open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Čapajev (roman)

***Čapajev*** () je roman ruskog i sovjetskog pisca Dmitrija Furmanova objavljen 1923. godine. Radnja je inspiriran Furmanovljevim iskustvima i smještena na Istočni front u doba ruskog građanskog rata, gdje je Furmanov služio kao politički komesar u 25. streljačkoj diviziji Crvene armije. Naslovni protagonist je Vasilij Čapajev, komandant divizije, koji usprkos nedostataka bilo kakvog formalnog obrazovanja pokazuje izvrsni vojnički talent i postiže legendarne pobjede protiv belogardejaca u kritičnim mjesecima proljeća i ljeta 1919. godine. U romanu je Furmanov svome vlastitom liku dao ime Fjodor Kljičkov, te se također može shvatiti i kao autorova autobiografija. Čapajev se zbog pristupa građanskom ratu i likovima često navodi kao jedan od najpoznatijih primjera socijalističkog realizma u sovjetskoj književnosti.

Godine 1934. je roman poslužio kao podloga za istoimeni film, koji se smatra jednim od najpopularnijih i najuticajnijih ostvarenja sovjetske kinematografije.

## Vanjske veze
* Текст романа на Милитера.ру
Čapajev (film)

***Čapajev*** () je sovjetski crno-bijeli ratni film snimljen 1934. u režiji braće Vasiljev, poznat kao najpopularnije i jedno od najuticajnijih ostvarenja sovjetske kinematografije 1930-ih.

Temelji se na istoimenom romanu Dmitrija Furmanova, kao i memoarima njegove supruge Ane Furmanove. Protagonist, čiji lik tumači Boris Babočkin, je Vasilij Čapajev, bivši podoficir ruske carske vojske koji se priključio revolucionarima i, usprkos nedostatku bilo kakvog formalnog obrazovanja, brzo napredovao do mjesta komandanta 25. streljačke divizije. Radnja prikazuje kako njegova divizija u kritičnim trenucima građanskog rata 1919. godine nanosi poraze belogardejcima na području Urala.

*Čapajev* se često navodi kao primjer socrealističkih načela u tadašnjoj sovjetskoj kinematografiji, a koje posebno odražava lik samog Furmanova (koga glumi Boris Blinov, i koji se, za razliku od romana, pojavljuje pod svojim imenom) kao političkog komesara koji "osvješćuje" vojnički talentiranog, ali u ideološkom smislu "nedotjeranog" protagonista. S druge strane je film je karakteriziralo i inzistiranje na autentičnosti, pa su ga braća Vasiljev snimala na stvarnim poprištima bitaka u građanskom ratu, a Babočkin je dobio ulogu prije svega zato što se potrudio fizički što više sličiti stvarnom Čapajevu. Široj publici su se, međutim, daleko više svidjele spektakularne ratne scene, ali i sporedni likovi Čapajevljevog prijatelja i suborca Petke (koga glumi Leonid Kmit) i mitraljeskinje Anke (koju glumi Varvara Mjasnikova). Potonja je postala jedan od arhetipova sovjetske popularne kulture. U SSSR je postigao ogromnu gledanost, i vjeruje se da ga je nakon premijere vidjelo 30 miliona ljudi.

*Čapajevu* je na Moskovskom kino-festivalu 1935. godine žiri pod predsjedanjem Sergeja Ejzenštejna dao glavnu nagradu. Iste godine je dobio i nagradu za najbolji strani film američkog Nacionalnog odbora za recenziju. Popularnost *Čapajeva* je sovjetska propaganda iskoristila i za vrijeme drugog svjetskog rata, snimivši kratki film u kome Čapajev "oživljava" i potiče suvremene crvenoarmejce da se suprotstave nacističkim napadačima. Kasnije su likovi Čapajeva, Anke i Petke postali omiljena meta narodnih viceva, a njihova popularnost se održala i u post-sovjetskom periodu, tako da su od 1998. do 2009. bili protagonisti serije video-igara *[[Petka (video igre)|Petka]]*.

## Vanjske veze

* 
* 
* «Чапаев» на Красном ТВ *(видео)*
* [«Чапаев» на сайте Filmweb.pl](http://www.filmweb.pl/Czapajew+(1934)+opisy,FilmDescriptions,id=102007)  
* «Чапаев» на сайте russiancinema
Museo Nacional de Costa Rica

**Museo Nacional de Costa Rica** (srpskohrvatski: *Nacionalni muzej Kostarike*) je nacionalni muzej države Kostarike, koji se nalazi u glavnom gradu, San Joséu. Muzej se nalazi u utvrdi Bellavista, oker zgradi koja se nalazi nasuprot zgrade Zakonodavne skupštine Kostarike. Utvrda je izgrađena 1917. godine i isprva je služila kao vojna baraka, sve dok 1950. godine muzej nije preseljen u tu zgradu. 

Istočni ulaz vodi do vrta u kojem su izloženi predmeti iz pretkolumbovske ere i topovi iz kolonijalnog perioda. Muzej je organiziran tematski i sadrži izloške vezane uz geološku, kolonijalnu, arheološku, religijsku i suvremenu povijest Kostarike. U muzeju se nalazi i izložba posvećena nobelovcu Óscaru Ariasu, bista Joséa Figueresa i izložba leptira.
Romance sentimentale

***Romance sentimentale*** (; ) je francuski kratki crno-bijeli film snimljen 1930. u režiji Sergeja Ejzenštejna i Grigorija Aleksandrova, poznat kao prvo zvučno ostvarenje u Ejzenštejnovoj filmografiji. Radnja prikazuje kako pjevačica (koju tumači Mara Gri) izvodi tradicionalnu rusku baladu *Žalobno puše vjetar jeseni*, praćena prizorima koji ilustriraju tekst koristeći Ejzenštejnovu montažnu teoriju. Ejzenštejn i Aleksandrov su film snimili za vrijeme višegodišnje svjetske turneje, na kojoj su promovirali sovjetsku kulturu, ali se također nastojali upoznati s novim filmskim tehnikama, uključujući zvuk. Iako ga neki od kritičara danas znaju nazivati svojevrsnom pretečom suvremenih video spotova, smatra se jednim od manje poznatih i inferirornijih djela Ejzenštejnovog opusa.

## Vanjske veze
* 
*
Claudia Poll

**Claudia Maria Poll Ahrens** (Managua, 21. prosinca 1972.), kostarikanska plivačica koja se natjecala u slobodnom stilu na 200 do 800 metara. Osvajanjem zlata na 200 metara slobodno u Atlanti 1996. godine, Claudia Poll postala je prva i jedina osvajačica zlatne medalje za Kostariku. Uz dodatak tome, osvojila je zlatne medalje na svjetskim prvenstvima i na Panpacifičkim igrama, a bila je i nositeljica nekoliko nacionalnih rekorda. 

Njezina sestra Silvia osvojila je prvu olimpijsku medalju za Kostariku na igrama 1988. godine. Claudia Poll osvojila je i dvije bronce, na Olimpijadi 2000. godine, a sve do 2008. bila je jedina osoba iz Srednje Amerike s osvojenom zlatnom medaljom (te je godina Panama osvojila zlato).
Silvia Poll

**Sylvia Poll Ahrens** (Managua, 24. rujna 1970.), kostarikanska plivačica slobodnim i leđnim stilom. Silvia Poll je 1988. godine u Seoulu osnovijla srebro na 200 metara slobodno i tako osvojila prvi olimpijsku medalju za Kostariku, a sudjelovala je i na Olimpijadi 1992. godine. Njezina mlađa sestra je Claudia Poll, koja je osvojila prvu i jedinu zlatnu medalju za Kostariku na Olimpijskim igrama (200 m slobodno). Njih su dvije jedine osvajačice medalja za Kostariku na Olimpijskim igrama.
Luscije Lanuvin

**Luscije Lanuvin** (lat. *Luscius Lanuvinus*, tj. iz Lanuvija) bio je rimski komediograf s kraja 2. i početka 1. veka pne..

Pisao je palijate ugledajući se na Menandra, ali od njih nije ostalo ništa. Spominje se jedino da je adaptirao Mendandrovu *Avet* *(Phasma)* i komediju *Blago* *(Thesaurus)*, čiji je autor nepoznat, ali bi to opet mogao biti Menandar. Volkacije Sedigit ga u svome desetočlanom kanonu najboljih rimskih komediografa stavlja na deveto mesto.

Bio je član "kolegija pisaca i glumaca" *(collegium scribarum histrionumque)*, staleškog udruženja osnovanog 207. pne., nakon što je Livije Andronik sastavio jednu himnu posvećenu boginji Junoni.

Luscije je poznat po tome što je stalno i žestoko kritikovao dela velikog komediografa Publija Terencija Afera, koji se od te kritike brani u prolozima svojih komedija. Terencije svoga kritičara nikada ne spominje po imenu, već ga naziva "zlonamernim" *(malevolus)* i "starim" *(vetus)* pesnikom, ali Terencijev komentator Elije Donat nas obaveštava da se iza njega krije upravo Luscije Lunivin.

Luscije iznosi optužbu da komedije koje se prikazuju pod Terencijevim imenom zapravo pišu njegovi zaštitnici, Publije Kornelije Scipion Emilijan i Gaj Lelije Sapiens, te da im istovremeno nedostaje komička snaga i ritam plautovskih palijata.

Sledeći primer Cecilija Stacija, Luscije snažno odbacuje praksu "kontaminacije", koja je inače bila dosta raširena među piscima palijate, pa ju je usvojio i Terencije. Zato Luscije optužuje Terencija da je u *[[Devojka s Androsa|Devojci s Androsa]]* kontaminirao Menandrovu *Devojku s Androsa* i *Devojku iz Perinta*. Najzad, optužuje ga i da plagira delo Gneja Nevija i Plauta, jer iz njihovih komedija uzima likove parazita i hvalisavog vojnika. No te su likove i Plaut i ostali rimski komediografi zapravo preuzeli iz nove atičke komedije.

## Reference
Rodhocetus

***Rodhocetus*** je bio jedan od izumrlih rodova kitova koji su posjedovali osobine kopnenih sisara, time pokazujući evolutivni prijelaz sa kopna u more.

## Opis
*Rodhocetus* (iz srednjeg eocena) je dobio naziv prema jednoj strani Rhodoa, golog dijela antiklinorija Zinda Pir na istočnoj strani planinskog lanca Sulejman u Pakistanu. Prva otkrivena vrsta (*Rodhocetus kasrani*) imala je osobine kao što su velika karlica spojena sa pršljenima, zadnje noge, te zubi različitih oblika. U pronađene dijelove nedavno otkrivene vrste (*Rodhocetus balochistanensis*) spadaju kosti članka, čime je dodatno ojačana već dobro utvrđena veza između parnoprstaša i kitova, a oslabljena je veza sa mezonihidima.

Smatra se da vrsta *Rodhocetus balochistanensis* zapravo pokazuje direktnu evolutivnu vezu sa parnoprstašima (kao što su nilski konj, koji se smatra najbližim srodnikom kitova). Struktura kostiju članka vrste ** pokazuje da je *trochlea* bila dvostruko namotana. Ta osobina može se vidjeti samo još kod parnoprstaša, dok sisari iz ostalih redova imaju jednostruko namotane. To potvrđuje istraživanja genetske srodnosti kitova i drugih životinja. Zbog toga su stare hipoteze da su kitovi potomci mezonihida, zasnovane na fosilnim ostacima i anatomskim sličnostima zuba i lubanja tih dviju skupina, pretežno odbačene.

Kosti uha kod roda *Rodhocetus* već su bile jako slične onima kod kitova, mada je njegov način plivanja bio mnogo drukčiji. *Rodhocetus* je očito bio više prilagođen životu u vodi od ranijih rodova (npr. *[[Ambulocetus]]a*) i imao je velika stopala na zadnjim nogama kojima se kretao kroz vodu. Imao je i snažan rep kojim se možda služio kao kormilom.

Philip Gingerich je 2003. metodom glavnih komponenti pokazao da su proporcije njegovih udova bile sličnije istima kod sibirske vodenkrtice.

## Fosili
Philip Gingerich je 2001. pronašao prve fosile vrste *R. kasrani* u provinciji Balučistan (Pakistan). Sa starošću od oko 47 miliona godina, oni spadaju među nedavno otkrivene fosile, (u koje spadaju i fosili pakicetida) koji su bacili dosta svjetlosti na nekada nejasno evolutivno porijeklo kitova.

## Galerija

File:Rodhocetus sp pelvis hind limb.jpg|Karlica, pršljeni i zadnji udovi
File:Rodhocetus skull.jpg|Lubanja roda *Rodhocetus*, University of Michigan Museum of Natural History


## Izvori
Licinije Imbreks

**Licinije Imbreks** (lat. *Licinius Imbrex*) bio je rimski pesnik. Aul Gelije ga naziva "drevnim piscem komedija" *(vetus comoediarum scriptor)* i spominje njegovu palijatu pod naslovom *Neaera*.

Sekst Pompej Fest pod rečju *Imbrex* kaže da je to "ime izvesnog komediografa".

Sačuvano je samo nekoliko Licinijevih stihova, iz kojih se vidi drevnost latinskog jezika kojim piše.

Volkacije Sedigit ga u svom osobenom kanonu rimskih komediografa postavlja na četvrto mesto.

Nizozemski filolog Gerardus Vossius spekulisao je da je ovaj Licinije možda identičan s nekim Publijem Licinijem Tegulom, koji je 200. pne. sastavio jednu himnu za potrebe rimske države, "pošto je *imbrex* zakrivljena vrsta crepa *(tegula)*".

## Reference
BBC News

**BBC News** je odjel BBC-a odgovorna za prikupljanje i emitiranje vijesti i informativnog programa uopće. Taj odjel je najveća svjetska organizacija za emitiranje vijesti te generiše 120 sati radijskog i televizijskog programa svakog dana, te redovito objavljuje vijesti na internetu. Servis održava 44 strana ureda, a dopisnike ima u skoro svakoj državi. James Harding, bivši urednik časopisa *[[The Times]]*, postavljen je 16. aprila 2013. za ravnatelja vesti.

Godišnji proračun odjela je £350 miliona; ima 3.500 zaposlenika, od kojih je 2.000 novinara. BBC News ima regionalne centre po Sjevernoj Irskoj, Engleskoj, Škotskoj i Walesu, a svaka regija ima punu autonomiju u stvaranju programa.

Izvještavanje o radu parlamenta odvija se iz studija u Millbanku, u Londonu. BBC je pseudo-autonomno poduzeće ustanovljeno Kraljevskom poveljom *(Royal Charter)*, pa je formalno nezavisno o vladi i odgovorno samo novinarskoj etici i svojem osoblju. Ipak, BBC su povremeno optuživali za pristranost, pri čemu su optužbe dolazile sa svih strana političkog spektra. S druge strane, u nekim državama BBC News je čak zabranjen zbog optužbi da "radi na destabilizaciji njihovih vlada".

Godine 2004. BBC je proslavio 50. godišnjicu TV emitiranja. Tijekom godina novinari, kamermani i pojedine emisije BBC Newsa dobijali su nagrade za izvrsnost u novinarskoj profesiji, osobito od Kraljevskog televizijskog društva. BBC je i osnivač sveučilišta novinarstva 2005. kao djela akademije BBC-ja, te su slijedili preporuke nastale nakon Huttonovog izvještaja.

## Izvori

## Vanjske veze

* BBC News
Kırşehir

**Kırşehir** čita se **Kıršehir**, je glavni grad istoimene provincije - Kırşehir u centralnoj Turskoj od 114 244 stanovnika.
## Geografija
*Kırşehir* leži u unutrašnjosti turske regije - Centralna Anadolija. 
Grad se rasprostro na sjevernom kraju centralne anadolijske visoravni na nadmorskoj visini od 996 m. *Kırşehir* je udaljen oko 156&nbsp;km jugoistočno od Ankare. 
## Historija
Za antičke Grčke grad je bio poznat kao *Parnassos* ili **Mokissos** (grčki: Μοκισσος), Rimljani su ga zvali *Macissus*. Kad ga je bizantski car Justinijan (1256. - 1256.) obnovio, prezvan je njegovu čast u **Justinianopolis**, tako se zvao sve do propasti Bizanta.

Turci su zauzeli *Justinianopolis* - 1071. i dali mu njegovo današnje ime - *Kırşehir*. Ono je sintagma od riječi *Kır Şehri* a to znači Stepski grad. Grad je postao prijestolnica jednog sandžaka od 8 000 stanovnika u *[[Ajalet]]u Angora*.

U 19. vijeku *Kırşehir* je pripojen *[[sandžak (teritorijalna jedinica)|Sandžaku]] Ankara*, a tek 1921. postao je administrativni centar vlastitog vilajeta.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Vilajet

**Vilajet** (turski: *vilayet*, od arapske riječi ولاية‎, *wilayah* = provincija, pokrajina) je bio prvi red administrativne podjele zemlje pred kraj Osmanskog Carstva, u suštini nešto nalik na evropske provincije.

## Historija
Vilajeti su uvedeni nakon proglašenja Zakona o vilajetima (turski: Teşkil-i Vilayet Nizamnamesi) 21. januara 1867. Zakon je bio samo dio tanzimata opsežnih administrativnih reformi koje su trebale unaprijediti carstvo, a on je najavljen sultanovim ediktom 1856. Prvi vilajet u kom se ta reforma počela eksperimentalno provoditi bio je Dunavski vilajet, osnovan 1864. Reforma je uvođena postupno, pa se tek 1884. počela primijeniti u svim pokrajinama carstva.

Osmanskom Carstvu već je počelo modernizirati svoju upravu po svojim ajaletima još 1840., ali se tek Zakonom o vilajetima to počelo provoditi po cijelom carstvu, tim zakonom je također jasno uređena hijerarhija administrativnih jedinica. Tako je vilajet, na čelu s valijom, bio podijeljen na sandžake, a oni dalje na dalje na kaze (okruge), sve do posljednjih i najmanjih nahija.

Valija je bio predstavnik sultana u vilajetu, pa time i vrhovni šef uprave. On je uz pomoć svojih sekretara; defterdara (zadužen za financije) i mektubčija (arhiva i dopisivanje), vodio sve poslove; odnose sa strancima, javne radove, poljoprivredu i trgovinu, i sve što su od njega zahtjevala pojedina ministarstva da provodi. Uz glavnog suca (*mufettiş-i hukkam-i Şeri'a*) ti funkcioneri su formirali Vilajetsko izvršno vijeće. Pored toga vilajet je imao i Vilajetski odbor od četiri izabrana člana, i to dva muslimana i dva nemuslimana.

Vilajeti su nastavili egzistirati i nakon sloma Osmanskog Carstva u novoj Turskoj Republici, njihov status potvrđen je ustavnim člankom 89. 20. aprila 1924. Nakon jezične reforme provedene 1935. ummjesto vilajeta počelo se upotrebljavati termin *ilbaylïk* (ilbegluk), a umjesto valija *ilbay* (ilbeg).

Vilajete je imao i kadžarski Iran, a oni su se dijelili na ajalete.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Vilayet'' na portalu Treccani 
* ''Zakon o vilajetima'' (1864.)
Kvint Trabeja

**Kvint Trabeja** (lat. *Quintus Trabea*) bio je rimski komediograf iz 2. veka pne., možda stariji od Cecilija Stacija. Pisao je palijate, od kojih su nam sačuvana dva fragmenta.

Ciceron navodi da neki lik "kod Trabeje kaže da je veselje isto što i 'prekomerna duševna naslada'". Na drugom mestu navodi ceo stih Trabejin: "Takvo me je veselje ponelo da ne znam šta radim". Malo dalje daje još nekoliko stihova iz neke Trabejine komedije, gde se mladić raduje ispunjenju ljubavne želje:

Volkacije Sedigit smešta ga na osmo mesto u svom kanonu rimskih komičkih pesnika. Varon kaže da je mogao lako uzburkati emocije.

## Reference
Doroteja Erić

**Doroteja Erić** (Gornji Milanovac, 1. 8. 1992), srpska teniserka.

## Statistike karijere
### ITF pojedinačna finala: 10 (2–8)

### ITF finala u parovima: 1 (1–0)

## Vanjske veze
* Doroteja Erić na sajtu Ženske teniske asocijacije
* Doroteja Erić  na sajtu Međunarodne teniske federacije
* Doroteja Erić  na sajtu Fed kupa
Liebelei

**Liebelei** () je drama austrijskog književnika Arthura Schnitzlera premijerno prikazana u Beču godine 1895. Radnja opisuje ljubavnu vezu između mladog oficira i kćeri kazališnog violinista, a koju će na tragičan način prekinuti posljedice oficirove ranije veze. Liebelei je bila jedna od ranih Schnitzlerovih drama, u kojima je on nastojao opisati suvremeno bečko društvo kroz prizmu klasnih razlika, odnosno različitih shvaćanja seksualnog morala.

## Ekranizacije
Liebelei je nekoliko puta bio ekraniziran:
* *Elskovsleg*, danski nijemi film iz 1913. godine, ul. Valdemar Psilander, Holger Reenberg, Christel Holch, Frederik Jacobsen, Carl Lauritzen, Augusta Blad; rež. Holger-Madsen
* *Liebelei*, njemački nijemi film iz 1927. godine, ul. Jaro Fürth, Vivian Gibson, Evelyn Holt, Fred Louis Lerch, Hilde Maroff; rež. Jakob i Luise Fleck
* *[[Liebelei (1933)|Liebelei]]*, njemački zvučni film iz 1933. godine, ul. Magda Schneider, Luise Ullrich, Wolfgang Liebeneiner, Willy Eichberger, Gustaf Gründgens, Paul Hörbiger; rež. Max Ophüls
* *[[Christine (1958)|Christine]]*, francusko-italijanski film iz 1958. godine, ul. Romy Schneider, Alain Delon, Sophie Grimaldi, Jean-Claude Brialy, Micheline Presle, Carl Lange; rež. Pierre Gaspard-Huit
* Liebelei, zapadnonjemačka TV-drama iz 1958. godine, ul. Chariklia Baxevanos, Hans Moser, Elfriede Ott, Ernst Stankovski, Peter Weck, Gusti Wolf; Regie: John Olden sowie

## Izvori


## Literatura
* Arthur Schnitzler: *Liebelei. Schauspiel in drei Akten* S. Fischer, Berlin 1896. ()
** 2. Auflage. S. Fischer, Berlin 1896. (Digtalisat der Universitätsbibliothek Wien (eBooks on Demand))

## Vanjske veze
* Text der Ausgabe Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main 1999 beim Projekt Gutenberg
Liebelei (film)

***Liebelei*** () je njemački crno-bijeli film snimljen 1933. u režiji Maxa Ophülsa. Predstavlja adaptaciju istoimene drame austrijskog pisca Arthura Schnitzlera. Radnja je smještena u Beč na početku 20. vijeka, i prikazuje ljubavnu priču mladog konjičkog poručnika (koga glumi Wolfgang Liebeneiner) i kćeri kazališnog violinista (koju glumi Magda Schneider) koja tragično završava zbog toga što se likovi čvrsto drže tadašnjih društvenih konvencija. Liebelei je predstavljao posljednji Ophülsov film snimljen u Njemačkoj prije nego što je zbog svog jevrejskog porijekla i dolaska nacista na vlast morao napustiti domovinu.

Ophüls je istovremeno snimio i verziju na francuskom jeziku pod naslovom *Une histoire d'amour*.

## Uloge
* Magda Schneider ... Christine Weyring
* Wolfgang Liebeneiner ... Poručniuk Fritz Lobheimer
* Luise Ullrich ... Mizzi Schlager
* Carl Esmond ... Poručnik Theo Kaiser 
* Olga Tschechowa ... Barunica von Eggersdorff
* Gustaf Gründgens ... Barun von Eggersdorff
* Paul Hörbiger ... Stari Weyring, Christinein otac

## Napomene


## Izvori

## Vanjske veze
* 
* "Senses of Cinema" essay by Jesús Cortés
The Gay Divorcee

***Vesela razvedenica*** (eng.*The Gay Divorcee*) je film snimljen 1934. nominiran za Oscara za najbolji film. Temeljen je na istoimenom kazališnom mjuziklu za kojeg su scenarij napisali Dwight Taylor, Kenneth S. Webb, Samuel Hoffenstein i Edward Kaufman, te na scenariju J.Hartleya Mannersa za nikad produciranu predstavu. Ured za produkcijski kod (Hays Office) je insistirao da se ime promijeni, vjerujući da je, iako razvedenica može biti vesela ili neozbiljna, nedolično dopustiti da se razvod prikaže takvim. Film je režirao Mark Sandrich.

Film je glazbena komedija zabune sa slabim zapletom. Glavne uloge igrao je slavni plesački par Fred Astaire i Ginger Rogers, a u sporednim ulogama pojavljuju se Alice Brady, Edward Everett Horton, Eric Blore i Erik Rhodes.

Kazališna verzija uključivala je mnoge pjesme Colea Portera od kojih je većina izbačena iz filma, uz "Night and Day" kao značajnu iznimku.

## Uloge
* Fred Astaire ... Guy Holden
* Ginger Rogers ... Mimi Glossop / Mrs. Green 
* Alice Brady ... Aunt Hortense
* Edward Everett Horton ... Egbert Fitzgerald 
* Erik Rhodes ... Rodolfo Tonetti
* Eric Blore ... konobar
* Betty Grable ... gost
* Lillian Miles ... pjevačica, "The Continental"
* Charles Coleman ... Guyev sluga
* William Austin ... Cyril Glossop

## Pjesme

**Nove pjesme uvedene u film**
* *[[The Continental (pjesma)|The Continental]]* (tekst: Herb Magidson, muzika: Con Conrad) poznata kao prva pjesma koja je osvojila Oscar za najbolju originalnu pjesmu, koristi se za dvadesetominutnu plesnu sekvencu na kraju; izvode je: Ginger, Erik Rhodes i Lillian Miles, plešu Ginger i Fred
* *Don't Let It Bother You* (tekst: Mack Gordon, muzika: Harry Revel) početna točka, pjeva je zbor, pleše Fred
* *Let's K-nock K-nees* (tekst: Mack Gordon, muzika: Harry Revel) izvodi se na plaži, pjeva: Betty Grable, plešu Betty Grable, Edward Everett Horton i zbor
* *Needle in a Haystack* (tekst: Herb Magidson, muzika: Con Conrad), pjeva i pleše Fred

**ostale pjesme**
* *[[Night and Day (pjesma)|Night and Day]]* (Cole Porter): izvodi: Fred, plešu Ginger i Fred u hotelskoj sobi s pogledom na La Manche

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Manhattan Melodrama

***Manhattan Melodrama*** () je američki crno-bijeli film snimljen 1934. u režiji W. S. Van Dykea. Po žanru predstavlja kombinaciju melodrame i gangsterskog filma. Protagonisti - koje tumače Clark Gable i William Powell - su Blackie Galagher i Jim Wade dva najbolja prijatelja iz djetinjstva, koji su se tokom godina našli na suprotnim stranama zakona; Blackie kao gangster, a Jim kao javni tužilac sa političkim ambicijama. Radnja prikazuje kako će njihovo prijateljstvo u kušnju staviti suparništvo oko lijepe Eleanor Parker (koju tumači Myrna Loy).

*Manhattan Melodrama* je postigao veliki komercijalni uspjeh, i značajno je pomogao karijeri Clarka Gablea, koji je učvrstio status jedne od najvećih zvijezda 1930-ih. Filmsko partnerstvo Powella i Loy je, pak, potaklo njihov angažman u popularnoj seriji filmova ''Mršavko''. *Manhattan Melodrama* je poznat i kao jedan od prvih važnijih filmova u karijeri Mickeya Ronneya, ali i po tome što se u njemu prvi put čula pjesma *[[Blue Moon (pjesma)|Blue Moon]]* Lorenza Harta, iako s drukčijim naslovom (*The Bad in Every Man*) i tekstom.

*Manhattan Melodrama* je, međutim, vjerojatno najpoznatiji po tome što ga je 22. jula 1934. u čikaškoj kino-dvorani Biograph Theater otišao pogledati zloglasni gangster John Dillinger, a nakon čega su ga pri izlasku u zasjedi ubili agenti FBI. Taj je događaj, između ostalog, poslužio producentima za dodatni publicitet.

## Uloge
* Clark Gable ... Blackie Gallagher
* William Powell ... Jim Wade
* Myrna Loy ... Eleanor Packer
* Leo Carrillo ... Father Joe
* Nat Pendleton ... Spud
* George Sidney ... Poppa Rosen
* Isabel Jewell ... Annabelle
* Muriel Evans ... Tootsie Malone
* Thomas E. Jackson ... Pomoćnik okružnog tužioca Richard Snow (na špici kao Thomas Jackson)
* Isabelle Keith ... Miss Adams (na špici kao Claudelle Kaye)
* Frank Conroy ... Blackiejev advokat
* Noel Madison ... Manny Arnold
* Jimmy Butler ... Jim Wade kao dječak
* Mickey Rooney ... Blackie kao dječak
* Shirley Ross ... Pjevačica u Cotton Clubu

## Reference

## Vanjske veze

* 
* 
* ''Manhattan Melodrama'' on Lux Radio Theater: September 9, 1940
1860 (film)

***1860*** je italijanski crno-bijeli historijski film snimljen 1934. u režiji Alessandra Blasettija, koji se smatra jednim od najuticajnijih ostvarenja italijanske kinematografije.

Radnja se događa za vrijeme Risorgimenta i opisuje događaje neposredno pred, i za vrijeme znamenitog Pohoda hiljade 1860. godine kojim je Giuseppe Garibaldi oslobodio Siciliju burbonske vlasti i tako omogućio ujedinjenje Italije. Protagonist, koga tumači Giuseppe Gulino, je sicilijanski patriot koji odlazi na kopno kako bi svoje sunarodnjake nagovorio da oružjem i dobrovoljcima pomognu ustanak protiv burbonskih tlačitelja, i čiji će napori kulminirati znamenitom bitkom kod Calatafimija.

*1860* je napravljen pod snažnim uplivom tada dominantne fašističke ideologije, odnosno Mussolinijevog režima, koji je nastojao sebe predstaviti kao duhovnog nasljednika pokreta za slobodu i ujedinjenje Italije. Zbog toga film sadrži scene u kojima protagonist putuje vlakom do Genove i susreće likove koji iznose različita politička stajališta o sudbini Italije, prije nego što će se svi ujediniti pod Garibaldijevom zastavom u trijumfalnom pohodu na Italiju na isti način na koji se Italija ujedinila poslije Mussolinijevog marša na Rim.

Usprkos fašističke ideološke podloge, 1860 odaje duboki uticaj sovjetskih sineasta, a pogotovo Sergeja Ejzenštejna. Blasetti je od njega preuzeo načelo korištenja kolektivnog umjesto individualnog protagonista, odnosno angažmana naturščika umjesto profesionalnih glumaca, kako bi film dobio što veću autentičnost. Inzistiranje na "malim" ljudima je kasnije mnoge kritičare nagnalo da u 1860 vide preteču budućeg italijanskog neoralizma.

## Izvori


## Vanjske veze
*
Niğde

**Niğde** je glavni grad istoimene provincije - Niğde u centralnoj Turskoj od 118 186 stanovnika.
## Geografija
*Niğde* leži u unutrašnjosti turske regije Centralna Anadolija. 
Grad se rasprostro po uskoj kotlini, nadmorske visine od 1 229 m, stješnjen između visokih planina masiva - Melandiz i Niğde.  
Grad je udaljen oko 180&nbsp;km sjeverozapadno od Adane. 
## Historija
Za ranog srednjeg vijeka grad se zvao **Magida** i bio je naseljen prognanicima iz nedaleke Tijane, koji su se razbježali nakon što su im grad zauzeli Arapi (negdje oko 708. / 709.)
Nakon Bitke kod Mancikerta - 1071. taj kraj okupirali su 
Turci Seldžuci - 1166. Pa je 1074. *Niğde* postao dio njihovog Rumskog sultanata.

Početkom 13. vijeka - bio je jedan od najvećih gradova u Anadoliji. U tom razdoblju, između 1219. - 1237. podignuta je tvrđava (kale) na brdu iznad grada (obnovljena je 1470.) i to su bila zlatna vremena grada.

Za vladavine sultana Mehmeda II. grad je pao u 
osmanske ruke, i odtad je dio Osmanskog Carstva.

Nakon Drugog svjetskog rata (između 1950. - 1960. u grad su naseljeni brojni prognanici iz balkanskih država, naročito iz Bugarske.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Nevşehir

**Nevşehir** čita se **Nevšehir**, je glavni grad istoimene provincije - Nevşehir u centralnoj Turskoj od 92 068 stanovnika.

## Geografija
*Nevşehir* leži u unutrašnjosti Turske regije Centralna Anadolija. 
Grad se rasprostro na sjevernom kraju centralne anadolijske visoravni na nadmorskoj visini od 1 224 m u kraju koji je poznat od antike kao - Kapadokija. 
Grad je udaljen oko 290&nbsp;km jugoistočno od Ankare. 
## Historija
Postoje teorije da je *Nevşehir* možda bio starogrčka **Nyssa** iz Kapadokije (grčki: Νύσσα).

*Nevşehir* je uz Göreme poznat po neobičnim nakupinama vulkanskih stijena, u kojima su isklesana čitava naselja sa crkvama. Njih su izradili prognanici koji su taj zabačen i pust kraj, počeli koristiti kao utočište još od rimskih vremena. Njihov se broj povećao u 7. vijeku kad su na Kapadokiju nasrnuli perzijski Sasanidi (oko 604.) te nakon njih Rašidunski Kalifat (oko 647.)

Utvrda na brdu iznad grada potječe iz bizantskih vremena kad je grad bio na prvoj liniji fronta prema Rašidunskom Kalifatu.

Nakon Bitke kod Mancikerta - 1071. taj kraj okupirali su Turci Seldžuci. Pa je 1074. *Nevşehir* postao dio njihovog Rumskog sultanata. Nakon njega gradom je od 1328. vladala dinastija Karamanidi, a negdje od 1487. Osmansko Carstvo. 
Osmanlije su promjenile ime naselju u **Muşkara**, ono je pod njihovom upravom stagniralo i postalo beznačajno sve do 18. vijeka.

Današnji grad *Nevşehir* osnovao je veliki vezir - Damat İbrahim Paša, koji je bio i zet sultana Ahmeda III, on je pokazao veliki interes za to jer je bio rođen u Muşkari. Uskoro je dotad malo selo izraslo u dobro uređen grad sa mošejama, fontanama, medresama i hamamima. Tad mu je promjenjeno i ime iz *Muşkara* u *Nevşehir*, što zapravo znači *Novi grad*.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
¡Que viva México!

***¡Que viva México!*** (; ) je sovjetsko-meksički igrano-dokumentarni film koji se od 1931. do 1932. godine snimao u režiji Sergeja Ejzenštejna, i koji se smatra jednim od najpoznatijih nedovršenih ostvarenja u historiji filma.

Ejzenštejn je film snimao tokom svoje svjetske turneje, odnosno nakon neuspješnih pokušaja da dobije angažman u Hollywoodu. Nekoliko njegovih prijatelja i fanova, na čelu sa američkim književnikom Uptonom Sinclairom je pristalo financirati njegov sljedeći projekt, koji je odlučio snimiti u susjednom Meksiku. *¡Que viva México!* je bio zamišljen kao epski film u nekoliko dijelova koji je trebao opisati historiju Meksika od predkolumbovskog perioda do Meksičke revolucije. Ejzenštejn, koji je bio fasciniran Meksikom, snimio je preko 250.000 metara filma prije nego što su producenti odustali od projekta, a sovjetska vlada ga pozvala da se vrati u domovinu bez ijednog metra snimljenog materijala. Tako je film ostao nedovršen, iako su neki njegovi dijelovi tokom sljedećih nekoliko godina iskorišteni za kratke američke dokumentarne filmove.

Ejzenštejnov materijal je u SSSR došao tek 1970-ih. Njegov suradnik Grigorij Aleksandrov, jedini preživjeli član njegove ekspedicije, je od njih uspio sastaviti novi film kojeg je smatrao najbližim Ejzenštejnovoj originalnoj viziji. Premijerno je prikazan na Moskovskom filmskom festivalu u ljeto 1979. godine, gdje je dobio počasnu nagradu.

## Izvori

## Literatura
* Eisenstein, Sergei (1972). *Que Viva México!*. New York: Arno, .
* Leyda, Jay, Voynow, Zina (1982). *Eisenstein At Work*. New York: Pantheon, .
* Vazquez, Francisco (2010).

## Vanjske veze
*  (1932)
*  (1979)
*  (1932)
Boginja (film, 1934)

***Boginja*** () je kineski nijemi film snimljen 1934. u režiji Wu Yongganga, poznat kao posljednje ostvarenje u filmografiji Ruang Lingyu, jedne od prvih velikih zvijzeda kineske kinematografije. Ona u njemu tumači bezimeni lik mlade žene koja se bavi prostitucijom na šangajskim ulicama kako bi pokušala zaraditi novac za školovanje svog 12-godišnjeg sina. Radnja prikazuje kako je pri tome iskorištava okrutni svodnik, ali joj također pokušava pomoći dobronamjerni direktor škole. Kao i mnogi kineski filmovi tog doba, imao je snažnu socijalnu notu, a danas se smatra jednim od najvažnijih ostvarenja kineske kinematografije 1930-ih.

## Vanjske veze
* 
*  (English intertitles)
* Translated intertitles for *The Goddess*
* Essay on the film
* New music score  for *The Goddess* by Kimho Ip, performed at the UK Festival of Chinese Cinema: Cinema China 2007
* Introduction to ''The Goddess''  by Maggie Cheung
* Rehearsing the Goddess
Yozgat

**Yozgat** čita se **Jozgat**, je glavni grad istoimene provincije - Yozgat u centralnoj Turskoj od 78 328 stanovnika.
## Geografija
*Yozgat* leži u unutrašnjosti Turske regije Centralna Anadolija. 
Grad se rasprostro u uskoj kotlini po kojoj vodi put Ankara - Sivas, na nadmorskoj visini od 1 335 m. Okolica grada je plodan kraj, koji je danas potpuno ogoljen od šuma, pa se ulažu napori da se ponovno pošumi. 
Grad je udaljen oko 170&nbsp;km istočno od Ankare.

## Historija
*Yozgat* je novi grad kog je izgradio lokalni feudalac Çapanoğlu i nazvao ga - **Bozok**, nakon što je razoren stari centar toga kraja **Tavium**. Negdje oko 1398. Osmansko Carstvo zavladalo je **Bozokom**, pod njegovom upravom mjesto je stagniralo i bilo beznačajno sve do 20. vijeka.
Tad je - 1911. postalo administrativni centar sandžaka u Vilajetu Ankara.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Predsjednik Kostarike

**Predsjednik Kostarike** (španjolski: *El Presidente de la República de Costa Rica*) je šef egzekutivne vlasti u Republici Kostariki. Predsjednika bira narod na četverogodišnji mandat, ali postoji zabrana uzastopnih mandata. Dva potpredsjednika birana su zajedno s predsjednikom. Predsjednik imenuje članove Vijeća ministara, a, za razliku od većine drugih šefova država u svijetu, nije vrhovni zapovjednik vojske Kostarike, koja je raspuštena 1948. godine. 

Inauguralni predsjednik bio je José Castro Madriz, koji je dužnost obnašao od 8. svibnja 1847. do 16. studenog 1849. godine. Madriza se danas smatra "ocem republike". Ipak, Madriz nije bio prvi šef države, već je kronološki bio tek četrnaesti čovjek na čelu Kostarike. Prvi šef države bio je Juan Mora Fernández, koji je funkciju obnašao od 7. travnja 1825. do 8. ožujka 1833. godine. Valjalo bi spomenuti kako je Kostarika od 1824. do 1838. bila u sastavu Savezne Republike Centralne Amerike, ali je imala, kao što je vidljivo, šefa države od 1825. godine.

Aktualni predsjednik je Carlos Alvarado Quesada (PAC), izabran 8. svibnja 2018..

## Veze
* Popis predsjednika Kostarike
Vojska Kostarike

Dana 1. prosinca 1948., predsjednik Kostarike, José Figueres Ferrer, službeno je ukinuo **vojsku Kostarike** nakon svoje pobjede u građanskom ratu iste godine. Tokom ceremonije održave u *Cuartel Bellavista*, Figueres Ferrer je maljem razbio zid, čime je simbolizirao kraj kostarikanskog vojnog duha. Sljedeće godine, ukidanje vojske u Kostariki uvedeno je i u Ustav Kostarike (čl. 12). 

Bivši vojni budžet danas je raspodijeljen na državnu sigurnost, obrazovanje i kulturu, a upravo je *[[Museo Nacional de Costa Rica]]* premješten u spomenuti kartel Bellavista kako bi se simbolički obilježilo podupiranje kulture. Godine 1986., predsjednik Oscar Arias je zakonom #8115 1. prosinca proglasio Danom ukidanja vojske. Za razliku od svojih susjeda, Kostarika od 1948. nije imala građanski rat. Kostarika ipak ima određen broj vojnika u svrhe pravosuđa i održavanja mira, ali nema stalnu vojsku.
Turpilije

**Turpilije** (lat. *Turpilius*) bio je rimski komediograf. Prema Hijeronimu, umro je kao starac 103. pne. u Sinuesi. Od njegovog imena poznat je samo *[[Rimska imena|nomen gentilicium]]*, dok se *[[praenomen]]* i *[[cognomen]]* u antičkim izvorima ne spominju. Nejasno je na osnovu čega je Petar Krinit Turpiliju pripisao lično ime *Sextus* (Sekst).

Sačuvano je oko 200 stihova i trinaest naslova Turpilijevih palijata: *Boethuntes*, *Canephoros*, *Demetrius*, *Demiurgus*, *Epicleros*, *Hetaera*, *Lemniae*, *Leucadia*, *Lindia*, *Paedium*, *Paraterusa*, *Philopator*, *Thrasyleon*. Svi naslovi su grecizmi ili grčka vlastita imena, a nekoliko njih ukazuju na to da se možda radi o preradama Menandrovih komedija.

Većina sačuvanih fragmenata nalazi se kod filologa Nonija, ali ima ih i kod Cicerona, Diomeda Gramatičara, Hijeronima, Isidora Seviljskog i Priscijana. Iz nekih fragmenata moguće je rekonstruisati zaplet *Leukadije*, koja obrađuje legendu o Faonu i Sapfi. Pisanjem komedija na mitološke teme sledio je važan eksperiment koji je Plaut napravio sa ''Amfitrionom''. Ni u jednom fragmentu ne nalazimo aluzije na rimsku tematiku, ali po jezičkoj i metričkoj raznolikosti bio je bliži Plautu nego Terenciju.

Turipilijeve palijate s uspehom su se prikazivale sve do Ciceronovog doba. Književni kritičar Volkacije Sedigit smestio je Turpilija na sedmo mesto u svom popisu najboljilh rimskih komediografa.

## Reference
Erciyes

**Erciyes** (turski: *Erciyes Dağı*) čita se **Erdžijes** je stratovulkan, dio Masiva Taurus koji leži 25 km južno od grada Kayseri u Turskoj.
## Geografija
*Erciyes* je sa svojih 3 916 metara, najviša planina u Centralnoj Anadoliji i najviši vrh Antitaurusa - sjeveroistočnog kraka Masiva Taurus.

Do danas je *Erciyes* poprilično erodirao, ali se možda ponovno probudi i eruptira kao što je to napravio za antičkog Rima - 253. pne.

Grčki historičar, geograf i filozof Strabon zvao je tu planinu **Argaeus** (grčki: Ἀργαῖος) i zabilježio da je njen vrh uvijek pokriven snijegom. Napomenuo je i da su malobrojni penjači koji su se popeli na vrh, tvrdili da se sa njega za jasnog dana vide i Crno (na sjeveru) i Sredozemno more (na jugu).

Danas je *Erciyes* jedno od najboljih skijalište Turske.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Skijalište Erciyes''
Ambulocetidi

**Ambulocetidi** (lat. **Ambulocetidae**) bili su porodica ranih kitova sa područja današnjeg Pakistana, koji su još uvijek bili u stanju hodati po tlu. Rod *[[Ambulocetus]]*, po kojem je cijela porodica i dobila ime, najpotpuniji je i najbolje istražen rod ambulocetida zato što je pronađen primjerak vrste *[[Ambulocetus]] natans*, koji je bio 80% potpun. Druga dva roda iz te porodice, *[[Gandakasia]]* i *[[Himalayacetus]]*, poznata su samo na osnovu zuba i djelića donje čeljusti.

## Opis

Najprimitivniji među vodozemnim kitovima, ambulocetidi su živjeli u plitkim obalnim staništima poput estuara i zaljeva, ali su tokom jednog dijela svog života ipak ovisili o slatkoj vodi. Neke osobine donje čeljusti povezane sa prijenosom zvuka, koje su prisutne kod današnjih kitova, nisu postojale kod pakicetida, ali jesu kod ambulocetida. Vjerovatno su plivali pomoću velikih stopala, što nije baš efikasan način kretanja, zbog čega su vjerovatno čekali plijen u zasjedi umjesto da jure za njim. Ambulocetidi su imali usku glavu sa lateralno usmjerenim očima, što im je davalo izgled teropoda (skupine dinosaura).

*Ambulocetus* i *Gandakasia* su se pretežno hranili kopnenim životinjama, dok kombinacija niske vrijednosti izotopa kisika (Δ18O) i izotopa ugljika (Δ13C) kod roda *Himalayacetus* ukazuju na unos slatke vode u organizam, ali i prehranu morskim životinjama, što znači da se hranio u moru, ali se kasnije vraćao na kopno da bi pio vodu.

## Filogenija
Fosili ambulocetida mogu se pronaći u Pakistanu duž drevne obale cimerijske ploče. Sedimentne strukture u kojima su ti fosili pronađeni ukazuju na to da su ambulocetidi živjeli u plitkim obalskim staništima sličnima močvarama. Moguće je da su zauzimali sličnu ekološku nišu kao krokodili.

Za tu se porodicu smatra da je potekla od porodice Pakicetidae, čiji su pripadnici bili skloniji kopnu. Smatra se i da su porodice Protocetidae i moguće Remingtonocetidae potekle od zajedničkog pretka sa ambulocetidima. Zajedno sa bazilosauridima, tih pet porodica svrstava se u podred Archaeoceti.

## Napomene

## Izvori

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Tuz (jezero)

**Jezero Tuz** (turski: **Tuz Gölü** što znači slano jezero) je drugo po veličini jezero u Turskoj, koje leži udaljeno oko 105 km sjeveroistočno od Konye i oko 57 km sjeverozapadno od Aksaraya.

## Hidrografija
Jezero Tuz leži na nadmorskoj visini od 905 m, u depresiji Centralne Anadolije. Jezero za normalnog vodostaja ima površinu od oko 1500 km², ovalnog je oblika, dugo 80 km, a široko 50 km, a dubina mu varira od 1 do 2 metra. Ljeti se za velikih suša, jako smanji a obale mu se napune solju, koja se eksploatira. 

Jezero Tuz nema odtoka, a kako leži u vrlo sušnom stepskom kraju u kom padne prosječno samo 250 mm oborina na godinu ima izuzetno visok salinitet od 32.9%

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Lake Tuz'' }
Kırklareli

**Kırklareli** (grčki: *Σαράντα Εκκλησιές / Saranta Ekklesies*, bugarski: *Лозенград*) je glavni grad istoimene provincije - Kırklareli na sjeverozapadu Turske od 67 360 stanovnika.

Sve do 1924. grad se zvao **Kırkkilise** (ili Kirk Kilisse) što je značilo - *Četrdest crkava* 
## Geografija
*Kırklareli* leži u evropskom dijelu turske regije Marmara na istoku Trakije, blizu granice sa Bugarskom.
Grad se rasprostro po ravnici nadmorske visine od 203 m, 65&nbsp;km istočno od Edirnea, i oko 200&nbsp;km sjeverno od Istanbula. 
## Historija
Za naselje se zna da je postojalo još za Stare Grčke, jer su ga okupirali Perzijanci između 513. - 512. pne., za vladavine Darija I.
Bugari su pod vodstvom svog prvog cara Simeona I za ivazije na Hadrijanopol zauzeli - *Kırkkilise* 914. i vladali njime sve do 1003. kad je njime ponovno zavladao Bizant.

Osmanlije su za vrijeme vladavine sultana Murata I zauzele grad od Bizanta - 1363.

Za vrijeme Grčkog rata za nezavisnost (1821. - 1829.) *Kırkkilise* je poprilično nastradao i bio dobrano razrušen.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
Ordinary Decent Criminal

***Ordinary Decent Criminal*** ( ) je irski igrani film snimljen u režiji Thaddeusa O'Sullivana i premijerno prikazan 2000. godine. Po žanru predstavlja kombinaciju crne komedije i gangsterskog filma. Scenario je inspiriran životom znamenitog dublinskog kriminalca Martina Cahilla. Njegov fiktivni ekvivalent, čiji lik tumači američki glumac Kevin Spacey, je Michael Lynch, vođa bande odgovorne za neke od najspektakularnijih provala i pljački u historiji Irske, a čiji živopisni privatni život izaziva zanimanje i simpatije javnosti, a sposobnost izbjegavanja zakonskih sankcija frustrira policija. Radnja prikazuje kako Lynch nakon velike pljačke umjetnina više nije u stanju "utopiti" Caravaggiovu sliku, i kako je na sebe navukao bijes IRA-e. *Ordinary Decent Criminal* je dobio izuzetno loše kritike, što se dijelom tumači time što je dvije godine ranije prikazan *[[The General (film, 1998)|The General]]*, biografski film Johna Boormana koji je život Martina Cahilla prikazao daleko autentičnije.

U Hrvatskoj je *Ordinary Decent Criminal* bio distribuiran pod naslovom ***Jako pristojni gangsteri***.

## Uloge
* Kevin Spacey ... Michael Lynch
* Linda Fiorentino ... Christine Lynch
* Peter Mullan ... Stevie
* Stephen Dillane ... Noel Quigley
* Helen Baxendale ... Lisa
* David Hayman ... Tony Brady
* Patrick Malahide ... Commissioner Daly
* Gerard McSorley ... Harrison
* David Kelly ... Father Grogan
* Gary Lydon ... Tom Rooney
* Paul Ronan ... Billy Lynch
* Colin Farrell ... Alec
* Vincent Regan ... Shay Kirby
* Tim Loane ... Jerome Higgins
* Christoph Waltz ... Peter
* Enda Oates ... Brian
* David Brady ... Declan Brady
* Jeffrey Connon ... Paul O'Keeffe

### Soundtrack
# "One Day At A Time" - Damon Albarn i Robert Del Naja
# "Kevin On A Motorbike" - Damon Albarn
# "Superfinger" - Lowfinger
# "Motor Of Pear"l - Bryan Ferry
# "I Want You" - Shack
# "Gopher Mambo" - Yma Sumac
# "Chase After Gallery" - Damon Albarn
# "Eurodisco" - Bis
# "Bank Job" - Damon Albarn
# "Dying Isn't Easy" - Damon Albarn

## Reference

## Vanjske veze
*
Biograph Theater

**Biograph Theater** je bila nekadašnja kino-dvorana u američkom gradu Chicagu, podignuta 1914. godine. Projektirao ju je arhitekt Samuel N. Crowen. Najpoznatiji događaj u njegovoj historiji se zbio 22. jula 1934. godine. Te večeri je Biograph Theater posjetio zloglasni gangster John Dillinger zajedno sa prostitutkom Polly Hamilton i njenom madam Ann Sage kako bi pogledao film *[[Manhattan Melodrama]]*, ne znajući da ga je potonja izdala agentima FBI. Na izlasku su ga agenti na čelu sa Melvynom Purvisom sačekali u zasjedi i ubili hicima i vatrenog oružja. Godine 2006. je dvoranu otkupila tvrtka Victory Gardens te je u preuredila u dvije zasebne dvorane za prikazivanje kazališnih predstava.

## Vanjske veze

* Development plans for the Biograph Theater 
* Victory Gardens Theater
Vrhovni sud Kostarike

**Vrhovni sud Kostarike** (španjolski: *Corte Suprema de Justicia de Costa Rica*) je hijerarhijski najviši sud u Republici Kostariki. 

Sud je osnovan 25. siječnja 1825. godine, a njegov predsjednik, do svoje smrti 7. veljače 2013., bio je sudac Luis Paulino Mora Mora. Aktualna predsjednica suda je Zarella Villanueva. Svi sudovi u Kostariki podređeni su Vrhovnome sudu, čiji su poslovi razdijeljeni prema tri kriterija - vrsti slučajeva (stvarna nadležnost), mjestu održavanja procesa (mjesna nadležnost) i kvantiteti (količina novca povezana sa procesom). 

Vrhovni sud Kostarike ima ukupno 22 glavna suca, 25 pomoćnih sudaca te 12 ustavnih sudaca. Suce nominira Zakonodavna skupština svakih osam godina.

## Bibliografija
Zakonodavna skupština (Kostarika)

**Zakonodavna skupština** (španjolski: *Asamblea Legislativa de la República de Costa Rica*) je jednodomni parlament Republike Kostarike. Zakonodavna skupština utemeljena je 1949. godine Ustavom Kostarike, a središte mu je u San Joséu. 

Zakonodavna skuptšina broji ukupno 57 zastupnika koji se biraju na direktnim, općim i narodnim izborima temeljem proporcionalne reprezentacije, po provincijama. Mandat zastupnika traje četiri godine. Godine 1949. Ustav Kostarike zabranio je zastupnicima služenje dva uzastopna mandata, ali se isti mogu ponovo kandidirati nakon što aktualni saziv odsluži mandat.
Sakarya (rijeka)

**Sakarya** (turski: *Sakarya Nehri*, grčki: *Σαγγάριος*, latinski: *Sangarius*) čita se **Sakarja** je treća po veličini rijeka u Turskoj duga 824 km.
## Geografija
*Rijeka Sakarya* izvire u masivu Taurus, jugozapadno od Ankare u Provinciji Afyonkarahisar.

Od tamo teče prema sjeveru preko Anadolije po nekadašnjoj historijskoj regiji Frigija. Na svom dugom toku prima pritoke; Porsuk, Göksu, Göynük, Aladag, Kirmir, Mudurnu i Çark. Nakon što prođe grad Adapazarı utječe u Crno more sa velikim estuarijem.

Na rijeci su podignute dvije hidroelektrane; *Sariyar* (podignuta između 1950. - 1956.) i *Gökçekaya* (podignuta između 1967. - 1972.).
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Rivers of Turkey'' na portalu All About Turkey
Bilecik

**Bilecik** čita se **Biledžik**, je glavni grad istoimene provincije - Bilecik na sjeverozapadu Turske od 51 260 stanovnika.
## Geografija
*Bilecik* leži u unutrašnjosti turske regije Marmara. 
Grad se smjestio u gornjem toku rijeke Karasu na nadmorskoj visini od 543 m u dolini koji je poznata od antike po plodnosti . 
Grad je udaljen oko 100&nbsp;km istočno od Burse, i oko 60&nbsp;km od Jezera Iznik. 
## Historija
Oko 30 km jugoistočno od grada leži mali gradić Söğüt, mjesto u kom je 1299. osnovano Osmansko Carstvo.
## Vanjske veze
* Službene stranice grada
John Dillinger

**John Herbert Dillinger** (22. jun 1903 - 22. jul 1934) bio je američki profesionalni kriminalac, koji je postao poznat po seriji spektakularnih pljački banaka na Srednjem zapadu 1933. i 1934. godine, spektakularnom bijegu iz zatvora, ali i pogibiji u okršaju sa agentima FBI u Chicagu.

Dillinger je odrastao kao dijete skromnog farmera njemačkog porijekla. Njegov život je bio bez ozbiljnijih incidenata sve do 1924. godine kada je uhapšen za pljačku lokalne trgovine i osuđen na neočekivano strogu kaznu od 10 do 20 godina zatvora. Iako mu je kazna skraćena na 9 godina, dotada je Dillinger, godinama se družeći sa najopasnijim i najiskusnijim kriminalcima iza rešetaka, i sam odlučio krenuti tim putem. Iako je bio daleko manje nasilan od drugih gangstera svog vremena, izazvao je daleko više pažnje vještim manipuliranjem javnošću, odnosno stekao simpatije pljačkanjem banaka koje su mnogi u tadašnjim SAD držali glavnim krivcem za siromaštvo Velike depresije. To je, između ostalog, potaklo federalne vlasti, odnosno FBI na čelu sa J. Edgarom Hooverom ishode nove, široke ovlasti za federalnu policiju pod izgovorom hvatanja Dillingera. Napori agenata na čelu sa Melvynom Purvisom su na kraju urodili plodom kada mu je u ljeto 1934. zahvaljujući dojavi prostitutke Ann Sage postavljena zasjeda u kojoj je ubijen. 

Dillinger je postao najpoznatiji gangster svog vremena i jedna od ikona američke kulture 20. vijeka. Posvećen mu je veliki broj knjiga, filmova i TV-serija. 

## Vanjske veze

* Famous Cases: John Dillinger  – at the FBI
* 
* ''Dillinger: The Untold Story'', Anniversary Edition.  Indiana University Press.
* Matera, Dary. Review of ''John Dillinger''.  Letters on Pages.
* John Dillinger Historical Crime Museum .
* Dillinger with rare photos from the FBI and U.S. National Archives
* Dillinger not killed 
* Johndillinger.com
* View footage of the hunt for Dillinger and Dillinger posing for cameras in 1934
* Wanted poster: John Dillinger, published 12 March 1934 by U.S. Department of Justice, Division of Investigation