open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ž4034

: *Karta Hrvatske [https://www.auto-karta-hrvatske.com/luč/ > Luč (plan s ulicama / cestama)]*

**Ž4034**, uska županijska cesta u sjeverozapadnoj Baranji u smjeru približno sjever-jug pa zapad-istok koja spaja Luč s državnom cestom D517 u Petlovcu. Cesta se u cijelosti nalazi na području Općine Petlovac. Duljina ceste iznosi **3,444** km (3.444 m). 

= Biciklistički putokazi =
Kao lokalna i slabo prometna cesta pogodna je za vožnju biciklima. Ispred zgrade NK "Luč" (Ulica Matije Gupca 20a) nalazi se biciklistički putokaz koji pokazuje da se smjerom prema Petlovcu može biciklirati do Šikloša u Mađarskoj (32 km) i Valpova u Slavoniji (26 km), a u suprotnom smjeru do Belog Manastira (5 km).

= Trasa ceste =
* Cesta započinje kao odvojak od glavne lučke Ulice Vladimira Nazora u smjeru jugozapada. Tu je i njezin spoj s lokalnom cestom L44006 (Luč - Šumarina i dalje prema Belom Manastiru, udaljenom 7 km) - (Slika u Fotogaleriji).
* Dalje se krivudavo proteže cijelom dužinom Ulice Matije Gupca.
* S lijeve strane, na adresi Matije Gupca 9, može se vidjeti bunar s đermom, kakav je danas u Baranji velika rijetkost.
* S desne strane cesta prolazi pokraj igrališta NK "Luč" i biciklističkih putokaza (slika u Fotogaleriji).
* Potom prelazi mostom preko kanala Mala Karašica i skreće prema jugu (slika u Fotogaleriji).
* Na desno se odvaja lokalna cesta L44005 prema Zelenom Polju.
* Nakon prelaska trase nekadašnje pruge Beli Manastir - Baranjsko Petrovo Selo, ulazi u Petlovac Kolodvorskom ulicom (slika u Fotogaleriji).
* Potom skreće prema istoku i Ulicom Rade Končara proteže se do Župne crkve Našašća sv. Križa gdje se spaja s državnom cestom D517, odakle se pravo ide prema Belom Manastiru, a desno prema Bolmanu (slika u Fotogaleriji).

= Fotogalerija =

= Izvori i vanjske veze =

* 
* Baranjske ceste
Falletti, Camandona, Biella

**Falletti** je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 837 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Chisola

**Chisola** je rijeka na zapadu Italijea duga 39,4 km lijeva pritoka rijeke Po.

## Hidrologija

Rijeka se formira sutokom potoka koji izviru sa planina Tre Denti i Freidour u Kotijeskim Alpama, na granici općina Piossasco - Cumiana. Od tamo teče u velikom luku prema istoku do torinske ravnice i ušća kod grada Moncalieri.

Porječje rijeke ima površinu 495 km²  i prostire se po Regiji Pijemont.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Torrente Chisola'' (na portalu Mapcarta)
Carlo Emanuele IV od Savoje

**Carlo Emanuele IV** (Torino, 24. maj 1751.- Rim, 6. oktobar 1819.) bio je Sardinijski kralj i Savojski vojvoda koji je vladao svega 6 godina od 1796. do 1802.

## Biografija

Carlo Emanuele naslijedio je tron kad mu je otac Vittorio Amedeo III umro 14. oktobra 1796.

Kao duboko religionizni čovjek nije se snašao u burna vremena Francuske revolucije čiji se utjecaj prelio i na njegovo kraljevstvo 1797. Tad je izbilo nekoliko pobuna, koje je ugušio pobivši kolovođe i brojne jakobince koji su širili radikalne ideje francuske revolucije. To mu nije puno pomoglo jer je izgubio podršku vlastitog naroda. Zbog tog je vojska Prve Francuske Republike generala Jouberta, lako pregazila njegove trupe i zauzela Torino. 
Carlo Emanuele morao je 9. decembar 1798. prepustiti Francuskoj sav teritorij na kopnu i povući se na Sardiniju.

Nakon što su Francuzi zauzeli i Napuljsko Kraljevstvo 1799. odustao je od nade da će biti vraćen na tron i otišao je u Rim, gdje je konačno abdicirao 4. juna 1802. u korist svog brata Vittoria Emanuela I. Kako mu je tad i žena umrla, povukao u jezuitski  samostan u kom je živio kao redovnik do smrti.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Charles Emmanuel IV king of Sardinia-Piedmont''
Rance (rijeka)

**Rance** (bretonski: *Renk*) je rijeka na sjeverozapadu Francuskea duga 104 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire na terenu općine grada Collinée u Departmanu Côtes-d'Armor, na nadmorskoj visini od 285 metara Od tamo teče prema sjeveroistoku prema ušću u La Manche kod Bresta. Od Dinana se širi u estuarij dug 24&nbsp;km do ušća kod grada Saint-Malo.

Na samom ušću podignuta je brana sa hidroelektranom, koja ne koristi snagu rijeke, već plime za pokretanje turbina.
Od izvora do mora, njegove glavne pritoke su; Plançonnais, Frémeur, Néal, Hac, Vallée, Guinefort, Linon i Brice. Velik dio toka rijeke je danas kanaliziran, pa se često zove *Canal d'Ille et Rance*.

Sliv rijeke ima površinu 935 km² i prostire se po departmanima Côtes-d'Armor i Ille-et-Vilaine.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Canal d'Ille et Rance'' (na portalu Mapcarta)
Saint-Servan

**Saint-Servan**  je danas samo kvart grada Saint-Maloa,, na sjeverozapadu Francuske u Regiji Bretanja u Departmanu Ille-et-Vilaine.
Sve do 1967. bio je samostalna općina
## Geografija

Saint-Servan se nalazi na desnoj obali estuarija rijeke Rance, udaljen 3 km južno od centra Saint-Maloa.

## Historija

Na mjestu današnjeg kvarta nekoć je stajao drevni **Aleth**, kog su stanovnici napustili bježeći od Normana oko 1144.-1152. i sklonili u sigurniji San-Malo. Od starog Aletha ostale su samo ruševine katedrale Saint-Pierre d'Aleth, predromaničke građevine iz 10. vijeka.

U Alethu je u 6. vijeku veški redovnik Malo, evangelizirao Gale.
U utvrdi Aleth podignutoj 1759., za Drugog svjetskog rata bio je smješten jedan od glavnih štabova Atlantskog zida Wehrmachta, danas se u njemu nalazi 
muzej Memorijal 39-45.

Saint-Servan nekad je bio ribarska luka i brodogradilište, danas je mjesto u kom se nalazi veliki akvarij i marina

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Le Centre Ville de Saint-Servan''
Luka (župa)

**Luka (župa)** je srednjovjekovna teritorija na desnoj obali rijeke Vrbasa, Bosna i Hercegovina. Na zapadu i jugozapadu graničila je sa župom Plivom, na jugu sa župom Uskoplje i na sjeveru sa župom Tribava. Prvi put je pomenuta u Barskom rodoslovu, a nakon dužeg vremena u povelji Hrvoja Vukčića iz 1412. god.u kojoj se kao "svjedok od Luke" navodi Milat Čučić. 

Svi historiografi smještaju stare gradove Jajce i Jezero u župu Plivu. Jelena Mrgić Radojičić je analizom darovnice iz 1461. god. kralja Stjepana Tomaševića stricu Radivoju, došla do zaključku da su se i stari gradovi Jajce i Jezero, uz darovani grad Komotin, nalazili u župi Luci.

Izgradnja grada Jajce se najviše vezuje za velikog vojvodu Hrvoja Vukčića, mada je na tom mjestu i ranije bilo srednjovjekovno utvrđenje. On je tvrđavi sagradio svoj dvor, angažujući italijanskog arhitektu, koji je grad podigao po uzoru na dvor Anžuvijaca u Napulju. Najveći uspon grad je dostigao za vrijeme kraljeva Stjepana Tomaša i Stjepana Tomaševića. Tada je postao prijestolnica bosanskog kraljevstva uz brojne dorade dalmatinskih majstora.

Srednjovjekovno utvrđenje Jezero bilo je nalijevoj obali Plive, na njenom ulasku u jezero. U podgrađu se nalazila crkva svetog Grgura, a i radnje stranih trgovaca. Radivoj Ostojić dobio je u Jajcu i Jezeru kuće, mlinove, vrtove i vinograde.

Istom poveljom Radivoj je dobio i grad Komotin sa gorom Bočac, goru Čurničku i Zdaljevac do Seoca, sela Cvitoviće sa Podmilačjem sa obe strane Vrbasa, sve kao agrarno zaleđe grada.

Tvrđava Vinac (Vijenac) je na 13 km. južnije od Jajca, i imala je ulogu njegove "predstraže".

## Literatura
* Nusref Redžić, Sarajevo: Sarajevo Publishing, 2009 - Srednjovjekovni gradovi u Bosni i Hercegovini. 
* Ćiro Truhelka, Sarajevo: J. Studnička i Drug, 1904, 71 -Kraljevski grad Jajce. Povijest i znamenitosti

## Izvori
Građani Calaisa

**Građani Calaisa** (francuski: *Les Bourgeois de Calais*) je brončana skulptura Auguste Rodina  ispred gradske vijećnice Calaisa.

## Historija
Skulptura je posvećena događaju iz Stogodišnjeg rata, kad je nakon Bitke kod Crécyja (1346.) engleska vojska opkolila Calais 1347. Grad je izdržao opsadu gotovo godinu dana, sve dok branioci nisu izgladnjeli. Tad se 6 građana ponudilo da budu taoci u zamjenu za prekid opsade. Njihov strah i tjeskobu ovjekovječio je svojom skulpturom Rodin.

Gradski oci Calaisa naručili su spomenik od Rodina 1884, on je na njemu radio četiri godine do 1888. Kad su konačno ugledali tu grupu od šest bosih očajnih ljudi, sa  ključevima grada u rukama, i konopima oko vrata, zaprepastili su se i odbili da ga postave, jer to nije bilo ono što su očekivali. Tih šest bijednika u ritama, umjesto herojskih figura nije im se dopalo, pa je spomenik postavljen tek nakon sedam godina žestokih polemika.

Pored orginalno izlivenog somenika iz Calaisa, kasnije su odljevene i druge verzije za gradove širom svijeta: Kopenhagen (1903.), Morlanwelz (1905.), London (1908.), Philadelphia (1925.,), Pariz (1926.), Basel (1943.), Washington, D.C. (1943.,), Tokyo (1953.), Pasadena (1968)., New York (1979., 1989.) i Seul (1995.).

## Reference

## Vanjske veze

* ''Burghers of Calais''
Uskoplje (župa)

**Uskoplje (župa)** je srednjovjekovna teritorija koja je obuhvatala plodnu dolinu gornjeg toka toka rijeke Vrbasa, Bosna i Hercegovina. Đoko Mazalić je naveo da je naziv župe nastao iz geografske osobine kraja - "usko polje". Prvi put je pomenuta u Barskom rodoslovu, zajedno sa župama Pliva i Luka. Ove tri župe bile su nukleus buduće oblasti - Donji Kraji. Zatim se, zajedno sa crkvom svetog Jovana, pojavljuje u povelji iz 1244. god. U dubrovačkim poveljama iz 1283. i 1300. god. zabilježena su tri slučaja trgovine robljem iz ovog područja. 

Širenje župe Vrhbosne išlo je preko župa Lepenice i Lašve najprije u Uskoplje, a zatim do župa Luka i Pliva (župa)|Pliva. Taj je proces trajao tokom XI stoljeća i završio se stvaranjem bosanske banovine. 
## Stari gradovi
U župi su se nalazila tri stara utvrđena grada: Prusac (Castel bianco, Beograd, Biograd), Susid (Sused, Susjed) i Vesela straža. U izvorima se ne navodi koji od njih je bio centar župe. 

Iz srednjovjekovnog perioda nema o Pruscu pisanih podataka. U doba borbi između Osmanlija i Ugarske u drugoj polovini XV stoljeća granica u župi Uskoplje bila je nestalna. Osmanlije su vjerojatno zauzele grad 1463. godine, ali nije tada grad ostao pod njihovom upravom. U jesen iste godine vojska hercega Vladislava operira u župi Uskoplje pomažući da se oslobodi Jajce od Osmanlija. Tada je Prusac prešao pod upravu Hercega Vladislava. Za vrijeme Jajačke banovine od 1464. do 1527. godine grad je prelazio nekoliko puta iz ugarskih i osmanske ruke. Definitivno je Prusac osvojio sin Skender-paše, Mustaj-beg 1502. godine. 
U ugarsko-turskim ugovorima iz 1503. i 1519. godine spominje se pod imenom Belgrad = Biograd. U svim ispravama i spisima na turskom  jeziku piše Akhisar, što je doslovni prijevod za Biograd.

U podgrađu Vesele straže 1406. god. nalazila se crkva. Ispod Vesele Straže 1456. godine opljačkan je karavan dubrovačkih trgovaca koji je išao iz Fojnice noseći srebro. U pljačku su bili umiješani kraljev pisar Stjepan Milošević i knez Pavle Modrinić, koji se pominje i kao zapovjednik utvrđenja .Tvrđava se ne pominje u osmanskim izvorima jer je razorena prilikom osvajanja.

Raspored gradove pokazuje da se iz njih kontrolisao put na lijevoj obali Vrbasa, ali i poprečni pravci. Sistem odbrane bio je pojačan prema Župi Rami, kao i prema župama u Tropolju (Zapadne strane), koje su relativno kasno, za vrijeme Stjepana II Kotromanića, postale dio bosanske banovine.

## Literatura
* Nusref Redžić, Sarajevo: Sarajevo Publishing, 2009 - Srednjovjekovni gradovi u Bosni i Hercegovini. 

## Izvori
Sangatte

**Sangatte**  je grad i općina od 4,971 stanovnika, na sjeveru Francuske u Regiji Hauts-de-France u Departmanu Pas-de-Calais

## Geografija

Sangatte se nalazi na obali La Mancha, udaljen svega 7 km od zapadno Calaisa, pa je zapravo samo njegovo  predgrađe.

## Historija

Sangatte je prvi put dokumentiran pod imenom  *Sclives*. Neki historičari pretpostavljaju da je to bio Portius Itus iz kog je Julije Cezar 56. pne. krenuo na invaziju Britanije, ali za to nema dokaza. Iako je sigurno da je postojala luka, čiji su ostatci iskopani u 19. vijeku. 
Za srednjeg vijeka  je bio selo sa kulom i domena Grofovije Guînes. 

Nakon sklapanja Ugovor iz Brétignya 1360.  je pod vlašću Kraljevine Engleske i ostao pod njom do 1558. kad ga je oslobodio François de Guise.
Za epidemije kuge 1624. podignute su barake za smještaj oboljelih iz Calaisa. Po njima je taj zaselak kasnije dobio ime *Baraques*.
Utvrda Lapin (danas u ruševinama) podignuta je 1860. 
Podmorski telegrafski kabel do Engleske položen je 1851., nakon tog su 1875.počeli radovi na iskapanju tunela ispod La Manchea, koji su ubrzo prestali.

Louis Blériot preletio je 1909. Kanal u avionu i sletio na plažu kod zaselka Baraques, od 1936. kad je umro on nosi njegovo ime.

Drugi pokušaj da se napravi tunel ispod počeo je 1974, ali je ubrzo obustavljen sve do 1985. kad su počeli posljednji radovi, koji su doveli do otvaranja Eurotunela 1994.

U napuštenim zgradama za radnike tunela je 1999. otvoren Centar za azilante koji je radio do 2002., kad je raspušten.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Sangatte'' (službene stranice)
Francuska zapadnoindijska kompanija

**Francuska zapadnoindijska kompanija** (francuski: *Compagnie des Indes occidentales*) je bila trgovačka kompanija Francuskog kolonijalnog carstva, koja je djelovala od 1664. do 1674.

## Historija
Kralj Louis XIV dao je kompaniji ekskluzivna prava da trguje i upravlja u svim francuskim kolonijama na 40 godina. Njen se teritorij protezao od Amerika preko Kariba do Zapadne Afrike. Pored prirodnih resursa kao što je krzno i šećer, kompanija je trgovala i robovima.

U to vrijeme glavna ekonomska politika bio je merkantilizam, način da država zadovolji vlastite potrebe trgovinom sa svojim kolonijama, a one su mogle  trgovati samo sa vlastitom metropolom, pa je taj sistem bio je pokretačka snaga kolonijalizma.

Za razliku od tog tokom 17. vijeka francuski kolonisti prodavali su najveći dio svojih resursa engleskim i nizozemskim trgovcima.

To je uvidio Jean-Baptiste Colbert ministar financija Louisa XIV i nagovorio ga de se u tu svrhu osnuje kompanija.
Tako je 28. maja 1664. kraljevim ediktom stvorena Francuska zapadnoindijska kompanija u kojoj je kralj imao 60 % dionica.

Kompanija je dobila golemi teritorij koji se protezao od Kanade, Newfoundlanda, Virginije, Floride, karipskih otoka, Južne Amerike između rijeka Amazone i Orinoka, sve do obala Zapadne Afrike od Cape Verdea do Rta Dobre Nade. Od Rta do Indije to pravo dobila je Francuska istočnoindijska kompanija.

Pravo upravljanja teritorijem uključivalo je pravo davanja zemlje i postavljanja guvernera. Kompanija se trebala baviti i kolonizacijom, od organiziranja useljavanja doseljenika i svećenika za evangelizacije domorodaca.

U početku je pokušaj kompanije da organizira useljavanje francuskih doseljenika u Kanadu išao loše. Zbog tog je intendant kolonije Jean Talon pisao 1667. Colbertu da je "Umjesto četiri stotine dobrih ljudi, primio samo 127 slabih". Kompaniji je i nadalje kolonizacija išla slabo, jer je u Kanadu doseljavala prosječno samo 200 kolonista godišnje, a u pojedinim godinima ni to.

Kompanija je završila kako je i počela kraljevim ediktom u januaru 1674., time je završio njen monopol na trgovinu.

## Reference

## Vanjske veze
* ''Compagnie des Indes occidentales''
Louis Blériot

**Louis Blériot** (1. jul 1872., Cambrai - 2. august 1936., Pariz), bio je pionir francuske avijacije, čovjek koji je prvi preletio La Manche u avionu koji 
je sam konstruirao.

## Biografija

Blériot je diplomirao na pariškoj École Centrale za Inženjere. Još dok je služio vojsku kao artiljerijski poručnik upoznao je i oženio Alice Vedène. Nakon vojske proizvodio je u svojoj manufakturi farove i druge dijelove za automobile. Zarađenim novcem financirao je svoje početke u aeronautici.

Nakon niza eksperimenata sa jedrilicama, počeo je testirati letjelice,sa motorom koje je sam konstruirao od dvokrilca do jednokrilca sa repom prema naprijed u kojima je često i stradao. Slavu mu je donio let preko La Mancha od Calaisa u Francuskoj do Dovera u Engleskoj, kog je izveo 25. jula 1909. letivši sa svojim jednokrilcem Blériot XI, sa motorom od 25 KS. Taj pothvat donio mu je nagradu londonskog Daily Maila od 1000 £ i ogroman publicitet, koju mu je pomogao da izraste jednog od vodećih pilota i proizvođača aviona onog doba.

Između jula 1909. i početka Prvog svjetskog rata (august 1914)., tvornica Blériot Aéronautique proizvela je više od 800 aviona, od kojih su većina bili jednokrilci tipa XI ili varijacije tog dizajna.

Prve avijatičarske jedinice Francuske], Britanije, Kraljevine Italije, Austro-Ugarske i Carske Rusije letjele su na Blériotovim avionima, čak su i letački klubovi iz Australiji kupovali njegove jednokrilce. Avioni marke Blériot i njihovi piloti dominirali su na tadašnjim velikim evropskim aeromitinzima i natjecanjima. Blériot XI je 1910]]. držao je svjetske rekorde u brzini, visini, udaljenosti i trajanju leta.

Iako uspješni, avioni Blériot bili su među najkontroverznijima tog doba. Niz nesreća jednokrilca zbog lomova relativno slabih krila, doveo je do privremene zabrane u Britaniji. Iako je sam Blériot sudjelovao je u prepoznavanju i rješavanju problema. Svoju poziciju lidera avio industrije učvrstio je 1914. preuzevši proizvođača poznatog dvokrilca Spad, koji su uvelike koristile francuske, a kasnije i američke zračne snage za Prvog svjetskog rata. Posljednih godina svog života počeo je proizvoditi i avione za civilni transport. Umro je od srčanog udara.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Louis Blériott French aviator''
Tribova (župa)

**Tribova (župa)**, ili Trijebova, je naziv srednjovjekovne teritorije na području današnje opštine Mrkonjić Grad, Bosna i Hercegovina. Pripadala je oblasti Donjih Kraja. 

Najstariji podatak o župi nalazi se u dubrovačkim pisanim dokumentima o trgovini bosanskim robljem, gdje se 1373. god pominje Stanislava, kćerka Stojka - *de Tribua, contrate Volchec Chervatini*. To znači da je župa Tribova pripadala feudalnoj oblasti Vukca Hrvatinića koji je od 1366. god držao grad Soko i župu Plivu.

Iz vremena Jajačke banovine sačuvao se podatak da 1494/95. izvjesni Stefan Vojković drži "Peech" blizu Jajca, a spominju se i stanovnici utvrđenja (*fovea, fotrallitium*) Peech de Tribovo. Još uvijek nije poznato gdje se ovo utvrđenje nalazilo.

U današnjem naselju Trijebovo postoji lokalitet sa nazivom Grad, koji nije istraživan, pa se samo predpostavlja da je mogao biti centar župe.

## Izvori
François de Guise

**François II [[vojvoda]]a od [[Guise]]** (1519., Bar-le-Duc - 23. mart 1563. Saint-Hilaire-Saint-Mesmin), bio je francuski plemić, ratnik i najistaknutiji pripadnik Dinastije Guise koja je imala velik utjecaj na zbivanja u Kraljevini Francuskoj.

## Biografija

Kao član Dinastije Guise 1547. je zaposlen na dvoru kralja Henria II kao komornik.

Kralj ga je poslao 1552. da brani Metz od vojske Svetorimskog cara Karla V, François je izdržao opsadu koja je trajala godinu dana do 1553. i natjerao cara da se povuče.

Nakon uspješne odbrane Metza kralj ga je 1556. poslao sa vojskom na Apeninski poluotok da pomogne papi Pavlu IV kome je državu napala španjolska vojska Vojvode od Albe.
On je zauzvrat napao Napuljsko Kraljevstvo. 
Kad je carska vojska iz Španjolske Nizozemske napala Francusku, pozvan je natrag u domovinu. 
Nakon poraza francuske vojske kod Saint-Quentina 1557. proglašen je komandantom kraljevske vojske. François se pokazao kao uspješan ratnik jer je 1557. preoteo Calais od Engleza i zauzeo Thionville 1558.

S druge strane ti uspjesi izazvali su ljubomoru kod rivala na dvoru, pa je sljedeće godine, optužen da zajedno sa svojim bratom kardinalom Charlesom vlada kraljevstvom a ne onaj koji treba kralj François II, suprug njegove nećakinje Mary od Škotske.

Kao gorljivi katolik odlučno je progonio protestante, i rigorozno slomio Amboišku urotu iz 1560, koju su potaknuli članovi Dinastije Condé i Hugenoti. Moć mu je bitno smanjena kad je tron 1560. preuzela kao regent Catherine de' Medici.

François  je nastavio po svom i bio inicijator Pokolja Hugenota u Wassyju 1562. kojim su počeli Hugenotskih ratovi. Zatim je preoteo Rouen od Hugenota i porazio Louisa I od Condéa kod Dreuxa 1562.
Poginuo je za opsade Orléansa 1563.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''François de Lorraine, 2 duc de Guise''
Guise (dinastija)

**Guise** je ime francuske porodične dinastije, koja je imala značajnu ulogu u francuskoj politici za vrijeme reformacije.
## Historija
Osnivač dinastije Claude de Lorraine (1496. - 1550.) dotad samo grof.od Guise dobio je za zasluge 1527. titulu vojvode od kralja Françoisa I i tako postao 1 vojvoda od Guise.

Njegovi sinovi *[[François de Guise]] 2 vojvoda Guise* (1519.-63) i kardinal Charles (1524. - 74.), stekli su goleme feude po Champagni i Normandiji i postali politički moćni za vrijeme vladavine kralja Françoisa II.

Uz podršku habsburških Svetorimskih careva i papa, kao gorljivi katolici otpočeli su progon hugenota, koji je doveo je do neuspješne Amboiške urote 1560. (pokušaj atentata i prijenosa vlasti na Bourbonsku dinastiju). François de Guise je na to odgovorio Pokoljem hugenota u Wassyju 1562. kojim je zapalio Hugenotske ratove u kojima se njegov nasljednik *[[Henri de Guise|Henri I.]] 3 vojvoda od Guise* (1550.-88), proslavio kao vođa (Bartolomejska noć).

*[[Charles de Guise]], 4. vojvoda de Guise* (1571. - 1640.), proživio je brzi pad moći porodice. Njegov nasljednik *[[Henri II de Guise|Henri II]], 5. vojvoda od Guise*, neuspješno je pokušao oživjeti moć porodice.

Posljednji muški potomak porodice bio je François Joseph (1670.-75).

## Reference

## Vanjske veze

* Genološko stablo Guise 
* ''house of Guise'' (na portalu Encyclopædia Britannica) 
* ''Guise'' (na portalu Hrvatska enciklopedija LZMK)
L44006

: *Karta Hrvatske [https://www.auto-karta-hrvatske.com/luč/ > Luč (plan s ulicama / cestama)]*
: *Karta Hrvatske [https://www.auto-karta-hrvatske.com/šumarina/ > Šumarina (plan s ulicama / cestama)]*
: *Google maps [https://www.google.com/maps/place/Ul.+Matije+Gupca,+Lu%C4%8D/@45.7845125,18.5357905,142m/data=!3m1!1e3!4m6!3m5!1s0x475d2f599c08a053:0xbb98c8ce534e29e2!8m2!3d45.7790243!4d18.5298883!16s%2Fg%2F11btmct5h7?entry=ttu&g_ep=EgoyMDI0MDkzMC4wIKXMDSoASAFQAw%3D%3D > Luč (početak ove ceste)]
: *Google maps > Šumarina (kraj ove ceste)

**L44006** je uska asfaltirana lokalna cesta u sjeverozapadnoj Baranji u smjeru zapad  - istok koja spaja naselje Luč s naseljem Šumarina i dalje s Belim Manastirom, odnosno spaja županijske ceste Ž4034 (Luč - Petlovac) i Ž4035 (Šumarina - D517). Cesta se prvim dijelom nalazi na području Općine Petlovac, a drugim na području Grada Belog Manastira. Duljina ceste iznosi **4,3** km (4.300 m).

= Trasa ceste =
* Cesta započinje u Luču na spoju ulica Vladimira Nazora i Matije Gupca, tj. na mjestu gdje se završava županijska cesta Ž4034 (Petlovac - Luč).
* Dalje se proteže prema istoku do kraja Ulice Vladimira Nazora, a onda dalje do ulaza u naselje Šumarinu.
* U Šumarini se proteže blagim lukom prema jugu Ulicom Ivana Gorana Kovačića do raskršća s Ulicom Augusta Šenoe, gdje se spaja sa županijskom cestom Ž4035.
* Iz tog raskršća pravo se nastavlja prema kružnom toku na obilaznici oko Belog Manastira, a nalijevo preko željezničke pruge prema Šećerani.
* Na ulazu u Šumarinu, s lijeve strane, nalazi se šumarinsko groblje i Crkva sv. Josipa Radnika.
* Na ulazu u Šumarinu, s desne strane, nalazi se nekadašnje igralište NK "Šampion" te Društveni dom u Šumarini.
* Trasa autoceste A5 ("Slavonika") presijeca ovu ceste pa se zato tokom 2024. godine na tom presjeku gradi nadvožnjak kojim će u budućnosti lokalna cesta premostiti autoput.

= Fotogalerija =

= Izvori i vanjske veze=

* Baranjske ceste
*
Guise

**Guise** je grad i općina od 4,593 stanovnika, na sjeveru Francuske u Regiji Hauts-de-France u Departmanu Aisne

## Geografija

Guise se nalazi u dolini rijeke Oise udaljen  27 km  istočno od Saint-Quentina.

## Historija

Selo i njegov zamak prvi put su dokumentirani u 11. vijeku pod imenom *Guisia*.
Za srednjeg vijeka bio je feud lotaringših grofova.

Historija mjesta neodvojivo je povezana sa Dinastijom Guise koja je u 16. vijeku imala veliku ulogu u životu Kraljevine Francuske. To je dotadašnjem selu omogućilo da izraste u grad.

Vojvode od Guise nasljedile su  sredovjekovni zamak. Njega je inženjerac Vauban tokom 17. vijeka pretvorio u neosvojivu utvrdu sa 1,5&nbsp;km bedema na 17 hektara.
Razoren je za Prvog svjetskog rata, nakon tog je prodan pa je korišten kao kamenolom, danas je u ruševinama.

U 19. vijeku je *Jean-Baptiste André Godin* ponesen idejama utopijskog socijalizma podigao u Guiseu, pored svoje željezare velelepnu građevinu *Familistère* za smještaj 2,000 radnika i njihovih porodica. Ta zadružna palača funcionirala je do 1968. Danas je u njoj smješten muzej.

## Značajne osobe
* François de Guise ( 1519.- 1563. , vojvoda i ratnik 
* Camille Desmoulins (1760. - 1794.), novinar i sudionik Francuske revolucije
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Guise'' (službene stranice)
Saint-Hilaire-Saint-Mesmin

**Saint-Hilaire-Saint-Mesmin**  je grad i općina od 3,204 stanovnika, u sredini Francuske u Regiji Centre-Val de Loire u Departmanu Loiret

## Geografija

Saint-Hilaire-Saint-Mesmin se nalazi na ušću rijeke Loiret u Loiru, udaljen svega 7 km od jugozapadno Orléansa.  
Od 1999. je Saint-Hilaire-Saint-Mesmi, zajedno sa još 22 općine dio *Metropolitanskog Orléansa*.
Kako se nalazi u Dolini Loire, također je dio UNESCO-ve svjetske baštine.

## Historija

Saint-Hilaire-Saint-Mesmin ima dva sveca zaštitnika Hilaira i Mesmina, prvi je bio biskup Poitiersa u 4. vijeku, a drugi redovnik i opat Opatije Micy, koja se nekad nalazila na terenu općine.
Uz tu Opatiju izraslo je selo nukleus današnjeg grada.

Početkom  20. vijek u mjestu su se proizvodili i automobili kompanije *Delaugere-Clayette*.
 
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Saint-Hilaire-Saint-Mesmin'' (službene stranice)
Loiret (rijeka)

**Loiret** je rijeka u sredini Francuskea lijeva pritoka Loire, duga 12 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire iz bare koja se puni podzemnim vodama Loire u kvartu  grada Orléansa *La Source*. Od tamo teče prema sjeverozapadu, do ušća u Loiru kod grada Saint-Hilaire-Saint-Mesmin.

Porječje rijeke ima površinu 300 km² i prostire se po Departmanu Loiret.
I dolina Loirete je zajedno sa Loirom 2000. uvrštena na UNESCO-vu Listu svetske baštine kao lokalitet Dolina Loire.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Rio Loiret'' (na portalu Mapcarta)
Sully-sur-Loire

**Sully-sur-Loire** je grad i općina od 5,220 stanovnika, u sredini Francuske u Regiji Centre-Val de Loire u Departmanu Loiret

## Geografija

Sully-sur-Loire (što prevedeno znači Sully na Loiri) se prostire duž južne obale rijeke Loire, udaljen 43 km jugoistočno od Orléansa.

Sully je istočni ulaz u Dolinu Loire lokalitet UNESCO-ve svjetske baštine.

## Historija
Historija Sullya seže do galsko-rimskih vremena, danas je poznat po dvorcu sa kraja 14. vijeka, koji je 1928. klasificiran kao nacionalni spomenik.

Prvi put je dokumentiran 1102. kao zamak koji kontrolira most preko Loire (nestao u 14. vijeku).
Izgradnju današnjeg dvorca pokrenuo je 1395. Guy de la Trémoille.

Počevši od 18. vijeka doživio je brojne adaptacije, za javnost je otvoren 1933. godine, oštećen je bombardiranjem u junu 1940..i augustu 1944. Danas se u njemu tokom ljeta održava muzički festival.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Sully-sur-Loire'' (službene stranice)
Layon

**Layon** je rijeka na zapadu Francuskea lijeva pritoka Loire, duga 90 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire na terenu općine Saint-Maurice-Étusson u Departmanu Deux-Sèvres. Nakon svega 6&nbsp;km utječe u Departman Maine-et-Loire u kom teče daljnih 84&nbsp;km prema sjeveroistoku do ušća u Loiru kod grada Chalonnes-sur-Loire.

Obale rijeke su od davnina uređene i prekrivene brojnim vinogradima.

Porječje rijeke ima površinu 1,070 km², od tog se 995&nbsp;km² prostire se po Departmanu Maine-et-Loire a ostatak po Departmanu Deux-Sèvres.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Layon'' (na portalu Mapcarta)
Husino

**Husino** je naselje od 951 stanovnika (većinom Hrvata), na sjeveroistoku Bosne i Hercegovine.

## Geografija

Husino se nalazi 7 km jugozapadno od Tuzle pa je danas njezino predgrađe i mjesna zajednica.

## Historija

Historija tog naselja počela je za Austro-Ugarske 1884. kad je otvoren rudnik lignita Kreka u kom su se zaposlili brojni rudari, koji su se naselili u Husinu da budu blizu rudnika.

Husino je postalo poznato po Husinskoj buni, koja je izbila nakon štrajka u Rudniku Kreka u decembru 1920., kad se grupa rudara povukla u Husino i pružila oružani otpor žandarima, pritom je poginulo 7 rudara. Vođa bune Juro Kerošević je osuđen na smrt, ali mu je kazna kasnije preinačena na 20 godina robije.

## Značajne osobe
* Juro Kerošević (1900.-1941.), vođa Husinska bune i učesnik Narodnooslobodilačke borbe-Narodni Heroj
* Pejo Marković (1920.-1941), učesnik Narodnooslobodilačke borbe--Narodni Heroj
* Mijo Kerošević Guja, Narodni heroj Jugoslavije
* Vlado Kerošević (1955.-), glumac

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mjesna zajednica Husino '' (službene stranice)
Dolina Loire

**Dolina Loire** ime za lokalitet u Francuskoj duž rijeke Loire, površine 860.km², koji je 2000. uvršten na UNESCO-vu Listu svjetske baštine u Evropi|.

## Karakteristike

Taj vrlo kultivirani krajolik nalazi se u srednjem toku rijeke, prostire se u dužinu od 280 km, od grada Sully-sur-Loire na istoku do grada Chalonnes-sur-Loire na zapadu, po regijama Centre-Val de Loire i Pays de la Loire. 

Nastao je vijekovima interakciom između rijeke, zemlje koju navodnjava i stanovnika koji su tu živjeli.
Loira je bila glavna trgovačka ruta od galo-rimskih vremena do 19. vijeka, važna za ekonomski život doline i njenih  gradova, zbog tog je odavno kanalizirana i uređena. 
Duž obala rijeke nižu se vinogradi, vrtovi, drevni gradovi Orléans, Blois, Amboise, Tours i Saumur i pitoreskna sela

Rijeka protječe pored dvadesetak dvoraca građenih između 15. - 16. vijeka za kraljeve, vojvode i markize.

Najimpresivniji je Chambord, nekadašnja lovačka kuća koju je kralj François I
1519. pretvorio u svoju ljetnu rezidenciu. Ta impresivna građevina od 60 prostorija, okružena šumom od 5,000 hektara u sebi krije kolekciju od 4,500 umjetnina.

Značajan je i renesansni dvorac Chenonceau u kom je rado boravila Caterina Medici.

Ostali poznati dvorci su; Amboise (u njemu je pokopan Leonardo da Vinci), Clos-Lucé, Villandry, Azay-le-Rideau, Blois. 

## Izvori

## Vanjske veze
* ''The Loire Valley between Sully-sur-Loire and Chalonnes''
Grand Trianon

**Grand Trianon** je barokni dvorac smješten na sjeverozapadu kompleksa Versajskog dvorca u Versaillesu.

## Historija

Grand Trianon je projektirao arhitekt Jules Hardouin-Mansart 1687. na mjestu nekadašnjeg *Porculanskog Trianona*, po nalogu francuskog kralja Louisa XIV, koji je želio mjesto gdje bi mogao pobjeći od Versajskog dvorca i provoditi se sa ljubavnicom Madame de Montespan.

Mansart je u potpunosti slijedio upute Louisa XIV i stvorio malu jednokatnu palaču od ružičastog mramora i porfira, sa prekrasnim vrtovima
Kralj je pažljivo pratio gradnju, čak je i naručio izgradnju peristila čiji se stupovi protežu oko zgrade i dvorišta.

Nakon Louisa XIV Grand Trianon je kasnije koristila za ljetnih mjeseci Marija Leszczyńska, supruga Louisa XV i njezin otac Poljski kralj Stanislaw I kad je dolazio u Pariz. 
Dvorac je djelomično obnovljen za vladavine Napoleona, koji je u njemu živio u nekoliko navrata.
Grand Trianon  se počeo restauririrati 1963. za drugog mandata predsjednika Charlesa de Gaulle, kako bi se koristio kao rezidencija stranih državnika za službenih posjeta.

## Reference

## Vanjske veze

* ''The Grand Trianon'' (Chateau de Versailles)
Jules Hardouin-Mansart

**Jules Hardouin-Mansart** (16. april 1646, Pariz - 11. maj, 1708., Marly-le-Roi), bio je francuski arhitekt i urbanist kralja Louisa XIV, koji je dovršio gradnju Versajskog dvorca.

## Biografija

Rođen je kao Jules Hardouin, svom prezimenu 1668. dodao je Mansart, po svom praujaku François Mansartu uglednom arhitektu kod kog je učio zanat.
Kad je 1674. dobio zadatak da restaurira Dvorac Clagny za ljubavnicu Louisa XIV Madame de Montespan, već je imao briljantnu karijeru. Dotad su po njegovim projektima bile podignute brojne privatne palače, uključujući i njegovu vlastitu- *Hôtel de Lorges* (kasnije Hôtel de Conti).

Jules Mansart je 1675. postao službeni kraljev arhitekt, a od 1678. radi na restauraciji i proširenju Versajskog dvorca , uz čitavu  legiju suradnika i učenika, od kojih su mnogi kasnije postali vodeći arhitekti. Polazeći od planova arhitekta Louisa Le Vaua, Mansart je izgradio novu Dvoranu ogledala, Oranžeriju, Grand Trianon te sjeverno i južno krilo dvorca. U trenutku kad je umro radio je na kapeli. 

Ogromni kompleks Versajskog dvorca, sa velikim vrtovima koje je projektirao André Le Nôtre, ispao je harmoničan izraz francuskog baroknog klasicizma i model koji su ostali evropski dvorovi nastojali imitirati.

Iako je veći dio svog života bio zaokupljen tim golemim projektom, Mansart je realizirao i brojne druge javne zgrade, [crkve i palače. Danas se smatra se da [kapela za Les Invalides u Parizu, njegov ambematski rad koji najviše odražava njegovu individualnu sposobnost kombiniranja klasičnog i baroknog arhitektonskog projektiranja.

Kao urbanist projektirao je pariške trgove Vendôme i Victoires.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Jules Hardouin-Mansart''
Marly-le-Roi

**Marly-le-Roi** je općina od 17,010  stanovnika, na zapadu Francuske u Regiji Île-de-France u Departmanu Yvelines

## Geografija

Marly-le-Roi (što znači Kraljev Marly) se nalazi pored Versaillesa i Saint-Germain-en-Laya, udaljen dvadesetak km zapadno od centra Pariza. 
To je naselje šuma i velikih parkova, ukupno 426 hektara zelenih površina, gradskom željeznicom povezan je sa Parizom.

## Historija

Marly je prvi put dokumentiran 697. kao šuma vlasništvo benediktinske Opatije Saint-Germaine-des-Prés.

Na tom mjestu, rubu velikih lovačkih šuma pored sela Marly-le-Chastel i Marly-le-Bourg, je kralj Louis XIV 1679 odlučio 
podignuti intimniju rezidenciju od Versajskog dvorca kog je podigao Jules Hardouin-Mansart.

Kad je umro Louis XIV, njegovi nasljednici Louis XV i Louis XVI, izgubili su interes za Dvorac Marly i dolazili su samo loviti, pa je počeo propadati
Francuska revolucija nije poštedjela Marly, koji je definitivno propao za Prvog Francuskog Carstva.

Od polovice 19. vijeka selo Marly počelo je privlačiti brojne umjetnike, pisce, slikare i druge ljude koji su tražili mir. U njemu su živjeli i radili neko vrijeme; Alexandre Dumas Mlađi, Alfred Sisley i Aristide Maillol. 
Urbanizacija Marlya počela je zbog manjka stanova u Parizu. Poduzetnik Willy Blumenthal podiguo je 1923. pravi mali grad za radnike. Nakon tog je 1957. na lokaciji Grandes Terres podignut kompleks zgrada od 2,000 stanova, sa trgovačkim centrom, školama i parkovima. Istovremeno je organizacija *Dabrovi na djelu* podignula puno zadružnih kuća.

Od 1953. Marly je sjedište *Nacionalnog instituta za narodno [[obrazovanje]]*.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Marly-le-Roi'' (službene stranice)
Trg Taksim

**Trg Taksim** () je veliki javni trg u Istanbulu, smješten u historijskoj gradskoj četvrti Beyoğlu. Jedna je od najpoznatijih točaka grada Istanbula. U produženom smislu, Taksim označava modernu četvrt koja se proteže u neposrednoj blizini. Trg se nalazi se u europskom dijelu Istanbula, na kraju avenije İstiklal i spaja se s nekoliko glavnih cesta: Gümüşsuyu Caddesi, Cumhuriyet Caddesi, Tarlabaşı Bulvarı, i Sıraselviler Caddesi. Na jugu je okružen hotelom Marmara, na istoku kulturnim centrom Atatürk, na sjeveru parkom Gezi i na zapadu džamijom Taksim. 

Trg je glavno trgovačko, turističko i rekreacijsko središte cijele četvrti Beyoğlu, poznat po svojim restoranima, trgovinama i hotelima. Smatra se srcem modernog Istanbula i povezan je mrežom istanbulskog metroa sa svojom stanicom. Trg Taksim također je mjesto Spomenika republike () koji je izradio Pietro Canonica i koji je svečano otvoren 1928. 

Taksim je postao trg tijekom republikanske ere i ugostio je mnoga bitna politička i društvena događanja. U 2000-ima i 2010-ima grad je proveo veliki projekt obnove i rekonstrukcije trga.

## Gallery

An Aerial View of Taksim Artillery Barracks (Colourised) v2 x4 colored toned.jpg|Pogled iz zraka na staru topničku vojarnu Taksim.
An Aerial View of Taksim Artillery Barracks (13080128753) (Colourised).jpg|Pogled na trg iz zraka.
File:Topçu Kışlası by Guillaume Berggren.jpg|Topnička vojarna Taksim, koja je kasnije postala stadion Taksim, srušen je 1940. i zamijenjen parkom Gezi 1943. godine.
File:Taksim,_İstanbul_(12966508105).jpg|Pogled na trg Taksim nakon rušenja topničke vojarne.
Taksim, İstanbul (12966467655).jpg|Trg Taksim u 1930-im godinama.
File:Maxim_Night_Club,_İstanbul_(12966915284).jpg|Noćni klub Maxim, prethodno kino Cinemajik.
File:Taksim Square, İstanbul (12966579943).jpg|Taksim 1960-ih, s kampusom Taşkışla Tehničkog univerziteta u Istanbulu u pozadini.
File:Istanbul - panoramio (11).jpg|[[Hagia Triada Greek Orthodox Church, Istanbul|Grčka pravoslavna crkva Hagia Triada u blizini trga.
File:Taksim 4395.jpg|Kulturni centar Atatürk s ulazom u stanicu metroa.
Taksim monument and mosque.jpg|Džamija Taksim, završena u maju 2021., i Spomenik republike.
File:Atatürk Cultural Center in October 2022 (10).jpg|Renovirani Kulturni centar Atatürk.
Dvorac Maisons

**Maisons** je barokni dvorac koji se nalazi u gradu Maisons-Laffitte pored Pariza.

## Historija

Dvorac je dao sagraditi René de Longueil (1597.-1677.) bogati bankar i intendant kraljevske riznice, pa je 1633. njegovu gradnju povjerio  François Mansartu, arhitektu 
i graditelju poznatom u krugovima dobrostojeće buržuazije.

Pored simetričnog dvorca razigranih fasadama, koje je na krilma imaju pilastre a stupove u centralnoj zgradi, Mansart je uredio i veliki park od 500 hektara, kog 
danas više nema.

Kad je dovršen dvorac je 1651 posjetio i kralj Louis XIV, koji je tad imao 13 godina.
Za dvorac je književnik Charles Perrault  rekao da je najljepša stvar koju imamo u Francuskoj, u to vrijeme su dvorac i njegov park bili scena su velikih slavlja, na koje su dolazili i članovi 
kraljevske porodice.
Kad je Longueil umro, njegovi nasljednici nastavili su održavati dvorac sve do 1789. kad su napustili Francusku.

Dvorac je preživio Francusku revoluciju bez veće štete, osim rasprodaje svog namještaja.
Za Prvog Francuskog Carstva dvorac i imanje je 1804. kupio maršal Jean Lannes, kad je on poginuo njegova udovica ga je prodala 1818 bankaru Jacquesu Laffitteu. Kad je njemu 1833. zaprijetio bankrot, prodao je 2/3 parka za građevinsko zemljište i tako je niknulo naselje Laffitte. Nešto kasnije je grad Maisons-sur-Seine 
promjenio ime u Maisons-Laffitte.

Pod zaštitom Muzeja Louvre dvorac je otvoren za javnost 1912.
Veliki radovi na rekonstrukciji dvorca obavljeni su između 1955. - 1967. 

## Reference

## Vanjske veze

* ''Welcome to Château de Maisons'' (službene stranice)
Dvorac Chantilly

**Chantilly** je dvorac u Francuskoj u Departmanu Oise pored Chantillya, udaljen pedesetak km od sjeverno od Pariza 

## Historija

Građen i uređivan od srednjeg do 19. vijeka, od strane različitih vlasnika, njegova historija je usko je povezana sa historijom Francuske.
Za njegov današnji izgled zaslužan je Henri Orleanski, vojvoda od Aumalea (1822.-1897.), peti sin posljednjeg francuskog kralja Louis-Philippe I.

Pored dvorca nalazi se park površine 115 hektara, kog je u 17. vijeku oblikovao André Le Nôtre, park je krajem 18. vijeka dobio englesko-kineski vrt i engleski vrt početkom 19. vijeka.

Dvorac Chantilly ima vrijedu galeriju slika i jednu od najbogatijih biblioteka u Francuskoj.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice muzeja
Saint-Maurice-Étusson

**Saint-Maurice-Étusson** je općina od 880 stanovnika, na zapadu Francuske u Regiji Nouvelle-Aquitaine u Departmanu Deux-Sèvres.

## Geografija

Saint-Maurice-Étusson je udaljen 25 km sjeverno od Bressuira.

## Historija

Saint-Maurice-Étusson je nova općina osnovana  2016. spajanjem sela Saint-Maurice-la-Fougereuse (538 stanovnika) i Étusson (350 stanovnika).

Teško pogođena za Francuskih revolucionarnih ratova (Étusson je spaljen 1794.), sela su se oporavila zahvaljujući stočarstvu i voćarstvu, ali su se nakon Drugog svjetskog rata suočila sa ruralnim egzodusom.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Saint-Maurice-Étusson''
Mansarda

**Mansarda** je ime za podkrovni stambeni prostor ispod mansardnog krova, koji se od uobičajenog razlikuje jer ima dva nagiba sa svake strane, s tim da je donji znatno strmiji od gornjeg, pa krov izgleda kockastije, a ne trokutastvo.

## Historija
ime je dobila po francuskom arhitektu iz 17. vijeka Françoisu Mansartu, koji je podigao puno građevina po Parizu sa takvim tipom krova. 

Gradnjom mansardnih krovova, dobijao se uz malo uloženog stambeni prostor koji se dao dobro prodati.
Zbog tog su mansarde bile vrlo popularne sredinom 19. vijeka, naročito u Francuskoj i Sjedinjenim Američkim Državama.

U širem smislu se svaki stambeni prostor u potkrovlju (bez obzira na tip krova) zove mansarda.

## Reference

## Vanjske veze

*''Mansarda''  
*''Mansard roof''
Madame de Montespan

**Madame de Montespan** punim imenom **Françoise-Athénaïs de Rochechouart**  (5. oktobar 1641., Lussac-les-Châteaux - 27. / 28. maj 1703., Bourbon-l'Archambault), 
bila je ljubavnica Francuskog kralja Louisa XIV.

## Biografija

Montespan je bila kćer markiza od Mortemarta, koja se sa 22 godine 1663. udala za markiza od Montespana, sa kojim je izrodila dvoje djece.

Nakon što je 1664. postala dvorska dama, službena pratiteljica  kraljice  Marie Thérèsie - 1667. postala je kraljeva 
ljubavnica.
Sa kraljem je izrodila sedmero djece, od prve djevojčice 1669. koja je umrla 1672., do posljednjeg Louisa-Alexandra 1678.

Kako je provela puno godina na dvoru, imala je i velik utjecaj. Kad je se Louis zasitio i pronašao novu ljubav i buduću suprugu Françoise d'Aubigné (Madame de Maintenon) 1691. se povukla 
u samostan u Parizu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Françoise-Athénaïs de Rochechouart, marquise de Montespan, French mistress''
Dvorac Balleroy

**Balleroy** je barokni dvorac koji se nalazi u općini Balleroy-sur-Drôme u Departmanu Calvados

## Historija

Dvorac je dao sagraditi Jean Choisy bogati trgovac vinima, kojima je snabdjevao dvor kralja Henria IV  Gradnju je povjerio François Mansartu, 
arhitektu i graditelju poznatom u krugovima dobrostojeće buržuazije, koji ga je dovršio 1631. 

Simetrični dvorac sastoji od tri bloka, masivne glavne zgrade kojoj su podređena dva mala paviljona. Fasada je od smeđkaste cigle bez puno dekoracija, ali sa naglašenim bijelim kamenim uglovima  i bijelim kamenim okvirima oko prozora.

Mansart je dvorac i tadašnje selo Balleroy, uklopio u jedinstvenu cjelinu, pa je to bio jedan od prvih urbanističkih planova, koji je inspiririrao gradnju drugih dvoraca, među inima i Versailles.

Sve do 1970. dvorac i imanje ostali je u rukama njegovih nasljednika, tad je prodan Malcolmu Forbesu, vlasniku magazina Forbes. Kad je Forbes umro njegov sin 
Christopher prodao ga je američkom  poduzetniku Royu Eddlemanu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Château de Balleroy'' (službene stranice)
Lussac-les-Châteaux

**Lussac-les-Châteaux** je općina od 2,500  stanovnika, u sredini Francuske u Regiji Nouvelle-Aquitaine u Departmanu Vienne.

## Geografija

Lussac-les-Châteaux se prostire u dolini rijeke Vienne, udaljen 36 km jugoistočno od centra Poitiersa.

## Historija

U pećinama oko mjesta pronađeni su petroglifi i artefakti neandertalaca Kulture Magdalenijan, koji se danas čuvaju u muzeju.
Negdje oko 780. podignut je zamak, koji je štitio most preko rijeke (od njeg su danas ostali samo stupovi).

U Lussacu je za Stogodišnjeg rata, 1369. poginuo engleski vitez John Chandos, poznati suborac 
Edwarda Crnog Princa. 
Najpoznatiji stanovnik koji je rođen u Lussacu 5. oktobar 1641., je Madame de Montespan, ljubavnica kralja Louisa XIV.

Današnji Lussac je mjesto sa par škola, koledžom, domom zdravlja, centrom kulture i arheološkim muzejom.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Lussac-les-Châteaux''
Vienne (rijeka)

**Vienne** je rijeka na zapadu Francuskea lijeva velika pritoka Loire, duga 363 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire u Visoravni Millevaches u Departmanu Corrèze. 
Od tamo teče prema sjeverozapadu preko grada Limoges Limoges do ušća u Loiru kod grada Candes-Saint-Martin

Porječje rijeke ima površinu 22,194 km², i prostire se po departmanima; Corrèze, Haute-Vienne, 
Creuse, Charente, Vienne, Indre-et-Loire.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Bords de Vienne (rive gauche)'' (na portalu Mapcarta)
Balleroy-sur-Drôme

**Balleroy-sur-Drôme** je općina od 1,465 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Regiji Normandija u Departmanu Calvados

## Geografija

Balleroy se nalazi na rijeci Drôme (zato ima sufiks Drôme), udaljen 20 km  sjeverno od Saint-Lôa.

## Historija
Balleroy-sur-Drôme je nova općina nastala 2016  spajanjem općina Balleroy i Vaubadon.

Općina je poznata po Dvorcu Balleroy  kog je podigao arhitekt i graditelj François Mansart početkom 17. vijeka.
Mansart je dvorac i tadašnje selo uklopio u jedinstvenu cjelinu, pa je to bio jedan od prvih urbanističkih planova, koji je 
inspiririrao gradnju drugih dvoraca.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Balleroy sur Drôme'' (službene stranice)
Drôme (Aure)

**Drôme** je rijeka na sjeverozapadu Francuskea u Normandiji lijeva pritoka Aure, duga 58 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire na granici departmana Calvados i Manche, na terenu naselja Saint-Martin-des-Besaces. 
Od tamo  teče prema sjeveru do ušća u Auru kod općine Maisons

Porječje rijeke ima površinu 1,070 km², i prostire se po departmanima Calvados i Manche.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Balleroy-sur-Drôme'' (na portalu Mapcarta)
Charles Perrault

**Charles Perrault** (12. januar 1628., Pariz - 15./ 16. maj 1703., Pariz), bio je francuski književnik, pjesnik i ugledni član Francuske Akademije.

Danas se ga pamti po knjizi dječjih bajki *Contes de ma mère l’oye* (Priče o majci guski) iz 1697.

## Biografija

Pravnik po obrazovanju, Charles Perrault isprva je radio kao intendant zadužen za kraljevske građevine. Književnu reputaciju počeo je stjecati oko 1660. 
stihovima ljubavavne lirike, ali se kasnije uglavnom bavio promocijom književnosti i umjetnosti. Za člana Francuske Akademije izabran je 1671., kako je ona ubrzo 
postala razdirana sukobom između modernista i antičara i Perrault se ukljjučio oprijedijelivši se za moderniste. Modernisti su vjerovali u tezu da paralelno sa napretkom civilizacije, napreduje i književnost, pa je stoga antička književnost neizbježno sirovija i inferiornija modernoj književnosti.

U poemi *Le Siècle de Louis le Grand* (Vijek Louisa Velikog) iz 1687. stavio je Molièra iznad klaičnih autora grčke i rimske književnosti. Njegov glavni rival u toj polemici bio je Nicolas Boileau, kog je Perrault uspješno pobijao i nadmašivaopa je njegov stav postao orijentir u pobuni protiv ograničenja tradicionalizma.

Svoje najpopularnije djelo Priče o majci guski, napisao je da zabavi vlastitu djecu. U njemu se nalaze i danas poznate bajke; Crvenkapica, Trnoružica, Mačak u čizmama i Modrobradi 
koje je čuo u narodu i prepričao na jednostavanim stilom, bez tada uobičajenog uljepšavanja..

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Charles Perrault, French author''