open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Marc Antoine de Beaumont

**Marc Antoine de Beaumont** (Beaumont-la-Ronce, 23. septembar 1763.  - Pariz, 4. februar 1830.) bio je oficir još za Ancien Régima, a nakon revolucije postao je general napoleonove armije. 

## Biografija
Rođen je u plemićkoj porodici kao *Marc Antoine Bonin de La Boninière de Beaumont*. Kad je navršio 14 godina 1777. postao je paž kralja Louisa XVI. Nakon tog je 1784. postavljen za kapetana dragunske *[[regimenta|Regimente]] Lorraine*. Kad je izbila revolucija on nije kao brojni drugi plemići pobjegao iz zemlje, već je nastavio služiti u konjici. U julu 1792. unaprijeđen je u čin potpukovnika, a nekoliko sedmica kasnije u pukovnika. Plemićko porijeklo umalo ga je stajalo glave, jer je 1793. uhapšen i osuđen na smrt. Sa stratišta su ga oslobodili njegovi draguni, a 8. januara 1794. poslanici Narodne skupštine oslobodili od svih optužbi i vratili u službu.

Beaumont je prvo vatreno krštenje doživio u septembru 1794 kod Cairo Montenotta u Italiji. Sljedeće godine postavljen je za komandanta Nice i dobio čin brigadnog generala. Kad je 1796. Napoleon  preuzeo komandu nad talijanskom armijom uzeo je i Beaumonta da sudjeluje u talijanskoj kampanji. U početku je radio u štabu Stengelove divizije, a kad je on teško ranjen pruzeo je komandu nad njom sve do 3. maja, kad je to prepustio Kilmaineu. Sudjelovao je u Bitci kod Lodija, nakon bitke preuzeo kontrolu nad Cremonom. 

Njegova brigada je jedno vrijeme bila izdvojena da služi pod Massénom, a zatim se u augustu borio kod Castiglionea. Nakon bitke je slijedio Wurmserovo povlačenje. Krajem tog mjeseca preuzeo je komandu nad konjicom Sahuguetove divizije, a zatim u novembru i nad konjicom Dumasove divizije. U januaru 1797. se njegova konjica pridružila snagama koje su opsjedale Mantovu, a zatim je u martu preuzeo komandu nad brigadom u Duguaovoj diviziji. 

Beaumont je ostao u talijanskoj armiji u kojoj se sljedeće 1799. borio kod Magnana gdje ga je tane pogodilo u desno rame. Godinu dana kasnije jedno kraće vrijeme bio je komandant rezervnih jedinica kod Sucheta, nakon tog je u julu preuzeo komandu nad brigadom u Rivaudovoj diviziji. Krajem godine pridružio se Delmasovoj diviziji i borio se kod Valeggia. 

U julu 1801. se Beaumont oženio sestrom generala Davouta, nakon tog je u januaru 1802. unaprijeđen u divizijskog generala.

Kad je 1805. izbio Rat Treće koalicije Beaumont je kao general preuzeo komandu nad 3. dragunskom divizijom u konjičkoj rezervi Maršala Murata. Tokom oktobra se borio kod Wertingena, Ulma, Rieda i Lambacha, a zatim je u januaru sudjelovao u Bitci kod Austerlitza. Sljedeće godine dobio je prvi orden i krenuo u kampanju na Prusku gdje se borio kod Jene, Zehdenicka i Prenzlaua. Nakon tog je 1807 postao senatorom a slijedeće godine dobio je i titulu vojvode Prvog Francuskog Carstva.. 

Dobro je prošao nakon Napoleonove abdikacije 1814. i Burbonske restauracije, čak je ponovno proglašen plemićem, ali je na suđenju svom ratnom drugu maršalu Neyu glasao je za smrtnu kaznu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''General Marc-Antoine Bonin de La Boninière Beaumont''
Aerodromi u Crnoj Gori

Ovo je popis zračnih luka u Crnoj Gori, grupiranih prema vrsti i sortiranih prema lokaciji.

## Statistika putnika
Zračne luke s brojem opsluženih putnika.

## Aerodromi
Nanni di Banco

**Nanni di Banco** (oko 1384. - Firenca, 1421., Firenca), bio je firentinski skulptor, čija djela predstavljaju primjer stilskog prelaza iz gotike u renesansu koji se dogodio u Italiji početkom 15. vijeka.

## Biografija

Nanni je klesarstvo izučio u bottegi svog oca - *Antonia di Banca*, koji je radio sa Niccolòom d’Arezzom na dekoraciji Firentinske katedrale. Stoga ne čudi što je Nannijevo prvo važno djelo, mramorna skulptura Proroka Izaije u prirodnoj veličini, naručeno za katedralu.

Smještena na zapadnoj fasadi katedrale ta skulptura još uvijek odiše gotičkim duhom, za razliku od njegovih kasnijih radova za cehovsku.crkvu Orsanmichele u Firenci.

Za tu crkvu je isklesao, oko 1411.–13. - grupu *Quattro Coronati* (Četiri okrunjena sveca); koja se smatra njegovim remek-djelom. 
insiprirani antičkim likovima, četiri sveca odjevena su u čvrsto modelirane rimske toge sa glavama koje jako podsjećaju na antičke biste mskih senatora koje je Nanni proučavao.
Grupa figura povezana je prostornim odnosom jedne prema drugoj, u nekoj vrsti nijemog razgovora u koji se čini svi uključeni.

Od 1419. surađivao je sa Brunelleschijem na modelu Kupole firentinske katedrale.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Nanni d'Antonio di Banco''
Jean Victor Marie Moreau

**Jean Victor Marie Moreau** (14. februar 1763., Morlaix-2. septembar 1813., Louny ) bio je jedan od vodećih general za Francuskih revolucionarnih ratova, a nakon tog ogorčeni protivnik režima Napoleona Bonapartea. 

## Biografija

Kao sin advokata i on je studirao pravo u Rennesu, u kom je 1788. predvodio studentske demonstracije protiv namjere kralja Louisa XVI da ograniči prerogative Parlementa (viših sudova).

Moreau je bio oduševljen kad je izbila Francuska revolucija pa je već sljedeće godine organizirao jedinicu Nacionalne garde u Rennesu. Nakon tog je 1791 izabran za potpukovnika dobrovoljačkog bataljona, koji se 1792. pridružio Sjevernoj armiji generala Dumourieza, kad je Prva Francuska Republika zaratila sa Austrijom i Prusijom. Brzo je napredovao pa je aprilu 1794. dobio čin divizijskog generala. Moreau je pomogao generalu.Charlesu Pichegru da zauzme Austrijsku Nizozemsku, pa je u martu 1795. zamijenio Pichegrua na mjestu komandant Sjeverne armije.

Nakon tog je 14. marta 1796. postavljen za komandanta trupa na [Rajna|Rajni]] i Moselli. Forsirao je Rajnu i ušao u Njemačku 24. juna i krenuo prema Münchenu. U toj kampanji naišao je na snažan otpor, pa je izveo briljantno taktičko povlačenje preko Schwarzwalda i do jeseni stigao ​​u Alsace. U aprilu 1797. se dokopao dokumenata koji su mu otkrili da njegov ratni drug Pichegru kuje zavjeru sa izbjeglim francuskim plemićima. Kako to nije odmah prijavio republikanskoj vladi u Parizu, sumnja je pala i na njega. Zbog tog je 9. septembra razriješen svih dužnosti, a pet dana nakon tog su rojalisti izbačeni iz vlade a Pichegru uhapšen.

I pored tog Moreau je u aprilu 1799. postavljen za komandanta Talijanske armije. Po povratku u Pariz u oktobru odigrao je manju ulogu u vojnom udaru 9. novembra 1799. kojim je Napoleon došao na vlast. Bonaparte ga je nagradio time što ga je postavio za komandanta Rajnske armije i trupa u Helvetskoj Republici. 
Moreau je 3. januara 1800. teško porazio austrijske snage u Bitci kod Hohenlindena. Ta pobjeda primorala je Austriju da zatraži primirje, ali je također izazvala Napoleonovu ljubomoru. U tom je prednjačila Napoleonova žena Joséphine, koja nije ni pokušavala sakriti svoj prezir prema Moreau. Zbog tog se on ponovno zbližio sa Pichegruom, koji je i nadalje rovario protiv Napoleona. To je Moreau koštalo hapšenja 5. februara 1804., a nakon tog i izgona iz zemlje, zbog tog je emigrirao u Sjedinjene Američke Države.

U Evropu se vratio 1813. na poziv francuskih rojalista i pridružio savezničkim snagama Šeste koalicije. Teško je ranjen u Bitci kod Dresdena (26.-27. august) tako da je 7 dana kasnije umro.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Victor Moreau French general''
Milan Basta

**Milan Basta** (Kurjak, kod Udbine, 1. mart 1921 — Beograd, 4. decembar 2007) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i oficir Jugoslovenske armije. Bio je jedan od jugoslovenskih pregovarača prilikom bezuslovne kapitulacije vojnih jedinica NDH 15. maja 1945. godine kod Pliberka.

## Biografija

Rođen je 1. marta 1921. godine u mestu Kurjak, kod Udbine, u Lici, u srpskoj, pravoslavnoj porodici. U rodnom je mestu pohađao osnovnu školu, a gimnaziju je pohađao u Zagrebu. Tokom gimnazijskog školovanja priključio se ilegalnom komunističkom pokretu, te je 1939. primljen u SKOJ, a 1941. biva primljen u Komunističku partiju Jugoslavije.

### Drugi svetski rat

Početak Drugog svetskog rata, okupacija Jugoslavije i uspostava NDH, zatiču ga u Zagrebu, odakle odlazi natrag u rodnu Liku, gde se po izbijanju ustanka, leti 1941., priključuje Narodnooslobodilačkoj borbi.

Tokom rata, obavljao je niz dužnosti, te je bio politički komesar u Krbavskom bataljonu, Druge ličke divizije, Treće ličke proleterske brigade. Pred kraj rata, bio je major u 20. diviziji, 12. vojvođanske brigade, da bi završne vojne operacije za oslobođenje Jugoslavije i kraj rata, u maju 1945, dočekao u činu potpukovnika i političkog komesara 51. vojvođanske divizije, koja je bila deo Treće Jugoslovenske armije, pod komandom Koste Nađa. 

Basta je bio jedan od jugoslovenskih predstavnika koji su 15. maja 1945., uz posredovanje predstavnika britanskih jedinica, učestvovali u pregovorima o bezuslovnoj kapitulaciji jedinica NDH kod Blajburga.

### Period SFRJ

Nakon rata završava Vojnu akademiju u Beogradu, da bi se nakon odlaska iz vojske vratio u Hrvatsku. Živeo je u Zagrebu, radio u državnoj upravi, da bi se nakon penzionisanja posvetio pisanju. Njegova knjiga „Rat je završio 7 dana kasnije” doživela je nekoliko izdanja.

Preminuo je u Beogradu, 4. decembra 2007. godine gde je i sahranjen.

## Reference

## Literatura
* Italija, Basta Milan, Klišanić Vjekoslav, Kiltura, Beograd, 1960.
* Rat posle rata: Pavelićevi generali se predaju, Basta Milan, Stvarnost, Zafreb, 1963.
* Agonija i slom NDH, Basta Milan, Rad, Beograd, 1971.
* Rat je završen 7 dana kasnije, Basta Milan, Globus, Zagreb, 1976. (1.izd.).
* Partizani za pregovaračkim stolom: 1941. - 1945, Đurica Labović, Basta, Milan, Naprijed, Zagreb, 1986.
Morlaix (rijeka)

**Morlaix** (bretonski: **Dosenn**) je rijeka na sjeverozapadu Francuske duga 24 km.

## Hidrologija

Rijeka se formira sutokom riječica *Jarlot* i *Queffleuth* kod grada Morlaixa. Jarlot koji je dug 21&nbsp;km, i dotiče sa istoka, a Queffleuth (21&nbsp;km) i dotiče sa zapada.
Morlaix od tamo teče kao estuarij prema sjeveru, do ušća u istoimeni zaljev (*Baie de Morlaix*) La Mancha.

Sliv rijeke ima površinu 325 km² i prostire se po Departmanu Finistère.

## Reference

## Vanjske veze

* ''La Rivière de Morlaix'' (na portalu Mapcarta)
Louny

**Louny** je općina i grad od 17,563 stanovnika, na zapadu Češke u Ustečkom kraju.

On je i administrativni centar vlastitog *[[Okruzi Češke|Okruga]] Louny* koji ima 84,956 stan.
## Geografija
Louny se prostire duž rijeke Ohre, udaljen šesdesetak km jugozapadno od regionalnog centa Ústí nad Labem.

## Historija

Louny je prvi put dokumentiran 1115. kao leno benediktinske opatije Kladruby. Selo je izraslo na mjestu gaza preko rijeke.

Zbog važnog potožaja na plovnoj rijeci i trasi puta Prag.- Leipzig- Otakar II od Češke mu je 1260-ih dodjelio status kraljevskog grada.
U to vrijeme u njemu je živjelo puno saskih kolonista, tad je podignut dominikanski samostan koji je razoren za Husitskih ratova.
Za vladavine kraljeva iz Luksemburgške dinastije (1308. - 1437.) Louny je doživio veliki procvat, kao zanatsko-ratarski centar poznat po proizvodnji velikih količina žita i vina.

Nakon razornog požara 1517. grad je obnovljen i sagrađena je nova crkva sv. Nikole, koja je danas najznačajniji arhitektonski spomenik grada. Od orginalne gotičke građevine ostao je samo zvonik i trobrodna dvorana sagrađena između 1519.-1538.

Louny je izgubio značaj nakon Tridesetogodišnjeg rata. Oporavio se tek kad je sredinom 19. vijeka postao administrativni centar. Grad se počeo Industrijalizirati od druge polovice 19. vijeka, tad su počele sa radom željezničke radionice, šećerana, pivovara, mlinovi, klaonica i banke. Prva gimnazija otborena je 1896.

## Privreda

Industrija Lounyja je ojačala nakon 1945. kad su osnovane tvornice kao što su Elektroporcelán i Praga (Prehrambena industrija).
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Městský úřad Louny'' (službene stranice)
41. pešadijska divizija (Njemačka)

Ova jedinica formirana je tokom jeseni 1943. u Grčkoj u okviru Grupe armija E kao **41. tvrđavska divizija**, sastava:
* 965. tvrđavski pešadijski puk
* 919. puk obalske artiljerije
* 309 divizion flakova
* 1. četa 659. inžinjerijskog bataljona.

Oznaka "tvrđavska" () označava formaciju osposobljenu za odbrambene zadatke, koja se međutim usled nedostatka opreme ili ljudstva ne smatra sposobnom za ofanzivna dejstva.

Njen prvi komandant general-lajtnant Adolf Štraus poginuo je u borbi sa grčkim pokretom otpora 27. aprila 1944.

41. tvrđavska divizija potčinjena je štabu 22. armijskog korpusa, u čijem sastavu je prošla proboj kroz Makedoniju, Sandžak i istočnu Bosnu. Krajem novembra, usled krize nemačke odbrane u Panonskoj niziji, ubrzanim mraš-probojem prebačena je u Slavoniju i Srem, gde su se njeni prednji delovi pojavili oko 10. decembra 1944.. Divizija je tu odigrala značajnu ulogu u zaustavljanju decembarske ofanzive NOVJ i Crvene armije na Sremskom frontu.

U januaru 1945. u Slavonskom Brodu divizija je popunjena ljudstvom i opremom i preformirana u **41. pešadijsku diviziju** Vermahta i učestvovala u borbama u Slavoniji. U martu 1945. preuzela je noseću ulogu u prvoj liniji odbrane Sremskog fronta. Prilikom proboja Sremskog fronta aprila 1945. pretrpela je teške gubitke. U sastavu Grupe armija E položila je oružje pred Jugoslovenskom armijom u Sloveniji maja 1945..

## Vanjske veze
* '''41. Infanterie-Division''' - Axis History Factbook}- 
* '''41. Festungs-Division''' - Axis History Factbook}-
Saint-Pol-de-Léon

**Saint-Pol-de-Léon** je lučki grad, općina i aglomeracija od 12,475 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Bretanji u Departmanu Finistère.

## Geografija

Grad se prostire duž obale La Mancha, udaljen [šesdesetak [km sjeveroistoistočno od regionalnog centra Bresta.

## Historija

Današnji Saint-Pol-de-Léon bio je naseljen još od prehistorijei, dokaz za to je dolmen na lokalitetu Kérangouez, datiran u 5. milenij pne.  Puno artefakata pronađeno je iz Rimskih vremena, i njegovo ime - *Léon* potječe od rimskih legija (légio). One su u od 2. do 4. vijeka branile Bretanju.

Za Ranog srednjeg vijeka podignut je samostan uz koji je izraslo naselje, koje je u 6. vijeku postalo biskupija - *Kastell Paol*, po imenu svog prvog biskupa Velšana Pola Auréliena. 
U 13. vijek započeli su radovi na katedrali na ruševinama romaničke kapele.

Sve do 18. vijek biskupi Léona imali su velik utjecaj na život grada. Sve se to promjenilo nakon Francuske revolucije, odtad je Saint-Pol-de-Léon beznačajni gradić.

Dolazak željeznice 1883. pomogao je razviju tržišnog povrtlarstva, pa Léon danas zovu prijestolnicom artičoka.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Saint-Pol-de-Léon'' (službene stranice)
Morlaix

**Morlaix** je lučki grad, općina i aglomeracija od 25,793 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Bretanji u Departmanu Finistère.

## Geografija

Grad se prostire duž desne obale estuarija rijeke Morlaix u La Manche, udaljen 56 km sjeveroistoistočno od regionalnog centra Bresta.

## Historija

Morlaix je niknuo kao galski opidum, za Rimskih vremena bio je kastrum.. Negdje oko 1000. je lokalni grof na brdu iznad rijeke podigao zamak. U njegovom podnožju izraslo je ribarsko selo nukleus današnjeg grada. Brzo je izraslo u prosperitetno trgovište oko kojeg su se borili grofovi od Léona i bretonski vojvode. Krajem 13. vijeka Morlaix je konačno postao domena bretonskih vojvoda. Tad je opasan bedemima dugim desetak km, koji danas više ne postoje.

Kraljevina Engleska je u dva navrata zauzela Morlaix 1187. i 1522. i kratko vladala njime.
Do grada je u 19. vijeku stigla željeznička pruga tad je između 1861.-64. izgrađen dvokatni vijadukt (visok 60 metara). Njega su za Drugog svjetskog rata djelomično razorili avioni Britanskog RAF-a 1943. Danas je rekonstruiran i dijeli grad na dva dijela kao njegova najpoznatija atrakcija.

## Privreda

Današnji Morlaix je ribarska luka sa sigurnom marinom
Poznat je po oštigama koje se uzgajaju u pogonima akvakulture.
Pored tog ima pogone aeronautičke i prehrambene industrije.

## Poznati sugrađani
* Jean Victor Marie Moreaue (1763.-1813.) General za Francuskih revolucionarnih ratova

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Morlaix'' (službene stranice)
Marko Vešović (književnik)

**Marko Vešović** (Pape, 14. marta 1945 − Sarajevo, 18. avgusta 2023) je bosanskohercegovački i crnogorski književnik.

## Biografija
Gimnaziju završio u Bijelom Polju, Filozofski fakultet u Sarajevu, a postdiplomski studij na Filološkom fakultetu u Beogradu. Crnu Goru je napustio 1963. i više se nije vraćao.

Oženio je se i imao jednu kćer. Kao profesor radio u autosaobraćajnoj školi i u gimnaziji "Pero Kosorić". Godine 1976. izabran za asistenta na Filozofskom fakultetu, gdje je radio do 1986., zatim je bio urednik u Izdavačkoj kući "Veselin Masleša". Na sarajevski Filozofski fakultet vratio se 1992. godine, gdje je 2000. obranio doktorat na temu *Jezik Zogovićeve poezije*. Tijekom rata u BiH kritizirao je srpski iredentizam. Osobito mu je značajno djelo ratne proze *Smrt je majstor iz Srbije* (1994.), u kojem je opisao i svoja prijeratna iskustva s Radovanom Karadžićem, nekoć kolegom pjesnikom. Jedno vrijeme bio je počasni predsjednik Liberalnog saveza Crne Gore.

Kolumnist u više crnogorskih i bosanskohercegovačkih novina, pisao je među ostalim i za list *[[Monitor (novine)|Monitor]]*. Umro je 18. augusta 2023. u Sarajevu gdje je dugim godinama živio i pisao.

## Djela
* *Nedjelja* (poezija, 1970)
* *Antologija najnovijeg bosanskohercegovačkog pjesništva* (1974)
* *Osmatračnica* (poezija, 1976)
* *Sijermini sinovi* (poezija, 1979) 
* *Rodonačelnik* (roman, 1982)
* *Četvrti genije: ogled o jednom naučnom skandalu* (polemika, 1988) 
* *Smrt je majstor iz Srbije* (proza, 1994)
* *Kralj i olupina* (poezija, 1996)
* *Na ledu zapisano* (eseji, 1997)
* *Moj svijet izgubljeni* (2000)
* *Poljska konjica* (poezija, 2002)
* *Bosanska priča* (proza, 2003)
* *Markovi konaci* (proza, 2005)
* *Rastanak s Arencanom* (2006)
* *Dok prelazim u mumiju* (2007)
* *Da je barem devedest treća: decenija i po bosanskohercegovačkog pjesništva* (2009)
* *Tunjo veliki i u tunje mali* (2009)
* *Bijeg na visoravan: priče* (2010)
* *Miško Kesedžija i njegove bize: esej o montenegrinjskom zlu* (2012)
* *Njih tri* (2016)
* *Bijeli glog iz Papa* (2016)

### Druga objavljena djela
* *Poezija Emily Dikinson* (prijevod zajedno zajedno sa Jasnom Levinger, 1986)
* Šarl Bodler, *[[Les Fleurs du mal|Cvijeće zla]]* (prijevod, 2000)
* *Chiedo scusa se vi parlo di Sarajevo* (izdanje na talijanskom, 1996)

## Nagrade
Nagrađen je sa brojnim priznanjima:
* 1970. Brankova nagrada.
* 1971. Nagrada Trebinjskih večeri poezije.
* 1979. Nagrada ”Svjetlosti”.
* 1982. Nagrada ”Svjetlosti”.
* 1989. Nagrada ”Svjetlosti”.
* 1993. Fund for Free Expression Award.
* 1997. Otvoreno društvo BiH SOROS za knjigu eseja.

## Reference
Velešići

**Velešići** mogu biti:

* Velešići (Sarajevo), naselje Sarajeva, Federacija BiH, BiH
* , naseljeno mjesto u opštini Foča, Republika Srpska, BiH
Paul Mescal

**Paul Colm Michael Mescal** (Maynooth, 2. februara 1996.), irski televizijski i filmski glumac.

## Filmografija
* 2019: *Bump* ... Matt
* 2020: *[[Normal People (miniserija)|Normal People]]* ... Connell Waldron
* 2020: *The Deceived* ... Seán McKeogh	
* 2021: *[[The Lost Daughter]]* ... Will
* 2022: *[[God's Creatures (film)|God's Creatures]]* ... Brian O'Hara
* 2022: *[[Aftersun]]* ... Calum Paterson
* 2022: *Carmen* ... Aidan
* 2023: *[[All of Us Strangers]]* ... Harry
* 2023: *Foe* ... Junior
* 2024: *[[Gladiator II]]* ... Lucije Ver

## Pozorište
* 2017: *[[The Great Gatsby]]* ... Jay Gatsby
* 2017–2018: *The Red Shoes* ... Princ
* 2018: *The Plough and the Stars* ... Poručnik Langon	
* 2018: *Asking for It* ... Bryan
* 2018: *[[A Midsummer Night's Dream]]* ... Demetrije
* 2018: *[[A Portrait of the Artist as a Young Man]]* ... Stephen Dedalus
* 2020: *The Lieutenant of Inishmore* ... Mad Padraic
* 2022–2023: *[[A Streetcar Named Desire]]* ... Stanley Kowalski

## Reference

## Vanjske veze

*
San Giacomo, Cuneo

**San Giacomo** je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1003 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Charles Pichegru

**Charles Pichegru** (16. februar 1761., Arbois-5. april 1804., Pariz ) bio je jedan od vodećih generala Francuskih revolucionarnih ratova, zaslužan za osvajanje Austrijske Nizozemske i Nizozemske Republike (1794.-95.), koji je nakon tog uništio svoju reputaciju udruživši se sa kontrarevolucionarima protiv Napoleona. 

## Biografija

Iako je rođen u seljačkoj porodici, Pichegru se uspeo do položaja profesora matematike na Vojnoj akademiji u Brienne-le-Château, ali je to 1780. napustio i prijavio se artiljerijsku regimentu. Sve do izbijanja Francuske revolucije 1789. bio je samo podoficir. Nakon revolucije je brzo  napredovao jer je već 1792. bio potpukovnik. Već slijedeće 1793. u oktobru je postavljen za komandanta Rajnske armije. U decembru je pomogao generalu Lazare Hocheu da istjera austrijsko-prusku vojsku iz Alzasa.  Pichegru je bio ljubomoran na Hochea, pa je i rovario protiv njega, na kraju je uspio uvjeriti utjecajne članove vlade da je Hoche izdajica, pa je on u martu 1794. i zatvoren. Za nagradu je Pichegru dobio položaj komandanta snažne Sjeverne armije (150,000 vojnika).

Nakon tog je zajedno sa generalom Jean-Baptiste Jourdanom, komandantom Mosellske armije, u aprilu 1794.pokrenuo nvaziju na Austrijsku Nizozemsku, koja je završila u januaru 1795. zauzimanjem Amsterdama. Po povratku u Pariz, dočekan je kao spasitelj zemlje. Iako je sredinom 1795. postavljen za komandanta armijske grupe Rajna- Moselle u njemu se razbuktao animozitet protiv republikanskog režima, tako da se u augustu počeo tajno sastajati sa agentima izbjeglih Francuza.

Pichegru je martu 1796. podnio ostavku na svoju dužnost, jer je izabran za predsjednika Savjeta petstotina (Donji dom Parlamenta). Nakon tog je u maju 1797., stao na stranu rojalističkih poslanika.Kad je glas o njegovim izdajničkim kontaktima stigao do Pariza, i kad su nakon državnog udara (4. septembar 1797.) rojalisti izbačeni iz vlade, nije mu pomogla ni visoka politička funkcija jer je uhapšen i deportiran u Francusku Gvajanu.

Iz Gvajane je pobjegao u Njemačku, a nakon tog se prebacio u Veliku Britaniju. U januaru 1804. je potajno ušao u Francusku i počeo sa pripremama za rušenje Napoleonova režima. Uhapšen je u Parizu 28. februara i zatvoren. U zatvoru Temple je 5. aprila pronađen zadavljen vlastitom kravatom.

Ni danas se točno nezna da li je ubijen ili je počinio samoubistvo.?

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Charles Pichegru French general''
Lazare Hoche

**Lazare Hoche** (24. jun 1768., Versailles-18. septembar 1797., Wetzlar ) bio je jedan od vodećih generala za Francuskih revolucionarnih ratova, On je 1793. istjerao austrijsko-prusku vojsku iz Alzasa i ugušio kontrarevolucionarnu pobunu u Vendéeu (1794-96.).

## Biografija

Hoche je rođen kao sin  kraljevskog konjušara, pa se 1784. prijavio u kraljevsku gardu. U gardi je ostao i nakon izbijanja Francuske revolucije 1789. U septembru 1792. je dobio čin kapetana. U to je vrijeme Prva Francuska Republika bila u ratu sa Austrijom i Prusijom. Kako se istakao u borbi unapređen je u generala i postavljen za komandanta Mosellske armije.

Naočit i agilni Hoche pokazao se kao briljantan general. Nakon uspješne opsade Landaua (danas u Njemačkoj) krajem januara 1793., omogućio je da Alsace pripadne Prvoj Francuskoj Republici natjeravši austrijsko-prusku vojsku na povlačenje preko Rajne. 
Apsurdno je da ga je njegov pomoćnik i kolega ljubomorni rival, general Charles Pichegruu, prijavio Komitetu za javnu sigurnost kao izdajicu. Zbog tog je Hoche uhapšen u martu 1794. i zatvoren u Parizu u kom je boravio sve do sloma kobinskog režima krajem jula.

Nakon te epizode u novembru 1794. je postavljen za komndanta Bresta. Hoche je iz Bresta krenuo u gušenje bune seljaka katolika u Vendéeu. Njih je na bunu digao rojalistima skloni kler koji je ionako bio protiv  Građanskog ustava klera još od 1793. Hoche je što silom što politikom pomirenja, uspio do februara 1795. smiriti seljake. Situacija se pogoršala u junu kad su brodovi Britanske kraljevske ratne mornarica kod Quiberona iskrcali francuske plemiće koji su emigrirali. Hoche je i taj napad brzo savladaoi do jula 1796. dovršio pacifikaciju Vendéea.

Hocheovi trijumfi na bojnom polju i veličina teritorija pod njegovim komandom učinili su ga jednim od najmoćnijih ljudi u Francuskoj. U januaru 1797. preuzeo je komandu nad Rajnskom armijom i porazio Austrijance kod Neuwieda (danas u Njemačkoj), pa je 18. aprila, završio rat po njemačkim zemljama. Početkom septembra dio Hocheove armije pomogao je Napoleonovim trupama da izbace iz vlade Direktorija rojaliste. Ubrzo nakon toga Hoche je umro u svom štabu, navjerojatnije od upale pluća. 

Pretpostavlja se da je kojim slučajem poživio dulje, da bi se gotovo sigurno sukobio sa Napoleonom oko vlasti, nad kojom je Napoleon preuzeo kontrolu 1799.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Lazare Hoche French general''
Tan Howe Liang

**Tan Howe Liang**, , rođen kao **Chen Haoliang** (kineski: 陈浩亮; Shantou, 5. svibnja 1933.), singapurski dizač utega te prvi osvajač olimpijske medalje u historiji Singapura. 

Rođen je 1953. godine u Kini kao treće od osmero djece; kada je imao četiri godine, s obitelji se preselio u današnji Singapur. S 14 godina umire mu otac, a u prvom razredu srednje škole odustaje od školovanja. S 20 godina posvećuje se dizanju utega te postaje juniorski i seniorski prvak Singaputa u lakoj kategoriji. Godine 1960. nastupio je na Olimpijskim igrama u Rimu, gdje je unatoč ozljedi noge osvojio srebrnu medalu s podignutih 380 kg u kategoriji do 67.5 kg. Bila je to prva olimpijska medalja za Singapur te jedina do 2008. godine, kada je Joseph Schooling osvojio zlato u plivanju. 

Nakon sportske karijere probao je voditi restoran te je kratko vrijeme vozio taksi, ali se 1974. godine posvetio trenerskom poslu. Kasnije je bio dio administracije Vijeća za sport.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Tan Howe Liang at Singapore Infopedia
* 
*
Penfeld

**Penfeld** (bretonski: **Penfell**) je rijeka na sjeverozapadu Francuskea duga 16 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire kod grada Gouesnoua, od tamo teče prema jugu, do ušća u Atlantik kod Bresta.
Utjecaj plime je velik, pa i brodovi dubokog gaza mogu ploviti daleko od samog ušća.

Sliv rijeke ima površinu 64 km² i prostire se po Departmanu Finistère.

## Reference

## Vanjske veze

* ''La Rivière de Penfeld'' (na portalu Mapcarta)
Quiberon

**Quiberon** je lučki grad i općina od 4,688 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Bretanji u Departmanu Morbihan.

## Geografija

Grad se prostire na poluotoku u istoimenom zaljevu Atlantika, udaljen 45 km jugozapadno od svog administrativnog centra Vannesa.

## Historija

Quiberon je bio naseljen još od prehistorijei, dokaz za to su nekropole datirane u 5. milenij pne., i megaliti (4. milenij pne. - 2. milenij pne.).

Sve do 11. vijeka Quiberon je bio otok, koji se zbog intenzivne deforestacije pretvorio u poluotok, jer je nakon tog velika količina pijeska i ostalog sedimenta kliznula u zaljev i formirala sprud koii je vremenom došao do kopna i stvorio današnju prevlaku.

Veliki događaj za Quiberon bio je napad Engleske kraljevske mornarice 1746. Tad se flota od 40 brodova iskrcala na poluotok i zatražila predaju. Malobrojna francuska posada je to odbila, pa je potučena a poluotok opljačkan.
Zbog tog je vojvoda od Penthièvrea odlučio utvrditi  poluotok, izgradnja glavne utvrde Penthièvre započela je 1747.

Nakon Francuske revolucije 1789. brojni francuski plemići pobjegli su u Veliku Britaniju. Ti emigranti uvjerili su Engleze da je Francusku republiku moguće srušti pobunom u Bretanji.

U junu 1795. se rojalistička vojska od 5,400 emigranata iskrcala na poluotok, njima se pridružilo oko 12,000 građana iz Departmana Morbihan. Republikanska vojska, generala Hochea, uspjela je natjerati rojaliste u bijeg, pa su se oni sklonili u utvrdu Penthièvre. Hoche je napao utvrdu tokom noći 20. jula. Branioci su sutradan kapitulirali, od 6,263 zarobljenih - 748 je strijeljano.

Nakon Appertova otkrića sterilizacije, krajem 19. vijek počela je sa radom tvornica ribljih konzervi Port Maria Tako je Quiberon postao najveća francuska luka za srdele, koje su muškarci lovili a žene konzervirale.

Izgradnja željezničke pruge Auray-Quiberon dovršene 1882., radikalno je promjenila život u Quiberonu, jer je turizam postao unosniji od ribarstva.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Quiberon'' (službene stranice)
Pamirci

**Pamirci** se može odnositi na:

* Pamirci, kraći naziv za pripadnike pamirskih naroda
* Pamirci, stanovnici Pamira
Francuska ratna mornarica

***Francuska ratna mornarica*** (francuski: **Marine nationale**) je jedan od rodova oružanih snaga Francuske Republike.

To je jedina mornarica koja pored Ratne mornarice Sjedinjenih Američkih Država ima nosač aviona Charles de Gaulle na nuklearni pogon sa kog se avioni katapultiraju.

Francuska mornarica se sastoji od šest glavnih komponenti: Mornaričkih akcijskih snaga, Podmorničkih snaga (FOST i ESNA), Mornaričke avijacije, Mornaričkih strijelaca (uključujući mornaričke komandose), Mornaričkog vatrogasnog bataljona Marseille i Mornaričke žandarmerije. Mornarica je 2021. imala 44,000 pripadnika (37,000 mornara i oficira i 7,000 civila), nešto više od 180 brodova, 200 aviona i šest jedinica komandosa i oko 48,000 rezervista.

## Historija

Nukleus današnje mornarice bio je arsenal *Clos des Galées* u Rouenu, izgrađen 1294.

Institucionalizirana je tek u 17. vijeku zahvaljujući djelovanju kardinala Richeliea, ministra kralja Louisa XIII., a nakon tog i Jean-Baptiste Colberta kog je kralj Louis XIV - 1669. postavio za prvog državnog sekretara mornarice. On nije bio odgovoran samo za mornaricu, već i za Francusku istočnoindijsku kompaniju i slične firme koje su se bavile prekomorskom trgovinom, pored tog njegov resor se bavio izdavanjem trgovačkih koncesija i konzularnom mrežom po kolonijama. Takvo stanje zadržalo se sve do kraja Prvog svjetskog rata kad se ministar mornarice nije bavio samo ratnom flotom.

Ambicionzno pokrenuta Francuska ratna mornarica ipak nije izdržala nadmetanje sa Britanskom kraljevskom mornaricom, jer Kraljevina Francuska već potkraj vladavine Louisa XIV zaokupljena obranom vlastitih granica, više nije imala sredstava.

Slom Prvog kolonijalnog carstva 1763. označio je i kraj rivalstva.

Za Prvog svjetskog rata Francuska ratna mornarica blisko surađuje sa Kraljevskom mornaricom na zaštiti konvoja i kod neupješnog Desanta na Dardanele.

Suradnja sa Kraljevskom mornaricom bila je intenzivna i na početku Drugog svjetskog rata (Norveška kampanja i Evakuacija Dunkerquea. 
Nakon poraza Treće Francuske Republike, ona je podjeljena kolaborističku Višijevsku i De Gaulleovu Slobodnu Francusku.

Većina flote ostala je u Višijevskoj, pa je gro uništen u bazi Mers el-Kébir u napadu Kraljevske mornarice nakon odbijenog ultimatuma da se preda i ne padne u ruke Kriegsmarine. Antagonizam između dvije Francuske potrajao je do kraja 1942. i Savezničkog iskrcavanja u Sjevernoj Africi i potapanja ostatka flote kod Toulona. Bitno oslabljena Mornarica Slobodne Francuske, dala je simboličan doprinos kod Iskrcavanja u Normandiji i Desanta u Provansi.

## Izvori

## Vanjske veze

* *[https://www.defense.gouv.fr/marine *Marine nationale'' (službene stranice]
Pliva (župa)

**Pliva (župa)** je srednjovjekovna teritorija na prelazu iz doline rijeke Vrbasa u dolinu rijeke Sane, Bosna i Hercegovina. Jedna je od 11 najstarijih srednjovjekovnih župa Primorske Hrvatske koje spominje vizantijski car Konstantin VII. Porfirogenet u svome djelu *De administrando imperio* (O upravljanju carstvom), iz 10. stoljeća. 

Od vremena bana Kulina do vremena bana Stjepana II u srednjovjekovnoj Bosni Pliva je bila i pogranična teritorija - Krajina, kao dio oblasti Donjih Kraja. Prostirala se sjeverozapadno od područja župe Uskoplje. Njeno središte bio je gradu Sokolu pod kojim je ugarski kralj Ludovik I izdao tri povelje.

Pošto je 1366. god. uspješno odbranio Soko grad, knez Vukac Hrvatinić je za svoju vjernu službu, poveljom od bana Tvrtka I dobio grad Soko i cijelu župu Plivu "od međe do međe". Župa je bila jedna od prostranijih, obuhvatajući slivove rijeka Janj i Plive i podnožje planine Vitorog. 

U rimskom dobu i srednjem vijeku ovuda je prolazio tzv "Solarski put" kojim je so dolazila u unutrašnjost iz Splita, preko Livna, Duvna i Kupresa.

## Izvori
2032.

## Događaji

## Predviđeni događaji

### Nepoznati datumi

## Rođenja

## Smrti

## Nobelove nagrade

### Veze
Godišnji kalendar

## Reference
Jean de Laborde

**Jean de Laborde** (27. novembar 1878., Chantilly-30. jul 1977., Castillon-la-Bataille ) bio je admiral Francuska ratna mornarica za Višijevske Francuske poznat po Potapanju francuske flote u u Toulonu.

## Biografija

Rođen je u plemićkoj porodici kao grof Jean Joseph Jules Noël de Laborde.
Od 1895. se školuje na Mornaričku akademiju gdje je dobio nadimak *Grof Jean*.
Po završetku akademije 1897. raspoređen je na Daleki istok, gdje je u oktobru 1900. dobio je čin zastavnika i sudjelovao je u kineskoj kampanji za Bokserskog ustanka.
Po povratku u Francusku-1908. unaprijeđen je u poručnika.

Između 1909.-1911. sudjeluje u operacijama duž obala Maroka, zatim je poslan natrag na Daleki istok na oklopni krstaš
Tamo se zainteresirao za avione i nabavio Blériotov avion, kojim je preletio Sajgon.
Za Prvog svjetskog rata borio se kao pilot vođa eskadrile.
Zbog tog iskustva je 1925. postavljen za komandanta Mornaričke avijacije i prvog francuskog nosača aviona Béarn.

U augustu 1928. je dobio čin je kontraadmirala. Nakon tog je vršio brojne visoke dužnosti u mornarici za što je dobio orden Legije časti.
Nakon Invazije Trećeg Reicha i francuske kapitulacije, priklonio se kolaborističkoj Višijevskoj Francuskoj u kojoj je od septembra 1940 do 1. januara 1943. vrhovni komandant Ratne mornarice.

Laborde je zamrzio Britance i Kraljevsku mornaricu zbog napada na Mers el-Kébir, zbog tog je kad su se Saveznici iskrcali  u Sjevernoj Africi u novembru 1942., predložio da ih za odmazdu napadne flotom iz Toulona, ali mu je to Pétainova vlada odbila.

Admiral Darlan koji je prešao na Savezničku stranu, iz Alžira je 11. novembra 1942. pozvao Labordea da se sa flotom  pridruži Saveznicima, ali se on nećkao i nije to napravio.
Ali je ipak 27. novembra 1942. naredio da se flota potopi da ne padne u ruke Kriegsmarine.
Nakon tog je suđen i otpušen iz mornarice. 
Nakon rata - 1947.:je osuđen na smrt, kazna mu je preinačena na 15 godina robije. Pomilovan je i pušten iz zatvora 1951. i mnestiran
1959.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Jean de Laborde (1878 - 1977)'''
Hyères

**Hyères** znan zbog brojnih palmi i kao **Hyères-les-Palmiers** je grad i općina od 55,103 stanovnika, na jugoistoku Francuske u Regiji Provansa-Alpe-Azurna obala u Departmanu Var

Hyères je najstarije i najjužnije lječilište i termalno kupalište na Francuskoj rivijeri.

## Geografija

Hyères se nalazi 18 km istočno od Toulona (80 od Marseille). 
Prostire se 6&nbsp;km od mora, u podnožju brda na kojem se nalazi stari feudalni grad sa zamkom.

Šest km južno od centra grada duž pješčanih plaža, nalazi se novoizgrađeni resort *Hyères-Plage*, a na pučini otoci
*Porquerolles*, *Port-Cros* (Nacionalni park od 1963.) i *Levant*. Općini Hyères pripada i poluotok Giens, gdje se nalaze kampovi.

## Historija

U 4. vijeku pne. grčki kolonisti iz Massalije (Marseille) podigli su utvrdu na obali, na lokalitetu “Almanarre”, i nazvali je *Olbia* (grčki; blažena).
Iskapanja Olbie i Aristejeva svetišta svjedoče o njihovoj prisutnosti koja se protezala do poluotoka Giens.

Pod imenom Hyères prvi put je dokumentiran 963.
Zna se da je bio feud grofova od Foixa, Marseillea i Provanse sve do 1481. kad postao domena francuskih kraljeva.
U Hyèresu se 1254. iskrcao sa pratnjom, na povratku iz Sedmog križarskog rata francuski kralj Louis Sveti.
Grad razoran ratovima i barbarskim]] prodorima zatražio je od kralja Françoisa I da utvrdi otoke i zaštiti grad.

Početkom 18. vijeka Hyères je postao poznat kao mjesto u kom je ugodno provesti zimu, i po bujnim vrtoma i rasadnicima sa rijetkim i egzotičnim vrstama bilja.

U 19. vijeku Hyères se transformirao i poprimio aristokratski izgled, izgradnjom brojnih vila, palača i avenija sa palmama.
Tad su u njegovom Grand hotelu boravili Kraljica Viktorija, Lamartine i Tolstoj.

Hyères su 21. augusta 1944 oslobodile jedinice Slobodne Francuske.

Nakon rata, grad se spustio prema moru, podignuta je nova luka, aerodrom i novi kvartovi.

## Privreda  i transport

Privredaa Hyèresa se danas prvenstveno bazira na turizmu, i u manjoj mjeri na voćarstvu, vinogradarstvu i cijećarstvu.
Grad je povezan sa nacionalnom mrežom autoputeva.

Šest km južno od centra grada nalazi se aerodrom Toulon Hyères (IATA: TLN, ICAO: LFTH) ) koji je i vojni sa linijama prema Parizu i Brestu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville d'Hyères'' (službene stranice) 
* ''Hyères''
Nelipčići

**Nelipčići** su vlastela porijeklom od plemena Snačića iz Cetinske župe u srednjovjekovnoj Hrvatskoj. Njihova teritorija prostirala se između Krke i Cetine (tvrđave Knin, Sinj, Ključ, Nečven).

Priznavali su vlast Šubića, ali su se potom pridružili skupini hrvatskih velikaša koji su, zajedno s vojskom Karla I. Roberta, 1322. porazili Mladina II. Šubića i slomili prevlast toga velikaškog roda. Istaknuti član ove porodice, Nelipac II, vremenom se usprotivio centralnoj vlasti ugarskog kralja, koji je protiv njega i vojno intervenisao. Nelipac II je porazio kraljevu vojsku i preuzeo vlast nad Kninom, koji je zatim postao njegovim sjedištem. 

Kada je Nelipac II. umro, novi kralj Ludovik I. Anžuvinac (1342–82) je poslao vojsku pod zapovjedništvom slavonskog bana Nikole Banića od Lendave i bosanskog bana Stjepana II. Vladislava Kujaković, udovica kneza Nelipca i njen maloljetni sin Ivan, nakon kraćeg otpora, morali su kralju vratiti Knin, Počitelj, Srb, Ostrog i Unac. Taj sporazum, u kraljevo ime, potvrdili su banovi u poveljama iz 1345.god. 

Novo središte im je postao Sinj, a Ivan je nastavio vjerno služiti kralju. Nakon zaključenja Zadarskoga mira 1358. god, imenovan je knezom župa Sane i Vrbasa u Donjim Krajima. Godine 1372. kralj mu je u zamjenu za neke njegove gradove dao Novi na Neretvi i Imotski.

Ivanov sin Ivaniš, koji je još kao dijete na čelu roda naslijedio oca, dodatno je uzdigao moć Nelipčića i proširio njihove posjede. Više je puta bio biran za kneza Šibenika, Trogira i Splita, svojoj je vlasti podvrgnuo Klis i Omiš, te se konačno samovoljno prozvao »banom Dalmacije i Hrvatske« (kako se sâm titulirao u svojim ispravama izdanima u periodu 1416–34). Ženidbenim vezama Ivaniš se povezao s tada najmoćnijim bosanskim velikašem Hrvojem Vukčićem Hrvatinićem, za kojega je bila udana njegova sestra Jelena (koja se nakon Hrvojeve smrti udala 1416. za bosanskog kralja Stjepana Ostoju).

Ivaniš je umro 1434, a kako nije imao muškog nasljednika, najveći dio baštine je pripao Sigismundovim pristalicama, braći Talovac (1437). 

## Izvori
Vaux-le-Vicomte

**Vaux-le-Vicomte** je dvorac u Francuskoj u Departmanu Seine-et-Marne pored Melunu , udaljen 55 km od jugoistočno od Pariza.

## Historija

Dvorac je projektirao 1656. arhitekt Louis Le Vau za Nicolasa Fouqueta, ministra financija kralja Louisa XIV . Dvorac dovršen 1661., smatra se jednim od remek-djela francuske barokne stambene arhitekture. Izvanredno dekorirani enterijer nadzirao je slikar Charles Le Brun. Park koji je projektirao André Le Nôtre, postao je prototip za vrtove koje je Le Nôtre kasnije izveo za Louisa XIV u Francuskoj. Brojni stručnjaci danas više cijene kreativni pomak Vaux-le-Vicomtea nego ponavljanje Versaillesa.

Ideja da ugosti kralja Louisa XIV, u svom raskošnom dvorcu u august 1661. bila je Fouquetova kardinalna graška, jer je uvjerila kralja da ga Fouquet potkrada i da su optužbe Colberta točne. Pa je tri sedmice kasnije Fouquet uhapšen pod optužbom za malverzacije i pronevjeru. Brojna umjetnička djela iz dvorca su konficirana i prebačena u kraljeve dvorce. 

Paradoks je da je Vaux-le-Vicomte poslužio kao model za kasnije građevinske projekte kralja Louisa XIV, uključujući Versajski dvorac, koji je radio isti timu; Le Vau, Le Brun i Le Nôtre uz pomoć istih zanatlija i vrtlara.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice muzeja Vaux-le-Vicomte
Nicolas Fouquet

**Nicolas Fouque** (1615., Pariz - 23. mart 1680. Pignerol), bio je ministar financija u prvim godinama vladavine Louisa XIV, posljednji francuski nadintendant (*surintendant*) za razliku od kasnijeg *contrôleur générala*, čija je karijera završila osudom za pronevjeru.

## Biografija

Rođen kao sin bogatog brodovlasnika i kraljevskog službenika, Fouquet je bio simpatizer moćnog Kardinala Mazarina i kralja za vrijeme Ustanka Fronda (1648.-53.). Kad je pobuna ugušena - 1650. kupio je položaj generalnog prokuratora pariškog parlamenta. 
Nakon tog je na Mazarinovu preporuku 1653. postavljen za kraljevog nadintendanta. Da mu se oduži i pomogne, Fouquet je posudio značajne svote kraljevoj rizbici, pa je na taj način zapravo postao kraljev bankar a ne ministar. 
Fouquet je zaista svoje brojne financijske operacije, vodio u svoju korist i silno se obogatio, što nije bilo ništa neubičajeno i u suprotnosti sa tadašnjim običajima kaotične financijske administracije.

Nakon Mazarinove smrti u martu  1661. Jean-Baptiste Colbert- Mazarinov lični sekretar i intimus, koji je želio zauzeti njegov položaj, otkrio je brojne nepravilnosti u Fouquetovom vođenju knjigovodstva i optužio ga da na taj način potkrada kraljevu riznicu i da je to izvor njegova silnog bogatstva.
Fouquet je tad napravio kardinalnu grešku, jer je želivši razuvjeriti kralja pozvao da ga posjeti u njegovu dvorcu Vaux-le-Vicomteu. Kad je Louis XIV vidio njegov raskošni dvorac, uvjerio se da je Colbert u pravu pa je Fouquet je uhapšen u septembru 1661.

Njegovo suđenje, koje je trajalo tri godine, izazvalo je veliki interes javnosti. Colbert je prikrio dokumente koji bi ukazivali na Mazarinovu odgovornost za brojne  transakcije, a kako se Fouquet lukavo branio, javno mnijenje se okrenulo u njegovu korist. Ipak je 20. januara  1664. osuđen je na progonstvo, ali je kralj Louis XIV kaznu preinačio u doživotni zatvor. Fouquet je odveden u zamak u Pignerolu gje je i umro prije nego što mu je stiglo pomilovanje.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Jean-Baptiste Colbert''
Lemina

**Lemina** je riječica na zapadu Italijea duga 46 km desna pritoka rijeke Chisole, koja odmah nakon tog uvire u Po.

## Hidrologija

Rijeka izvire na južnim padinama planine Fajè (Kotijeske Alpe) na nadmorskoj visini od 1,382 metara, na granici općina Pinerolo i San Pietro Val Lemina. Od tamo teče prema sjeveroistoku do torinske ravnice i ušća na granici općina Vinovo-La Loggia.

Rijeka na svom toku tri puta mjenja ime, od Lemina na Ramata u srednjem toku do Oitana u donjem
Porječje rijeke ima površinu 193 km²  i prostire se po Regiji Pijemont.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Torrente Lemina'' (na portalu Mapcarta)
Bihor (Sandžak)

***Bihor*** je geografska regija unutar Sandžaka, na sjeveroistoku Crne Gore. Regiju čine tri crnogorske općine: Berane, Bijelo Polje i Petnjica. Ime je dobila po srednjovjekovnom gradu čiji se ostaci nalaze na teritoriji Bijelog Polja.

## Historija
Ovo područje osvajaju Osmanlije 1455. godine te se nalazi u sastavu Osmanskog carstva. Padom srednjovjekovne Bosne i njenog priključenja carstvu, regija Bihora se nalazi u sastavu Bosne. Poslije Berlinskog kongresa kada je Bosna i Hercegovina data na upravljanje Austro-Ugarskoj, regija Bihora ostaje u sastavu Osmanskog carstva u okviru Novopazarskog sandžaka.Poslije Balkanskih ratova 1913. godine i podjele Sandžaka ova regija ulazi u sastav Crne Gore u čijem sastavu se nalazi i danas.

## Geografija
Bihor se nalazi u sjeveroistočnom dijelu Crne Gore. Regija je smještena izmedu Pešterske visoravni na sjeveru, Vlahova na istoku, Polićke visoravni na jugu i rijeke Lim jugozapadu.

## Reference
Louis Le Vau

**Louis Le Vau** (oko 1612, Pariz - 11. oktobar, 1670., Pariz), bio je arhitekt koji je odigrao važnu ulogu u evoluciji francuske barokne arhitekture 17. vijeka.

## Biografija
Rođen je kao sin arhitekta Louisa Starijeg, čiji je bio učeniki suradnik. 
Postavši prvi arhitekt kralja Louisa XIV, i nadzornik njegovih građevina, između (1655.-70,) radio je na kraljevoj palači Louvre i proširenju Versajskog dvorca (1662-70.

Njegovo remek djelo je Dvorac Vaux-Le-Vicomte građen između 1656.-61. za ministra financija Nicolasa Fouqueta. To je jedna od najvažnijih francuskih građevina tog vremena. Slikar Charles Le Brun. Park dekorirao je enterijer a park i vrtove pejsažni arhitekt André Le Nôtre.

Pred kraj života projektirao je za Univerzitet u Parizu - Koledž Četiri nacije (Collège des Quatre-Nations (izveden (1662-74)
Louis je taj koledž smjestio na polueliptični trg a u centar crkvu kružnog tlocrta sa velikom kupolom na visokom tamburu. 
Isturena dvokatna krila odaju utjecaj rimske Palače Barberini, ali korintski stupovi na krilima imaju francusku eleganciju.

Louis Le Vau projektirao je uz to i brojne pariške palače i reprezentativne građevine, koje karakterizira inovativna distribucija unutarnjih prostora (monumentalna stepeništa., ovalne ili osmerokutne sobe) i odnos sa urbanim kontekstom (vrtovi i [lođe prema [Seine|Seini).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Louis Le Vau''
Kotijeske Alpe

**Kotijske Alpe** (talijanski: *Alpi Cozie*, francuski: *Alpes cottiennes*) je planinski masiv dio Zapadnih Alpa, koji se u dužinu od 80 km proteže između Talijanske Regije Piemonte i Francuske Regije Provansa-Alpe-Azurna obala.

## Geografija
Najviša planina masiva je Viso  sa svojih 3,841 metara. 
Masiv se proteže od prijevoja Maddalena i Primorskih Alpi na jugu do Masiva Cenis i Grajskih Alpa na sjeveru.

Masiv ima isto ime kao i Rimska provincija Kotijske Alpe.

Kotijske Alpe su popularne destinacija među planinarima i skijašima.

## Reference
 
## Vanjske veze

* ''Cottian Alps''
André Le Nôtre

**André Le Nôtre** (16. mart, 1613., Pariz - 15. septembar, 1700., Pariz), bio je jedan od najvećih francuskih pejsažnih arhitekata, čije je remek-djelo uređenje Versajskih parkova.

## Biografija

André je izučio zanat kod svog oca Jean Le Nôtra, koji je bio glavni vrtlar kralja Louisa XIII u Palači Tuileries. Zakone perspektive i optike naučio je u ateljeu slikara Simona Voueta, a osnove arhitekture kod arhitekta  Françoisa Mansarta. Naslijedivši svog oca 1637. redizajnirao je vrtove Palače Tuileries, i pokazao svoj talent za široke vizure, jer je produžio glavnu promenadu dokle pogled seže, iz nje je kasnije nastala današnja Avenija Champs-Élysées.

Presudan projekt za njegovu karijeru bilo je uređenje vrtova za  Dvorac Vaux-Le-Vicomte, pored Meluna (1656.-61, za tadašnjeg ministra financija Nicolasa Fouqueta. André je prilagodio hortikulturu reljefu, Iz partera je nanizao velike blokove stabala, i postepeno ih grupirao kako bi naglasio perspektivu, i povezao ih sa fontanama, površinama sa vodom i skulpturama i postigao maksimalnu refleksiju vode.

Kad je kralj Louis XIV vidio taj dvorac bio je toliko oduševljen njegovim parkom da je angažirao Andrea da mu uredi parkove Versajskog dvorca, koji su se prostirali na ogromnom terenu od 6,000 hektara. André je pretvorio dotad blatnu močvaru u park sa veličanstvenim vidicima, proširio je i poboljšao arhitekturu dvorca, a njegov monumentalni stil snažno je ojačavao sjaj i raskoš dvora Louisa XIV.

Nakon tog je projektirao parkove za dvorce Trianon, Chantilly, Saint-Germain-en-Laye i Fontaineblo. Njegov talent prepoznale su glavešine evropskih prijestolnica, pa je nakon tog puno putovao. London je posjetio 1662. pa se pretpostavlja da je projektirao Park St. James.

Kad je umro njegovi učenici i suradnici, razmilili su se po zemljama Svetog Rimskog Carstva i proširili njegov stil pejsažne arhitekture po Evropi.

## Reference

## Vanjske veze

* ''André Le Nôtre''