open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Inimi cicatrizate

***Inimi cicatrizate*** (sh. *Srca s ožiljcima)* je rumunsko-nemački film iz 2016. u režiji Radu Judea. Zasnovan je na istoimenom romanu Maxa Blechera.

## Premisa
Film se bavi iskustvima Emanuela, jevrejskog mladića koji boluje od tuberkuloze kičme, dok se leči u rumunskom sanatorijumu na obali Crnog mora tokom 1930-ih. Iako često prolazi kroz teške i bolne medicinske intervencije, Emanuel ostaje intelektualno angažovan i pozitivan, uspostavljajući odnose sa drugim pacijentima i pronalazeći trenutke lepote i smisla u svom ograničenom životu.

## Uloge

* Lucian Teodor Rus: Emanuel
* Ivana Mladenović: Solange
* Ilinca Hărnuț: Isa
* Șerban Pavlu: Doktor Ceafalan
* Gabriel Spahiu: Zed
* Marian Olteanu: Ernest
* Alexandru Dabija: Gospodin Lazăr B.
* Dana Voicu: Gospođa Bella B.

## Prijem
Na web stranici agregatora recenzija Rotten Tomatoes, film ima ocenu odobravanja od 78%, na osnovu 18 recenzija sa prosečnom ocenom 7,7/10. Na Metacritic-u, *Inimi cicatrizate* ima ocenu 70 od 100 na osnovu 7 kritičara, što ukazuje na „generalno povoljne kritike”.

Clayton Dillard iz *[[Slant Magazine]]* napisao je da „Uprkos sumornoj premisi filma, scenarista i režiser Radu Jude nalazi crni humor u sigurnoj smrti”. Ben Kenigsberg iz *[[The New York Times|New York Timesa]]* je dodao da je film „retka filmska adaptacija knjige u kojoj kamera postaje suštinski lik”.

Prema Jay Weissbergu iz *[[Variety]]ja*, "narativni nagon prvog je bio dovoljno jak da umanji zabrinutost zbog mogućih praznina u informacijama, a nenaglašeno uranjanje potonjeg u kombinaciji s njegovom epizodnom strukturom sugerira da film neće imati istu privlačnost".

Richard Brody, u svojoj recenziji za *[[The New Yorker]]*, je napisao: „Režiser Radu Jude otkriva svoje užasne tretmane — duge igle, čvrste obloge i gips preko celog tela - s nepokolebljivom specifičnošću koja je u suprotnosti s pozorišnim prizorima života u raskošnoj ustanovi. Medicinski režim je pozadina za usporeni vrtlog intelektualaca, političara i članova višeg društva koji bolnicu pretvaraju u mikrokosmos evropskih bolesti duše."

## Nagrade

* Filmski festival u Locarnu (2016) — Specijalna nagrada žirija (Radu Jude), Nagrada Don Quixote (Radu Jude)
* Filmfest Hamburg (2016) — Nagrada za produkciju (Maren Ade, Jonas Dornbach, Janine Jackowski)
* Filmski festival u Haifi (2016) — Nagrada Tobias Spencer (Radu Jude)
* Filmski festival u Mar del Plati (2016) — Nagrada za najbolju režiju (Radu Jude)

## Izvori

## Vanjske veze
*
Nu aștepta prea mult de la sfârșitul lumii

***Nu aștepta prea mult de la sfârșitul lumii*** (sh. *Ne očekujte previše od kraja sveta*) je crna komedija iz 2023. godine koju je napisao i režirao Radu Jude. Film je koprodukcija između Rumunije, Hrvatske, Francuske i Luksemburga.

Film je premijerno prikazan unutar glavnog programa Filmskog festivala u Locarnu 2023. godine gde je dobio pohvale kritike i specijalnu nagradu žirija. *Nu aștepta prea mult de la sfârșitul lumii* kasnije je prikazan na Međunarodnom filmskom festivalu u Torontu i na Filmskom festivalu u New Yorku 2023. godine. Izabran je kao rumunska prijava u kategoriji najboljeg međunarodnog igranog filma za 96. dodelu Oscara 8. septembra 2023.

## Premisa
Naslov dolazi iz aforizma Stanislawa Jerzyja Leca. Predstavljen je kao „priča o filmu i ekonomiji u dva dela: prezaposlena i nedovoljno plaćena Angela se vozi po gradu Bukureštu kako bi snimila kasting za 'spot o bezbednosti na radnom mestu' koji je naručila multinacionalna kompanija.” Ovaj deo filma takođe sadrži montirane elemente filma iz 1981. godine o ženi taksisti u Bukureštu (*Angela merge mai departe*, u režiji Luciana Bratua) i Angeline vlastite TikTok video zapise. Drugi deo filma sastoji se od snimanja spota o bezbednosti radnika ispred ulaza u fabriku u kojoj je bio zaposlen radnik izabran za spot pre nego što je doživeo povredu.

## Uloge

* Ilinca Manolache: Angela
* Nina Hoss: Doris Goethe
* Katia Pascariu
* Sofia Nicolaescu
* Uwe Boll
* László Miske
* Ovidiu Pîrsan
* Dorina Lazar
* Alex M. Dascalu: Dan Trofăilă

## Premijera
*Nu aștepta prea mult de la sfârșitul lumii* premijerno je prikazan na Filmskom festivalu u Locarnu 4. avgusta 2023. gde je dobio specijalnu nagradu žirija. Takođe je bio pozvan na 28. Međunarodni filmski festival u Busanu u sekciji 'Ikona' i prikazan je 5. oktobra 2023.

Film je pušten u distribuciju u Rumuniji 27. oktobra 2023.

## Prijem
Na web stranici agregatora recenzija Rotten Tomatoes, film ima ocenu odobravanja od 100% na osnovu 18 recenzija, sa prosečnom ocenom 8,5/10.

U svojoj recenziji za *[[The Guardian]]*, Peter Bradshaw je opisao film na sledeći način: „Ovaj individualistički kolaž esejskog filma i crne komedije iz svakog ugla kritikuje moderni život” Među drugim publikacijama u kojima je film dobio vrlo pozitivne kritike nalaze se *Indie Wire*, *Le Monde*, *D Movies*, *Screen Daily* i *Deadline.*

*Nu aștepta prea mult de la sfârșitul lumii* zauzeo je sedmo mesto na  „Listi 10 najboljih filmova 2023. godine” francuskog časopisa *Cahiers du Cinéma*.

## Izvori

## Vanjske veze

* 
*
Bliha

**Bliha** je lijeva pritoka rijeke Sane, koja cijelim tokom teče na području opštine Sanski Most, Bosna i Hercegovina. Izvire u mjestu Donji Lipnik, na 450 metara nadmorske visine. Dužina toka je 23,9 kilometara. Bliha i Zdena su po narodnim predanjima dobile ime po prelijepim sestrama

Rijeka Bliha je rijeka brzog toka, sa kamenitim koritom. Sve svoje pritoke prima sa lijeve strane. U njoj su svoje stanište pronašle mnoge riblje vrste: potočna pastrmka (*Salmo trutta morpha fario*), klijen (*Leuciscus cephalus*), a tokom ljeta u njen tok ulazi i škobalj (*Chondostroma nasus*) zbog mrijesta. Djelimično je regulisana u donjem toku, kako bi se naselja zaštitila od budućih poplava.
## Vodopad
Na  udaljenosti 14 km. od Sanskog Mosta, između naselja Fajtovaca i Kamengrada Bliha pravi vodopad sa visinom od 56 i širine 10 m, pod imenom Blihin skok. Prepoznatljiv je po tome što se voda lomi od stijenu te stvara jedan poseban i sasvim neobičan prizor. Prilazni putevi i staza do vodopada su dobro uređeni.
## Izvori
João V od Portugala

**João V od Portugala** (Lisabon, 22. oktobar 1689.-Lisabon, 31. jul 1750.) bio je Portugalski kralj od 1706. do smrti 1656.

Njegova vladavina protekla je mirno, kako je u to vrijeme njegov dvor silno uvećao bogatstvo, bio je veliki mecena, pa je tako stekao nadimak *Velikodušni* 
(portugalski: Magnânimo).

## Biografija

João je od oca Pedra II (1683.-1706.) naslijedio sudjelovanje u Ratu za španjolsko nasljeđe (1701.-14.), ali je to 
sredio sklapanjem mirovnih sporazuma sa Francuskom (1713.) i Španjolskom (1715.).

Ostatak njegove vladavine prorekao je u miru, osim kratke kampanje protiv Osmanilija.
Kako je u riznicu doticao velik prihod od zlata i dijamanata iz Kolonijalnog Brazila, nije više ovisio o Cortesu (parlament) i njegovoj 
financijskoj pomoći, pa je znatno ojačao poziciju dvora u odnosu na plemstvo.

Iako je pokušao modernizirati mornaricu, manufakturu i građevinarstvo, imao je suviše tromu administraciju, pa mu to nije 
uspjelo. Veliko bogatstvo omogućilo mu je da imitira spektakularnost evropskih dvorova. 
Iskazao se kao mecena umjetnosti i kulture, osnovao je Kraljevsku historijsku akademiju (1720.) i Prirodoslovni i arhitektonski 
muzej.

Crkvi je donirao enormne svote kako bi poboljšao status portugalskog dvora u Vatikanu, ali ga je to nakraju dovelo do dugotrajnog spora sa papama.

U starosti je patio od lošeg zdravlja, pa su umjesto njega vladali dvorski savjetnici prelati, čija je nesposobnost rezultirala zanemarivanjem tuzemnih poslova. 
Na tronu ga je naslijedio njegov sin José I.

## Reference

## Vanjske veze

* ''John V king of Portugal''
Annales. Histoire, Sciences Sociales

**Annales. Histoire, Sciences Sociales** francuski je naučni časopis koji pokriva teme društvene istorije. Časopis je pokrenut 1929. godine od strane Marca Blocha i Luciena Febvrea. Časopis je dao osnovu pristupu istoriji poznatom kao *[[Škola Annales]]*. U početku osnovan u Strasburu kao A*nnales d'histoire économique et sociale*, časopis se iste godine kada je i pokrenut preselio se u Pariz i zadržao ime od 1929. do 1939. godine. Bio je zatim više puta preimenovan u *Annales d'histoire sociale* (1939–1942, 1945), *Mélanges d'histoire sociale* (1942–1944), *Annales. Economies, sociétés, civilisations* (1946–1994), i konačno *Annales. Histoire, Sciences Sociales* 1994. godine. 2013. godine zapopočeto je i izdavanje engleskog izdanja časopisa sa prevodima tekstova.

Obuhvat tema koje časopis pokriva je širok, ali naglasak je na društvenoj istoriji i dugoročnim trendovima (*longue durée*), često koristeći kvantifikaciju i posvećujući posebnu pažnju geografiji i svetonazoru takozvanih običnih ljudi, ili "mentalitetu". Manje pažnje se posvećuje političkoj, diplomatskoj ili vojnoj istoriji, ili biografijama poznatih ljudi. Umesto toga, Annales je usmeren na sintezu istorijskih obrazaca identifikovanih iz društvene, ekonomske i kulturne istorije, statistike, medicinskih izveštaja, studija porodice, pa čak i psihoanalize. Jedan je od glavnih francuskih izvora za istraživanje u istorijskoj antropologiji.

2017. godini EHESS je sklopio partnerstvo s Cambridge University Press-om o objavljivanju i francuskih i engleskih izdanja časopisa. Englesko izdanje je objavljivano od 2012. do 2018. godine, s engleskim prevodima originalnih francuskih članaka.

## Vanjske veze
*
Latifi (pjesnik)

**Latîfî** (1491–1582), osmanski pjesnik i bibliograf iz 16. vijeka.

## Život
Rođen je pod imenom Abdüllatif ili Abdüllatif Hatibzâde u Kastamonū najvjerojatnije između 1490. i 1491. godine. Naziv *Latîfî* će mu biti književni pseudonim. Započeo je školovanje u rodnom mjestu a oko dvadesete godine je odselio u Istanbul za poslom i tu će ostati nekih deset ili petnaest godina.

Postavljen je za službenika beogradskog imareta pomoću proze koju je poklonio blagajniku İskenderu Çelebiji. Nakon dugog beogradskog boravka, 1543. vratio je se u Istanbul, gdje je bio neki vid činovnika pučke kuhinje. Godine 1546. zaključio je svoje memoare i predao ih sultanu Sulejmanu te je imenovan za tajnika čuvene Družbe Ebû Eyyûb-i Ensârî. Sa tog položaja je smijenjen 1553, jer je ga sultan poslao kao službenika u Rodoskom imaretu (v. Ejalet ostrva Bijelog mora), iako se tu neće dugo zadržati, jer će u kratko vrijeme postati službenik u Egiptu.

Ne znamo puno o njegovim poznim godinama. Najverojatnije je proveo zadnje godine u Istanbulu. Prema jednom izvoru, Latifî je se utopio 1582. kada je potonuo brod na kojem je putovao iz Egipta u Jemen.

## Djela
* *Tezkiretü’ş-şuarâ*
* *Evsâf-ı İstanbul*
* *Fusûl-i Erbaa*
* *Nazmü’l-cevâhir*
* *Sübhatü’l-uşşâk*
* *Enîsü’l-fusahâ*
* *Evsâf-ı İbrâhim Paşa*
* *Esmâü süveri’l-Kur’ân*
Bio je pjesnik iz razdoblja Hamdije Čelebije, njegova djela su bila prilično dostupna publici, mada u svome vremenu nije dobio pažnju koju je očekivao od tadašnjih vladara i državnika, niti je bio strašno cijenjen u tadašnjem književnom društvu. Od mladih godina sastavio je jedan divan sa 500 gazala i 33 oda (*[[kaside]]*), sa brojnim stilskim inovacijama. Latifi je se proslavio se svojom *[[tezkire]]* *Tezkiretü'ş-Şuara* („Memoari pjesnika”), druga najvažnija zbirka bibliografskih podataka o pjesnicima i poeziji iz osmanskog razdoblja. Djelo se sastoji od jednog uvoda, tri poglavlja i jedne *hatime*. Jako zanimljivo je *Evsâf-ı İstanbul*, djelo koje je poklonio sultanu Muradu i u kojem otkriva karakteristike Istanbula i društvenog života njegovih ljudi.

## Napomene

## Reference

## Bibliografija

*
Drežanka (rijeka)

**Drežanka** je desna pritoka Neretve, Bosna i Hercegovina. Protiče kroz naselja Gornja Drežnica i Donja Drežnica na teritoriji grada Mostara.

Izvire u podnožju najveće hercegovačke planine Čvrsnice na nadmorskoj visini od 485 m, a krško vrelo bogato vodom zove se Mošćenica ili Mošćenuša. Do izvora Drežanke pješači se nekih osam kilometara, što je otprilike dva sata hoda. Nedaleko od izvora nalaze se tri vodopada visine od 10 do 12 metara.

Duga je 21 km, a površina sliva iznosi 146 km². Slivno područje i tok Drežanke nalaze se između Čvrsnice (2226 m) na sjeveru i Čabulje (1776 m) na jugu. Dolina Drežanke se pruža u pravcu zapad-istok. Ulijeva se u Neretvu u neposrednoj blizini Drežnice na nadmorskoj visini od 112 m. Prosječan pad Drežanke iznosi 17 ‰.

Sa svim svojim vidljivim slojevima stijena, kako na dnu tako i na vrhu te iznad njega, kanjon Drežanke predstavlja pravi paleontološki muzej na otvorenom – gdje je moguće pronaći fosile iz geološke prošlosti u rasponu od čak 200 miliona godina i to iz perioda trijasa, jure, krede pa sve do gornjeg eocena. On nesumnjivo predstavlja jedan od najdubljih pravih kanjona u Evropi, ali i svijetu.

Omiljeno kupalište zove se Stupina u Dragi i tu su se donedavno održavali skokovi kao pripremno takmičenje za skokove sa Starog mosta u Mostaru. Omiljeno kupalište je i Crna stupina u Striževu.
## Vodopad Movran
Negdje na pola puta između Donje i Gornje Drežnice mjesto je gdje se ponekad ukaže vodopad Movran. Vodopad se obrušava s litica Čvrsnice u dolinu Drežanke]]. Javlja se povremeno, za vrijeme obilnijih i dugotrajnih kišnih oborina. Prema jednim podacima vodopad je visok 584 metra, dok prema drugim njegova visina iznosi 385 metara. To ga čini najvišim vodopadom u Bosni i Hercegovini. Osim glavnog stuba vode, postoje i manje kaskade i pregibi koji se nazivaju movrančićima. Movran nije vodopad stalnog karaktera. To je zapravo šupljina (sifon) u utrobi planine  u koju se voda skuplja tokom godine, da bi se za vrijeme obilnih kiša, kada se potpuno ispuni, ispraznila po principu rada sifona.

## Alpinizam
Duže od 20 godina u kanjonu Drežanke je i alpinističko penjalište i broji više od 100 smjerova koji su raspoređeni u deset sektora različite orijentacije, što znači da su određeni sektori pogodni za penjanje u različita doba dana. Drežnička stijena vrhunskog kvaliteta pruža zadovoljstvo u penjanju kako početnicima tako i iskusnim penjačima. Ocjene su u rasponu težine od 4 do 8, što znači – za svakog ponešto.
## Natpis Mastana Bubanjića
Na penjalištu, tačnije na sektoru Kuk ciklama, nalazi se nacionalni epigrafski spomenik – srednjovjekovni natpis vojvode Mastana Bubanjića uklesan u stijenu. Ovaj natpis okvirno datira iz 14. vijeka.
## Izvori
Rakitnica (Neretva)

**Rakitnica** je rijeka u centralnom dijelu Bosne i Hercegovine. Izvire na zapadnom kraju Treskavice kao Crna rijeka, u blizini istoimenog naselja, na nadmorskoj visini 1270 m. Nakon 2 km susreće se s Glibovcem i postaje Rakitnica. Ulijeva se u Neretvu kao njena desna pritoka, nedaleko od Boračkog jezera, na nadmorskoj visini 324 m. Njeno porječje obuhvata 207 km2. Gotovo cijeli gornji tok rijeke Rakitnice je obrastao vrbom rakitom. Otuda je i nastao istoimeni naziv za selo i rijeku. 

## Kanjon
Rijeka teče kanjonom dugim 20 km. i dubine između 800 i 1000 m. Kanjon je usječen između Bjelašnice s desne i Visočice s lijeve strane, s nizom brzaka, slapova, vodopada i mirnih bazena. Najduži je i najdublji u Bosni i Hercegovini.

Pri velikim padavinama i uslijed topljenja snijega, na nekim dijelovima nivo Rakitnice podigne se i za 20 m. U vrijeme proljetnih kiša naročito su atraktivni vodopadi koji se obaraju s visokih stijena na obroncima Visočice. Takav je vodopad Studeni potok, gdje tokom određenih perioda u godini voda pada u kanjon s visine 400 m.

Kanjon je moguće proći, ali isključivo uz pomoć stručnih vodiča i u vrijeme nižeg vodostaja uz korištenje gumenih čamaca. Kad se krene kanjonom, nemoguće je vratiti se i izlazak je moguć jedino kod ušća Rakitnice u Neretvu.

Tzv. "turistička ruta", i ne potpuno bezopasna, je posljednjih 6–7&nbsp;km kanjona do ušća u Neretvu, kada Rakitnica meandrira oko vrha Oštro. Izraz "turistička" takođe zahtijeva dobru fizičku spremnost, prilagodljivost niskim temperaturama, kao i okretnost u vodi.

Na litici kanjona Rakitnice na nadmorskoj visini od 1472 m, između dva vrha, Lovnica (1856 m n/v) i Obalj (1896 m n/v) smješteno je selo Lukomir, odakle se može planinariti duž hridi iznad kanjona rijeke Rakitnice koja se nalazi približno 800 metara ispod Lukomira.

## [[Flora]] i [[fauna]]
Rijeka i kanjon stanište su za 32 vrste endemskih biljaka, cvjetova i drveća koji žive u ovom malom području Dinarida. Medvjedi, vukovi, divlje svinje, lisice i divokoze nalaze sklonište u ovom teško pristupačnom kanjonu.
 
Svojim tokom od 32&nbsp;km ne protiče kroz naseljena mjesta, a voda je pitka od izvora do ušća. U njoj žive potočna i pastrmka (endem) i lipljan, i to u velikim količinama. Najpovoljniji dio toka za ribolov jest od drumskog mosta kod sela Tušila do pješačkog mosta na stazi za Bobovicu.

Rijeku je moguće posjetiti iz Olimpijskog centra na Bjelašnici.

## Izvori
São João da Barra

**São João da Barra** je grad od 28,820 i općina od 36,731 stanovnika na jugoistoku Brazila u Saveznoj državi Rio de Janeiro.

## Geografija

São João da Barra se nalazi pored ušća  rijeke Paraíba do Sul u Atlantik, udaljen 318 km sjeveroistočno od svog administrativnog centra Rio de Janeira.

## Historija

Selo *São Pedro da Praia* je još 1676. dobilo status vile, kad mu se privreda bazirala na ribarstvu, stočarstvu i ratarstvu.
Tokom 18. vijeka promet na rijeci se povećao zbog premještanja proizvodnje šećerne trske u Salvador i Bahiju. 
Rast luke doveo je demografskog rasta, tad su podignuti vijećnica i zatvor a crkva je proširena.

Za Brazilskog Carstva - 1850. dobio je status grada od cara Pedra II i novo ime *São João da Barra*.
Krajem 19. vijeka proradile su prve tvornice.

Početkom 20. vijeka zapao je u krizu jer je mulj zatrpao luku. Iz krize je izašao krajem 1970-ih kad su otkrivena nalazišta nafte.
Pored nafte velike nade se polažu u izgradnju nove luke *Porto do Açu*.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prefeitura Municipal de São João da Barra'' (službene stranice)
São Fidélis

**São Fidélis** je grad od 30,630 i općina od 38,749 stanovnika na jugoistoku Brazila u Saveznoj državi Rio de Janeiro.

## Geografija

São Fidélis se prostire duž rijeke Paraíba do Sul, na nadmorskoj visini od 78 metra, udaljen 286 km sjeveroistočno od svog administrativnog centra Rio de Janeira.

## Historija

Prvi portugalski kolonisti došli su do tog kraja oko 1780., za njima su 1781. stigli redovnici koji su odmah podigli kapelu, a do 1808. i crkvu.
Zahvaljujući eksploataciji šuma i poljoprivredi selo je brzo napredovalo, pa je 1840. proglašeno parohijom *São Fidélis de Sigmaringa*.
Nakon tog je 1850. dobilo status vile, a 1870. dekretom i status grada i kraće ime *São Fidélis*.

Ekonomija São Fidélisa bazira se na šećernoj trsci i mlijekarstvu.

Sa ostalim gradovima u Državi Rio de Janeiro, povezan je cestama i željezničkom prugom.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prefeitura de São Fidélis'' (službene stranice)
Türk Dil Kurumu

***Türk Dil Kurumu*** iliti **Zavod za Turski Jezik** (skraćeno: TDK) je turska javna ustanova koju je država ovlastila za istraživanje turskog jezika, izradu rječnika i davanje preporuka.

Tursku lingvističku organizaciju osnovao je 12. jula 1932. Mustafa Kemal Atatürk, osnivač republike, pod imenom *Türk Dili Tetkik Cemiyeti*.

Ostali osnivači su bili Samih Rıfat, Ruşen Eşref, Celâl Sahir i Yakup Kadri, svi profesori književnosti ili zamjenici turske vlade. Prvi predsjednik organizacije bio je Samih Rıfat. Atatürk je u to vrijeme proučavao turska i strana istraživanja o turskom jeziku, štoviše usmjerio je intelektualce tog vremena da ga dalje proučavaju. Ustanova je do 1935. radila na uklanjanju i zamjeni riječi sa stranim korijenom, kako bi se poboljšao turski jezik. Atatürk je neposredno prije smrti izrazio želju da svu svoju imovinu ostavi Türk Dil Kurumu i drugoj organizaciji koja je bila odgovorna za istraživanje turske historije.
Ahmedi (pjesnik)

**Ibrahim Tadžedin** (Anadolija, oko 1334 – Amasya, 1413) poznatiji pod pseudonimom **Ahmedî**, bio je turski pjesnik iz ranog osmanskog doba. Smatra se jednim od najvećih pjesnika u Anadoliji u 14. stoljeća.

## Život
Rođen je u Anadoliji. Najpoznatiji je kao Ahmedî (ar. أحمدي), ali spominje se i kao *Taceddin Ibrahim* ili *Taj ad-Dīn İbrahim ibn Hizr Ahmedi*. Njegovo pravo ime je Tâceddîn İbrâhîm bin Hızîr. Kao mladić otišao je studirati u Kairo, gdje je postao učenik šejha Ekmeledina, te se sprijateljio sa Hadži-pašom Ajdinlijom i sa Mula Fenârîjem Nakon povratka u Anadoliju, nastanio se u Ajdinskom, Germijanskom i Osmanskom begluku, iako su točni datumi nisu poznati. Znamo da je napisao udžbenike za Hamzu, sina Isâ-bega Ajdinskog; da je poklonio pjesme Germiyanoğlu je poklonio pjesme šahu Süleymanu Germijanskom i da je stupio u službu emira Süleymana, jednog od sinova sultana Bajezida.

Još u mladim danima, posjetio je dvor sultana Bajezida, i prisustvovao bici kod Angore, gdje je upoznao i napisao kasidu Timuru.

Nakon Bajezidove smrti, vratio je se u Anadoliju i ponovo ga je primio Sulejman Čelebija, koji je na svom dvoru okupio mnoge pjesnike, među kojima i Ahmedîjin brat Hamzevi. Ovo je djelo napisano u prozi, slobodno prošaranoj poezijom. Ahmedi je pjesmu “Iskender-name” ili “Knjiga o Aleksandru” posvetio Sulejmanu Čelebiju. Ahmedî je svoje djelo „*Iskendername*” ili „Knjiga o Aleksandru” posvetio je Sulejmanu Čelebiji. Po uzoru na djela Nezamija, u 8.000 dvostiha Ahmedî koristi nacrt osvajanja Aleksandra Velikog kako bi ponudio diskurs o filozofiji, teologiji i historiji. I svoj divan od kasida i gazala je posvetio svome meceni. Bio je vjerojatno utjecajan dvorjanin. Naime, sačuvan je ugovor između Sulejmana Čelebije i poznog Bizanta, koji je Ahmedî potpisao kao svjedok. Ahmedîjev odnos sa Sulejmanovim velikim vezirom, Čandarli Ali-pašom, bio je napet – u svome *[[dastan]]u* je pjesnik govorio o Ali-paši kao čovjeku „malog znanja”.

Nakon smrti svog zaštitnika (1411), bio je u službi sultana Mehmeda sve do svoje smrti u 1413. godini.

## Djela
* *Ahmedi Divanı* (Ahmedîjev divan)
* *Cemşîd ü Hurşid* (mesnevi o ljubavnoj priči između Cemşîda i Hurşîde)
* *İskendernâme* (mesnevi)
* *Tervîhu’l-ervâh* (mesnevi o medicini)
* *Bedâyi'u’s-siĥr fî śanâyi'i’ş-şi'r* (Perzijski književni traktat sa primjerima na arapskom, perzijskom i turskom)
* *Mi’yârü’l-edeb* (perzijski udžbenik u stilu kaside)
* *Mîzânü’l-edeb* (perzijski udžbenik u stilu kaside)
* *Mirķātü’l-edeb* (arapsko-perzijski rječnik stihova)

## Napomene

## Reference

## Bibliografija
Gaspar de Lemos

**Gaspar de Lemos** (14. vijek. - 15. vijek.) bio je portugalski pomorac i istraživač, koji je otkrio Arhipelag Fernando de Noronha.

## Biografija

O životu Gaspara de Lemosa se malo zna, ali se zna da je član porodice Morgada iz Galicije, koja je došla u Portugal u prvoj polovici 14. vijeka.

Isto tako se zna da je bio komandant logističkog broda u floti Pedra Álvareza Cabrala koja je 1501. otplovila za Novi Svijet. 
Ta ekspedicija je 1. novembra 1501. uplovila u brazilski Zaljev Svih Svetih, a nakon tog 1. januara 1502. otkrila Zaljev Guanabara, za kog je Gaspar pogrešno pomislio da je riječni estuarij pa ga je nazvao **Rio de Janeiro** (Januarska rijeka). Ekspedicija je nakon tog 22. januara 1502. doplovila do Otoka São Vicente.

Nakon tih otkrića Cabral je naredio Gasparu da se vrati u Portugal i o tom izvjesti dvor, Gaspar je pri povratku otkrio Arhipelag Fernando de Noronha.

Od tad o Gasparu nema nikakvih dokumenata, osim podatka da je boravio u indijskoj Goi u vrijeme kad je guverner bio Martim Afonso de Sousa (1536.-1537)..

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Gaspar de Lemos''
Ignjat Bajloni

**Ignjat Bajloni** (Litomyšl, Češka, 1811 – Beograd, 1875) bio je srpski preduzetnik, rodonačelnik porodice Bajloni, poreklom Čeh, došao u Srbiju 1855. godine sa ženom i četiri sina.

## Biografija
Rođen je u mestu Litomyšlu u Češkoj, u to vreme Habzburškoj monarhiji, gde je izučio kožarski zanat i radio zajedno sa bratom. U potrazi za boljim životom odlučio je da se odseli u Ameriku, ali ga sestra i zet Antonjin Njemec () koji su već bili u Srbiji, nagovaraju da se sa porodicom doseli kod njih. Nakon dolaska u Srbiju 1855. godine nastanjuje se negde na Topčiderskom brdu i da radi svoj kožarski zanat uz nešto povrtarstva. Njegov najstariji sin Jakov izučio je bačvarski zanat u jednoj bečkoj pivari, a u Beogradu je radio kod bačvara Kincela. Drugi po rođenju sin, Anton izučio je mlinarski zanat kod svog ujaka Njemeca, koji je držao u zakup državnu vodenicu u Bratincu na Mlavi. Treći sin, Venčeslav, zvani Vasa, ostao je uz oca, dok se najmlađi Jovan školovao na Vojnoj akademiji.

## Poslovanje u Srbiji
U periodu od 1858. do 1878. Bajlonijevi su držali gostionicu na Hajduk Veljkovom vencu. Ovu zgradu na Tobdžijskoj pijaci kupio je Antonjin Njemec od izvesnog Milosava Pazarca, dovršio je i dao Ignjatu na upravljanje. Godine 1869. Ignjat Bajloni kupuje zapuštenu državnu vodenicu na Mlavi u Malom Crniću, koju kasnije dobija na upravu njegov sin Anton, a koji je posle zanata kod ujaka bio na praksi po mlinovima u inostranstvu. Bajloni je kupio i 30 hektara zemlje na kojoj se bavio poljoprivredom (uzgajao je goveda i svinje i potom ih prodavao u Budimpešti). Otkupio je malu ručnu pivaru, na čijem je mestu kasnije sagrađena velika pivara opremljena najmodernijom opremom poznatih svetskih fabrika, koja je među prvima koristila električnu energiju Beogradske električne centrale a već 1900. na svetskoj izložbi u Parizu osvojila je značajne nagrade za svoje proizvode. Godine 1870. počinje izgradnja parnog mlina koji je završen i pušten u rad dve godine kasnije pod imenom *Ignjat Bajloni i sinovi* .

Bajloni je značajno doprineo napretku Beograda. Pijaca pored nekadašnje pivare naziva se po njemu.

### Sinovi
* Najstariji sin Jakov, bio je bačvar (pinter). Kasnije je preuzeo upravljanje pivarom.
* Drugi o redu sin Anton, izučio je mlinarski zanat, kod ujaka (Antonjina Njemeca) u Bratincu kod Požarevca, gde je ovaj držao državnu vodenicu na Mlavi.
* Treći sin Vasa (Venčeslav) je pomagao ocu u poslu.
* Najmlađi sin, Jovan, nesrećno je poginuo u mladosti pri padu sa konja, nakon što je završio Vojnu akademiju.

## Povezano
* Jakov Bajloni – najstariji sin Ignjata Bajlonija
* Anton Bajloni – sin Ignjata Bajlonija
* Ignjat J. Bajloni – sin Jakova Bajlonija, guverner Narodne banke

## Galerija slika

Novo groblje 2.jpg|Porodična grobnica Bajloni na Novom groblju u Beogradu
Bajlonijeva pivara.jpg|Bajlonijeva pivara
Bajlonijeva pijaca 02.jpg|Bajlonijeva pijaca (prije 1934.)
Bajlonijeva pijaca 04.jpg|Bajlonijeva pijaca (1936.)


## Napomene

## Reference

## Literatura
* Magazin Svet pića, br. 30/31, decembar 2008.
* Nema bolje Amerike od Srbije („Politika“, 1. maj 2016)
Guanabara

**Guanabara** (portugalski: *Baía de Guanabara*) je zaljev Atlantskog oceana na jugoistoku Brazila u Saveznoj državi Rio de Janeiro.

Na ulazu u zaljev sa zapadne strane prostire se grad Rio de Janeiro, a sa istočne Niterói. Upravo na tom dijelu premošten je mostom, tako da povezuje ta dva grada.

Zaljev je otkriven 1502., isprva je zvan **Zaljev Januarske rijeke** (Baía de Rio de Janeiro)
.
## Karakteristike
Zaljev ima površinu od 384 km², dug je oko 31 i maksimalno širok 28 km.

Prosječna dubina vode u zaljevu je 5,7 metara, a najdublji je u centralnom kanalu - 30 m.
Plima i oseka ima ocilacije od 0,7 m unutar zaljeva i 1,6 m m pored ulaza u zaljev.

Ulaz u zaljev širok je 1.5&nbsp;km, sa istoka ga je branila utvrda Santa Cruz, a na zapadu utvrda São João i brda Šećerna Glava i Papagaio. 
Dublje na ulazu je otočna utvrda Laje, na tom su otoku Hugenoti 1555. imali privremeno utočište. 
U zaljevu postoje brojni otoci;, a veći su: Governador, Paqueta, Fundão, Villegagnon.

Otočić *Cobras* pored Rio de Janeira je utvda sa mornaričkim skladištima, bolnicom i suhim dokovima.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Guanabara Bay''
Serra da Mantiqueira

**Serra da Mantiqueira** je planinski masiv na jugoistoku Brazila, koji se proteže preko Saveznih država Minas Gerais, Rio de Janeiro i São Paulo. 

## Karakteristike
Masiv se naglo izdiže od sjeverozapadne obale rijeke Paraíba do Sul i proteže se prema sjeveroistoku otprilike 320 km, dosežući visinu od 2,798 metar]]a na planini Pedra da Mina na granici država Minas Gerais-São Paulo.

Planine masiva se na kraju spajaju sa planinama Masiva Espinhaço. Nekad su bile prekrivene šumom, osim vrhova. 
Danas su zbog deforestacije, radi pašnjaka i drvenog ugljena znatno prorjeđene.
Na nižim padinama nalazi se nekoliko lječilišta, uključujuči najveće Campos do Jordão. 

Njegovo ime Mantiqueira na Indijanskom tupianskom znači *Mjesto gdje leže oblaci*.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mantiqueira Mountains''
Guanabara (država)

**Država Guanabara** (portugalski: *Estado do Guanabara*) bila je jedna od Saveznih država Brazila, koja se prostirala na jugoistoku zemlje, u Istoimenom zaljevu Atlanskog oceana oko grada Rio de Janeira. 
Država je egzistirala je od 1860. do 1975. sa sličnim statusom kao i Federalni distrikt Brazila.
## Karakteristike i historija
Guanabara je 1975. imala površinu od 1,356 km² i 4,251,918 stanovnika.

Nakon bijega portugalskog dvora u Brazil 1808., za Brazilskog Carstva 1834., grad Rio de Janeiro i nadalje je ostao prijestonica carstva, ali je dobio status *neutralne općine*, koja ne pripada nijednoj provinciji. Zbog tog je grad Niterói postao administrativni centar Provincije Rio de Janeiro.

I nakon proglašenja Republike - 1889., Rio je ostao glavni grad Brazila, ali je Neutralna općina postala je federalni distrikt, a Provincija Rio de Janeiro Savezna država Rio de Janeiro. Tad su nastale ideje o potrebi za novim glavnim gradom - Brasiliom što je i realizirano za mandata Juscelina Kubitscheka.

Kad je državna administracija 21. april 1960. preseljena u novi glavni grada Brasíliu, grad Rio de Janeiro postao je Država Guanabara, a ostatak Država Rio de Janeiro.
Guanabara je bilo staro indijansko ime za zaljev u kom leži Rio de Janeiro

Za vojne diktature generala Ernesta Geisela 1974. odlučeno je da se te dvije države spoje. To je realizirano u martu 1975. tako je nastala današnja Država Rio de Janeiro, sa administrativnim centrom u Riu.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''A Breve história do estado da Guanabara''
Campos do Jordão

**Campos do Jordão** je grad od 52,380 i općina od 52,713 stanovnika na jugoistoku Brazila u Saveznoj državi São Paulo.

## Geografija

Campos do Jordão se nalazi u Masivu Serra da Mantiqueira na nadmorskoj visini od 1,628 metara, što ga čini najvišom općinom u Brazilu.
Od svog administrativnog centra grada São Paula je udaljen 173] km sjeveroistočno.

## Historija

Za službeni datum kad je osnovan Campos do Jordão (Polja uz Jordan), uzima se 28. april 1874. kad je Mateus da Costa Pinto, stekao teren na kom se danas nalazi grad. 
Počeo je kao selo, jer se do njega moglo doći samo pješice ili na konju.

Nakon dolaska željeznice 1914., dvadesetih i tridesetih godina prošlog vijeka počinju se graditi prvi sanatoriji za liječenje tuberkouloze. Nakon tog se razvio kao lječilište, do 1934. je toliko narastao da je 1934. proglašen općinom.

Kako zbog penicilina tuberkuloza više nije bila toliko raširena od pedesetih nadalje Campos do Jordão se počeo profilirati kao zimovalište.

Danas je najpopularnija zimska turistička destinacija u Brazilu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Prefeitura de Campos do Jordão'' (službene stranice)
Fojnička rijeka

**Fojnička rijeka** je rijeka u centralnom dijelu Bosne i Hercegovine, pritoka Bosne 

## Tok
Nastaje u istočnim predjelima planine Vranice od manjih riječica: Razdolje, Željeznice i Borovnice, čija su izvorišta na nadmorskoj visini od oko 1630 m. Pomenute riječice sastaju se na području sela Tovarište, a novonastali riječni tok dobiva zajedničko ime Dragača. Pod tim imenom teče do izlaza iz općinskog centra Fojnica (kod naselja Alaupovka) i susreta sa riječicom Željeznicom (Gvožđarka), koja dolazi sa juga, iz pravca sela Dusine i Deževica. Tu dobiva ime Fojnička rijeka i prolazi kroz Kiseljak. Prima više pritoka, od kojih su najznačajnije Čemernica, Mlava, Željeznica i Lepenica.

U Bosnu se ulijeva kod Visokog na nadmorskoj visini od 430 m. Duga je 45 km, sa površinom sliva od 727,4 km2.

Godišnji tok vodostaja na Fojničkoj rijeci (hidrološka stanica Krupačke stijene) ima vrijednost od 99,1 cm, sa izrazitom neravnomjernošću tokom godine.

Bogata je ribljim fondom, pretežno salamonidim vrstama ribe kao što su potočna pastrmka, lipljen i mladica kojih nadprosječno ima u ovako maloj vodi. Režim ribolova za ovu rijeku vrijedi kao sa sve salomonidne vode u FBiH.

## Izvori
Francisco de Almeida

**Francisco de Almeida** (Lisabon, oko 1450. - Rt dobre nade, 1. mart 1510) bio je portugalski hidalgo, oficir i istraživač, koji se istakao kao savjetnik Portugalskog kralja Joãa II i u ratovima sa Maurima.

## Biografija
Almeida se još kao mladić pridružio vojsci, -1476. je sudjelovao je u Bitci kod Tora, nakon tog se borio sa Saracenima
diljem Maroka, a 1492. je sudjelovao na kastiljanskoj strani u kršćanskom osvajanju Granade.

Almeida je 1505. postavljen za prvog guvernera i vicekralja Portugalske Indije.
Iz Lisabona je isplovio u mart 1505. sa flotom od 22 broda (14 karaka i 6 karavela.) i posadom od 1,500 mornara. Na tom je putovanju pobjedio udruženu muslimansku flotu u Bitci kod Diua 1509. i tako osigurao portugalsku dominaciju u Indijskom oceanu.

Pri povratku u Portugal je poginuo u sukobu sa domorocima kod Rta dobre nade 1. mart 1510.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Francisco de Almeida''
Mlječanica

**Mlječanica** je rijeka u sjeverozapadnom dijelu Bosne i Hercegovine, desna pritoka Une. Predpostavlja se da je ime dobila po mlječu, jednoj vrsti javora (*Acer platanoides*) ili po višegodišnjoj grmolikoj biljci mlječniku (*euphorbia cyparissias care*). 

Područje Nacionalnog parka "Kozara" je orohidrografsko čvorište planine Kozare. U njemu se nalaze izvorišta gotovo svih većih potoka i rijeka. Potoci su se duboko usjekli i stvorili strme i duboke doline. Neke dionice vodotoka su vrlo živopisne, sužene u vidu kanjona i klisura, te ostavljaju upečatljiv estetski utisak na prolaznika (vodopad na Zečijem kamenu, tjesnac Gumline, itd).

Mlječanica nastaje spajanjem Velike i Male Mlječanice koje izviru na Mrakovici, središnjem dijelu Kozare. U blizini monumentalnog spomenika poginulim borcima u NOB-i jedan od njenih izvora je uređen sa natpisom: "Izvor Mlječanice".

Ima najveću slivnu površinu i najdužu mrežu pritoka na području nacionalnog parka.  Duga je oko 40 km. Od izvora teče pravcem jugoistok-sjeverozapad kroz Kozaru, po njenoj simetrali kao planinska rijeka, a onda, u Gornjem Jelovcu, niže Bokana, skreće prema sjeveru i mirnim ravničarskim tokom se i uliva u rijeku Unu oko tri kilometra uzvodno od Kozarske Dubice. Jedna od većih pritoka Mlječanice je Knežica, koja se u nju uliva u Međuvođu. 

Nekada bila poznata po mnoštvu vodenica, ili potočarama, kako ih zovu u ovim krajevima. Bile su kultne građevine na Kozari. Najčuvenije su „Zidani mlin-Zidanac“ i Bokanski mlin, jer su tokom NOB-e, a naročito Kozarske ofanzive odigrale veliku ulogu. 

I u Mlječanici i u njenim pritokama u gornjim tokovima ima salmonidne ribe: pastrmke i krkuške, a u donjim: klena, beovice i druge bijele ribe.
## Vodopad
Vodopad na Mlječanici, ili kako ga neki nazivaju Buk, Skakavac, nalazi se u blizini ušća Gračanice u Mlječanicu. Voda se u korito prelijeva preko praga visine do 3 m, slijeva udubljenim kanalima, raspršava u bijele pjene i pada u erozivni lonac dubine do 1 m i dužine 3 m. Pad vode praćen je bukom i skokovima ribe.

## Izvori
Šećerna Glava

**Šećerna Glava** (portugalski: *Pão de Açúcar*) je strmo brdo visoko 396 metra, koje se stere iznad ulaza u Zaljev Guanabara u Brazilu. 

## Karakteristika
Šećerna Glava je danas park prirode i jedna od najvećih turističkih atrakcija grada Rio de Janeira. Do vrha brda, sa kojeg se vidi velik dio Rio de Janeira, vozi žičara podignuta 1912. kao najstarija u Brazilu i treća na svijetu.

Brdo je historijski značajno jer je u njegovom podnožju u martu 1565. Estácio de Sá osnovao **São Sebastião do Rio de Janeiro**, nukleus iz kog je izrastao današnji Rio de Janeiro.

## Povezano
*Rio de Janeiro
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Parque Bondinho Pão de Açúcar'' (službene stranice) 
* ''Parque Bondinho''
Jabol

**Jabol** je jeftino poljsko nekvalitetno vino proizvedeno od raznih vrsta fermentiranog voća kao što su breskve, jabuke (otuda i naziv), trešnje ili bobice raznih grmova kao što su ribizla, jagoda ili kupina. Osim niske cijene i kvalitete, piće se odlikuje visokim sadržajem sumpor-dioksida, koji služi kao konzervans i stabilizator fermentacije. Tipičan jabol ima oko 12% alkohola. Pića ove vrste bila su najpopularnija u posljednje dvije decenije 20. vijeka, gde su bila alternativa rijetkim vinima od grožđa, ali takođe pivu, koje je ponekad nedostajalo. Jabol je popularan među raznim poljskim supkulturama, uglavnom pankerima i metalcima, ali se obično povezuje s ljudima s margine društva, uglavnom siromašnim alkoholičarima. U doba Narodne Republike Poljske, proizvodnju jeftinih vina obavljale su fabrike za preradu voća i povrća, dok se danas najčešće bave privatnim pogonima.
Štrbački buk

**Štrbački buk** je vodopad na rijeci Uni, na onom dijelu njenog toka gdje je granična rijeka između  Bosne i Hercegovine i Hrvatske. Ime je dobio po selu Štrbci u Hrvatskoj.

Vodopad se nalazi u blizini naselja Kulen Vakuf i Orašac, koji administrativno pripadaju gradu Bihaću. Sa hrvatske strane nalazi se željeznička Unska pruga, koja nije u upotrebi od raspada Jugoslavije i rata 1992-1995. god.

Pristup je moguć sa bosanske strane, skrećući u mjestu Orašac na uski makadamski put u dužini od oko 7 km.

Dio je Nacionalnog parka Una i već je godinama popularno turističko odredište. Najveći je od svih slapova u Bosni i Hercegovini. Nalazi se na 294 m nadmorske visine. 

Vodopad Štrbački buk je grupa slapova u neposrednoj blizini. Najveći od njih je visok oko 24 m. Nastao je usljed tektonskih pomjeranja i hiljadama godina dugog taloženja sedre kao geološkog fenomena. Ovdje se Una svom svojom silinom obrušava niz njega, stvarajući zaglušujući huk i impresivan oblak raspršenih kapljica vode, koje nošene vjetrom predstavljaju pravo osvježenje u toplim letnjim danima. 

Nizvodno od Štrbačkog buka, u dužini od 15-tak kilometara, postoji više uzastopnih nižih slapova i brzaka koji ovaj dio Une čine najatraktivnijim za mnogobrojne ljubitelje raftinga. Štrbački buk je odabran za početnu stanicu raftinga prema Ripču. Za razliku od Vrbasa koji je dosta miran, rafting na Štrbačkom buku, uz Taru, vjerovatno pruža najviše adrenalina.

Početkom XX vijeka, obale ovog vodopada krasili su brojni unski mlinovi što podsjećaju na sojenice, nastambe ilirskog plemena Japodi, koji su na ovim prostorima živjeli zadnjih 1000 godina stare ere.

## Izvori
Estácio de Sá

**Estácio de Sá** (Santarém, oko 1520. - Rio de Janeiro, 20. februar 1567,) bio je portugalski hidalgo i oficir, poznat kao osnivač Rio de Janeira.

## Biografija

Estácio de Sá je po naredbi portugalskog dvora otplovio 1564. za Brazil sa dvije galije., sa zadatkom da  istjera francuske koloniste Nicolasa Durandoma.
To su bili izbjegli Hugenoti, koji su 1555. u Zaljevu Guanabara podigli svoje naselje *Francuski Antarktik* (France Antarctique).

U Salvador (Bahia) je stigao 1565., nakon tog je otplovio na jug u São Vicente prvo portugalsko naselje u Brazilu da popuni posadu. 
Zatim je u martu podigao svoje naselje *San Sebastián de Rio de Janeiro* na Šećernoj Glavi, kao bazu za daljnje operacije protiv Francuza i njihovih indijanskih saveznika.

Tu je pričekao pojačanje koje mu je brodovima poslao njegov ujak *Mem de Sa* guverner Salvadora. 
Tek tad je 20. januara 1567. napao francusku utvrdu *Ursu Milim*, koju je zauzeo.

Ubrzo nakon tog je 20. februara umro od rane zadobivene strijelom koja mu je probila oko. 
Pokopan je crkvi sv. Sebastijana, koji je sam podigao. Kako se grad Rio de Janeiro širio, leš mu je seljen  i zagubljen. 
Ponovno je otkriven tek 1839., ekskomuniciran i na svečanosti uz cara Pedra II položen u urnu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Estácio de Sá''
Movran

**Movran** je vodopad na južnim padinama planine Čvrsnice, između naselja Gornja Drežnica i Gornja Drežnica, malim mjestima tridesetak kilometara sjeverno od Mostara, Bosna i Hercegovina. Naselja su smještena u kanjonu Drežanke, desne pritoke Neretve, između dvije velike planine, Čabulje i Čvrsnice.

Sigurno je najviši vodopad u Bosni i Hercegovini, a među najvišim u Evropi. Po mnogima je visok 584 metra, njegova polazna tačka se nalazi na 1.383 metra nadomrske visine, a završna na 799. Izvori navode da je vodopad visok 395 metara, ali sve zavisi od načina računanja i kategorije u koju se ova prirodna atrakcija svrstava.

Movran nije vodopad stalnog karaktera, nego je sezonski vodopad koji se pojavljuje jednom ili dva puta godišnje, i nestaje veoma brzo, poslije dan ili dva. To je ogroman sifon u kojem se voda skuplja cijele godine, da bi onda za vrijeme najvećih kiša, kada se planinski procijep potpuno ispuni, eksplodirao i ispraznio. Zato ga je moguće vidjeti samo poslije velikih kiša.

## Izvori
Katastar

**Katastar** (iz grčkog κατάστιχον ili κατά στίχον, „crta za crtom”) je upisnik zemljišta i nekretnina neke države. On sadrži podatke o položaju, obliku i površini katastarskih čestica, te zgrada, odnosno drugih građevina, koje su predmet evidentiranja sukladno posebnim propisima. Osim položaja, oblika i površine, katastarska evidencija najčešće sadrži i podatke o: 
* adresi katastarske čestice, 
* načinu uporabe i površini načina uporabe zemljišta na katastarskoj čestici i njezinim dijelovima i 
* podatke o posebnim pravnim režimima koji su na katastarskoj čestici uspostavljeni. 
Katastar je temelj upisa prava vlasništva i drugih stvarnih prava u zemljišne knjige.

Katastarski radovi obuhvataju:
* premer zemljišta;
* klasiranje zemljišta;
* izrada katastarskog operata;
* izlaganje katastarskog operata;
* održavanje katastra;
* reviziju katastra.

Osim zemljišta, moguće je i neke druge aktivnosti ili objekte referencirati geografski i vlasnički, te se onda nazovu katastrima. Tako postoji katastar industrijskih postrojenja, katastar zgrada, katastar voda, katastar podzemnih voda, šumski katastar i drugi. 

Katastarska čestica je dio zemljišta u katastru jednoznačno identificiran brojem.

Zemljišne knjige su vrlo dalekog porijekla. Šulgi, kralj Ura, stvorio je opći katastar kao dio centralizacije države i koristio je ga za izračunavanje poreza i carina kraljevstva. Također je utvrđeno da su procjene zemljišta vršene u Egiptu, u vrijeme faraona. U Solonovoj Ateni također je postojala zemljišna knjiga. Kod Rimljana registar zemljišnih doprinosa zvao se „tabulae censuariae”, dok se podjela stabilne imovine zvala „agrorum discriptio”.

## Izvori
Nicolas Durand de Villegaignon

**Nicolas Durand de Villegaignon** (Provins, oko 1510. - Beauvais, 1571,) bio je francuski plemić, pomorac, vitez Malteškog reda i admiral.

## Biografija

Nicolas je sudjelovao u neuspjeloj vojnoj kampanji Svetorimskog cara Karla V na Alžir. Kao komandant Malteškog reda uspješno je odbranio Maltu od Osmanlija 1541.

Kao admiral francuske flote 1548., pomogao je Škotskoj kraljici Mary Stuart da ode u Francusku, i pored toga što su engleski brodovi izvršili blokadu Škotske.

Pomogao je i prognanim Hugenotima da 1555. osnuju koloniju *Francusku Antarktiku* (France Antarctique) u Zaljevu Guanabara u Brazilu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Nicolas Durand de Villegaignon''
Eljero Elia

**Eljero George Rinaldo Elia** (Voorburg, 13. februar 1987.) je bivši holandski reprezentativac. Na svetskom prvenstvu 2010. igrao je za Holandiju na mestu veznog igrača. Te godine Holandija je izgubila u finalu od Španije rezultatom 1:0. Dana 19. februara 2023. napustio je profesionalni igrani nogomet. U karijeri je promijenio devet klubova a najduže je igrao za Den Haag. U klubovima je ukupno odigrao 418 utakmica i postigao 58 golova. Za reprezentaciju odigrao je 30 utakmica i postigao dva gola.
Rodrigo de Freitas (laguna)

**Rodrigo de Freitas** (portugalski: *Lagoa Rodrigo de Freitas*) je laguna na jugu grada Rio de Janeira, pored Atlantskog oceana.

## Karakteristike
Laguna ima površinu od 23,565 km², duga je 7,2, maksimalno široka do 3 km i duboka 11 metara.
vodom ga pune potoci sa masiva Serra da Carioca. Sa oceanom je povezana umjetnim kanalom Jardim de Allah, dugim 800  i širokim 10 i 18 metara.

U laguni postoje dva otoka; *Piraquê* i *Caiçaras.

Proces [[urbanizacija|urbanizacije]] grada Rio de Janeira promijenio je karakteristike Lagune. Konstantnim nasipavanjem za gradnju novih [[zgrada]], površina joj je smanjena za 1/3. Duž obala lagune prostiru se [[kvart]]ovi Ipanema, Lagoa, Humaitá, Jardim Botânico i Gávea.

== Reference ==

== Vanjske veze ==

* [https://lagoarodrigodefreitas.com.br/ *Lagoa Rodrigo de Freitas* (službene stranice)] 
* [https://mapcarta.com/19247618 *Rodrigo de Freitas Lagoon'' (na portalu Mapcarta)]
Konda Bimbaša

**Konda Bimbaša** (1783, Janjina, Epir – 1807, Tronoša kod Loznice) je bio učesnik Prvog srpskog ustanka. Poreklom je bio Cincarin.

Prilikom Karađorđevog oslobađanja Beograda (1806), Konda je sa pet momaka obučen kao Turski vojnik, na prepad otvorio Sava kapiju i omogućio Uzun Mirku da sa 150 svojih momaka uleti u grad, za njima je išao Karađorđe sa 2.000 ljudi pod oružjem. Prepad i juriš kroz Sava kapiju je bio ključan za osvajanje Beograda. Prilikom osvajanja Sava kapije Konda i Uzun Mirko su bili teško ranjeni, dok je od pet ljudi iz pratnje samo jedan preživeo napad. Tokom oslobađanja Beograda poginulo je oko 50 Srba uključujući i Vasu Čarapića.

Kondina ulica se nalazi u najstrožem centru Beograda, odmah do Radio Beograda.

## Povezano
* Prvi srpski ustanak
* Cincari

## Reference
Alvor

**Alvor** je freguesia od 6,154 stanovnika u općini Portimão na jugu Portugala.

## Geografija

Alvor se nalazi u Regiji Algarve, u atlanskoj laguni Odiaxere, udaljen 284 km južno od Lisabona..

## Historija

Po nekim historičarima Alvor je osnovao 436. pne. kartagenski generala Aníbal Barca, pod imenom *Portus Hannibalis*.

Pronađeni Arheološki ostatci ukazuju da je na tom mjestu postojala keltska utvrda iz željeznog doba iz koje se razvio grad **Ipses**, koji imao pravo kovati novac, a za rimskih vremena je romaniziran.

Mauri  su ga zauzeli 716. i prezvali u Albur i podigli impozantni zamak, od kog danas postoje samo fragmenti.
Od Maura ga je 1189. preoteo kralj Sancho I, uz pomoć križara, ali je dvije godine kasnije izgubljen. Ponovno je osvojen tek 1250. i narednih 500 godina služio je kao utvrda za obranu obale, od gusara i berberskih korsara sve dok ga nije srušio potres 1755.

Alvor sa okolicom je poveljom kralja Afonsa V 1469. postao grofovija, koja je postojala do 1483. tad ju je kralj João II ukinuo zbog zavjere u kojoj je sudjelovao grof od Fara.

João II je pod stare dane volio boraviti u Alvoru, pa mu je dodjelio status grada, i nedugo nakon tog i umro u njemu 1495.
Nevelje su počele nakon potresa 1755., jer je spao na selo. Do 1900. se oporavio i nakupio 3,014 stanovnika, koji su se bavili ribarstvom.

Danas je popularno morsko ljetovalište.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Freguesia de Alvor''
Algarve

**Algarve** (portugalski: *Região do Algarve*) je jedna od 7 Portugalskih regija, koja se prostire na jugu zemlje.

## Karakteristike
Na sjeveru graniči sa regijom Alentejo, na istoku sa španjolskom autonomnom zajednicom Andaluzijom i na jugu i zapadu sa Atlanskim oceanom.

Regija ima površinu od 4,996 km², na kojoj živi 467,343 stanovnika.

Administrativni centar regije je grad Faro koji ima 49,360 stan

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Visit Algarve''