open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Roberto Matta

**Roberto Sebastián Antonio Matta Echaurren** (11. novembar 1911 &ndash; 23. novembar 2002), poznatiji kao **Roberto Matta**, bio je čileanski slikar, poznat kao jedna od vodećih ličnosti apstraktnog ekspresionizma i nadrealizma u 20. vijeku.

## Literatura
* Bodley Gallery (New York, N.Y.) ''Matta, from 1942 to 1957'' (New York : Bodley Gallery, 1960) OCLC 78760494
* Passeron, René (1984). *The Concise Encyclopedia of Surrealism*. Trans. J. Griffiths. Ware, UK: Omega Books. .
* Fletcher, Valerie J; Hirshhorn Museum and Sculpture Garden. *Crosscurrents of modernism : four Latin American pioneers : Diego Rivera, Joaquín Torres-García, Wifredo Lam, Matta = Intercambios del modernismo : cuatro precursores latinoamericanos : Diego Rivera, Joaquín Torres-García, Wifredo Lam, Matta* (Washington, D.C. : Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in association with the Smithsonian Institution Press, ©1992), ; 
* Fabrice Flahutez, *Nouveau Monde et Nouveau Mythe. Mutations du surréalisme de l'exil américain à l'écart absolu 1941 - 1965*. Dijon France: Les presses du réel, 2007 . 
* Fabrice Flahutez, « Biologie cellulaire et fonctions mathématiques dans l’œuvre de Roberto Matta », *Art Présence*, n° 51, septembre 2004, p.&nbsp;32-37.
* Fabrice Flahutez, « La peinture de Roberto Matta entre cellule eucaryote et singularité de Schwarzschild»,in *Mélusine*, n° XXVII (le surréalisme et la science), Cahiers du Centre de Recherche sur le Surréalisme (Paris 3 Sorbonne-Nouvelle), sous la dir. d’Henri Béhar, Lausanne, Éditions L’Age d’Homme, mars 2007, p.&nbsp;145-153. 
* Fabrice Flahutez, "Lecture labyrinthe et espaces spiralés: la revue Instead", in *Les revues d'art*, dir. R. Froissart Pezone et Y. Chevrefils-Desbioles, Rennes, Presses universitaires de Rennes, 2011, p.&nbsp;155-165. 

## Vanjske veze

* ''The Art of Matta'' 
* The Pace Gallery
* Exhibitions, galleries and museums 
* Art museum of the Americas (Washington DC) bio page on Matta 
* Boston College, McMullen Museum of Art: material on 2004 Matta exhibition and catalogue , including discussion of his "inscapes"
Obrenovac

**Obrenovac** je gradsko naselje u gradskoj opštini Obrenovac u gradu Beogradu. Nalazi se na ušću reke Kolubare u reku Savu. Dobio je ime ukazom kneza Miloša od 7. decembra 1859. godine, staro ime je bilo Palež. Prema popisu iz 2002. bilo je 23620 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 22180 stanovnika).

## Demografija

U naselju Obrenovac živi 18873 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,2 godina (37,2 kod muškaraca i 39,2 kod žena). U naselju ima 7752 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,01.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika. Obrenovac takođe ima TENT koji zapošljava 30% stanovništva.

### Poznati Obrenovčani
* Vlada Aksentijević, narodni heroj
* Vladan Batić, advokat
* Gordana Bjelica, glumica
* Dragutin Keserović, major u vojsci Kraljevine Jugoslavije
* Milan Stanković, pevač

## Javni gradski saobraćaj
Javni gradski saobraćaj u Obrenovcu obavlja se autobusima SP Lasta i SP Banbus, unutar integrisanog tarifnog sistema. Sistem linija ima dva podsistema, lokalne linije, koje počinju i završavaju se na teritoriji opštine Obrenovac, kao i tri prigradske linije, koje povezuju Obrenovac sa Beogradom:
* 860 Beograd - Obrenovac
* 860E Beograd - Obrenovac, ekspres
* 861A Beograd - Mala Moštanica - Obrenovac

## Galerija

Datoteka:Strawberry Tree in Obrenovac.jpg


## Povezano
* Opština Obrenovac
* FK Radnički Obrenovac

## Reference

## Vanjske veze

* Zvanična stranica opštine 
* Srpska pravoslavna crkva u Obrenovcu 
* Poslovni portal Obrenovca  
* obrenovactalk.com Forum i portal Obrenovca  
* obrenovac.org Nezvanična stranica opštine, slabo uređivana stranica  
* Koalicija mladih Obrenovac - portal mladih  
* Gimnazija u Obrenovcu  
* Tehnicka skola Obrenovac  

;Mape i karte
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Philip Guston

**Philip Guston** (27. jun 1913 &ndash; 7. jun 1980) bio je kanadsko-američki slikar i grafičar iz Njujorške škole, kojoj su pripadali apstraktni ekspresionisti kao Jackson Pollock i Willem De Kooning. Godine 1960. Guston je vodio tranziciju od apstraktnog ekspresionizama prema neo-ekspresionizmu, odbacivši "čistu apstrakciju" u korist karikaturalnih prikaza osobnih simbola i predmeta.

## Izvori

## Literatura

* Auping, Michael. *Philip Guston: Retrospective* (Thames & Hudson, 2006) 
* Botelho, Manuel. *Guston em contexto: até ao regresso da figura*. Lisbon: Livros Vendaval, 2007. 
* Bucklow, Christopher. *What is in the Dwat. The Universe of Guston's Final Decade* (The Wordsworth Trust, 2007) 
* Coolidge, Clark. *Baffling Means: Writings/Drawings* (Stockbridge, MA: O-blek Editions, 1991).
* Corbett, William. *Philip Guston’s Late Work: A Memoir* (Cambridge, MA: Zoland Books, 1994)
* Feld, Ross. *Guston in Time: Remembering Philip Guston* (Counterpoint Press, 2003) 
* Mayer, Musa. *Night Studio: A Memoir of Philip Guston* (originally published: New York: Knopf, 1988; new edition: Da Capo Press, 1997) 
* Marika Herskovic, ''New York School Abstract Expressionists Artists Choice by Artists,''  (New York School Press, 2000.) . p.&nbsp;18; p.&nbsp;37; p.&nbsp;170-173
* Marika Herskovic, ''American Abstract Expressionism of the 1950s An Illustrated Survey,''  (New York School Press, 2003.) . p.&nbsp;150-153
* Marika Herskovic, ''American Abstract and Figurative Expressionism Style Is Timely Art Is Timeless An Illustrated Survey With Artists' Statements, Artwork and Biographies.'' (New York School Press, 2009.) . p.&nbsp;112-115; p.&nbsp;136
* Dore Ashton, *A Critical History of Philip Guston*, 1976
* Yale University Art Gallery, Joanna Weber and Harry Cooper *Philip Guston, a New Alphabet, the Late Transition*, 2000, 
* Robert Storr, *Guston*, Abbeville Press, Modern Masters, , 1986
* David Kaufmann, *Telling Stories: Philip Guston's Later Works* (University of California Press, 2010) 
* Peter Benson Miller, ed. *Philip Guston, Roma* ex. cat. with texts by Peter Benson Miller, Dore Ashton, Musa McKim and Michael Semff (Hatje Cantz, 2010) 
* Michael Semff, 'An Unknown Lithograph from Philip Guston's Late Work,' Print Quarterly, XXVIII, 2011, 462-64

## Vanjske veze

* Philip Guston artwork at Brooke Alexander Gallery
* Works by Philip Guston at the Museum of Modern Art in New York
* Biography of Philip Guston by Christopher Brookeman, Grove Art Online, 2007 Oxford University Press
* Philip Guston at McKee Gallery at McKee Gallery, New York
Méret Oppenheim

**Méret Oppenheim** (6. oktobar 1913 &mdash; 15. novembar 1985) bila je švicarska nadrealistička likovna umjetnica i fotografkinja rodom iz Njemačke. Oppenheim je u međuratnom periodu bila član nadrealističkog pokreta zajedno sa Andreom Bretonom, Luisom Bunuelom, Marcelom Duchampom i Maxom Ernestom. Osim što je stvarala umjetnička djela, Oppenheim je poznata i kao model fotografa Mana Raya, uključujući seriju aktova na kojima pozira zajedno sa štamparskom mašinom.

## Literatura
* 

* 

*  With Photographs by Heinrich Helfenstein. Translated from German by Catherine Schelbert.

## Vanjske veze
* Small gallery of Oppenheim works
* Artcyclopedia entry
* Dates and a portrait
* Photo & more works
http://www.artchive.com/artchive/M/man_ray.html
Alain Portes

**Alain Portes** (Béziers, 31. listopada 1961.) je bivši francuski rukometaš i reprezentativac te aktualni izbornik reprezentacije Alžira. 

Kao sin bivšeg reprezentativca, Portes je karijeru započeo u očevom klubu da bi ga ubrzo uočio i kupio USAM Nîmes. Portes će u klubu provesti cijelu karijeru te će osvojiti nekoliko nacionalnih prvenstava i kupova. Za reprezenhtaciju je debitirao 1983. godine, a nakon dolaska Daniela Costantinija 1985., Portes je postao jedan od članova prve uspješne francuske generacije. U devet godina igranja za reprezentaciju, Portesov najznačajniji uspjeh svakako je osvajanje brončane medalje na Olimpijadi 1992. u Barceloni, što je bilo prvo međunarodno odličje za Francusku. Nakon toga se povukao iz reprezentacije i još nekoliko godina igrao u Nîmesu. 

Nakon umirovljenja, Portes je započeo trenersku karijeru, a prvi angažman imao je kao trener ženskog rukometnog kluba HBC Nîmes. Godine 2006. postao je trener svog kluba, USAM Nîmes, gdje je ostao tri godine, kada je preuzeo Tunis, a zamijenio ga je Laurent Puigsegur. Tunis je vodio do 2013. godine, nakon čega se vratio u Francusku i preuzeo žensku reprezentaciju. Iako je solidno krenuo u svom vođenju ekipe koja se nalazila u fazi rekonstrukcije, Portes je nakon Svjetskog prvenstva 2015. postao žrtva serije osobnih napada i prijetnji, zbog čega je u siječnju 2016. godine odstupio s mjesta izbornika. Od 2019. godine nalazi se na klupi reprezentacije Alžira.
Fernando González

**Fernando Francisco González Ciuffardi** ili kraće **Fernando González** (Santiago, 29. srpnja 1980.) je profesionalni tenisač iz Čilea. Nadimak mu je *bombarder iz La Reine* (*Bombardero de la Reina*). Osvajač je dva olimpijska odličja: zlata u parovima (Nicolás Massú) iz Atene 2004. i srebra pojedinačno iz Pekinga 2008.

Najbolji plasman na ATP listi mu je 5. mjesto *(29. siječnja 2007.)* u pojedinačnoj konkurenciji i 25. mjesto *(4. srpnja 2005.)* u konkurenciji parova. U dosadašnjoj karijeri osvojio je 11 turnira u pojedinačnoj konkurenciji i 3 turnira u konkurenciji parova. Prvi turnir osvojio je u Orlandu 7. svibnja 2000., a u finalu je svladao sunarodnjaka Massúa. Osim tih uspjeha, dvaput je osvajao i svjetsko momčadsko prvenstvo u tenisu (2003. i 2004.)

## Osvojeni turniri

## Vanjske veze
* ATP Profil
Julen Aguinagalde

**Julen Aginagalde Akizu** (Irún, 8. prosinca 1982.) je španjolski rukometaš i reprezentativac koji trenutno igra za KS Kielce na poziciji pivota. 

Aginagalde se na svjetski scenu probio 2009., kada prelazi u Ciudad Real i dobiva prvi poziv za reprezentaciju. Danas je standardni prvotimac u obje ekipe i smatra se jednim od najboljih svjetskih pivota.
Robert Motherwell

**Robert Motherwell** (24. januar 1915&nbsp;– 16. jul 1991) bio je američki slikar, grafičar i urednik. Bio je najmlađi pripadnik Njujorške škole (kojoj je sam dio ime), a u kooj su također bili Jackson Pollock, Mark Rothko, Willem de Kooning i Philip Guston. Najpoznatije mu djelo slika *Elegija Španskoj Republici*.

Motherwell je od 1958. do 1971. bio u braku sa poznatom slikaricom Helen Frankenthaler, što je stvorilo "zlatni par" njujorške umjetničke scene, također poznat po raskošnim zabavama.

## Bibliografija
* Robert Motherwell, *The Dada Painters and Poets*, R. Motherwell, New York, 1951.
* Robert Motherwell, *The Collected Writings of Robert Motherwell*, University of California Press, 1999.
* Robert Motherwell translated to English Paul Signac's book, *D'Eugène Delacroix au néo-impressionisme*, 1938.

## Izvori

## Literatura
* Arnason, H.H. *Robert Motherwell*. New York: Harry N. Abrams, 1977; revised edition 1982.
* Engberg, Siri and Joan Banach. *Robert Motherwell: The Complete Prints 1940–1991*. Minneapolis: Walker Art Center, 2003.
* Flam, Jack. *Motherwell*. London: Phaidon, 1991
* Marika Herskovic, ''American Abstract Expressionism of the 1950s An Illustrated Survey,''  (New York School Press, 2003.) . p.&nbsp;238-241
* Marika Herskovic, ''New York School Abstract Expressionists Artists Choice by Artists,''  (New York School Press, 2000.) . p.&nbsp;11; p.&nbsp;16; p.&nbsp;27; p.&nbsp;38; p.&nbsp;258-261
* Robert Hobbs. "Robert Motherwell Retrospective." Düsseldorf: Städische Kunsthalle Düsseldorf, 1976.
* Robert Hobbs, Matthew Collings, Mel Gooding and Robert Motherwell. "''Open.''" London: 21 Publishing Ltd., 2009 .
* Kingsley, April. *The Turning Point: The Abstract Expressionists and the Transformation of American Art*. New York: Simon & Schuster, 1992.
* Pleynet, Marcelin. *Robert Motherwell*. Paris: Daniel Papierski, 1989.

## Vanjske veze
* Lifetime Honors - National Medal of Arts 
* The Dedalus Foundation
* Robert Motherwell images: Bernard Jacobson Gallery 
* Robert Motherwell Biography: Hollis Taggart Galleries 
* The Archives of American Art: Interview with Robert Motherwell conducted by Paul Cummings, November 24, 1971
* Robert Motherwell in the National Gallery of Australia's Kenneth Tyler collection
Skopljanska eparhija

**Skopljanska eparhija** ili **Skopljanska mitropolija** je nekadašnja eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Sjedište joj je bilo u Skoplju. Prema arondaciji eparhija iz 1931. godine, Skopljanskoj eparhiji su pripali pojedini srezovi iz Niške eparhije – pčinjski, poljanički, masurički i bosiljgradski, a od nje su oduzeti srezovi: porečki za Eparhiju ohridsko-bitoljsku i kratovski za Eparhiju zletovsko-strumičku. Sveukupno, obuhvatala je sljedeće srezove: skopljanski, kačanski, veleški, žegligovski (Kumanovo), preševski, krivopalanački, bosiljgradski, masurički (Surdulica), pčinjski, poljanički (Vladičin Han), donjopološki (Tetovo), gornjopološki (Gostivar), galički i grad Skoplje.

Skopljanski eparhijski arhijerej po položaju je bio mitropolit. Mitropoliti skopski su bili Varnava Rosić (1920-1930) i Josif Cvijović (1932-1957).

Mitropolit Josif je 1941. proteran iz Skoplja od strane bugarskih okupacionih vlasti, a po završetku Drugog svetskog rata nova komunistička vlast Josipa Broza mu je uabranila da se vrati i upravlja eparhijom.

1967. godine je došlo do makedonskog raskola u SPC i tada je nekanonski proglašena autokefalna Makedonska pravoslavna crkva.

2002. godine počeli su razgovori sa predstavnicima nepriznate MPC za povratak u kanonske okvire, koji su kao rezultat dali osnivanje kanonski priznate Pravoslavna ohridska arhiepiskopija i njene autonomije 2005. godine. Na čelu Mitropolije skopske u sastavu POA, od njenog osnivanja je arhiepiskop Jovan Vraniškovski.

## Povezano

* Mitropolija skopska
Marko Kimev

**Marko** (*Goran Kimev*; Štip, 25. novembar 1977) je episkop bregalnički i mjestobljustitelj bitoljski.

## Biografija

Rođen je u Štipu 25. novembra 1977. godine i kršteno ime mu je Goran. Osnovnu školu je završio u rodnom gradu, nakon čega je upisao Bogoslovsku školu u Skoplju. Nakon 5 godina školovanja na bogosloviji i odsluženog vojnog roka upisao se na Bogoslovski fakultet u Skoplju, a istovremeno radi i u administraciji Veleško-povardarske mitropolije.

Po stupanju u Veleško-povardarsku mitropoliju, sjedinjene u Srpsku pravoslavnu crkvu, a preko nje i sa cijelom pravoslavnom ikumenom, kao upućen u mitropoliju i duhovno dijete mitropolita Jovana (Vraniškovskog), dana 6. jula 2002. godine biva nasilno progonjen od strane policije u Republici Makedoniji, zajedno sa mitropolitom i svom njegovom duhovnom djecom koji žive u zgradi mitropolije. Samo nekoliko dana kasnije, 20. jula 2002, u uslovima progonstva u manastiru Sveti velikomučenik Georgij kod Negotina, mitropolit Jovan VI ga potstrižuje u monaštvo i dobija ime Marko.

## Episkop

Dana 2. avgusta 2002, u manastiru Sveti Prohor Pčinjski, rukopoložen je u đakonski čin od episkopa vranjskog gospodina Pahomija i kao đakon služi u paraklisu *„Voskresenie Hristovo”* u Bitolju, a istovremeno pohađa školu za grčki jezik u Grčkoj. Iako relativno mlad, zbog potreba Ohridske arhiepiskopije, odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve, održanog 10/23. maja 2003, na predlog mitropolita veleškog i povardarskog i egzarha ohridskog gospodina Jovana VI, izabran je za njegovog vikarnog episkopa sa titulom dremvički.

Dana 1. juna 2003, u novoformiranom rezidencijalnom manastiru Ohridske arhiepiskopije posvećene Svetom Jovanu Zlatoustom, rukopoložen je u jeromonaški čin. Nemajući mogućnost za njegovu hirotoniju u Republici Makedoniji, obzirom da su vlasti zabranile ulazak srpskog patrijarha i episkopa Srpske pravoslavne crkve u Republiku Makedoniju, ista je izvršena u manastiru Sveti Prohor Pčinjski dana 24. novembra/7. decembra 2003, a odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve postavljen je za mjestobljustitelja bitoljskog. Dana 16/29. juna 2006, odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Pravoslavne ohridske arhiepiskopije, postavljen je za nadležnog arhijereja Bregalničke eparhije sa titulom episkop bregalnički i mjestobljustitelj bitoljski.

## Povezano
* Pravoslavna ohridska arhiepiskopija

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Pravoslavne ohridske arhiepiskopije
* Biografija na episkopot bregalnički i mestobljustitel bitolski G. Marko (Kimev)
Andrew Wyeth

**Andrew Newell Wyeth** (; 12. jul 1917 – 16. januar 2009) bio je američki likovni umjetnik koji je stvarao u realističkom, odnosno regionalističkom stilu. Smatra se jednim od najpoznatiji američkih umjetnika sredine 20. vijeka.

Omiljene predmeti Wyethovog opusa su bili zemlja i ljudi oko njega, prije svega oko rodnog grada Chadds Ford, u Pensilvaniji i ljetnikovca u Cushingu u Maineu. On uključuje i sliku *[[Christina's World|Christinin svijet]]*, trenutno izloženu u njujorškom Muzeju moderne umjetnosti, a koja se smatra jednom od najpoznatijih američkih umjetničkih djela u 20. vijeku.

### Izvori

### Vanjske veze

* Andrew Wyeth's website 
* Brandywine River Museum
* Farnsworth Art Museum and Wyeth Center
* Smithsonian Magazine Article on Andrew Wyeth 
* AP Obituary from the Philadelphia Inquirer
* Michael Kimmelman, Obituary, NY Times
* Genre Art Advocacy Center
* An account by Andrew Wyeth of his approach to painting in Life magazine, May 14, 1965
* 1977 MVTV interview with Andrew Wyeth during his 7,500 mile horseback trek across America, includes photos of Andrew Wyeth painting en plein air
* President Bush's Statement on Death of Andrew Wyeth, January 16, 2009
* Andrew Wyeth at MuseumSyndicate
* Artnet — Andrew Wyeth
* ''Christina's World'' in the MoMA Online Collection
Joakim Jovčevski

**Joakim** (*Jovčevski*; selo Lukovo kod Struge, 7. novembar 1949) je episkop pološko-kumanovski i mjestobljustitelj debarsko-kičevski.

## Biografija

Rođen je 7. novembra 1949. godine u selu Lukovo kod Struge. Završio je srednju građevinsko-tehničku školu. Studirao je i na Građevinskom fakultetu u Skoplju, gde je i diplomirao bogoslovlje na Bogoslovskom fakultetu Sv. Kliment Ohridski, marta 1992. godine.

U Cetinjskom manastiru, 9. februara 1996. godine primio je monaški obraz. Iste godine 12. jula mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije rukopoložio ga je za jerođakona, a za jeromonaha 31. oktobra te godine.

Od leta 2001. godine obavlja dužnost nastojatelja manastira Obod u Rijeci Crnojevića.

Dana 7. februara 1997. godine izabran je za profesora Cetinjske bogoslovije, gde predaje: Novi zavet, Hrišćansku etiku i Agiologiju.

## Episkop

Odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve, održanog 23. maja 2003. godine, po predlogu mitropolita veleškog i povardarskog i arhiepiskopa ohridskog Jovana VI, izabran je za njegovog vikarnog episkopa, sa titulom velički i mjestobljustitelj pološko-kumanovski, otkako je prethodno Sabor stavio pod zabranu sveštenodejstva mitropolita te eparhije Kirila. Njegovo hirotonisanje u episkopski čin je izvršeno 30. novembra 2003. godine u Sabornom hramu Sveti arhanđel Mihajlo u Beogradu.

## Povezano
* Pravoslavna ohridska arhiepiskopija

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Pravoslavne ohridske arhiepiskopije
* Biografija na episkopot pološko-kumanovski i mestobljustitel debarsko-kičevski G. Joakim (Jovčeski)
Leonora Carrington

**Leonora Carrington** OBE (6. april 191725. maj 2011) je bila meksička nadrealistička slikarica i književnica rodom iz Britanije. Najveći dio života je provela u Ciudad Mexicu. Odrasla je u porodici tekstilnog magnata, a na njen opus je značajno uticao Max Ernst, s kojim je imala ljubavnu vezu i živjela u Parizu. Tokom drugog svjetskog rata se sklonila u neutralnu Španiju, ali je tamo neko vrijeme bila zatvorena u psihijatrijskoj bolnici. Odatle je uspjela pobjeći i pronašla utočište u Meksiku gdje je provela ostatak života. Poznata je kao jedna od posljednih "originalnih" nadrealista.

## Reference

## Literatura

* Chadwick, Whitney. *Women Artists and the Surrealist Movement* (Thames and Hudson, New York, 1985).
* Sills, Leslie & Whitman. *A. "Visions: stories of women artists* (Morton Grove, Illinois, 1993).
* Aberth, Susan L. *Leonora Carrington - Surrealism, Alchemy and Art* (Lund Humphries, 2004).
* Moorhead, Joanna. *Another world* (article about Carrington from the Daily Telegraph magazine, 24 Apr 2010).
* Raay, Stefan van; Moorhead, Joanna; Arcq, Teresa. "Surreal Friends: Leonora Carrington, Remedios Varo and Kati Horna" (Lund Humphries in association with Pallant House Gallery, 2010).
* Chadwick, Whitney. “Leonora Carrington: Evolution of a Feminist Consciousness.” Woman’s Art Journal Vol. 7, no. 1: (1986). http://www.jstor.org/stable/1358235 (accessed February 21, 2012). P. 38. 
* Hertz, Erich. "Disruptive Testimonies: The Stakes of Surrealist Experience in Breton and Carrington." Symposium Vol. 64, no. 2: (2010). Academic Search Premier, EBSCOhost. (accessed March 29, 2012). 
* Aberth, Susan. “Leonora Carrington: The Mexican years, 1943-1985.” Art Journal Vol. 51, no. 3: (Autumn 1992).
http://www.jstor.org/stable/777352 (accessed April 1, 2012). p.&nbsp;83-85

## Vanjske veze
* NY Times Obituary 
* http://www.jornada.unam.mx/2006/01/15/sem-dos.html (Dos Surrealistas en México)
* Works by Carrington on the Internet (ArtCyclopedia)
* Writer Joanna Moorhead goes in search of her long-lost cousin
* Curriculum Vitae 
* Leonora Carrington, "A Woman of Surrealism": her son's website, pristup 25. V 2011
John Minton (slikar)

**Francis John Minton** (25. decembar 1917&ndash;20. januar 1957) bio je engleski slikar, ilustrator i scenograf, poznat kao jedna od vodećih ličnosti neoromantičnog pravca likovne umjetnosti. Iako je uživao određeni uspjeh, njegovo odbijanje da prihvati apstraktni stil koji je počeo dominirati umjetničkom scenom, ga je učinilo svojevrsnom parijom. To, i problemi s alkoholom, su ga 1957. doveli do samoubistva.

## Izvori

## Literatura
* 
* (Reprint, 2005, as *John Minton: Dance till the stars come down*) Lund Humphries, )
*
Sidney Nolan

**Sir Sidney Robert Nolan** OM, AC (22. april 191728. novembar 1992) bio je australijski slikar i grafičar. Najpoznatiji je po portretima ličnosti australijske historije, među kojima se ističe znameniti odmetnik Ned Kelly.

## Reference

## Literatura
* Bail, Murray, Sayers, Andrew. *Sidney Nolan's Ned Kelly*. National Gallery of Australia, 2002. .
* Capon, Edmund, Klepac, Lou, Lindsay, Frances, Pearce, Barry. *Sidney Nolan: Retrospective*. Art Gallery of New South Wales, 2007. .
* James, Rodney. *Sidney Nolan: Antarctic Journey*. Mornington Peninsula Regional Gallery, 2006. .
* Lynn, Elwyn, Nolan, Sidney. *Sidney Nolan - Australia*. Bay Books, 1979. .
* McCaughey, Patrick. *Bert & Ned: The Correspondence of Albert Tucker and Sidney Nolan*. Melbourne University, 2006. .
* Rosenthal, Tom. *Sidney Nolan*. Thames & Hudson, 2002. .
* Smith, Geoffrey. *Sidney Nolan: Desert & Drought*. National Gallery of Victoria, 2006. .
* Underhill, Nancy. *Nolan on Nolan: Sidney Nolan in His Own Words*. Viking, 2007. .

## Vanjske veze

* The Sidney Nolan Trust at The Rodd
* Sidney Nolan on Artabase 
* Sidney Nolan on Picture Australia 
* National Gallery of Australia - brief description of Ned Kelly painting series 
* Biography of Nolan on Australia Dancing 
* Sidney Nolan at Australian Art
Colin McCahon

**Colin John McCahon** (1 August 1919, Timaru, 1. august 1919 - Auckland, 27. maj 1987) bio je novozelandski likovni umjetnik. Tokom života je radio i kao kustos galerija i kao predavač na umjetničkim školama. Najpoznatija McCahonova djela su zidne slike sa religijskim tekstovima, kao i pejzaži inspirirani istraživanjima Sir Charlesa A. Cottona. Uz Tossa Wollastona se smatra najzaslužnijim za dolazak moderne umjetnosti na Novi Zeland.

## Izvori

## Literatura
* Marja Bloem and Martin Browne, *Colin McCahon A Question Of Faith*. Craig Potton Publishing/Stedelijk Museum Amsterdam, 2002

* Ivan Bootham, "The Message As Art: An Exploratory Catechism of McCahon Word Painting" in *Art Words Ho!* 1989, pp. 22-34.

* Gordon H. Brown,*Colin McCahon: Artist*.Reed Books, rev. ed. 1993

* Gordon H. Brown, *Towards A Promised Land: On the life and art of Colin McCahon*. Auckland University Press, 2010

* Agnes Wood, *Colin McCahon: The Man and the Artist*. David Ling Publishing Ltd, 1997

### Vanjske veze
* Dictionary of New Zealand Biography
* Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki: Works by Colin McCahon 
* The Colin McCahon database and Image Library
* Museum of New Zealand Collections Online: Works by Colin McCahon 
* University of Otago Digital Collections: Works by Colin McCahon
Gordon Walters

**Gordon Frederick Walters** (24. septembar 1919 - 5. novembar 1995) bio je novozelandski likovni umjetnik čije je djelo pripadalo apstraktnom pravcu. U svojim slikama je nastojao spojiti maorsku sa evropskom (Pakeha) kulturom.

## Vanjske veze
* Works by Gordon Walters in the collection of the Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa
* Victoria University: Gordon Walters Prints + Design 
* Artworks by Gordon Walters in the collection of the Auckland Art Gallery 
* Discussion around reproduction of Gordon Walters Prints
* Christchurch Art Gallery: Infosheet on Untitled, 1985 (pdf) 
* Christchurch Art Gallery: Infosheet on Untitled (Koru Series), 1981 (pdf) 
*
Wayne Thiebaud

**Wayne Thiebaud** (15. novembar 1920 -) je američki slikar poznat po prikazu torti, slastica, čizama, zahoda, igračaka i ruževa za usne. Zbog zanimanja za predmete masovne kulture se često povezuje s pokretom Pop arta, iako je većinu djela napravio prije njegovog nastanka. 

## Literatura
* John Coplans, "New Paintings of Common Objects", Artforum, November, 1962. (Illustrations)
* Thiebaud, Wayne, and Bill Berkson. 1994. *Wayne Thiebaud: figurative works, 1959-1994 : March 22-April 30, 1994*. Belmont, CA: Wiegand Gallery, College of Notre Dame in cooperation with the Northern Arizona Art Museum and Galleries.
* The White House - Office of the Press Secretary 

## Vanjske veze
* Thiebaud biography at Crown Point Press
* Wayne Thiebaud Papers at the Smithsonian's Archives of American Art
* Conversation with Wayne Thiebaud
Patrick Heron

**Patrick Heron** (30. januar 1920 &ndash; 20. mart 1999) bio je engleski slikar, dizajner i pisac. Bio je pobornik apstraktnog slikarstva i najveći dio života proveo u St Ivesu u Cornwallu.

## Izvori

## Vanjske veze
* Artcyclopedia entry
* Tate Biography
* artcornwall.org on-line journal for art and artists in Cornwall
* http://www.guardian.co.uk/news/1999/mar/22/guardianobituaries.michaelmcnay
* http://www.waddington-galleries.com/artists/heron/ 
* http://www.npg.org.uk/collections/search/person/mp09379/patrick-heron
* http://www.bridgemanart.com/search.aspx?key=patrick%20heron&filter=CBPOIHV&sl=gb 
* http://robinsimononart.blogspot.com/2010/09/patrick-heron-which-patrick-heron.html">the British art blog: Patrick Heron? Which Patrick Heron?
Saborna crkva u Kraljevu

**Saborna crkva Svete Trojice u Kraljevu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Kraljevu. Saborna crkva u Kraljevu je središnja crkva Žičke eparhije Srpske pravoslavne crkve.

## Istorijat
U gornjem delu Karanovca (stari naziv Kraljeva), varoši zvanoj "Stara Čaršija", u kome su živeli Srbi, bila je u tursko doba mala drvena pravoslavna crkva od debelih dasaka i greda. Tu je boravio knez Miloš. Na mestu gde je knez Miloš noćio, sanjao je da ima crkva i da se u njoj molio bogu da mu pomogne da bi pobedio Turke i oslobodio narod srpski turskog ropstva. Kada se probudio, setio se sna i rekao "ako bog da, te uspem da pobedim Turke, na ovome mestu podići ću crkvu u znak zahvalnosti Bogu". Zaista, on je i ispunio obećanje i 1824. godine započeo izgradnju crkve, koju je posvetio Svetoj Trojici. Kada je knez Miloš počeo da zida crkvu, naredio je da sa stara crkva-brvnara premesti u portu nove crkve i da se u njoj služi dok se ne sazida nova crkva, što je i učinjeno.

Knez Miloš, kada je zidao crkvu, nije je sazidao u sadašnjoj veličini. On je podigao oltar i srednji deo crkve. Zadnji deo crkve, priprata i toranj podignuti su 1839. godine. Pri podizanju crkve knez Miloš je priložio dva zvona, a treće je priložio knez Aleksandar Karađorđević. Sva tri zvona za vreme Prvog svetskog rata od 1914-1918. godine skinuli su Nemci i odneli, kao i cink pleh sa krova.

Crkva u Karanovcu - Kraljevu bila je episkopijska od 1859. godine. Do te godine sedište episkopa i konzistorije bilo je u Čačku. No, kada je episkop Janićije Nešković - Janja bio premešten iz Šapca u Čačak, on se malo boravio u Čačku već je više sedeo u Karanovcu, jer je opravljao manastir Žiču, što docnije uticalo da episkop tu trajno boravi.

Maja 1984. počela je restauracija ikonostasa ove crkve. Obnova je trajala više meseci, a radovi su sa uspehom izvedeni. Crkva dobija veliku ikonu Svete Trojice, kao i još nekoliko drugih ikona. 24. maja 1991. završena je elektrifikacija zvona, što je umnogome olakšalo njegovu upotrebu.

U toku leta 1998. godine urađena je velika popravka Crkve Svete Trojice od temelja do krova.

## Izvori
* http://www.kraljevo.com/kraljevo/duhovnost/crkva-svete-trojice.htm 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije žičke
Saborna crkva u Zaječaru

**Saborna crkva roždestva Presvete Bogorodice u Zaječaru** je glavni i najveći pravoslavni hram u Zaječaru, smešten uz sedište vladičanski dvor Timočke eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Zaječaru je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Do 1830. godine u Zaječaru nije postojao nikakav pravoslavni hram, da bi iste godine, uz dozvolu turskog starešine Ferad-age, bila podignuta crkvica, najnužnije opremljena za službu Božiju. Obilazeći Zaječar u leto 1833. godine, knez Miloš je zapazio da je u ovom kraju verski život "zapušten", te je, ceneći značaj i ulogu Crkve u ovim krajevima, odlučio da se osnuje nova, timočka eparhija i da se u Zaječaru podigne nova prestona crkva.

Gradnja crkve Roždestva Presvete Bogorodice počela je u proleće 1834. godine, uz svesrdnu podršku kneza Miloša, koji je telima vlasti naredio da obezbede sve uslove za hitnu gradnju crkve (ljude, materijal i ostalo). Oktobra 1834. godine gradnja je bila završena, a njeno osvećenje obavljeno 23. decembra 1834. godine. U potonjim vremenima crkva je više puta opravljana i dograđivana.

Odvojeno od crkve, odmah pored nje, izgrađen je visok zvonik. Na njemu je pet zvona, izlivenih u Kragujevcu 1899. godine Četiri zvona su poklon grada Zaječara, a jedno zaječarskog trgovca Jote Pašića.

## Izvor
* Grad Zaječar - o sabornoj crkvi

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije timočke
Hrizostom Stolić

**Hrizostom** (*Stolić*; Ruma, 1939 2012) je bio episkop žički.

## Biografija

Episkop Hrizostom (Stolić) je rođen 1939. godine u Rumi, gdje je završio osnovnu i srednju školu. Po završetku srednje škole odlazi u manastir Dečane, gdje je zamonašen i rukopoložen u čin jerođakona i jeromonaha od strane tadašnjeg episkopa raško-prizrenskog g. Pavla (Stojčevića). Ubrzo poslije toga odlazi u Ameriku da pomogne svom srpskom narodu. U Americi u ruskom manastiru Svete Trojice u Džordanvilu, studirao je teologiju, i po završenim studijama služio je kao pomoćni paroh u Sabornoj crkvi Svetog Vaskrsenja Hristovog u Čikagu i kao parohijski sveštenik u srpskoj crkvi Sv. velikomučenika Georgija u Istočnom Čikagu. Kada je učvrstio temelje crkvenog života u svojoj parohiji, otišao je u Svetu Goru u manastir Hilandar. U Hilandaru je ostao 20 godina, gdje je proizveden u čin arhimandrita od strane carigradskog patrijarha Dimitrija. Kao zapažen monah bio je starješina (protos) cijele Svete Gore. U manastiru Hilandaru je vršio dužnost bibliotekara gdje se, pored stalne molitve, i intelektualno razvijao. Plod njegovog rada u biblioteci je knjiga Svetačnik u dva toma koju je napisao i objavio na srpskom jeziku, a priredio je i Liturgiju svetog apostola Jakova u prevodu na srpski jezik.

## Episkop

Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve na svom redovnom zasjedanju, od 14. do 24. maja 1988. godine, u Beogradu, izabrao je arhimandrita Hrizostoma za episkopa zapadnoameričkog. Episkop Hrizostom je upravljao eparhijom sve do 1992. godine, do izbora za episkopa banatskog, poslije čega je izabran za episkopa žičkog.

## Povezano

* Eparhija žička

## Vanjske veze

* http://img508.imageshack.us/i/vladikahrizostomzicki.jpg/
* Episkop žički Hrizostom (Stolić)
Saborna crkva u Kragujevcu

**Saborna crkva** u Kragujevcu je prva crkva izrađena u vizantijsko-romanskom stilu u oslobođenoj Srbiji, što joj, pored ostalog, daje posebno mesto u arhitekturi druge polovine prošlog veka. Izradivši plan za Sabornu crkvu u Kragujevcu 1866. godine, Andreja Andrejević je posle više vekova vratio sakralnu arhitekturu njenim korenima u Vizantiji i označio time kraj prevlasti baroka. Tako je Kragujevac prvi put dobio crkvu koja je u potpunosti mogla da odgovori potrebi i koja je svojim izgledom postala njegov ponos.

## Povezano
* Stara crkva (Kragujevac)

## Vanjske veze
* Aleksandar Todorović: Turistička valorizacija Miloševe i Saborne crkve u Kragujevcu
* Zvanična stranica saborne crkve
Saborna crkva u Kruševcu

**Saborna crkva roždestva Presvete Bogorodice u Kruševcu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Kruševcu. Saborna crkva u Kruševcu je sedište Eparhije kruševačke Srpske pravoslavne crkve.

## Istorijat
Najraniji podaci o novoj Crkvi Svetog Đorđa su iz 1865. godine. Te godine su za 362 cesarska dukata kupljeni kućevni placevi od Stojana Petrovića, Alekse Marića i Živka Ilića za gradnju nove crkve. Međutim, zbog poteškoća oko isplate naknada za placeve gradnja je odgođena dve decenije.

Od 1873. pa sledećih 12 godina u dostupnim dokumantima nema podataka o gradnji crkve Svetog Đorđa u Kruševcu. Iz spiska planova izrađenih crkava u Kraljevini Srbiji, koji se čuva u arhivu SANU, saznajemo da je zidanje nove crkve počelo tek 1885. godine. Crkva Svetog Đorđa bila je 1898. godine ozidana i stavljena pod krov.

Tri zvona za novu crkvu plaćena su krajem 1902. godine. Ministar prosvete i crkvenih dela je 9. novembra 1902. godine odobrio ovaj izdatak.

Posle dosta problema, ugovor za izradu ikonostasa je zaključen 5. februara 1903. godine. Na drvenim pregradama ikonostasa izveden je u duborezu biljni ornament, naročito bogat oko prestonih ikona. Na ikonostasu su očuvane prvobitne ikone do danas. Iako je ugovorom za izradu ikonostasa angažovan jedan živopisac, Živko Jugović, u slikarstvu ikonostasa stilski se jasno razlikuju dve celine. Postoji velika razlika u stilu između gornjih i prestonih ikona. To je pojedine naučnike, među kojima Pavla Vasića, navelo na zaključak da su to radovi dvojice slikara. Sve upućuje, kaže P.Vasić „da su gornje ikone rad Živka Jugovića, a prestone ikone verovatno Milana Milovanovića“. Milovanović je verovatno radio ikone za crkvu Svetog Đorđa po svršetku Akademije u Minhenu, po svoj prilici u leto 1903. godine.

Na zidovima hrama urađeno je 12 fresaka. Za sada se ne zna ko je radio ove freske. U Letopisu je izneta pretpostavka Branka Milenkovića iz Kruševca, rođenog 1897. godine, da je ove freske radio italijanski umetnik Arminije, koji je Milenkoviću poklonio jednu lepu ikonu Sv.Spiridona na platnu.

Crkva je bila završena 1904. godine.

## Izvori
* http://www.svetidjordje.rs/ 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije kruševačke
Saborni hram Hrista Spasitelja u Banjoj Luci

**Crkva Svete Trojice** je napravljena između dva svjetska rata u centru Banje Luke. Izgradnja hrama trajala je od 1925. do 1929, a svečano je osvećena na Spasovdan 1939. godine. Prilikom isceniranog njemačkog bombardovanja, 12. aprila 1941, hram je pogođen i znatno je oštećen oltarski dio (apsida). U maju iste godine ustaše su hram proglasile *„ruglom grada“* i naredili Srbima, Jevrejima i Romima da ga, ciglu po ciglu, u potpunosti sruše.

Poslije Drugog svjetskog rata, za više od pola vijeka, mnoge su građevine obnovljene, ali za porušeni Saborni hram nije bila dozvoljena obnova, već je na mjestu na kome se nalazio hram izgrađen spomenik palim borcima. Početkom devedesetih godina banjolučka crkvena opština dobila je dozvolu za obnovu porušenog hrama, a spomenik palim borcima premješten je na obližnju lokaciju, takođe u vlasništvu Srpske pravoslavne crkve. Obnova hrama započela je 1993. godine kada su osveštani temelji. Ovaj svečani čin obavio je patrijarh srpski Pavle sa arhijerejima i sveštenstvom Srpske pravoslavne crkve. Hram je obnovljen pod imenom **Saborni hram Hrista Spasitelja**, jer je u međuvremenu u Banjoj Luci (1963—1969) izgrađen hram koji je dobio ime Svete trojice, kao uspomenu na onaj porušeni, a za koji su pravoslavni Srbi mislili da ga nikada više neće moći obnoviti.

## Arhitektura
Saborni hram je zidan od crvenog i žutog kamena travertina, porijeklom iz Mesopotamije, za čiji kvalitet (iskopa i obrade) garantuje prof. dr Bilbija, stručnjak iz beogradskog Instituta za ispitivanje materijala. Zidana je troslojnim zidom: kamen, armirani beton, cigla. Kupole su pokrivene zlatnim prohrom limom, dovezenim iz Sibira. Spoljnji građevinski radovi na hramu završeni su 26. septembra 2004. godine, kada je služena i prva liturgija. Svetu liturgiju je služilo 8 arhijereja sa sveštenstvom i đakonima Banjalučke eparhije, a uz prisustvo nekoliko desetina hiljada vjernika.

Sadašnji obnovljeni hram arhitektonski je identičan sa prethodnim i najviši je vjerski objekat u Banjoj Luci, sa zvonikom visokim 47 metara i kupolom od 22,5 metra. Saborni hram je osveštao episkop Jefrem na Spasovdan 2009. godine.

Povodom 20 godina od osnivanja i proslave Dana i krsne slave Republike Srpske, patrijarh Irinej je u hramu 9. januara 2012. služio Svetu arhijerejsku liturgiju.

## Galerija

Datoteka:Остаци порушеног храма Свете Тројице.jpg|Ostaci porušenog hrama Svete Trojice
Datoteka:Hram Hrista spasitelja Banja luka.jpg
Datoteka:Hram Hrista spasitelja.jpg
Datoteka:Hram Hrista spasitelja Banja luka22.jpg
Datoteka:Hram Hrista Spasitelja u Banjoj Luci.jpg


## Povezano
* Sveštenomučenik Platon Banjalučki
* Banjalučka eparhija
* Vrbaska banovina
* Vjerski objekti u Banjoj Luci

## Reference

## Vanjske veze

* Zvanični stranica Sabornog hrama Hrista Spasitelja u Banjoj Luci 
* Mošti 42 sveca u Banjaluci („Politika“, 24. avgust 2010)
* Radio-televizija Republike Srpske: Hram (dokumentarni film), 6. 1. 2012.
Manastir Nova Gračanica

**Manastir Nova Gračanica** () je jedan od najznačajnijih manastira Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama. Nalazi se u Tird Lejku, predgrađu Čikaga.

Sjedište je Eparhije novogračaničko-srednjezapadnoameričke. Građevina predstavlja repliku manastira Gračanica sa Kosova i Metohije.

## Povezano

* Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička
* Mitropolija novogračanička

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije novogračaničko-srednjezapadnoameričke
Saborna crkva u Podgorici

**Saborna crkva vaskrsenja Hristovog u Podgorici** je glavni i najveći pravoslavni hram u Podgorici. Saborna crkva u Podgorici je središnja crkva Mitropolije crnogorsko-primorske Srpske pravoslavne crkve.

## Istorijat
Gradnja Saborne crkve vaskrsenja Hristovog u Podgorici započeta je 9. avgusta 1993. (Pantelindan) U Momišićima, delu Podgorice, u blizini ostataka Crkve Svetih Apostola, koja je bila metoh Manastira Hilandara iz vremena Kralja Milutina, a pored Vaznesenjske Crkve.

Prvi radovi na gradnji Hrama počeli su 1993. godine, kada je arhitekta dr Predrag Ristić po blagoslovu Mitropolita Crnogorsko-primorskog Amfilohija uradio idejni projekat. na osnovu njegovog idejnog projekta Građevinski fakultet iz Podgorice uradio je projekat temelja Hrama i Kripte. Glavni projekat Hrama, a na osnovu idejnog rješenja dr Predraga Ristića uradio je "Projekt-inžinjering" iz Podgorice.

Kamen temeljac su osveštali i postavili Njihove Svetosti Patrijarh Srpski Pavle i Patrijarh Vaseljenski Vartolomej, Mitropolit Crnogorsko-primorski Amfilohije uz sasluženje velikog broja jerarha Srpske, Ruske i Grčke Pravoslavne Crkve, kao i mnoštvo sveštenstva i monaštva u prisustvu više hiljada vjernika.

18. maja 1994. godine svečanom Liturgijom koju su služili patrijarh Sveruski Aleksej, Patrijarh Srpski Pavle, Mitropolit Crnogorsko-primorski Amfilohije i veliki broj episkopa Ruske i Srpske Crkve osveštani su temelji Hrama Hristovog Vaskrsenja.

Dobrovoljnim prilozima vjernika uz finasijsku pomoć Vlade Crne Gore nastavljeni su radovi na Kripti koja je na dubini i završeni su 1997. Dalju gradnju Hrama nastavilo je preduzeće "Mostogradnja-inžinjering" koja je radove preuzela u novembru 1997. godine. Svojim nesebičnim neimarskim angažovanjem izvela je do sada najveći dio grubih radova. Završetkom centralne kupole postavljen je i zlatni krst na kupolu 18. novembra 1999. godine.

Hram je osveštan 7. oktobra 2013, čemu su prisustvovali poglavari pravoslavnih crkava: patrijarh srpski Irinej, vaseljenski Vartolomej I, jerusalimski Teofil III, moskovski Kiril kao i predstavnici iz sveta politike.

U januaru 2014. pažnju je privukla freska na kojoj su prikazane ličnosti u paklu: Tito, Marx i Engels ali i savremeni crnogorski političar Ranko Krivokapić. Sa druge strane, nagađa se da li je na ktitorskoj fresci prikazan premijer Milo Đukanović.

## Izvori
* http://www.sabornihram.org/srp/O_hramu.asp  (pogrešan link)

;Reference

## Vanjske veze
*
Saborna crkva u Valjevu

**Saborna crkva Vaskrsenja Gospodnjeg u Valjevu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Valjevu. To je središnja crkva Valjevske eparhije Srpske pravoslavne crkve.

Pod krov hrama Vaskrsenja gospodnjeg u Valjevu u isto vreme moći će da stane više od 2.000 vernika, što ga svrstava u red najvećih u pravoslavnom svetu.

Hram je posvećen Spasitelju našem Gospodu Isusu Hristu, odnosno Njegovom Vaskrsenju. Ovaj hram gradi se na ušću reke Reka Gradac u Kolubaru i po veličini je među najvećim hramovima u Srbiji posle hrama Svetog Save.

## Istorijat
Gradnja Crkve Vaskrsenja Gospodnjeg u Valjevu započeto je 1992. godine. Inače, Hram u srpsko-vizantijskom stilu, projektovala je arhitekta Ljubica Bošnjak iz Beograda, njegova dužina je 46, širina 24, a visina 47 metara. Prizemlje hrama ima površinu 978 kvadratnih metara, galerija 229 kvadratnih metara.

Do 2010. godine crkva je dobila završni spoljni izgled, ali nije završena unutrašnjost crkve.

## Zbirka slika

Datoteka: Church river Valjevo.jpg|Храм на саставу Колубаре
Datoteka:Valjevo, chrám.JPG|Храм са северне стране
Datoteka:Храм Васкрсења Господњег, Ваљево.jpg|Прочеље храма


## Извори
* http://www.politika.rs/rubrike/Srbija/t53137.sr.html

## Спољашње везе
* Званична страница Епархије ваљевске

## Vanjske veze
Saborna crkva u Zvorniku

**Saborna crkva srpskih novomučenika u Zvorniku** je glavni i najveći pravoslavni hram u Zvorniku, trenutno u izgradnji. Saborna crkva u Zvorniku planirana je kao središnja crkva Eparhije zvorničko-tuzlanske Srpske pravoslavne crkve.

Predviđeno je da visina dva zvonika bude 54 metra, a visina hrama 33 metra. Kripta hrama obuhvataće prostor od 600 m².

## Istorijat
8. avgusta 2011. godine započeta je izgradnja sabornog hrama u Zvorniku, na dan gradske slave (Sveta Petka) osvećenjem časnog krsta od strane vladike.

Do februara 2012. godine izgrađen je podkupolni prostor hrama, dok su kupole i zvonici u izgradnji.

## Izvori
* Postavljanje Časnoga Krsta na zemljištu za Saborni hram u Zvorniku
* SPC - Pomozimo gradnju Sabornog hrama u Zvorniku 

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije zvorničko-tuzlanske
Saborna crkva u Bosanskom Petrovcu

**Saborna crkva Svetih apostola Petra i Pavla u Bosanskom Petrovcu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Bosanskom Petrovcu, smešten uz sedište, vladičanski dvor Eparhije bihaćko-petrovačke Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Bosanskom Petrovcu je središnja crkva eparhije.

## Istorijat
Saborna crkva Svetih apostola Petra i Pavla sagrađena 1890. godine, a osvećena 1891. od Mitropolita Georgija Nikolajevića.

Hram je teško oštećen i oskrnavljen 1941. god. od strane Nijemaca. Djelimično obnavljan 1969/70. i 1985/86. godine. Osnivanjem eparhije i dobijanjem zvanja sabornog hrama došlo do novog podsticaja. U razdoblju 1991-1994., za vrijeme Episkopa Hrizostoma, hram je potpuno obnovljen i osvećen 17. jula 1994. godine.

15. septembra 1995. i tokom narednih godina, do 2001., hram je teško oštećen i oskrnavljen od Armije BiH i od Muslimana. Ponovna obnova počela je od 2001/02. godine, od kada je hram djelimično obnovljen. Godine 2004. blagoslovom episkopa bihaćko-petrovačkog Gospodina Hrizostoma oslikana, južna i sjeverna strana unutrašnjosti hrama od strane poznatog akademskog slikara gospodina Mihaila Rakite.

Godine 2008. obnovljena fasada hrama i urađena elektrifikacija zvona. Godine 2008. na blagoslov Srba iz Australije hram je dobio kopiju ikone Trojeručice.

## Izvor
* Eparhija bihaćko-petrovačka - crkve

## Vanjske veze
* Zvanična stranica Eparhije bihaćko-petrovačke
Saborni hram Svetog Đorđa u Prizrenu

Gradnja **Saborne crkve [[Sveti Georgije|svetog Đorđa]]** započeta je 1855/1856. godine. Crkva je završena već 1887. godine, dok je zvonara podignuta 1907. Dugi niz godina se čekalo na dobijanje dozvole za gradnju crkve od strane turskih vlasti. I kada je dobijena, crkva je građena uz česte smetnje.

U ovaj hram je nakon Prvog svetskog rata (1922. godine) prenet ikonostas Ćiprovačke-Svetonikolajevske crkve apostola Petra i Pavla iz Sentandreje. Ovo značajno delo srpske barokne umetnosti rađeno je oko 1720. godine. 

Značajna zbirka srpskih rukopisnih i štampanih knjiga, među kojima i Pergamentno jevanđelje iz XIII veka, pronađena je u Sabornoj crkvi 1985. godine. Crkva je imala zvono koje je gradu poklonio kralj Petar I Karađorđević prilikom oslobađanja od Turaka, 17. oktobra 1912. godine.

## Reference
Marián Vajda

**Marijan Vajda** (, Považská Bystrica, 24. mart 1965) je bivši slovački teniser i teniski trener.

## Karijera
Vajda je učestvovao na OI u Barseloni 1992. godine gde je eliminisan u prvom kolu. Njegov najbolji plasman na ATP rang listi je 34 mesto.
Bio je kapiten slovačke Dejvis kup reprezentacije i Fed kup tima. Od juna 2006 godine Vajda je trener srpskog tenisera Novaka Đokovića. Posle velikog uspeha sa srpskim teniserom, osvojio je nagradu za najboljeg trenera od strane Olimpijskog komiteta Srbije za 2010. i 2011. godinu.

## Titule
Pobednik ATP turnira u singlu :
* 1987. godine u Pragu 
* 1988. godine u Ženevi

## Reference

## Vanjske veze
* Profil na sajtu *ATP*
* Marijan Vajda  na sajtu Dejvis kupa
Nikola Kečanin

**Nikola Kečanin** (Čepin kod Osijeka, 1913– Zagreb, 1986) bio je jugoslovenski i hrvatski akademski kipar.

## Biografija
Kao mladi vajar, prije Drugog svjetskog rata boravio je i stvarao u SAD-u i Francuskoj. Po političkoj orijentaciji bio je ljevičar te poznavalac historije umjetnosti i filozofije.

Bio je učesnik Narodnooslobodilačkog pokreta u zapadnoj Slavoniji.

Poslije rata radio je kao profesor likovnog odgoja u daruvarskoj gimnaziji "Maršal Tito".

## Stvaralaštvo
Autor je većeg broja spomenika posvećenih Narodnooslobodilačkoj borbi širom Slavonije, od kojih su neke srušili hrvatski nacionalisti ili uklonile lokalne vlasti nakon 1991. godine.

Neka njegova djela su:
* Spomenik palim borcima, Našice, 1950. godina (s glavnog trga premješten u muzej) 
* Spomenik palim borcima u Bolmanskoj bici, Bolman, 1951. godina (na slici)
* Spomenik žrtvama fašizma, Osijek, 1952. godina (miniran 1991. godine) 
* Spomenik žrtvama fašizma, Brođanci, 1955. godina (srušen po nalogu tadašnjeg župana osječko-baranjskog 1997. godine) 
* Spomenik palim borcima i žrtvama fašizma, Ada (Šodolovci) kod Osijeka, 1961. godina
* Spomenik palim borcima i žrtvama fašizma, Paulin Dvor, 1962. godina
* Spomenik palim borcima i žrtvama fašizma, Čepin
* Spomenik pobijenim izbjeglicama s Kozare, Sloboština (Brestovac) (Hrvatska vojska sravnila je i selo i spomenik) 

## Izvori
Markovac

**Markovac** ima više značenja.

## Biografije

* Markovac, Marijan (1887–1956), jugoslavenski učitelj i pedagog

## Geografija

### Bosna i Hercegovina

* Markovac (Čelinac)

### Hrvatska

* Donji Markovac
* Dubravski Markovac
* Markovac (Biskupija)
* Markovac (Daruvar)
* Markovac (Velika)
* Markovac (Višnjan)
* Markovac Križevački
* Markovac Našički
* Trojstveni Markovac

### Srbija

* Markovac (Mladenovac)
* Markovac (Velika Plana)
* Markovac (Vršac)