open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dalkeith

**Dalkeith** (škotsko-gelski: *Dail Cheith*) je gradić na istoku
Škotske od 12,342 stanovnika, on je i administrativni centar područnog savjeta 
i namjesništva Midlothian.
## Geografija
Dalkeith leži u dolini Central Lowlandsa, na rijeci Esk, udaljen svega desetak kilometara 
jugoistokno od centra Edinburgha , pa je zapravo dio velike konurbacije glavnog grada.
## Historija
Dalkeith je nastao u 12. vijeku kao naselje oko tadašnjeg istoimenog zamka. Sve do početka 19. vijeka ostao je selo, tad je 
počeo rasti kao stanbeno - industrijsko predgrađe metropolskog Edinburgha. U njemu je od 1854. radila burza kukuruza (danas više ne radi) uz brojne
druge industrijske pogone za proizvodnju tepiha, piva i štampanog materijala. 
## Znamenitosti i obrazovanje
U već spomentom Zamku Dalkeith iz 12. vijeka, temeljno obnovljenom oko 1700., danas se nalazi sjedište škotskog odjela Univerziteta Wisconsin.
1.6 km južnije od mjesta nalazi se nekadašnja cistercitska Opatija Newbattle, koja je tokom historije bila i sjedište 
markiza od Lothiana. Danas je u njoj Centar za obrazovanje odraslih. Uz to u Dalkeithu radi i koledž Jewel and Esk Valley.
## Privreda
Okolica grada je plodan poljoprivredni kraj pa je Dalkeith u prvom redu trgovački centar, ali je zadržao nešto
svoje stare industrije, uz brojna nova poduzeća koja se bave elektronikom i inženjerstvom. 
## Reference

## Vanjske veze

* ''Dalkeith'' na portalu Encyclopædia Britannica
Central Lowlands

**Central Lowlands** zvan i **Midland Valley** (prevedeno *Centralne nizine* ili *Centralna dolina*, je nizinska regija na jugu Škotske.
## Geografija
Škotska se tradicionalno dijeli u tri topografska područja: Highlands (gorje) na sjeveru, Central Lowlands (Centralne nizine) i Južne visoravni (Southern Uplands). Dvije posljednje zajedno formiraju posebnu kulturnu regiju Lowlands (Nizine).
Nizine se protežu od Centralnog Lowlandsa duž najvećeg dijela istočne obale.

Central Lowlands leži između dva velika geološka rasjeda, od kojih je jedan na sjeveru, a drugi na jugu. Sjeverna granica kod Highlandsa strma je poput zida, dok je granica prema južnim visoravnima oštra jedino pored obale. Ta velika ploha nipošto nije kontinuirana ravnica, jer je često
isprekidana masom vulkanskih stijena, razbacanih u svim smjerovima.

Najveći škotski gradovi Glasgow, Edinburgh, Stirling i Dundee leže u Centralnoj dolini, a tu živi i preko polovice stanovnika Škotske.
## Geomorfologija
Doline Central Lowlandsa su najvećim dijelom formirane za paleozoika.
## Povezano
* Highlands / Škotsko gorje
* Southern Uplands / Južne visoravni
## Reference

## Vanjske veze
* ''Central Lowlands'' na portalu Encyclopædia Britannica 
}
Lochgilphead

**Lochgilphead** (škotsko-gelski: *Ceann Loch Gilb*) je gradić na zapadu
Škotske od 2,392 stanovnika, on je i administrativni centar područnog savjeta 
i namjesništva Argyll i Bute. 
## Geografija
Lochgilphead leži u ulazu zaljevu (loch) Gilp (koji je dio puno većeg Zaljeva Fyne), na mjestu gdje kanal Crinan izlazi 
u Irsko more.
## Historija
Lochgilphead je dugo bio malo ribarsko selo, onda je planski izgrađen 1790., nakon što je dovršena cesta od Inveraraya 
do Campbeltowna. Veliki poticaj u njegovu razvoju bila je izgradnja kanala Crinan od 1793. do 1801., kojim je skraćena 
plovidba oko poluotoka Kintyre.

Danas je Lochgilphead, osim što je administrativni centar, ljetovalište i poznata turistička destinacija Škotske.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Lochgilphead'' na portalu Encyclopædia Britannica
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine

**Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine** je najviši predstavnički organ Vojvodine. Čini je 120 poslanika.

Na izborima za poslanike u Skupštini AP Vojvodine 6. maja 2012. godine po proporcionalnom izbornom sistemu u pokrajini, kao jednoj izbornoj jedinici, izabrano je 60 poslanika, na osnovu liste političkih stranaka, koalicija političkih stranaka i grupa građana. Po većinskom sistemu, 20. maja, izabrano je takođe 60 poslanika, između pojedinačno utvrđenih kandidata u 60 izbornih jedinica. Novi saziv pokrajinskog parlamenta konsitutisan je 22. juna 2012. godine.

Predsednik skupštine je Ištvan Pastor, lider Saveza vojvođanskih Mađara. Potpredsednici su Ana Tomanova Makanova, Milivoj Vrebalov, Dušan Jakovljev, Đorđe Milićević, dr Branislava Belić, Milan Ćuk, a sekretar skupštine je Milorad Gašić.

## Skupštinski odbori
U Skupštini AP Vojvodine postoji 20 skupštinskih odbora:
* za pitanja ustavno-pravnog položaja pokrajine
* za saradnju sa odborima Narodne skupštine u ostvarivanju nadležnosti pokrajine
* za propise
* za privredu
* za poljoprivredu
* za urbanizam, prostorno planiranje i zaštitu životne sredine
* za budžet i finansije
* za obrazovanje, nauku, kulturu, omladinu i sport
* za zdravstvo, socijalnu politiku i rad
* za demografsku politiku i društvenu brigu o deci
* za informisanje
* za međunacionalne odnose
* za predstavke i predloge
* za organizaciju uprave i lokalnu samoupravu
* za administrativna i mandatno-imunitetska pitanja
* za utvrđivanje istovetnosti pokrajinskih propisa na jezicima u službenoj upotrebi
* za bezbednost
* za privatizaciju
* za evropske integracije i međunarodnu regionalnu saradnju
* za rodnu ravnopravnost.

## Poslaničke grupe

Novi saziv Skupštine Autonomne pokrajine Vojvodine konstutuisan je na sednici održanoj 25. juna 2012. godine.

U Skupštini AP Vojvodine trenutno deluje šest poslaničkih grupa:

* Izbor za bolju Vojvodinu
* Pokrenimo Vojvodinu
* SPS-PUPS-JS-SDPS 
* Liga socijaldemokrata Vojvodine
* Savez vojvođanskih Mađara
* Srpska radikalna stranka
* Demokratska stranka Srbije(nisu navedeni kao poslanička grupa)

Skupštinsku većinu čine: Izbor za bolju Vojvodinu, Liga socijaldemokrata Vojvodine i Savez vojvođanskih Mađara (ukupno 76 mandata).

Skupštini Vojvodine je za svoj rad bilo odgovorno Izvršno veće Vojvodine, izvršni organ pokrajine. Nakon stupanja na snagu novog Statuta AP Vojvodine, Skuštini Vojvodine je odgovorna Vlada Vojvodine.

## Povezano
* Izbori 2012.
* Izbori 2008.
* Izbori 2004.
* Vlada Autonomne Pokrajine Vojvodine

## Vanjske veze
*Zvanična prezentacija Skupštine AP Vojvodine
Kintyre

**Kintyre** (škotsko-gelski: *Cinn Tìre*) je poluotok na zapadu Škotske u područnom vijeću Argyll i Bute.

## Geografija
Kintyre je dug 48 km, proteže se duž Sjevernog prolaza odnosno od rta Mull of Kintyre na jugu do zaljeva Tarbert na sjeveru. Poluotok je brdovit, stanište brojnih oceanskih ptica. Kintyre je danas popularna turistička destinacija, poznat po proizvodnji whiskya, njegovih 34 distilerija proizvede oko 2 miliona galona tog pića na godinu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome to Kintyre!'' na portalu Long & Winding Way Company Ltd
Alloa

**Alloa** (škotsko-gelski: *Alamhagh*) je grad na istoku
Škotske od 20,417 stanovnika, on je i administrativni centar područnog savjeta 
i namjesništva Clackmannanshire. 
## Geografija
Alloa leži na sjevernoj obali estuarija Firth of Forth, pored obronaka masiva Ochil, udaljen 8.9 km istočno od Stirlinga i 
12.7 km sjeverno od Falkirka. 
## Historija
Alloa se razvila kao naselje oko srednjovjekovne utvrde a kasnije trajektne luke za prijelaz preko Firth of Fortha.
Naglo se razvio za industrijske revolucije kad je podignuto brodogradilište, pivovara, tvornica tekstila i stakla.

Danas se ekonomija Alloe, bazira na maloprodaji i turizmu.
## Znamenitosti
Najveća atrakcija Alloe je dobro restaurirani srednjovjekovni toranj, koji je branio ulaz u Firth of Forth, njega su podigli feudalci iz porodice Eriskine. Pored tog to je Gradska vijećnica sa bibliotekom, podignuta između 1886. - 1889. i crkva Sveti Mungo sa zvonikom iz 17. vijeka i kuća Tobiasa Bauchopa iz 1695.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Alloa'' na portalu VisitScotland
Jevgenija Kanajeva

**Jevgenija Kanajeva** ( rus. *Евгения Канаева*, rođena 2. aprila 1990. godine u Omsku) je ruska ritmička gimnastičarka. Osvojila je veliki broj uglavnom zlatnih medalja na svim takmičenjima na kojma je nastupala. Ona je jedini olimpijac koji je u ritmičkoj gimnastici osvojila dve zlatne medalje.

## Biografija

Da je veliki talenat pokazala još u juniorskoj konkurenciji, osvojivši zlato na juniorskom takmičenju 2004. godine.

Njena dominacija počinje na univerzitetskim igrama u Beogradu, gde osvaja 5 zlatnih medalja. Na Evropskim prvenstvima ima 13 zlatnih medalja i samo jedno srebro. A na svetskim prvenstvima ima 17 zlatnih i jednu srebrnu medalju. Karijeru je krunisala sa dve zlatne medalje na Olimpijadama u Pekingu i Londonu u disciplini višeboj.

Svoju veoma uspešnu karijeru završila je januara 2013. godine, u svojoj 22. godini.

## Ostalo
Jevgenija je bila ambasador luksuznih satova Longines od 2009. do 2012. godine. Učestvovala je u mnogim reklamama za žensku kozmetiku i bila ambasador Panten kozmetike. Takođe izabrana je među 50 Ruskih sportista da bude promoter Univerzijade u Kazanju. Ukazom predsednika Ruske Federacije, odlikovana je Ordenom narodne zasluge 2012. godine, za izuzetne rezultate.

## Reference

## Vanjske veze

*  Profil Jevgenije Kanajeve 
*  Nezvanični sajt Jevgenije Kanajeve) 
*  Rezultati ritmičke gimnastike
L'antenato (film, 1936)

***L'antenato*** () je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1936. u režiji Guida Brignonea. Predstavlja adaptaciju teatarskog komada Carla Venezianija. Protagonist, koga tumači Antonio Gandusio je, srednjovjekovni plemić koji se zbog kletve u svom zamku pojavljuje na jedan dan u nekoliko stotina godina. Radnja, smještena u moderno doba, pokazuje kako nastoji pomoći svojim osiromašenim potomcima, prisiljenim da taj zamak prodaju.

## Uloge
* Antonio Gandusio ... barone di Montespanto
*Paola Barbara ... Germana
*Mercedes Brignone ... signora Leuci
*Aldo Silvani ... Ascanio
*Olivia Fried ... Vannetta
*Minna Rubino Rossini ... Fanny
*Maurizio D'Ancora ... Guiscardo di Montespanto
*Guglielmo Barnabò ... Bergandi
*Claudio Ermelli ... Samuele
*Vittorio Simbolotti ... Egido
*Dina Romano
*Alessandra Varna
*Rocco D'Assunta
*Giovanni Conforti

## Izvori


## Literatura
* Moliterno, Gino. *Historical Dictionary of Italian Cinema*. Scarecrow Press, 2008.

## Vanjske veze
*
*
Hiroshima mon amour

***Hiroshima mon amour*** ();   *Nijūyojikan'nojōji*, *Afera od 24 sata*) je francusko-japanski crno-bijeli film snimljen 1959. u režiji Alaina Resnaisa, poznat kao jedno od prvih, ali i najuspješnijih i najuticajnijih ostvarenja filmskog pokreta poznatog kao Novi val.

Okvirni zaplet filma se događa tokom 24 sata kada se dvoje bezimenih protagonista - francuska glumica (koju glumi Emmanuelle Riva) i japanski arhitekt (koga glumi Eiji Okada - posljednji put susreću prije nego što će okončati svoju kratku ljubavnu vezu;  kroz flashbackove se, pak, prikazuje njihova prošlost, kako sama ljubavna veza, tako i traume iz Drugog svjetskog rata, odnosno kako je japanskom arhitektu porodica stradala u nuklearnom bombardiranju Hiroshime, a francuska glumica prilikom oslobođenja Francuske doživjela zlostavljanje zbog ljubavne veze sa njemačkim vojnikom.

Resnais je originalno namjeravao snimiti dokumentarni film posvećen napadu na Hiroshiu, i to u stilu svog hvaljenog ostvarenja *[[Noć i magla (dokumentarni film)|Noć i magla]]*. Zbog toga je došao u Japan i snimio dokumentarni materijal koji je postao integralni dio konačne verzije filma, odnosno prikazuje napad na Hiroshimu i njegove neposredne posljedice u kontrastu sa gradom koji se potpuno obnovio u godinama japanskog ekonomskog čuda. Tokom proudkcije, Resnais je došao na ideju da od svega napravi igrani film, ali to nije mogao učiniti sve dok nije zamolio uglednu spisateljicu Marguerite Duras da mu napiše scenario. *Hiroshima mon amour* se odlikovao izuzetno neobičnom, a prije svega ne-linearnom narativnom strukturom temeljenom na iznenadnim flashbackovima, stalnim ponavljanjem riječi i inventivnim korištenjem filmske montaže.

Hiroshima mon amour je premijerno prikazan na Kanskom festivalu gdje nije bio u službenoj konkurenciji, prije svega zbog tada politički senzitivne teme o nuklearnom ratu, odnosno stava koji je mogao izazvati negodovanje američke vlade. Usprkos toga je dobio novinarsku nagradu FIPRESCI, a Duras je bila nominirana za Oscar za najbolji originalni scenario. Kritika je bila oduševljena, posebno sljedbenici Novog vala, pa je tako Claude Chabrol *Hiroshima mon amour* nazvao "najboljim filmom u posljednjih 500 godina". Takvu reputaciju uživa dan-danas gdje ga se navodi kao jedno od najboljih ostvarenja francuske kinematografije.

Godine 2001. je u Japanu snimljen njegov svojevrsni remake pod naslovom *[[H Story]]*.

## Uloge
*Emmanuelle Riva ... Elle (Ona)
*Eiji Okada ... Lui (On)
*Bernard Fresson ... L'Allemand (Nijemac)
*Stella Dassas ... La Mère (Majka)
*Pierre Barbaud ... Le Père (Otac)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
*  Kent Jones, "Time Indefinite", Criterion Collection essay
Les Quatre Cents Coups

***Les Quatre Cents Coups*** ( ) je francuski crno-bijeli film snimljen 1959. u režiji  Françoisa Truffauta, poznat kao njegov prvi i komercijalno najuspješniji film, odnosno jedno do najvažnijih i najuticajnijih ostvarenja Novog vala.

Po žanru je drama, a sadržaj je velikim dijelom autobiografske prirode, odnosno inspiriran samim Truffautovim djetinjstvom i odrastanjem. Protagonist i autorov alter ego, čiji lik tumači Jean-Pierre Leaud, je Antoine Doinel, dječak koji, suočen sa neshvaćenjem vlastite porodice i tiranskim odnosom nastavnika u školi, ima sklonost bježanju iz kuće i bavljenju sitnim kriminalom. Radnja prikazuje kako zbog toga završni u popravnom domu gdje psihijatar nastoji proniknuti razloge njegovog nezadovoljstva.

Truffaut je originalno namjeravao snimiti kratki film, ali ga je odlučio proširiti u cjelovečernji nakon temeljite samo-analize vlastitog života. Truffaut je film posvetio svom umrlom prijatelju i novovalovskom "guruu" Andreu Bazinu, a velikim dijelom se oslanjao i na kultni film *[[Nula iz vladanja]]* Jeana Vigoa. Film je zbog mladog, nonkonformističkog i buntovnog protagonista "pogodio" raspoloženje tamošnje publike, te je doživio veliki komercijalni uspjeh. Mnogo je, međutim, važnija bila reakcija filmskih kritičara, koji su bili duboko impresionirani nekonvencionalnim narativnim tehnikama, ali i isto tako nekonvencionalnim završetkom. Film je premijerno prikazan na Kanskom festivalu, samo godinu dana nakon što je Truffaut kao kritičar, zbog "uvredljivih komentara", tamo bio proglašen za "personu non gratu". Film je imao trijumfalni prijem, te je Truffaut dobio Nagradu za najbolju režiju, postavši tako jedan od predvodnika Novog vala.

Truffaut je nekoliko godina kasnije odlučio nastaviti pratiti život Antoinea Doinela, te se tako 1962. pojavio kao protagonist kratkog filma *[[Antoine et Colette]]*, a 1968. i cjelovečernjeg filma *[[Ukradeni poljupci]]*. Ti su filmovi, zajedno sa *[[Domicile conjugal]]* iz 1970. i *[[L'amour en fuite]]* iz 1979. činili ciklus zvan "Pustolovine Antoinea Doinela".

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze
* 
* 
* 400 Blows on NewWaveFilm.com
* 
* Criterion Collection essay by Annette Insdorf
* Review  by Roger Ebert
* Senses of Cinema essay
War and Peace (film)

**War and Peace** () je američko-italijanski historijski film snimljen 1956. u režiji Kinga Vidora. Poznat je kao prva ekranizacija istoimenog Tolstojevog romana na engleskom jeziku. Producenti su bili Dino De Laurentiis i Carlo Ponti. Glazbu je skladao  Nino Rota, a fotografiju potpisuje Jack Cardiff. Film je napravila kuća Dino de Laurentiis Productions, a distribuirao ga je Paramount Pictures.

Zvijezde filma su Audrey Hepburn, Henry Fonda, i Mel Ferrer, zajedno s Vittoriom Gassmanom, Herbertom Lomom i Anitom Ekberg, u jednoj od njenih prvih uloga. Nominiran je za Oscara u kategoriji najboljeg redatelja (King Vidor), najbolju fotografiju (Jack Cardiff) i za najbolji dizajn kostima (Maria De Matteis).

## Odstupanja od romana
Scenarij filma je sabio događaje i likove opisane u originalu. Pod lupom su prvenstveno Nataša, Pjer, i Andrej, njihovi složeni odnosi i  sazrijevanja u pozadini povjesnih događaja oko Napoleonove invazije na Rusiju. U Moskvi, većina događaja se odigrava u rezidenciji Rostovih, a epizode na posjedima su uglavnom skraćene izuzev scene kada Nataša prvi put sretne Andreja. 
Scene iz Sankt Peterburga su do kraja izbačene. Od povjesnih osoba pojavljuju se Kutuzov i Napoleon ali manje bitke su izbačene, dok je bitka kod Brezine dodana. Unutarnji dijalozi su zadržani, osobito kod Nataše. Uporaba francuskog jezika je u filmu do kraja izbačena. 
Događaji opisani u epilogu nisu opisani u filmu, kao ni Tolstojevi diskursi o povijesti.

## Uloge (izbor)
*Audrey Hepburn kao Nataša Iljinična Rostov
*Henry Fonda kao Pjer Kirilovič Bezuhov
*Mel Ferrer kao Andrej Nikolajevič Bolkonski
*Vittorio Gassman kao Anatol Vasiljevič Kuragin
*Herbert Lom kao Napoleon
*Oscar Homolka kao General Kutuzov
*Anita Ekberg kao Hélène Kuragin
*Helmut Dantine kao Dolohov
*Jeremy Brett kao Nikolaj Iljič Rostov
*Tullio Carminati kao princ Vasilije Kuragin

## Povezano
*Napoleonova invazija na Rusiju

## Izvori

## Vanjske veze

*
Il barone Carlo Mazza

***Il barone Carlo Mazza*** () je italijanska crno-bijela muzička filmska komedija snimljena 1948. u režiji Guida Brignonea. Naslovni protagonist, koga tumači Nino Taranto, je osiromašeni aristokrat koji u očajničkom nastojanju da se riješi siromaštva nastoji zavesti bogatu Meksikanku.

## Uloge
* Nino Taranto ... Barone Carlo Mazza  
* Silvana Pampanini ... Rosa Pezza  
* Enzo Turco ... Cecè Rizzo 
* Franco Coop ... Cosimo  
* Carlo Lombardi ... Borgotti  
* Mario Riva ... Annunciatore  
* Raimondo Van Riel ... Zio Casimiro Pezza  
* Gianna Dauro ... Edwige Mazza 
* Anna Corinto ... La segretaria 
* Franca Del Frate ... Elvira Pezza  
* Dianora Veiga ... Lalla  
* Paolo Carlini ... Fugi  
* Bruno Corelli ... Il conte degli Strozzi  
* Olga Vittoria Gentilli ... La principessa Strozzi  
* Nino Marchesini ... Il nuovo rico  
* Augusto Di Giovanni ... Il commendatore  
* Margherita Bossi ... Sua moglie  
* Agostino Salvietti ... Portiere d'albergo 
* Franco Pesce ... Il maestro di musica  
* Diana Dei ... Una invitata alla festa  
* Marino Maresca ... Segretario del commendatore  
* Amalia Pellegrini ... Vecchietta al funerale  
* Evelina Paoli ... Amica della principessa  
* Marco Tulli ... Padrone del contino #2 
* Claudio Ermelli ... Padrone del contino

## Izvori

 
## Literatura
* D'Amico, Masolino. *La commedia all'italiana*. Il Saggiatore, 2008.

## Vanjske veze
*
Il Conte di Sant'Elmo

***Il conte di Sant'Elmo*** () je italijanski crno-bijeli historijski film snimljen 1950. u režiji Guida Brignonea. Radnja se događa u Napulju za vrijeme borbe za ujedinjenje Italije, a protagonist, koga tumači Massimo Serato je maskirani razbojnik koji je u stvarnosti aristokrat koji potajno pomaže karbonare protiv napuljske vlasti.

## Uloge
* Massimo Serato ... Grof Sant'Elmo 
* Anna Maria Ferrero ... Laura Cassano
* Tino Buazzelli ... Baron Annibale Cassano
* Nelly Corradi ... Bianca  
* Tina Lattanzi ... Donna Clelia
* Carlo Croccolo ... Alberico
* Alfredo Varelli ... Don Paolo

## Vanjske veze
* 
*
Steve McQueen (režiser)

**Stiv Makvin** (; rođen 9. oktobra 1969.) britanski  je filmski režiser, scenarista i producent. Za film *[[Dvanaest godina ropstva]]* iz 2013. osvojio je nagrade Oskar i Bafta za najbolji film, kao i Zlatnog globusa u kategoriji Najbolji film (drama). Makvin je za sada jedini crni režiser koji je osvojio Oskara za najbolji film.

Pored *[[Dvanaest godina ropstva]]*, Makvin je režirao još 7 kratkih i 2 igrana filma - *[[Glad (film iz 2008)|Glad]]* i *[[Sram (film iz 2011)|Sram]]* koji su bili nominovani za najbolji britanski film na dodeli nagrada Bafta. Poznat je po svojoj saradnji sa glumcem Majklom Fasbenderom koji se pojavio u sva tri njegova filma zaključno sa 2013.

Makvin je 1999. osvojio Tarnerovu nagradu, najviše priznanje koje se dodeljuje britanskim vizuelnim umetnicima. 2011. dodeljen mu je Orden Britanske imperije trećeg reda za doprinos vizuelnoj umetnosti.

### Filmografija

## Reference

## Vanjske veze

*
Catherine Tate

**Ketrin Tejt** (; rođena 12. maja 1968) britanska je komičarka, glumica i scenaristkinja. Osvojila je brojne nagrade za svoj rad na skeč komediji Ketrin Tejt šou, kao i sedam nominacija za nagradu BAFTA i nominaciju za nagradu Emi.

Nakon uspeha serijala Ketrin Tejt šou, 2006. pojavila se kao Dona Nobl u božićnom specijalu hit serije *[[Doktor Hu]]*, da bi kasnije reprizirala ulogu i postala Doktorova saputnica u 4. sezoni koja se emitovala tokom 2008. Od 2011. igrala je ulogu Neli Bertram u američkoj verziji serije *[[Ofis (američka serija)|Ofis]]*.

## Reference

## Vanjske veze

*Catherine Tate at bbc.co.uk/comedy
*''The Catherine Tate Show'' at bbc.co.uk/comedy
*
*
Imogen Poots

**Imodžen Puts** (; 3. jun 1989) britanska je glumica.

## Detinjstvo
Putsova je rođena u Hamersmitu (London) kao ćerka Trevora Putsa, televizijskog producenta iz Belfasta i Fione Gudol, novinarke i voloterke iz Boltona. Njeno prezime je holandskog porekla.

Odrasla je u Čiziku i privatno je obrazovana u Zapadnom Londonu gde je pohađala Bjut Hauz pripremnu školu za devojke u Bruk Grinu, Kvins Gejt školu u Južnom Kensingtonu i Latimerovu višu školu u Hamersmitu. U periodu kada je planirala da postane veterinarka, subotom je počela da prisustvuje radionicama za improvizaciju čiji je domaćin bila Jang Blad pozorišna kompanija u Riversajd Studiju u Hamersmitu. Odustala je od ideje da se bavi veterinom nakon što se jednom prilikom onesvestila tokom veterinarskog zahvata. 2008. osigurala je sebi mesto na Kortold institutu za umetnost, ali je odložila upis na dve godine kako bi se posvetila glumačkoj karijeri.

## Karijera
Putsova se prvi put pojavila na ekranu u epizodi britanske serije *[[Casualty (tv serija)|Casualty]]* i imala je manju rolu u filmu *[[V kao vendeta (film)|V kao vendeta]]*, ali bila je u velikoj meri nepoznata kada je sa 17 godina dobila značajnu ulogu u filmu *[[28 nedelja kasnije]]*. Nakon toga pojavila se u filmovima kao što su *[[Pukotine (film)|Pukotine]]*, *[[Centurion (film)|Centurion]]*, i rimerjku ''Noć strave'' iz 2011. Takođe je igrala i sporednu ulogu u adaptaciji romana Džejn Ejr iz 2011. sa Majklom Fasbenderom i Miom Vašikovskom.

2012. Putsova je igrala mladu violinistkinju Aleksandru Gelbart u filmu *[[Bivši kvartet]]* sa Ketrin Kiner i Filipom Simorom Hofmanom.

Tokom 2013. pojavila se u filmovima *[[Pozdravi od Tima Baklija]]*, *[[Prljavo (film)|Prljavo]]*, i *[[Pogled ljubavi]]* koji joj je doneo nagradu za najbolju glumicu u sporednoj ulozi na dodeli Britanskih nagrada za nezavisni film.

Godine 2014. pojavila se u filmovima *[[Želja za brzinom (film)|Želja za brzinom]]*, filmskoj adaptaciji popularne video igre Need for Speed, kao i u adaptaciji Dug put do dna rađene po istoimenoj knjizi Nika Hornbija.

## Filmografija
### Film

### Televizija

## Izvori

## Vanjske veze

*
Jugoslav Petrušić

**Jugoslav Petrušić Dominik** (Gornji Gajtan, 25. novembar 1962), je srpsko-francuski agent i kontraobaveštajac i pripadnik Francuske vojno-obaveštajne službe DRM, Francuske legije stranaca, jedan od glavnih organizatora kontraobaveštajnih operacija tokom ratova u bivšoj Jugoslaviji, kao i učesnik tokom operacije u Srebrenici i jedan od optuženih za organizovanje i pripremu atentata na bivšeg predsednika Srbije i SR Jugoslavije Slobodana Miloševića.

## Biografija
Jugoslav Petrušić Dominik je rođen 25. novembra 1962. godine u Medveđi kod Leskovca. Završio je vojnu akademiju i govori nekoliko jezika. Više puta se ženio, a ima jedno dete. Od njegovih biografskih podataka još su poznate činjenice da se profesionalno bavio boksom i da je 1985. sportsku karijeru nastavio u Francuskoj. Novac je, kaže, zarađivao raznim poslovima, uglavnom obezbeđujući visoke evropske političare i aristokratiju. Čuvao je, između ostalih, i bivšeg francuskog predsednika Fransoa Miterana, ali i princezu od Katara. U Srbiji mu žive roditelji i braća.

Jugoslav Petrušić je čovek sa više identiteta, poseduje dva državljanstva (francusko i srpsko) i četiri pasoša (Francuske, SRJ, Belgije, Zaira). Petrušić je i čovek koji je učestvovao na ratištima u Bosni, na Kosovu, u Zairu, Alžiru, kao i u Zalivskom ratu .

## Povezano
* Raspad Jugoslavije
* Rat u Hrvatskoj
* Rat u Bosni i Hercegovini
* Masakr u Srebrenici
* Rat na Kosovu i Metohiji

## Reference

## Vanjske veze

* Čudesni svet špijunaže 
* Ekskluzivna ispovest
* Ispovest 
* Ko je Jugoslav Petrušić?
Natalie Dormer

**Natali Dormer** (; rođena 11. februara 1982) britanska je glumica najpoznatija po ulogama Ane Bolen u seriji *[[Tjudorovi]]* i Mardžori Tajrel u seriji *[[Igra prestola]]*.

## Filmografija
### Film
{| class="wikitable sortable"
|-
! Godina
! Film
! Uloga
! class="unsortable" | Napomene
|-
| 2005
| *[[Kazanova (film iz 2005)|Kazanova]]*
| Viktorija
|
|-
| 2007
| *[[Bez mane (film iz 2007)|Bez mane]]*
| Kasi
|
|-
| 2009
| *[[Grad života]]*
| Olga
|
|-
| 2011
| ''W.E.''
| Elizabet Bouz-Lajon
|
|-
| 2011
| *[[Kapetan Amerika: Prvi osvetnik]]*
| Lorin
|
|-
| 2013
| *Rubikon*
| Sara
|
|-
| 2013
| *Daleko od kuće*
| Suzan
|
|-
| 2013
| *[[Trka života (film)|Trka života]]*
| Džema
|
|-
| 2013
| *[[Savetnik (film)|Savetnik]]*
| Plavuša
|
|-
| 2014
| *[[Igre gladi:Sjaj slobode 1(film)|Hunger Games:Mockingjay 1]]*
| Kresida
|
|-
| 2015 
| *[[Igre gladi:Sjaj slobode 2(film)|Hunger Games:Mockingjay 2]]*
| Kresida
|
|-
|
### Televizija

## Reference

## Vanjske veze

*
Empire (magazin)

**Empire** (fonetski:Empajer)  je britanski filmski časopis koji mesečno objavljuje Bauer medija grupa. Časopisje od prvog broja koje je izašao u julu 1989. uređivao Bari Makilheni i objavljivao ga je Emap Internešnal Limited. Bauer je otkupio magazin od Emapa početkom 2008. godine.

Empajer je danas najprodavaniji filmski časopis u Ujedinjenom Kraljevstvu i takođe izlazi u Sjedinjenim Američkim Državama, Australiji, Turskoj, Rusiji i Portugaliji.

Empajer svake godine organizuje dodelu Empajer nagrada čiji je sponzor ranije bio Soni Erikson, dok ih trenutno sponzoriše Džejmson. Čitaoci časopisa glasanjem odlučuju o dobitniku nagrade.

## Reference

## Vanjske veze
* Empireonline.com – the magazine's official web-site
Nagrada Empire za najboljeg britanskog režisera

**Nagrada Empajer za najboljeg britanskog režisera** () jedna je od nagrada Empajer koju je dodeljivao britanski filmski časopis Empajer najboljem britanskom režiseru iz prethodne godine. Redovno je dodeljivana između 1997. i 2001. godine, a posle toga je bila ponovo vraćena još jednom prilikom, na dodeli nagrada 2005. Pobednika su birali čitaoci časopisa.

## Dobitnici i nominacije

### 1990-e

### 2000-e

## Reference
Nagrada Empire za najboljeg britanskog glumca

**Nagrada Empajer za najboljeg britanskog glumica** () jedna je od nagrada Empajer koju je dodeljivao britanski filmski magazin Empajer najboljem britanskom glumicu iz prethodne godine. Ova nagrada ukinuta je posle 2005. godine, a dodeljivana je od utemeljenja Nagrada Empajer 1996. Pobednika su birali čitaoci magazina.

## Dobitnici i nominacije

### 1990-e

### 2000-e

## Reference
Nagrada Empire

**Nagrada Empajer** je priznanje koje dodeljuje Empajer, najprodavaniji filmski časopis u Ujedinjenom Kraljevstvu, za dostignuća u britanskom i svetskom filmu.

Dobitnike nagrada biraju čitaoci magazina. Dodeljuju se jednom godišnje na ceremoniji koja može da se prati na sajtu magazina, a nekada se emituje i putem televizije. 

Sponzor nagrada između 8. i 13. dodele bio je Soni Erikson, a od 14. dodele tu ulogu je preuzeo Džejmson Ajriš viski.

Prva dodela nagrada održana je 1996, a odala su se priznanja filmskim ostvarenjima iz 1995. 

Poslednja ceremonija održana je 29. marta 2015. u hotelu Grouvner haus u Londonu.

## Kategorije

### Aktuelne kategorije
* Najbolji film: od 1996.
* Najbolji britanski film: od 1996.
* Najbolji režiser: od 1996.
* Najbolji glumac: od 1996.
* Najbolja glumica: od 1996.
* Najbolji glumac u sporednoj ulozi: od 2014.
* Najbolja glumica u sporednoj ulozi: od 2014.
* Najbolja komedija: od 2006.
* Najbolji horor: od 2006.
* Najbolji naučno fantastični film: od 2006.
* Najbolji triler: od 2006.
* Najbolji novajlija: od 1996; dodeljivana pod nazivom *Najbolji debitant* od 1996 do 2002; 2007. bila je podeljena u kategorije *Najbolji muški novajlija* i *Najbolji ženski novajlija*
* Done In 60 Seconds: od 2008.

### Nekadašnje kategorije
* Najbolji britanski glumac: 1996-2005
* Najbolja britanska glumica: 1996-2005
* Najbolji britanski režiser: 1997-2001; 2005

## Reference
Radnička fronta

**Radnička fronta** (**RF**) je demokratsko socijalistička i progresivna politička stranka osnovana 20. ožujka 2015. u Zagrebu, a formirana u svibnju 2014. kao politička inicijativa radnikâ, aktivistâ, sindikalistâ, nezaposlenih i studenata u Hrvatskoj. Pokušava izgraditi široku antikapitalističku frontu posvećenu korjenitoj promjeni političkih i ekonomskih odnosa u korist svih potlačenih i onih koji žive od svojega rada.

Cilj joj je stvoriti široku progresivnu platformu koristeći aktivnosti političke stranke, direktne akcije na radnim mjestima te političkim aktivizmom generalno. U središtu misije nalazi se pružanje koherentne kritike kapitalističkog sistema, te u suradnji s drugim progresivnim grupacijama, protiv njega strateški i direktno djelovati.

Nakon objave intervjua s troje članova RF-a u Indexu 3. prosinca 2014., RF se počinje značajnije medijski eksponirati. Na primjer, već 9. prosinca 2014., pojavljuje se kao jedna od tema u emisiji Piramida na Hrvatskoj radioteleviziji, da bi ubrzo nakon toga RF bio tema i u emisiji Peti dan. U emisiji Nedjeljom u dva, hrvatski povjesničar Dragan Markovina nazvao je Radničku frontu jedinom lijevom opcijom u Hrvatskoj, za razliku od SDP-a, koji se voli prikazivati kao ljevica, a koji je po Markovininom mišljenu izgubio sav doticaj s lijevim idejama i prešao u politički centar. Pojava Radničke fronte ocijenjena je kao osvježenje na hrvatskoj političkoj sceni te kao stvaranje ljevice koja na toj sceni do tad praktički nije ni postojala. Uz medijsko eksponiranje na državnoj televiziji, uslijedili su i članci u novinama Novi list i Slobodna Dalmacija, intervju s članom Radničke fronte u Novostima te na portalu Lupiga.

Na izborima za Sabor 2015. stranka je izašla na izbore u I., VI. i VIII. izbornoj jednici, no nije prošla izborni prag ni u jednoj. Početkom 2016, Radnička fronta je na Markovu trgu organizirala Veliki prosvjed "Izdajnika" na kojem se okupilo preko tisuću prosvjednika, tražena je ostavka cjelokupne Vlade a jasno se aludiralo i na ekstremni nacionalizam i anti-antifašizam. Na jednom od transparenata organizatora prosvjeda je pisalo: 'IZDAJA je kad handžar divizija vodi kulturu' aludirajući na ministra kulture Zlatka Hasanbegovića.

## Izvori

## Vanjske veze

* Službeni website
* Facebook stranica
Nagrada Empire za najboljeg pridošlicu

**Nagrada Empajer za najboljeg pridošlicu** () je bila jedna od nagrada Empajer koju je svake godine dodeljivao britanski filmski časopis Empajer najboljem novom glumicu ili režiseru iz prethodne godine. Nagrada se dodeljivala do 2012. godine kada je ugašena odnosno podeljena na žensku i mušku kategoriju.

## Dobitnici i nominacije
### 1990-e

### 2000-e

### 2010-e

## Reference
Nagrada Empire za najbolji horor

**Empajer nagrada za najbolji horor** () jedna je od Empajer nagrada koju svake godine dodeljuje britanski filmski časopis Empajer najboljem hororu iz prethodne godine. Empajer nagrada za najbolji horor jedna je od 4 nove tekuće nagrade za najbolje filmove koje su prvi put uvedene na 11. dodeli Empajer nagrada 2006. godine (nagrade za najbolju komediju, triler i naučno fantastični film). Pobednika svake godine biraju čitaoci časopisa.

## Dobitnici i nominacije

### 2000-e

### 2010-e

## Reference
Nagrada Empire za najboljeg sporednog glumca

**Nagrada Empajer za najboljeg glumca u sporednoj ulozi** () jedna je od Nagrada Empajer koju svake godine dodeljuje britanski filmski časopis Empajer najboljem glumcu u sporednoj ulozi iz prethodne godine. Ova nagrada prvi put je uvedene na 19. dodeli Empajer nagrada 2014. godine, zajedno sa Nagradom za najbolju glumicu u sporednoj ulozi. Pobednika svake godine biraju čitaoci časopisa. Godine 2015. nagrada nije dodeljena.

## Dobitnici i nominacije
### 2010-e

## Reference
Nagrada Empire za najboljeg glumca

**Nagrada Empajer za najboljeg glumica** () jedna je od Nagrada Empajer koju svake godine dodeljuje britanski filmski časopis Empajer najboljem glumicu iz prethodne godine. Ovo je jedna od šest tekućih nagrada koje se dodeljuju od prve dodele 1996. godine (uključujći nagrade za najbolji film, najbolji britanski film, najbolju glumicu, najboljeg režisera i najboljeg novajliju). Pobednika svake godine biraju čitaoci časopisa.

## Dobitnici i nominacije
### 1990-e

### 2000-e

### 2010-e

## Reference
Billie Piper

**Bili Pol Pajper** (), rođena kao **Lejan Dejv Pajper** (); 22. septembra 1982)  britanska je pevačica i glumica.

Sa 15 godina potpisala je muzički ugovor i izdala svoj prvi singl *[[Because We Want To]]* koji je dospeo na prvo mesto liste singlova u Ujedinjenom kraljevstvu, čime je Pajperova postala najmlađi izvođač čiji je debi došao na vrh liste.

Ubrzo je usledio njen prvi album *[[Honey to the B]]*, a drugi album *[[Walk of Life]]* izdala je 2000. godine. Tri godine nakon toga, odlučila je da se povuče iz muzičke industrije i fokusira na glumačku karijeru.

Sa prelazom u glumačke vode krenula je od 2004. godine. Najpoznatija je po ulozi Rouz Tajler, Doktorove saputnice u naučnofantastičnoj seriji Doktor Hu u kojoj se redovno pojavljivala u prve dve sezone. Od 2007. do 2011. igrala je Bel de Žur u seriji *[[Secret Diary of a Call Girl]]*.

## Reference

## Vanjske veze

*
Sally Hawkins

**Sali Hokins** (; 27. april 1976.) britanska je glumica.

Osvojila je brojne nagrade za ulogu Popi u filmu *[[Happy-Go-Lucky]]* Majka Lija, uključujući Zlatni globus i Zlatnog medveda za najbolju glumicu na Berlinskom filmskom festivalu.

Hokinsova je svoj filmski debi imala 2002. u Lijevom filmu *[[Sve ili ništa (film)|Sve ili ništa]]*, a pre *[[Happy-Go-Lucky]]* pojavila se u još jednom njegovom ostvarenju - filmu *[[Vera Drejk (film)|Vera Drejk]]* iz 2004. godine.

Takođe je imala značajne uloge u TV filmu Bi-Bi-Si-ja *[[Pod tuđim uticajem (film iz 2007)|Pod tuđim uticajem]]* i mini seriji *[[Fingrsmit (serija)|Fingrsmit]]*.

Njene ostale značajne uloge uključuju uloge u filmovima *[[Obrazovanje (film)|Obrazovanje]]*, *[[Proizvedeno u Dagenhamu]]* i *[[Ne dozvoli mi da odem]]*.

Uloga Džindžer u filmu *[[Nesrećna Džasmin]]* Vudija Alena donela joj je nominaciju za Oskara u kategoriji Najbolja glumica u sporednoj ulozi. Hokinsova se prethodno pojavila u Alenovom filmu *[[Kasandrin san]]*.

## Filmografija
### Film

## Reference

## Vanjske veze

* 
* ''Independent'' interview with Sally Hawkins
Crinan

**Kanal Crinan** (engleski: *Crinan Canal*)  je kanal na zapadu Škotske, na teritoriju područnog savjeta Argyll i Bute koji povezuje Zaljev Fine sa Atlantikom.

## Karakteristike
Kanal Crinan dug je svega 14 km, prokopan je da se olakša pristup Vanjskim Hebridima, i ponudi siguran tranzitni pravac iz 
Ardrishaiga iz Zaljeva Fyne do sela Crinan, izbjegavajući dugu i tešku plovidbu oko poluotoka Kintyre.

Na kanalu je izgrađeno ukupno 15 ustava koja omogućuju brodovima da premoste visinske razlike.

Kanal Crinan bio od velike ekonomske važnosti tokom 19. vijeka, ali danas to više nije, jer je preuski (i preplitki) pa se njime služe još samo manji ribarski brodovi i jahte.

## Izgradnja kanala
Realizacija tog kanala započela je 1771., kada je James Watt dobio zadatak da ispita teren i pronađe najbolju trasu za kanal, kog je idejno 
osmislio inženjer John Rennie. Britanski parlament je 1793. izglasao zakon o tom kanalu, pa je projektant John Rennie imenovao inženjera Jamesa Patersona voditeljom gradnje, nakon tog otpočela je gradnja 1794. godine.

Tokom gradnje počeli su problemi s rastom troškova, zbog neočekivanih razlika na terenu i manjka radne snage. Oni su doveli do značajnog kašnjenja projekta, a kako financjeri više nisu imali novaca, otvoren je poludovršen 1801. godine. Dovršen je tek 1809., uz pomoć državnih kredita i prikupljanja dodatnih sredstava, pa su dograđene potrebne akomulacije i osiguran adekvatni nivo vode u kanalu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Caledonian Canal'' na portalu Scottishcanals  }
Fyne (zaljev)

**Zaljev Fyne** (škotsko-gelski: *Loch Fìne* = jezero / zaljev vina) je zaljev u Atlantiku na 
zapadu Škotske na teritoriju područnog savjeta Argyll i Bute.

## Geografija
Loch Linnhe ima vrlo izduženi oblik dug je nekih 65 km od tjesnaca Bute, duboko u kopno do estuarija rijeke Fyne.

Danas je kanalom Crinan povezan s tjesnacom Jura i Atlantikom. Kako nema nikakvih dokaza da je u tom kraju ikad raslo grožđe, pretpostavlja se da je ime fine (vino) dato zbog istoimene rijeke Fyne koja je bila plodonosna.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Loch Fyne''
Il nido di falasco

***Il nido di falasco*** () je italijanski crno-bijeli film snimljen 1950. u režiji Guida Brignonea. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju istoimene knjige Luigija Ugolinija. Protagonistica, koju tumači Liliana Tellini, je svojeglava, neodgovorna i pustolovinama sklona djevojka koja dolazi u nevolje sa zakonom te se u bijegu od policije sklanja na seosko imanje, gdje će se u nju zaljubiti vlasnik (kogha tumači Ermanno Randi).

## Uloge
*Umberto Spadaro
*Liliana Tellini
*Ermanno Randi
*Gaetano Verna
*Carlo Lombardi
*Pina Piovani
*Checco Durante
*Maria Zanoli

## Vanjske veze
* 
* Profil na comingsoon.it
Jura (kanal)

**Kanal Jura** (engleski: *Sound of Jura*, škotsko-gelski: *An Linne Rosach*) je morski tjesnac na 
zapadu Škotske u područnom savjetu Argyll i Bute.

## Karakteristike
Kanal razdvaja otok Jura (na zapadu) od poluotoka Kintyre (na istoku). Dug je nekih 30 km, a širok 5 km.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Map of Sound of Jura''
Ardrishaig

**Ardrishaig** (škotsko-gelski: *Rubha Àird Driseig*) je gradić na zapadu
Škotske od 1,349 stanovnika, u područnom savjetu Argyll i Bute.
## Geografija
Ardrishaig leži gotovo u dnu Zaljeva Fyne, na sjevernoj obali, i to na mjestu gdje izlazi kanal Crinan, udaljen svega 4 km 
južnije od regionalnog centra Lochgilpheada
## Historija
Sve do početka 19. vijeka Ardrishaig je bio malo selo, tad je počeo rasti kad se od 1794. do 1801. (1809.) kopao Kanal Crinan, 
kojim je olakšana plovidba prema Vanjskim Hebridima iz Zaljeva Fyne. 
## Privreda
Okolica grada je šumovit kraj pa se iz luke preveze oko 30,000 tona trupaca svake godine. Pored luke ima malo tog u Ardrishaigu, jedan hotel i uprava kanala.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Ardrishaig''
Inveraray

**Inveraray** (škotsko-gelski: *Inbhir Aora*, što znači ušće rijeke Aray) je gradić na zapadu
Škotske od 596 stanovnika, u područnom savjetu Argyll i Bute.
## Geografija
Inveraray leži na dnu Zaljeva Fyne, i to na sjevernoj obali, udaljen oko 40 km istočno od regionalnog centra Lochgilpheada
## Historija
Inveraray je osnovan 1745. kad je vojvoda od Argylla podigao svoj novi dvorac. Uz njega je podignuto plansko naselje u kojem je većinu kuća (uključujući i crkvu) projektirao edimburški arhitekt Robert Mylne između 1772. - 1800.

Mjesto je povezano i kopnenim putem sa ostalom Škotskom, nakon što je 1790. izgrađena cesta do Campbeltowna

Inveraray je polazna točka turista za obilazak Hebrida i Highlandsa
## Reference

## Vanjske veze

* ''Inveraray''
Campbeltown

**Campbeltown** (škotsko-gelski: *Ceann Loch Chille Chiarain* ili *Ceann Locha*, što znači Glava zaljeva/jezera Kiaranove crkve) 
je grad na zapadu Škotske od 4,852 stanovnika, u područnom savjetu Argyll i Bute.
## Geografija
Campbeltown leži gotovo na samom južnom završetku poluotoka Kintyre na njegovoj južnoj obali u malom istoimenom zaljevu.
On je najveći grad i luka tog poluotoka dugog 65 km, koji se proteže do Atlantika. Od Campbeltowna do Glasgowa ima 134 km 
i to brodom, a do regionalnog centra Lochgilpheada - 80&nbsp;km. 
Ali grad ima aerodrom Machrihanish udaljen 6&nbsp;km od centra grada, sa direktnim letovima prema važnijim destinacijama.
## Historija
Za ranog srednjeg vijeka mjesto se zvali **Dalruadhain**, tada je bilo prijestolnica kraljeva gelske Dalriade.

U 6. vijeku se tu iskrcao Ciaran od Saighira jedan od Dvanajest irskih apostola, nakon tog se mjesto prezvalo u **Kilkerran** pa **Kinlochkerran**. Kasnije je škotski kralj James V čitav taj kraj oduzeo kao feud od porodice MacDonalds i dodjelio je Campbellima od Argylla, pa se i mjesto prezvalo po njima u Campbeltown.

Mjesto je 1700. dobilo status kraljevskog grada.
Campbeltown je povezan i kopnenim putem sa ostalom Škotskom, nakon što je 1790. izgrađena 120&nbsp;km duga cesta duž čitavog Kintyra 
sve do Inveraraya na dnu Zaljeva Fyne.
## Znamenitosti
Od duge historije mjesta nije puno tog ostalo, osim keltskog granitnog križa iz kraja 14. vijeka i ruševina stare kapele koji se 
nalaze na glavnom trgu.
## Privreda
Najvažnije privredne aktivnosti u današnjem Campbeltownu su turizam, prehrambena i tekstilna industrija uz 
proizvodnju whiskya.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Campbeltown'' 
* ''Campbeltown'' na portalu Encyclopædia Britannica
On the Beach (roman)

***On the Beach*** () je roman britansko-australijskog književnika Nevila Shutea, objavljen 1957. godine. Radnja je smještena u tada blisku budućnost, odnosno 1963. godinu, nedugo nakon Trećeg svjetskog rata, i prikazuje kako je Australija, sticajem okolnosti, ostala pošteđena sveopćeg razaranja izazvanog nuklearnim oružjem na sjevernoj hemisferi, ali kako se mora suočiti sa time da će vjetrovi i zračne struje neumitno donijeti radijaciju i njeno cjelokupno stanovništvo izložiti smrtonosnom trovanju radijacijom. Protagonisti su grupa likova koji se, svaki na svoj način, nastoje suočiti sa time da odjednom nemaju nikakve budućnosti, a među kojima se ističe komandant kapetan fregate Towers, zapovjednik američke podmornice koja je sticajem okolnosti izbjegla uništenje, te mlada Australka po imenu Moira, koja se sa njim upoznala.

Roman je napisan u jeku hladnog rata, kada je strah od uništenja čovječanstva izazvanog nuklearnim oružjem, odnosno radioaktivnim padavinama nalik na one proizvedene tada aktualnim nuklearnim testovima, bio na vrhuncu. Shute je u romanu prikazao kako se likovi, pogotovo oni u njegovoj novoj domovini Australiji, sa beznandnom situacijom nastoje nositi uz stoicizam, te nedostatak patetike i samosažaljenja. Knjiga je postigla izuzetan uspjeh i doživjela niz povoljnih kritika, a česti su navodi da je, više nego ijedno drugo djelo, u zapadnoj javnosti promovirala koncept trećeg svjetskog rata kao sukoba bez pobjednika, odnosno potakla antinuklearni i antiratni pokret. Roman je jedine ozbiljnije kritike dobio od strane službenih predstavnika tadašnje američke vlade koji su tvrdili da nuklearno oružje u njenom arsenalu jednostavno nema potencijal izazvati tako pogubne posljedice poput onih opisanih u romanu.

Roman je izazvao zanimanje američkog sineasta Stanleya Kramera koji je dvije godine kasnije po njemu snimio istoimeni igrani film, koji je, usprkos određenog otklona od predloška (i time izazvanog Shuteovog negodovanja) postigao veliki uspjeh. Godine 2000. je snimljena nova verzija u televizijskoj produkciji.

## Izvori

## Vanjske veze
*
Gaston Doumergue

**Pierre-Paul-Henri-Gaston Doumergue** (Aigues-Vives, 1. kolovoza 1863. – Aigues-Vives, 18. lipnja 1937.) je bio francuski političar iz perioda Treće Republike koji je u dva navrata bio premijer te, od 1924. do 1931. godine, predsjednik Francuske. Doumergue je bio izrazito popularan u svoje doba, što je kontrast prema njegovu prethodniku - kontroverznom Alexandreu Millerandu - te se danas smatra jednim od najpopularnijih u historiji Francuske. Uz sve to, bio je i jedini francuski predsjednik protestantske vjeroispovjesti te prvi koji se vjenčao za vrijeme mandata, kada se 1. srpnja 1931. vjenčao sa Jeanne Marie Louise Gaussal.

Rođen je 1863. godine u protestantskoj obitelji te je studirao pravo u Parizu. Nakon što je od 1885. do 1893. držao službenička mjesta u Indokini i Africi, izabran je u Nîmesu za zastupnika bloka radikala i socijalista. U lipnju 1902. imenovan je ministrom za kolonije, što je bila prva od ukupno 11 ministarskih pozicija koje je držao tokom karijere. Godine 1910., izabran je u Senat. Dana 9. prosinca 1913. imenovan je, prvi put, premijerom. Iako se njegov kabinet raspao nakon samo sedam mjeseci, Doumergue je ponovo imenovan ministrom za kolonije u vladama Renéa Vivianija i Aristidea Brianda. Dolaskom Ribota na čelo vlade u ožujku 1917., poslan je u Rusiju kako bi Kerenskog nagovorio da ne sklapa separatni mir s Njemačkom i Austro-Ugarskom. Po povratku u Francusku je izabran za predsjednika Senata.

Nakon što je Alexandre Millerand podnio ostavku, Doumergue je 13. lipnja 1924. godine izabran za predsjednika Republike. Na izborima je pobijedio Paula Painlevéa i Zéphyrina Camélinata. Izbor Doumerguea, čija je ideologija s godinama postala konzervativnija, došao je kao iznenađujuć udarac ljevičarskom bloku *[[Cartel des Gauches]]*, koji je imao parlamentarnu većinu te je prisilio Milleranda na ostavku. To je, ipak, dovelo do serije nemira tokom njegova sedmogodišnjeg mandata. Izmijenjeno je čak petnaest vlada, a državom su harali socijalni nemiri uzrokovani početkom Velike depresije. Mandat mu je istekao 13. lipnja 1931., nakon čega se povukao u političku mirovinu. Naslijedio ga je Paul Doumer.

Ipak, zbog velike popularnosti, Doumergue se 1934. vraća u politiku. Nakon uličnih demonstracija 6. veljače 1934., Doumergue je zamijenio Édouarda Daladiera i ponovo postao premijer. Doumergue je planirao formirati vladu nacionalnog jedinstva (*Union Nationale*) zajedno s Andréom Tardieuom i Édouardom Herriotom, no to je propalo. Njegova druga vlada postepeno je slabila, a konačni udarac dogodio se 9. listopada 1934. kada je u atentatu u Marseilleu ubijen njegov ministar vanjskih poslova, Louis Barthou. Zajedno s njim, ubijen je i jugoslavenski kralj Aleksandar I Karađorđević, koji je bio primarna meta. Nakon svih udaraca, Doumergue je 8. studenog 1934. podnio ostavku.

Umro je 18. lipnja 1837. u svom domu u Aigues-Vivesu od posljedica embolije.
Inganno

***Inganno*** () je italijanski crno-bijeli film snimljen 1952. u režiji Guida Brignonea. Po žanru je melodrama, a radnja je smještena u Trst gdje, protagonistica, policijska inspektorica (čiji lik tumači Nadia Gray) otkriva da je njen suprug (čiji lik tumači Gabriele Ferzetti), koji radi kao ljekar, u prošlosti bio upetljan u kriminalne aktivnosti poput ilegalnih abortusa i trgovine bijelim robljem.

## Uloge

* Gabriele Ferzetti: Andrea Vannini
* Nadia Gray: Anna Comin 
* Tina Lattanzi: Ispettrice di polizia Risasco
* Bice Valori: Giustine
* Lia Orlandini: signora Comin
* Bianca Doria: signora Casardi
* Wilma Pagis: baronessa Monica d'Erlange 
* Giovanna Galletti: Marta
* Mirko Ellis: commissario Costa 
* Leo Garavaglia: Matteo Casardi 
* Tina Pica: vecchia inferma
* Pietro Tordi 
* Carlo Giuffrè 
* Mimmo Palmara 
* Maria Zanoli 
* Mario Castellani

## Vanjske veze
*
Torta od sira

**Torta od sira** ili **torta sa sirom** ( – **čizkejk**), je slatka okrugla torta koja se satoji od jednog ili više slojeva. Glavni i najgušći sloj, sastoji se od mešavine mekog, svežeg sira, jaja i šećera; ako ima i donji sloj, on je obično tvrd ili se sastoji od samlevenih kolačića (ili biskvita), slatkih krekera, peciva ili biskvit torte. Može i ne mora da se peče (obično se drži u frižideru). U tortu sa sirom se obično dodaje šećer. Na vrh se može staviti sloj voća, šlaga, oraha, voćnog sosa i/ili čokoladnog sirupa. U tortu se može dodati i njihova aroma. Torta sa sirom može da ima više ukusa, na primer: jagode, tikve, limete, kestena itd.

## Reference