open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Panamski skandali

**Panamski skandali**, znani još i kao **Panamska afera** ili **Skandal s Panamskim kanalom** je naziv za korupcijsku aferu koja je 1892. godine izbila u Trećoj Republici, a povezana je s gradnjom Panamskog kanala. Izgubljeno je gotovo milijardu franaka u aferi tokom koje je francuska vlada primala mito kako bi zataškala da su francuski investitori u financijskim problemima. Danas se Panamski skandali smatraju najvećom korupcijskom aferom XIX. vijeka.

Godine 1889., francuski *Tribunal Civil de la Seine* naredio je likvidaciju Kompanije Panamskog kanala, koja je bila jedno od društava koja su vršila radove na Panamskom kanalu. Sud je imenovao likvidatora, no francuska vlada je sve više i više odgađala izvršenje likvidacije što je dovelo do još većih financijskih gubitaka. Dimenzije bankrota bile su poznate 1892. godine - gotovo 800,000 Francuza je izgubilo svoje uloge u društvu, a od kapitala u iznosu od gotovo dvije milijarde franaka tek je nešto manje od milijardu otišlo do Paname, dok su ostatak utajili političari i financijeri.

Tokom 1892. i 1893., francuski nacionalisti iznose optužbe protiv nekoliko vladinih ministara, uključujući i Clemenceaua, da su primali mito od Ferdinanda de Lessepsa tokom 1888. godine, što za posljedicu ima pokretanje kaznenog postupka protiv Lessepsa, njegova sina Charlesa i Gustavea Eiffela. Oni su osuđeni na dugogodišnje zatvorske kazne, ali iste su brzo poništene.  U međuvremenu, čak 510 parlamentarnih zastupnika je optuženo da su primali mito kako bi od javnosti sakrili situaciju u Panami. Optuženi za primanje mita su izvedeni pred sud. Godine 1897. pokrenuta je nova istraga, ali svi okrivljenici su oslobođeni optužbi.

Panamska afera je imala cijelu seriju političkih posljedica, a Hannah Arendt je čak ustvrdila kako je dovela do porasta antisemitizma u Francuskoj te kako je, indirektno, dovela do zloglasne afere Dreyfus, koja će biti najveći politički skandal u povijesti Treće Republike.
Razlika potencijala

**Razlika potencijala** je fizikalna veličina koja se odnosi na količinu energije koja je potrebna za pomicanje tijela iz jednog mjesta na drugo pod utjecajem različitih vrsta sila. Pojam se najčešće koristi koristi kao skraćenica za razliku električnog potencijala, što se često pogrešno rabi kao sinonim za napon, ali se isto tako pojavljuje i u ostalim granama fizike.

## Objašnjenje
Razlika potencijala je razlika nekih veličina između dviju točaka u konzervativnom vektorskom polju tih veličina. Neki od primjera su navedeni u nastavku:
* U mehanici, razlika gravitacijskih potencijala između dviju točaka na Zemlji je povezana s energijom koja je potrebna za pomicanje jedinične mase iz jedne točke u drugu suprotstavljajući se gravitacijskom polju Zemlje. Jedinica: džul po kilogramu.
* U elektrotehnici, *[[razlika električnog potencijala]]* između dvije točke je energija koja je potrebna za pomicanje jediničnog električnog naboja iz jedne točke u drugu suprotstavljajući se pritom prisutnom statičkom (vremenski nepromjenjivom) električnom polju. Jedinica: džul po kulonu = volt.
* U hidrauličkim sustavima *razlika potencijala* je razlika tlakova. Jedinica: paskal.
* U toplinskim sustavima *razlika potencijala* je razlika temperatura. Jedinica: kelvin.

U tehnici, potencijal se ponekad opisuje kao okomita varijabla, gdje je tok poprečna varijabla. Umnožak toka i razlike potencijala je snaga, što je mjera vremenske promjene energije.
Snaga je energija emitirana u fiksnom intervalu vremena podijeljena s duljinom vremenskog intervala.
Akreditacija za visoko obrazovanje u Sjedinjenim Američkim Državama

**Akreditacija institucija za visoko obrazovanje u SAD-u** je proces stručne recenzije institucija koje pružaju visoko obrazovanje od strane priznatih regionalnih i nacionalnih agencija za akreditaciju. Proces recenzija je inicijalno započet u 19. vijeku kroz dobrovoljnu suradnju obrazovnih institucija. Od 1952. Federalna vlada SAD-a ima znatno ograničeniju ulogu u akreditiranju univerziteta i drugih institucija visokog obrazovanja. Te je godine donešen federalni zakon koji je postojeći proces međuinstitucionalnih recenzija proglasio temeljem za vrednovanje kvalitete rada američkih univerziteta od strane neke od agencija kojima je federalna vlada dala pravo dodjele akreditacija.

Ministarstvo obrazovanja SAD-a i nevladina organizacija Vijeće za akreditaciju visokog obrazovanja priznaju agencije koje ispunjavaju standarde kvalitete i pružaju im smjernice za rad. Niti ministarstvo niti vijeće ne dodjeljuju akreditacije pojedinačnim univerzitetima nego je to zadatak agencija.

Na osnovu Zakona o visokom obrazovanju iz 1965 Vijeće za akreditaciju visokog obrazovanja dužno je objaviti listu priznatih regionalnih i nacionalnih agencija i kontrolirati kvalitetu njihova rada. Regionalne agencije vrše širu kontrolu rada institucija i dodjeljuju akreditacije isključivo institucijama u određenom dijelu SAD-a dok nacionalne agencije vrše užu kontrolu i dodjeljuju akreditacije institucijama širom SAD-a, te izvan SAD-a. U američkom kontekstu, za regionalne agencije se općenito vjeruje da imaju više standarde rada iako univerziteti mogu odabrati bilo koju priznatu agenciju kako bi akreditirali svoj rad.

Institucije visokog obrazovanja nisu dužne osigurati akreditaciju kako bi pružale obrazovanje u SAD-u. Studenti koji završe ove institucije u pravilu imaju znatno ograničenije mogućnosti zapošljavanja budući da javne vlasti ne priznaju ove diplome i u pravilu ih se ne priznaje niti izvan SAD-a. Također, u SAD-u djeluje i određeni broj agencija za akreditaciju koje nisu priznate od strane ministarstva i vijeća. Iz toga su razloga studenti sami dužni da provjere akreditaciju univerziteta i agenciju koja mu je tu akreditaciju dodijelila.

## Povezano
*Visoko obrazovanje u Sjedinjenim Američkim Državama
Božidar Vranicki

**Božidar Vranicki** (1903. – 1980.) bio je pjevač, glumac i enigmat iz Splita.

## Pseudonimi
*Boživran* je najpoznatiji pseudonim Božidara Vranickog, nastao šaradnim postupkom od prvih dijelova njegovog imena i prezimena: Boži+vran < **Boži**dar **Vran**icki. Od tog pseudonima nastala su još dva autorova pseudonima: ananim *Navrižob* i anagramonim *Bronižav*.

## Ostavština
U čast Vranickog u Splitu je osnovan Enigmatski klub "Božidar Vranicki".

## Izvori
* Damir Šarac: ''Željko Bilankov: Za napravit križaljku triba mi četri puna sata'', Split: Slobodna Dalmacija, 25. 7. 2011.
* Stjepan Horvat: *[[Leksikon zagonetača Jugoslavije]]*, Bjelovar, 1979.
* Slavko Peleh: *"U spomen Boživranu (1903-1980)"*, *[[Zagonetač]]* (Čvor-razbibriga, 379), ..., *339* (239!), 1 - Bjelovar, 3. I. 1981.
Vijeće za akreditaciju visokog obrazovanja

**Vijeće za akreditaciju visokog obrazovanja**  () je nevladina organizacija univerziteta u Sjedinjenim Američkim Državama. Vijeće vidi svoju ulogu u zagovaranju samo-regulacije kvalitete akademskog rada univerziteta kroz priznavanje agencija zaduženih za dodjeljivanje akreditacija univerzitetima.

Oko 3,000 akademskih institucija su članovi vijeća i vijeće priznaje približno 60 akreditacijskih agencija. Sjedište vijeća nalazi se u glavnom gradu SAD-a Washingtonu.

## Povezano
*Akreditacija institucija za visoko obrazovanje u SAD-u

## Izvori

## Vanjske veze
*
Ferdinand Pavešić

**Ferdinand Pavešić** (1909–1979), jugoslavenski enigmat.

## Pseudonim
Pavešićev pseudonim bio je Zlatko Veritas (riječ *veritas* u latinskom jeziku znači istina).

## Izvori
* Stjepan Horvat: *[[Leksikon zagonetača Jugoslavije]]*, Bjelovar, 1979.
Joon-ho Bong

**Bong Joon-ho** (Daegu, 14. IX 1969. - ) je južnokorejski filmski redatelj i scenarist. Najpoznatiji je po svojim filmovima *[[Sjećanja na ubojstvo]]* i *[[Domaćin (2006)|Domaćin]]*.

## Mlade godine

Bong Joon-ho je rođen 1969. u Daegu. Studirao je i završio socijologiju i film na korejskoj akademiji filmske umjetnosti.

## Karijera

Bong je 1999. napisao scenarij za triler „**Phantom: The Submarine**“ koji nije osobito bio zapažen. Bong je također režirao nekoliko hvaljenih kratkih filmova prije svojeg prvog dugometražnog filma, „Psi koji laju nikada ne grizu“ iz 2000. za koji je osvojio nagradu na filmskom festivalu u Hong Kongu. U filmu se priča odvija oko nezaposlenog profesora kojeg toliko iritiraju zvukovi pasa koji laju u njegovoj zgradi da ih počne otimati. Iako hvaljen, taj je film slabo prošao na kino blagajnama. No, 2003. je režirao hvaljenu krimi dramu „Sjećanja na ubojstvo“ labavo zasnovanoj na stvarnim događajima o prvom korejskom serijskom ubojici iz 1986. Film je bio veliki komercijalni uspjeh te je pomogao skrenuti pozornost svjetske kinematografije na Južnu Koreju, a Bong je za njega osvojio **Grand Bell Award** južnokorejske filmske industrije u kateogriji najboljeg novog redatelja. 2005. je napisao scenarij za slabo zapaženu dramu “*Antarktički dnevnik*” u kojem nekoliko istraživača na svojem putovanju prema Južnom Polu naiđu na dnevnik preminule ekspedicije.

2006. dobio je na raspolaganje iznimno velik budžet od 10 milijuna $ za svoj fantastični film „Domaćin“ u kojem se čudovište stvoreno američkim otpadom pojavi iz rijeke Han i počne terorizirati građane Seula. Film je vidjelo preko 13 milijuna gledatelja u kinima čime je postao najkomercijalniji južnokorejski film svih vremena a naišao je i na pohvale kritičara koji su hvalili nepredvidljive detalje, a prikazan je i u Hrvatskoj u sklopu **2. revije Azijskih filmova**.

Bong je poznat po svojem konvencionalom, tradicionalnom stilu odrađenom na nekonvencionalni način; on miješa dramu i komediju, a ne libi se u svoje priče i donijeti presjek društva i iznjeti politički komentar na situaciju u svijetu. Ima simpatije za svoje likove te posjeduje humani dodir u svojim filmovima. Poput kolege, redatelja Chan-wook Parka, Bong je član lijevo orijentirane južnokorejske *demokratske radne stranke*.

## Filmografija

*2000. - Psi koji laju nikada ne grizu
*2003. - Sjećanja na ubojstvo
*2006. - Domaćin
*2008. - Tokyo!
*2009. - Majka
*2013. - Snowpiercer
*2014. - Haemoo

## Vanjske veze
* Joon-ho Bong na IMDb-u
* Intervju sa redateljom Bongom
* Još jedan intervju sa redateljom Bongom
Miroljub Labus

**Miroljub Labus** (Mala Krsna, 28. februar 1947) je srpski ekonomista, bivši političar i redovni profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Bio je potpredsednik Vlade Srbije od 3. marta 2004. do 3. maja 2006. godine, kada je podneo ostavku. To je uradio zbog suspendovanja pregovora o pridruživanju Srbije i Crne Gore Evropskoj uniji. Bio je predsednik stranke - G17 Plus od njenog osnivanja do 13. maja 2006, kada je podneo ostavku i povukao se iz politike.

## Biografija
Rođen je 1947. godine u Maloj Krsni. Od 1981. godine je redovni profesor na Pravnom fakultetu u Beogradu. Tokom 1983. godine radio je kao Fulbrajtov predavač na programu „Participacija i samoupravni sistemi“ na Univerzitetu Kornel u SAD, a tokom te i naredne godine godine bio je i gostujući profesor na istom univerzitetu na Odseku za ekonomiju. Od 1986. do 1994. godine radio je kao viši savetnik u Saveznom zavodu za statistiku u Beogradu.

Od 1987. do 1991. godine bio je savetnik za makroekonomska pitanja u Saveznoj vladi. Od 1992. do 1996. godine bio je poslanik u Saveznoj skupštini i član Komiteta za monetarnu politiku. Od 1994. do 1997. godine bio je potpredsednik Demokratske stranke, a od 2002. godine predsednik G17 plus. godine. Od 2000. do 2003. godine bio je potpredsednik Savezne vlade i ministar za ekonomske odnose sa inostranstvom, kao i guverner SRJ u Svetskoj banci i Evropskoj banci za obnovu i razvoj.

Marta 2004. godine, nakon vanrednih parlamentarnih izbora, Labus je izabran za potpredsednika Vlade Srbije. Na tu funkciju podneo je ostavku maja 2006. godine, nakon što je EU suspendovala pregovore o priključenju sa tadašnjom SCG. Deset dana posle toga podneo je ostavku i na funkciju predsednika G 17 plus.

Radio je u Programu Ujedinjenih nacija za razvoj (UNDP) od 1996. do 1997. godine, zatim kao savetnik guvernera Narodne banke Jugoslavije (1996), konsultant u Svetskoj banci (1997), urednik „Ekonomskog barometra“ Ekonomskog instituta u Beogradu (1994 — 2000) i „Ekonomskog trenda“ Saveznog zavoda za statistiku (1990 — 1996), i kao istraživač u Ekonomskom institutu u Beogradu (1993 — 2000). Od 1996. godine član je UNDP Stalnog ekonomskog komiteta u Sarajevu. Oženjen, otac dvoje dece.

## Bibliografija
* **Najznačajnije knjige:**
# *Društvena ili kolektivna vlasnička prava*, Beograd 1987.*Nedovršeni poslovi*, Beograd, 2006.
# *Opšta privredna ravnoteža*, (sa D. Vujovićem), Beograd 1990.
# *Osnovi političke ekonomije*, (sa D. Šoškićem), Beograd 1992.*Savremena politička ekonomija*, Beograd 1991.
# *Osnovi političke ekonomije*, (sa D. Šoškićem), Beograd 1992.
# *Osnovi ekonomije*, Beograd 1995, 1997, 2000.
# *Nedovršeni poslovi*, Beograd, 2006.
* **Uža specijalnost:**
** makroekonomija
* **Glavne oblasti istraživanja:**
** Modeliranje opšte privredne ravnoteže
** Analiza vremenskih serija
** Tražnja za novcem
** Privatizacija

## Reference

## Vanjske veze
Žarko Obradović

**Žarko Obradović** (Berane, 21. maj 1960) je srpski političar, zamenik predsednika Socijalističke partije Srbije i bivši ministar prosvete u Vladi Republike Srbije.

## Biografija
Rođen je 21. maja 1960. godine u Beranama. Diplomirao je na Fakultetu političkih nauka u Beogradu, gde je magistrirao i doktorirao. Od 1998. do 2000. godine obavljao je dužnost zamenika ministra za lokalnu samoupravu u Vladi Republike Srbije, a u prelaznoj Vladi od oktobra 2000. do januara 2001. godine bio je zamenik ministra za visoko obrazovanje. Narodni poslanik je od januara 2001. godine. Bio je predsednik i zamenik predsednika Poslaničkog kluba SPS-a u Narodnoj skupštini Republike Srbije. Zamenik je predsednika Socijalističke partije Srbije od decembra 2006. godine. Zaposlen je kao profesor na univezitetu Megatrend.

## Afera Mala matura
Dana 16. juna 2013. na ulicama Beograda mogla su se kupiti rešenja testa za prijemni ispit iz srpskog jezika i književnosti. Policijskom analizom je uvrđeno je da su testovi originalni i da je trebalo da budu korišćeni na predstojećem prijemnom ispitu. Uprkos protivljenja roditelja pojedinih đaka, prijemni je održan, a Ministarstvo je izdalo saopštenje da se prijemni ispit iz maternjeg jezika neće ponavljati. Prilikom pripreme testova iz matematike, ministarstvo je angažovalo i policiju, ali se i pored dobrog obezbeđenja na Internetu pojavio test iz matematike. Zbog ove afere državni budžet je oštećen za 3,6 miliona dinara, koliko košta štampanje testova. Po obavljanju prijemnih ispita, održana je sednica vlade Republike Srbije na kojoj je ocenjeno da je prijemni uređen po propisu i u skladu sa zakonskim osnovama, ali su dan kasnije poništena oba prijemna ispita i odlučeno je da se upis đaka obavi na osnovu uspeha ostvarenog tokom ranijeg školovanja, čime su oštećeni učenici koji su pošteno pripremili i odradili prijemni ispit. Ministar Obradović izjavio je da: *"... ni ja kao ministar, ni moje kolege u ministarstvu ne bežimo od odgovornosti, ali smo mi uradili svoj deo posla. I u odnosu na ono što je policija ustanovila i u odnosu na ono što je komisija donela, a donela je najbolje rešenje i za decu i za sistem. Naše odgovornosti nema."* Nakon ove izjave u skupštini je sazvan odbor za obrazovanje, koji su poslanici vladajuće koalicije bojkotovali, i aktuelnom ministru je upućen apel da podnese ostavku. Na sednici predsedništva Socijalističke partije Srbije 31. jula 2013. godine, rukovodstvo je donelo odluku da razreši dužnosti ministra prosvete Žarka Obradovića.

## Reference

## Vanjske veze

* Racionalizacija bez otpuštanja - intervju („Politika“, 11. januar 2010.)
* Promenićemo organizaciju male mature - razgovor nedelje („Politika“, 23. jun 2013)
Milutin Mrkonjić

**Milutin Mrkonjić** (Beograd, 23. maj 1942 - Beograd, 27. novembar 2021) bio je srpski političar, potpredsednik Glavnog odbora Socijalističke partije Srbije (SPS), bivši ministar infrastrukture i bivši ministar saobraćaja Republike Srbije.

## Biografija
Diplomirao je 1971. godine na Građevinskom fakultetu u Beogradu. Po završetku fakulteta radio je u Birou za studije i projektovanje železnica, a od 1974. godine bio je rukovodilac Sektora za projektovanje. Godine 1977. zaposlio se u Centru za istraživanje i projektovanje, a njegovim spajanjem sa Saobraćajnim institutom postaje njegov direktor.

Bio je rukovodilac obnove Srbije ispred Vlade Srbije posle NATO bombardovanja 1999. godine.

Bio je potpredsednik Narodne skupštine Republike Srbije od 8. maja 2007. godine. Nakon što je predsednik Skupštine Tomislav Nikolić podneo ostavku, Mrkonjić je preuzeo predsedavanje sednicama Skupštine kao najstariji od potpredsednika, do izbora novog predsednika Olivera Dulića 23. maja 2007. Pred Mrkonjićem je Vlada Republike Srbije položila zakletvu 15. maja 2007. godine.

Na izborima za predsednika Srbije, januara 2008. godine, bio je kandidat SPS-a i osvojio je oko 6% glasova. Uspostavljanjem koalicije Demokratska stranka-Socijalistička partija Srbije, jula 2008, Mrkonjić biva izabran za ministra infrastrukture u novoj srpskoj Vladi koju je formirao Mirko Cvetković.

U Vladi koja je formirana nakon izbora u maju 2012. godine, Milutin Mrkonjić je obavljao funkciju ministra saobraćaja do rekonstrukcije koja je završena 2. septembra 2013. godine. Na tom mestu ga je zamenio stranački kolega Aleksandar Antić.

U decembru 2009. je dobio titulu počasnog doktora nauka Univerziteta Megatrend.

## Reference

## Vanjske veze

* Razgovor nedelje: Milutin Mrkonjić („Politika“, 20. jun 2010)
Aleksandar Vulin

**Aleksandar Vulin** (Novi Sad, SFRJ, 2. oktobar 1972) je srpski političar, diplomirani pravnik, novinar, narodni poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srbije bivši direktor Kancelarije za Kosovo i Metohiju u Vladi Republike Srbije i aktuelni Ministar rada, zapošljavanja, boračkih i socijalnih pitanja  u Vladi Republike Srbije od 2014. godine.

## Biografija
Porodica Vulin vodi poreklo iz Bosne i Hercegovine. Osnovnu školu je završio u Novom Sadu, a gimnaziju u Sremskim Karlovcima. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Novom Sadu.

## Politika
Političku karijeru je započeo u Savezu komunista-Pokret za Jugoslaviju (SK-PJ) gde je došao do pozicije generalnog sekretara. Bio je jedan od osnivača Jugoslovenske udružene levice, gde je bio portparol i zamenik predsednika Direkcije JUL-a. Bio je i predsednik Jugoslovenske revolucinarne omladine. Godine 1998. podneo je ostavku na sve funkcije u JUL-u, nakon formiranja vlade SPS-a, SRS-a i JUL-a. Dve godine kasnije osnovao je Partiju demokratske levice, koja je juna 2002. godine, sa Demokratskom socijalističkom partijom Milorada Vučelića, ušla u kolektivno članstvo SPS-a. Sa SPS-om se razišao 2006. godine, nakon afere „Kofer“. Bio je kolumnista listova „Svet“, „Nacional“, „Centar“, kao i politički komentator radija „Indeks“, a trenutno je odgovorni urednik lista „Pečat”. Godine 2008. osnovao je Pokret socijalista, čiji je trenutni predsednik. Godine 2014. imenovan je za predsednika Saveta za unapređenje položaja Roma i sprovođenje Dekade uključivanje Roma. Do tada je tu funkciju obavljao predsednik Romske partije Srđan Šajn.

## Povezano
* Kancelarija za Kosovo i Metohiju
* Pokret socijalista
* Partija demokratske levice
* Jugoslovenska revolucionarna omladina

## Reference

## Vanjske veze
* Pokret socijalista
Pokret radnika i seljaka

**Pokret radnika i seljaka** je vanparlamentarna politička stranka u Srbiji. Njen lider je Prof.dr. Zoran Dragišić, koji je bio kandidat za predsednika Srbije na izborima 2012.

Na parlamentarnim izborima 2012, Pokret radnika i seljaka je predao izbornu listu 10. aprila, ali je Republička izborna komisija osporila listu zbog nedostatka 593 potpisa građana, i naložila ispravke u roku od 48 sati.

Na parlamentarnim izborima 2014. PRS je podržao blok oko Srpske napredne stranke i Aleksandra Vučića.

## Povezano
* Spisak levičarskih partija u Srbiji

## Izvori

## Vanjske veze
* Pokret radnika i seljaka 
* RTS: Pokret radnika i seljaka predao izbornu listu
Cvetko Uzunovski

**Cvetko Uzunovski – Abas** (Carev Dvor kod Prespe, 21. decembar 1912 – Skoplje, 24. maj 1993), učesnik Španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i SR Makedonije.

## Biografija
Rođen je 24. decembra 1912. godine u Carevu Dvoru kod Prespe. Kao zanatlijski radnik priključio se sindikalnom pokretu 1934, a član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1937. godine.

### Španski građanski rat
Od 18. juna 1937. do 1939. godine borio se na strani Španske republike kao borac u Internacionalnim brigadama.

### Narodnooslobodilačka borba

Godine 1941. priključio se Narodnooslobodilačkoj borbi. Bio je jedan od organizatora ustanka u Makedoniji, član Pokrajinskog vojnog štaba za Makedoniju, član i politički komesar Glavnog štaba Makedonije od juna 1942. godine i član prvog sastava Centralnog komiteta Komunističke partije Makedonije od marta 1943. godine.

Bio je izabran za poslanika na Drugom zasedanju AVNOJ-a, za člana Inicijativnog odbora Prvog zasedanja ASNOM-a i za poslanika na Prvom zasedanju ASNOM-a. Bio je i član OZN-e za Makedoniju.

### Posleratna karijera
Nakon oslobođenja, vršio je mnoge odgovorne dužnosti: 
* ministar unutarnjih poslova NR Makedonije od 1946. do 1953. godine
* član Centralnog komiteta KPJ od 1948. godine
* član Izvršnog veća Makedonije i Saveznog izvršnog veća
* načelnik Uprave za civilnu zaštitu u Državnom sekretarijatu unutarnjih poslova od 1953. godine
* načelnik Uprave za civilnu zaštitu u Državnom sekretarijatu narodne odbrane od 1963. godine

Penzionisan je u činu general-pukovnika JNA.

Umro je 24. maja 1993. godine u Skoplju.

## Odlikovanja
Nosilac je Partizanske spomenice 1941, Ordena partizanske zvezde sa zlatnim vencem, Ordena zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Ordena bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem i ostalih stranih i jugoslovenskih odlikovanja.

## Literatura

* *[[Enciklopedija Jugoslavije]]* (knjiga osma). „Jugoslavenski leksikografski zavod“, Zagreb 1971. godina.
* *[[Vojna enciklopedija]]* (knjiga deseta). Beograd 1975. godina.
* *[[Makedonska enciklopedija]]* (knjiga druga). „MANU“, Skoplje 2009. godina.
Dragan Tomić

**Dragan Tomić** može biti:

*Dragan Tomić (političar)
*Dragan Tomić (pisac)
*Dragan Tomić (fudbaler)
*Dragan Tomić (privrednik), predsednik kompanije *Simpo* iz Beograda.
Dragan Tomić (pisac)

**Dragan Tomić** je srpski pisac, rođen 17. marta 1941. godine u Ševaricama, Mačva (Srbija). Završio je Pravni fakultet u Beogradu. Dobitnik je nagrade "Branislav Nušić“ za drame: *Raskršće* (1980). i  *Pseća kućica* (1991).

Napisao je romane: *Škripac* (1987), *Čekajući majku* (1997), *Kratak prekid udovičkog staža* (1999), i drame *Rukavice*, *Kontaktno sočivo*, *Lovac na leptire*, *Slava*, *Požar*, *Pomor koza*, *Nađa* i druge.
Borka Vučić

**Borka Vučić** (Komirić, 4. april 1926 — auto-put Beograd-Niš kod Lapova, 1. avgust 2009) je bila istaknuta srpska bankara.

## Biografija
Rođena je u Komiriću kao treće od petoro dece učitelja Vojislava Mucića (1897 - ?) i Milice, rođ. Jevtić (1900 - 1955). Njen deda po ocu je bio Dragić Mucić (1858–1938), narodni poslanik u vreme kralja Aleksandra Obrenovića. Borka je odrastala u Komiriću, Krupnju, Vrelu kod Uba, Pančevu i Beogradu, prema mestima službovanja svog oca. Priključila se partizanskom pokretu kao bolničarka.

Pravni fakultet završila je u Beogradu 1951. godine. Specijalizovala je bankarstvo u SAD, Holandiji, i Engleskoj.

Radila je u Ekonomskom institutu bivše SFRJ, a zatim je obavljala dužnosti šefa kabineta saveznog sekretara za spoljnu trgovinu u tadašnjem SIV-u, šefa kabineta direktora Saveznog zavoda za planiranje i saveznog sekretara za industriju i građevinarstvo u tadašnjem SIV-u.
Godine 1979. postaje predsednik Upravnog odbora Anglo - Jugoslovenske banke u Londonu.

Bankarstvom se počela baviti u Privrednoj banci Srbije, od koje je kasnije nastala Beogradska banka. Tu je radila zajedno sa Slobodanom Miloševićem, pod čijim će režimom, tokom 1990-ih, rukovoditi Beogradskom bankom (1997–2001) i njenom ispostavom na Kipru. Sa dužnosti predsednika Beogradske banke smenjena je nakon pada Miloševićevog režima, oktobra 2000. godine.

Bila je savezni ministar za saradnju sa međunarodnim finansijskim organizacijama (1999–2001).

Januara 2007. godine izabrana je, na listi SPS-a, za poslanika u Narodnoj Skupštini Republike Srbije. U periodu februar - maj 2007. godine, predsedavala je sednicama parlamenta kao najstariji poslanik.

Poslednjih godina osniva Fond za doškolovavanje mladih poljoprivrednika.

Poginula je u saobraćajnoj nesreći 1. avgusta 2009. godine na auto-putu Beograd-Niš, pored Lapova.

U Komiriću je 2011. godine podignut spomenik njoj u čast.

## Reference

## Vanjske veze
* Optužen vozač „škode“ u kojoj je poginula Borka Vučić („Pres“, 2. septembar 2010)
Stevan Mirković

**Stevan Mirković** (Valjevo, 27. oktobar 1927 — Beograd, 26. septembar 2015), bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe i general-pukovnik JNA. U periodu od 1987. do 1989. godine obavljao je funkciju načelnika Generalštaba Jugoslovenske narodne armije.

## Biografija
Rođen je 27. oktobra 1927. godine u Valjevu. Dobrovoljno je stupio u Narodnooslobodilaku vojsku Jugoslavije, oktobra 1944. i bio borac i politički delegat voda u Trećem bataljonu Desete krajiške brigade. Ranjen je na Sremskom frontu i kod Brčkog.

U Prvoj jugoslovenskoj brigadi bio je od jula 1945. do januara 1948. politički delegat voda, komesar čete, i instruktor za omladinski rad. Značajnije komandne dužnosti koje je obavljao u Jugoslovenskoj narodnoj armiji: komandant padobranskog bataljona, komandant Šezdeset treće padobranske brigade, komandant vojnog okruga, komandant pešadijske divizije, načelnik štaba armije i komandant Treće armije. Štabne dužnosti obavljao je u Komandi Novosadskog vojnog područja i komandi RV i PVO.

Zamenik načelnika Generalštaba JNA bio je od 1. septembra 1985. do 15. septembra 1987. godine, a načelnik Generalštaba JNA u periodu od 15. septembra 1987. do 29. septembra 1989. godine.

U čin general-majora unapređen je 1975, general-potpukovnika 1982, i general-pukovnika 1987. Aktivna vojna služba prestala mu je 31. decembra 1989. godine. Odlikovan je mnogobrojnim jugoslovenskim odlikovanjima.

Posle uvođenja višepartijskog sistema, general Mirković je bio jedan od čelnih ljudi nekadašnje Organizacije SКJ u JNA, koja je 1991. godine preimenovana u Savez komunista - Pokret za Jugoslaviju. Posle njenog spajanja sa Jugoslovenskom levicom, Mirković je napustio organizaciju i bio jedan od oštrih kritičara Miloševićevog režima. Godine 1997. osnovao je političku grupu građana ***Centar Tito***, čiji je bio predsednik, a kasnije počasni predsednik. Takođe je bio predsednik a potom počasni predsednik političkog ***Udruženja komunista Jugoslavije u Srbiji*** koje deluje u Republici Srbiji.

Umro je 26. septembra 2015. godine u Beogradu.

## Povezano
* Savez komunista Jugoslavije
* Savez socijalističke omladine Jugoslavije 
* Savez komunističke omladine Jugoslavije
* Socijalistički savez radnog naroda Jugoslavije
* Društveno-političke organizacije u SFRJ
* Savez udruženja boraca Narodnooslobodilačkog rata Jugoslavije

## Literatura

* *Vojni leksikon*. „Vojnoizdavački zavod“ Beograd, 1981. godina.
* 

## Izvori

## Vanjske veze
* Draža nema grob, on je kremiran („Alo“, 18. jun 2011) 
* Srbija razgovara: pomirenje zvezde i kokarde („Politika“, 4. jul 2011)
* Sajt: UKJ u Srbiji
Jugoslovenska levica

**Jugoslovenska levica** (ili **Jugoslovenska udružena levica**, **JUL**) je bila politička organizacija u nekadašnjoj SRJ i Srbiji, osnovana 1994. kao koalicija 23 levičarske i komunističke partije, koje je predvodio Savez komunista - Pokret za Jugoslaviju. Zvanična platforma JUL-a uključivala je opštejugoslovenstvo i demokratski socijalizam, Jugoslovenska levica prilikom svoga osnivanja postala je pravno-imovinski i jednim delom i ideološki naslednik Saveza komunista-Pokreta za Jugoslaviju SK-PJ.

## Političko delovanje tokom 1990-ih i do 2000. godine
Jugoslovenska levica je od 1996-2000. bila deo vladajuće koalicije u Srbiji i SRJ. Nakon izbora 2000, JUL više nije značajan učesnik na političkoj sceni Srbije. Predsednik Jugoslovenske levice bio je Ljubiša Ristić, dok je stranku u praksi vodila Mirjana Marković, supruga predsednika Slobodana Miloševića, generalni sekretar političke partije bio je Ratko Krsmanović.

## Političko delovanje tokom 1990-ih i raspuštanje
Tokom 1990-ih, Jugoslovenska levica nijednom nije izlazila samostalno na izbore u Srbiji, već u koaliciji sa Socijalističkom partijom (na nekima i sa Novom demokratijom i Socijalističkom narodnom partijom Crne Gore). Na skupštinskim izborima u Srbiji 2003, JUL je učestvovao samostalno i osvojio 0,09% glasova.

## Vanjske veze
* Sajt: freeserb.home.xs4all.nl tema Jugoslovenska levica
Narodna partija (Srbija)

**Narodna partija** je bivša politička stranka u Srbiji. Osnovana je 14. novembra 2009. godine u Novom Sadu gde je osnivačka skupština održana u SPENS. Nastala je izdvajanjem iz Srpske radikalne stranke gde se prvo zvala „Grupa građana - Maja Gojković“, pre nego što je registrovana pod današnjim imenom. Osnivač i predsednik stranke je Maja Gojković, bivša gradonačelnica Novog Sada i narodni poslanik u skupštini Srbije. Stranka ima 63 opštinska odbora na teritoriji Srbije. Narodna partija je u Skupštini Republike Srbije osvojila dva poslanička mandata u okviru poslaničke grupe Ujedinjeni regioni Srbije, a neko vreme je nastupa samostalno u Narodnoj skupštini Republike Srbije sa svoja dva poslanika. Nakon što je Predsedništvo partije donelo odluku da stranka kolektivno pristupi Srpskoj naprednoj stranci, Maja Gojković se uključila u poslanički klub SNS, a narodna poslanica Dragana Đuković u poslanički klub Ujedinjenih regiona Srbije postavši član te stranke. Na Skupštini Narodne partije koja je održana 14. novembra 2009. godine u Novom Sadu, za Predsednika Narodne partije izabrana je Maja Gojković.
Krsna slava Narodne partije je Đurđic.

## Učešće na izborima
Narodna partija je izašla na izbore na svim nivoima u koaliciji Ujedinjeni regioni Srbije. Narodna partija je na nivou republike osvojila dva poslanička mandata, a njeni predstavnici su Maja Gojković predsednik stranke i sekretar stranke Dragana Đuković.
Na lokalnim izborima Narodna partija je osvojila mandate za odbornike u gradovima Niš, Gradska opština Niška Banja, Gradska opština Crveni Krst, Leskovac, Opština Lebane, Grad Vranje, Grad Pančevo, Grad Sombor, Grad Valjevo, Gradska opština Mladenovac, Opština Kula, Opština Odžaci, Opština Kovin, Grad Užice, Grad Kraljevo, Opština Sremski Karlovci, Opština Titel, Grad Sremska Mitrovica.

## Osnovna načela
Osnovna načela partije su: 
# Sloboda pojedinca;
# Nepovredivost privatne svojine;
# Pravna država;
# Očuvanje tradicije;
# Budućnost u porodici evropskih naroda.

## Odbori Narodne partije
Alibunar, Bačka Palanka, Beograd – Zemun, Beograd – Zvezdara, Beograd – Mladenovac, Beograd – Palilula, Beograd – Rakovica, Beograd – Stari Grad, Beograd – Surčin, Beograd – Čukarica, Beočin, Bečej, Bujanovac, Valjevo, Vlasotince, Vranje, Vrbas, Gadžin Han, Gornji Milanovac, Žabalj, Žitište, Žitorađa, Zrenjanin, Irig, Kikinda, Kovin, Kragujevac, Kraljevo, Kruševac, Kula, Lebane, Leskovac, Loznica, Medveđa, Niš, Niš – Medijana, Niš – Niška Banja, Niš – Palilula, Niš – Pantelej, Niš – Crveni Krst, Novi Bečej, Novi Sad, Obilić, Opovo, Odžaci, Pančevo, Paraćin, Pećinci, Požega, Priboj, Ruma, Sombor, Srbobran, Sremska Mitrovica, Sremski Karlovci, Stara Pazova, Subotica, Temerin, Titel, Užice, Čačak, Šid.

## Pristupanje Srpskoj naprednoj stranci
Predsedništvo Narodne partije je krajem novembra 2012. godine donelo odluku da partija kolektivno pristupi Srpskoj naprednoj stranci, što je Glavnog odbor Srpske napredne stranke je na sednici 3. decembra 2012. podržao.
## Reference
Milan Milutinović

**Milan Milutinović** (Beograd, 19. decembar 1942. godine - 2. juli 2023) je bivši srpski političar i predsednik Srbije. Bio je ambasador Jugoslavije u Grčkoj, zatim savezni ministar inostranih poslova i na kraju predsednik Srbije od decembra 1997. do decembra 2002. Milan Milutinović je pred Haškim tribunalom bio optužen za ratne zločine tokom sukoba na Kosovu i Metohiji ali je oslobođen po svim tačkama optužbe.

## Biografija

Potiče iz stare beogradske porodice. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Beogradu, a diplomirao 1965. godine na Pravnom fakultetu. Kao dvadesetogodišnjak bio je član predsedništva Saveza socijalističke omladine, zadužen za međunarodne odnose. Kasnije postaje član društveno-političkog veća Savezne skupštine i istovremeno predsednik Opštinskog komiteta Saveza komunista Vračara i član Gradskog komiteta SK Beograda.

Usledila je funkcija republičkog sekretara za prosvetu i nauku. Nakon toga imenovan je za upravnika Narodne biblioteke Srbije 1983 – 1989. Posle dolaska Miloševića na vlast u Srbiji (1987), Milutinović zauzima mesto u saveznom sekretarijatu inostranih poslova kao pomoćnik načelnika Uprave za štampu. Godine 1989. postao je ambasador SFRJ u Grčkoj. Sa ovog mesta imenovan je za ministra spoljnih poslova Savezne Republike Jugoslavije, avgusta 1995. godine, u kabinetu Radoja Kontića.

Na ponovljenim predsedničkim izborima u Republici Srbiji, posle nedovoljnog odziva birača, decembra 1997. godine, njegova partija SPS menja predsedničkog kandidata Zorana Lilića i kandiduje Milutinovića, koji u drugom krugu tesno pobeđuje Vojislava Šešelja (21. decembar 1997).

Optužen je od strane Haškog tribunala za navodne zločine na Kosovu. Posle prestanka mandata, januara 2003. godine, dobrovoljno se predao međunarodnom sudu. Na privremenu slobodu pušten je aprila 2005.

Februara 2009. godine, Haški tribunal oslobodio je Milutinovića krivice po svim tačkama optužnice koja ga je teretila.

U braku sa suprugom Olgom ima sina Veljka.

## Povezano
* Spisak ministara inostranih poslova Jugoslavije

## Vanjske veze
* Nisam ogorčen i osvetoljubiv čovek („Politika“, 14. april 2010.)
Dragan Tomić (političar)

**Dragan Tomić** (1936-2022) je bivši predsednik Narodne skupštine a Republike Srbije.

## Biografija
Rođen je 1936. godine u Prištini, a školovao se u Beogradu. gde je i završio Tehnološko-metalurški fakultet. Po diplomiranju 1962. godine zaposlio se u rakovačkom „Rekordu“ gde je počeo kao inženjer-tehnolog i došao do mesta generalnog direktora. Bio je delegat u SO Rakovica i u Veću opština Skupštine Srbije. Usledila je funkcija predsednika Gradske konferencije SSRN (1986 – 1989). Posle Rekorda zaposlio se u „Jugopetrolu“ na mestu generalnog direktora. Biran je za predsednika Saveza inženjera i tehničara Jugoslavije. Sa mesta šefa poslaničke grupe SPS izabran je 1994. godine za predsednika republičkog Narodne skupštinea i na tom mestu ostao do oktobarskih promena 2000. godine. Bio je na mestu Vršioca dužnosti Predsednika Republike Srbije od 23. jula 1997. godine do 29. decembra 1997. godine.

## Povezano
* Narodna skupština Srbije

## Vanjske veze
Nijedan od ponuđenih odgovora

**Nijedan od ponuđenih odgovora** je izraz kojim se u najširem označava opcija kojom se u anketnim ili na izborima označava opcija koja je potpuno marginalna (beznačajna) ili se njome izražava nezadovoljstvo svim etabliranim opcijama.

Također može označavati:
*Glas protiv svih, opcija koje neke države formalno ostavljaju biračima za izjašnjavanje na izborima
*Nijedan od ponuđenih odgovora (politička stranka), koja djeluje u Srbiji

## Povezano
*Mainstream
*Dopisani kandidat
Nikola Tulimirović

**Nikola Tulimirović** (Beograd, 22. oktobara 1981) srpski je političar.  Bivši je Narodni poslanik u Skupštini Republike Srbije. Takođe bivši je Predsednik političke partije Nijedan od ponuđenih odgovora.

## Biografija

Nikola Tulimirović je rođen u Beogradu 22. oktobra 1981. godine, gde je završio osnovnu školu "Siniša Nikolajević". Završio je i Matematičku gimnaziju u Beogradu. Studirao je na Elektrotehničkom fakultetu Univerzitetu u Beogradu, Katedra za računarsku tehniku i informatiku. Po isteku apsolventskog staža odustaje od studija, razočaran reformom visokog obrazovanja i uveren da od diplome neće imati nikakvu korist. U mladosti je bio nagrađen u takmičenjima iz oblasti fizike i matematike, a kao dostojan primer navodi prvu nagradu na Republičkom takmičenju iz fizike. Nikola se u srednjoj školi, i kao student, od početka 2000 godine. i do leta 2003 godine,bavi prodajom računara i prateće opreme, nekoliko meseci radi u Art televiziji, a zatim, do 2006. godine posao za ugostiteljstvo i programiranje.

Od 2004 godine radio je u Infostudu i krajem 2006 godine.On je osnovao kompaniju u pružanju saveta i izradu kompjuterskih programa, gde i danas radi.Osnivač je i Predsednik je Vlaške maljinske Političke partije Nijedan od ponuđenih odgovora Političku partiju je osnovao 2010.Pro forme registrovao je Partiju kao Partiju koja zastupa Vlašku Nacionalnu maljinu,Pre članstva u Nijedan od ponuđenih odgovora nije bio član nijedne Političke partije.

Živi u Beogradu.Nije oženjen i nema decu.

### Politička karijera
U jednom mandatu, bio je poslanik u Skupštini Republike Srbije i Član u grupama prijateljstva:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Inicijativa za spas Srbije
Predsednik NOPO-a je podržao rad na „Inicijativi za spas Srbije“, dokumentu objavljenom u Novoj srpskoj političkoj misli, ali je u julu 2012. javno odrekao podršku inicijativi. Istaknuti razlog je nemogućnost saradnje sa NSPM-om, kao posledica različitih sistema vrednosti, zbog čega NOPO nema i ne želi da ima uticaj na sadržaj i format dokumenta koji, prema Nikoli Tulimiroviću, ne odgovara ranije postignutim dogovorima.Tulimirović je tada istakao da NOPO ne podržava uvođenje smrtne kazne, bezuslovnu dvogodišnju otpremninu za otpuštene radnike, kao ni mnoge druge tačke ove inicijative. NSPM se ovim povodom nije izjašnjavao.
                                                                                                                          
## Afera
                                                                                                                
Narodnog poslanika Nikolu Tulimirovića napale su 2012 godine. dve nepoznate osobe dok je verbalno pokušao da zaštiti drugog čoveka.

## Reference
* www.nopo.rs 
* www.nopo.org.rs 
* www.otvoreniparlament.rs 
* www.parlament.gov.rs

## Vanjske veze
* http://www.blic.rs
* http://www.politika.rs
* http://www.alo.rs
* http://www.telegraf.rs
Komunistička partija Vijetnama

**Komunistička partija Vijetnama** (KPV) (), formalno osnovana 1930, je partija koja vlada Vijetnamom. Danas je to jedina legalna politička partija u ovoj državi. Sebe opisuje kao marksističko-lenjinističku partiju. KPV je upravljajuća komponenta šire grupe organizacija poznate kao Vijetnamski otadžbinski front. U Vijetnamu Komunističku partiju Vijetnama obično nazivaju *Đảng* (Partija) ili *Đảng ta* (naša Partija).

Komunističkom partijom Vijetnama formalno upravlja Nacionalni kongres koji se održava svakih pet godina. Praktično organizaciju vodi Centralni komitet sačinjen od 160 članova, koji bira Politbiro kojim upravlja generalni sekretar. Trenutni generalni sekretar KPV je Ngujen Fu Trong.

## Dalja literatura
* „11. nacionalni kongres Komunističke partije Vijetnama privukao široku pažnju“, 10. januar 2011. xinhuanet.com

## Vanjske veze
* Službeni sajt Komunističke partije Vijetnama na engleskom jeziku 
* Nhân Dân (Narod), zvanične partijske novine KPV.
* „Ujedinjenje zemlje i napredak socijalizma“, Nhân Dân. (spisak članaka o vijetnamskoj revolucionarnoj istoriji)
* „Šefovi država i članovi kabineta stranih vlada: Vijetnam“,  Centralna obaveštajna agencija, SAD www.cia.gov/

## Povezano
* Politbiro Komunističke partije Vijetnama
* Centralni komitet Komunističke partije Vijetnama
* Spisak komunističkih partija
* Spisak političkih partija u Vijetnamu
Komunistička partija Bjelorusije

**Komunistička partija Belorusije** (Belorus.*Камуністы́чная пáртыя Беларúсі*) je politička partija koja deluje u Belorusiji. Osnovana je 1996. godine. Vođa partije je Tacjana Golubeva. Partija podržava vladu Aleksandra Lukašenka.

## Politika partije
Ciljevi Komunističke partije Belorusije su, na temeljima kreativne primene marksizma-lenjinizma, usmeriti društvo putem razvoja socijalne pravde na načelima kolektivizma, slobode, jednakosti, jačanje beloruske državnosti i dobrovoljne obnove državne zajednice sovjetskih naroda.

Glavni ciljevi KPB su:
* aktivno učešće u političkom životu građana, promicanje političke volje građana da učestvuju na izborima i referendumima kako bi se osigurala istinska demokratija u Belorusiji
* političko vaspitanje građana o komunističkoj ideologiji, domoljublju i proleterskom internacionalizmu

## Međunarodno članstvo
Komunistička partija Belorusije zastupljena je u Savezu komunističkih partija — Komunistička partija Sovjetskog Saveza. U Sovjet SKP-KPSS-a su na 34. kongresu KPB izabrani Tacjana Golubeva, Igor Karpenko i Georgij Atamanov.

KP Belorusije bila je domaćin Devetog međunarodnog susreta komunističkih i radničkih partija u Minsku od 3. do 5. novembra 2007. godine sa temom „90. godišnjica Velike Oktobarske socijalistčike revolucije. Važnost i votalnost ove ideje. Komunisti u borbi protiv imperijalizma i za socijalizam“.

## Izborni rezultati
Na parlamentarnim izborima 2000. godine, partija je osvojila šest mesta u parlamentu, a 2004. njih osam.

Na izborima za lokalne sovjete deputata 25. saziva održanima 14. januara 2007, iz KP Belorusije izabrano je 407 poslanika.

Na parlamentarnim izborima 2008, partija je osvojila 8 poslaničkih mesta u Narodnoj skupštini Belorusije.

## Povezano
* Spisak komunističkih partija

## Reference
Radnička partija Koreje

**Radnička partija Koreje** je vladajuća politička partija u Severnoj Koreji. Osnovana je 1949. godine.

## Istorijat
Radnička partija Severne Koreje osnovana je 29. avgusta 1946. godine, spajanjem Komunističke partije Severne Koreje i Nove demokratske partije Koreje. Dana 30. juna 1949. godine, Radnička partija Severne Koreje i Radnička partija Južne Koreje su se ujedinile, formirajući tako Radničku partiju Koreje na kongresu u Pjongjangu. Sekretar partije postao je Kim Il Sung. Partija je sprovela nacionalizaciju industrije i kolektivizaciju na selu. 

Nakon kinesko-sovjetskog raskola krajem 1950-ih, Kim il Sung je poveo partiju linijom nezavisnom i od Moskve i od Pekinga. Uprkos tome, partije je podupirala kineski antirevizionizam i sovjetsku politiku miroljubive koegzistencije. Radnička partija poduprila je Kinu tokom Kinesko-indijskog rata 1962, i osudila „Kapitulaciju“ Hruščova u Kubanskoj raketnoj krizi. 

Posledice Kulturne revolucije u Kini uticale su na partijsko rukovodstvo, koje se udaljilo od Kine i osudilo Maov „dogamtizam“. Posle 1965. godine, Radnička partija više nije zauzimala strane u kinesko-sovjetskom ideološkom sukobu.

Godine 1990, Radnička partija Koreje usvojila je Džuče ideju, zaključivši da evropska verzija marksizma-lenjinizma nije prikladna za razvoj korejskog društva. Od 1991. godine, Severna Koreja se izolovala od većinje ostatka sveta.

Dotadašnji partijski sekretar, Kim Il Sung, umro je 1994. godine, a nasledio ga je njegov sin Kim Džong Il. Funkciju partijskog sekretara službeno je preuzeo u oktobru 1997. godine.

Septembra 2010. godine, održana je Treća partijska konferencija na kojoj je Kim Džong Il ponovo izabran za sekretara Radničke partije. Dana 6. juna 2011, održan je prošireni sastanak Politbiroa, čija je glavna tema bila poseta Kim Džong Ila Kini.

## Partijski kongresi
* Prvi osnivački kongres (28. – 30. avgust 1946)
* Drugi kongres (27. – 30.mart 1948)
* Treći Kongres (23. – 29. april 1956)
* Četvrti kongres (11. – 18. septembar 1961)
* Peti kongres (2. – 13. novembar 1970)
* Šesti kongres (10. – 14. oktobar 1980)

## Partijske konferencije
* Prva konferencija (3. – 6. mart 1958)
* Druga konferencija (5. – 10. oktobar 1966)
* Treća konferencija (28. septembar 2010)

## Povezano
* Demokratski front za ponovno ujedinjenje otadžbine
* Spisak komunističkih partija
Ujedinjena komunistička partija Nepala (maoistička)

**Ujedinjena komunistička partija Nepala (maoistička)** (एकीकृत नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (माओवादी)) je politička partija koja deluje u Nepalu. Osnovana je 1994. godine. Po završetku građanskog rata u Nepalu 2008, partija je došla na čelo vladajuće koalicije unutar Ustavotvorne skupštine.

Ova partija se isprva zvala **Komunistička partija Nepala (maoistička)**, do ujedinjenja sa Komunističkom partijom Nepala (Centre-Mesal) januara 2009. godine. Posle toga je poznata pod današnjim imenom.

## Osnivanje i građanski rat
UKPN(m) formirana je nakon raskola uunutar Komunističke partije Nepala (Jedinstvo Centar). Zbog opšte bede nepalskog stanovništva (preko 90% nepismenih, 10% bogatih drži skoro 50% prihoda, 80% ruralnog stanovništva,...) i kraljevog ignorisanja zahteva političkih organizacija za većim slobodama i boljim uslovima života, UKPN(m) je 13. februara 1996. godine pokrenula rat protiv nepalske vlade na čelu sa kraljevskom porodicom.

Godine 2001, rat je zahvatio celu zemlju, nakon neuspeha pregovora. Tada su snage KPN(m) prvi put napale jedinice nepalske vojske. Do 2005, UKPN(m) uključila se u koaliciju s nekim opozicionim partijama, kako bi se zajedno suprotstavile monarhističkoj diktaturi kralja Džanendre. Godine 2006, usledio je masovni štrajk diljem zemlje u kome su se protestanti višpe puta sukobili s vojskom. Posle ovoga, monarhija je proglasila kapitulaciju.

## Vladajuća koalicija
Na prvi izborima posle rata, održanima 2008, UKPN(m) osvojila je veliku većinu unutar Ustavotvorne skupštine i članicom je široke koalicije koja tvori većinu u skupštini. Većina članica koalicije su različite maoističke partije.

Dana 4. maja 2009, Pračanda je dao ostavku na mestu predsednika vlade, nakon čega je formirana nova vlada bez UKPN(m). Vlada je izgubila većinu u skupštini, zbog čega je podnela ostavku u junu. Nakon nekoliko meseci, UKPN(m) i Komunistička partija Nepala (ujedinjena marisističko-lenjinistička) formirale su koaliciju, formirana je nova vlada, a novi predsednik vlade postao je Jala Nat Kanal.

## Ideologija
Temeljni program UKPN(m) temelji se na Pračandinom putu. Sekretar partije, Pušpa Kamal Dahal – Pračanda razvio je ideologiju koja se nadovezuje na marksizam-lenjinizam-maoizam, ali je prilagođena uslovima u nepalskom društvu. Radi se o tome da je usvojena Maova doktrina o učešću svih socijalnih grupa u revoluciji, a uzor u načinu dolaska na vlast bila je Oktobarska revolucija u Rusiji.

Partija je posebno bila važna za emancipaciju nepalskih žena. Godine 2003, 50% žena činilo je niži kadar partije, 30% bile su vojnici unutar Narodnooslobodilačke armije, a 10% činile su članstvo Centralnog komiteta UKPN(m). Unutar partije, kao organizacija, deluje Svenepalsko udruženje žena (revolucionarno).

## Povezano
* Nepalski građanski rat
* Spisak komunističkih partija

## Reference

## Vanjske veze

* History and statements of Communist Party of Nepal (Maoist)