open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Wittelsbach

**Wittelsbach** je ime njemačke dinastije porjeklom iz Bavarske.
Dinastija je ime dobila po istoimenom zamku, koji se nekad nalazio pored Aichacha, kog je 1124. podigao Otto V, grof Scheyerna (umro 1155.)

## Historija

Njegov sin Otto VI kao vjerni vazal njemačkog kralja Friedricha I Barbarosse, dobio je 1180. titulu vojvode. 
Wittelsbachi odtad sve do 1918. vladaju Bavarskom.

Prvi korak širenja izvan Bavarske napravio je 1214. Otto II, koji je ženidbom stekao Rajnski palatinat. Njegov potomak Ludwig IV postao je bavarski vojvoda - 1294., a nakon tog 1328. i 
car Svetog Rimskog Carstva.

Ludwig IV je 1329. ugovorom napravljenim u Paviji napravio prvu važnu podjelu Bavarskog vojvodstva i Wittelsbachovskih lena, Rajnski palatinat i Gornji Palatinat dao je sinovima svog brata Rudolfa; Rudolfu II (umro 1353.) i Ruprechtu I. koji od 
1353. do 1390. vlada sam, a od 1356. ima status i titulu Izbornog kneza.

U međuvremenu su nasljednici cara Ludwig IV vladali preostalim djelovima Bavarske, ali su se i oni počeli institucionalno dijeliti, najvažniju podjelu napravili su 1392. podjelom na grane; Ingolstadt, München i Landshut. Tri generacije kasnije nakon mnogo muka Bavarsko vojvodstvo ponovno je ujedinio [Albrecht IV ([smrt|umro 1508.), koji je da se nebi ponovno raspalo uveo pravilo primogeniture.

Wittelsbachovi iz Rajnskog palatinata dali su njemačkog kralja Ruprechta (vladao od 1400. do 1410.). Ta porodična grana se jako dijelila, jedni su postali švedski monarsi, počevši od 1654. i Karla X, preko Karla XI sve 
do Karla XII koji je vladao do 1718.

Bavarske vojvode su počevši od 1623. postali Izborni knezovi (kurfürsti) Svetog Rimskog Carstva.
Carski Izborni knez Karl Albrecht ([1697 - [1745.) bio je od 1742. car Svetog Rimskog Carstva kojim je vladao kao Karl VII. Smrću njegova sina Maximiliana Josepha 1777. izumrla je bavarska porodična grana Wittelsbacha.

Bavarskim vojvodstvom nakon tog vlada na bazi dinastičkog ugovora iz 1724., Karl Theodor - izborni knez Rajnskog palatinata. Kad je on umro 1799. Rajnski palatinat i Bavarska su se ponovno ujedinili pod vojvodom Maximilianom IV od Zweibrückena, koji je 1806. postao bavarski kralj pod imenom Maximilian I.

Maksimilijanovi potomci bili su bavarski kraljevi sve do 1918. kad je Ludwig III abdicirao. Njeegov sin Rupprecht (umro 1955.), bio je po ženskoj liniji 
potomak Stuarta pa je na osnovu toga bio i pretendent na britanski tron, ipak je ostao zapaćen kao protivnik Hitlera.

## Reference

## Vanjske veze

* ''House of Wittelsbach''
Naab

**Naab** je rijeka na jugu Njemačke u Bavarskoj, duga 97 kilometara, lijeva pritoka Dunava.

## Karakteristike

Ako se računa i dužina njene glavne pritoke Waldnaaba, tad je duga preko 160 km.
Rijeka se formira sutokom Waldnaaba i Haidenaaba kod grada Luhe-Wildenaua nedaleko češko- njemačke granice.

Od tamo teče prema jugu, preko gradova Nabburg, Schwandorf i Burglengenfeld do ušća u Dunav kod Regensburga.

Naab je svoje korito probio kroz vapnenačka brda Bavarskih Jura, pa je zbog tog popularan kod izletnika.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Naab''
Takeo Miki

bio je japanski političar, koji je od 1974. do 1976. godine služio kao premijer Japana.

Političku je karijeru započeo u predratnom periodu, nakon boravka u SAD gdje je bio studirao na Univerzitetu Južne Kalifornije. Godine 1937. je prvi put izabran u Dijetu, gdje će ostati do smrti. Na izborima 1942. godine, jedinima održanim za vrijeme rata, je izabran kao nezavisni kandidat, odnosno jedan od rijetkih koji nije pripadao vladajućoj militarističkoj stranci Udruženje za pomoć carskoj vladavini, te je bio jedan od rijetkih koji se nastojao suprostaviti politici generala Tojoa.

Poslije rata se priključio strankama od koje će 1955. nastati Liberalna demokratska partija. Sa vremenom je stekao reputaciju "čistunca", odnosno nesklonost korupciji koja je karakterizirala većinu njegovih stranačkih drugova. Kao takav je, iako je njegova frakcija unutar LDP bila slaba, izabran za nasljednika Kakueija Tanake koji je 1974. godine bio prisiljen podnijeti ostavku zbog korupcijskog skandala.

Iako je i sam Miki bio iznenađen izborom, odmah se dao na posao reformiranja LDP, te je počeo istraživati zloglasnu aferu Lockheed. Time je protiv sebe okrenuo gotovo cijelu stranku, i mnoge zavađene frakcije su se udružile jedino s ciljem da ga se riješe. Iako je Miki bio popularan u narodu, njegova stranka je na izborima 1976. godine izgubila apsolutnu većinu te bila prisiljena koalirati sa nezavisnim zastupnicima. Miki je preuzeo odgovornost za to, i podnio ostavku. Naslijedio ga je Takeo Fukuda.

## Reference
Takeo Fukuda

bio je japanski političar koji je od 1976. do 1978. služio kao premijer Japana.

Prije početka političke karijere je radio kao činovnik u Ministarstvu financija, a poslije rata u raznim financijskim institucijama. Godine 1952. je prvi put izabran u Dijetu, te mu je mentorom postao desničarski političar Nobusuke Kishi. Fukuda je brzo napredovao u redovima vladajuće Liberalno-demokratske partije, postavši 1957. godine njen sekretar. Godine 1972. se natjecao za vodstvo stranke protiv Kakueija Tanake, ali je izgubio. 

Novu priliku da preuzme stranku i vladu je dobio nakon izbora 1976. godine, na kojima je LDP izgubila dotadašnju apsolutnu većinu u Dijeti, a nakon čega je premijer Takeo Miki dao ostavku. Fukudin premijerski mandat je bio obilježen nastojanjem da se japanska vanjska politika prilagodi promjeni po završetku Drugog indokineskog rata 1975. godine i povlačenja SAD iz Jugoistočne Azije, odnosno da Japan kroz bliske ekonomske veze postane glavni partner država ASEAN-a. Ta su nastojanja po njemu dobila ime Fukudina doktrina i dan-danas predstavljaju jedan od temelja japanske vanjske politike.

Fukuda je bio manje uspješan na unutrašnjem planu. Usprkos reputacije "tvrdog" desničara, izazvao je kritike kada je u jesen 1977. godine prilikom otmice putničkog aviona Japan Airlinesa pristao na zahtjeve otmičara iz Japanske crvene armije i oslobodio njihove drugove iz zatvora. Fukuda je, nastojeći okončati dotadašnju dominaciju frakcija i lobija unutar stranke, u nju uveo institut preliminarnih izbora. Na njima ga je krajem 1978. porazio Masayoshi Ōhira, vođa umjerene frakcije unutar LDP.

Njegov sin Yasuo Fukuda je postao premijer 2007. godine.

## Vanjske veze
Zgrada Penzionog fonda

**Zgrada Penzionog fonda** nalazi se na uglu ulica Maršala Tita i Hamze Hume u općini Centar, u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 27. maja do 02. juna 2008. godine, donijela je odluku da se zgrada proglasi za  nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.  

## Historija
Zgrada je izgrađena kao stambeno-poslovni objekat u vlasništvu Penzionog fonda. Projekat je uradio jedan od pionira moderne u Sarajevu, arhitekta Muhamed Kadić i predstavlja njegovo najizražajnije projektantsko ostvarenje. 

Godine 1940. bio je raspisan arhitektonski konkurs za ovaj objekat, a Muhamed Kadić je osvojio prvu nagradu i dobio pravo na realizaciju projekta. Upravo te godine braća Reuf i Muhamed Kadić osnivaju svoj samostalni projektantski studio u Sarajevu, pa zajedno učestvuju u razradi projekta. Rezultat je jedan od najznačajnijih objekata moderne koji je rađen neposredno pred II svjetski rat i tokom samog rata u Sarajevu. Ovaj studio je ostao aktivan do 1942. godine. Iste godine atelje braće Kadić je raspušten i oni su odselili u Dubrovnik. Tada privremeno obustavljaju svoju profesionalnu projektantsku karijeru do kraja rata.

Izgradnja je započela 10. juna 1941. godine, a završena je tokom 1943. godine. Ovaj projekat je rezultat opšte kulturne klime koja je vladala u tadašnjim arhitektonskim krugovima u Sarajevu, kao i prethodnih arhitektonskih i životnih iskustava ovog projektanta. Do danas objekat nije mijenjao svoju stambeno-poslovnu funkciju.
## Opis
Objekat predstavlja stambeno-poslovnu uglovnicu spratnosti P+5+Atika. Oblikovno, stambene jedinice predstavljaju najzanimljivije prostorno rješenje u objektu, gdje je izuzetno dobro usklađena nekonvencionalna arhitektonska forma i funkcija. U sklopu građevine se nalazi prostran podrumski prostor. Tokom II svjetskog rata bila je predviđena montaža liftova, ali su ratne okolnosti spriječile dolazak neophodne tehničke opreme u Sarajevo.

Dužina istočnog pročelja (usmjereno ka ulici Hamze Hume) iznosi 34,00m, dok je dužina sjeverne fasade (usmjerene prema ulici Maršala Tita ) 18,00m

Kod ovog objekta, pored razigranosti različitih ravni fasadnih ploha, treba posebno istaći veoma kvalitetno oblikovanje ugla. Fenomen ugla kao vječitog arhitektonskog motiva na kome se sustižu dva pravca, dvije ulice, dvije fasade, a koji je često zanemaren, kod ovog objekta je uspješno reafirmisan.

Objekat je u vrlo dobrom konstruktivnom stanju.
## Literatura
* Živorad Janković - Muhamed Kadić – život i djelo, Akademija nauka i umjetnosti BiH, Bošnjački institut Fondacija Adila Zulfikarpašića, Sarajevo.
* Alija Bejtić -Ulice i trgovi Sarajeva. Sarajevo: Muzej grada Sarajeva 1973. godine
* Nedžad Kurto - Sarajevo 1492-1992, Oko, Sarajevo.
* *
* Emir Kadić - Arhitekt Reuf Kadić i počeci moderne arhitekture u Bosni i Hercegovini. Sarajevo, 2010.
*

## Reference
Zenkō Suzuki

bio je japanski političar koji je od 1980. do 1982. godine vršio dužnost premijera Japana.

Političku karijeru je nakon Drugog svjetskog rata počeo kao član Liberalne partije, nakon čega se priključio Demokratskoj liberalnoj partiji, jednoj od stranaka od koje će nastati Liberalna demokratska partija (LDP). U njenim je redovima napredovao.

Premijerom je postao nakon izbora 1980. godine, na kojima su glasači, iz sažaljenja prema tragično umrlom premijeru Masayoshiju Ohiri LDP-u dali dotada rekordni broj mandata. Suzuki je postao premijerom uživajući najimpresivniju većinu u Dijeti od svih poratnih premijera. Usprkos toga, njegova je vlada bila nestabilna zbog nepravladanih frakcijskih borbi. Ohira je zbog togta 1982. godine odlučio ne natjecati se za mjesto vođe LDP te je, poslije pobjede Yasuhira Nakasonea odstupio u njegovu korist.
Noboru Takeshita

bio je japanski političar koji je služio kao premijer Japana od 1987. do 1989. godine.

Takeshita se politikom počeo baviti nekoliko godina nakon Drugog svjetskog rata, u kome je bio služio u carskoj vojsci. Godine 1951. je izabran za lokalnog vijećnika u prefekturi Shimene, a godine 1958. za zastupnika u Dijeti gdje će ostati do smrti. Tamo se priključio Liberalnoj demokratskoj partiji i postao član moćne frakcije koju je vodio budući premijer Kakuei Tanaka. Njih dvojica su postali bliski prijatelji i suradnici, razvivši izuzetno efikasan sistem "podmazivanja" birača koji je njima i LDP-u donosio veliku količinu glasova, ali također stekli reputaciju sklonosti korupciji. Takeshita je godine 1985. nakon Tanakinog moždanog udara preuzeo vodtsvo frakcije. Takeshita je u dva navrata - od 1979. do 1980. te od 1982. do 1986. godine - služio kao ministar financija, te je igrao važnu ulogu u nametanju Japana kao industrijske velesile, ali i politici snažnog jena, koja se odrazila kroz znameniti sporazum iz Plaze 1985. godine, u čijem je donošenju igrao važnu ulogu.

Premijerom je postao nakon što je njegov prethodnik Yasuhiro Nakasone podnio ostavku poslije neuspjelog pokušaja da uvede porez na dodanu vrijednost. Takeshitin mandat, tokom koga je postao posljednji premijer za vrijeme dugogogodišnje vladavine cara Hirohita, je obilježilo priznanje da je Japan vodio agresorski rat, ali i uvođenje prvog poreza na potrošnju. Takeshita je na kraju morao podnijeti ostavku zbog umiješanost u Recruitov skandal, koji je također bio dotakao njegovog prethodnika Nakasonea. Usprkos svega, Takeshita je zadržao vodstvo nad frakcijom, kao i reputaciju "šoguna iz sjene" koji će biti mentorom brojnim budućim premijerima.
Sōsuke Uno

bio je japanski političar koji je 1989. godine služio kao premijer Japana.

Karijeru je započeo 1960. godine kada je kao kandidat Liberalne demokratske partije izabran u Dijetu. Nakon toga je vršio niz ministarskih dužnosti u vladama Takea Fukude, Masayoshija Ohire, Yasuhira Nakasonea i Noborua Takeshite. Premijerom postao nakon što je Takeshita prisiljen na ostavku zbog upetljanosti u korupcijski Recruitov skandal. Njegov kratki mandat je obilježilo duboko nezadovoljstvo japanske javnosti dotada neupitnom vladavinom LDP-a, a što se odrazilo kroz pobjedu opozicijskih socijalista na lokalnim izborima u Tokiju. Unoa je, pak, dokrajčio seks skandal, odnosno otkriće da se koristio uslugama gejše; pri tome javnost nije bila šokirana navodnim nemoralom, koliko odbijanjem Unoa da svoju ljubavnicu uzdržava, a o čemu se javno požalila medijima. Uno je zbog toga već nakon tri mjeseca podnio ostavku, a naslijedio ga je Toshiki Kaifu.
Toshiki Kaifu

bio je japanski političar koji je od 1989. do 1991. služio kao premijer Japana.

Karijeru je započeo kada je 1960. godine kao kandidat Liberalne demokratske partije (LDP) izabran u Dijetu gdje će ostati sljedećih 49 godina. Premijerom je postao nakon što je niz njegovih prethodnika, uključujući Sosukea Unoa prisiljeno na ostavku zbog korupcijskih i seksualnih skandala. Kaifu je nastojao provesti reforme u svrhu borbe protiv korupcije, ali za njih nije uspio steći dovoljno snažnu podršku u stranci, te je krajem 1991. godine odstupio.

Godine 1994. je napustio LDP i sljedećih godina zastupao novoformirane reformističke stranke. Godine 2003. se vratio LDP-u. Na izborima 2009. ga je porazio kandidat Demokratske partije Japana, a što je bio jedini slučaj da bivši premijer izgubi svoje parlamentarno mjesto.
Kiichi Miyazawa

bio je japanski političar koji je od 1991. do 1993. godine vršio dužnost premijera Japana.

Rodom iz politički dobro "umrežene" porodice iz Hiroshime, Miyazawa je za vrijeme Drugog svjetskog rata služio kao činovnik Ministarstva financija. Političku je karijeru počeo kao član gornjeg doma japanske Dijete, a 1967. je kao član Liberalne demokratske partije izabran 1967. godine. Miyazawa je tokom 1980-ih obavljao niz visokih ministarskih dužnosti.

Premijerom je postao nakon ostavke Toshikija Kaifua. Njegov je mandat obilježio nastojanje Japana da se prilagodi posthladnoratovskom svijetu te redefiniraju odnosi sa SAD, te pokušaji da se zaustave negativni ekonomski problemi koji će dovesti do Izgubljene decenije. Korupcijski skandal njegovog bliskog suradnika Fumija Abea je 1993. godine doveo do uspješnog glasanja o nepovjerenju u Dijeti. Miyazawa je usprkos toga zadržao uticaj u LDP, te je od 1998. do 2001. služio kao ministar financija u vladama Keiza Obuchija i Yoshira Morija.
Morihiro Hosokawa

je japanski političar koji je od 1993. do 1994. služio kao premijer Japana, na čelu prve vlade u kojoj od 1955. godine nije dominirala dotada neprikosnovena Liberalna demokratska partija (LDP).

Hosokawas se rodio u uglednoj plemićkoj porodici, a djed po majci mu je bio premijer princ Fumimaro Konbe. Prije bavljenja politikom se neko vrijeme bavio novinarstvom. Godine 1971. je kao član LDP izabran u gornji dom Dijete. Godine 1983. je postao guverner Tokija, i na tom se mjestu zbog svojih reformskih tendencija počeo sve više udaljavati od svoje bivše stranke. Godine 1992. je osnovao reformističku Japansku novu stranku. Ona je sudjelovala na izborima 1993. na kojima je LDP teško poražena. Sve stranke opozicije, koje su tada stekle većinu su dogovorile da se formira koalicijska vlada na čelu sa Hosokawom.

Hosokawin kratki mandat su obilježila nastojanja da se poboljša socijalni položaj stanovništva, odnosno reformama izbornog zakonodavstva zauzda korupcija karakteristična za vladavinu LDP. Na vanjskopolitičkom planu se nastojao što više udaljiti od predratne ekspanzionističke politike, te je javno osudio aneksiju Koreje 1910. godine, a ostvario je bliske odnose sa ruskim predsjednikom Borisom Jeljcinom. Ti su ga stavovi učinili nepopularnim među nacionalističkim krugovima. Njegova je vlada, sastavljena od ideološki suprotsvaljenih stranaka, pak, bila opterećena nedostatkom čvrstog programa. Hosokawa je prisiljen na ostavku nakon otkrića da je primio sumnjivi kredit od poduzeća povezanog sa yakuzama. Naslijedio ga je Tsutomu Hata. 

Hosokawa se 1998. godine povukao iz politike, ali se 2014. neuspješno natjecao na izborima za guvernera Tokija.

## Vanjske veze
* Policy speech to the 127th Session of the National Diet 23 August 1993
* Policy speech to the 128th Session of the National Diet 21 September 1993
* Policy speech to the 129th Session of the National Diet 4 March 1994
*
Masayoshi Ōhira

je bio japanski političar, koji je od 1978. godine do smrti bio japanski premijer, postavši posljednjim premijerom Japana koji je umro na dužnosti.

Ohira je bio član Liberalne demokratske partije (LDP), te je vršio niz najviših ministarskih dužnosti u njenim vladama. 1970-ih se isprofilirao kao vođa umjerene frakcije u njenim redovima. Kao takav je krajem 1978. iskoristio nepopularnost desničarskog premijera Takea Fukude i preuzeo stranku i vladu.

Ohira je na čelu vlade ostao i nakon izbora 1979. godine, na kojima LDP ponovno nije uspio osigurati apsolutnu većinu u Dijeti te bio prisiljen vladati uz podršku manjih stranaka i nezavisnih zastupnika. Nekoliko mjeseci kasnije, 16. maja 1980. godine, u Dijeti je bilo zakazano glasanje o povjerenju njegovoj vladi. Ohira je do posljednjeg trenutka bio uvjeren da će njegova vlada opstati, te je, nakon što su se zastupnici, uključujući stranačke drugove i Fukudu, izjasnili protiv njega, bio duboko pogođen. Usprkos svega je, još uvijek formalno premijer, sudjelovao na kampanji za predstojeće izbore, ali mu se brzo pogoršalo njegovo zdravlje. 31. maja je odveden u bolnicu zbog iscrpljenosti, te je umro dva tjedna kasnije.

Dužnost premijera je privremeno preuzeo Masayoshi Ito. Njegova je smrt, međutim, izazvala sažaljenje u javnosti, a što je LDP iskoristila u kampanji te odnijela jednu od najspektakularnijih pobjeda u poratnom periodu. Novi je parlament za premijera izabrao Zenka Suzukija.

## Reference

## Literatura
* Brown, James Robert. (1999).  ''The ministry of finance: bureaucratic practices and the transformation of the Japanese economy.'' Westport, Connecticut: Greenwood Publishing. ; OCLC  39033542
* Satō, Seizaburō  Ken'ichi Kōyama and Shunpei Kumon. (1990). [  *Postwar Politician: The Life of Former Prime Minister Masayoshi Ohira.*] Tokyo: Kodansha.
Masayoshi Itō

bio je japanski političar koji je 1980. godine nakratko vršio dužnost premijera Japana. Na to je mjesto došao nakon smrti premijera Masayoshija Ohire, kome je služio kao glavni sekretar kabineta. Za njegovog kratkog mandata su održani izbori na kojima je njegova stranka LDP onijela pobjedu, te nakon koje je Zenko Suzuki postao novi premijer. U Suzukijevoj je vladi do 1981. godine vršio dužnost ministra vanjskih poslova.
Tsutomu Hata

bio je japanski političar koji je 1994. godine nakratko služio kao premijer Japana.

Hata je karijeru započeo u Liberalnoj demokratskoj partiji, gdje je postao član uticajne frakcije Kaikuea Tanake i Noborua Takeshite. Služio je kao ministar u nekoliko LDP-ovih vlada, prije nego što je 1993. napustio tu stranku kako bi osnovao reformistički nastrojenu Japansku stranku obnove. Nakon što je na izborima 1993. LDP poražena, sve stranke opozicije, uključujući Hatinu, su se dogovorile o stvaranju koalicijske vlade pod Morihirom Hosokawom. U njoj je Hata služio nekoliko mjeseci kao ministar vanjskih poslova. Kada je Hosokawa prisiljen na ostavku, Hata je preuezo mjesto premijera.

Njegov kratki mandat su obilježila nastojanja da poboljša socijalni položaj stanovništva. Međutim, već nakon nekoliko tjedana vladajuću je koaliciju napustila Socijalistička partija. Hata je podnio ostavku, a novu je vladu preuzeo socijalist Tomiichi Murayama.

Hata se kasnije priključio nizu novih stranaka, prije nego što je konačno postao član Demokratske partije Japana.
Tomiichi Murayama

, japanski socijalistički političar koji je od 1994. do 1996. služio kao premijer Japana.

Rođen u mjesto Oita u porodici siromašnog ribara, pred kraj Drugog svjetskog rata je bio mobiliziran u Japansku carsku vojsku. Po završetku rata je postao aktivan u sindikatima. Političku karijeru je započeo kada je 1955. izabran u gradsko vijeće Oite. Godine 1963. je izabran u vijeće prefekture, a 1972. u Dijetu. Nakon izbora 1993. godine, u kojima je Socijalistička partija postala dio koalicijske vlade, izabran je za njenog predsjednika.

Premijerom je postao 30. juna 1994. kada je došlo do novog koalicijskog "preslagivanja" u kome su se socijalisti udružili sa nedavno poraženom Liberalnom demokratskom partijom (LDP). Murayamin mandat je pao u vrijeme 50. obljetnice završnice rata, a što je Murayama obilježio izjavom kojom se u ime svih Japanaca izvinjava za sva stradanja koja su zbog Japana proživjeli njegovi susjedi. Murayamina odluka da očuva sigurnosne sporazume sa SAD su, pak, izazvali nezadovoljstvo stranačke ljevice. Murayamin su mandat, pak, daleko više obilježili dramatični događaji kao što su katastrofalni zemljotres u Kobeu i napad sarinom na tokijski metro, pri čemu je njegova vlada oba puta bila kritizirana zbog spore i neadekvatne reakcije. Murayama je zbog toga mislio podnijeti ostavku, ali su ga stranački drugovi nagovorili da ostane na mjestu premijera sve do 1996. godine. Nakon ostavke ga je zamijenio zamijenio koalicijski partner iz LDP-a Ryutaro Hashimoto.

## Reference
Ryūtarō Hashimoto

je bio japanski političar, koji je od 1996. do 1998. služio kao premijer Japana.

Hashimoto je odrastao u politički "povezanoj" porodici. Njegov otac Ryōgo Hashimoto je služio kao ministar u vladi Nobosukea Kishija. Karijeru je otpočeo kada je 1963. kao kandidat Liberalne demokratske partije izabran u Dijetu. Postepeno je napredovao u njenim redovima, postavši blizak uticjanoj frakciji Kaiukea Tanake. Služio je kao ministar u nekoliko LDP-ovih kabineta.

Godine 1993. je nakon izbora LDP prvi put izgubila vlast nakon osnivanja 1955. godine. Vratila se godinu dana kasnije sklopivši koaliciju sa svojim nekadašnjim suparnicima socijalistima. U vladi socijalista Murayame je služio kao ministar financija. Na stranačkim izborima je 1995. izabran za vođu LDP.

Hashimoto je nekoliko mjeseci kasnije preuzeo mjesto premijera od Murayame. Hashimoto je nastojao, sa jedne strane, održati bliske odnose sa američkom vladom predsjednika Clintona, te je pristao na nepopularni premještaj američkih baza na Okinawi, dok je s druge strane u trgovinskim pregovorima uzeo oštar kurs, te se čak javno svađao sa Clintonovim trgovinskim prethodnikom Mickeyem Kantorom. To ga je učinilo jednim od najpopularnijih ličnosti u Japanu. Godine 1996. raspustio Dijetu te na novim izborima povećao broj LDP-ovih zastupnika u Dijeti. Uvođenje novih poreza je, međutim, na izborima za gornji dom Dijete 1998. godine dovelo do loših rezultata, te je Hashimoto za njih preuzeo odgovornost i podnio ostavku. Zamijenio ga je Keizo Obuchi.

Hashimoto je i nakon toga ostao jednim od najuticajnijih LDP-ovih političara, ali je 2003. godine pokušaj da ponovno dođe na čelo stranke doživio neuspjeh nakon otkrića mita primljenog od Japanskog zubarskog društva.

## Reference

## Vanjske veze
*  Reuters. (1 July 2006). Former Japan PM Hashimoto dies at 68. In Chinadaily.com; retrieved 23 July 2006.
* Junichiro Koizumi. Memorial Address at the Joint Memorial Service by the Cabinet and Liberal Democratic Party for the Late Ryutaro Hashimoto (8 August 2006.) http://www.kantei.go.jp/foreign/koizumispeech/2006/08/08tuito_e.html; retrieved 9 February 2007.
Keizō Obuchi

bio je japanski političar koji je od 1998. do 2000. služio kao premijer Japana.

Rodio se kao sin Mitsuheija Obuchi, zastupnika u carskoj Dijeti. Nakon završetka studija, a prije početka političke karijere, godine 1963. je oplovio svijet, posjetivši 38 zemalja i uzdržavajući se fizičkim poslovima. Tom prilikom je posjetio ured popularnog američkog ministra pravosuđa Roberta F. Kennedyja, i taj susret ga je potakao i da sam počne karijeru. Iste je godine izabran u Dijetu kao kandidat Liberalne demokratske partije, postavši sa 26 godina najmlađim zastupnikom u historiji japanskog parlamenta.

Kao član stranke je obavljao niz dužnosti. Početkom 1989. je službeno objavio smrt cara Hirohita, kao i Heisei kao ime nove carske ere.

Premijerom je postao nakon što je njegov prethodnik, Ryutaro Hashimoto, podnio ostavku zbog loših rezultata LDP-a na izborima za gornji dom Dijete. Obuchijev mandat su, pak, obilježila nastojanja da se otklone posljedice višegodišnje ekonomske krize, a koju je nastojao obuzdati javnim radovima i smanjenjem poreza. Na vanjskom planu je pokušao sklopiti formalni mirovni sporazum sa Jeljcinovom Rusijom kao nasljednicom SSSR-a te riješiti spor oko Kurila.

Njegova nastojanja je okončao moždani udar uslijed koga je 1. aprila pao u komu. Vrlo brzo je postalo jasno da se iz nje neće probuditi, te je nakon kraćeg *[[interregnum]]a* novim premijerom imenovan Yoshiro Mori.

## Reference
Mikio Aoki

je japanski političar koji je 2000. godine privremeno vršio dužnost premijera Japana. Aoki je prije toga bio glavni sekretar kabineta premijera Keiza Obuchija. Nakon što je 1. aprila 2000. Obuchi pretprio moždani udar i završio u bolnici, Aoki je preuzeo njegove ovlasti. Kada je postalo jasno da se Aoki neće probuditi iz kome, za novog premijera je 5. aprila formalno izabran Yoshiro Mori.
Yoshirō Mori

je japanski političar koji je od 2000. do 2001. služio kao premijer Japana.

Rodio se kao sin Shigekija Morija, poslovnog čovjeka i lokalnog političara iz mjesta Nomi. U mladosti se bavio sportom kao ragbijaš, a neko vrijeme bio i novinar. 1962. se zaposlio kao sekretar člana Dijete, u koju je 1969. i sam izabran kao član Liberalne demokratske partije i gdje će ostati do 2012. godine. 1980-ih i 1990-ih je u nekoliko mandata služio kao ministar u LDP-ovim vladama.

Bio je na mjestu generalnog sekretara LDP kada je 2. aprila 2000. premijera Keiza Obuchija pogodio moždani udar. Tri dana kasnije je imenovan za premijera. Njegov mandat je obilježila serija verbalnih gafova, ali i korupcijskih skandala zbog kojih je u proljeće 2001. bio prisiljen podnijeti ostavku i mjesto premijera prepustiti Junichira Koizumija.

Godine 2014. je izabran za predsjednika organizacijskog odbora Olimpijade u Tokiju.
Luxembourg (dinastija)

**Dinastija Luksemburg** ili **Luksemburgovci** (češki: *Lucemburkové*) je ime srednjovjekovne evropske dinastije, porijeklom iz Luksemburga, čiji su članovi između 1308. - 1437. bili njemački, češki i ugarski kraljevi kao i carevi Svetog Rimskog Carstva.

## Historija

Osnivač dinastije bio je ardenski grof Sigfried, koji je 963. zavladao Luksemburgom.
Njegov sin Heinrich postao je luksemburški i bavarski vojvoda

Kad je 1308. umro njemački kralj i car Svetog Rimskog Carstva - Albrecht, francuski kralj Philippe IV, odmah je istakao kao kandidata svoga brata Charlesa, ali su to odbili njemački izborni kneževi. Oni su bili još manje su skloni izabrati drugog princa iz Dinastije Habsburg, pa su nakon dugih konzultacija i uz suglasnost Svete stolice izabrali luksemburžana Heinricha IV, koji je tako postao car Svetog Rimskog Carstva - Heinrich VII.

Za njegove vladavine je ubojstvom Václava III - 1306., izumrla drevna slavenska dinastija čeških vojvoda i kraljeva
Pšemislovića, pa je nastupio period nestabilnosti u kom se izmjenilo nekoliko kraljeva, jer nitko nije mogao konsolidirati svoj položaj. 
Dio plemstva i crkvenih prelata bio je naročito nezadovoljan vladavinom Jindřicha Korutanskog.

To je iskoristio Heinrich VII i instalirao svog 14 godišnjeg sina Johanna (Jan od Češke). Da se zadrži forma kontinuiteta i nasljednog prava Johann se oženio sa kćerkom posljednjeg 
češkog kralja - Elizabetom.

Janov sin Karl IV, za svoje je vladavine između 1310. - 1346. povećao kraljevstvo, dodavši mu Šlesku i Lužice.

## Reference

## Vanjske veze

* ''1310-1437 - Luxemburg Dynasty''
Grofovija Luksemburg

**Grofovija Luksemburg** (luksemburški: *Herzogtum Lëtzebuerg*, njemački: *Herzogtum Luxemburg*, francuski: *Duché de Luxembourg*) bila je jedna od 
vazalnih grofovija Svetog Rimskom Carstva od 1059. do 1353.

### Historija

Historija grofovije počela je 963. kad je ardenski grof Sigfried, razmjenom postao vlasnik malene fortifikacije Lucilinburhuc koju je 
pretvorio u svoju rezidenciju, iz nje je izrastao današnji Luxembourg.

Grof Heinrich IV je 1308. izabran za njemačkog kralja, a  1312. u Rimu okrunjen kao car 
Svetog Rimskog Carstva pod vladarskim imenom Heinrich VII.

Car Svetog Rimskog Carstva - Karl IV uzdigao je grofoviju 
1354. u rang vojvodstva i prepustio ga svom bratiću Venceslavu I

Nakon proširenjenja na grofoviju Chiny (danas dio Belgije) Grofovija Luksemburg dosegnula je 1364. svoj teritorijalni zenit, tad je imala 10,000 km².

## Reference

## Vanjske veze

* ''History of Luxembourg''
The Fantastic Four (film, 1994)

***The Fantastic Four*** () je američki science fiction film snimljen 1994. godine u režiji Olleya Sassonea, poznat kao prva ekranizacija istoimenog stripa u izdanju Marvel Comicsa, ali i jedan od najopskurnijih modernih filmova o superherojima.

Protagonisti su četvoro prijatelja koji sticajem okolnosti zbog izloženosti svemirskim zrakama steknu nadljudske moći. Radnja prikazuje kako se suprotstavljaju maskiranom zlikovcu Dr. Doomu (čiji lik tumači Joseph Culp). Film je nastao zahvaljujući njemačkom producentu Berndu Eichingeru, koji je prava za ekranizaciju od Marvel Comicsa otkupio za male novce 1980-ih, u vrijeme kada su strip-izdavači bili pogođeni krizom. Prije nego što su, prema odredbama ugovora, prava trebala isteći, Eichinger je odlučio snimiti film sa minimalnim budžetom kako bi produžio ugovor. U tu je svrhu kao producenta angažirao Rogera Cormana koji je cijeli film uspio dovršiti za 12 dana. Na kraju je odlučeno da se uopće ne prikaže u kino-dvoranama. Kritičari koji su ga imali prilike vidjeti su ga prilično loše ocijenili.

Godine 2005. je Eichinger uspio napraviti visokobudžetnu produkciju pod naslovom *[[Fantastic Four (film, 2005)|Fantastic Four]]*, koja je potom dobila i nastavak.

## Cast
* Alex Hyde-White ... Reed Richards / Mister Fantastic
* Jay Underwood ... Johnny Storm /Ljudska baklja
** Phillip Van Dyke ... mladi Johnny
* Rebecca Staab ... Sue Storm / Nevidljiva žena
** Mercedes McNab ... mladi Sue
* Michael Bailey Smith ... Ben Grimm
** Carl Ciarfalio ... the Stvar
* Joseph Culp ... Victor Von Doom / Dr. Doom
* Kat Green ... Alicia Masters
* Ian Trigger ... Draguljar
* Annie Gagen ... Mrs. Storm
* Robert Beuth ... Dr. Hauptman
* Ricky Dean Logan ... Konobar

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
*
Pjesma od rastanka

***Pjesma od rastanka*** je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1979. godine. Temelji se na motivima *[[Dubrovačka trilogija|Dubrovačkle trilogije]]*, odnosno drame *Maškerata ispod kuplja* Ive Vojnovića. Režirao ju je Daniel Marušić, a scenarij je napisao Ivan Kušan.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Les Mains sales

***Les Mains sales*** () je drama francuskog književnika Jean-Paula Sartrea premijerno izvedena u Parizu 1948. godine. Radnja, velikim dijelom inspirirana stvarnim, odnosno tada aktualnim historijskim događajima, je smještena u Iliriju, fiktivnu istočnoevropsku zemlju pred kraj Drugog svjetskog rata, u vrijeme kada se tamošnja vlada sprema napustiti Sile Osovine i prijeći na stranu saveznika. Protagonist je Hugo Barine, mladi i idealistički komunist, koji je ubio svog stranačkog vođu Hoederera razbješnjen zbog toga što je on, pred dolazak Crvene armije bio planirao sklopiti front, odnosno koaliciju sa desničarima. Drama se odvija u obliku flashbacka, odnosno u trenutku kada Hugo nastoji svojim bližnjima objasniti svoj postupak, odnosno sam doznati da li je ubistvo učinio iz političkih ili privatnih razloga.

Drama je napisana na samom početku Hladnog rata i svojim je sadržajem, koji je protumačen kao kritika metoda kojima su komunisti tada preuzimali vlast nad budućim Istočnim blokom na Sartrea navukao bijes francuskih komunista. Godine 1951. je u Francuskoj snimljen istoimeni igrani film, a 1989. u Finskoj istoimeni TV-film u režiji Akija Kaurismakija. 

Godine 1968. je RTV Beograd emitirala vlastitu adaptaciju u obliku istoimene TV-drame.   

## Vanjske veze
*Distribution de la création sur ''Les Archives du spectacle''
*Une analyse de l'œuvre
Prljave ruke (TV drama)

***Prljave ruke*** je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1968. godine. Predstavlja snimku  predstave Jugoslovenskog dramskog pozorišta istoimenog komada Žan-Pol Sartra. Radnja se događa u fiktivnoj istočnoevropskoj zemlji pred kraj Drugog svetskog rata i prikazuje dileme mladog komunista vezanog uz atentat na svog partijskog vođu. Režirao ga je Aleksandar Đorđević.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Les Mains sales (film)

***Les Mains sales*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1951. godine u režiji Fernanda Riversa i Simonea Berriaua. Predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Jean-Paula Sartrea koji je također sudjelovao u pisanju scenariju. Radnja je smještena u fiktivnu istočnoevropsku zemlju Iliriju pred kraj Drugog svjetskog rata. Protagonist, koga tumači Daniel Gelin, je mladi ljevičarski revolucionar kome je partija dala zadatak da likvidira njenog vođu (čiji lik tumači Pierre Brasseur) pod sumnjom za izdaju. Film je napravljen u jeku eskalacije Hladnog rata i iz komunističkih krugova je protumačen kao antikomunistički pamflet, te su pojedine kino-dvorane koje su ga bile prikazivale vandalizirane od strane komunističkih aktivista.

Godine 1989. je u Finskoj snimljen istoimeni televizijski remake u režiji Akija Kaurismakija.

## Uloge
* Daniel Gélin : Hugo Barine
* Claude Nollier : Olga
* Pierre Brasseur : Hoederer 
* Monique Artur : Jessica Barine
* Jacques Castelot : le Prince
* Marcel André : Karski
* Georges Chamarat : Barine 
* Roland Bailly : Slick
* Gérard Buhr : Presder
* Alfred Goulin : Laurent
* Robert Le Béal : Louis
* Christian Marquand : Dimitri
* Alfred Argus : Guillaume
* Henri San Juan : Léon
* Emile Seylis : le greffier
* Eddy Rasimi : Georges
* Gregory Chmara

## Vanjske veze
*
Dama s kamelijama (TV drama)

***Dama s kamelijama*** je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1968. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Aleksandra Dime Sina. Režirao ju je Milenko Maričić.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Alain Decaux

**Alain Decaux** (Lille, 23. jul 1925. – Pariz, 27. mart 2016) bio je francuski historičar i književnik, koji je od 1979. godine bio članom Francuske akademije.

## Reference

## Vanjske veze

* L'Académie française
Rozenbergovite ne treba da umrat

***Rozenbergovi ne smeju umreti*** () je jugoslovenska crno-bela TV-drama na makedonskom jeziku snimljena u produkciji TV Skoplje i emitovana 1970. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene TV-drame francuskog pisca Alena Dekoa. Radnja prikazuje znameniti slučaj Džulijusa i Etel Rozenberg, američkog bračnog para koji je početkom 1950-ih uhapšen, osuđen i pogubljen zbog špijunaže u korist SSSR-a. Njihove likove tumače Cvetanka Jakimovska i Dragi Kostovski.

Godine 1972. je emitovana istoimena verzija u produkciji RTV Beograd.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Alzette

**Alzette** je rijeka u Francuskoj i Luksemburgu duga 73 kilometara, desna pritoka rijeke Sauer.

## Karakteristike

Alzette izvire na sjeverozapadu Francuske  u općini Audun-le-Tiche (Departman Moselle) na nadmorskoj visini od 372 metra.
Od tamo teče prema sjeveru nepunih 3 km do luksemburgške granice.

Od granice nadalje teče prema sjeveroistoku, preko Velikog vojvodstva Luksemburg, protiče i kroz sam grad Luxembourg. Zatim u svom donjem toku teče ravnolinijski prema sjeveru i prima svoje najveće pritoke Mamer, Eisch i  Attert. Na nadmorskoj visini od 195 metra ima u ušće u Sauer kod Ettelbrucka.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Réseau fluvial'' (karta toka)
Ethel i Julius Rosenberg

**Julius** (12. maj 1918. – 19. jun 1953) i **Ethel Rosenberg** (25. septembar 1915. – 19. jun 1953) su bili bračni par američkih komunista koji su početkom 1950-ih uhapšeni, osuđeni i na kraju pogubljeni zbog špijunaže u korist SSSR-a. Podaci koje su Rosenbergovi pribavljali za Sovjete su uključivali i najstrože čuvane tajne vezane uz Projekt Manhattan, te se često navodi da je zahvaljujući njima SSSR uspio razviti vlastito nuklearno oružje i tako na samom početku oduzeti ključnost prednost SAD i Zapadnog bloka u Hladnom ratu. Proces Rosenbergovima se odigravao na samom vrhuncu makartističke histerije, te su zbog toga, kao i raznih kontroverzi vezanih uz način na koji su američke vlasti vodile istragu i suđenje, u velikom dijelu američke i svjetske javnosti stekli reputaciju nedužnih žrtava sudske farse. Djeca Rosenbergovih – Michael Meeropol i Robert Meeropol – dan-danas vode kampanju sa ciljem da se njihovi roditelji posthumno oslobode optužbi. 

## Vanjske veze

* Guide to the Playscript about the Julius and Ethel Rosenberg Espionage Trial. Special Collections and Archives, The UC Irvine Libraries, Irvine, California.
Rozenbergovi ne smeju da umru

***Rozenbergovi ne smeju da umru*** je jugoslovenska crno-bela TV drama film u produkciji RTV Beograd emitovana 1972. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene TV-drame francuskog pisca Alana Dekoa. Naslovni protagonisti, koje tumače Zoran Radmilović i Radmila Andrić, su Džulijus i Etel Rozenberg, američki bračni par koji je početkom 1950-ih bio uhapšen i osuđen za špijunažu u korist Sovjetskog Saveza. Režiju je potpisao Branko Pleša.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Likaiset kädet

***Likaiset kädet*** () je finski televizijski film snimljen 1989. godine u režiji Akija Kaurismakija. Predstavlja adaptaciju istoimene drame Jean-Paula Sartrea. Radnja je smještena u fiktivnu istočnoevropsku zemlju pred kraj Drugog svjetskog rata i prikazuje moralne dileme mladog komunista koji je dobio zapovijed likvidirati svog vođu zbog izdaje. Kaurismaki, kome je to jedini televizijski film u karijeri, je bio vjeran Sartreovom tekstu, ali ga je režirao na način zbog koga su *Prljave ruke* ponekad tumačene kao crna komedija.

## Vanjske veze
*
* ''Likaiset kädet'' Aki Kaurismäki Orimattilan kirjaston esittelyssä
Težak put

***Težak put*** je jugoslavenska TV drama na slovenskom jeziku i produkciji RTV Ljubljana emitirana 1973. godine. Predstavlja adaptaciju djela France Bevka, a režirao ju je Matjaž Klopčič.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Strah (film)

***Strah*** je jugoslavenski igrani film snimljen na slovenskom jeziku u režiji Matjaža Klopčiča 1974. godine. Po žanru je drama, a radnja se događa 1895. godine u Ljubljani. Protagonist, čiji lik tumači Ljuba Tadić, je ambiciozni "poduzetnik" koji kupuje kuću i u njoj otvara luksuzni bordel, ali čije će planove o bogatstvu poremetiti strast prema naizgled neuglednoj sluškinji (čiji lik tumači Milena Zupančič).

## Uloge

Ostale uloge ▼




## Vanjske veze
*
Sigfried od Ardena

**Sigfried od Ardena** bio je prvi Luksemburgški grof i osnivač Dinastije Luxembourg.

## Historija
Sigfried je bio ardenski grof koji je 963., razmjenom postao vlasnik u to vrijeme malene fortifikacije **Lucilinburhuc** koju je 
pretvorio u svoju rezidenciju, iz nje je izrastao današnji Luxembourg.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Siegfried I, count of Luxembourg''
Pseudomaurski stil

**Pseudomaurski arhitektonski stil**  se pojavio na području Bosne i Hercegovine krajem 19. vijeka sa dolaskom austrougarske vladavine. 

Austrougarski period je period intezivne gradnje, čime nova uprava zadovoljava potrebe vlasti i potrebe stanovništva. Pseudomaurska arhitektura ili kako je historičari arhitekture još zovu - **arhitektura eklektike** u Bosni i Hercegovini je interpretacija orijentalnog sloga, maurske athitektura ili pseudoorijentalni izraz. Maursko doba u Španiji (VII-X vijek) postaje izvor ideja i inspiracije austrougarskim arhitektima koji su djelovali na prostorima Bosne i Hercegovine. Među svjetski poznatim spomenicima ovog razdoblja u Španiji najdominantnije mjesto zauzima Alhambra ili Crvena tvrđava u Granadi i Velika džamija u Cordobi. 

Pseudomaurski stil je bio baziran na historicizmu kao nastavak razvoja renesansne klasične arhitekture, koja je okončana sa pojavom moderne. Formalne karakteristike ovog stila su: potkovičasti lukovi, ornamentika u štuku, lukovičaste kupole i dekoracija horizontalnih linija eksterijera u karakterističnim bojama.
## Reprezentativni objekti
Arhitekta Josip Vancaš već 1888. godine pseudomaurski stil primijenjuje na zgradi Muhamedanske gradske čitaonice u Sarajevu. Na vakufskoj zgradi (hotel Central), koristi plitku čipkastu dekoraciju, a otvore prozora završava potkovičastim lukovima. Poznatiji objekti građeni u ovom stilu su:
* Šerijatska sudačka škola u Sarajevu, arhitekte Karla Paržika
* Gradska vijećnica Sarajevo u Sarajevu, izgrađena 1896. godine, projektanta Ćirila Ivekovića
* Vijećnica u Brčkom, projektanta Ćirila Ivekovića, sa snažno istaknutim rizalitima čime se sugerira uobičajena raščlanjenost gabarita osmansko-turske arhitekture. U istom stilu izgrađena je i zgrada hotela Posavina.
* Kuća Kočića u Brčkom
* Vijećnica u Bosanskom Novom,,
* Vijećnica u Odžaku
* Vijećnica u Gračanici
* Gimnazija u Mostaru

### Sinagoge
Pri izgradnji jevrejskih hramova krajem 19. i početkom 20. stoljeća, korišten je Pseudomaurski stil , obzirom da je u svom određenju nosio vezu sa stilskim uzorima u Španiji u doba Kalifata. Najveći broj bosanskih Jevreja Španiju je smatrao zemljom svog porijekla. 
* Sarajevska sinagoga 1902. godine po projektu Karla Paržika. 
* Sinagoga u Mostaru 1904. godine.
* Zgrada nekadašnje Sinagoge u Zenici

## Reference

## Literatura
* Nedžad Kurto: Sarajevo 1492-1992, Oko, Sarajevo.
* Ibrahim Krzović: Arhitektura secesije u Bosni i Hercegovini“, Kulturno naslijeđe, Sarajevo
* Jela Božić, arhitekt Josip pl. Vancaš: Značaj i doprinos arhitekturi Sarajeva u periodu austrougarske uprave, doktorska disertacija, Sarajevo, 1989.
Sauer

**Sauer** njfrancuski: *Sûre*) je rijeka u Belgiji, Luksemburgu i Njemačkoj duga 206 kilometara, lijeva pritoka rijeke Mosel.

## Karakteristike

Sauer izvire na jugoistoku Belgije kod sela Vaux-lez-Rosières u Ardenima, od tamo teče prema istoku, na teritorij Luksemburga ulazi kod sela Rombach.

Preko Velikog vojvodstva Luksemburg teče nekih 136 km uz velike meandre prema istoku. U donjem toku skreće prema jugu i teče duž luksemburško njemačke granice do ušća kod Oberbilliga.

U Luksemburgu je na rijeci nedaleko belgijske granice, podignuto akumulaciono jezero - Haute-Sûre površine 380 hektara, zbog hidroelektrane, regulacije vodotoka i snabdjevanja stanovništva vodom. 
Jezero je ljeti popularna rekreacijska destinacija, a tu se nalazi i istoimeni Park prirode.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Réseau fluvial'' (karta toka)
Bosanska kuća Jajce

**Bosanska kuća Jajce** je stambeni objekat tradicionalne jajačke stambene arhitekture iz osmanlijskog perioda. Građena je na teškom terenu (nagib, odron, ograničeni prostor). Izgleda kao da je prirodni dio terena.

Kuća je imala popločano dvorište u koje se ulazilo kroz lučno zasvedenu vratnicu. Bila je zatvorena visokim kamenim zidom, jednim dijelom pokrivenim drvenom šindrom. U dvorištu se nalazila česma sa kamenim koritom.

### Prizemlje
Osnova prizemlja bila je pravilan pravougaonik dimenzija 8-11 x 9–12 m. Suteren i prizemlje bili su od grubo lomljenog kamena sa krečnim malterom kao vezivnim sredstvom, ali nije malterisan. Debljina zidova u suterenu, iznosila je od 70 - 1,30 m.
U prizemlju je bila kuhinja sa šparetom i namještajem, soba, centralni hodnik, stepenište prema spratu, sporedne prostorije, koje su ponekad služile kao štale za sitnu stoku. Prihvatanje opterećenja sa gornjg sprata, uprkos velikom rasponu prostorija prizemlja, riješeno je sa dvije grede velikog presjeka, od kojih je jedna postavljena podužno, a druga poprečno i koje su jednim dijelom oslonjene na nosive zidove objekta, a drugim na dva drvena stuba. Tu su se nalazila i jedna vrata kojima se izlazilo u toalet.

### Sprat
Spratna konstrukcija je od lakih materijala u *bondruk-sistemu* sa drvenim stubovima i ćerpičem kao ispunom. Prepuštena je preko prizemlja u vidu doksata sa vidljivom drvenom međuspratnom konstrukcijom. Jednim dijelom oslonjena je na konstrukciju prizemlja, dok je drugim dijelom oslonjena na drvenu hrastovu gredu koju su preko drvenih ukrašenih sedla pridržavala dva kvadratna drvena stuba oslonjena na kamene baze. Na prvom spratu se nalazilo nekoliko prostorija i prostrani hajat. U jednoj od prostorija je banjica. Pod je urađen od drvenih dasaka.

### Krov
Kuća je pokrivena strmim četverovodnim krovom nagiba preko 45-60 stepeni i drvenom šindrom kao krovnim pokrivačem. Pojedini konstruktivni elementi krova su dužine i preko 10 m. Kuća nije imala dimnjak i pripadala je tipu *dimolučara*, ali je imala badže. Sav dim je putem dimnjačkih kanala sprovođen u prostor krovišta. Na taj način se postizao dvojak efekat – jedan dio ovog prostora krovišta se koristio kao sušionica za meso, a s druge strane dim je karbonizovao drvenu krovnu konstrukciju sa unutrašnje strane i na taj način je dodatno zaštitio od djelovanja vlage i gljivica.

Nekoliko kuća ovog tipa proglašeno je za Nacionalni spomenik BiH:
* Omerbegova kuća
* Kršlakova kuća (Kapetanovića kuća, Kršlakova kuća broj 2)
* Kršlakova stara kuća

## Reference

## Vanjske veze

* Jajce grad muzej
Generation X (TV film)

***Generation X*** () je američki televizijski science fiction film snimljen u režiji Jacka Sholdera i premijerno prikazan na programu mreže Fox početkom 1996. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog stripa koji je predstavljao spin-off mnogo poznatije strip-serije *[[X-Men]]* u izdanju Marvel Comicsa. Protagonisti su grupa mladih mutanata obdarenih nadljudskim moćima koji dolaze u posebnu školu prije nego što se suprotstave ludom naučniku (koga tumači Matt Frewer) koji njihove mozgove nastoji iskoristiti za svoje potrebe. *Generation X* je bio zamišljen kao pilot za seriju koja nikada nije snimljena. Prilikom produkcije su korištene lokacije u Vancouveru, a one su uključivale zgradu Hatley Park koja je "glumila" mutantsku školu, a koja će u iste svrhe poslužiti u prva tri filma iz kasnije serije kino-filmova.

## Uloge
* Finola Hughes ... Emma Frost / White Queen
* Jeremy Ratchford ... Sean Cassidy / Banshee
* Amarilis ... Monet Yvette Clarisse Maria Therese St. Croix / M
* Heather McComb ... Jubilation Lee / Jubilee
* Bumper Robinson ... Mondo
* Agustin Rodriguez ... Angelo Espinosa / Skin
* Suzanne Davis ... Arlee Hicks / Buff
* Randall Slavin ... Kurt Pastorius / Refrax 
* Matt Frewer ... Dr. Russel Tresh

## Izvori

## Vanjske veze
*
Noćna skela

***Noćna skela*** je jugoslovenski televizijski film snimljen u režiji Eduarda Galića i produkciji RTV Beograd emitovan 1976. godine. Scenario za njega je napisao Zvonimir Majdak.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Zlatni prsti (TV drama)

**„Zlatni prsti”** je jugoslovenski TV film iz 1963. godine. Režirao ga je Vasilije Popović a scenario je napisao Pavle Ugrinov.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Maestro (TV drama)

***Maestro*** je jugoslovenska crno-bela TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1965. godine. Režirao ju je Jerži Antčak, a scenario je napisao Zdislav Skovronski.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Ettelbruck

**Ettelbruck** (luksemburški: *Ettelbréck*, njemački: *Ettelbrück*) je grad od 6,624  i općina od 7,831 stanovnika na sjeveru Velikog Vojvodstva Luksemburg..

## Geografija

Ettelbruck leži na ušće rijeke Alzette u Sauer, udaljen tridesetak km od 
glavnog grada i Luxembourga.

## Historija
Po lokalnoj legendi ime je dobio zbog Atile (Ettel) i mosta (Bruck).

Ettelbruck je danas poznat po tome što se pred kraj Drugog svjetskog rata našao u samom centru velikih borbi za Ardenske ofanzive u novembru 1944. Grad su oslobodile jedinice 80. divizije američke 3. armije generala Patona za Božić 1944.

Za uspomenu na te dane Ettelbruck ima Memorijalni muzej generala Patona.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Ettelbruck''