open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arktin iz Mileta

**Arktin iz Mileta** () bio je starogrčki pesnik, koga Dionisije Halikarnašanin naziva najstarijim grčkim pesnikom, a neki drugi izvori čak kažu da je živeo pre Homera; no svi stari pisci koji Arktina pokušavaju preciznije vremenski odrediti slažu se u tome da je živeo negde u vreme prvih olimpijada.

## Datiranje

*[[Suda]]* kaže da se Arktinov otac zvao Telej (Τήλευς) i da je bio potomak Nauteja (Ναύτευς), te da je Arktin bio epski pesnik, učenik Homerov i da se, prema Artemonu iz Klazomene, "rodio tokom 9. olimpijade, 410 godina nakon trojanskog rata", tj. u periodu između 744. i 741. pne. Drugi hroničari vrhunac njegova stvaralaštva stavljaju u 775. godinu pne., no danas se sva ta datiranja uglavnom smatraju bezvrednim, a i sam se Arktin naziva "maglovitom" ličnošću.

## Delo

Artkin se smatrao najistaknutijim među pesnicima kikličkih epopeja, od kojih su mu se u antici jednoglasno pripisivale dve pesme, koje su pripadale trojanskom ciklusu. *[[Etiopida]]* (Αἰθιοπίς), u pet pevanja, sadržinski se nastavljala na Homerovu *[[Ilijada|Ilijadu]]*, a glavni su joj junaci bili Memnon, kralj Etiopljana, i Ahilej, koji ga je usmrtio. *[[Razorenje Ilija]]* (Ἰλίου περσίς), u dva pevanja, opevalo je zauzeće i uništenje Troje, kao i događaje koji su potom usledili, sve do odlaska Grka. Treću epsku pesmu, *[[Titanomahija (ep)|Titanomahiju]]*, kojom je verovatno započinjao ceo epski ciklus, jedni su pripisivali Eumelu iz Korinta, a drugi Arktinu.

## Reference

## Literatura
* 
* 
* 
* 
* 

__NOTOC__
Život Oharu

***Život Oharu*** 西鶴一代女, *Saikaku Ichidai Onna*, "Saikakuova *Zaljubljiva žena*" je japanski crno-bijeli igrani film snimljen 1952. u režiji Kenjija Mizoguchija. Predstavlja adaptaciju romana *[[Život zaljubljive žene]]* Saikakua Ihare, a radnjom je smješten u Kyoto u Edo periodu. Protagonistica, čiji lik tumači Kinuyo Tanaka, je Oharu, mlada žena koju je otac prodao kao konkubinu feudalnom gospodaru (daimyo). Radnja, prikazan kroz flashbackove, prikazuje kako su se životne okolnosti, ali i okrutnost tadašnjeg japanskog društva, urotili kako bi Oharu završila kao odbačena i siromašna starica. Za *Život Oharu* se često navodi da je jedno od djela koje je Mizoguchiju donijelo reputaciju feminističkog sineasta.

## Uloge
* Kinuyo Tanaka ... Oharu
* Tsukie Matsuura ... Tomo, Oharuina majka 
* Ichirō Sugai ... Shinzaemon, Oharuin otac
* Toshiro Mifune ... Katsunosuke
* Toshiaki Konoe ... Gospodar Harutaka Matsudaira
* Hisako Yamane ... Gospođa Matsudaira
* Jūkichi Uno ... Yakichi Ogiya
* Kiyoko Tsuji ... Stanodavka
* Eitarō Shindō ... Kahe Sasaya.
* Akira Oizumi ... Fumikichi, Sasayin prijatelj
* Kyoko Kusajima ... Sodegaki
* Masao Shimizu ... Kikuoji
* Daisuke Katō ... Tasaburo Hishiya
* Toranosuke Ogawa ... Yoshioka
* Hiroshi Oizumi ... upravnik Bunkichi
* Haruyo Ichikawa ... Dvorska dama Iwabashi
* Yuriko Hamada ... Otsubone Yoshioka
* Noriko Sengoku ... Dvorska dama Sakurai
* Sadako Sawamura ... Owasa
* Masao Mishima ... Taisaburo Hishiya
* Eijirō Yanagi ... falsifikator
* Chieko Higashiyama ... Myokai, stara redovnica
* Takashi Shimura ... old man
* Benkei Shiganoya ... Jihei
* Komako Hara ... Otsubone Kuzui

## Izvori

## Vanjske veze

* 
*
Reinhard Schulze

**Reinhard Schulze** (Berlin, 29. 1. 1953. – ), njemački filolog i politolog islamskih nauka. Studirao je orijentalne i islamske studije, romanske jezike i lingvistiku na Univerzitetu u Bonnu gdje je diplomirao 1976. godine, a doktorsku disertaciju na temu pobune egipatskih falahina obranio je 1981. pod mentorstvom W. Schmuckera i S. Wilda. Od 1982. do 1984. radio je kao naučni novak na odsjeku za historiju i kulturu Bliskog Istoka u Hamburgu, potom tokom 1984. i 1985. radi kao profesor vanevropske historije u Essenu, a od 1985. do 1987. kao naučni suradnik na Institutu za orijentalistiku u Bonnu. Stipendiran od strane DFG-a, habilitaciju je stekao 1987. istraživačkim radom na temu historije Svjetske muslimanske lige (na prijedlog Schmuckera). Sljedećih pet godina radi kao profesor orijentalne filologije u Bochumu, od 1992. do 1995. kao profesor islamskih i arapskih studija u Bambergu, a od 1995. nadalje angažiran je na Univerzitetu u Bernu. Njegova djela, zajedno s onima francuskog akademika G. Kepela, smatraju se naučnim paradigmama za suvremeni politički islam (islamizam).

## Opus
*  *Die Rebellion der ägyptischen Fallahin 1919. Zum Konflikt zwischen der agrarisch-orientalischen Gesellschaft und dem kolonialen Staat in Ägypten 1820–1919*. Baalbek, Berlin 1981 (dizertacija, Univerzitet u Bonnu, 1981).
*  *Islamischer Internationalismus im 20. Jahrhundert. Untersuchungen zur Geschichte der Islamischen Weltliga*. Brill, Leiden 1990,  (habilitacija, Univerzitet u Bonnu, 1987).
*  *Das islamische achtzehnte Jahrhundert. Versuch einer historiographischen Kritik.* u: *Die Welt des Islams*, vol. 30. (1990), str. 140.-159.
*  *Was ist die islamische Aufklärung?* u: *Die Welt des Islams*, vol. 36. (1996), str. 276.-325.
*  *Geschichte der islamischen Welt im 20. Jahrhundert.* Beck, München 1994; Fassung 2002, 
*  *A Modern History of the Islamic World*. I.B. Tauris, London, 1998, 
*  *Religiöser Pluralismus und europäischer Islam*, u: Robertson-von Trotha, Caroline Y. (ur.): Europa in der Welt – die Welt in Europa (= Kulturwissenschaft interdisziplinär/Interdisciplinary Studies on Culture and Society, vol. 1.), Baden-Baden 2006, 

## Vanjske veze
*  Reinhard Schulze  na stranicama Univerziteta u Bernu
Hegesija iz Salamine

**Hegesija iz [[Salamina (Kipar)|Salamine]]** (), na Kipru, ime je nekog drevnog starogrčkog pesnika koji se u antici spominjao kao jedan od mogućih autora *[[Kiparska pesma|Kiparske pesme]]*, jedne od kikličkih epopeja koja je pripadala trojanskom ciklusu. Fotije ga u svojoj *[[Bibloteka (Fotije)|Bibloteci]]* zove **Hegesin iz Salamine** (). Drugi antički izvori tu pesmu pripisivali su Stasinu Kipraninu ili čak samom Homeru. Ništa drugo o Hegesiji nije poznato, pa ni to je li zaista postojao.

## Reference

## Literatura
* 
*
MCM2

**Faktor licenciranja DNK replikacije MCM2** je protein koji je kod ljudi kodiran *MCM2* genom.

Protein kodiran ovim genom je jedan od visoko konzerviranjih proteina održavanja mini-hromozoma (MCM) koji učestvuju u inicijaciji replikacije eukariotskog genoma. Heksamerni proteinski kompleks formiran od MCM proteina je ključna komponenta prereplikacionog kompleksa (pre-RC). On učestuje u formiranju replikacionih viljuški i regrutaciji drugih srodnih proteina replikacije DNK. Ovaj protein formira kompleks sa MCM4, 6, i 7, i pokazano je da reguliše helikaznu aktivnost kompleksa. Ovaj protein fosforilišu, i tim putem regulišu, proteinske kinaze CDC2 i CDC7.

## Interakcije

MCM2 formira interakcije sa replikacionim proteinom A1, AKAP8, MCM5, MCM6, MCM7, ORC1L, ORC2L, ORC4L, ORC5L, MCM4, MCM3 i proteinska kinaza srodna sa kinazom ciklusa ćelijske deobe 7.

## Reference

## Literatura
Ivan Marić

**Ivan Ivo Marić** (pseudonimom *Željezar*, Split, 27. januar 1894 - Split, 1968) je bio dalmatinski komunist i revolucionar, član najužeg partijskog rukovodstva i kratko vreme neformalni vođa KPJ.

Između Marićevog "paralelnog centra" KPJ u Parizu i Josipa Broza trajala je borba od 1937. godine do 1940. godine.

## Biografija

Ivan Marić rođen je u Splitu 27. januara 1894. godine.

### Sukob sa Titom

Nakon streljanja generalnog sekretara Milana Gorkića u Moskvi 1937. godine, Kominterna nije postavila novog vođu KPJ.

Dvojica pariskih vođa KPJ, Dalmatinac Ivo Marić i Crnogorac Labud Kusovac, nastojali su da se pozicioniraju kao naslednici Gorkića. Marić je predložio Brozu, organizacionom sekretaru KPJ, da oni zajedno sa Lovrom Kuharom, Labudom Kusovcem i Dragutinom Marušićem, "privremeno preuzmu odgovornost za sav partijski rad", što je Broz odbio.

Marić je početkom 1938. godine obavestio generalnog sekretara Kominterne Georgi Dimitrova o Titovoj odgovornosti za neuspeh akcije slanja jugoslovenskih dobrovoljaca u Španiju prethodne godine, tokom koje su mnogi pohapšeni.

Marić je prihvatio predlog grupe funkcionera u Parizu, gde se tada nalazilo sedište KPJ, da privremeno preuzme odgovornost za rad partije. On je tokom 1938. godine neformalno proglašen generalnim sekretarom KPJ. Njegov CK u Parizu je jedno vreme imao podršku nekih funkcionera Kominterne, kao što je Ivan Srebrnjak. Još važnije, Marić i Kusovac su imali podršku čuvenog Petka Miletića, vođe komunista-robijaša u Sremskoj Mitrovici i glavnog Titovog rivala.

Marić i Kusovac su bili do 1938. u Parizu. Kusovac je bio sekretar Španskog komiteta, a Marić je radio u emigracijskim organizacijama. Jula 1938. godine Tito u pismu šefu Kominterne Georgi Dimitrovu izjavljuje da je isključio svoje suparnike Labuda Kusovca i Ivu Marića iz KPJ. Istog meseca, pariska policija je otkazala gostoprimstvo dr Labudu Kusovcu, Ivanu Mariću i njihovim ženama, zatim Živojinu Pavloviću i još nekolicini njihovih bliskih saradnika. Među izgnanim nije bilo nijednog od "staljinovaca". Živojin Pavlović tvrdi da njihov izgon nije tražilo jugoslovensko poslanstvo već je denuncijacija kod francuske policije došla od strane novog partijskog rukovodstva, "bilo preko francuske partije, bilo preko agenata GPU-a."

### Isključenje iz KPJ

Sredinom marta 1939. godine, Tito je Marića zajedno sa saradnicima zvanično izbacio iz KPJ. Obrazloženje je glasilo: "Razorno antipartijsko djelovanje, grupašenje, unošenje zabune u redove Partije, širenje lažnih glasina i veze sa trockističkim i drugim sumnjivim elementima, itd." Pored toga, Broz je denuncirao Marića i njegove saradnike Kominterni.

### Goli otok

Poslije rata završio je na Golom otoku. Uhapšen je 15. jula 1951, te osuđen na 48 meseci zatvora. Pušten je na slobodu 15. jula 1955.

## U popularnoj kulturi

U zbirci pripovedaka "Opraštanja nije bilo" Mihailo Lalić posvećuje istoimenu pripovetku Ivi Mariću i njegovom životu.

## Izvori

## Povezano
* Komunistička partija Jugoslavije
* KPJ tokom Velike čistke
Jablanica (Prizren)

**Jablanica** (42°10'24" sgš, 20°46'37" igd) je naseljeno mesto u opštini Prizren u Metohiji, u Srbiji. Selo ima oko 800 stanovnika i svi su bošnjačke nacionalnosti.

Nalazi se iza samog vrha Cvilen, 9,3 km od Prizrena na nadmorskoj visini 920-1.000 m. Jablanica je tipično naselje zbijenog tipa.

## Prezimena
Familije u selu nose prezimena Ramoći, Džaferovci, Grkoći, Mazlamovci, Etemovci, Ametoći, Šurdići, Ljoljkovci, Dinovci, Demirovci, Tajrovci, Ismailjovci, Skenderoći, Biboći, Veljinci, Bektešovci, Murtoći, Pandžovci, Aljimovci i druga.
Jagnjenica, Zubin Potok

**Jagnjenica** je naselje u opštini Zubin Potok na severu Kosova i Metohije, Republika Srbija.

## Geografija
Nalazi se naposredno uz znatno veće naselje Zupče. Atar sela se nalazi na teritoriji katastarske opštine Jagljenica površine 890 ha. Kroz Jagnjenicu protiče reka „Jagnjenička reka“ koja se uliva u reku Ibar. Ljudi iz obližnjih sela često Jagnjenicu zovu i Spasojevići jer je ovo selo još davno naselila istoimena porodica. U selu se nalazi i mala crkvica Voznesenja Gospodnjeg. Seoska slava je Spasovdan, a slavi se i Sv. Petka koju slavi i većina porodica Spasojević na Kosmetu. Poslednjih decenija došlo je do podele, pa se sve više fizionomski razvija Donja Jagnjenica u blizini Ibra, u kojoj postoje izgrađene kuće ra izbegla i raseljena lica i Staro Selo Jagnjenica koje je uzvodno uz jagnjeničku reku koje gubi stanovništvo. Položaj sela je popravljen izgradnjom asfaltiranog puta Zubin Potok - Kosovska Mitrovica koji prolazi od donjeg do gornjeg dela sela, i dalje preko prevoja do Zvečana. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Zvečanskog okruga, u srezu mitrovičkom, u opštini rujiškoj i 1912. godine ima 128 stanovnika.

## Demografija
Naselje ima srpsku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 193
* popis stanovništva 1953. godine: 230
* popis stanovništva 1961. godine: 232
* popis stanovništva 1971. godine: 183
* popis stanovništva 1981. godine: 134
* popis stanovništva 1991. godine: 87

## Vanjske veze
* Radio-televizija Republike Srpske: Na Jagnjenici mirno, 1. 12. 2011.
Hajvalia

**Hajvalia** (srpskohrvatski: *Ajvalija*; ćirilica: Ајвалија), selo na Kosovu u općini Priština.

## Geografija
Naselje se nalazi jugozapadno od Prištine. Organizovano je kao mesna zajednica opštine Priština, a stara ambulanta u Ajvaliji redovno se koristi kao biračko mesto. 

## Historija
U prošlosti ovde je bila i baza Vojske Jugoslavije, kao i kamp „Viktorija“ švedskog KFOR-a. Takođe i baza Specijalnoj antiterorističkoj jedinici MUP-a Srbije lociranoj u ovom prištinskom naselju. U Ajvaliji se nalazio i Pokrajinski centar za obrazovanje, odmor i rekreaciju omladine i pionira „Heroji Kosova“.

## Privreda
Tu se nalazi i rudnik olovo-cinkove i srebrne rude, koji je 1953. godine temeljno obnovljen. Rudnici Trepča-Priština (jama Ajvalija). Multimilioner Behđet Pacoli još 1983. godine je izgradio luksuzne vile za svoju porodicu, sa saunama, prečistivačima vode i generatorom za struju, u predgrađu Prištine Ajvaliji, a sve u italijanskom stilu.

## Stanovništvo

## Reference
Banja (Istok)

**Pećka banja** ili **Banja Istok** () je mesto u zapadnom delu Metohije, u opštini Istok. Mesto se nalazi 80&nbsp;km od Prištine i 12&nbsp;km od Peći, u šumovitom masivu planina Prokletije i Rugovske klisure. U blizini protiču reke Beli Drim i Istočka reka. Nadmorska visina Pećke banje je 560 m.

Broj stanovnika je teško utvrditi. Najverovatnije se radi o stotinama.

Ovu banju i njenu mineralnu vodu su koristili stari Rimljani, srednjovekovna srpska vlastela i Turci, za vreme svoje vladavine.

Temperatura mineralne vode koja izvire u Pećkoj banji je 11-47&nbsp;°C.
Atmađa

**Atmađa** je selo u republici Srbiji, koje administrativno pripada opštini Prizren u Prizrenskom upravnom okrugu. Nalazi se u niziji severozapadno od Prizrena, u neposrednoj blizini pruge i magistralnog puta ka Đakovici.

## Povezano
* Hisar na Belom Drimu
* Dvorac Ribnik

## Vanjske veze
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
Jasenovik (Novo Brdo)

**Jasenovik** (albanski: *Jasenoviku*; ćirilica: Јасеновик), selo na Kosovu u općini Novo Brdo.

## Geografija
Nalazi se istočno od opštinskog središta Novobërda, a u njemu danas ima pedesetak domaćinstava. Pre NATO agresije na SRJ 1999. godine bilo stotinak domaćinstava, ali je deo stanovništva napustio Jasenovik.

Selo je dobilo naziv po biljci jasen, od koje se dobijala tinta koja je korišćena kao mastilo za pisanje.

## Stanovništvo

## Reference
Useljeništvo u Čileu

**Useljeništvo u Čileu** je kroz povijest postao najvažnijim izvorom današnjeg čilskog stanovništva.

Osim izvornih domorodačkih Indijanaca, u Čile su doselili narodi sa svih kontinenata. Iz Južne Amerike to su Argentinci, Bolivijci, Ekvadorci, Peruanci, Kolumbijci, Brazilci, Venezuelanci, Kubanci, Urugvajci, Paragvajci te nekoliko tisuća iz SAD-a.

S europskog kontinenta doselili su Armenci, Austrijanci, Baski, Englezi, Flamanci, Francuzi, Grci, Hrvati, Irci, Katalonci, Nijemci, Nizozemci, Norvežani, Poljaci, Romi, Rusi, Škoti, Španjolci, Talijani, Valonci, Velšani i Židovi.

S azijskog kontinenta u Čile su uselili Arapi (Palestinci, Libanonci, Sirijci) i Židovi s Bliskog Istoka, Indijci, Pakistanci i Afganistanci sa Srednjeg Istoka odnosno Indijskog potkontinenta te sa Dalekog Istoka Japanci, Kinezi (iz Kine i Tajvana) te Korejci.

Iz Oceanije doselilo je tisuća Australaca te par stotinjaka Novozelanđana i s Tonge.

## Izvori

## Vanjske veze
* El Canillita Digital  Gaspar Glavich: La familia en Chile: de los Mapuches a los croatas, los judíos y los europeos (vrsta obitelji u Čileu: mapucheanska i hrvatska, židovska i europska)
* Ciudadano Global - Servicio Jesuita a Migrantes Chile 
* Centro Navarro de Chile 
* Encuentros con la historia: nos llamamos chilenos
* Croatas en Chile
** Estudio de la inmigración croata 
** Ivo Boric: Emigración croata a Chile 
* Tipos de familia en Chile: De los mapuches a los croatas, los judíos y los europeos  (vrsta obitelji u Čileu: mapucheanska i hrvatska, židovska i europska) () (poveznica neaktivna; autor je navodno Ivo Boric); naddirektorij Fundación CHILE UNIDO - A partir de la Mujer
MCM3

**Faktor licenciranja DNK replikacije MCM3** je protein koji je kod ljudi kodiran *MCM3* genom.

Protein kodiran ovim genom je jedan od visoko konzerviranjih proteina održavanja mini-hromozoma (MCM) koji učestvuju u inicijaciji replikacije eukariotskog genoma. Heksamerni proteinski kompleks formiran od MCM proteina je ključna komponenta prereplikacionog kompleksa (pre-RC). On učestuje u formiranju replikacionih viljuški i regrutaciji drugih srodnih proteina replikacije DNK. Ovaj protein formira kompleks sa MCM4, 6, i 7, i pokazano je da reguliše helikaznu aktivnost kompleksa. On direktno dolazi u kontakt sa MCM5/CDC46. Ovaj protein formira interakcije, i biva acetilisan posredstvom MCM3AP, acetiltransferaze asocirane sa hromatinom. Acetilacija ovog proteina inhibira inicijaciju DNK replikacije i progresiju ćelijskog ciklusa.

## Interakcije
MCM3 formira interakcije sa ORC4L, ORC5L, CDC6, MCM3AP, MCM5, MCM7, DBF4, MCM2 i CDC45-srodan protein.

## Reference

## Literatura
Jelakce

**Jelakce** je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Površina katastarske opštine Jelakce gde je atar naselja iznosi 1.226 ha. Pripada mesnoj zajednici Sočanica. Selo se nalazi na istoku opštine Leposavić na granici prema opštini Kuršumlija od Leposavića udaljeno 22 km. Po položaju spada u planinska sela. Kuće su locirane u dubodolini po mahalama. Oko sela s uzdiže sedam planinskih visova. Pod jednim od visova su i bare Veliko i Malo jezero. Nadmorska visina sela je 1.104m. Kuće u pojedinim mahalama su toliko zbijene da je teško odrediti granice jednog domaćinstva. U ataru sela je i zaselak Stržin. Na jednom od planinskih venaca se nalaze ostaci utvrđenja pa se može zaključiti da je na mestu današnjeg Jelakca nekada bilo naselje. Selo se prvi put pominje 1315. godine, u povelji kralja Milutina manastiru Banjskoj. Pretpostavlja se da je u ovom Jelakcu srpski arhiepiskop Danilo II podigao „sjajan dvor“ sa crkvom Sv. arhanđela Mihaila. Godine 1395. srpska kneginja Milica darovala je Jelakce svetogorskom manastiru Svetog Pantelejmona. Danas u selu postoje neispitani ostaci stare crkve, koja bi mogla biti pomenuta zadužbina arhiepiskopa Danila II.

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 184
* popis stanovništva 1953: 228
* popis stanovništva 1961: 283
* popis stanovništva 1971: 233
* popis stanovništva 1981: 154 
* popis stanovništva 1991: 93

U selu 2004. godine živi 91 stanovnik. Današnje stanovništvo čine rodovi: Mijailovići, Savići, Nedeljkovići, Milutinovići, Milanovići.
Ćirkoviće

**Ćirkoviće** je naselje u Republici Kosovo. Površina katastarske opštine Ćirkoviće gde je atar naselja iznosi 693 ha. Pripada mesnoj zajednici Bistrica. Nalazi se na 24 km severno od Leposavića, sa desne strane gornjeg toka Bistričke reke. Srednja nadmorska visina sela je 638 metara.
Po rasporedu i prostornoj udaljenosti kuća u selo se izdvajau zaseoci Ćirkovići i Banovići.
Naziv sela potiče od imena roda Ćirkovića, a može se tumačiti i kao antroponim (lično muško ime Ćirko, verovatno starešina roda ili osnivač naselja.)
Pod današnjim imenom selo se ne pominje u pisanim izvorima pa se može zaključiti da spada u mlađa naselja (kraj XVII ili početak XVIII veka).

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 125
* popis stanovništva 1953: 129
* popis stanovništva 1961: 119
* popis stanovništva 1971: 95
* popis stanovništva 1981: 110 
* popis stanovništva 1991: 75

U selu 2004. godine živi 76 stanovnika i broji 26 domaćinstava. Današnje stanovništvo čine rodovi : Spasići, Ćirkovići, Banovići, Orovčići, Ćosići, Karadžići, Petrovići, Savići, Đorđevići.
Jarinje

**Jarinje** je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Pripada mesnoj zajednici Bistrica.

## Geografija
Nalazi se na 16&nbsp;km severno od Leposavića, na desnoj obali Ibra. Po položaju i međusobnoj udaljenosti kuća selo se deli na Gornje i Donje Jarinje, a odvaja ih kosa Galičnik koja se od brda Jarinja spušta prema Ibru. Gornje i Donje Jarinje su u stvari dva sela udaljena jedno od drugog oko 2&nbsp;km. Srednja nadmorska visina sela je 554m.

## Historija
Jarinje spada u veoma stara naselja. Prvi put se pominje 1327. godine kada ga je Stefan Dečanski poklonio manastiru Studenici. Preci današnjeg stanovništva Jarinja doseljeni su iz raznih krajeva, uglavnom sredinom XVIII i XIX veka.

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 709
* popis stanovništva 1953: 759
* popis stanovništva 1961: 697
* popis stanovništva 1971: 581
* popis stanovništva 1981: 428 
* popis stanovništva 1991: 357

U selu 2004. godine živi 378 stanovnika i broji 104 domaćinstava. Današnje stanovništvo čine rodovi : Mijatovići, Janoševići, Kuzmanovići,, Milići, Premovići, Ninići, Đorđevići, Prčići, Marinkovići, Obradovići, Petrovići, Jasnići, Pavlovići, Mitrovići, Ivanovići, Đorovići, Banovići, Panovići. U zaseoku Gornje Jarinje žive : Milivojevići, Đorđevici, Radulovići, Milovanovići.

## Vanjske veze

* RTRS: Kosovska policija se povukla sa Jarinja, 26.07.2011. 
* RTRS: Zapaljen prelaz Jarinje, 27.07.2011.
Jošanica (Leposavić)

**Jošanica** je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Pripada mesnoj zajednici Leposavić. Selo se nalazi 6 km jugozapadno od Leposavića u dolini reke Jošanice, leve pritoke Ibra. Kuće su locirane sa obe strane reke i puta koji vodi ka Crncu. Selo je dobilo naziv po drvetu zvanom jova koje raste na vlažnom zemljištu oko reke, gde i danas dominira. Naziv sela se prvi put pominje u Povelji kralja Stefana Milutina 1315. godine Manastiru Banjska. Na brežuljku iznad sela stoje ostaci crkve koja je bila posvećena Vaskresenju Hristovom. Oko crkvišta je staro srpsko groblje. Pored seoskog puta očuvana su četiri lepa primerka krajputaša - nadgrobnih spomenika sa zapisima. Tu su sahranjena četvorica vojnika koji su u Prvom svetskom ratu umrli u mađarskim i austrijskim koncentracionim logorima. Ovi krajputaši su zakonom zaštićeni kao istorijski spomenici.
U Jošanici postoji četvororazredna škola, koju pohađa 11 učenika, škola je u sastavu područne škole *[[Slobodan Penezić Krcun]]* iz Leposavića.

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 198
* popis stanovništva 1953: 208
* popis stanovništva 1961: 243
* popis stanovništva 1971: 270
* popis stanovništva 1981: 241
* popis stanovništva 1991: 231

U naselju 2004. godine živi 243 stanovnika i ima 55 domaćinstava. Rodovi koji žive u ovom selu su: Barać, Ratković, Ivanović, Miljojković, Pavlović, Milosavljević, Vidosavljević, Vulićević, Tanasković, Mićović, Milovanović, Despotović, Trboljevac, Krstić, Rašković, Đoković.
Jabuka (Zubin Potok)

**Jabuka** je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Crepulja.

## Historija
Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Naziv naselja je fitonim, jer je selo dobilo naziv po jabukama, koje ovde dobro uspevaju. Naselje je na severoistočnim obroncima Mokre Gore. Selo je na izvorištu Zubodolskog potoka. Prvi put selo se pominje u turskom popisu iz 1455. godine, ali je već tada bilo skoro sasvim opustelo, sa samo jednom srpskom kućom. Na prevoju zvanom Ilinica stoje ostaci stare crkve i groblja iz kasnog srednjeg veka. Crkva se u narodu zove Ilinica, premda žitelji tvrde da nije bila posvećena Svetom Iliji. Kod ruševina crkve održavaju se zajednički sabori okolnih sela.
Delovi sela su: Velika jabuka, Mala Jabuka, Osoje, Rijeka, Leskova Strana, Vrtača, BaščaBlato, Bisage, Ilinica.
Ovo je jedno od starijih naselja, iz srednjeg veka najverovatnije, što svedoče ostaci dva groblja i ruševina starije crkve. Zaseoci su: Velika Jabuka ili *Selo*, Mala Jabuka i Đukića mala. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Zvečanskog okruga, u srezu mitrovičkom, u opštini crepuljskoj i 1912. godine ima 122 stanovnika.

## Demografija

Naselje ima srpsku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 190
* popis stanovništva 1953. godine: 199
* popis stanovništva 1961. godine: 230
* popis stanovništva 1971. godine: 207
* popis stanovništva 1981. godine: 130
* popis stanovništva 1991. godine: 88
Banja (Zubin Potok)

**Banja** (često se koristi i naziv Banje) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Naselje se nalazi na krajnjem severozapadu opštine Zubin Potok i graniči se sa administrativnom granicom Kosova i Metohije i centralne Srbije, ovo naselje je tek 1947. godine pripojeno području Kosmeta. Atar sela se nalazi na teritoriji katastarske opštine Banja površine 1.033 ha, u istoj KO se nalaze i naselja Gornje Varage, Vitakovo i Klečke.

Selo je dobilo ime po toplim izvorima u zaseoku Špilje (Čpilje) u neposrednoj blizini Ibra, koje je koristilo lokalno stanovništvo za banjsko lečenje. Topli izvori pod nazivom Ilidža su izgradnjom veštačke akumulacije jezera Gazivode su potopljeni 1977. godine, ali se ime proširilo na celo selo koje obuhvata pored potopljenog zaseoka Špilje i centralni deo naselja koji je na prisojnim stranama Banjskog Potoka. Kao srpsko selo prvi put se pominje u turskom popisu iz 1455. godine. Usred sela je postojalo staro crkvište na kojem su seljaci, između dva svetska rata, podigli novu crkvu. Prilikom gradnje, upotrebljavali su i kamenu plastiku sa stare crkve. Uz crkvu se nalazi staro i novo groblje, a najbolje su očuvani kameni nadgrobni spomenici iz 19. veka. Naselju Banja je do 1975. godine pripadao i zaselak Klečke u izvorištu Banjskog Potoka, ali je od tada samostalno naselje. U potopljenom zaseoku Špilje postojao je deo Kulina, zbog kule koja je verovatno bila zvonik crkve. Crkva je verovatno sagrađena u 13. ili 14. veku, a sastojala se od narteksa, egzonarteksa, zvonika i groblja. Kula je bila visoka 7 metara, a široka u osnovi oko 3 metra, međutim ulaz u kulu je bio zatrpan zemljom. Na severnom zidu jugoistočne kule postoji urezan ćirilski natpis iz koga se vidi da je 1492. godine došlo do rušenja crkve ili zvonika. Na crkvenom groblju je oko 150 starih monolitnih nadgrobnih spomenika, zbog čega ono predstavlja jednu od najvećih i najočuvanijih srednjovekovnih nekropola ne samo na Kosovu i Metohiji nego i u Srbiji.

Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Raškog okruga, u srezu deževskom, u opštini rajetićskoj i 1912. godine ima 128 stanovnika.

Stanovništvo sela je uglavnom poreklom iz Crne Gore iz bratstva Kuči. Naselje je naseljeno isključivo Srbima pravoslavne vere. Broj stanovnika neposredno posle *Drugog svetskog rata* raste sve do sredine 60-ih, kada počinje odseljavanje stanovništva i to uglavnom u Kragujevac.

## Demografija

Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 102
* popis stanovništva 1953. godine: 166
* popis stanovništva 1961. godine: 197
* popis stanovništva 1971. godine: 177
* popis stanovništva 1981. godine: 124
* popis stanovništva 1991. godine: 85
Juniku

**Juniku** (srpskohrvatski: *Junik*; ćirilica: Јуник), naselje na Kosovu u općini Juniku.
 	
## Geografija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Junik površine 7469 ha. 

## Stanovništvo

## Reference
Junake

**Junake** (često se koristi i naziv Junaci) je naselje u opštini Zubin Potok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Junake površine 1.054 ha. Istorijski i geografski pripada Ibarskom Kolašinu. Naselje je na južnim obroncima Rogozne. Nalazi se na platou gornjeg toka Banjske reke, u podnožju brda koje ga odvaja od sela Zečeviće. Posle oslobađanja od turske vlasti mesto je u sastavu Raškog okruga, u srezu deževskom, u opštini rajetićskoj i 1912. godine ima 89 stanovnika. U periodu 1952-1955. godine naselje je bilo u sastavu *Opštine Banjska* u sklopu Zvečanskog sreza.

## Demografija

Naselje ima srpsku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 135
* popis stanovništva 1953. godine: 152
* popis stanovništva 1961. godine: 117
* popis stanovništva 1971. godine: 86
* popis stanovništva 1981. godine: 26
* popis stanovništva 1991. godine: 17
Hajkobilla

**Hajkobilla** (srpskohrvatski: *Ajkobila*; ćirilica: Ајкобила), selo na Kosovu u općini Priština.

## Geografija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Ajkobila površine 763 ha.

## Historija
Selo se usrednjem veku zvalo Proždrikobila, po vlastelinu Dabižavu Proždrikobili.  U današnjoj džamijskoj mahali nalaze se ostaci porušene crkve.

## Stanovništvo

## Reference
Đurđev Dol

**Đurđev Dol** () je naselje u opštini Kačanik na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Đurđev Dol površine 1173 ha. Po predanju, selo je dobilo ime po najstarijem stanovniku, Srbinu koji se zvao Đurđe. U turskom popisu iz 1452. godine zapisano je da u selu ima ukupno 39 kuća i da su sve srpske. Tradicija kaže da je selo, dok je bilo srpsko, bilo puno bogatstva i sjaja, a postojao je i magacin gde se čuvalo blago. Od kraja 18. veka srpski i makedonski hrišćanski živalj je počeo da se iseljava iz Đurđevog Dola. Do pedesetih godina 20. veka raspoznavali su se temelji stare crkve u selu, kao i ruševine magacina o kome govori predanje.
U selu danas nema srpskog stanovništva.

## Demografija

Naselje ima albansku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 493
* popis stanovništva 1953. godine: 515
* popis stanovništva 1961. godine: 369
* popis stanovništva 1971. godine: 276
* popis stanovništva 1981. godine: 298
* popis stanovništva 1991. godine: 309
Banja (Srbica)

**Banja** (**Banje**;  ili *Baja*), ili **Banja Rudnička**, je naselje u opštini Srbica na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Banja površine 1033 ha. U 13. veku kralj Stefan Uroš I darovao je ovo selo manastiru Gračanici, o čemu svedoči sačuvana darovnica. Seosku crkvu je podigao dvorjanin srpskog despota Đurđa - vlastelin Rodop, i posvetio je Sv. Nikoli. Tom prilikom vlastelin je crkvi darovao i zvona. Ona su sačuvana i danas se nalaze u Pećkoj patrijaršiji i Narodnom muzeju u Beogradu. Ktitor crkve Sv. Nikole sahranjen je u svojoj zadužbini i tu se nalazi njegova nadgrobna ploča. Između dva rata crkva je obnovljena, ali su je za vreme Drugog svetskog rata albanski fašisti opljačkali, a ikonostas su srušili i zatrpali ga kamenjem. Godine 1971. crkva je ponovo obnovljena.

## Demografija

Naselje danas ima srpsku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 552
* popis stanovništva 1953. godine: 595
* popis stanovništva 1961. godine: 636
* popis stanovništva 1971. godine: 513
* popis stanovništva 1981. godine: 371
* popis stanovništva 1991. godine: 274
Đurakovac

**Đurakovac** () je naselje u opštini Istok na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Đurakovac površine 1074 ha. Selo se nalazi u Pećkom podgoru, nedaleko od Istoka. U podu seoske crkve Sv. Nikole sačuvana je nadgrobna ploča iz 1362. godine sa natpisom nepoznatog vlastelina Danila koji je verovatno bio i ktitor crkve. Na njenim temeljima je 1592. godine podignuta nova crkva, koja je odmah bila i oslikana. Sačuvano je nekoliko desetina kvadratnih metara fresaka sa kraja 16. veka i iz druge polovine 19. veka. U crkvi se čuvaju četiri ikone iz 17. veka i rukopisni Bogorodičnik iz 16. veka. U selu postoje ruševine crkve Sv. vrača Kuzmana i Damjana, kao i ruševine još jedne crkve nepoznatog patrona. Na mestu ove poslednje sada se nalazi smetlište.

Djurakovac je najlepše selo u Metohiji.

## Demografija

Naselje ima albansku etničku većinu, do 1999. godine u selu je živelo i 600 Srba i Crnogoraca.
Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 1235
* popis stanovništva 1953. godine: 1615
* popis stanovništva 1961. godine: 2143
* popis stanovništva 1971. godine: 2631
* popis stanovništva 1981. godine: 3100
* popis stanovništva 1991. godine: 3801
Ljevoša

**Ljevoša** () je naselje u opštini Peć na Kosovu i Metohiji. Selo se nalazi iznad manastira Pećke patrijaršije. Po legendi, selo je dobilo ime po levanju (livenju) metala za izradu oružja srpske vojske za Kosovsku bitku 1389. godine. Od srednjeg veka selo je pripadalo Pećkoj patrijaršiji i njegovi žitelji su bili zaduženi za čuvanje manastirskih stada. Usmeno narodno predanje kaže da se pomuženo mleko drvenim cevima slivalo u manastirske odaje i kuhinje. U selu postoje ostaci nekoliko sakralnih objekata. Crkva Sv. Nikole se nalazila u Tavoru - malom gradu više manastira. U prvoj polovini 17. veka tu je boravio Pajsije Hilandarac, poznati srpski patrijarh i pisac hagiografija. Na bregu iznad Patrijaršije se nalazila crkva Sv. Đorđa. Po jednom sačuvanom zapisu, ona je obnovljena 1411. godine. Crkva Sv. Dimitrija je podignuta u 14. veku kao jedna od pomoćnih crkvica u neposrednoj blizini snažnog srednjovekovnog kulturnog i verskog centra Pećke patrijaršije. Sačuvani su ostaci njenih fresaka, sa ćirilskim slovima. Stotinak metara severno od Patrijaršije, na bregu Idvorac, očuvani su ostaci manastirske utvrđene kule-zvonare. Ogradni zidovi su se, sa istočne i zapadne strane, spuštali niz padine brega do samog manastira, čineći tako gornji širi odbrambeni deo celine manastirskog kompleksa. Duž zidova su bile ritmično raspoređene stražarnice. U ljevoši i njenoj neposrednoj blizini sačuvani su još ostaci crkve Rođenja Sv. Jovana Krstitelja, crkve Sv. Arhanđela, crkve Sv. Simeona Mirotočivog, kao i starog srpskog groblja. U stenama zapadno od sela nalazi se jedna isposnica.

## Demografija

Naselje ima srpsku etničku većinu.
Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 193
* popis stanovništva 1953. godine: 217
* popis stanovništva 1961. godine: 244
* popis stanovništva 1971. godine: 240
* popis stanovništva 1981. godine: 217
* popis stanovništva 1991. godine: 192
Baica (Gllogoci)

**Baica** (srpskohrvatski: *Banjica*; ćirilica: Бањица), selo na Kosovu u općini Gllogoci.

## Geografija
Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Baica površine 1150 ha.

## Historija
U selu na jednom kraju današnjeg muslimanskog groblja otkriveni su ostaci ranovizatijske crkve. Po predanju, ova crkva je u srednjem veku bila obnovljena i posvećena najvećem srpskom svetitelju - Svetom Savi. Prema turskom popisu iz 1455. godine u selu je bilo oko 30 srpskih kuća, na čelu sa seoskim popom.

## Stanovništvo

Naselje ima albansku etničku većinu.

						
## Reference
Ajnovce

**Ajnovce** () je naselje u opštini Kosovska Kamenica na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Ajnovce površine 1.373 ha. Prvi put selo se pominje početkom 14. veka pod nešto drugačijim imenom. U selu postoje ostaci više sakralnih objekata. U Donjim Ajnovcima očuvane su impozantne ruševine manastira pod nazivom Tamnica i crkve iz 14. veka, koja je podignuta na temeljima ranovizantijske bazilike. Po obliku osnove i obradi fasada, crkva manastira Tamnica podseća na Gračanicu, pa u nauci postoji mišljenje da je arhitektura ajnovačke crkve prethodila Gračanici.
U crkvi su očuvani fragmenti živopisa. U starom srpskom groblju na mestu Ravan kod Ajnovaca postoje ostaci druge crkve, zarasli u šipražje.

## Demografija

Naselje ima etnički mešovito.
Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 691
* popis stanovništva 1953. godine: 746
* popis stanovništva 1961. godine: 762
* popis stanovništva 1971. godine: 698
* popis stanovništva 1981. godine: 713
* popis stanovništva 1991. godine: 706

## Nacionalni sastav

### Popis [[1981]].

### Popis [[1971]].

### Popis [[1961]].

## Izvori
* http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/G1991/pdf/G19914018.pdf Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine

## Vanjske veze
Jerli Talinovac

**Jerli Talinovac** () je selo u republici Srbiji, koje administrativno pripada opštini Uroševac u Kosovskom upravnom okrugu. Nalazi se severno od Uroševca, na Talinovačkom (*Paun*) polju, na kome se nekada nalazio jedan od dvoraca Nemanjića.

## Demografija

## Povezano
* Uroševac
* Paun-polje

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
Banja (Suva Reka)

**Banja** () je naselje u opštini Suva Reka na Kosovu. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Banja površine 1305 ha. Po zakonima privremenih kosovskih institucija selo administrativno pripada opštini Mališevo. Selo je dobilo ime po tamošnjem jakom toplom i lekovitom izvoru i prvi put se pominje 1348. godine u Svetoarhanđelskoj povelji srpskog cara Stefana Dušana. Iznad sela su postojale dve crkve, koje su seljani zvali Kiša i Druga Kiša.

## Demografija

Naselje ima albansku etničku većinu.

## Reference
Ljubižda

**Ljubižda** () je naselje u opštini Prizren na Kosovu i Metohiji. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Ljubižda površine 1253 ha. Ovo je prigradsko naselje Prizrena i nalazi se na istočnoj strani grada. Selo se prvi put pominje u Arhanđelovskoj povelji cara Dušana 1348. godine. U selu postoji nekoliko crkava i crkvišta. Crkva Svetog Nikole je sagrađena u 16. veku, a obnovljena je 1867. godine. U njoj se nalazi dvadesetak ikona koje su ovde prenete iz okolnih seoskih crkava nakon njihovog rušenja. Među njima je bila i dvojna ikona Blagovesti i Susreta Joakima i Ane, iz 14. veka. Ova ikona je prvobitno pripadala horosu Dušanove zadužbine - crkve Svetih Arhanđela kod Prizrena. Sada se čuva u Narodnom muzeju u Beogradu. Posebnu umetničku vrednost predstavljaju dveri iz 16. veka koje su pripadale sada srušenoj crkvi Svetog Jovana. Od ostalih vrednosti, u crkvi se čuvaju: dva-tri klepala, litijska ikona Bogorodice sa vezenim lanenim platnom dugim 7-8m, drveni putir od orahovine, nekoliko starih knjiga, prestonih ikona, bakarna krstionica, filigranski krst sa natpisom iz 19. veka i drugo.

Druga seoska crkva je posvećena Svetom Spasu. Crkva je porušena polovinom 19. veka, a njene razvaline su prisvojile poturice. Iz ove crkve su sačuvane duborezne i slikane oltarske dveri sa ikonostasa, koje su prenete u crkvu Svetog Nikole.
U selu se još nalaze razvaline crkve Svete Petke, ostaci crkve Svetog Jovana, crkve Svete Nedelje i još nekoliko crkava.

## Demografija

Naselje ima albansku etničku većinu, do 1999. godine u selu je živelo i oko 650 Srba i 850 Muslimana.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 743
* popis stanovništva 1953. godine: 940
* popis stanovništva 1961. godine: 1208
* popis stanovništva 1971. godine: 1553
* popis stanovništva 1981. godine: 2440
* popis stanovništva 1991. godine: 2960
Jažince

**Jažince** () je naselje u opštini Štrpce, Kosovo i Metohija, Republika Srbija. U naselju se nalazi Crkva Svete Petke.

## Poreklo stanovništva po rodovima
Podaci iz 1938. godine)

**Starosedeoci**:
* Andrejići (6 kuća, sv. Arhanđeo).
* Puntarovići (5 kuća, sv. Arhanđeo).
* Ristići (5 kuća, sv. Arhanđeo).
*Kuzini (? kuća, sv. Arhanđeo).
* Jeftići (6 kuća, sv. Arhanđeo).
* Galjijini ili Milenići (5 kuća, sv. Arhanđeo).
* Boškovići ili Šindari (6 kuća. sv. Nikola).
* Stojkovići i Milisavljevići (4 kuća, sv. Nikola) su nepoznate starine.
* Maglini (3 kuća, sv. Arhanđeo) su nepoznate starine.
* Milojevići (9 kuća, sv. Nikola), davnašnji preseljenici iz Vrbeštice.
* Samardžići (2 kuća, sv. Arhanđeo), davnašnji doseljenici iz okoline Orahovca.
* Rusimovići (3 kuća, sv. Prečista); preseljeni oko 1870. godine iz Vrbeštice na ženino imanje.
* Kujundžići (1 kuća, sv. Stefan Arhiđakon). Starinom iz Orahovca, a ovde se predak doselio oko 1870. godine iz Prizrena kao pomoćnik kod jednog bakalina.

## Demografija

 
     
## Galerija

Image:Jažince.jpg|Pogled na jedan deo Jažinca
Image:Osnovna škola „Šarski odred“ u Jažincu.jpg|Osnovna škola „Šarski odred“
Image:Ambulanta u Jažincu.jpg|Seoska ambulanta


## Povezano
* Štrpce

## Reference

## Vanjske veze
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)

__BEZSADRŽAJA__
Bajgora

**Bajgora** () je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.

## Stanovništvo

## Reference

## Vanjske veze
Ljušta

**Ljušta** () je naselje u opštini Kosovska Mitrovica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.

## Stanovništvo

 

## Reference
Gjocaj

**Gjocaj** (srpskohrvatski: *Đocaj*; ćirilica: Ђоцај), selo na Kosovu u općini Juniku.
 	
## Stanovništvo

## Reference
Ljubuša (Dečani)

**Ljubuša** () je naselje u opštini Dečani, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.

## Stanovništvo

 

## Reference
Ljumbarda

**Ljumbarda** (*Lumbarda*; ) je naselje u opštini Dečani, Kosovo i Metohija.

## Stanovništvo

 

## Reference
Hadja

**Hadja** (srpskohrvatski: *Ade*; ćirilica: Аде), selo na Kosovu u općini Obiliqi.

## Stanovništvo

## Reference
Ćirez

**Ćirez** (; do 1975 – Čirez) je naselje u opštini Srbica, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.

## Stanovništvo

## Reference
Đinovce

**Đinovce** () je naselje u opštini Suva Reka, Kosovo i Metohija, Republika Srbija.

## Stanovništvo

## Povezano
* Opština Suva Reka
  

## Reference
Ljubovište

**Ljubovište** je naselje u opštini Gora na Kosovu i Metohiji. Po zakonima privremenih institucija Kosova ovo naselje je u sastavu opštine Dragaš. Ljubovište je goransko selo u Gori.

## Demografija

Naselje ima goransku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 
* popis stanovništva 1953. godine: 
* popis stanovništva 1961. godine: 
* popis stanovništva 1971. godine: 
* popis stanovništva 1981. godine: 
* popis stanovništva 1991. godine:
Banja Klokot

**Banja Klokot** sa Klokotom su neodvojivi delovi naselja u opštini Vitina, Kosovo i Metohija, Republika Srbija. Od 1999. godine uglavnom prostor oko banje zauzeli su Albanci. 

## Geografija
**Klokot banja** sa Klokotom su neodvojivi delovi naselja u opštini Vitina, Kosovo i Metohija, Republika Srbija. Klokot banja se nalazi na 15 kilometara jugozapadno od Gnjilana i isto koliko istočno od Uroševca. Od Vitine je 6 kilometara sever-severoistočno. 

## Termalni izvori
Ima nekoliko termalnih izvora čija se temperatura kreće od 16 do 32&nbsp;°C, pa i do 50&nbsp;°C. Stara banja je imala 200 kada i dva bazena za po 50 osoba u jednoj smeni, a sada su kapaciteti duplo veći, sa izgradnjom privatnog hotela sa stacionarom i bazenima. Voda iz banje se flašira i prodaje i ima više manjih privatnih pogona, pored većeg nekada društvenog pogona, kao što su Akvasana, vlasništvo Spasić Srećka, Jeta, Uje i mir, vlasnik privatnog preduzeća Šendi iz Kačanika sa pogonom u Klokotu.
Belo Brdo (Leposavić)

**Belo Brdo** je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Površina katastarske opštine Belo Brdo gde je atar naselja iznosi 2.154 ha. Selo se nalazi 19&nbsp;km severno od Leposavića i 4&nbsp;km južno od Pančićevog vrha (najviši vrh Kopaonika 2017 metara nadmorske visine).

Po geografskom položaju pripada tipu planinskih sela. U seoskom ataru nalaze se zaseoci : Bazići (1283 m), Marusići (1268 m), Sandžak (1100 m), Leskova (953 m ) i Baljaca (865 m), a srednja nadmorska visina sela je 1164 metara.

Iako se selo nalazi na velikoj nadmorskoj visini ono nije van važnijih saobraćajnih komunikacija. Do Belog Brda, preko Drena vodi asfaltni put koji povezuje naselje sa glavnim saobraćajnim putevima koji prolaze Ibarskom dolinom. Makadamskim putem naselje je preko Ostraća povezano sa Leškom.

Po narodnom predanju Belo Brdo je dobilo naziv po belini snaga koji se na njemu zadržavao tokom većeg dela godine. Kao srednjovekovni rudnik olova i srebra Belo Brdo prvi put se pominje 1438. godine. Na stare rudarske jame (šahte) iz perioda antike i srednjeg veka nailazi se u jami rudnika i na Kopaoniku. Latinsko groblje nalazi se ispred seoskog belobrdskog groblja. Tu se primećuju i zidine starog crkvišta zvanog sv. Trojica, a nešto niže nalaze se crkvene zidine zvane Petka.

Period od 1960. do 1980. godine predstavlja zlatno doba rudnika „Kopaonik“ u Belom Brdu. U tom periodu osnovane su stambene kolonije sa stambenim zgradama koje su služile za stanovanje radnika.

Na lokalitetu Nebeske Stolice (1800 m) ekipa istraživača- arheologa Zavoda za zaštitu spomenika kulture u Kraljevu, 1998. godine je započela istraživanje i pronađena je ranohrišćanska bazilika, građena lomljenim i tesanim kamenom sa krečnjačkim malterom kao vezivnim materijalom.

Pored poljoprivrede kojom se stanovništvo uglavnom bavi. U naselju se nalazi i Mesna kancelarija, osnovna osmorazredna škola, zdravstvena stanica, a postoje i trgovinske radnje mešovite robe. Naselje je i sedište mesne zajednice za više okolnih naselja.

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 337
* popis stanovništva 1953: 633
* popis stanovništva 1961: 916
* popis stanovništva 1971: 651
* popis stanovništva 1981: 360 
* popis stanovništva 1991: 265

U selu 2004. godine živi 257 stanovnika i broji 64 domaćinstava. 
Današnje stanovništvo čine rodovi : Bazići, Daničići, Simići, Milići, Tomići, Gogići, Milosavljevići, Vukadinovići, Đurići, Milojevići, Markovići, Radivojevići, Simonovići, Blagojevići, Oraovčići, Milutinovići.

## Povezano
* Rudnik Belo Brdo
Bare (Leposavić)

**Bare** je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Površina katastarske opštine Bare gde je atar naselja iznosi 433 ha. Pripada mesnoj zajednici Vračevo. Selo se nazazi sa leve strane Ibra u severozapadnom delu neposredno uz granicu sa Raškom i Novim Pazarom na obroncima Rogozne. Od Leposavića je udaljeno 27 km. Seoski atar se prostire između Jablanice (Grad N. Pazar), Mrmonja, Orahova i Lukova (opština Raška), Vračeva i Trebića i po položaju spada u brdsko-planinska sela.
Srednja nadmorska visina sela je 875 metara.
Selo ima seoski put koji vodi iz pravca Leška i Vračeva i pravca Batnjika preko Mrmora.
Naziv sela potiče od reči bara (turski bari), što znači stajaća voda od kiša koja se privremeno zadržava na nekom mestu. Selo spada u starija naselja.

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 238
* popis stanovništva 1953: 259
* popis stanovništva 1961: 263
* popis stanovništva 1971: 229
* popis stanovništva 1981: 131 
* popis stanovništva 1991: 68

U selu 2004. godine živi 68 stanovnika i ima 33 domaćinstava. Današnje stanovništvo čine rodovi : Cvetkovići, Tomovići, Maksimovići, Milićevići, Filipovići, Glišovići, Matovići, Koraći, Lazovići.
Beluće (Leposavić)

**Beluće** je naselje u opštini Leposavić na Kosovu i Metohiji. Površina katastarske opštine Beluće gde je atar naselja iznosi 332 ha. Pripada mesnoj zajednici Lešak. Selo se nalazi 10 km severozapadno od Leposavića, na levoj obali reke Ibar, od Leška udaljeno dva kilometra, a nalazi se pored asfaltnog puta Lešak – Vračevo. Granična sela su Borova, Potkomlje i Ibarsko Postenje. Na istoku je prirodna granica reka Ibar. Sa zapadne strane sela nalazi se brdo Spasovica (614m), a severozapadno je Dobrava (792m). Selo ima srednju nadmorsku visinu 470 metara. Po položaju kuća i njihovoj međusobnoj udaljenosti naselje pripada selu polurazbijenog tipa. U nazivu sela reč bel (vrsta hrasta) koja se razlikuje od cera po tome što mu je mazna kora, pa je Beluće mesto gde raste belovina. I danas su Dubrave pod belovom šumom. Selo se uglavnom bavi poljoprivredom (obradiva zemlja je uglavnom zasejana pšenicom i kukuruzom). U najranijem sačuvanom, turskom popisu iz 1455. godine u Beluću je bilo 35 hrišćanskih kuća. U selu se nalaze ostaci crkve i staro groblje. U selu postoji osnovna četvororazredna škola, a postoje i trgovinske radnje.

## Demografija
* popis stanovništva 1948: 189
* popis stanovništva 1953: 209
* popis stanovništva 1961: 233
* popis stanovništva 1971: 209
* popis stanovništva 1981: 210
* popis stanovništva 1991: 238

U naselju 2004. godine živi 241 stanovnik i broji 65 domaćinstava. Današnji rodovi su: Komatovići, Milosavljevići, Milovanovići, Fićovići, Danilovići, Boškovići, Pavlovići, Jezdimirovići, Stefanovići, Milići, Aksentijevići, Živkovići, Ristići.