2018-13.jpg|
datoteka:Site archéologique de Méninx, 2018-22.jpg|
datoteka:Hypogée_11.jpg|


## Izvori

## Vanjske veze

* ''Meninx: Stadt- und Forschungsgeschichte''
Lapidarij

**Lapidarij** (od latinskog *lapidarius* = u kamenu isklesan, od - *lapis* = kamen) je kolekcija kamenih spomenika; stela, oltara, sarkofaga, miljokaza, skulptura..., koja može biti samostalna ili u okviru muzeja (arheoloških, historijskih, gradskih ili crkvenih). 
## Historija
Prvi Lapidariji pojavili su se već za  se već za Antike kad su bogatiji rimski patriciji počeli skupljati i izlagati svoje kolekcije po vlastitim palačama.
Ta moda raširila se ponovno za renesanse, pa su iz lapidarija kasnije nastali muzeji.

Jedan je od najpoznatijih lapidarija na svijetu nalazi se u Vatikanskim muzejima u Rimu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Lapidarij''
Dragut

**Dragut** (turski: *Turgut Reis*, 1485. – 23. jun 1565.) bio je poznati osmanski admiral i pirat koji je uspješno ratovao u vodama Sredozemnog i Crnog mora. Danas ga se pamti kao jednog od najvećih osmanskih lidera i admirala. Turci i mnogi drugi zovu ga Torgut Reis (*reis* znači kapetan), pa mnogi brodovi i gradovi nose upravo to ime. 

Period između 1500. i 1565. godine, kad je bio najaktivniji, poklapa se sa osmanskom ekspanzijom na Sjevernu Afriku u kojoj je imao veliku ulogu. Brojne pomorske bitke u kojima je sudjelovao (Preveza, Ponza, Djerba i Malta) proslavile su njegovo ime. Osim što je služio kao mornarički oficir, Dragut je bio i alžirski beg, beglerbeg (admiral sredozemne flote) i paša od Tripolija. Za njegova mandata taj grad se silno obogatio i afirmirao kao jedan od najvažnijih mjesta na obali Sjeverne Afrike.

## Biografija
Dragut je rođen 1486. kao sin roditelja grčkog porijekla, konvertita na islam ​​u selu blizu Bodruma na egejskoj obali Male Azije. Nakon što su ga u dobi od 12 godina zarobili pirati, brzo se snašao u mornarskom životu, naročito u pomorskim bitkama, plovidbi i korištenju topova.

Najvažnija faza njegove rane karijere nastupila je sa osmanskom ekspanzijom na područje Egipta. U tom periodu nastavio je usavršavati svoje pomorske vještine i postao omiljeni učenik berberskog pirata Sinan-reisa. Nakon što je vidio impresivne vještine svog štićenika, Sinan-reis povjerio je mladom Dragutu da povremeno komandira malim ratnim brodom. Dragut se iskazao vještinom u nekoliko manjih kampanja pa mu je dano da samostalno komandira sa svojim prvim brodom. 

Slava koja ga je pratila rasla je sa svakom novom pobjedom, pa je ubrzo Dragut imao na svom brodu najbolju mornaričku ratnu opremu tog doba. U to vrijeme Dragut se zbližio sa poznatim osmanskim beglerbegom Hajrudinom Barbarosom, koji ga je ubrzo unaprijedio u čin reisa i povjerio mu komandu nad flotilom od 12 galija. Dragutova vojnička karijera bila je sjajna, uspješno se borio protiv Venecijanaca u čuvenoj Bitci kod Preveze 1538. godine. Orobio je brojne gradove širom Sicilije, Italije, Španjolske, Albanije, a slavu je stekao kad je Venecijancima preoteo Herceg Novi.

Ratna sreća okrenula mu je leđa 1540. kad ga je zarobila genoveška flota. Sljedeće četiri godine proveo je kao rob na galiji, sve dok se nije oslobodio prijatelj Hajrudin Barbarosa, prilikom opsade Genove koju je napao sa impresivnom flotom od 210 brodova. Kad je 1546. umro Hajrudin Barbarosa, Dragut ga je zamjenio na poziciji beglerbega osmanske mornarice.
Sljedećih 20 godina nastavio je služiti carstvu kao komandant mornarice i kao paša Tripolija. Smrt ga je zatekla prilikom Opsade Malte 1565. godine, a pokopan je u Tripoliju.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Famous Pirate: Turgut Reis''
Le Bardo

**Le Bardo** (arapski: الباردو) je grad i općina od 71,961 stanovnika na sjeveru Tunisa u Vilajetu Tunis.

## Geografija

Bardo leži udaljen samo 4 km istočno od centra glavnog grada, pa je zapravo dio metropole zvane Veliki Tunis.

## Historija

Prvu palaču sa velikim parkom u tadašnjoj dalekoj periferiji podigli su Hafsidski kalifi u 15. vijeku.
Upravo zbog tog parka lokalitet je dobio ime Bardo (od iskrivljenog španjolskog *prado*, dosl. livada, park). Zbog stilskih karakteristika pretpostavlja se da su palaču i vrt gradili izbjegli Moriski koji su govorili španjolski. Kad su Osmanlije zavladale Tunisom njihovi begovi dogradili su palaču i nastavili je koristiti kao svoju rezidenciju.

Kvart je pravu ekspanziju doživio dolaskom Husainida na vlast, jer je ta dinastija u periodu 1705. - 1957. dala čak 19 begova. Mnogi od njih podigli su svoje rezidencije upravo u Bardu, pa je on postao politički, intelektualni i religijski centar Tunisa.

U jednoj od palača *Ksar Saïd* je 1881. sklopljen ugovor kojim je Tunis stavljen pod Francuski protektorat.

U staroj begovskoj palači se od 1888 nalazi arheološki muzej koji se ispočetka zvao *Alaoui*, a tek od 1956. se zove *Musée national du Bardo*.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Le musée national du BardoCommune Le Bardo''
Ben Gardane

**Ben Gardane** ili **Bengardene** (arapski: بن ڤردان)  je grad od 66,567 i općina od 84, 419 stanovnika na jugoistoku Tunisa u Vilajetu Médenine.

## Geografija

Smješten 423 km (560 km cestom) od Tunisa, ispada najudaljeniji grad od glavnog grada i posljednji veći grad prije tunisko - libijske granice koja je udaljena 32 km. Prostire se južno od lagune Bahiret el Bibane.

Ben Gardane je kao pogranični grad poznat po suku na kom se prodaje jeftinija roba iz Libije i drugih arapskih zemalja.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Commune Bengardene''
Mileva Filipović

**Mileva Filipović** (Spuž 1938-2020) crnogorska je sociološkinja i politikološkinja, osnivačica akademskog postdiplomskog programa "Žene i pravo", na Pravnom fakultetu u Podgorici, koja u naučni diskurs i istraživanja u Crnoj Gori uvodi rodni aspekt. Oblasti njenog naučnog interesovanja uključuju opštu sociologiju, strukturalizam, epistemologiju i feminističke teorije.

Diplomirala je sociologiju na Fakultetu političkih nauka u Beogradu 1973. godine. Kao asistentkinja zaposlena je na Pravnom fakultetu u Titogradu, 1974. godine. Magistrirala je 1976. godine, a doktorirala na Fakultetu političkih nauka u Beogradu 1983. godine. Tokom rada na doktorskoj disertaciji boravila je u Parizu, na École Normale Supérieure kod Luja Altisera, kao stipendistkinja Vlade Francuske. U istom periodu postaje članica Odbora za pravne i političke nauke i Odbora za filozofiju i sociologiju Crnogorske akademije nauka i umjetnosti (CANU). U zvanje vanredne profesorice izabrana je 1995. a redovne profesorice 1998. godine. U penziju je otišla 2003. godine.

U politički život se uključila kao omladinka. Bila je sekretarka Opštinskog Komiteta Omladine Crne Gore, članica Opštinskog Komiteta Saveza Komunista, članica Centralnog Komiteta Saveza Omladine Crne Gore, te izabrana za poslanicu Kulturnoprosvjetnog vijeća za period od 1963-1967. godine.

Posebno značajan dio njenog profesionalnog rada predstavljaju istraživanja položaja žena. Značajan dio njenog profesionalnog identiteta predstavlja i prevođenje sa francuskog jezika i uređivanje biblioteke "Femina" za izdavačku kuću CID.

Dobitnica je Nagrade za nauku oslobođenja Titograda 1980. god.

## Izabrana bibliografija

* Društvena moć žena (2003)
* Istorijski materijalizam i strukturalizam u savremenoj sociološkoj misli (1984)
* Radnička klasa i oslobođenje žene (1979)

## Reference
Ustav Fidžija

**Ustav Republike Fidži** (engleski: *Constitution of the Republic of Fiji*) je aktualni ustav Fidžija, službeno na snazi od 6. rujna 2013. godine; Ustav je na snagu stupio odmah nakon predsjedničkog potpisa. Aktualni Ustav Fidžija rezultat je političkih previranja koja su započela još 2000. godine, a kulminirala su donošenjem novog ustava, 2013. godine. Do tog trenutka, Fidži je bio organiziran prema Ustavu iz 1997. godine, koji je često bio izložen kritikama; jedna od najspornijih točaka tog ustava bilo je stjecanje biračkog prava po rasnom ključu, što je premijer Frank Bainimarama nazvao zastarjelim nedugo nakon što je u beskrvnom puču preuzeo vlast u zemlji. Ustav iz 1997. je abrogiran dekretom iz 2009. godine, a nakon donošenja smjernica za novi ustav, kao i javne rasprave, konačno je zamijenjen novim ustavom 2013. godine.

Ustav Fidžija je pisani, što iznimka u odnosu na britansku pravnu tradiciju (Britanija nema pisani ustav). Započinje s preambulom te sadrži 12 poglavlja, koja reguliraju temeljna prava, slobode i obveze, organizaciju državne vlasti, državne financije, odgovornost državnih dužnosnika te pravila o izmjeni i tumačenju ustava. Među najznačajnijim promjenama su ukidanje rasnog ključa pri izboru i zastupanju u Parlamentu, ukidanje neizabranog gornjeg doma kao i plemenskog Velikog vijeća poglavica te zastupanje temeljem distrikta. Parlament Fidžija je organiziran kao jednodomno tijelo, a aktivno biračko pravo se prvi put stjecalo s 18 godina.

Novi Ustav dodijelio je jednaki zakonski status Indofidžijcima, a formalizirao je i dopuštenost višestrukog državljanstva, koje je bilo odobreno još od 2009. godine.

## Reference

## Vanjske veze
* Constitution of the Republic of Fiji (2013) : Pacific Islands Legal Information Institute
Veľké Lovce

**Veljke Lovce** ( je naseljeno mjesto u okrugu Nove Zamki, u Njitranskom kraju, Slovačka Republika.

## Stanovništvo

Prema podacima o broju stanovnika iz . godine naselje je imalo  stanovnika.

### Etnički sastav

### Religija

## Reference

## Vanjske veze

* Naselja u Okrugu Nove Zamki
Parlament Fidžija

**Parlament Fidžija** (engleski: *Parliament of Fiji* / fidžijski: *Palimedi* / hindski: *Sansada*) je jednodomno zakonodavno tijelo Republike Fidži. Utemeljen 1970. godine, Parlament Fidžija je inicijalno bilo dvodomno tijelo sastavljeno od Senata (gornji dom) i Predstavničkog doma (donji dom), ali je donošenjem novog Ustava 2013. godine reformiran kao jednodomno tijelo. 

Prema Ustavu, Parlament Fidžija broji 50 zastupnika, s tim da izborno povjerenstvo prije svakih izbora ima dužnost, prema Ustavu, analizirati broj zastupnika te ga po potrebi povećati ili smanjiti. Aktualni saziv Parlamenta broji 51 zastupnika (plus predsjednika Parlamenta). Parlament predvodi Premijer, koji ujedno uživa i podršku parlamenta kao čelnik izvršne vlasti. S druge strane, Parlament izabire premijera, ali i vlastitog predsjednika te Predsjednika Republike. Po principu odgovorne vlade, premijer i njegov kabinet odgovorni su Parlamentu.

## Vanjske veze
*Parliament of Fiji Live Streaming
*Fiji Government Online Portal 
*Official Website of the Parliament of Fiji
Sakiet Ezzit

**Sakiet Ezzit** (arapski: ساقية الزيت‎ / Sāqīyat az-zīt) čita se *Saket ez Zit* je grad i općina od 53,243 stanovnika na istoku Tunisa u Vilajetu Sfax.

## Geografija
Sakiet Ezzit leži udaljen osam kilometara sjeverno od svog administrativnog centra Sfaxa, na trasi autoputa  A1 prema glavnom gradu 
Tunisu.
On je danas zapravo samo predgrađe grada Sfaxa.

## Historija

Sakiet Ezzit je izrastao za rimskih vremena, o tome svjedoče brojne ruševine rimskih građevina i mozaik iz 4. vijeka pronađen u njemu, koji se danas čuva u muzeju u Sfaxu.

Njegovo ime - Sakiet Ezzit koje znači potok ulja, najbolje opisuje to mjesto koje je živjelo i živi od maslina i maslinova ulja.

Danas se sve više okreće modernim tehnologijama otkako je u njemu otvoren istraživalačko tehnološki park *Technopole SFAX* na 3700 m².

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Commune Sakiet Ezzit''
Djerba Midoun

**Djerba Midoun** (arapski: ميدون)  je općina od 63,528 stanovnika na jugoistoku otoka Djerba u Vilajetu Médenine.

## Geografija

Općina Djerba Midoun prostire se na jugoistoku otoka Djerba na površini od 193.7 km². Centar općine grad Midoun leži u unutrašnjosti, udaljen 5 km od mora, 15 km jugoistočno od otočke prijestolnice Houmt Souka, i 18 km sjeveroistočno od Rimskog nasipa El Kantara.

 
### Gradovi Djerba Midouna
Općina se sastoji od četiri grada, to su administrativni centar **Midoun** u kom živi 30.481 stanovnika, na površini od 78.80 km², **El-Mey** sa 9.132 
stan., sa površinom od 34.30 km², **Sedouikech** - 6.280 stan. površina 48.60 km² i **Beni Maaguel** - 4.566 stan. i 32.00 km².

## Historija

Taj dio otoka u 16. vijeku bio je poznat po čestim bunama protiv Osmanskih paša iz Vilajeta Tripolitanija, a u 18. vijeku po trgovini robljem koja je 
ukinuta formiranjem Francuskog protektorata u Tunisu 1881.

Početkom 1960-ih počeo se razvijati turizam tako da danas ima 90 hotela i kapacitet da može primiti 50.000 turista. Općina Djerba Midoun je službeno osnovana 8. aprila 1985.

## Pobratimski gradovi

*  Mauguio, Francuska 
*  Bușteni, Rumunjska

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Commune Djerba Midoun''
Sinan Reis

**Sinan Reis** (kog su Turci zvali *Sinan çifut* (Židov), a Španjolci *Veliki Židov*; nakon 1500. – 1546.) bio je poznati osmanski admiral i pirat. 

## Biografija
Sinanovi roditelji bili su Sefardi protjerani iz svog španjolskog doma nakon odluke katoličkih monarha Isabele i Ferdinanda o protjerivanju Židova sa španjolskih teritorija. Odrastao je slušajući priče o egzodusu roditelja, to je toliko utjecalo na njega da je konvertirao na islam i pridružio se berberskim piratima iz mržnje prema španjolskoj kruni kojoj se želio osvetiti za protjerivanje iz domovine svojih predaka.

Isprva je služio kao *reis* (kapetan) pomoćnik slavnog pirata Hajrudina Barbarose pljenivši brodove u alžirskim vodama. Bio je poznat po tom što je na svom brodu vješao zastavu sa šestokrakom zvijezdom koju su Osmanlije zvali *Salomonov [[pečat]]*. Kao jedan od glavnih Barbarosinih pomoćnika sudjelovao je u bitci kod Preveze 1538. godine, velikoj pobjedi nad flotom Svete lige. 

Sinan je samostalno komandirao flotom koja je porazila genovešku flotu koju je Španjolska angažirala da se riješi berberskih pirata ispred sjevernoafričkih obala. Nakon tog je zauzeo Tripoli u Libiji, a pred kraj života postavljen je za beglerbega (admirala) osmanske mornarice. 

Pokopan je na židovskom groblju u Albaniji. Sinan Reis bio je poznat i kao učitelj budućeg beglerbega Draguta.  

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Sinan Reis – The Great Jewish Convert''
Bahiret el Bibane

**Bahiret el Bibane** (arapski: بحيرة البيبان) je velika laguna na jugoistoku Tunisa, u Vilajetu Médenine.

## Karakteristika

Laguna je duga oko 33 km, široka 10 km i ima površinu od 392 km². Prostire se blizu libijske granice, a od Sredozemnog mora odvojena je sa dva spruda (*Solb el-Gharbi* i *Solb ech-Charki*) koji se gotovo dodiruju. 
Nedaleko od nje leži jedna manja laguna *Bahar Alouane* i dva slaništa (*sebkha*).

Laguna je važan rasadnik riba koje se mrijeste u njezinim bogatim vodama i zatim migriraju u more. 
U Tunisu je poznata po velikoj tradicionalnoj ribarskoj brani sa prolazima koji omogućavaju ribama da uđu u lagunu kako bi narasle, a zatim otišle. Svojom dužinom od 3,5 km, to je najduža brana ovog tipa na Mediteranu.

Bahiret el Bibane je također važno stanište Ptica vodarica koje se u njoj gnijezde i zimuju. U njoj borave patke zviždare (*Anas penelope*), patke lastarke (*Anas acuta*), patke žličare (*Anas clypeata*), sivi ždralovi (*Grus grus*) i nekoliko vrsta galeba.

Laguna je 7. novembra 2007. uvrštena kao jedan od lokaliteta Ramsarske konvencije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Bahiret el Bibane''
Senat (Fidži)

**Senat Fidžija** (engleski: *Senate of Fiji*) bio je gornji dom fidžijskog Parlamenta od 1970. godine (iako je prvi saziv započeo s radom tek 1972. godine) do njegova formalnog ukidanja u aktualnom Ustavu iz 2013. godine. Senat je bio slabiji od dvaju domova tadašnjeg fidžijskog Parlamenta; nije imao zakonodavnu inicijativu, ali je potvrđivao zakone te je mogao zahtijevati izmjene ili uložiti veto, s tim da financijske zakone nije mogao mijenjati, samo uložiti veto na njih. Predstavnički dom je mogao zaobići senatski veto tako što je nakon minimalno šest mjeseci ponovo izglasao identičan zakon kao onaj što ga je Senat zaustavio, osim u slučaju veta uloženog na izmjene ustava, koji je bio apsolutne prirode. Senat je imao maksimalno 21 dan (odnosno 7 dana u slučaju hitne procedure) za odluku o zakonu poslanom iz donjeg doma, a u slučaju da ju ne bi donio - smatralo bi se da je suglasan s prijedlogom.

Od 1972. godine do ukidanja, struktura Senata mijenjana je nekoliko puta. Nakon što je dotadašnje jednodomno Zakonodavno vijeće podijeljeno na dva doma, Senat je postao gornji dom s 22 senatora, koje je formalno imenovao Generalni guverner među kandidatima koje su predlagali Veliko vijeće poglavica (8), Premijer (7), čelnik oporbe (6) i Vijeće Rotume (1). Mandat senatora trajao je šest godina, s tim da se polovica mijenjala svake tri godine. Inicijalno, Senat je bio trajno tijelo koje se nikada nije raspuštalo.

Nakon državnih udara i izmjene ustava 1987. godine, Fidži je stekao punu i formalnu nezavisnost, a to je dovelo i do promjene strukture Senata. Broj senatora povećan je na 34, a imenovao ih je Predsjednik. Mandat je trajao četiri godine, uz umirovljenje polovice senatora svako dvije godine. Ovoga puta je Veliko vijeće poglavica predlagalo čak 24 senatora, Rotuma je ostala na jednom, dok je Predsjednik imenovao preostalih devet po vlastitoj diskreciji, među članovima indofidžijske i manjinskih etničkih skupina. Senat je i dalje ostao trajno tijelo, a ovakav režim trajao je sve do 1999. godine.

Nakon novih ustavnih promjena i njihovih stupanja na snagu, struktura Senata promijenjena je posljednji put prije ukidanja tijela. Senat je u tom trenutku imao 32 senatora, koji su služili fiksne mandate u trajanju od pet godina; saziv Senata prvi put se poklapao sa sazivom i mandatom Predstavničkog doma. Senatore je opet imenovao Predsjednik, a prema sljedećem nominacijskom ključu - Veliko vijeće poglavica davalo je 14 kandidata, Premijer devet, čelnik oporbe osam i Rotuma jednog. Senatori su među sobom birali predsjednika i potpredsjednika, a mogli su biti imenovani i u izvršnu vlast.

Stupanjem na snagu Ustava iz 2013. godine, nakon serije političkih previranja, Senat i Predstavnički dom su ukinuti, a Parlament je reformiran kao jednodomno zakonodavno tijelo.

## Vanjske veze
* Official website of the Fijian Senate
Predstavnički dom (Fidži)

**Predstavnički dom** (engleski: *House of Representatives of Fiji*) bio je donji dom fidžijskog Parlamenta od 1970. do 2013. godine. Predstavnički dom imao je znatno veće ovlasti od Senata, gornjeg doma; zakonodavna inicijativa bila je isključivo u rukama donjeg doma, dok je Senat imao ograničeno pravo izmjene predloženih zakona i stavljanja veta na prijedloge. Predstavnički dom je mogao zaobići senatski veto ponovnim izglasavanjem zakona, osim u slučaju izmjena Ustava, kada je veto Senata bio apsolutan. 

Inicijalno je Predstavnički dom brojio 36 zastupnika, što je 1972. godine povećano na 52 zastupnika. Takvo stanje trajalo je do 1992., kada je broj povećan na 70, uz mogućnost izvanrednog povećanja ili smanjenja broja zastupnika. U trenutku suspendiranja 2006. godine, Predstavnički dom brojio je 71 zastupnika, čiji je mandat trajao pet godina. Predstavnički dom je imao veliku ulogu i u kontroli izvršne vlasti, odnosno Premijera, koji je dolazio iz Predstavničkog doma i morao je uživati konstantnu podršku donjeg doma kako bi ostao na vlasti. 

Predstavnički dom je suspendiran i raspušten nakon državnog udara 2006. godine, ali je formalno postojao sve do 2013. godine, kada je novodoneseni Ustav reformirao Parlament u jednodomno tijelo. 

## Vanjske veze
* Official Website of the Parliament of Fiji
* House of Representatives
Tobruk

**Tobruk** (arapski: طبرق, grčki: Αντίπυργος) je lučki grad od 62,500 i općina od 114.680 stanovnika na sjeveroistoku Libije u Regiji Kirenaika.

## Geografija

Grad se prostire oko malog zaljeva Sredozemnog mora - Bomba.
Od  egipatske granice je udaljen 155 km zapadno, a od glavnog grada Tripolija 1,250 km.
Kroz grad prolazi obalna magistrala kojom je povezan sa Kairom, Bengazijem i Tripolijem.

## Historija

Najstarije naselje na tom lokalitetu bila je Grčka kolonija - *Antipirgos*, kog je za rimskih vremena zamjenila utvrda koja je branilagranice Kirenajke. 
Tokom srednjeg vijeka se transformirao u odmorište i trgovište na obalnom karavanskom putu.

Kako je Tobruk jedina prirodna luka Libije, Kraljevina Italija ga je zauzela na samom početku Talijansko-turskog rata 5. oktombra 1911. 
Za Irata ga je koristila kao vojnu bazu za mornaricu i avijaciju u vojnim kampanjama prema jugu.

Za Drugog svjetskog rata Tobruk je nekoliko puta padao iz ruke u ruku, i bio poprište najdugotrajnih borbi na sjevernoafričkom frontu. Jedinice Britanske armije zauzele su grad u januaru 1941. pritom zarobivši 25.000 talijanskih vojnika.
Rommelov Afrički korpus je u svom naletu natjerao Britance da se povuku na istok, ostavivši garnizon u Tobruku u okruženju. Ta opsada trajala je od novembra 1941. do januara 1942. sve dok ga nisu oslobodile Britanske jedinice u ofenzivi natjeravši Rommela da se povuče iz Kirenaike.
Tobruk se drugi put našao u opsadi koja je trajala od marta 1941. do juna 1942. kad je Afrički korpus zauzeo grad i zarobio oko 35.000 savezničkih vojnika i ogromne količine Ratnog materijala.

Nakon Druge bitke kod El Alameina jedinice Britanske armije su u svojoj ofenzivi zauzele Tobruk 13. novembara 1942.

Tobruk je nakon rata obnovljen pa je postao rezidencija  bivšeg libijskog kralja Idrisa. Luka je proširena 1960-ih izgradnjom naftnog terminala *Marsa al-Hariga*, koji je naftovodom dugim 515 km povezan sa naftnim poljem Sarir.

Britanska armija napustila je svoju bazu u južnom predgrađu *Al Adam* 1970.

Tobruk je 2011. bio prvi libijski grad kog su preuzeli ustanici protiv Gadafija.

## Znamenitosti

U Tobruku se nalaze  Vojnička groblja britanskih, talijanskih i francuskih vojnika..

## Reference

## Vanjske veze

* [''Tobruch''](http://www.treccani.it/enciclopedia/tobruch_(Dizionario-di-Storia)/)
Sakiet Eddaier

**Sakiet Eddaier** (arapski: ساقية الدائر‎‎ / Sāqīyat Eddaïer) čita se *Saket ed Daer* je grad i općina od 53,243 stanovnika na istoku Tunisa u Vilajetu Sfax.

## Geografija
Sakiet Eddaier leži udaljen par kilometara sjeverno od centra grada Sfaxa, tako da je zapravo samo predgrađe tog grada.

## Historija

Sakiet Eddaier je izrastao na temeljima feničko - rimskog naselja - *Dechra*, danas se taj lokalitet zove *Saniat Abdelmouleh* i još uvijek nije dobro istražen.

Urbanizacija je počela nakon što je neki bogatiji građanin Sfaxa, sagradio skladišta i mlinicu za masline *Huilerie Gaddour*, nakon njega i drugi su počeli otvarati dućane i poduzeća pa je tako početkom 20. vijeka izrastao nukleus današnjeg grada.

Općina Sakiet Eddaier je osnovana 4. marta 1967.

Danas je Sakiet Eddaier industrijsko predgrađe Sfaxa sa tvornicama prehrambenih i metalnih proizvoda, obuće, uljarama i štavionicama kože.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Municipalité Sakiet Eddaier''
Big Stan

***Veliki Stan*** (), takođe pod domaćim prevodom: ***Zatvorska posla***, američka je zatvorska filmska komedija režisera i producenta Roba Schneidera, koji je takođe bio i glavna naslovna uloga. Ostale glavne uloge su Jennifer Morrison, Scott Wilson i David Carradine. U filmu je glumio i Henry Gibson, svoju posljednju ulogu. Iako je na nekim tržištima izašao tokom jeseni 2008, na DVD-u je bio dostupan u Sjedinjenim Državama tek od 24. marta 2009. godine. Debitovao je na 17. poziciji čartova iznajmljivanja DVD-ova za period 23–30. mart 2009. godine. U radijskom programu *[[Loveline]]*, Schneider je izjavio da je ovo film „protiv silovanja muškaraca” – odnoseći se na silovanja u zatvoru.

## Radnja

Prevarant koji vara na nekretninama Stan Minton (Rob Schneider) paniči kada sazna da ide u zatvor zbog prevare. Stanov strah od silovanja u zatvoru dovodi ga do toga da angažuje misterioznog gurua poznatog kao Učitelj (David Carradine), koji će mu pomoći da se transformiše u kreativnog stručnjaka borilačkih vještina. Za vrijeme zatočeništva, Stan koristi novostečene vještine da zastraši zatvorenike i spriječi ih da se međusobno sukobljavaju.

Stječe poštovanje zatvorenika i vremenom postaje njihov vođa (Veliki Stan), donoseći mir i harmoniju u zatvorsko dvorište. Međutim, korumpirani upravnik ima plan da zaradi pretvaranjem zatvora u ratnu zonu, prisiljavanjem na njegovo zatvaranje i prodajom imovine kao vrijedne nekretnine. Stan mu pomaže s aspektima podobnosti nekretnina u zamjenu za rani uslovni otpust, s tim da njegovi mirovni napori ugrožavaju upravnikov plan za nerede (zbog toga ga upravnik ucjenjuje da povrati nasilje).

U posljednjem momentu osvješćenja Veliki Stan namjerno upropasti saslušanje za uslovno otpuštanje kako bi spriječio smrt svojih drugova; otkriva da je njegova prvobitna poruka mira zaživjela i da zatvorenici plešu umjesto da se bore. Upravnik naređuje stražarima da otvore vatru na zatvorenike koji plešu i kad oni odbiju, otme pušku od jednog i nasumično počne da puca. Pokuša ustrijeliti Velikog Stana, ali zaustavljaju ga Stanova žena i Učitelj, koji su se pridružili Stanu. Tri godine kasnije Stan napušta zatvor, kojim sada upravlja jedan od simpatičnijih čuvara jer je stari upravnik sada zatvorenik; Stan se napolju sastaje sa svojom ženom, njihovom mladom ćerkom i Učiteljem.

## Uloge

Komičar Adam Sandler pojavio se u nepripisanoj glasovnoj ulozi.
Glumac Marcelo Ortega igra zatvorenika koji se zove Veliki Haa.
Wes Takahashi, bivši animator i supervizor vizuelnih efekata za Industrial Light & Magic, ima kameo ulogu kao barmen.

## Kritički prijem
Na sajtu Rotten Tomatoes film ima rejting odobravanja od 11% na osnovu recenzija devet kritičara (jedan pozitivan/*Fresh*, osam negativnih/*Rotten*), uz prosječnu ocjenu 3,00/10.

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Veliko vijeće poglavica

**Veliko vijeće poglavica** (engleski: *Great Council of Chiefs*; fidžijski: *Bose Levu Vakaturaga*; hindski: ग्रेट काउंसिल ऑफ चीफ्स) bilo je ustavno tijelo na Fidžiju od 1876. do 2012. godine. Veliko vijeće poglavica bilo je savjetodavno tijelo s ograničenim političkim ovlastima te bi se moglo nazvati ustavnim tijelom *sui generis*, s obzirom da nije pripadalo nijednoj od tri temeljne grane vlasti te je u Ustavu iz 1997. bilo izdvojeno kao samostalno tijelo u 8. poglavlju.

Iako je tek kasnije konstitucionalizirano, Veliko vijeće poglavica postojalo je još od 1876. godine. Tadašnji guverner, Sir Arthur Hamilton-Gordon, utemeljio je Veliko vijeće kao savjetodavno tijelo sastavljeno od lokalnih plemenskih čelnika u sklopu svoje politike konsolidacije vlasti među domorodačkim stanovništvom. Članovi vijeća davali su guverneru savjete oko unutrašnje politike te su birali domorodačke predstavnike u parlamentu sve do 1963. godine. Sastanci Vijeća u kolonijalno doba održavali su se svake ili svake druge godine uz veliku ceremoniju kojom je predsjedao guverner. 

Sredinom XX. vijeka, članstvo u Vijeću je prošireno tako da nije sadržavalo samo plemenske čelnike, međutim ta je odluka poništena nakon pučeva 1987. godine. Veliko vijeće formalno je konstitucionalizirano 1970. godine, kada su članovi Vijeća dobili ovlast predlaganja određenog broja članova Senata; s godinama je broj tih članova varirao. Od 80-ih godina, Veliko vijeće bilo je predmet velikih manipulacija od strane izvršne vlasti. Nakon državnog udara 2006. godine, komodor Frank Bainimarama suspendirao je Veliko vijeće tokom 2007. godine. Ono je ponovo formirano naredne godine, međutim nakon što je odnos između Vijeća i Bainimarame nanovo postao nepodnošljiv, potonji je tokom 2012. godine objavio kako je predsjednik Epeli Nailatikau odobrio dekrete kojima je Veliko vijeće poglavica formalno ukinuto, što je u konačnici formalizirano i u Ustavu iz 2013. godine, koji nije sadržavao odredbe o Velikom vijeću. 

Veliko vijeće poglavica nije bilo identično kao mnogo širi Dom poglavica, mada su se ovlasti tih dvaju tijela povijesno poklapale u značajnoj mjeri. 

## Sastav Velikog vijeća

U svom posljednjem sazivu, Veliko vijeće imalo je ukupno 55 članova. To su mahom bili nasljedni poglavice, uz izuzetak posebno imenovanih članova koji su dolazili iz drugih društvenih skupina. Sastav je bio sljedeći:

* Predsjednik Fidžija (*ex officio*)
* Potpredsjednik Fidžija (*ex officio*)
* Premijer Fidžija (*ex officio*)
* 6 članova imenovanih od strane Predsjednika, uz savjetovanje s Ministrom fidžijskih poslova
* 42 provincijska čelnika (14 čelnika na Fidžiju birali su po trojicu)
* 3 predstavnika Vijeća Rotume
* 1 doživotni član (Sitiveni Rabuka)

Uz izuzetak doživotnog člana, mandati svih ostalih članova trajali su četiri godine. Vijeće je također priznalo i Elizabeth II, bivšu vladaricu Fidžija, kao vrhovnog poglavicu, iako ona nije bila članica Velikog vijeća.

## Reference

## Vanjske veze
* ABC.net.au: events with the Great Council of Chiefs (GCC)
Luis González Bravo

**Luis González Bravo y López de Arjona** (Cádiz, 8. jul 1811 &ndash; Biarritz, 1. septembar 1871) bio je španski političar, diplomat, novinar i mecena, koji je u dva navrata - od 1843. do 1844. te 1868. godine - služio kao premijer Španije.

Pripadao je konzervativnoj Umjerenoj stranci, i upravo je on bio najzaslužniji za pad premijera Salustiano de Olózage kojim je pred kraj 1843. godine označen kraj višegodišnje dominacije liberalne Napredne stranke. Gonzalez Bravo je preuzeo premijersku dužnost. Kao političar se isticao izuzetnom odanošću Isabelli II i služio je u brojnim vladama Umjerene stranke. Pred kraj života je, u vrijeme Demokratskog šestoljeća otišao u egzil u Francusku, gdje se povezao sa karlistima i sudjelovao u pripremama za oružanu pobunu.
Ramón María Narváez

** Ramón María Narváez y Campos, 1. vojvoda od Valencije** (5. august 1800 - 23. april 1868) bio je španski vojskovođa i političar, koji je u nekoliko navrata pod vladavinom kraljice Isabelle od Španije od 1846. do 1868. godine služio kao premijer Španije i predstavljao jednog od vođa konzervativne Umjerene stranke. Slavu je stekao porazivši karliste u bitci kod Majaceitea u Prvom karlističkom ratu 1836. godine. 

## Vanjske veze
*Royal Decree of November 18, 1845, on creation of Narváez ''duque de Valencia''
Manuel Pando Fernández de Pinedo

**[[Don (titula)|Don]] Manuel de Pando y Fernández de Pinedo, 6. markiz od Mirafloresa [[Grande Španije]] i 4. grof od la Ventose** (22. decembar 1792 &ndash; 20. februar 1872) bio je španski plemić i političar, koji je u dva navrata pod vladavinom kraljice Isabelle II služio kao premijer Španije - 1846. te od 1863. do 1864. godine.

Kao mladić je sudjelovao ratu protiv Francuza, a potom podržavao Riegov liberalni režim. Usprkos toga je za vrijeme apsolutističke vladavine kralja Fernanda VII bio pošteđen progona. Poslije se priključio Umjerenoj stranci, a 1846. godine kao njen član nakratko postao premijer; prisiljen je podnijeti ostavku zahvaljujući spletkama stranačkog vođe Ramona Marije Narvaeza. 1850-ih se istakao kao diplomat, osiguravši britansku i francusku podršku za očuvanje španske vlasti na [Kubom] od [SAD|američkih prisizanja. Ponovno je postao premijer deceniju kasnije.
Carlos Martínez de Irujo y McKean

**[[Don (titula)|Don]] Carlos Fernando Martínez de Irujo y McKean**, 2. markiz od Case Irujo, *[[jure uxoris]]* **Vojvoda od Sotomayora, [[Grande Španije]]** (Washington, 14. decembar 1802 – Madrid, 26. decembar 1855) bio je španski plemić i političar koji je 1847. godine nakratko služio kao premijer Španije.

Rodio se u Washingtonu kao sin Carlosa Martineza de Irujo y Tacona, španskog ambasadora u SAD. Majka mu je bila Sarah McKean, kćer guvernera Pensilvanije Thomasa McKeana.

Irujo je pripadao Umjerenoj stranci.
Ugljan

**Ugljan** ima više značenja:
*Ugljan (otok)
*Ugljan (Preko)

ili:
*Operacija Ugljan

## Povezano
*Ugljane
Zlokobna dekada

**Zlokobna dekada** () je izraz kojim se u historiji Španije tradicionalno označava period od 1823. godine do 1833. godine koji korespondira sa posljednjih deset godina vladavine kralja Fernanda VII, a koji je karakterizirao kraljev apsolutizam i reakcionarna unutrašnja politika.

Fernando je vlast preuzeo 1823. godine nakon francuske invazije kojom je, pod pokroviteljstvom Svete alijanse, zbačen dotadašnji liberalni režim (Trienio Liberal). Fernando je ukino Ustav iz 1812. godine i počeo vladati apsolutistički, provodeći brutalnu represiju nad liberalima, koji su bili prisiljeni ići u emigraciju. Režim je postao omrznut, velikim dijelom zahvaljujući i porazima u južnoameričkim ratovima za nezavisnost zbog kojih je Španija ostala bez najvećeg dijela svog dotadašnjeg kolonijalnog imperija. 

Fernando je posljednjih godina života bio ozbiljno bolestan, te je vlast de facto preuzela njegova supruga Maria Christina od Dviju Sicilija; tada se postavilo i pitanje nasljedstva. Fernando je 1830. godine, temeljeći se na tajnoj pragmatičkoj sankciji koju je 1879. godine bio donio Carlo IV, kao nasljednicu odredio svoju maloljetnu kćer Isabellu; većina španskih reakcionara je odbila prihvatiti pragmatičku sankciju smatrajući da Španijom mora vladati isključivo muškarac, odnosno Fernandov brat Don Carlos. Maria Christina se, u nastojanju da kćeri osigura prijestolje, počela približavati liberalima koji će formalno preuzeti vlast nakon Fernandove smrti.

## Vanjske veze
*History page about the Ominous Decade
Maria Christina od Dviju Sicilija

**Marija Kristina od Obiju Sicilija**, *[[Talijanski]]: Maria Cristina Ferdinanda di Borbone, principessa delle Due Sicilie; [[Španjolski]]: María Cristina de Borbón, princesa de las Dos Sicilias * (Palermo, Sicilija; 27. travnja 1806.- Le Havre, Francuska; 22. kolovoza 1878.) bila je kraljica suvladar Španjolske (1829.-1833.) i regent Španjolske (1833.-1840.). Njena vladavina je označila kraj apsolutizma i uvođenje ustavne monarhije u Španjolsku, ali bila pod sjenom iscrpljujućeg Prvog karlističkog rata u kome je odnijela pobjedu nad reakcionarnim karlistima. 

Marija Kristina rodila se u Palermu 27. travnja 1806. i bila je kći Franje I., kralja Obiju Sicilija i njegove druge žene, Marije Izabele Španjolske. Udala se za španjolskog kralja Ferdinanda VII. 11. prosinca 1829. godine. Za razliku od reakcionarnog muža, počela je podržavati liberale prije svega zato da osigura prijestolje svojoj kćeri Isabelli. Nakon pobjede u ratu je brzo postala nepopularna zbog skandaloznog privatnog života, te je 1840. zbačena sa mjesta regentice i prisiljena otići u izgnanstvo.
Drugi karlistički rat

**Drugi karlistički rat** (; ), također poznat i kao **Rat ranoranilaca** (; ) je bio oružani sukob između španske vlade, odnosno, uglavnom liberalnih pristaša kraljice Isabelle II na jednoj, te karlističkih reakcionarnih pobunjenika, odnosno pristaša pretendenta Carlosa VI. Izbio je sedam godina nakon poraza karlista u Prvom karlističkom ratu kao uglavnom spontani ustanak seoskog stanovništva u Kataloniji, motiviran ekonomskim nedaćama i nezadovoljstvom koje je izazivala vlada premijera Ramona Marije Narvaeza. Ustanici su bili slabo naoružani i neorganizirani, te se ustanak nije uspio proširiti izvan Katalonije; karlistička emigracija iz Francuske se u njega ozbiljno uključila tek 1848. godine poslavši generala Ramona Cabreru. On je brzo bio poražen, a ustanak ugušen.

## Izvori
Vojislav Simić

**Vojislav Simić**  (Beograd, 18. ožujka 1924. - 29. rujna 2025.) bio je srpski glazbenik, dirigent, skladatelj, pionir srpskog etno-jazza i glumac.

## Biografija
Vojislav Simić je rođen 18. ožujka 1924. u Beogradu. Poznati je dirigent Džez orkestra Radio televizije Beograd, autor mnogobrojnih *[[jazz]]* kompozicija, tradicionalne liturgijske vokalne i instrumentalne glazbe, etno-jazza i glazbe za djecu. Ključno je ime jazz scene u Srbiji. Otkako je 1954. utemeljen Džez orkestar RTV Beograd, Simić je godinama poslije – zajedno sa Zvonimirom Skerlom – imao značajnu ulogu u vođenju tog orkestra.
 
Od 1953. do 1985. Simić i Džez orkestar RTV Beograd nastupali su diljem Europe: osvojili su mnoge nagrade i pobijedili na brojnim natjecanjima, uključujući i poznati *jazz*-festival »Juan-les-Pins« u Francuskoj, gdje su 1960. osvojili prvu nagradu. S tim je orkestrom redovito nastupao u programima *jazz*-festivala na Bledu i u Ljubljani, a surađivali su i s mnogim domaćim i strani solistima, primjerice Kvartetom Predraga Ivanovića, Stjepanom Jimmyjem Stanićem, Duškom Gojkovićem, Milivojem Markovićem, Bora Roković, Milo Pavlović, zatim Maynardom Fergusonom, Alanom Skidmoreom i Gerdom Dudekom.

Simić je bio i gost-dirigent u mnogim kazalištima u bivšoj Jugoslaviji, te gost-skladatelj na dječjim festivalima u Srbiji. Na rad mu je utjecalo djelo srpskog pisca i pjesnika Jovana Jovanovića Zmaja. Skladao je glazbu za mnoge TV serije, ali i igrane i dokumentarne filmove. Osobito je poznat kao autor glazbe za film *Sumnjivo lice*, film i TV seriju *[[Salaš u Malom ritu]]*, TV seriju *Osma ofanziva*, dokumentarni film *Dobro jutro Homolje*, itd.

Glumio je u TV-filmu Sastanak muzičara - Jam session (1968.) i TV seriji Sedam plus sedam (1979.). Napisao je i dvije knjige autobiografskog karaktera: »Susreti i sećanja« i »Sentimentalno putovanje«.

Vojislav Simić je svojedobno bio predsjednik Udruženja džez muzičara i predsjednik Udruženja kompozitora Srbije. Živi u Beogradu sa suprugom: imaju dvije kćeri i troje unučadi.

## Nagrade i priznanja
* Orden rada sa zlatnim vijencem
* Orden Beočug grada Beograda
* Nagrada za životno djelo Radiotelevizije Srbije

## Literatura
# Đurić-Klajn, Stana: »SIMIĆ, Vojislav«, u: Kovačević, K. (ur.), *[[Muzička enciklopedija]]*, Zagreb: JLZ, 1977., sv. 3, str. 353.
# Jakovljević, Svetolik: *Jedan vek džeza & Kratki prilozi za izučavanje džeza u Srbiji*, Beograd: Knjižara Žagor, 2003.
# Simić, Vojislav: *Veselo putovanje: sa džez orkestrom RTV Beograd po belom svetu*, Beograd: Radio-televizija Srbije, 2005.

## Izvori

## Vanjske veze
* Vojislav Bubiša Simić – službene stranice 
* archive.org / muzickacentrala.com – Vojislav Bubiša Simić (životopis)
* secanja.com – Vojislav Simić (životopis)
* Audio i foto arhiv: Vojislav Simić (životopis)
* vreme.com – D. Anđelić, I. Nedeljković, A. Milosavljević & S. Nastasijević: »Istraživanje – Džez u Srbiji: Od Sent Luisa do Beograda«
* niscafe.com – Nagrada za životno delo Vojislavu Simiću 
* popboks.com – Vladimir Skočajić: »Vojislav Bubiša Simić. Od igranke do umetnosti«  (intervju)
* IMDb: Vojislav Simić 
* youtube.com – Vojislav Simić
Armija Kraljevine Italije

**Armija Kraljevine Italije** (italijanski: *Regio Esercito*, točnije *Esercito Italiano*) bila je kopnena vojska oružanih snaga Kraljevine Italije, od 4. maja 1861. do 18. juna 1946. godine.

## Historija
Armija Kraljevine Italije osnovana je nakon Ujedinjenja Italije 4. maja 1861. dekretom ministra rata Manfreda Fantija, kojim je istovremeno objavljeno i prestajanje postojanja armija Kraljevine Sardinije i Kraljevine dviju Sicilija. Na samom početku armija se bazirala na pet korpusa od kojih su četiri imala po od tri divizije, a one po dvije pješadijske brigade, dva bataljona bersegliera i tri artiljerijske baterije, uz to i po jednu konjičku brigadu sa po 3 pukovnije. Izvan armijskog korpusa postojala je još jedna konjička divizija sastavljena od četiri pukovnije i dvije konjičke baterije. Pješadijske i konjičke pukovnije uobičajeno su imali oko četiri bataljona.

## Reference

## Vanjske veze

* ''The History of the Italian Army''