open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Newquay

**Newquay** (kornvolski: *Tewynblustri*) je lučki i turistički grad od 21,370 stanovnika na jugozapadu Engleske.

## Geografija

Newquay leži na sjeveru Grofovije Cornwall na obali Atlantika, točnije na sjevernoj obali estuarija riječice Gannel, udaljen 19 km sjeverno od Trura. Gotovo je spojen nizom manjih naselja sa ljetovalištem Padstow koje leži svega 15 km sjevernije

## Historija

Newquay je vrlo staro naselje, što dokazuju prahistorijske nekropole Barrowfields i Trevelgue Head i arheološki nalazi iz brončanog i željeznog doba. Za srednjeg vijeka bio je malo ribarsko selo izraslo oko zaštićenog zaljeva kog danas znamo kao luku, oko koje se sve vrti. 

Sve do početka 15. vijeka Newquay je bio poznat pod svojim kornvolskom imenom **Towan Blystra** , ali kad je sredinom 15. vijeka Biskup Exetera Edmund Lacey dobio sredstva i podigao *novi [[Kej (obala)|kej]]* (engleski-quay), grad postao poznat kao *Newquay*.

Do početka 19. vijeka broj stanovnika je porastao na oko 1300 ljudi, tad su jednostavni drveni kejevi zamijenjeni u fazama, počevši od 1835. do današnje obzidane luke. Ona je trebala postati važan transportni centar za tadašnje glavne privredne grane Cornwalla, iskapanje kositra, ribarstvo i poljoprivredu.

Grad je stalno rastao a dolazak željezničke pruge 1876. donio je novu privrednu granu - turizam. On se počeo razvijati od viktorijanskog doba, kad je bogatiji dio stanovnika počeo koristiti blagodeti boravka na plažama uz more, tako da je krajem 19. vijeka izgrađen veći broj hotela diljem grada.

Kako je sve više stanovnika zemlje dobijala pravo na praznike, počelo se graditi jeftinije pansione naročito nakon 1930-ih. Nakon Drugog svjetskog rata došlo je do eksplozivne izgradnje svih vrsta turističkih objekata, Newquay je rastao i rastao dodavanjem sve više hotela, pansiona, trgovačkih centara, zabavnih parkova i privatnih vila. Od kad je 1960-ih importiran iz Sjedinjenih Američkih Država novi sport - surfanje, postao je britanski (i svijetski) centar za takmičenja u tom sportu.

## Reference

## Vanjske veze

* Newquay - one of the nation's favourite seaside holidays
St Ives, Cornwall

**St Ives** je lučki i turistički grad od 9,799 stanovnika na jugozapadu Engleske.

## Geografija

Sveti Ives leži na krajnjem sjeverozapadu Grofovije Cornwall, u istoimenom zaljevu Atlanskog oceana, udaljen svega 12 km od ljetovališta Penzance koje leži na drugoj suprotnoj (južnoj) obali.

## Historija

Sveti Ives je svoje ime dobio po kćeri irskog kneza - svetoj La. Za tog kneza legenda kaže da je sredinom 5. vijeka doplovio do Cornwalla na listu, nakon što je propustio brod]] koji je prevezao druge svece.

Njegovo kornvolsko ime bilo je **Porthia** ("Laina spilja"), dok se pretpostavlja da mu je pretkršćansko ime bilo **Pendennisom** ("utvrda na rtu").

Kralj Charles I dodjelio mu je 1639. status borougha. St Ives je gradio svoj prosperitet na ribarstvu (srdele) i trgovini glinenim škriljavcem i drugim korvalskim mineralima.

Luka mu je značajno poboljšana nakon što je John Smeaton 1770. podigao gat, on je uz kasniju igradnju drugih, pomogao da se luka zaštiti od oluja, koje su dotad vijekovima toliko zasule luku pijeskom da je postala neupotrebljiva.

Dolazak željezničke pruge 1877. i porast masovnog turizma ubrzo je pretvorio St Ives u popularno odmaralište.

## Reference

## Vanjske veze

* St Ives - Welcome
Central Bedfordshire

**Central Bedfordshire** je unitarna jedinica od 254,381 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Bedfordshire.

## Geografija

Sa sjevera graniči sa unitarnom jedinicom Bedford, sa sjeveroistoka sa Grofovijom Cambridgeshire, sa jugoistoka sa Grofovijom Hertfordshire i unitarnom jedinicom Luton, sa jugozapada sa Buckinghamshirom i sa sjeverozapada sa unitarnom jedinicom Milton Keynes.

Administrativni centar je selo Chicksands.

## Historija
Unitarna jedinica Central Bedfordshire formirana  je 1. aprila 2009. nakon administrativne reforme Grofovije Bedfordshire, ujedinjenjem dotadašnjih distrikta Mid Bedfordshire i South Bedfordshire.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Central Bedfordshire Council Website''
Film silovanja i osvete

**Film silovanja i osvete** () je filmski žanr, odnosno pod(žanr) akcijskog i/li triler filma čija je specifičnost zaplet koji se temelji na prikazu nekog odvratnog zločina, najčešće silovanja, kojeg potom protagonist nastoji osvetiti tako što pronalazi i kažnjava njegove počinioce. Iako su se ostvarenja sa tim motivima u određenoj mjeri radila od samih početaka filma, kao poseban podžanr su se razvili 1970-ih, odnosno postali dio šire cjeline tadašnjih eksploatacijskih filmova. Njihovoj popularnosti je pridonio kolaps cenzorskih stabdarda, koji je omogućio da se u njima prikazuju najeksplicitniji oblici nasilja, odnosno golotinje i seksa, ali su također predstavljali odraz feminističkih trendova u popularnoj kulturi, pogotovo kada su i osvetnik i žrtva silovanja bili jedna te ista protagonistica. Prvim značajnijim ostvarenjem žanra se smatra Cravenov horor *[[Last House on the Left (film, 1972)|Posljednja kuća nalijevo]]* iz 1972. godine, koji je, pak, bio inspiriran klasičnim Bergmanovim djelom *[[Djevičanski izvor]]*. Najpoznatije, ali i najkontroverznije ostvarenje žanra je film *[[I Spit on Your Grave]]* iz 1978. godine, koji je zbog eksplicitnosti i uznemirujućih količina nasilja često bio predmetom cenzure. 

## Vanjske veze
* Popis na IMDB.com
Charlie X

***Charlie X*** je 2. epizoda američke TV-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]* premijerno prikazana 15. septembra 1966. godine. Naslovni lik, koga tumači Robert Walker, je 17-godišnji mladić odrastao na vanzemaljskoj planeti za koga se ispostavi da je, iako emocionalno nezreo, obdaren božanskim moćima. Radnja prikazuje kako posada *Enterprisea*, koji ga je trebao odvesti rodbini, postaje žrtvama njegovih hirova.

## Izvori

## Vanjske veze

*
L'Hurluberlu ou le Réactionnaire amoureux

***L'Hurluberlu ou le Réactionnaire amoureux*** (srpskohrvatski: *Čudak, ili Zaljubljeni reakcionar*) je komedija Jeana Anouilha iz 1958., premijerno izvedena 5. veljače 1959. godine u *[[Comédie des Champs-Élysées]]*, u režiji Rolanda Piétrija. *L'Hurluberlu* je bila treća drama u nizu u kojoj se pojavljuje lik generala Léona Saint-Péa, nakon *[[Ardèle ou la Marguerite]]* (1948.) i *[[La Valse des toréadors]]* (1951.), a koji će u svom posljednjem pojavljivanju, drami *[[Le Nombril]]* (1980.), postati autoironični prikaz samog Anouilha. 

Kao i u ranijim dramama s generalom, ljubavne intrige i ovoga su puta u osnovi dramskog zapleta. Ovdje se iste razotkrivaju kada se mladi pisac pojavi pred generalom s idejom da u njegovom vrtu uprizori predstavu; ubrzo se otkriva generalova ljubomora, ali i brojni drugi problemi, uključujući i izdaju generalove kćeri od strane navedenog mladića. 

Djelo je premijerno objavljeno 1959. godine, a kasnije je okupljeno u niz "novih škripećih komada", što ga je 1970. godine izdala kuća *[[Éditions de la Table ronde]]*. Nastavak na njegove uspješne "škripeće komade", ovaj niz sadržavao je čak pet novih drama sličnih tematskih preokupacija, a prva među njima bio je upravo *L'Hurluberlu*.
La Foire d'empoigne

***La Foire d'empoigne*** je drama Jeana Anouilha iz 1958. godine, premijerno izvedena 11. siječnja 1962. godine u *[[Comédie des Champs-Élysées]]*, u zajedničkoj režiji Rolanda Piétrija i Jeana Anouilha. Priča o Louisu XVIII., Napoleonu I. i Josephu Fouchéu, *La Foire d'empoigne* je kronološki srednja drama iz niza "kostimiranih komada", mada je izvedena posljednja, čak tri godine nakon izrazito uspješne drame *[[Becket ou l'Honneur de Dieu]]*. 

Premijerno je objavljena u sklopu navedenog niza 1960. godine, a prvo samostalno izdanje doživjela je 1962. godine. Unatoč činjenicu da su i *[[L'Alouette]]* i *Becket*, kao drame iz istog niza, doživjele veliki uspjeh, *La Foire d'empoigne* se danas smatra jednom od manje značajnih Anouilhovih drama.
La Petite Molière

***La Petite Molière*** je drama Jeana Anouilha iz 1958. godine, premijerno izvedena 1. lipnja 1959. godine tokom kazališnog festivala u Bordeauxu u režiji Jean-Louisa Barraulta. Svoju kazališnu premijeru, drama je doživjela 12. studenog iste godine u pariškom teatru *[[L'Odéon–Théâtre de l'Europe]]*, također u Barraultovoj režiji. 

Danas jedno od manje eksponiranijih Anouilhovih djela, *La Petite Molière* je zapravo stilizirani prikaz života (profesionalnog i svakodnevnog) velikana francuskog teatra, Molièrea, te različitih problema, situacija i emocija s kojima se suočavao. Djelo je premijerno objavljeno 1959. godine, međutim nikada nije sabrano ni u jedan od Anouilhovih dramskih nizova te je tako dio skupine od devet drama koje nisu dio nijednog niza; *La Petite Molière* je kronološki treća drama iz te skupine, nakon ranih *[[Mandarine (Anouilh)|Mandarine]]* (1931.) i *[[Y'avait un prisonnier]]* (1934.).
Eton, Berkshire

**Eton** je školski gradić od 2,277 stanovnika na jugoistoku Engleske.

Poznat je po istoimenom koledžu, koji je najveća javna škola u Engleskoj.

## Geografija

Eton leži na temzinom otoku u Grofoviji Berkshire, točno nasuprot Windsora, koji leži na sjevernoj obali rijeke Temze, udaljen samo 800 metara, i svega nekih 3 km južno od Slougha, pa je praktički spojen sa tim gradovima u jednu urbanu cjelinu. Kako leži svega 34 km zapadno od centra Londona, zapravo je i dio te metropole.

## Historija

Iako postoje dokazi o drevnom gazu preko Temze između Windsora i Etona, - historija Etona kakvog danas poznajemo vjerojatno je započela saksonskim naseljem, koje se zvalo *Eyton* (ili *Eytun*), što je značilo naselje na otoku. Ono je dokumentirano u normanskoj knjizi Domesday Book iz 1086., kao feud kraljice Edith, supruge kralja Edwarda Ispovjednika za kog se udala 1043., pod imenom *Etonne*.

Nakon Normanskog osvajanja Engleske - 1066. svi posjedi koji su dotad pripadali Anglosaksoncima postali su vlasništvo Normana, pa tako i *Etonne*. I u to vrijeme bio je poznat kao prelaz preko Temze za Windsor, bilo skelom ili malim drvenim mostom. Kako je bilo vrlo teško i rizično prebacivati konje, oni su se obično ostavljali u Etonu, na mjestu gdje se danas nalazi ulica King Stable. Negdje oko 1198. Eton je bio jednako velik kao Windsor, koji je u to vrijeme bio vrlo važno mjesto u Engleskoj.

Korijeni svjetski poznatog koledža po kom je Eton danas poznat, sežu u davnu 1440. kad je 18-godišnji kralj Henry VI dobio dozvolu od pape da osnuje Koledž Blažene Djevice Marije. Koledž je gradu donio blagostanje, ali je istovremeno ograničio njegov rast, jer se nije mogao širiti prema sjeveru zbog zgrada koledža, dok mu je ekspanziju prema jugu i istoku blokirala rijeka.

Arheološka iskapanja provedena krajem 1990-ih iznjela su na vidjelo dokaze koji potvrđuju da je između Etona i Windsora, na Temzi, postojao još jedan most podignut za brončanog doba negdje između 1400. - 1300. pne.. Izgleda da ga nakon Rimske okupacije Britanije više nije bilo. Zna se da su Normani u 12. vijeku ponovno podigli drveni most, nakon izgradnje Windsorskog zamka. Preživjeli dokumenti kazuju da je to bilo 1172. kao i to da se vlasnik zemljišta zvao Osbert de Bray.

## Reference

## Vanjske veze

* Welcome
Riječna skela

**Skela** (od turskog *iskele*) je ime za tip splavi (danas pontona) koji služi za transport ljudi (životinja), vozila i robe s jedne riječne obale na drugu.

Kreće se duž razapetog užeta pogonjena riječnom strujom ili ručnim potezanjem užeta, ali ima i takvih koje plove pokretane vlastitom mašinom ili ih tegle manji tegljači. Skela ima još i danas, najčešće na mjestima gdje bi izgradnja mosta zbog maloga prometa bila neekonomična, ali ih puno više ima po zemljama trećeg svijeta, koje nemaju pare da podižu mostove.

## Historija
Skele su sve do 12. vijeka bile najmasovniji oblik transporta preko rijeka, jer je vrlo malo gradova imalo mostove, tako je Budimpešta svoj prvi trajni most Széchenyi lánchíd podigla tek 1849, Zagreb 1862, a Beograd 1884. godine..

Skela ima i drugo značenje, ono je vezano uz građevinarstvo, to je pomoćna konstrukcija za obavljanje radova na građevinama.

## Galerija slika

datoteka:Cable_Ferry.jpg|Skela iz Norveške
datoteka:Marion_Post_Wolcott_-_Old_cable_ferry_between_Camden_and_Gees_Bend,_Alabama.jpg|Skela iz Alabame
datoteka:Medsave_Ferry.jpg|Skela na Savi kod Zagreba
datoteka:Ekusileni.jpg|Skela preko rijeke Insiza u Zimbabvu


## Reference

## Vanjske veze

* ''Skela''
Skela (razvrstavanje)

**Skela** se može odnositi na;

*Skela (riječna) plovilo za transport preko rijeka
*Skela (građevinska) pomoćna konstrukcija za obavljanje radova na građevinama
*Skela (Glina) selo u Hrvatskoj
*Skela (Obrenovac) selo u Srbiji
David James Elliott

**David James Elliott** (rođen **David William Smith**, Milton, Ontario, Kanada, 21. rujna 1960.), kanadski glumac.

Proslavio se glavnom ulogom u TV seriji *[[JAG]]* od 1995. do 2005., kao glavni lik Harmon Rabb Jr..

Dok je bio teenager bio je član benda. Na zadnjoj godini školovanja napušta Milton District High School kako bi slijedio svoj san da postane rock zvijezda. S 19 godina ipak uviđa da se to neće obistiniti i vraća se kako bi završio školovanje.

Nakon završene srednje škole, Smith upisuje Ryerson Polytechnic University u Torontu, Kanada, i odlazi na audiciju za Stratford Shakespearean Festival u Ontario, gdje biva primljen kao član Mlade Skupine (Young Company).

Nakon toga seli se u Los Angeles gdje mijenja ime u David James Elliott jer je vidio da već postoji glumac s imenom David Smith. Pojavljuje se u filmu *[[Police Academy 3: Back in Training]]* 1986., i nakon toga u TV seriji *[[Street Legal]]*, *[[Knots Landing]]* kao Bill Nolan, i u *[[The Untouchables]]* 1993. kao Agent Paul Robbins. Sljedeće godine Elliott se više puta pojavljuje u hit seriji *[[Melrose Place]]*, glumeći "Terry Parsonsa", i gostuje u epizodi *[[Seinfeld]]*, kao nosač namještaja koji se protivi pobačaju.

Oženjen je glumicom Nanci Chambers rođenom u Kanadi, koja se također pojavljuje u *JAG*-u kao ambiciozna "Lt. Loren Singer", i s njom ima kći, Stephanie (rođenu 1993.), i sina, Wyatta (rođenog 2003).

David and Nanci postali su građani SAD-a prije nekoliko godina jer im je oboje djece rođeno tamo.

Glavnu ulogu tumači u kanadskom filmu *The Man Who Lost Himself*, snimljenom prema istinitoj priči Terry Evanshen. Nanci Chambers se u istom filmu pojavljuje kao doktorica.

U listopadu 2006., Elliott se pridružuje ekipi dramske TV serije *[[Close to Home]]* kao zamjenik glavnog tužitelja James Conlon.

U češko-američkoj obiteljskoj cjelovečernjoj komediji iz 2008. godine "Dugino pleme" tumačio je ulogu glavnog lika Morgana Robertsa.

## Izvori

## Vanjske veze
*David James Elliott Bio at CBS - JAG 
* David James Elliott Bio at CBS - Close To Home 
* 
*Milton: David James Elliott
Michael Weatherly

**Michael Manning Weatherly, Jr.,** (8. jula 1968 - ) je američki glumac, najpoznatiji po ulozi specijalnog agenta Tonyja DiNozzoa u popularnoj TV-seriji *[[NCIS (TV serija)|NCIS]]*. Od 2016. godine nastupa u TV-seriji *[[Bull (TV serija, 2016)|Bull]]* gdje tumači naslovni lik psihologa dr. Jasona Bulla.

## Izvori

## Vanjske veze

* Službena stranica 
* 
*
* 
* Michael Weatherly at  Hollywood.com
* Profile on CBS
La Grotte

***La Grotte*** (srpskohrvatski: *Špilja*) je komedija u dva čina Jeana Anouilha iz 1959. godine, premijerno izvedena 5. listopada 1961. godine u pariškom *[[Théâtre Montparnasse]]* u zajedničkoj režiji Rolanda Piétrija i Jeana Anouilha; scenografiju za premijernu izvedbu postavio je Jean-Denis Malclès, tada učestali suradnik Jeana Anouilha. Kako je sam Anouilh rekao u jednom intervjuu iz ožujka 1961. godine, komedija evocira 1910. godine i prikazuje odnose između "podređenih" (posluga) i "nadređenih" prepunih negativnih sentimenata, ali koji mogu postati izvor komičnih situacija. 

*La Grotte* je, unatoč činjenici da je na repertoaru bila čak četiri mjeseca, bila priličan neuspjeh za Anouilha te prva njegova drama u mnogo godina koja je dobila jednoglasno negativne kritike publike i struke. Premijerno je objavljena 1961. godine, a 1970. godine ju je *[[Éditions de la Table Ronde]]* reizdala u sklopu niza "novih škripećih komada".
Tina Blade

**Dunja Mikulčić** (Koprivnica, 22. oktobar 1990), poznata pod umetničkim imenom **Tina Blejd** (), hrvatska je pornografska glumica.

## Biografija
Tina živi u Varaždinu, studirala je mašinstvo. Karijeru porno-glumice započela je 2011. godine. Prvi porno film je snimila sa Pir Vodmanom koji je bio zadovoljan njenim radom i iznenađen kada je video da može skvirtovati i do četiri metra, to joj je donelo popularnost i skrenulo veliku pažnju medijima, o čemu su više puta pisali. Osim u Hrvatskoj, porno-filmove snima u celoj Evropi. Snimala je i sa poznatim porno glumcem Roko Sifredijem. U Sloveniji je 2012. snimala pornografski film *[[Idemo svojim putem]]*, gde je ostvarila značajnu ulogu, i stekla popularnost u zemljama bivše Jugoslavije. Više puta je nastupala sa hrvatskom pornografskom glumicom Aleksom Vajld i srpskom porno zvezdom Čeri Kis. Sa Natašom je snimila pornografski film *Nataša i Tina Hrvatske seks bombe*.

Nastupala je na sajmu Erotike koji je održan u Celju u organizaciji Celjskog sajma i Zavoda za kulturu pornografije 69.

## Reference

## Vanjske veze
* Zvanični vebsajt  *Upozorenje: eksplicitni pornografski sadržaj*
* Profil na definebabe
* Profil na eurobabeindex.com
Alexa Wild

**Aleksandra Bukovčan** (Koprivnica, 29. februar 1988), poznata pod umetničkim imenom **Aleksa Vajld** (), bivša je hrvatska pornografska glumica.

## Biografija
Aleksa Vajld je svoju karijeru u porno industriji započela 2011. godine. Veliku popularnost, osim u Hrvatskoj, stekla je i u drugim zemljama bivše Jugoslavije. Poznata je kao prva hrvatska međunarodna visokobudžetna pornografska glumica. Osim u Hrvatskoj, porno-filmove snimala je i u celoj Evropi. Snimala je i sa poznatim porno glumcima kao što su Roko Sifredi i Pir Vodman. Poznatiji filmovi koji su stekli popularnost i širu pažnju javnosti su: *Vatrena hrvatica Alexa Wild i prijatelji*, *Alexa i Max Wild - prvi hrvatski porno par*, koji je snimala sa svojim suprugom Maks Vajldom, *Nove ex-Yu porno zvijezde*, *Hrvatsko-srpska seks rapsodija*, kao i slovenački *[[Idemo svojim putem]]*, koji je snimala sa slovenačkom starletom Urškom Čepin, hrvatskom porno-glumicom Tinom Blejd, srpskom porno glumicom Čeri Kis i slovenačkim porno glumicama Santanom Blu i La Tojom. Nastupala je na više sajmova erotike. Februara 2016. objavila je da prekida porno karijeru.

2019. godine se učlanila u stranku Živi zid.

## Izabrana filmografija

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Zvanični vebsajt *Upozorenje: eksplicitni pornografski sadržaj*
* Profil na definebabe
* Profil na eurobabeindex.com
Cherry Kiss

**Ivana Slavković** (Šarlinac, 31. decembar 1992), poznata pod umetničkim imenom **Čeri Kis** (), srpska je pornografska glumica, manekenka i bivša učesnica rijaliti-šoua *[[Parovi]]*.

## Karijera
Poreklom je iz sela Šarlinac, Ivana je porno karijeru započela sa osamnaest godina u Budimpešti, prestonici Mađarske, u kojoj je i snimila većinu porno-filmova. Pažnju šire javnosti u Srbiji privukla je učestvovanjem u rijaliti-šouu *[[Parovi]]*.

Posle izlaska iz rijalitija fotografisala se za časopis *[[CKM]]*, a zatim i snimila porno-film *Čeri Kis, srpska porno-zvezda* u režiji Slobodana Stankovića. Izdat je kao DVD izdanje i prodavan u celoj Srbiji. Nakon toga, usled neslaganja sa roditeljima zbog profesije kojom se bavi, neko vreme nije snimala porno-filmove. Nekoliko meseci kasnije vraća se porno-industriji filmom *[[Idemo svojim putem]]*, koji je snimala u Sloveniji sa slovenačkom starletom Urškom Čepin. U filmu se pojavljuju i poznate hrvatske porno-glumice Aleksa Vajld (*Alexa Wild*) i Tina Blejd (pravo ime Dunja Mikulčić). Nastupila je u više od 50 filmova za odrasle. Karijeru je nastavila u Americi. Nastupala je na sajmu erotike koji je održan u Celju u organizaciji Celjskog sajma i Zavoda za kulturu pornografije 69. Planirano je da nastupi na četvrtom Beogradskom sajmu erotike, koji je trebalo da bude održan od 30. maja do 2. juna 2013. godine. Međutim, nije bilo dovoljno prijavljenih izlagača pa je odložen.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Zvanični veb-sajt
* Profil na definebabe *Upozorenje: eksplicitni pornografski sadržaj*
* Profil na IAFD-ju *Upozorenje: eksplicitni pornografski sadržaj*
* Cherry Kiss na zavod69.si *Upozorenje: eksplicitni pornografski sadržaj*
* Profil na ddfnetwork  *Upozorenje: eksplicitni pornografski sadržaj*
Građevinska skela

**Skela** (od turskog *iskele*, od latinskog *scalae* = ljestve) je ime za pomoćne (privremene) konstrukcije u građevinarstvu, koje služe kod izgradnje građevina.

Razlikuju se skele za podupiranje betonskih ili zidanih konstrukcija za vrijeme izgradnja, od onih koje omogućuju pristup i rad radnika na teško pristupačnim dijelovima građevine kao što je fasada. 
Postoje i druge vrsti skela koje se montiraju za rad građevinskih liftova i dizalica ili za separaciju šljunka u betonarama, kao i onih koje se koriste za premoštenje prepreka na gradilištu.

Najstarije skele koje se koriste od antike bile su od drva, one se upotrebljavaju još i danas, ali sve manje. Danas se najčešće koriste prefabricirane metalne skele, sastavljene od tipskih elemenataa, kao što su bešavne čelične cijevi, koje se spajaju čeličnim zglobovima. Takve skele podižu se kod višekatnih građevina, pa im podovi moraju biti čvrsti, obično se rade od debelih dasaka ili gotovih metalnih elemenata, a zbog sigurnosti radnika moraju imati i zaštitnu ogradu. Često se koriste i skele sastavljene od čeličnih rešetaka.

Po azijskim zemljama i danas se najviše koriste skele od bambusa.

## Galerija slika

datoteka:Aluminium scaffolding.jpg|Aluminijska skela
datoteka:BambooConstructionHongKong.jpg|Skele od bambusa kod gradnje hotela u Hong Kongu
datoteka:Bottazzi In process.jpg|Skela od bešavnih cijevi
datoteka:Guedelon logis tour maîtresse escalier.JPG|Drvene skele


## Reference

## Vanjske veze

* ''Skela''
Rešetka

**Rešetka** ili **transena** (od latinskog *transenna* = mreža, rešetka) je struktura napravljena od ukrštenih metalnih ili drvenih traka.

U građevinarstvu se rešetke koriste, kao ograda koja osigurava privatnost, ali ipak omogućuje strujanje zraka, ili kao čisto dekorativni element, ali najčešće kao kombinacija tih motiva.

Perforirane kamene (najčešće mramorne) ploče zvane **transene** koristile su se u ranokršćanskim i romaničkim crkvama, kao ograde koje su dijelile kor od prostora za vjernike. Oblici transena varirali su od vrlo jednostavnih do vrlo kompliciranih geometrijskih i biljnih ornamenata, a kojiput mada rjeđe i sa životinjskim.

Rešetke se često koriste u Islamskoj arhitekturi, kod oblikovanja prozora, vrata i ograda. Kod prozora se često koriste i kao okvir za umetanje staklenih pločica ili nekog drugoga prozirnog materijala.

## Galerija slika

datoteka:Masuleh_Window.jpg|Prozor iz Irana
datoteka:Eiffel_Tower_and_the_Trocadero,_Exposition_Universal,_1900,_Paris,_France.jpg|Eiffelov toranj je građen rešetkastom strukturom
datoteka:Central téléphonique Provence DSCN5552.jpg|Vrata glavne pošte iz Pariza
datoteka:Amber Fort 23 (2293978890).jpg|Drvene rešetke iz indijskog Džajpura


## Reference

## Vanjske veze

* ''Transena''
Le Songe du critique

***Le Songe du critique*** (srpskohrvatski: *Kritičarev san*) je impromptu Jeana Anouilha iz 1960. godine, premijerno izveden 5. listopada iste godine povodom Anouilhove produkcije Molièreovog *[[Tartuffe]]a*. U ovom kratkom dramskom tekstu, Anouilh se izruguje s kritičarima i njihovim pogrešnim procjenama tako što u usta svog protagonista, također kritičara, stavlja iste one formule koje su kritičari ranije primjenjivali na njemu, istovremeno vršeći obranu vlastite režije *[[Tartuffe]]a*. *[[L'Avant-Scène Théâtre]]* je tiskala ovaj improptu tokom 1961. godine, a isti nikada nije uvršten u neki od Anouilhovih dramskih nizova, već je jedno od ukupno devet njegovih dramskih djela koje ne spada ni u jedan niz. 

Ovo je bio Anouilhov drugi improptu, nakon što je 1948. godine napisao "farsičnu" jednočinku *[[Épisode de la vie d'un auteur]]*, koja je premijerno izvedena povodom uprizorenja drame *[[Ardèle ou la Marguerite]]*.
Where No Man Has Gone Before

***When No Man Has Gone Before*** () je 3. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]*, premijerno emitirana 22. septembra 1966. godine. Iako je treća po redu emitiranja, u stvarnosti je bila druga snimljena, odnosno poslužila je kao drugi, odnosno uspješni pilot za seriju, nakon neuspješne epizode *[[The Cage (Star Trek)|The Cage]]*. Radnja prikazuje kako posada *USS Enterprise* istražuje 200 godina staru olupinu olupinu svemirskog broda *USS Valiant* te zbog toga dolazi na rub galaksije, gdje će se suočiti s tajanstvenom neprohodnom barijerom, ali i time da su neki od članova posade razvili ESP moći što brod stavlja u opasnost.

Epizoda je bila snimljena u ljeto 1965. godine, i u njoj se William Shatner prvi put put pojavio u ulozi kapetana Jamesa Kirka. Također su kao redovni likovi uvedeni šef strojarstva Montgomery Scott (koga glumi James Doohan) i brodski fizičar Sulu (koga glumi George Takei).

James Blish je novelizirao epizodu kao novelu u okviru zbirke *[[Star Trek (serija knjiga)|Star Trek 8]]* objavljene 1972. godine.

## Izvori

## Vanjske veze

*

*"Where No Man Has Gone Before" First Draft Script Review
*"Where No Man Has Gone Before" Final Revised Draft Script Review
*"Where No Man Has Gone Before" On the differences between original "alternate" version and airing version, pictured
Ekstrasenzorna percepcija

**Ekstrasenzorna percepcija** () ili **ESP** je naziv za prijem informacija koje se ne stiču fizičkim čulima, nego umom. Termin je usvojen od strane psihologa Džosefa Banksa Rina, za označavanje psihičke sposobnosti kao što su telepatija, dobar sluh, i vidovitost. Ekstrasenzorna percepcija se ponekad naziva *šesto čulo*.

Parapsihologija, nauka o paranormalnim psihičkim fenomenima, uključuje i ekstrasenzornu percepciju. Parapsiholozi uglavnom smatraju takve testove kao pružanje uverljivih dokaza o postojanju ekstrasenzorne percepcije, ali naučna zajednica odbacuje dokaze o njenom postojanju zbog nedostatka dokaza.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Extrasensory Perception at Video HQ
The Naked Time

***The Naked Time*** () je 4. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]*, premijerno prikazana 29. septembra 1966. godine. Radnja prikazuje kako posada *USS Enterprise* dolazi pod uticaj tajanstvene bolesti koja uklanja sve njihove inhibicije, a što izaziva kaos na brodu i prijeti njegovim uništenjem. *The Naked Time* je poznat kao prva epizoda *Zvjezdanih staza* u kojoj se, iako na samom kraju, koristio motiv vremenskom putovanja. Originalno je bila zamišljena kao prvi dio epizode o vremenskom putovanju, pri čemu je drugi dio kasnije postao samostalna epizoda *[[Tomorrow Is Yesterday]]*.

*The Naked Time* je također poznat po tome što u njoj lik Sulua ostavši bez inhibicija otkriva da su mu najveća strast pustolovni filmovi i romani, odnosno mačevanje. Prilikom snimanja je glumac George Takei bio prisiljen naučiti mačevanje, te je koristio sve slobodno vrijeme za vježbu.

Epizoda je 1987. godine dobila svoj nastavak u *[[The Naked Now]]*, epizodi TV-serije *[[Star Trek: TNG|Zvjezdane staze: Nova generacija]]*, gdje se posada *USS Enterprise* ponovno suočava sa istim problemom.

## Vanjske veze

*

*"The Naked Time" Remastered version reviewed at TrekMovie.com
*"The Naked Time" Side-by-side comparisons of the 2006 "Enhanced" visual effects
L'Orchestre

***L'Orchestre*** (srpskohrvatski: *Orkestar*) je koncertni komad (*pièce-concert*) Jeana Anouilha iz 1959. godine, premijerno izveden 11. siječnja 1962. godine u *[[Comédie des Champs-Élysées]]*; predstavu su zajednički režirali Anouilh i Roland Piétri, scenografiju i kostime je dizajnirao Jean-Denis Malclès, dok je glazbu za predstavu komponirao Georges van Parys. Radnja ovog komada prati narušene odnose unutar jednog ženskog orkestra koji svira u hotelu u jednom liječilišnom gradu u Francuskoj. 

Djelo je skinuto s repetroara nakon samo 92 izvedbe te je danas, uglavnom, palo u zaborav. Znakovito je po tome što je bilo posljednje Anouilhovo producirano djelo prije velike pauze koja je uslijedila od 1962. do 1968. godine, a tokom koje se autor uglavnom posvetio kazališnoj režiji; u tom je periodu čak i pisao jako malo. Premijerno je objavljena 1962. godine, a reizdana je 1970. godine u sklopu niza "novih škripećih komada" u izdanju kuće *[[Éditions de la Table Ronde]]*. 

## Ekranizacija

Godine 1969. je RTV Zagreb emitirala TV-dramu *[[Orkestar (TV drama)|Orkestar]]* temeljenu na Anouilhovom tekstu i u režiji Vanče Kljakovića.
Rusmir Mesihović

**Rusmir Mesihović** rođen je u Sarajevu 25. januara 1964. gdje je završio osnovnu školu, Prvu gimnaziju i 1988. godine Medicinski fakultet. Specijalizaciju iz interne medicine završio je u Ljubljani, educirao se iz gastroenterohepatologije u Engleskoj, Njemačkoj, Italiji, Hrvatskoj, Sloveniji i drugim evropskim zemljama.

Doktorirao je 2002. godine. U periodu od 2002. godine do 2016. bio je između ostalog zamjenik šefa Klinike i šef Klinike za gastroenterohepatologiju Kliničkog centra Univerziteta u Sarajevu,šef Instituta za gastroenterologiju i hepatologiju UKCS, predsjednik Asocijacije gastroenterologa i hepatologa Bosne i Hercegovine, član mnogobrojnih međunarodnih strukovnih udruženja (ESGE, EASL, AGA, ASGE, FASGE, HGD, SZG, itd.). Autor je preko 200 stručnih i naučnih radova, i drugih saopštenja. Autor je pet recenziranih knjiga, od toga dva Univerzitetska udžbenika. Redovni je profesor Medicinskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu, vršio funkciju šefa katedre za internu medicinu na matičnom fakultetu.

Predsjednik Savjeta za zdravstvo od 2009. do 2014, predsjednik aktuelnog odbora za zdravstvo SDP BiH, potpredsjednika SDP BiH. U periodu od 2006. do 2014. godine izabran u Zastupnički dom Parlamenta Federacije Bosne i Hercegovine, od 2006. do 2010. bio je predsjednik Odbora za obrazovanje ZD PFBiH.

0d marta 2011. do januara 2015. vršio je funkciju Ministra zdravlja u Vladi Federacije Bosne i Hercegovine. Od januara do decembra 2015. vršio je funkciju Generalnog direktora UKCS.

Od 2018 savjetnik u Kabinetu člana Predsjedništva BiH iz reda hrvatskog naroda Željka Komšića

## Publikacije
* Prognostic Significance of Ascites and Serum Sodium in Patients with Low Meld Scores.
* Use of serum levels of proinflammatory cytokine IL-1α in chronic hepatitis C.
* Protein C Deficiency in Chronic Hepatitis C: Correlation With Histological Extent of Liver Fibrosis.
* Gastric cancer staging: EUS and CT.
* PubMed online baza sa svim publikacijama

## Reference


## Vanjske veze
* Rusmir Mesihović, bivši direktor KCUS-a: Bježi se od pacijenta, u tri godine obavljeno samo 16 transplantacija
* Mesihović: Funkcioniramo u jednom zdravstvenom nakaradnom sistemu
* Saopćenje za javnost - Prof. dr. Rusmir Mesihović novi generalni direktor UKCS
The Enemy Within (Star Trek: The Original Series)

***The Enemy Within*** () je 5. epizoda američke TV-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]*, premijerno emitirana 6. oktobra 1966. godine. Scenario za nju je napisao ugledni SF-pisac Richard Matheson. Radnja prikazuje kako se transporter *USS Enterprise* prilikom geološke misije na planeti Alpha 177 pokvari, a što kao rezultat ima da se umjesto kapetana Jamesa Kirka na brod vrate dvije njegove verzije - "dobri" i "loši" Kirk - a koji se počinju nadmetati za vlast nad brodom. *The Enemy Within* uživa reputaciju jedne od najboljih epizoda originalnih *Zvjezdanih staza*, a što se često tumači izuzetno kvalitetnim Shatnerovim nastupom u dvostrukoj ulozi.

## Reference

## Vanjske veze

*

*"The Enemy Within" Side-by-side comparison before and after remastering at TrekMovie.com
Ne réveillez pas Madame

***Ne réveillez pas Madame*** (srpskohrvatski: *Nemojte se ustajati, Madame*) je drama u tri čina Jeana Anouilha napisana 1964. godine, a koja je premijerno izvedena 24. listopada 1970. godine u *[[Comédie des Champs-Élysées]]*, u zajedničkoj režiji Rolanda Piétrija i Jeana Anouilha. 

Centralni lik ove pirandelovske komedije je Julien Paluche, ravnatelj jednog pariškog teatra, čiji je san na pozornicu postaviti *[[Hamlet]]a*. Međutim, uz probleme s postavljanjem ove predstave, gledatelju se prezentiraju i njegovi raniji pokušaji postavljanja velikana (Čehova i Ibsena), također, kao i ovaj, isprepleteni problemima s glumicama i ženama u Julienovom privatnom životu. Među njima, posebno je važna Sidonie Paluche, Julienova majka i stara glumica. 

Drama je izvedena nakon prekida pauze (koja je trajala od 1962. do 1968.), tokom koje Anouilhova djela nisu producirana, a tokom koje se on sam posvetio kazališnoj režiji. Publika i kritika su ju prihvatili s oduševljenjem te je izvedena oko 600 puta, boravivši na repertoaru nešto manje od dvije godine. Djelo je premijerno tiskano iste godine kada je imalo i premijeru te je bilo, kako se ispostavilo, prvo iz niza "baroknih komada", što ih je kuća *[[Éditions de la Table Ronde]]* tokom 1974. godine objavila u zajedničkom nizu.
La Belle Vie

***La Belle Vie*** (srpskohrvatski: *Lijep život*) je drama Jeana Anouilha iz 1965. godine, jedna od devet njegovih drama koje nisu dio nijednog dramskog niza u koje je okupljao svoja djela. Drama je smještena za vrijeme Novembarske revolucije 1918. godine u njemačkom Münchenu, a prati sudbinu obitelji grofa Valançayja u periodu snažnih političkih turbulencija i socijalističkog razračunavanja sa "starim sustavom". Drama inicijalno nije uprizorena u teatru, a svoju premijeru doživjela je 20. listopada 1979. godine na televizijskom programu Antenne 2 i to kao istoimeni film u režiji Lazarea Iglesiasa; bio je to jedini put da je neko Anouilhovo djelo premijerno prikazano na filmskom platnu, a ne u teatru.

U tiskanoj formi, djelo se prvi put pojavilo 1980. godine.
Le Boulanger, la Boulangère et le Petit Mitron

***Le Boulanger, la Boulangère et le Petit Mitron*** (srpskohrvatski: *Pekar, pekarica i mali šegrt*) je komedija Jeana Anouilha iz 1965. godine, premijerno postavljena 13. studenog 1968. godine u *[[Comédie des Champs-Élysées]]*, u zajedničkoj režiji Jeana Anouilha i Rolanda Piétrija. Produkcijom ove drame, Anouilh se vratio kazalištu (barem što se vlastitih drama tiče) nakon šestogodišnje pauze, koja je započela s produkcijom drame *[[L'Orchestre]]*, i to, kao što je često bilo i ranije, uz oduševljenje publike i podijeljenu kritiku. 

Radnja prati bračni par, pekare Adolphea i Élodie, svaki od kojih sanja o drugačijem životu, o tome što bi i tko bili da nisu to što jesu. Koristeći metateatarske postupke, Anouilh svoje likove prebacuje u druge role, oživljavajući tako njihove snove na sceni. Susret njihovih snova i realnosti u kojoj su njihove vizije živote duboko sukobljene, čini okosnicu dramske radnje ovog djela. Isto je premijerno tiskano 1969. godine od strane kuće *[[Éditions de la Table ronde]]*, koja će ga već sljedeće godine uvrstiti u niz "novih škripećih komada" kao pretposljednje djelo iz tog niza.
Berlin (NCIS)

***Berlin*** je 231. epizoda američke kriminalističke TV-serije *[[NCIS (TV serija)|NCIS]]*, premijerno prikazana na programu mreže CBS 23. aprila 2013. godine.

Radnja epizode prikazuje kako Toni stavlja Zidu ispred svojih dužnosti agenta dok ona juri Ilana Bodnara u Nemačkoj. Ipak, na povratku u SAD Toni i Ziva su povređeni u saobraćajnoj nesreći.

## Vanjske veze
*
Mudd's Women

***Mudd's Women*** () je 6. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]*, premijerno prikazana 13. oktobra 1966. godine. Radnja prikazuje kako *USS Enterprise* spašava svemirski brod na kome međuzvjezdani varalica po imenu Harcourt Fenton Mudd prevozi nekoliko lijepih žena koje bi trebale praviti društvo muškarcima na rudarskoj koloniji. Mudda je u epizodi tumačio Roger C. Carmel, koji će nekoliko mjeseci kasnije istu ulogu ponoviti u epizodi *[[I, Mudd]]*, odnosno postao jedini glumac koji je u originalnoj seriji tumačio isti gostujući lik u više od jedne epizode.

## Reference

## Vanjske veze

*
*"Mudd's Women" Review of the remastered version at TrekMovie.com
*"Mudd's Women" Full Episode for viewing at CBS.com
What Are Little Girls Made Of?

***What Are Little Girls Made Of?*** () je 7. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: The Original Series|Zvjezdane staze]]*, premijerno prikazana 20. oktobra 1966. godine. Scenario za epizodu je napisao ugledni književnik Robert Bloch. Radnja prikazuje kako *Enterpriseova* bolničarka Chapel prati kapetana Kirka na misiji na planeti Exo III, kako bi se ponovno srela sa zaručnikom, briljantnim naučnikom dr. Korbyjem (čiji lik tumači Michael Strong), ali na kraju sa užasom otkriva kako on planira pomoću humanoidnih androida preuzeti vlast nad galaksijom.

## Izvori

## Vanjske veze

*

*"What are Little Girls Made Of?" Final revised draft July 27, 1966; report & analysis by Dave Eversole
*"What Are Little Girls Made Of?" Side-by-side comparisons before and after remastering at TrekMovie.com
Miri (Star Trek: The Original Series)

***Miri*** je 8. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]* premijerno emitirana 27. oktobra 1966. godine. Radnja prikazuje kako *USS Enterprise* istražuje planetu koja je svojim izgledom identična Zemlji, a za čije stanovnike se ispostavi da su djeca, odnosno da predstavljaju jedine preživjele nakon epidemije koja je poubijala sve odrasle.

Prilikom produkcije su se za eksterijere koristili setovi kompanije  Desilu inače korišteni za TV-seriju *[[The Andy Griffith Show]]*,. 14-godišnjeg dječaka u epizodi tumači Michael J. Pollard, koji je u stvarnosti za vrijeme snimanja imao 27 godina..

## Izvori

## Vanjske veze

*

* "Miri" Review of the remastered version at TrekMovie.com
* "Miri" Full Episode for viewing at CBS.com
Dagger of the Mind

***Dagger of the Mind*** () je 9. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]*, premijerno prikazana 3. novembra 1966. godine. Radnja prikazuje kako posada *USS Enterprise* posjećuje planetu na kojoj se nalazi ustanova za liječenje neuračunljivih zločinaca, ali i kako otkrije da su eksperimenti njenog direktora sa novim metodama liječenja imali katastrofalne rezultate. *Dagger of the Mind* je poznata kao prva epizoda u kojoj je prikazano vulkansko spajanje uma.

## Vanjske veze

*

* "Dagger of the Mind" Side-by-side comparisons before and after remastering at TrekMovie.com
*"Dagger of the Mind"  Full Episode for viewing at CBS.com
Les Poissons rouges ou Mon père ce héros

***Les Poissons rouges ou Mon père ce héros*** (srpskohrvatski: *Crvene ribe, ili Moj otac, junak*) je komedija u četiri čina Jeana Anouilha iz 1968. godine, premijerno izvedena 21. siječnja 1970. godine u pariškom *[[Théâtre de l'Œuvre]]*. Predstavu su zajednički režirali Anouilh i Roland Piétri, dok je scenografiju i kostime dizajnirao Jean-Denis Malclès. Predstava je bila novi uspjeh za tada već renomiranog autora i kandidata za Nobelovu nagradu, a pratila je život čovjeka po imenu Antoine, koji je suočen s krizom kada se njegova kći planira udati sa samo 15 godina. U tako teškoj situaciji, Antoine vrti kroz vlastiti život, posebice djetinjstvo, kada su crvene ribe njegove bake bile izrazito važne. 

Izdavačka kuća *[[Éditions de la Table ronde]]* izdala je djelo 1970. godine, isprva kao samostalnu dramu, a onda i kao dio niza "novih škripećih komada", koji je objavljen iste godine. *Crvene ribe* bila je posljednja drama iz tog niza.
Monsieur Barnett

***Monsieur Barnett*** (srpskohrvatski: *Gospodin Barnett*) je drama Jeana Anouilha iz 1965. godine, posljednja od tri drame što ih je napisao te godine. Drama je praizvedena još 12. rujna 1967. godine, međutim bilo je to u Bristolu, u Engleskoj, nakon čega je 1971. godine uprizorena u Frankfurtu. Svoju francusku premijeru, drama je imala tek 29. listopada 1974. godine u kavani-teatru *Le Fanal* u Parizu, u režiji Nicole Anouilh. Drama spada u rijetku skupinu Anouilhovih drama (ostale su *[[Jézabel]]*, *[[Médée]]* i *[[L'Arrestation]]*) koje su prvo izvedene u drugim zemljama, a tek onda u Francuskoj. 

Drama govori o istoimenom liku, gospodinu Barnettu, moćnom bogatašu koji je u životu imao sve - osim ljubavi. Sjedeći kod brijača, on ispovjeda svoj život i svoju priču pred mladom kozmetičarkom, samo da bi na kraju umro na toj istoj brijačkoj stolici. *[[Éditions de la Table Ronde]]* je 1975. godine izdala dramu u tiskanom obliku; ista nikada nije uvrštena ni u jedan od Anouilhovih nizova te i po tome spada u malobrojnu skupinu od samo devet drama koje su ostale izvan okupljenih nizova.
The Corbomite Maneuver

***The Corbomite Manuever*** () je 10. epizoda američke SF-serije *[[Star Trek: TOS|Zvjezdane staze]]*. Radnja prikazuje kako se *USS Enterprise* susreće s neobičnim vanzemaljskim stvorenjem koje prijeti njihovim uništenjem, i koga posada na čelu sa kapetanom Kirkom mora blefom nagovoruti da odustane od svojih namjera. Lik vanzemaljca u epizodi tumači Clint Howard, koji je u vrijeme snimanja epizode imao 7 godina. *The Corbomite Manuever* je bila prva snimljena redovna epizoda serije, iako je bila 10. epizoda po redoslijedu prikazivanja.

## Izvori

## Vanjske veze
*

*"The Corbomite Maneuver" Review of the remastered version at TrekMovie.com
*"The Corbomite Maneuver" Side-by-side comparisons before and after remastering
*"The Corbomite Maneuver" Script Review
Cher Antoine ou l'Amour raté

***Cher Antoine ou l'Amour raté*** (srpskohrvatski: *Dragi Antoine, ili Propala ljubav*) je drama Jeana Anouilha iz 1967. godine, premijerno izvedena 1. listopada 1969. u *[[Comédie des Champs-Élysées]]*, u zajedničkoj režiji Rolanda Piétrija i Jeana Anouilha. Scenografiju i kostime dizajnirao je Jean-Denis Malclès. 

Radnja drame bazira se na čitanju oporuke uglednog dramskog pisca i režisera po imenu Antoine, koji je umro u bavarskom dvorcu u kojemu je godinama živio. Sve važne osobe u njegovom životu okupljaju se u dvorcu na čitanju oporuke, ali su prisiljeni ostati u njemu zbog mećave koja je zatvorila sve ceste. 

Drama je premijerno tiskana 1969. godine, a kuća *[[Éditions de la Table ronde]]* ju je reizdala 1974. godine u sklopu niza "baroknih komada"; *Cher Antoine* je tako postala druga drama iz ovog niza, nakon *[[Ne réveillez pas Madame]]* iz 1964. godine.
Le Directeur de l'Opéra

***Le Directeur de l'Opéra*** (srpskohrvatski: *Ravnatelj opere*) je drama Jeana Anouilha iz 1971. godine, premijerno izvedena u *[[Comédie des Champs-Élysées]]* 28. rujna 1972. godine, u zajedničkoj režiji Jeana Anouilha i Rolanda Piétrija. Scenografiju i kostime dizajnirao je Jean-Denis Malclès, dok je glazbu za dramu komponirao Jean-Michel Damase. 

Drama je smještena u stiliziranoj, fantastičnoj verziji Italije, gdje se ravnatelj opere jednog kazališta, Antonio di San-Floura (lik sličnoga imena, Antoine de Saint-Flour, kao i njegov sin Toto, pojavljuju se u jednoj kasnijoj drami, *[[Les Poissons rouges]]*), suočava s brojnim problemima prilikom postavljanja vlastite opere, ali i vođenja vlastite obitelji. 

Tiskano 1972. godine, a onda ponovo i 1974. u sklopu niza "baroknih komada", kao posljednje djelo iz tog niza.
Tu étais si gentil quand tu étais petit

***Tu étais si gentil quand tu étais petit*** (srpskohrvatski: *Bio si tako drag dok si bio malen*) je drama Jeana Anouilha iz 1969. godine, premijerno izvedena 18. siječnja 1972. godine u pariškom *[[Théâtre Antoine]]*, u zajedničkoj režiji Jeana Anouilha i Rolanda Piétrija. Scenografiju za dramu izradio je Jean-Denis Malclès, dok je kostime dizajnirao Jacques Noël. Ova je drama četvrta u nizu od ukupno pet (ostale su *[[Eurydice]]*, *[[Antigone]]*, *[[Médée]]* i *[[Œdipe ou le Roi boiteux]]*) Anouilhovih drama inspiriranih grčkim mitovima i(li) tragedijama; *Tu étais si gentil quand tu étais petit* svoju inspiraciju crpi iz Eshilove tragedije *Hoefore* (grč. *Χοηφόροι*), koje nose naziv skupine djevojaka koje slijede Elektru i prinose žrtvu na Agamemnonovom grobu. 

Sama radnja je obrada legende o Elektri i Orestu; naime, Elektra pronalazi Oresta na očevom grobu, kako se vratio iz egzila, spreman da osveti oca dvostrukim ubojstvom majke Klitemnestre i njezina ljubavnika, Egista. Tim dvostrukim zločinom tragedija završava, međutim isto se kod Anouilha odvija na internoj pozornici jednog *[[café]]a*. 

Kao i u ranijim "grčkim dramama", Anouilh koristi klasičnu fabuli i smješta je u moderno vrijeme, koristeći pritom brojne anakronizme u razvoju svoje dramske ideje. Zanimljivo je kako je Anouilh bio drugi suvremeni francuski pisac koji je obradio legendu o Elektri i Orestu; prvi je bio Jean-Paul Sartre, koji je istu obradio u svojoj drami *[[Les Mouches]]* iz 1943. godine. Ova drama idejno je začeta još 1942. godine pod naslovom *Oreste* te je napisana tek fragmentarno; izvorni fragmenti objavljeni su 1945. godine, međutim cjelokupna ideja razvijena je tek u ovoj drami, 20-ak godina kasnije. 

Izdavačka kuća *[[Éditions de la Table ronde]]* izdala je djelo kao samostalni tekst 1972. godine, a 1977. godine je reizdano kao prvo djelo u sklopu niza "tajnih komada".
Œdipe ou le Roi boiteux

***Œdipe ou le Roi boiteux*** (srpskohrvatski: *Edip, ili Hromi kralj*) je tragedija Jeana Anouilha napisana 1978. godine. Inspirirana Sofoklovom tragedijom *[[Kralj Edip]]*, *Œdipe ou le Roi boiteux* je posljednja u nizu od pet Anouilhovih drama (ostale su *[[Eurydice]]*, *[[Antigone]]*, *[[Médée]]* i *[[Tu étais si gentil quand tu étais petit]]*) koje su obrađivale grčke mitove i tragedije te druga od njih direktno inspirirana nekom Sofoklovom tragedijom; prva je bila *[[Antigone]]*, koja je također bila usko vezana uz mit o Edipu. 

Kao jedno od posljednjih Anouilhovih djela, ova tragedija je gotovo pa pala u zaborav, čemu doprinosi i činjenica da nikada nije službeno izvedena na pozornici - ni u Francuskoj, niti igdje drugdje; *Œdipe* je tako jedino Anouilhovo djelo koje nikada nije izvedeno na pozornici (*[[Jézabel]]* nije nikada izvedena u Francuskoj, ali je uprizorena u Brazilu). Tragedija, doduše, jest uprizorena jednom od svog nastanka, i to u teatru *Nation*, u produkciji Claudine Augier, međutim radilo se o tek jednoj izvedbi, bez repriza. S druge strane, izdavačka kuća *[[Éditions de la Table Ronde]]* je 1986. godine tiskala djelo u pisanom obliku, učinivši tako tekst dostupnim. Djelo nije sabrano ni u jedan od Anouilhovih dramskih nizova.
L'Arrestation

***L'Arrestation*** (srpskohrvatski: *Uhićenje*) je drama u dva dijela Jeana Anouilha iz 1972. godine, premijerno izvedena 27. studenog 1974. godine u Bristolu, Engleska, u režiji Val May. Svoju francusku premijeru, drama je imala 20. rujna 1975. godine u pariškom *[[Théâtre de l'Athénée]]*, u režiji Jeana Anouilha i Rolanda Piétrija. *L'Arrestation* je jedna od samo četiri Anouilhove drame koje su praizvedene izvan Francuske (ostale su *[[Jézabel]]*, *[[Médée]]* i *[[Monsieur Barnett]]*), prije nego su imale svoju francusku premijeru. 

Drama prati trojicu likova koji se susreću kao gosti derutnog hotela u liječilišnom gradu - dječaka čija majka radi kao pijanistica i stalno je odsutna, mladića koji je u procesu raskida braka i čovjeka koji je u bijegu. Iako se međusobno ne poznaju i naizgled nemaju ništa zajedničko, njihove problematične životne priče se isprepliću, preispitujući tako smisao i funkciju života. 

*[[Éditions de la Table Ronde]]* je izdala djelo 1975. pa opet 1977. godine, ovoga puta u sklopu okupljenog niza "tajnih komada", zajedno s dramama *[[Tu étais si gentil quand tu étais petit]]* i *[[Le Scénario]]*.
Le Scénario

***Le Scénario*** (srpskohrvatski: *Scenarij*) je drama Jeana Anouilha iz 1974. godine, premijerno izvedena 29. rujna 1976. godine u pariškom *[[Théâtre de l'Œuvre]]*, u režiji Rolanda Piétrija i Jeana Anouilha. Scenografiju i kostime dizajnirao je Jean-Denis Malclès. Radnja drame, smještene u kolovoz 1939. godine, prati dvojicu sineasta kako rade na novom scenariju, dok Hitler u pozadini govori na radiju. U predvečerje rata, jedan od njih nije svjestan činjenice da će uskoro umrijeti i da će jedini scenarij koji će biti realiziran biti onaj ratni. Drama je bila još jedan uspjeh za Anouilha. 

Izdavačka kuća *[[Éditions de la Table Ronde]]* je premijerno tiskala dramu 1976. godine, a onda je 1977. godine reizdana u sklopu niza "tajnih komada" i to kao posljednje djelo iz tog niza.