open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Odbrana i poslednji dani

***Odbrana i poslednji dani*** je prvi studijski album beogradske grupe Idoli koji je izašao 1982. godine. Kitičari *Džuboks* magazina su 1985. izglasali da je ovo najbolji album jugoslovenskog roka u 20. veku. Ovo je takođe i jedan od prvih konceptualnih albuma jugoslovenskog roka.

## O albumu
Grupa je počela snimanje svog prvog LP-a na jesen 1981. Producenti ploče su prvo trebali da budu članovi grupe uz pomoć Dušana *Spire* Mihajlovića, međutim, Mihajlović je napustio snimanje ploče, pa je album snimljen uz pomoć Mila *Pileta* Miletića i Gorana Vojvode. Prvobitni plan benda je bio da se album bavi religijom i tradicijom, za koje su smatrali da će biti provokativne jer su mnogi aspekti ovih tema bili tabu u komunističkoj Jugoslaviji. Takođe, ovo je prvo izdanje sa promenjenim sastavom grupe, jer je Kokan Popović koji je nekada svirao sa Vladom Divljanom i Zdenkom Kolarom u *Zvuk ulice* sada svirao bubnjeve u Idolima kao novi bubnjar.

Album je nazvan po istoimenom romanu Borislava Pekića.

Kada su ulazili u studio, članovi benda još nisu bili sigurni šta tačno žele da naprave, stilski i muzički. Imali su puno ideja (u vezi konteksta Pekićevog rada, ali i širim obim filozofije), ali pretvoriti to u muziku i naći zadovoljavajući zvuk je predstavljalo izazov. Zbog ovog eksperimentalnog pokušaja-i-grešaka pristupa, snimanje je trajalo više od šest meseci.

Kritika je podeljeno prihvatila album, od ekstremno loših do ekstremno dobrih. Bend nije snimio nijedan spot za ovaj album. Prodato je 50.000 nosača zvuka u Jugoslaviji, što je u kontrastu sa prethodnom plošom VIS Idola koja je prodata u 200.000 primeraka.

## Omot albuma i dizajn
Fotograf i dizajner, Goranka Matić, koja je uradila omot, otišla je u Narodni muzej Srbije u Beogradu i napravila fotografiju koja je kasnije korišćena za omot. Izabrali su da to bude detalj sa tkanine na ikoni svetog Nikole.

Pozadina omota je detalj sa zlatne pozadine ikone. U unutrašnjosti sa leve strane je bila fotografija benda, a sa desne fotografiju gostiju i ljudi koji su bili uključeni u snimanje ploče.

Prvi put je korišćena ćirilica na albumu, slična onoj iz Miroslavljevog jevanđelja.

## Spisak pesama
# Kenozoik
# Poslednji dani
# Moja si
# Senke su drugačije
# Nemo
# Nebeska tema
# Rusija
# Igrale se Delije
# Jedina (uzurlikzurli)
# Odbrana
# Gde si sad Cica-maco
# Glavna ptica (skrati svoj dugački jezik)
# Hajde, sanjaj me, sanjaj

## Vanjske veze
* „Odbrana i poslednji dani“ na -{www.discogs.com}- 
* Ljubiša Stavrić, Ne veruj u idole, -{www.nin.co.rs}- 
## Literatura
*
Devojko mala

„**Devojko mala**“ je čuvena pjesma koju je komponovao Darko Kraljić, tekst napisao Božidar Timotijević, a otpjevao Vlastimir „Đuza“ Stojiljković za film Ljubav i moda 1958. godine, u kojem je glumio glavnu ulogu. Pjesma je postala popularna širom bivše Jugoslavije a kasnije i u Rusiji u verziji koju je snimio Đorđe Marjanović. Svoju verziju snimio je i Predrag Cune Gojković,1963. godine.

Muzička grupa „Idoli“ je kasnije, 1981. godine, istu pjesmu izvela na svom prvom albumu „Vis Idoli“. Pjesma je postala možda najpopularnija u ovom obliku, za koji je snimljen i video-spot.

Hrvatska grupa Kubizmo je snimila sopstvenu verziju ove pjesme, ali djelimično na španskom, pod naslovom „Nina Bonita“. Vlada Divljan je takođe učestvovao u izvođenju.

Jazz trubač Duško Gojković snimio je instrumentalnu jazz verziju 1983. godine.

Srdjan Popov je snimio svoju rockabilly swing verziju 2021. godine.

## Literatura
* Petar Janjatović, „-{EX YU ROCK enciklopedija 1960-2006}-“, 

## Vanjske veze
* 
*  – pjesma u izvođenju Vlastimira „Đuze“ Stojiljkovića
Berlin Alexanderplatz

***Berlin Alexanderplatz*** je roman njemačkog književnika Alfreda Döblina objavljen 1929. godine. Protagonist je Franz Biberkopf, sitni kriminalac koji nakon puštanja iz zatvora pokušava pronaći sreću i započeti iznova život na berlinskim ulicama, ali koga okolnosti na kraju vuku prema gradskom podzemlju i tragičnom raspletu. Roman karakterizira autentičan prikaz života radničke klase u weimarskom Berlinu, ali i neobičan stil u kome se osim klasičnog pripovijedanja koriste novinski članci i reference na druga književna djela. Berlin Alexanderplatz je doživio veliki uspjeh i smatra se jednim od najvećih romana njemačke književnosti 20. vijeka.

Dva puta je ekraniziran - godine 1931. kao igrani film te 1982. u Zapadnoj Njemačkoj kao mnogo poznatija TV-serija u režiji Rainera Wernera Fassbindera.

## Izvori

## Literatura

* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze
* Google
Berlin – Alexanderplatz

***Berlin – Alexanderplatz*** je njemački crno-bijeli film snimljen 1931. u režiji Phila Jutzija. Predstavlja adaptaciju znamenitog istoimenog romana Alfreda Döblina koji je surađivao na scenariju. Protagonist, koga glumi Heinrich George, je sitni kriminalac koji nakon četiri godine izlazi iz zatvora i pokušava u Berlinu iznova započeti život, ali ga u tome sprečavaju okolnosti i dovode natrag u gradsko podzemlje. Döblin je za potrebe filma izmijenio završnicu romana i filmu dao happy end. Iako daleko manje poznat od istoimene TV-serije, *Berlin – Alexanderplatz* se smatra jednim od značajnijih filmova svog vremena, dijelom i zbog korištenja autentičnih berlinskih lokacija i dokumentiranja načina života pred kraj weimarske ere.

## Vanjske veze
* 
* 
*
Der Kongreß tanzt

***Der Kongress tanzt*** () je njemačko-francuski crno-bijeli filmski mjuzikl snimljen 1931. u režiji Erika Charella. Radnja je smještena u Beč 1814. godine, gdje su se nakon pobjede nad Napoleonom okupili suvereni i državnici Šeste koalicije kako bi na Bečkom kongresu odlučili o sudbini poslijeratne Evrope. Protagonistica, koju tumači Lilian Harvey, je bečka cvjećarica u koju se zaljubi car Aleksandar I od Rusije (koga glumi Willy Fritsch), a što izaziva niz komičnih peripetija i diplomatskih spletki. *Der Kongress tanzt* je predstavljao jedan od najambicioznijih projekata njemačkog studija Universum Film AG, koji nije štedio budžet kako bi dokazao da se može nadmetati sa Hollywoodom u proizvodnji raskošnih muzičkih spektakala. Istovremeno s verzijom na njemačkom snimljena je i verzija na francuskom jeziku pod naslovom ***Le congrès s'amuse***. Sljedeća je godine snimljena i engleska verzija pod naslovom *[[Congress Dances]]*.

1955. je u Zapadnoj Njemačkoj snimljen istoimeni remake, a 1966. još jedna verzija u zapadnonjemačko-austrijsko-francuskoj koprodukciji.

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Der Kongreß tanzt''  bei murnau-stiftung.de
* Fotos und Literatur
Radomir Šaper

**Radomir Šaper** (Beograd 9. decembar 1925. - Beograd 6. decembar 1998.)
je bio košarkaš, reprezentativac i košarkaški sportski radnik.

Diplomirao je na Tehnološko-metalurškom fakultetu u Beogradu gde je 1968. postao profesor a
1980. i prodekan.

Njegova igračka karijera počinje u Beogradskom KK BASK-u, zatim KK Partizan, KK Crvena zvezda i reprezentaciji Jugoslavije.

Po završetku karijere ostao je u košarci do kraja života kao sportki radnik, gde je najviše radio na košarkaškim pravilima i suđenju. Bio je predsednik Tehničke komisije Košarkaškog saveza Jugoslavije, generalni sekretar, pa zatim predsenik Košarkaškog saveza Jugoslavije, komesar Jugoslovenske košarkaške lige i predsednik Tehničke komisije FIBA (1972 — 1998.)

Često je istican njegov nemerljiv doprinos u unapređenju košarkaških pravila na međunarodnom nivou. Od 2001. FIBA dodeljuje nagradu „Radomir Šaper“ za velika dostignuća na polju suđenja i košarkaških pravila.

FIBA mu je posmrtno dodelila Orden časti.

Košarkaška fondacija objavila je izdanje "Kako se stvarala jugoslovenska košarka" o Radomiru Šaperu, koje se može besplatno preuzeti na sajtu Košarkaškog saveza.

U Alkobendasu predgrađu Madrida, Španija, 1. marta 2007. godine, otvorena je Kuća slavnih Međunarodne košarkaške organizacije. Zajedno sa još 38 ličnosti bilo je i 5 košarkaških igrača, trenara, sudija i košarkaših radnika iz Srbije koji su zadužili košarkaški sport. Među njima je i Radomir Šaper.

1953. godine oženio se Ljiljanom Marjanović, profesorkom istorije u OŠ “Vuk Karadžić” u Beogradu gde je od 1980. do 1990. godine obavljala funkciju direktorke škole. Ljiljana je završila Filozofski fakultet Univerziteta u Beogradu. Bila je Predsednik Društva istoričara Beograda, kao i član Društva istoričara Srbije.  Radomir i Ljiljana imaju sina Srđana, poznatog i kao jednog od osnivača i članova benda “VIS Idoli”, koji je pokrenuo novi talas na muzičkoj i kulturnoj sceni bivše SFRJ osamdesetih godina prošlog veka. Srđan Šaper se od 1997. godine nalazi na čelu I&F McCann Grupe, vodeće kompanije za pružanje usluga u oblasti tržišnih komunikacija u jugoistočnoj Evropi.

Povodom 20 godina od smrti Radomira Šapera održan je prvi turnir koji nosi njegovo ime, a na kome su primenjena neka od inovativnih pravila u igranju košarke za čiju primenu se zalagao Radomir Šaper tokom svog života (mešovite muško ženske ekipe, drugačije bodovanje, trajanje utakmice). Organizatori turnira su Sportski centar „Radivoj Korać“ i košarkaški klubovi OKK Beograd i ŽKK Radivoj Korać, dok je pehar koji nosi ime Radomir Šaper pobedniku istoimenog turnira, uručio Srđan Šaper, sin Radomira Šapera.

Spomenik velikanima srpske i jugoslovenske košarke otkriven je na košarkaškim terenima na Kalemegdanu u slavu košarkaških velikana, među kojima je i Radomir Šaper, koji su preneli slavu jugoslovenske i srpske košarke.

## Reference

## Vanjske veze
Zemaljska satelitska stanica

**Zemaljska satelitska stanica** je tehnološko postrojenje uz pomoću kojeg se odvija komunikacija sa umjetnim satelitima.

Zemaljska satelitska stanica se sastoji od primopredajnih postrojenja – satelitskih antena koje bilježe podatke, a komunikacija sa satelitima ostvaruje se radiovalovima i to signalima u mikrovalnom opsegu.

## Vanjske veze

* Site listing Earth stations globally
* Cable & Wireless Brechin Satellite Earth Station, Angus, Scotland
* BT Madley Earth Station uplink pictures. 
* World Teleport Association
Tomi (film, 1931)

***Tomi*** () je sovjetski crno-bijeli film snimljen 1931. u režiji Jakova Protazanova. Predstavlja adaptaciju drame *[[Oklopni vlak 14-69]]* Vsevoloda Ivanova. Radnja se događa u Sibiru za vrijeme građanskog rata i prikazuje grupu boljševičkih partizana koja nastoji zaustaviti belogardejski oklopni vlak. Predstavlja prvi "pravi" zvučni film u filmografiji Jakova Protazanova.

## Vanjske veze
*
Mary (film)

***Mary*** je britansko-njemački crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1931. u režiji Alfred Hitchcocka. Temelji se na drami *Enter Sir John* Clemencea Danea i Helen de Guerry Simpson, odnosno predstavlja njemačku verziju filma *[[Murder!]]* koga je Hitchcock bio snimio prethodne godine. Radnja prikazuje kako ugledni glumac (koga tumači Alfred Abel) nastoji svojim glumačkim vještinama dokazati nevinost svoje lijepe kolegice (čiji lik tumači Olga Tschechowa) koja je osuđena zbog ubistva.

## Uloge
* Alfred Abel ... Sir John Menier
* Olga Tschechowa ... Mary
* Hermine Sterler ... Miss Miller
* Ekkehard Arendt ... Handel Fane

## Reference

## Vanjske veze
*
Oklopni vlak 14-69

***Oklopni vlak 14-69*** () je kazališni komad sovjetskog književnika Vsevoloda Ivanova premijerno izveden u Moskvi 1927. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog Ivanovljevog romana. Radnja, djelomično inspirirana Ivanovljevim vlastitim iskustvima, je smještena u Sibir u vrijeme ruskog građanskog rata. Protagonist je Nikolaj Veršinjin, seljak koji je ispočetka ravnodušan prema sukobu da bi se na kraju ne samo priključio boljševicima nego i vodio crvene partizane u akciji otimanja municije iz belogardejskog oklopnog vlaka.

Svečana premijera predstave, koju je originalno postavio Konstantin Stanislavski, je održana na 10. obljetnicu oktobarske revolucije. Usprkos gotovo masovnih scena i gotovo 50 različitih likova, doživjela je veliki uspjeh i smatra se trenutkom kada je socijalistički realizam zavladao sovjetskim teatrom. Uspjehu je pomoglo i to što ju je javno pohvalio Josif Staljin. Osim u SSSR-u je sljedeće godine s uspjehom prikazana i u Njemačkoj u produkciji lokalnog Saveza za proletersku kulturu.

Gruzijski pisac Sandro Šanšijašvili ju je adaptirao pod naslovom *Anzor*, premjestivši radnju na Kavkaz. Godine 1931. ju je Jakov Protazanov adaptirao u *[[Tomi (film, 1931)|Tomi]]*, jedan od prvih sovjetskih zvučnih filmova.
San Giovanni Rotondo

**San Giovanni Rotondo** je talijanski grad u Foggijskoj provinciji u Apuliji. Grad je 2008. imao 26.822 stanovnika.

## Geografija
Centar grada leži na 566 metara nadmorske visine, na središnjoj visoravni južnog Gargana. San Giovanni Rotondo udaljen je oko 46 km sjeveroistočno od provincijskog centra Foggije. San Giovanni Rotondo je grad visoko razvijenog hodočasničkog turizma, naročito povezanog s kultom sv. Pia iz Pietrelcine, lokalnog kapucina i osnivača bolnice u mjestu koja je izrasla u veliki bolnički kompleks. Grad godišnje posjeti preko milion ljudi, što zbog svetišta u samom gradu, što zbog bolnice, ali i zbog proputovanja u drugo obližnje svetište Monte Sant'Angelo.

## Historija

Grad San Giovanni Rotondo osnovan je 1095. na ruševinama nekadašnjeg antičkog naselja iz 4. vijeka pne. Od kasnog srednjeg vijeka imao je važnu poziciju u ekonomiji Apulije.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je kružna (rotonda) crkvica San Giovanni, izgrađena na mjestu antičkog hrama, po kojoj je mjesto i dobilo ime. Uz to značajna je i crkva San Onofrio iz 14. vijeka i kapucinski samostan Santa Maria delle Grazie, sagrađen tokom 16. i 17. vijeka. Najveća crkva u gradu je posvećena svecu Piju iz Pietrelcine, a izgrađena je 2004. po projektu arhitekta Renza Piana. Po volumenu je druga u Italiji, nakon Milanske katedrale.

## Privreda
Sve do prve polovice 20. vijeka, ekonomija grada bazirala se uglavnom na ovčarstvu i poljoprivredi. Međutim, otkako je sv. Pio osnovao bolnicu Casa Sollievo della Sofferenza, ekonomija se počela vrtiti oko nje, a nakon njegove smrti i prema hodočasnicima koji su počeli dolaziti u grad u kom je proveo čitav svoj život.

## Gradovi prijatelji
*  Pietrelcina
*  Wadowice
*  Marktl am Inn

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''San Giovanni Rotondo'' na portalu Treccani
Emil i detektivi

***Emil i detektivi*** () je roman za djecu njemačkog književnika Ericha Kästnera objavljen 1929. godine. Naslovni protagonist je Emil Tischbein, dječak iz malog njemačkog grada koga majka šalje u Berlin da odnese ušteđevinu baki. Radnja prikazuje kako ga u vlaku opljačka tajanstveni neznanac, te kako ga uz pomoć lokalnog berlinskog dječaka i njegovih prijatelja "Detektiva" nastoji pronaći i prijaviti vlastima. *Emil i detektivi* je bio jedan od rijetkih dječjih romana tog vremena koji je nastojao na realističan način prikazati gradski život kao i opasnosti koje prijete od tamošnjih kriminalaca. Usprkos toga je postao izuzetno uspješan, bio preveden na brojne jezike i postao ne samo najpoznatije Kästnerovo djelo, nego i klasik dječje književnosti. Kästner je 1933. napisao nastavak *Emil und die Drei Zwillinge* (Emil i tri blizanca), ali nije ponovio njen uspjeh. Emil i datektivi je, s druge strane, bila toliko uspješna da se čak ni nacisti nakon dolaska na vlast nisu našli za shodno da je zabrane i spale kao i sva druga Kästnerova djela.

Emil i detektivi je, pak, bio predmetom brojnih filmskih adaptacija, od kojih je prva snimljena već 1931. godine.

## Izvori


## Vanjske veze
* '''' project at the Zentral- und Landesbibliothek Berlin
Erich Kästner

**Erich Kästner** (23. februar 1899 - 29. jul 1974) je bio njemački književnik, najpoznatiji kao autor romana za djecu *[[Emil i detektivi]]*. Pred kraj Weimarske Republike se kao gorljivi pacifist suprotstavio nacistima koji su mu nakon dolaska na vlast zabranili i spalili sva djela. Poslije rata je postigao još jedan međunarodni uspjeh s popularnim dječjim romanom *[[Das doppelte Lottchen]]*, a  neko vrijeme bio predsjednik zapadnonjemačkog PEN-a. 

## Vanjske veze

* Erich Kästner Museum Dresden
* Erich Kästner (1899–1974)  at Pegasos (Finland, *kirjasto.sci.fi*)
* 
* 
*
Emil und die Detektive (film, 1931)

***Emil und die Detektive*** () je njemački crno-bijeli film za djecu snimljen 1931. u režiji Gerharda Lamprechta. Predstavlja prvu adaptaciju popularnog istoimenog romana Ericha Kästnera, a poznat je po tome što je jedan od scenarista bio mladi Samuel Wilder (koji će pod imenom Billy Wilder ostvariti impresivnu karijeru u Hollywoodu). Naslovni protagonist, koga glumi Roilf Wenkhaus je dječak iz provincije kome na putu za Berlin ukradu novac, ali koji uz pomoć berlinskih dječaka-"detektiva" nastoji pronaći kradljivca i vratiti novac. Kästner nije bio zadovoljan filmom, ali je on doživio veliki komercijalni uspjeh. Današnjim historičarima je važan zbog korištenja autentičnih berlinskih lokacija, od kojih su mnoge nestale u drugom svjetskom ratu.

## Uloge
* Rolf Wenkhaus ... Emil Tischbein
* Käthe Haack ... Frau Tischbein
* Fritz Rasp ... Grundeis
* Rudolf Biebrach ... Wachtmeister Jeschke
* Olga Engl ... Grossmama
* Inge Landgut ... Pony Hutchen
* Hans Joachim Schaufuss ... Gustav mit der Hupe
* Hans Richter ... Fliegender Hirsch
* Hans Lohr ... Dienstag
* Ernst-Eberhard Reling ... Gerold
* Waldemar Kupczyk ... Mittenzwei
* Martin Rickelt
* Gerhard Dammann
* Rudolf Lettinger
* Margarete Sachse
* Georg H. Schnell
* Hubert Schmitz ... Professor

## Vanjske veze
*
Monte Sant'Angelo

**Monte Sant'Angelo** je grad u talijanskoj provinciji Foggia u regiji Apulija od 13 414 stanovnika.

*Monte Sant'Angelo* je uvršten 2011. na UNESCO- vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi, kao jedno od mjesta langobardske ostavštine u Italiji.
## Geografija
*Monte Sant'Angelo* leži na južnim vapnenačkim obroncima Gargana, na 796 metara nadmorske visine. Teren komune pokriva ogromne pašnjake i šume prema vrhovima Gargana, a oranice, maslinici i vinogradi nižu se prema moru.

*Monte Sant'Angelo* udaljen je oko 55 km sjeveroistočno od provincijskog centra Foggie. 
## Historija

Između 1086. i 1105. bio je prijestolnica velike i relativno autonomne normanske, grofovije koja je pokrivala je gotovo cijeli Gargano. Nju je osnovao Henry, vazal Bizantskog carstva. Početkom 12. vijeka grad je anektiran u Apulijsko vojvodstvo, - 1177. apulijski grof William II. dodjelio ga je kao leno svojoj ženi, pa je odtad pa sve do kraja aragonske vlasti bio leno vladarske porodice.

Prema legendi u okolici grada postojala je pećina u kojoj je u tri navrata 490., 492. i 493. boravio arhanđeo Mihael.

Od 17. vijeka grad je dio Napuljskog kraljevstva, a od 1861. Kraljevine Italije.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je *Svetilište [[arhanđeo|arhanđela]] [[Mihael (arhanđeo)|Mihaela]]* (Santuario di San Michele Arcangelo) sa svojim romaničko - gotičkim zvonikom iz 1274. - 1281., i portalom isklesanim 1305. Sama crkva je jednobrodna bazilika pokrivena rebrastim svodom, u njoj je romanički ambon iz 1041. koji se pripisuju *Acceptusu*, i biskupski oltar iz 11. / 12. vijeka.

Pored tog atrakcija je i langobardska grobnica - Rothari, baptisterij iz 11. ili 12. vijeka. i crkva *Santa Maria Maggiore* iz 1198., s bogatim isklesan portalom i bizantskim freskama iz 13. i 14. vijeka.

Veličanstvene su i ruševine normanskog zamka, dograđenog za Aragonaca između 1491 - 1493.
## Privreda
I danas se ekonomija grada bazira većinom na ovčarstvu i poljoprivredi. Značajni je i hodočasnički turizam zbog *Svetilišta arhanđela Mihaela*.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Monte Sant'Angelo'' na portalu Treccani
Landsat

**Landsat** je najstariji postojeći sistem za snimanje Zemlje iz svemira. Prvi satelit misije Landsat lansiran je 1972. godine, dok je posljednji, Landsat 7, lansiran 15. aprila 1999. godine. Instrumenti na Landsatovim satelitima do sada su snimili milijune snimaka. Ovi snimci, koji su arhivirani u Sjedinjenim Državama i Landsatovim zemaljskim stanicama, koje se nalaze širom svijeta, jedinstven su izvor globalne promjene u istraživanju i primjeni snimaka u poljoprivredi, kartografiji, geologiji, šumarstvu, prostornom planiranju, nadgledanju, edukaciji i nacionalnoj sigurnosti. Satelit Landsat 7 ima osam spektralnih kanala sa prostornom rezolucijom koja varira od 15 do 60 metara.

## Kronološki pregled letova

## Reference

## Vanjske veze

* Landsat NASA homepage
* Landsat.org Home Page
Dental Departures

**Dental Departures, Inc.** je američka kompanija sa sedištem u Sijetlu koja se bavi zakazivanjem zubarskih pregleda širom sveta. Kompanija sebe smatra "svetskim liderom u zubarskom turizmu".

Dental Departures pruža online bazu podataka zubarskih ordinacija širom sveta (trenutno preko 1400 zubara u 28 zemalja). Da bi se zubarska ordinacija iz neke zemlje našla u njihovom katalogu, mora proći proveru njihovih inspektora. Dental Departures ne pružaju zubarske usluge, već zakazuju klijentima zubarske preglede, uključujući put i smeštaj tokom pregleda.

Dental Departures često zakazuje zubne preglede građanima Kanade i SAD u inostranstvu, u zemljama gde su dentalne usluge značajno jeftinije. Kompanija trenutno zakazuje stomatološke usluge u Brazilu, Kolumbiji, Meksiku, Tajlandu, Filipinima, Južnoj Koreji, Mađarskoj, Hrvatskoj, Srbiji, Makedoniji, Poljskoj, Češkoj, Španiji, Grčkoj i drugde.

Kompaniju su osnovali 2010. godine Paul McTaggart i Aaron Stagl.

## Reference

## Vanjske veze
* Dental Departures Homepage
Pio iz Pietrelcine

**Sveti Pio iz Pietrelcine** (fon. Pio iz Pietrelčine, rođen kao **Francesco Forgione**; Pietrelcina, 25. maj 1887. – San Giovanni Rotondo, 23. septembar 1968), katolički redovnik kapucin koji je 2002. proglašen svetim.

## Biografija
Francesco Forgione je kao šesnaestogodišnji dječak 1903. stupio u franjevački kapucinski samostan u gradiću Morconeu. Za svećenika je zaređen 1910. godine. Nakon što je Kraljevina Italija ušla u Prvi svjetski rat 1915. pozvan je u vojsku, ali nije dugo služio zbog bolesti i ubrzo je otpušten. 

Od 1916. služi u samostanu u gradiću San Giovanni Rotondo, u kome je ostao sve do svoje smrti. Živio je i radio u skladu sa redovničkim zavjetom - asketski, okrenut duhovnosti. Od 1918. počela se širiti među vjernicima fama da se Padre Piju otvaraju stigme (rane iz kojih kapa krv) za vrijeme osobito dirljivih misa. Nakon tog nagrnulo je mnoštvo hodočasnika u San Giovanni Rotondo da vidi to čudo. Od 1920. tim se fenomenom počeo baviti i sam vrh Vatikana, koji je navodno ispočetka prema tom bio nepovjerljiv, uobičajeno za početke gotovo svih velikih fama o svetištima i svetcima. Od 1947. Padre Pio se bavi osnivanjem i izgradnjom bolnice (Casa di sollievo della sofferenza) za najteže bolesnike u svom gradu San Giovanni Rotondo, koja je još za njegova života izrasla u veliki bolnički kompleks. 

Nakon smrti 1968. proglašen je blaženim 2. maja 1999. godine, a nakon toga i svetim 16. juna 2002. od strane pape Ivana Pavla II.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Pio da Pietrelcina, santo'' na portalu Treccani 
* Padre Pio Devotions
Lego

**LEGO** je danski proizvođač dječijih igračaka, čije se sjedište nalazi u danskom gradiću Billund. Ime "Lego" je kombinacija danskih riječi **leg** i **godt**, što znači "lijepo se igraj". U početku je LEGO pravio samo drvene igračke, ali zadnjih 40 godina koriste samo plastične kockice.

## Vanjske veze

* Službena stranica tvrtke
Pakicetus

***Pakicetus*** je bio rod izumrlih predaka kitova, koji se svrstava u porodicu Pakicetidae, endemičnu za eocenski Pakistan (prije 55,8 do 40,4 miliona godina). Velika većina paleontologa smatra ga najprimitivnijim kitom.

## Taksonomija

Gingerich i Russell (1981), Carroll (1988) i Benton (1993) su svrstali rod *Pakicetus* u porodicu Protocetidae. Poslije su ga Gingerich i Russell (1990) i McKenna i Bell (1997) svrstali u potporodicu Pakicetinae, da bi ga na kraju Thewissen i Hussain (1998), Thewissen et al. (2001), Thewissen et al. (2001), Geisler i Sanders (2003), McLeod i Barnes (2008) i Uhen (2010) svrstali u porodicu Pakicetidae.

## Opis
Prvi pronađeni fosil sastojao se od nepotpune lubanje, koja se sastojala od gornjeg dijela ("krova"), slomljene čeljusti i nekoliko zuba. Smatralo se da je pripadala nekom mezonihidu, ali su . prepoznali da je u pitanju vrsta ranog kita, na osnovu osobina unutrašnjeg uha koje postoje samo kod kitova: veliki slušni mjehur formira samo ektotimpanička kost. To ukazuje na to da je u pitanju prijelazna vrsta između izumrlih kopnenih sisara i današnjih kitova.

Na naslovnoj stranici časopisa *[[Science]]* prikazan je kao vodozemni sisar pomalo sličan krokodilu, koji lovi ribu.

### Mogućnost vodozemnog života
2001. su otkriveni malo potpuniji skeletalni ostaci, koji su naveli na zaključak da je *Pakicetus* bio pretežno kopnena životinja veličine vuka i vrlo sličan srodnim mezonhidima. . su napisali da su "pakicetidi bili kopneni sisari, ništa više vodozemni od tapira."

Međutim, . su tvrdili da su se "očne šupljine ... tih kitova nalazile blizu jedna drugoj na vrhu lubanje, kao što je često slučaj kod vodenih životinja koje većinu vremena provode u vodi, prateći obalu kako bi uhvatile neoprezne životinje, koje bi došle da se napiju. Kao i kod *[[Indohyus]]a*, kosti udova bile su osteosklerotične, što ukazuje na život u vodenom staništu" (budući da teške kosti pružaju balast).

## Rasprostranjenost fosila
Prvi fosili su pronađeni u Pakistanu, zbog čega taj rod nosi takav naziv. Slojevi tla na zapadu Pakistana, u kojima su fosili pronađeni, u prošlosti su bili obalna regija okeana Tethys.

## Povezano
* *[[Ambulocetus]]*

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
*
Svemirski centar Alborz

**Svemirski centar Alborz** (perz. مركز فضايي البرز, ili *Svemirski centar Mahdašt*, akr. MSC ili ASC) je iranski komandni svemirski centar i važno administrativno sjedište. Nalazi se kod Mahdašta u Alborškoj pokrajini, 15 km jugozapadno od Karadža odnosno cestovno 70-ak km zapadno od Teherana, podno južnih obronaka Halke-Dara na nadmorskoj visini od 1150 m. Izgrađen je tokom 1970-ih godina uz američku asistenciju i prvotno je služio kao zemaljska satelitska stanica za Iranski zavod daljinskih istraživanja (IRSC), obrađujući podatke NASA-inog programa Landsat za satelitsko snimanje. Godine 2003. rekonstruiran i pridružen Iranskoj svemirskoj agenciji (ISA) i danas uključuje administrativne objekte, laboratorije, stambene blokove i odmorište za znanstvenike, specijaliste i službenike, uglavnom zaposlene na daljinskim istraživanjima. Tri aktivne prijemne parabolične antene (d&nbsp;=&nbsp;7,0&nbsp;–&nbsp;10,0&nbsp;m) u mogućnosti su primati frekvencijske kanale X-band (8,0&nbsp;–&nbsp;12,0&nbsp;GHz) za znanstvene podatke i S-band (2,0&nbsp;–&nbsp;4,0&nbsp;GHz) za stanje o položaju satelita. U sklopu centra u augustu 2012. postavljen je teleskop dijametra 41 cm odnosno fokalne duljine 410&nbsp;cm, namjenjen za visokorezolucijsko astrofotografiranje.

## Veze
* Iranska svemirska agencija

## Vanjske veze
*  ISA: تاريخچه مركز فضايي البرز
Mojsije Mitrović

**Mojsije Mitrović** (Kržanja, pleme Kuči, kraj Podgorice, 1913 - Livno, 7. avgust 1942) bio je crnogorski i jugoslovenski partizanski vođa. Godine 1935. se priključio KPJ. Nakon formiranja 1. proleterske brigade NOVJ je postao politički komesar njenog 2. crnogorskog bataljona. Poginuo je u borbama za Livno.

## Vanjske veze
* Sastav Prve proleterske brigade iz perioda njenog stvaranja u Rudom
Svemirski centar Imam Sadik

**Svemirski centar Imam Sadik** (perz. مركز فضايي امام صادق, ili *Iranski nacionalni opservatorij*, INO) je iranski glavni kompleks za promatranje svemira. Imenovan je po šestom šijitskom imamu i nalazi se približno 12 km sjeverno od gradića Naraka u Delidžanskom okrugu odnosno pokrajini Markazi. Izgrađen je na brdu Kamar-Mijan nadmorske visine od 2550 m odnosno na zapadnim padinama planine Validže (ili *Din(a)ve*, dio masiva Karkas), a otvoren je u junu 2013. uz prisustvo tadašnjeg ministra obrane A. Vahidija odnosno predsjednika M. Ahmadinežada. Centar sadrži uređaje za tri različite metode promatranja: radarskim, elektro-optičkim i radio putem. Objekti ovog integriranog kompleksa uključuju radar s faznom rešetkom (8 x 8 antena), dvije kupolne stanice s teleskopima, pet radio-teleskopa odnosno interferometra, te kružnu upravljačku bazu. Prema planovima iz ranih 2000-ih opservatorij bi također trebao sadržavati i najveći nacionalni teleskop mase 55 tona odnosno dijametra 200 do 340 cm, jedan od 40 najvećih u svijetu. Postrojenjima upravljaju iranska vojska i nacionalna svemirska agencija.

## Veze
* Oružane snage Irana
* Iranska svemirska agencija

## Vanjske veze
*  MOD (9.6.2013.): نخستین پايگاه جامع رصد و مراقبت فضایی جمهوری اسلامی ایران افتتاح و به بهره برداری رسید 
*  MOD (9.6.2013.): گزارش تصویری - افتتاح پايگاه جامع رصد و مراقبت فضایی
Portogruaro

**Portogruaro** je grad u talijanskoj provinciji Venecija u regiji Veneto od 25 140 stanovnika  (2011. godine). 
## Geografija
*Portogruaro* leži na istoku Sjeverne Italije duž obala rijeke Lemene, u Venetskoj ravnici između rijeka Livenza i Tagliamento , udaljen oko 60 km sjeveroistočno od provincijskog centra Venecije, gotovo na granici sa regijom Furlanija-Julijska krajina. 
## Historija

*Portogruaro* je službeno osnovan - 1140. kad je biskup Concordije dozvolio grupi ribara da se tu nasele i naprave luku na rijeci. Sami građani *Portogruara* zatražili su 1420. da postanu dio Mletačke Republike. Pod venecijanskom upravom naselje je brzo raslo, i postalo važni transportni punkt između lagune i Alpa.

Nakon pada Venecije i napoleonskih ratova - *Portogruaro* je kao i ostatak Veneta postao dio Venecije, vazalne tvorevine Austrijskog carstva sve do 1866. i Ujedinjenja Italije.
## Znamenitosti
Najveće znamenitosti *Portogruaroa* su romanička *[[Opatija (vjerska institucija)|Opatija]] Summaga* iz 11. vijeka, sa crkvom podignutom 1211., čija je fasada dovršena u 18. vijeku i gotička *Gradska vijećnica* iz 1265. sa preuređenom fasadom oko 1512.
## Privreda
*Portogruaro*' centar poljoprivrednog kraja, poznat po uzgoju goveda, grad ima i nešto industrijskih pogona, koji proizvode prehrambene proizvode, strojeve i kemikalije.
## Gradovi prijatelji
* , Marmande
* , Ejea de los Caballeros
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada  
* ''Portogruaro'' na portalu Treccani
Marka (pogranična oblast)

**Marka** (od starogermanskog *marko* = granica ) bila je srednjovjekovna teritorijalna jedinica vrlo slična grofoviji, smještena u pograničnom području, kao neka vrsta tampon zone između neprijateljske zemlje i vlastitih zemalja. Za razliku od ostalih grofovija - *marka* na čelu sa markgrofom, bila je zbog potrebe obrane granice, vojnički daleko jača.
## Historija
### [[Franačka|Franačke]] marke
*Marke* su izmislili franački Karolinzi, kao način lakše odbrane novostečene teritorije. Prva poznata velika *marka*, bila je - *Marca Hispanica*, koju su osnovana početkom 9. vijeka u Španjolskoj, nakon osvojanja teritorije od maorskih emira. Nakon velike franačke ekspanzije pod Karlom Velikim u graničnim su područjima od današnje Španjolske do Slovenije i istočne Njemačke osnivane *marke* radi lakše obrane novostečenih teritorija. Sam Karlo Veliki osnovao je najmanje četrnaest *marki*, a njegovi nasljednici nastavili su osnivati nove.

*Marke* su se osnivale i nakon raspada Franačkog carstva, i to po državama nasljednicama Franačkog carstva (Sveto Rimsko Carstvo) te po Britanskim otocima.

### Marke za Svetog Rimskog Carstva
Nakon raspada Franačkoga carstva koncept *marki* usvojilo je i Sveto Rimsko Carstvo duž istočnih granica svog carstva.

Krajem srednjeg vijeka, postepenom stabilizacijom granica, počelo se napuštati koncept *marki*, a i markgrofi nisu više uživali neki poseban status. Kako su ipak mnogi moćni markgrofovi tokom vremena postali važni politički faktori u carstvu, pa počesto de facto i nezavisni vladari, a neki su dugo uspjeli sačuvati svoju nezavisnost. Tako su *marke* postale temelj iz kojeg su nastale brojne novovjekovne evropske države i pokrajine.
## Reference

## Vanjske veze
* ''Marca e Marchesi'' na portalu Treccani
Kapucini

**Red manje braće kapucina** ili kraće **Kapucini** (latinski: *Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum*, akronim: **O.F.M.Cap.**) je katolički crkveni red, autonomna grana franjevačkog reda.

## Historija reda
Red je kao reformski pokret osnovao franjevački redovnik Matteo da Bascio - 1525. uz dozvolu pape Klementa VII.

Njegov cilj bio je povratak izvornim pravilima reda, kako ih je zamislio i živio sv. Franjo Asiški, a to je po njemu u prvom redu bio povratak samotnom životu pustinjaka - tj.asketizam. Jedna od njegovih prvih mjera bila je promjena odijela, njegovi sljedbenici hodali su bosi i nosili jednostavni - habit sa kapuljačom (talijanski: **capuccino**, po čemu su dobili i ime) i mogli puštati brade..
*Matteo* je vrlo brzo okupio brojne sljedbenike, koji su živjeli izuzetno skromno i jednostavno, na granici siromaštva, vremenom je to donekle ublaženo, iako red i danas prakticira strogi asketizam. Za *Kapucine* je bilo osobito teško progrmiti 16. vijek, kad su maltretirani od starijih grana franjevaca, i kad im je papa zabranio širenje izvan Italije.

Veliki udar za *Kapucine* zbio se 1542. kad je njihov generalni vikar Bernardino Ochino prešao u protestante, to ih je gotovo dotuklo. Ipak su nastavili raditi i širiti se, pa su već 1571. imali - 17 000 pripadnika.*Kapucini* su odigrali gotovo jednako važnu ulogu kao jezuiti u borbi protiv reformacije, naročito na samom početku i to kod jednostavnog priprostog svijeta. Tako da im je od 1574. dopušteno potpuno slobodno širenje reda, a od 1619. dana i potpuna autonomija. Svoj zenit imali su sredinom 18. vijeka, kad su imali 34 000 članova. Od Francuske revolucije počeo je pad njihove popularnosti, pa im se i broj članova smanjuje.

*Kapucini* su se proslavili svojim ustrajnim herojskim radom, za vrijeme velikih epidemija koje su harale Evropom od 16. do 18. vijeka. Isto su tako poznati po svom misionarskom i društvenom radu kod siromašnih društvenih slojeva.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Capuchin'' na portalu Encyclopædia Britannica 
* Službene stranice reda  , ,
Chess Records

**Chess Records** je bila američka diskografska kompanija iz Chicaga, vjerojatno najzaslužnija za popularizaciju Bluesa, R&B ranih 1950-ih iz kojih se 1955. izrodio Rock and Roll.

Za *Chess Records* snimala je čitava plejada muzičkih velikana 20. vijeka; Bo Diddley, Little Walter, Howlin' Wolf, Muddy Waters, Etta James, Chuck Berry i brojni drugi.

Rolling Stonesi su bili toliko impresionirani muzikom *Chessa* na samom početku svoje karijere da su na jednoj od pjesama na prvim albumima spomenuli adresu njihovog studija. *2120 South Michigan Avenue*.

## Historija
*Chess Records* osnovala su dva brata Leonard i Phil Chess, Židovi koji su u Ameriku došli iz Poljske. Oni su već prije tog startali u posao sa muzikom Afroamerikanaca kupivši posustalu distografsku kuću *Aristocrat Records*.

Ispočetka su producirali jazz, koji je 1940-ih bio u modi, ali su se ubrzo okrenuli bluesu kad su počeli surađivati sa Muddy 
Watersom pa su već 1947. dobili prvu nagradu od Billboarda. *Aristocrat Records* postao je 1950. *Chess Records*, Leonard se više bavio samom produkcijom u vlastitom studiju, i lovom na nove talente a Chess uredom i noćnim klubom koji su braća imala u južnom Chicagu.

Slijedeća velika akvizicija bio im je basist i kompozitor Willie Dixon koji je postao redovni član njihovog studijskog sastava s kojim su snimili brojne hitove. Nakon tog im se pridružio gitarist Jimmy Rogers i snimio hitove *That's All Right* i *Luedella*. Nova akvizicija Little Walter svirač usne harmonike, bio je osobito zaslužan za rani zvuk *Chess Recordsa* i hitove 1950-ih; *Mean Old World*, *Off The Wall*, *You're So Fine* i *My Babe*.

Slavni gitarist John Lee Hooker snimio je prvu ploču za Chess 1950.
Sonny Boy Williamson blues legenda Mississippi delte počeo je snimati za *Chess* 1955. (Don't Start Me Talkin), kao i Bo Diddley (Bo Diddley i I'm A Man). Iste godine za *Chess* je potpisao i Chuck Berry i snimio svoj nezaboravni *Maybellene*.

Pjevačica Etta James pridružila se *Chessu* 1960., i odmah te godine snimila čak četiri hita, a iduće svoj najveći *At Last*.
Sredinom 1960-ih počeo se mjenjati ukus publike, koja je sve više preferirala britanski Beat, pa je kompanija ušla u velike poteškoće.

Na samom početku 1969. braća su prodala *Chess Records* kompaniji *General Recorded Tape*, a ubrzo nakon toga umro je i Leonard Chess spiritus movens firme, pa je ubrzo došao kraj i svim ostalim neprodanim dijelovima.

Leonard Chess je za zasluge u razvoju muzike uvršten 1987. u Rock and Roll Hall of Fame.
Braća *Chess* imali su udjele i u drugim diskografskim kompanijama, kao što je Argo (kasnije Cadet) i Checker.

### Muzičari koji su snimali za Chess Records

## Izvori

## Vanjske veze

* Stranice ''Chess Recordsa''  
* ''Chess Records'' na portalu History of rock
Matthew Butler

**Matthew Calbraith Butler** (8. ožujka 1836. - 14. travnja 1909.) bio je američki vojni zapovjednik i političar iz Južne Karoline. U mladosti je studirao pravo te je 1860. izabran u Zastupnički dom Južne Karoline ali je dao ostavku početkom američkog građanskog rata. Priključio se vojsci Konfederacije u kojoj je napredovao do čina general-bojnika. Nakon rata priključio se Demokratskoj stranci te odslužio tri termina kao zastupnik Južne Karoline u Senatu Sjedinjenih Američkih Država. Početkom španjolsko-američkog rata imenovan je za general-bojnika američkih dobrovoljaca. Nakon završetka rata nadzirao je odlazak španjolskih postrojbi sa Kube, te se iste godine umirovio. 1904. je preselio u Meksiko gdje je neko vrijeme bio predsjednik rudarske tvrtke. Umro je u Washingtonu te je pokopan u Edgefieldu u Južnoj Karolini.
Internet Movie Firearms Database

**Internet Movie Firearms Database** (*Internetska filmska baza podataka vatrenog oružja*), skraćeno **IMFDb**, internetska je baza podataka vatrenog oružja koja su korištena ili prikazana u filmovima, TV serijama, video igrama i animeima. To je wiki koja koristi MediaWiki softver, ima sličnu funkciju kao i (nepovezanim/neučlanjenim) IMDb-om koji se bavi industrijom zabave. IMFDb također sadrži članke o glumcima, pa čak i o nekim popularnim likovima, poput Jamesa Bonda, s popisom pojedinih oružja koje je koristio u filmovima. Integriran u web stranicu, IMFDb je uslužni poslužitelj slika, sličan Zajedničkom poslužitelju (*Wikimedia Commons*), ali samo s urednim kvalitetnim slikama visoke rezolucije oružja, logotipa proizvođača i snimki ekrana.

## Historija
Korisnik "Bunni" je pokrenuo stranicu u svibnju, 2007. IMFDb je izvorno napravljen kako bi se olakšalo prepoznavanje vatrenih oružja u Hollywoodskim filmovima. Prvih nekoliko mjeseci nakon svog osnutka, na popisu je navedeno desetak filmova, uključujući *[[The Matrix (1999.)|Matrix]]*, *[[Vod smrti]]* i *[[Pakleni šund]]*. Kako je stranica rasla, tako je i njezin sadržaj. U lipnju, 2007., stranica je započela raditi i s televizijskim serijama. Stranica se od tada proširila s člancima o video igrama i japanskim animeima.

Danas, stranica ima više od 2600 filmova, skoro 500 TV serija, preko 450 video igara i blizu 200 serija animea.

IMFDb je korišten kao referentni izvor vlasnika nekoliko strjeljana u Las Vegasu, Nevadi. Nakon što su mušterije pitale za unajmljivanje određenih vrsta oružja korištenih u filmovima i video igrama, vlasnici strjeljane koristili su IMFDb da bi istražili zahtjevana oružja.

## Vanjske veze
* IMFDb official website
Prvi indokineski rat

**Prvi indokineski rat** (poznat i kao **Francusko-indokineski rat**) je trajao od 1946. do 1954. u jugoistočnoj Aziji između Francuske i pokreta otpora Vijetmin pod vođstvom Ho Ši Mina.

## Pozadina
Početak dvadesetog veka Vijetnam je dočekao kao kolonija Republike Francuske (takozvana Francuska Indokina). Francuska je pored svog jezika i kulture donela i katoličku religiju, koja se kasnije ispostavila kao veliki problem. Tokom četrdesetih godina dvadesetog veka Japan je zauzeo Vijetnam, proterao Francuze ali i zaveo još veći teror nad Vijetnamcima. U tom periodu je osnovan pokret otpora koji je predvodio Ho Ši Min, šef Komunističke partije Vijetnama. Paradoksalno, Vijetkongu su oružje i opremu dopremali Amerikanci. Nakon poraza Japanske carevine, 2. septembra 1945. Vijetnam je proglasio nezavisnost ali ga je Francuska ponovo okupirala. Novembra 1946, Ho Ši Min je otišao u Pariz na razgovore o francuskom povlačenju iz Vijetnama, ali je Francuska odbila bilo kakvo povlačenje, tako da je počeo rat.

## Rat
U prvo vreme Vijetmin je vršio sabotaže i organizovao štrajkove koji su onemogućavali normalan život okupatorima iz Evrope. Nakon pobede kineske revolucije 1949. uz podršku koju je pružio Mao Ce Dung, stvorili su se uslovi za nesmetano snabdevanje oružjem iz zemalja socijalističkog sveta tako da je Vijet Min postao prava vojska koja je 1952. u decembru zauzela dolinu Dijen Bijen Fu, čime se francuska vojska u Vijetnamu našla odsečena od ostatka svojih trupa u Indokini. Francuzi su bez većih problema vratili dolinu u svoje ruke i izgradili tamo bazu. Time su Francuzi upali u klopku jer je Vijet Min u decembru 1952. pripremio a 13. marta 1953. započeo akciju uništavanja francuske baze. Borbe koje su tom prilikom vođene su poznate pod imenom bitka za Dijen Bijen Fu. Do 17. marta u bazi je poginiulo 2.500 Francuza. Aerodrom u dolini potpuno je onesposobljen 28. marta 1953. a 30. marta baza je ostala bez veza sa spoljašnjim svetom. 7. maja u 17:30 baza Dijen Bijen Fu je pala u ruke Vijet Mina. Ovaj poraz je imao snažan uticaj na Francuze, koji su se na kraju povukli iz Indokine.

## Nezavisnost Vijetnama
U takvim uslovima omogućeno je i potpuno osamostaljenje pa je Ho Ši Min 11. oktobra 1954. godine u Hanoju proglasio Demokratsku Republiku Vijetnam a na jugu je iste godine proglašena Republika Vijetnam. Ovo je dovelo do građanskog rata u koji su se opet umešali spoljni faktori što je dovelo do prisilne deobe zemlje. 8. maja 1957. dogovorom između Sjedinjenih Američkih Država, Velike Britanije, Francuske i Sovjetskog Saveza Vijetnam je podeljen 17. paralelom na Severni i Južni Vijetnam. Predsednik Južnog Vijetnama se iste godine susreo sa američkim predsednikom Dvajtom Ajzenhauerom tražeći zaštitu i grancije SAD da će režim u Sajgonu opstati.

## Povezano
* Indokineski ratovi

## Reference

## Vanjske veze

*  VIÊTNAM: La première Guerre 1945-1954 (1) dokumentarni film
*  VIÊTNAM: La première Guerre 1945-1954 (2) dokumentarni film
Klaus Mann

**Klaus Mann** (München, 18. studenog 1906. - Cannes, 21. svibnja 1949. (samoubojstvo)), bio je njemačko-američki pisac, sin Thomasa Manna, brat Erike i Golo Manna, dok mu je Heinrich Mann bio stric.

## Život i djelo
Klaus Mann je objavio svoj prvi roman *Der fromme Tanz* (hr. Pobožni ples) 1925., a poslije toga je pisao novele, eseje, romane i novinske članke. Često je putovao i nastupap zajedno sa svojom godinu dana starijom sestrom Erikom, s kojom je bio vrlo blizak. Zajedno s Pamelom Wedekind (kćerkom Franka Wedekinda) i Gustafom Gründgensom, osnivaju kazališnu skupinu, koja je napravila skandal s komadom *Anja i Ester* (1925.), koji govori o erotski obojenom prijateljstvu između dvije djevojke u jednom internatu za djevojke.

1933. napušta Njemačku zbog nacizma, kao i ostali članovi obitelji.
Roman prvijenac *Der fromme Tanz* spaljivan je diljem Njemačke od pristalica nacizma. Od 1936. nastanjuje se u SADu, i počinje pisati na engleskom.
Klaus Mann, koji je bio homoseksualac, upoznao je 1937. svog američkog partnera Thomasa Quinna Curtiss]a. Kada su SAD ušle u Drugi svjetski rat prijavljuje se kao dragovoljac, i vraća se u Europu kao vojnik.

Klaus Mann je bio ovisnik o morfinu. Njegov otac Thomas Mann ga se javno odrekao kada je Klaus deklarirao svoju homoseksualnost u knjizi *Der fromme Tanz*. Poslije kapitulacije Njemačke Klaus Mann je izgubio smisao, i poslije 12 godina borbe protiv nacizma izgubio je svoj materinski jezik. Na kraju je počinio samoubojstvo.

Najpoznatije djelo Klausa Mannsa je roman *Mephisto*, u kojem opisuje prirodu kolaboracionizma. Uzor za glavu osobu u knjizi bio je njegov prijašnji šogor Gustaf Gründgens. Po toj knjizi snimljen je i film Mephisto koji je nagrađen 1981. Oscarom za najbolji strani film.

Njegova autobiografija *Prekretnica* izdana je na engleskom 1942. (*The Turning Point*) a posthumno i 1952. na njemačkom (*Der Wendepunkt*).

## Izabrana bibliografija

* *Der fromme Tanz*, 1925.
* *Anja und Esther*, 1925.
* *Revue zu Vieren*, 1927.
* *Kind dieser Zeit*, 1932.
* *Treffpunkt im Unendlichen*, 1932.
* *Symphonie Pathétique*, 1935.
* *Mephisto*, 1936.
* *Der Vulkan*, 1939.
* *The Turning Point*, 1942.
* *André Gide and the Crisis of Modern Thought*, 1943.

## Povezano
* Porodično stablo Dohm-Mann

## Vanjske veze
Brazilski snuker

**Brazilski snuker** (braz. port. *Sinuca brasileira* ili samo *sinuca*) jeste bilijarska igra zasnovana na snukeru, ali samo s jednom crvenom kuglom umjesto standardnih 15. Igra se gotovo isključivo u Brazilu i malo je poznat izvan njega.

## Pravila
Vrijednost kugli ista je kao u normalnom snukeru (crvena = 1, žuta = 2, zelena = 3, smeđa = 4, plava = 5, ružičasta = 6 i crna = 7).

Obojene kugle smještene su na njihovim normalnim mjestima, a preostala crvena kugla nalazi se na polovini razmaka između ružičaste kugle i desne ivice stola. Početni udarac izvodi se bilo gdje u okviru *D*-a, a mora biti izveden tako da crvena kugla bude dodirnuta, ali ne smije biti ubačena, niti protivnik smije biti snukerovan.

Igrač koji je na potezu ima izbor da gađa ili kuglu s najmanjom vrijednošću (*slobodni udarac*) ili bilo koju drugu kuglu (*kazneni udarac*). Ako odabere slobodni udarac, mora izvesti još jedan nakon kojeg slobodna kugla ostaje van igre. U tom drugom udarcu može se gađati bilo koja kugla i ona se vrati na sto nakon što bude ubačena. U slučaju da se promaši neki od ova dva udarca, protivnik preuzima red. Međutim, ako se igrač odluči za kazneni udarac, kaznena kugla vraća se na sto i sljedeći udarac **mora** biti slobodni. Za razliku od slobodnog, promašaj kaznenog udarca jeste faul.

Kad igrač napravi bilo koji faul, protivnik dobija 7 poena. Sva ostala pravila ista su kao u snukeru, s tim da su "vozići", odbijanja i ostali kombinirani udarci automatski ilegalni jer su sve kugle različitih boja.

## Reference
Flash mob

**Fleš mob** () je grupa ljudi koja se iznenada sastaje na unapred dogovorenom mestu, izvede neobični i naizgled besmisleni performans (svi istovremeno otvore kišobrane, svi legnu na pod...) u kratkom vremenu, a zatim se raziđu. Obično su ciljevi zabava, satira ili umetnički performans. Fleš mob se organizuje putem telekomunikacionih tehnologija – mobilni telefoni, SMS, e-mailovi, Facebook...

Termin koji je u upotrebi se ne odnosi na događaje vezane za politiku (npr. protesti), komercijalne prezentacije, reklame koje organizuju reklamne agencije.

## Primer sa YouTube-a
* Fleš mob u Ohaju