open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Glikoprotein 130

**Glikoprotein 130** (takođe poznat kao **gp130**, **IL6ST**, **IL6-beta** ili **CD130**) je transmembranski protein. On je osnivački član klase citokinskih receptora. On formira jednu podjedinicu tipa I citokinskih receptora u IL-6 receptorskoj familiji. On se često naziva zajedničkom gp130 podjedinicom, i važan je za signal transdukciju nakon interakcije sa citokinom. Kao i drugi citokinski receptori tipa I, gp130 poseduje WSXWS aminokiselinski motiv koji osigurava korektno proteinsko savijanje i vezivanje liganda. On interaguje sa Janus kinazom da bi izazvao intracelularni signal nakon interakcije receptora sa ligandom. Strukturno, gp130 se sastoji od pet fibronektin tip-III domena i jednog imunoglobulinu-sličnog C2-tipa domena na njegovom ekstracelularnom delu.

## Karakteristike

Svi članovi IL-6 receptorske familije formiraju kompleks sa gp130 proteinom, i putem njega prenose signal. Na primer, IL-6 se veže za IL-6 receptor. Kompleks ova dva proteina se onda asocira sa gp130. Taj kompleks od 3 proteina se homodimerizuje da formira heksamerni kompleks koji može da proizvede nizvodne signale. Postoje mnogi drugi proteini koji se asociraju sa gp130, kao što su kardiotrofin 1 (CT-1), inhibitorni faktor leukemije (LIF), cilijarni neurotrofni faktor (CNTF), onkostatin M (OSM), i IL-11. Postoji takođe nekoliko drugih proteina koji imaju strukturnu sličnost sa gp130, sadrže WSXWS motiv i očuvane cisteinske ostatke. Članovi ove grupe su: LIF-R, OSM-R, i G-CSF-R.

## Gubitak gp130

gp130 je važan deo mnogih različitih tipova signalnih kompleksa. Inaktivacija gp130 proteina je letalna kod miševa. Homozigotni miševi nakon rođenja ispoljavaju brojne defekte, jedan od kojih je poremećeni razvoj ventrikularnih miokardijuma. Hematopoetski efekti obuhvataju redukovanje brojeva stem ćelija u slezini i jetri.

## Prenos signala

gp130 nema unutrašnju tirozin kinaznu aktivnost. Umesto toga, on je fosforilisan na tirozin ostacima nakon kompleksiranja sa drugim proteinima. Fosforilacija dovodi do asocijacije sa JAK/Tyk tirozin kinazama i STAT proteinskim transkripcionim faktorima Specifično, STAT-3 se aktivira, što dovodi do aktivacije mnogih nizvodnih gena. Drugi putevi aktivacije su RAS i MAPK signalizacija.

## Interakcije

Za glikoprotein 130 je bilo pokazano interaguje sa TLE1, SOCS3, HER2/neu, PTPN11, Leukemijski inhibitorni faktor receptorom, Grb2, Janus kinaza 1 i SHC1.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*
Logarska dolina

**Logarska dolina** je alpska ledenjačka dolina u srcu Kamniških Alpa, na sjeveru Slovenije.

## Geografija
Logarska dolina prostire se po teritoriji Općine Solčava, udaljena oko 7 km od općinskog centra Solčave. Leži na prosječnoj nadmorskoj visini od 750 metara, okružena planinskim visovima od preko 2000 m: Krofička, Ojstrica, Planjava, Brana, Turska gora, Rinka, itd. Dolina je pitoreskno mjesto u kom teče rijeka Savinja, koja tu i izvire iz slapa Rinke i izvora Črne. Dolinu je oblikovao glečer za posljednjeg Ledenog doba.
     
Dolina je duga 7 km i široka do 250 metara, ukupne površine od 24 km². Geografski se da podijeliti na tri cjeline: **Log** (vlažni i travnati donji dio doline), **Plest** (središnji dio doline koji je u većem dijelu obrastao šumom) i **Kot** (šumoviti, šljunčani i najviši dio doline).
   
Zbog svoje ljepote i prirodnih karakteristika, Logarska dolina je 1987. proglašena za rezervat prirode i od tada brigu o njoj (pored tridesetak stanovnika starosjedioca) vodi Krajinski park Logarska dolina.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Krajinski park Logarska dolina''
Ljubno (općina)

**Općina Ljubno** (slovenski: *Občina Ljubno*) je jedna od **212** slovenskih općina od 2.645 stanovnika., administrativni centar općine je gradić Ljubno ob Savinji.
## Geografija
Općina Ljubno prostire se pored austrijske granice po Kamniškim Alpama i po gornjoj Savinjskoj dolini, na površini od 78.9 km², na kojoj leži 9 naselja.
## Naselja Općine Ljubno
Juvanje, **[[Ljubno ob Savinji]]**, Meliše, Okonina, Planina, Primož pri Ljubnem, Radmirje, Savina, Ter.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Ljubno
Interferon tip III

Nedavno klasifikovana grupa **[[interferon]] tip III** se sastoji od tri IFN-λ (lambda) molekula: IFN-λ1, IFN-λ2 i IFN-λ3 (koji se takođe nazivaju IL29, IL28A i IL28B respektivno). Ovi interferon proteini signaliziraju kroj receptorski kompleks koji se sastoji od IL10R2 (koji je još poznat kao CRF2-4) i IFNLR1 (CRF2-12).

Prihvatanje ove klasifikacije je u manjoj meri univerzalno nego klasifikacije za tip I i tip II. Za razliku od druga dva, ovaj tip trenutno nije uvršten u Medicinske Predmetne Odrednice.

## Reference

## Vanjske veze
*
Ljubno ob Savinji

**Ljubno ob Savinji** (njemački: *Laufen*) je gradić u Sloveniji od 1.082 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Ljubno.
## Geografija
Ljubno ob Savinji leži udaljeno oko 14 km sjeverozapadno od Mozirja, u gornjoj Savinjskoj dolini, na ušću potoka Ljubnice u rijeku Savinju, koja upravo tu izlazi iz uskog kanjona u široku dolinu.
## Historija i znamenitosti
Ljubno ob Savinji ob Savinji se prvi put spominje 1247. kao feud benediktinskog samostana iz Gornjeg Grada. Vlasništvo samostana bio je sve do 1469. kad je car Friedrich III. ukinuo samostan a njihove posjede prepustio Ljubljanskoj biskupiji koja je u to vrijeme imala svoje sjedište u Gornjem Gradu.

Status trgovišta dobio je 1459. a to mu je kasnije potvrđeno u još dvije listine 1464. i 1465., a to je nakraju 1470. potvrdio i sam car Friedrich III. Od tog vremena Ljubno organizira sajmove, koji nisu uvijek imali isti broj, danas organizira samo dva sajma godišnje. Pored trgovine stanovnici Ljubna bavili su se poljoprivredom i splavarstvom, po tom su ostali poznati sve do duboko u 20. vijek.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Ljubno
OPN

Termin **OPN** ima više značenja.

* **[[Osteopontin]]** (OPN) je protein koji je izražen u kostima.
* **[[Optika i protonika vesti]]** () je magazin.
Epitop

**Epitop, antigenska determinantna** *(od )* je skup aminokiselinskih rezidua koje se specifično vežu sa paratopom na antitelima. Epitopi su poznati i kao determinanta ili odrednice antigena, ili delovi njegove makromolekule koji prepoznaju antitelo, i za koje se konkretno vezuju receptori na T i B limfocitima. Generalno gledano antigen ima nekoliko ili mnogo različitih antigenskih determinanti i zato reaguje sa bezbroj antitela. Epitop je funkcionalna jedinica, a ne strukturni element proteina i ne može se otkriti nezavisno od svog paratopa. Deo jednog antitela koja prepoznaje epitope zove paratop.

## Pojmovi

**Determinanta** je faktor koji uspostavlja prirodu entiteta ili događaja.

**Antigenska determinanta (epitop)** strukturna komponenta molekula antigena odgovorna za specifičnu interakciju sa molekulima antitela izazvanu istim ili srodnim antigenima.

**Sakrivene antigenske determinanta** nalazi se u neeksponiranom regionu molekula, tako da je sprečena da stupa u interakciju sa receptorima na limfocitima, ili sa molekulima antitela, i nije u stanju da izazove neki od imunskih odgovora; može da se pojavi posle stereohemijskih promena molekularne strukture.

**Imunogena determinanta** je imunogeni deo molekula koji stupa u interakciju sa pomoćnicima T ćelija i pokreće produkciju antitela, nasuprot antigenskoj determinanti ili haptenu, koji stupa u interakciji sa B ćelijama.

## Osobine
Makromolekuli sadrže veći broj epitopa, od kojih se neki mogu ponavljati, a broj multiplih identičnih determinanti određuje valentnost antigena. Epitop mogu biti nepreklapajući, kada su prostorno udaljeni i omogućavaju vezivanje dva ili više antitela. Preklapajuće determinante su blizu jedna drugoj i dovode do sternih smetnji prilikom vezivanja antitela, a u retkim slučajevima je moguće i da vezivanje prvog antitela dovede do konformacione promene strukture antigena čime se utiče na vezivanje drugog antitela.

Epitop ugljenih hidrata i fosfolipida su kovalentne strukture.

Monoklonska antitela reaguju sa jednim, a poliklonska sa više epitopa na molekulu antigena. Antigen i antitelo vezuju se hidrofobnim, jonskim ili Van der Valsov-im silama i tako stvaraju imunokompleks antigen-antitelo.

Epitopi proteinskih antigena su podeljeni u dve kategorije, na *konformacioni epitope* i *linearne epitope*, na osnovu njihove strukture i interakcija sa paratopima. 
* *Konformacioni epitopi* se sastoji od nepovezanih delova antigen ili amino kiselina u nizu. Ovi epitopi stupaju u interakciju sa paratopon na osnovu 3-D površinskih karakteristika, ili sa tercijarnim strukturama antigena. 
* *Linearni epitopi*, nasuprot konformacioni epitopima, stupaju i interakciju sa paratopima na osnovu njihove primarne strukture. Linearni epitop se sastoji od neprekidnog niza aminokiselina iz antigena.

## Reference

## Vanjske veze
* Antibodies bind to conformational shapes on the surfaces of antigens (Janeway Immunobiology Section 3.8)
* Antigens can bind in pockets or grooves, or on extended surfaces in the binding sites of antibodies (Janeway Immunobiology Figure 3.8)
Branko Radaković

**Branko Radaković** je srpski multimedijalni umetnik. Rođen je 26. januara 1982. u Paraćinu, gde je završio gimnaziju 2001.
Sa jedanaest godina počinje da se bavi umetnošću. Godine 2002. seli se za Kikindu. Diplomirao je 2005. na Višoj školi likovnih i primenjenih umetnosti u Beogradu. Iste te godine nastanio se u Baču, gde i danas živi i predaje likovnu kulturu u osnovnoj školi.
Bavi se različitim vrstama umetničkog izraza: slikarstvom, muzikom, poezijom. Napisao je zbirku pesama Trag koji ostaje.

Godine 2006. počinje da se bavi filmom sa kojima je učestvovao na mnogobrojnim festivalima u Srbiji i svetu, a njegov kinematografski rad izuzetno cene i domaći i svetski filmski kritičari.

## Filmografija
* Vreme (2007)
* Nedostupna sloboda (2007)
* Putokaz za život koji ne postoji (2007)
* Vreme koje prolazi (2007)
* Sećanje (2007)
* Talasi (2007)
* Put u Evropu (2007)
* Jesen (2007)
* Lice istine (2007)
* Sloboda i performans (2008)
* Reportaža o dva umetnika (2009)
* Most ljubavi (2009)
* Iluzija (2009)
* Skrivena projekcija (2009)
* Podeljena Srbija (2009)
* Ovo nije film (2010)
* Najkraći film na svetu (2010)
* Za sada bez dobrog naslova, a i bez političara (2010)
* Glas Božiji u narodu (2010)
* Pozdrav video kasetama! (2010)
* Pušenje (2011)
* Priroda (2011)
* Postojim (2011)
* San (2011)
* Bilo jednom u Paraćinu (2011)
* Turist (2012)
* To moram (2012)
* Zima (2012)
* Pogledi (2013)
* Kultura cveta (2013)
* Čist srpski film u 2013. godini (2013)
* Nada za vuka (2013)
* Lokacija (2014)
* To moram (2014)
* Da li je to sve što možeš? (2015) 
* Limunovo drvo (2015) 
* Putovanja (2017)
*Marketing (2018)

## Nagrade
* 2001. XXX đački Vukov sabor, Savezna likovna smotra, Tršić - Nagrada za crtež
* 2012. 2. revija nezavisnih off-filmova Srbije u „Srpskom Holivudu-u“, selo Mutanj, na planini Rudnik - Druga nagrada za srednjemetražni film „To moram“
* 2013. 8. festival dokumentarnog filma „Zlatna buklija“, Velika Plana - Specijalna nagrada za film „Glas Božiji u narodu“
* 2013. ProFiRe Short Film Festival, Edinburg, Škotska - Nagrada za najbolju režiju za film „Turist“
* 2014. 9. festival dokumentarnog filma „Zlatna buklija“, Velika Plana - U kategoriji „Prva nagrada 'Zlatna buklija' za obrađene teme“, dugometražni dokumentarac „Lokacija“ osvojio je nagradu „Zlatna buklija“ za portret
* 2016. 11. festival dokumentarnog filma „Zlatna buklija“, Velika Plana - Specijalna nagrada za dugometražni dokumentarac „Limunovo drvo“
* 2016. 5. revija nezavisnih off-filmova Srbije u „Srpskom Holivudu-u“, selo Mutanj, na planini Rudnik - Druga nagrada za dugometražni dokumentarac „Limunovo drvo“
* 2016. 25. FESTEF, Kučevo - Srebrni pastir za najbolji scenario za dugometražni dokumentarac „Limunovo drvo“

## Reference

## Vanjske veze
* 
* Intervju sa Brankom Radakovićem Looker Weekly 
* Intervju sa Brankom Radakovićem Dobre vibracije 
* Intervju sa Brankom Radakovićem Izlazak
* Intervju sa Brankom Radakovićem BELDOCS
Šmarje pri Jelšah (općina)

**Općina Šmarje pri Jelšah** (slovenski: *Občina Šmarje pri Jelšah*) je jedna od **212** slovenskih općina od 10.278 stanovnika., administrativni centar općine je grad Šmarje pri Jelšah.
## Geografija
Općina Šmarje pri Jelšah prostire se pored hrvatske granice, po brdima od Savinjske doline na zapadu do kotline rijeke Sutle na istoku, na površini od 107.7 km², na kojoj leži stotinjak naselja.
## Naselja Općine Šmarje pri Jelšah
Babna Brda, Babna Gora, Babna Reka, Beli Potok pri Lembergu, Belo, Bezgovica, Bobovo pri Šmarju, Bodrež, Bodrišna vas, Brecljevo, Brezje pri Lekmarju, Bukovje v Babni Gori, Cerovec pri Šmarju, Dol pri Pristavi, Dol pri Šmarju, Dragomilo, Dvor, Gaj, Globoko pri Šmarju, Gornja vas, Grliče, Grobelce, Grobelno - del, Hajnsko, Jazbina, Jerovska vas, Ješovec pri Šmarju, Kamenik, Konuško, Koretno, Korpule, Kristan Vrh, Krtince, Laše, Lekmarje, Lemberg pri Šmarju, Lipovec, Mala Pristava, Mestinje, Močle, Nova vas pri Šmarju, Orehovec, Pečica, Pijovci, Platinovec, Polžanska Gorca, Polžanska vas, Predel, Predenca, Preloge pri Šmarju, Pustike, Rakovec, Senovica, Sladka Gora, Sotensko pri Šmarju, Spodnja Ponkvica, Spodnje Mestinje, Spodnje Selce, Spodnje Tinsko, Stranje, Strtenica, Sveti Štefan, Šentvid pri Grobelnem, Šerovo, Škofija, **[[Šmarje pri Jelšah]]**, Topolovec, Vinski Vrh pri Šmarju, Vodenovo, Vrh, Vršna vas, Zadrže, Zastranje, Završe pri Grobelnem, Zgornje Tinsko, Zibika, Zibiška vas

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Šmarje pri Jelšah
Šmarje pri Jelšah

**Šmarje pri Jelšah** (njemački: *St. Marein bei Erlachstein*) je gradić u Sloveniji od 1.727 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Šmarje pri Jelšah.
## Geografija
Šmarje pri Jelšah leži udaljeno oko 21 km sjeveroistočno od Celja, u brdovitom kraju, na ušću četiri potoka i na željezničkoj pruzi Celje - Rogaška Slatina.
## Historija i znamenitosti
Mjesto i kraj se prvi put spominju 1236. pod latinskim imenom **Sancta Maria**.

Historija srednjovjekovnog Šmarja usko je vezana uz njegov burg - Jelšingrad koji se prvi put u dokumentima spominje 1436.
Mjesto je status trgovišta dobilo 1875. a između dva rata Šmarje je postalo centar velikog sreza, to je ponovno bilo i nakon rata 1958., kad su joj se priključile tadašnje općine Rogaška Slatina i Kozje, sve do 1994. kad je podjeljena na šest manjih.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Šmarje pri Jelšah
Nazarje (općina)

**Općina Nazarje** (slovenski: *Občina Nazarje*) je jedna od **212** slovenskih općina od 2.624 stanovnika., administrativni centar općine je gradić Nazarje.
## Geografija
Općina Nazarje prostire se na sjeveru Slovenije, u gornjoj Savinjskoj dolini na površini od 43.4 km², na kojoj leži 15 naselja.
## Naselja Općine Nazarje
Brdo, Dobletina, Čreta pri Kokarjah, Kokarje, Lačja vas, **[[Nazarje]]**, Potok, Prihova, Pusto Polje, Rovt pod Menino, Spodnje Kraše, Šmartno ob Dreti, Volog, Zavodice, Žlabor
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Nazarje
Nazarje

**Nazarje** (njemački: *Altenburg*) je gradić u Sloveniji od 872 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Nazarje.
## Geografija
Nazarje leži oko 3 km južnije od Mozirja u Savinjskoj dolini, na ušću rijeke Drete u Savinju, pa je zapravo samo predgrađe tog većeg mjesta.
## Historija
Za historiju mjesta bila su bitna dva objekta burg i samostan, jer se mjesto prvi put spominje 1248. upravo zbog prvog objekta, pod imenom **Altenburg** (današnji Vrbovec). On je tokom svoje historije promjenio brojne vlasnike (Akvilejska patrijarhija, Celjski grofovi, Habsburgzi...) sve dok ga 1615. nije kupila Ljubljanska biskupija, čije je vlasništvo bio sve do kraja Drugog svjetskog rata. Svoj današnji oblik burg je dobio - 1480., oštećen je za Drugog svjetskog rata, ali je danas potpuno obnovljen i služi za reprezentativne svrhe i kao muzej drvodjelstva.

Drugi značajni objekt - franjevački samostan sa crkvom Marije Nazaretske podigli su bosanski fratri izbjegli pred Turcima između 1632. - 1661. Od 1752. samosatan ima i biblioteku, a od 1786. pa sve do Drugog svjetskog rata u samostanu je djelovala osnovna škola, a tokom 17. vijeka i apoteka koja je bila na glasu.

Uza sve to Nazarje je još pred početak Drugog svjetskog rata bilo malo selo, broj stanovnika i opće prilike popravili su mu se nakon rata razvojem industrije.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Općine Nazarje
SIBLING proteini

**SIBLING proteini**, *mali [[integrin]]-vezujući [[ligand (biohemija)|ligand]], N-vezani [[glikoprotein]]* (), je familija ne-kolagenskih proteina. U ovu grupu svrstava više proteina iz ekstracelularnog matriksa kostiju i dentina. Za njih se misli se da igraju važnu ulogu u mineralizaciji tih supstanci.

Sledeći proteini su karakterizovani kao SIBLING proteini:
# osteopontin (OPN)
# koštani sialoprotein (BSP)
# dentin matriks protein 1 (DMP1)
# dentin sialofosfoprotein (DSPP)
# matriks ekstracelularni fosfoglikoprotein (MEPE)

## Literatura
Odontoblast

**Odontoblasti** su ćelije vezivnog tkiva koje proizvode prokolagen i predentin, organske komponente dentina, osnovne zubne mase. Razlikuju se od ostalih vezivnih tkiva po tome što su međusobno priljubljeni tako da grade neku vrstu epitelskog sloja. Vretenastog su oblika i polarizovani. Na vršnoj i baznoj strani nalaze se citoplazmatski nastavci, pri čemu se najduži nastavak na vršnoj strani naziva Tomasovo vlakno (odontoblastni nastavak). Ovi nastavci prolaze kroz kanalikule, uske prostore u dentinu i okruženi su tankim slojem tkivne tečnosti.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin-3 receptor

**Interleukin-3 receptor** (takođe poznat kao **CD123 antigen**) je molekul nađen na ćelijama koje pomažu prenos interleukin-3 signala, rastvornog citokina važnog za imunski sistem.

Gen koji kodira ovaj receptor se nalazi na pseudoautozomalnim regionima hromozoma X i Y.

Ovaj receptor pripada familiji tip I citokinskih receptora. On je heterodimer sa jedinstvenim alfa lancem uparenim sa zajedničkim beta (beta c ili CDw131) podjedinicama.

Gen za alfa podjedinicu ima 40 kilobaza, i sadrži 12 eksona.

Receptor, nađen na pluripotentnim progenitorskim ćelijama, indukuje tirozin fosforilaciju unutar ćelije i promoviše proliferaciju i diferencijaciju unutar hematopoetskih ćelijskih linija.

## Vanjske veze
*
Hormonski receptor

**Hormonski receptor** je molekul koji može da veže specifični hormon. Receptori za peptidne hormone se obično nalaze na ćelijskoj membrani, dok su receptori za lipofilne hormone uglavnom locirani u citoplazmi. Nakon vezivanja hormona, receptor može da inicira više signalnih puteva koji ultimatno dovode do promena ponašanja ciljnih ćelija. 

## Peptidni hormonski receptori
Mnogi hormoni se sastoje od polipeptida, npr. tireostimulišući hormon, Folikulostimulišući hormon, Luteinizirajući hormon i insulin. Ovi molekuli nisu rastvorni u lipidima i stoga se ne mogu prenositi difuzijom kroz ćelijske membrane. Konsekventno, receptori za peptidne hormone su locirani na ćelijskoj membrani.

Peptidni hormonski receptori su često transmembranski proteini. Oni se takođe nazivaju G protein spregnutim receptorima, senzornim receptorima ili jonotropnim receptorima. Ti receptori generalno funkcionišu putem intracelularnih sekundarnih glasnika, među kojima su ciklični AMP (cAMP), inozitol 1,4,5-trisfosfat (IP3) i kalcijum (Ca2+)-kalmodulinski sistem.

## Hormonski receptori rastvorni u lipidima
Steroidni hormonski receptori i srodni receptori su generalno rastvorni proteini koji funkcionišu putem aktivacije gena. Njihovi responsni elementi su DNK sekvence (promoteri) koji su vezani za kompleks sa steroidnim receptorom. Ovi receptori sadrže motiv cinkovo prsta. U ovu grupu se ubrajaju receptori za glukokortikoide, estrogene, androgene, tiroidne hormone (T3), kalcitriol (aktivnu formu vitamina D), i retinoidi (vitamin A).

## Reference
Difuzija kroz ćelijsku membranu

**Difuzija** predstavlja oblik pasivnog transporta materija kroz ćelijsku membranu.

Difuzija je transport materija iz sredine sa većom u sredinu sa manjom koncentracijom (niz hemijski gradijent) sve dok se koncentracije ne izjednače. Intenzitet difuzije je proporcionalan hemijskom gradijentu.

U živim sistemima difuzija se vrši ne samo u ćeliji već i kroz njenu membranu za materije koje membrana propušta. Difuzija kroz membranu može biti:
* **slobodna (prosta) difuzija** i 
* **olakšana difuzija**.

Olakšana difuzija je vrsta pasivnog transporta materija kroz ćelijsku membranu

Materije rastvorljive u lipidima i malog molekula prolaze brzo kroz membranu slobodnom difuzijom (tako se prenose gasovi O2 i CO2 u plućima i tkivima).

Materije koje nisu rastvorljive u lipidima prolaze procesom olakšane difuzije. Olakšana difuzija je transport materija kroz ćelijsku membranu iz sredine sa većom u sredinu sa manjom koncentracijom pomoću molekula nosača (zato se naziva olakšana difuzija). Molekul nosač je protein koji prolazi kroz lipidni dvosloj i sadrži mesto za koje se materija vezuje. Olakšanom difuzijom se transportuje glukoza. Ovaj način transporta regulišu hormoni pa tako olakšanu difuziju glukoze reguliše insulin. Kada oboli gušterača pa se insulin nedovoljno luči (ili prestane da se izlučuje) onda se prekida olakšana difuzija glukoze iz krvi u većinu ćelija. Zbog toga se glukoza nagomilava u krvi, a ćelije ostaju bez glukoze (ćelije *gladuju*) što dovodi do šećerne bolesti (diabetes melitus).

Poseban oblik difuzije je osmoza.

## Literatura:
* Šerban, M, Nada: Ćelija - strukture i oblici, ZUNS, Beograd, 2001.
* Grozdanović-Radovanović, Jelena: Citologija, ZUNS, Beograd, 2000.
* Pantić, R, V: Biologija ćelije, Univerzitet u Beogradu, beograd, 1997.
* Diklić, Vukosava, Kosanović, Marija, Dukić, Smiljka, Nikoliš, Jovanka: Biologija sa humanom genetikom, Grafopan, Beograd, 2001.
* Petrović, N, Đorđe: Osnovi enzimologije, ZUNS, Beograd, 1998

## Vanjske veze

* BioNet Škola 
* Bioskolos
Hemijski gradijent

**Hemijski gradijent** je gradijent hemijskog potencijala pojednostavnjeno se može shvatiti kao razlika u koncentraciji dva rastvora (ili dve sredine). 
Strikto rečeno, hemijski gradijent je prostorna promena hemijskog potencijala.

Živa ćelija, da bi opstala, mora neprekidno da održava optimalnu koncentraciju sastojaka u njoj i oko nje što se postiže transportom satojaka. Kada se sastojci kreću iz sredine sa većom u sredinu sa manjom koncentracijom, onda je to kretanje niz hemijski gradijent (*nizbrdo*) što se dešava pri pasivnom transportu. Kada se sastojci kreću iz sredine sa manjom u sredinu sa većom koncentracijom, onda je to nasuprot gradijentu i vrši se pri aktivnom transportu.
Očigledno, pasivan transport se odigrava spontano a za aktivan transport potrebno je utrošiti rad.

Treba uočiti da je kocept gradijenta i potencijala mnogo širi i da ista pravila važe za kretanje naelektrisanja u gradijentu električnog potencijala ili za prostiranje toplote u gradijentu temperature. Kretanje niz gradijent je spontano i pri tome se sistem može navesti da vrši koristan rad. Recimo, prilikom pražnjenja baterije kojom se napaja mobilni telefon naeletrisanje se kreće niz gradijent. Punjenje baterije je kretanje naeletrisanja uz gradijent. U prvom slučaju baterija vrši rad a u drugom rad se dovodi spolja...

## Literatura
* Paul Reinhart Schimmel, Charles R. Cantor: *Biophysical Chemistry: Part II: Techniques for the Study of Biological Structure and Function*. H.C. Freeman Co., San Francisco, 1980, S. 619 - 642. .
* Alfred Pingoud, Claus Urbanke: *Arbeitsmethoden der Biochemie*. DeGruyter, Berlin 1997,  (als Google-Book).
* Richard Josiah Hinton, Miloslav Dobrota: *Density Gradient Centrifugation*, Band 6 von *Laboratory Techniques in Biochemistry and Molecular Biology*, Elsevier, 1978. .

## Vanjske veze
* BioNet škola
N-Acetilglukozaminski receptor

**N-Acetilglukozaminski receptor** je receptor za koji se vezuje N-acetilglukozamin.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 4

**Interleukin 4 (IL-4)** je interleukin koga luče pomoćnički T<small>2</small> limfociti () i deluje na B limfocite, mastocite, bazofile kao i na T2 pomoćničke limfocite (koji ga proizvode). Izaziva proliferaciju B limfocita (prvobitno je nazvan faktor rasta B limfocita), indukuje sintezu antitela E klase kod B limfocita, diferentovanje pomoćničkih T limfocita u pravcu pomoćničkih T2 limfocita. Dejstva ovog interleukina na ćelije odbrambenog sistema su suprotna dejstvu interferona γ, koji pojačava funkciju makrofaga i celularnog imuniteta. Na taj način IL-4 podstiče humoralni, a inhibiše celularni tip imunog odgovora.

## Mehanizam dejstva
Interleukin 4 deluje tako što se vezuje za membranske receptore limfocita (i drugih ćelija). Vezivanjem za receptore na nediferentovanim (nezrelim) pomoćničkim T limfocitima usmerava njihovu diferencijaciju u pomoćničke T2 limfocite, koji su značajni za sintezu aktivaciju B limfocita i stvaranje antitela E klase. Vezivanjem IL-4 za pomenute receptore T limfocita aktiviše se STAT 6 signalni put koji izaziva diferencijaciju pomoćnikih limfocita u pomoćničke T2 limfocite. IL-2 takođe aktiviše i drugi (pored STAT 6) signalni put-supstrat koji odgovara na insulin (), što dovodi do proliferacije (razmnožavanja) limfocita. Interleukin 4 takođe izaziva proizvodnju imunoglobulina E kod B limfocita, koji ima ulogu u borbi protiv parazitarnih infekcija, ali i u nastanku alergijskih reakcija (I tip hipersenzibilnosti).

## Povezano
* B limfociti
* Imunoglobulini klase E
* Humoralni imunitet
* IL-5

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* 
* Recombinant Human Interleukin-4 from Cornell University 
* Interleukin-4 from Allergy Glossary 
*
Interleukin 35

**Interleukin 35** (IL-35) pripada IL-12 familiji citokina koju proizvode regulatorne, ali ne efektorske, T ćelije i koja igra ulogu u imunosupresiji. To je dimerični protein koji se sastoji od IL-12α i IL-27β lanaca, koji su kodirani sa dva posebna gena zvana *[[IL12A]]* i *[[EBI3]]*, respektivno. Nakon što je izlučen iz regulatornih T ćelija (Treg), IL-35 supresira inflamatorni odgovor imunih ćelija. Studije na miševima su pokazale da odsustvo bilo kojeg IL-35 lanca iz regulatornih Tgeg redukuje ćelijsku sposobnost da supresuju inflamaciju; to je zapaženo u toku eksperimenata na ćelijskim kulturama i koristeći eksperimentalni model za upalnu bolest creva. Da bi proizveo svoje supresivne efekte, IL-35 ima selektivne aktivnosti na različitim podskupovima T ćelija; on inducira proliferaciju Treg ćelijskih populacija ali umanjuje aktivnost T<sub>h</sub>17 ćelijskih populacija.

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Interleukin 34

**Interleukin 34, ili IL-34** je protein iz grupe citokina. Ovaj interleukin je prvo bio identifikovan kod ljudi putem obimnog skriniranja sekretivnih proteina. Kod šimpanza, pacova i kokoški IL-34 ortolozi su takođe nađeni. Ovaj protein se sastoji od 241 aminokiseline, ima masu od 39 kilo Daltona, i formira homodimere. IL-34 povećava rast ili opstanak imunih ćelija poznatih kao monociti; i ispoljava svoju aktivnost putem vezivanja za stimulišući faktor kolonija 1 receptor.

Izražavanje informacione RNA (iRNA) ljudskog IL-34 proteina je najobimnije u slezini, ali se isto tako javlja u nekoliko drugih tkiva: timus, jetra, tanka creva, debelo crevo, prostata, pluća, srce, mozak, bubreg, testisi, i jajnik. Otkriće IL-34 proteina u crvenoj pulpi slezine sugeriše da ima ulog u rastu i razvoju mijeloidnih ćelijas, konsistentno sa njegovom aktivnošću na monocitima.

Nedavni neobjavljeni rad (Briggs et al., 2009) je pokazao da kokošiji IL-34 (chIL-34) ima široko rasprostranjeno iRNK izražavanje, sa najvišim nivoima u timusu, slezini, mozgu, plućima, koži, limfocitima, monocitima i makrofagama. On takođe ima potencijalnu ulogu kod viralnih infekcija, adaptivnog imunog odgovora i proliferacije koštane srži.

## Reference

## Vanjske veze
* 
*
Interleukin 33

**Interleukin 33** (IL-33) je citokin iz IL-1 superfamilije. IL-33 podstiče T pomoćne ćelije, mastocite, eosinofile i bazofile da proizvode tip 2 citokine. Ovaj citokin se ranije zvao NF-HEV 'nuklearni faktor (NF) u visokim endotelijalnim venama' ()' pošto je originalno identifikovan u tim specijalizovanim ćelijama. IL-33 posreduje biološke efekte putem interakcija sa receptorima ST2 (ili IL1RL1) i IL-1 receptor ancestorskim proteinom (IL1RAP), aktivirajući intracelularne molekule u NF-κB i MAP kinaza signalnom putu koji uslovljavaju proizvodnju tipa 2 citokina (npr. IL-5 i IL-13) iz polarizovanih Th<sub>2</sub> ćelija. Indukcija tipa 2 citokina putem IL-33 *in-vivo* se smatra da uzrokuje ozbiljne patološke promene primećene u mukoznim organima nakon IL-33 administracije.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 32

**Interleukin 32** (IL-32) je citokin koji stimuliše ćelije imunskog sistema (kao što su monociti i makrofage) da izlučuju TNF-α u dodatak hemokinima kao što su IL-8 i MIP-2/CXCL2.

IL-32 može takođe da podržava osteoklast diferencijaciju ali ne osteoklast aktivaciju putem regulisanja MAPK/ERK puta i aktin citoskeletona.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 31

**Interleukin 31** ili **IL-31** je protein koji je kod ljudi kodiran *IL31* genom.

## Funkcija

IL-31 je citokin sa strukturom četiri-heliksa snopova, koji preferencijalno proizvode pomoćne T ćelija tipa 2 (Th2). IL-31 se na osnovu strukture svrstava u IL-6 familiju citokina. IL-31 signalizira putem receptorskog kompleksa koji se sastoji od IL-31 receptora A (IL31RA) i onkostatin M receptor pod-jedinica. Te receptorske pod-jedinice su izražene u aktiviranim monocitima i u nestimulisanim epitelijalnim ćelijama.

## Klinički značaj

Za IL-31 se veruje da igra ulogu u inflamaciji kože.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 3

**Interleukin 3 (IL-3)** je interleukin koga sekretuju T limfociti i deluje na matične stem ćelije koštane srži. Izaziva proliferaciju (razmnožavanje) matičnih ćelija, kao i njihovu diferencijaciju u više tipova krvnih ćelija. Zove se još i faktor rasta multipnih kolonija (loza) (), jer ubrzava stvaranje ćelija limfocitne loze (limfociti), mijeloidne loze: granulocita, monocita (preko granulocito-monocitnih prethodnika), mastocita i trombocita, kao nekih ćelija hematopoetske loze (loza eritrocita).

Gen za interleukin 3 se nalazi na hromozomu 5.

## Povezano
* Faktor rasta granulocita i monocita

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze
* 
* ebi.ac.uk
* diseasesdatabase.com
*
Interleukin 30

**Interleukin 30** (IL-30) je protein sa molekularnom masom od 28 kD, koji formira jedan lanac heterodimernog citokina sa imenom interleukin 27 (IL-27), tako da se nekad zove IL27-p28. Drugi lanac u citokinu IL-27 je molekul koji se zove Epštajn-Barov inducirani gen-3 (EBI 3). IL-30 je član dugolančane, 4-heliks svežanj familije citokina. Pripadnik te grupe strukturno sličnih citokina je i IL-6. Gen ovog molekula se sada zvanično zove IL-27 pod HGNC preporukama smernicama.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 29

**Interleukin 29** (IL-29) je protein heliksne citokinske familije i on je tip III interferon. Takođe je poznat kao IFNλ1, i on je veoma sličan po aminokiselinskoj sekvenci sa IL-28, i drugim tip III interferonima.

IL-29 igra važnu ulogu u odbrani organizma protiv mikroba i njegov gen je visoko povećano regulisan u ćelijama zaraženim virusima.

IL-29 se nalazi u hromozomu 19 kod ljudi.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 2

**Interleukin 2 (IL-2)** je interleukin koga sekretuju limfociti (limfokin) i deluje pretežno kao faktor rasta T limfocita. Aktiviše takođe i druge ćelije odbrambenog sistema. Prvobitni naziv mu je bio faktor rasta T limfocita, jer izaziva poliferaciju i diferencijaciju T limfocita uključenih u odbrambenu reakciju. Pošto deluje na same ćelije koje ga luče posedije autokrino dejstvo. Luče ga pretežno pomoćnički (CD4) T limfociti, delimično i citotoksični(CD8) T limfociti.

## Uloga

Interleukin 2 ostvaruje dejstvo vezivanjem za ćelijske receptore. Receptore za ovaj interleukin poseduju T limfociti i u manjoj meri B limfociti i NK ćelije. IL-2 deluje pretežno na T limfocite, ali samo na one koji učestvuju u imunskom odgovoru tj. koje su aktivisane antigenom. Receptor za IL-2 izgrađen je iz 3 podjedinice: α, β i γ. Kod neaktivnih T limfocita je aktivnost α podjedinice niska, dok je kod aktivisanih posle kontakta sa antigenom aktivnost ove podjedinice veća, tako da ovi aktivisani limfociti mogu da reaguju na IL-2. Usled njegovog dejstva dolazi do proliferacije i diferencijacije ovih limfocita. Vezivanje IL-2 izazive veoma složene procese u limfocitima koje dovode do fosforilacije proteina koji prevode limfocite iz G1 u S fazu ćelijskog ciklusa tj. pokreću proces ćelijske deobe. Takođe smanjuje se i koncentracija faktora koji inhibišu ćelijski ciklus npr. p27, a povećava koncentracija faktora koji sprečavaju apoptozu i produžavaju preživljavanje limfocita npr. Bcl-2. Zapaženo je i da dugotrajna aktivacija T limfocita ovim faktorom rasta može imati i suprotan efekat, kada može dovesti do njihove programirane ćelijske smrti.

IL-2 deluje takođe na NK ćelije, koje aktiviše i na B limfocite, kod kojih povećava stvaranje antitela i deluje kao faktor rasta.

IL-2 podstiče i stvaranje drugih interleukina kao npr. interleukina 4 i interferona γ.

## Primena
* Interleukin 2 se koristi u terapiji nekih tumora. 
* Neki lekovi (npr. ciklosporin, sirolimus, takrolimus itd.) koji blokiraju stvaranje i i dejstvo ovog interleukina koriste se kao imunosupresivi.

## Izvori

## Literatura
* 

## Vanjske veze

*
Interleukin 28

**Interleukin 28** (IL-28) je citokin koji ima dve izoforme, IL-28A i IL-28B, i igra ulogu u imunoj odbrani protiv virusa, uključujući indukciju „antivirusnog stanja“ putem uključivanja Mx proteina, 2',5'-oligoadenilat sintetaze kao i ISGF3G (Interferon Stimulisanog Gen Faktora 3). IL-28A i IL-28B pripadaju tip III interferon familiji citokina i veoma su slični (po aminokiselinskoj sekvenci) sa IL-29. NJihova klasifikacija kao interferoni je usled njihove sposobnosti da indukuju antiviralno stanje, dok je njihova dodatna klasifikacija kao citokini usled njihove hromozomske lokacije kao i činjenice da su oni kodirani sa više eksona, što je u suprotnosti sa jednim eksonom kao što je to slučaj sa tip I interferonima.

## Otkriće

IL-28 je otkrila 2003. godine kompanija Zymogenetics koristeći proces genomskog skriniranja u kome je celokupan ljudski genom skeniran za pretpostavljene gene. Kad su jednom ti geni nađeni, drugi sken je izvršen da bi specifično tražili citokini. Oba IL-28 i IL-29 su nađena kod ljudi koristeći ovaj tip analize.

## Struktura

IL-28 geni su locirani blizu IL-29 na hromozomu 19 kod ljudi. Dve IL-28 izoforme (IL-28A i IL-28B) su 96% homologne, mada razlike u funkciji između dve forme ostaju nejasne.

Receptor za IL-28 se sastoji od jedinstvenog IL-28 receptor alfa lanca, koji formira par sa IL-10 receptor beta lancom, što navodi mnoge da klasifikuju IL-28 kao člana IL-10-poput familije.

## Funkcija

Za IL-28 je isto bilo pokazano da igra ulogu u adaptivnom imunom odgovoru, pošto njegova upotreba kao imuno-adjuvanta u toku vakcinacije malih životinja dovodi do uvećanog antigen-specifičnog interferon gama oslobađanja, kao i povećanog citotoksičnog potencijala u CD8+ T ćelijama.

## Klinički značaj

Dodatak IL-28 kod vakcinacije rezultuje u 100% zaštiti od letalnog H1N1 influenca izazova u modelu na malim životinjama kad je korišćen u paru sa influenca vakcinom koja zaštićuje u samo 50% slučajeve bez IL-28.

Pojedinačni nukleotidni polimorfizam (SNP) blizu IL28B gena može predvideti odgovor na hepatitis C tretman sa interferonom i ribavirinom.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 27

**Interleukin 27** (IL-27) je heterodimerični citokin koji pripada IL-12 familiji koja se sastoji od dve pod-jedinice, Epštajn-Barov virus (EBV)-indukovani gen 3 (EBI3) (isto poznat kao IL-27B) i IL27-p28 (poznat kao IL-30).
IL-27 proizvode antigen-prezentirajuće ćelije. IL-27 igra važnu ulogu u regulisanju aktivnosti B i T limfocita. IL-27 efekti su izazvani njegovom interakcijom sa specifičnim receptorskim kompleksom na ćelijskoj površini koji se sastoji od dva proteina poznata kao IL27R i gp130.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 26

**Interleukin 26** (IL-26) je 171-aminokiselinski protein, koji je sličan po aminokiselinskoj sekvenci sa interleukinom 10. On se originalno zvao AK155. Sastoji se od signalne sekvence, 6 heliksa, i 4 konzervirana cisteinska ostatka. IL-26 je izražen kod određenih herpes virus-transformisanih T ćelija ali ne kod primarno stimulisanih T ćelija. IL-26 signalizira kroz receptorski kompleks koji se sastoji od dva različita proteina zvana IL-20 receptor 1 i IL-10 receptor 2. Putem prenošenja signala kroz ovaj receptorski kompleks, IL-26 indukuje brzu fosforilaciju transkripcioni faktor STAT1 i STAT3, koji pojačavaju IL-10 i IL-8 sekreciju i izražavanje CD54 molekula na površini epitelijalnih ćelija.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 25

**Interleukin-25** (IL-25) je citokin iz IL-17 citokin familije koga luče tip 2 pomoćne T ćelije (Th2) i mast ćelije. On je isto poznat kao IL-17E. IL-25 indukuje produkciju drugih citokina, uključujući IL-4, IL-5 i IL-13 u više tkiva, što stimuliše ekspanziju eosinofila. Ovaj citokin je važan molekul koji kontroliše imunitet stomaka i bio je impliciran u hroničnu inflamaciju vezanu za gastrointestinalni trakt. Dodatno, IL-25 gen je bio identifikovan na hromozomskom regionu asociranom sa autoimunim bolestima stomaka kao što je upalna bolest creva (IBD), mada nema direktne evidencije koja bi sugerirala da IL-25 igra bilo kakvu ulogu u toj bolesti.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 24

**Interleukin 24** (IL-24) je citokin koji pripada IL-10 familiji citokina koji signaliziraju kroz dva heterodimerna receptora: IL-20R1/IL-20R2 i IL-22R1/IL-20R2. Ova interleukin je isto poznat kao melanoma diferencijacija-asocirani 7 protein (mda-7), usled njegovog otkrića kao tumor supresivni protein. IL-24 izgleda da kontroliše ćelijski opstanak i proliferaciju putem indukovanja brze aktivacije specifičnih transkripcionih faktora pod imenom Stat-1 i Stat-3. Ovaj citokin je predominantno oslobođen od strane aktiviranih monocita, makrofaga i T pomoćnih 2 (Th2) ćelija  i on dejstvuje na ne-hematopoetskim tkivima kao što je koža, pluća i reproduktivna tkiva. IL-24 izvodi važne uloge i zarastanju rana, psorijazi i karcinomu. Nekoliko studija je pokazalo da ćelijska smrt javlja kod ćelija (ćelijskih linija) raka nakon IL-24 izlaganja. IL-24 gen je lociran na hromozomu 1 kod ljudi.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 23

**Interleukin 23 podjedinica alfa** je protein koji je kod ljudi kodira *[[IL23A]]* gen.

IL-23 je važan deo inflamatornog odgovora na infekciju. On podstiče izražavanje matriks metaloproteaza MMP9, povećava angiogenezu i redukuje infiltraciju CD8+ T-ćelija. Nedavno, IL-23 je bio impliciran u razvoj kancerogenih tumora. U kombinaciji sa IL-6 i TGF-β1, IL-23 stimuliše naivne CD4+ T ćelije da se diferenciraju u nove podskupove ćelija koje se zovu Th17 ćelije, koje se razlikuju od klasičnih Th1 i Th2 ćelija. Th17 ćelije proizvode IL-17, proinflamatorni citokin koji pojačava T ćelijsko oformljavanje i stimuliše produkciju proinflamatornih molekula kao što su IL-1, IL-6, TNF-alfa, NOS-2, i hemokine rezultujući u inflamaciji. Nokaut miševi deficitni u bilo p40 ili p19, ili u bilo kojoj podjedinici IL-23 receptora (IL-23R i IL12R-β1) razvijaju manje ozbiljne simptome multiple skleroze i upalne bolesti creva naglašavajući važnost IL-23 u inflamatornom putu.

## Interakcije
Za interleukin 23 je bilo pokazano da ostvaruje interakcije sa Interleukin-12 podjedinicom beta.

## Povezano
* CNTO 1275, eksperimentalni terapeutsko anti-IL-23 antitelo
## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*
Interleukin 22

**Interleukin 22** (IL-22) je protein koji je kod ljudi kodiran *IL22* genom.

IL-22 je član grupe citokina koja se zove IL-10 familija ili IL-10 superfamilija (uključujući IL-19, IL-20, IL-24, i IL-26), klase potentnih medijatora celularnog inflamatornog odgovora. Ovaj interleukin deli IL-10R2 u ćelijskoj signalizaciji sa drugim članovima te familije, IL-10, IL-26, IL-28, i IL-29. IL-22 proizvodi aktivirane DC i ćelije, i inicira urođeni imuni odgovor protiv protiv bakterijskih patogena posebno u epitelnim ćelijama kao što su respiratorne i stomačne epitelijalne ćelije. IL-22 zajedno sa IL-17 se brzo proizvodi u slezinskim LTi-sličnim ćelijama , i može biti takođe proizveden od strane Th17 ćelija. On verovatno igra ulogu u koordiniranom odgovoru oba adaptivnog i urođenog imunskog sistema.

IL-22 biološka aktivnost se manifestuje putem vezivanja za kompleks na ćelijskoj površini koji se sastoji od IL-22R1 i IL-10R2 receptorskih lanaca. Toj je dodatno regulisano putem interakcije sa rastvornim vezujućim proteinom, IL-22BP, čija sekvenca je slična sa sa ekstracelularnim regionom receptora IL-22R1 (sIL-22R1). IL-22 i IL-10 receptorski lanci igraju ulogu u celularnoj komunikaciji i transdukciji signala putem selektivne inicijacije i regulacije imunog odgovora. IL-22 može da doprinese imunim bolestima putem stimulacije imflamatornog odgovora, S100s i defensina. IL-22 takođe promoviše preživljavanje hepatocita u jetri i epitelijalnim ćelijama pluća i stomaka, poput IL-10.

## Signaliziranje
IL-22, signalizira kroz interferon receptor-srodne proteine CRF2-4 i IL-22R. On formira komplekse na ćelijskoj površini sa IL-22R1 i IL-10R2 lancima što rezultuje u signal transdukciji kroz receptor, IL-10R2. IL-22/IL-22R1/IL-10R2 kompleks aktivira inracelularne kinaze (JAK1, Tyk2, i MAP kinaze) i transkripcione faktore, posebno STAT3. On može da inducira IL-20 i IL-24 signalizaciju kad se IL-22R1 spari sa IL-20R2.

## Struktura
IL-22 je α-helikal citokin. IL-22 se vezuje za heterodimerični receptor na ćelijskoj površini koji se sastoji od IL-10R2 i IL-22R1 podjedinica.

Kristalizacija je moguća ako se N-vezana glikosilaciona mesta odstrane u IL-22 mutantima vezanim za sIL-22R1 receptor visokog afiniteta. Kristalografski asimetrična jedinica sadrži dva IL-22-sIL-22R1 kompleksa.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 20

**Interleukin 20** (IL-20) je protein koji pripada IL-10 familiji citokina. IL-20 proizvode aktivirani keratinociti i monociti. On prenosi intracelularni signal kroz dva različita receptorska kompleksa na ćelijskoj površini keratinocita i drugih epitelijalnih ćelija. IL-20 reguliše proliferaciju i diferencijaciju keratinocita u toku inflamacije, posebno inflamacije asocirane sa kožom. Dodatno, IL-20 isto uzrokuje ćelijsku ekspanziju multipotentnih hematopoetskih progenitor ćelija.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 19

**Interleukin-19** je citokin koji pripada IL-10 familiji citokina zajedno sa nekoliko drugih interleukina uključujući IL-10, IL-20, IL-22, IL-24, IL-26, i nekoliko virus-kodiranih citokina. On signalizira kroz isti ćelijski receptor (IL-20R) koji koriste IL-20 i IL-24. IL-19 gen je izražen u neaktiviranim monocitima i B ćelijama. NJegovo izražavanje je povišeno u monocitima-nakon stimulacije sa granulocit-makrofaga kolonija-stimulišući faktor (GM-CSF) ili lipopolisaharidima.

## Reference

## Vanjske veze
*
Interleukin 17A

**Interleukin 17A** je protein koji je kod ljudi kodiran *IL17A* genom.

## Povezano
* Interleukin 17

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*
Interleukin 16

**Prointerleukin 16** je protein koji je kod ljudi kodiran *IL16* genom. Ovaj gen su otkrili 1982. godine Dr. David Center i Dr. William Cruikshank sa Bostonskog univerziteta.

**Interleukin 16** (IL-16) je citokin koga oslobađaju mnoge vrste ćelija (uključujući limfocite i neke od epitelijalnih ćelija). On je karakterisan kao hemoatraktant za određene imune ćelije koje izražavaju na ćelijskoj površini molekul CD4.

IL-16 je bio originalno opisan kao faktor koje može da privuče T ćelije kod ljudi, i on se ranije zvao limfocit hemoatraktant faktor (LCF). Od tog vremena, za ovaj interleukin je bilo pokazano da može da regrutuje mnoge druge ćelije koje izražavaju CD4 molekul, uključujući monocite, eosinofile, i dendritske ćelije.

## Struktura

IL-16 struktura je bila određena nakon kloniranja 1994. godine. Ovoj citokin se proizvodi kao prekusor peptida (pro-IL-16) koji se mora skratiti enzimom kaspaza-3 da bi se aktivirao. CD4 je signalizacioni receptor za IL-16.

## Interakcije
Za interleukin 16 pokazano da formira interakcije sa Kir2.1, KCNJ10, GRIN2D, GRIN2A, PPP1R12B, PPP1R12A and KCNJ15.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*
Interleukin 15

**Interleukin 15** (IL-15) je citokin koji je strukturno sličan sa IL-2. Poput IL-2, IL-15 se vezuje i signalizira kroz IL-2/IL-15 beta lanac (CD122) i zajednički gama lanac (gama-C, CD132). IL-15 se izlučuje iz mononuklearnih fagocita (i nekih drugih ćelija) nakon virusne infekcije. Ovaj citokin inducira ćelijsku proliferaciju prirodnih ubica ćelija iz urođenog imunskog sistema čija glavna uloga je da ubije viralno inficirane ćelije. Kod ljudi, interleukin 15 je kodiran *IL15* genom.

## Funkcija

Interleukin 15 je citokin koji reguliše aktivaciju i proliferaciju T i NK ćelija. Ovaj citokin i IL-2 imaju mnoge zajedničke funkcije. Za njih je nađeno da se vezuju za hematopoietin receptorske podjedinice, da mogu da konkurišu za isti receptor, i da tim putem negativno regulišu međusobnu aktivnost. Za brojne CD8+ memorijske ćelije je pokazano da su kontrolisane balansom između ovog citokina i IL-2. Ovaj citokin indukuje aktivaciju JAK kinaze, kao i fosforilaciju i aktivaciju transkripcionih aktivatora STAT3, STAT5, i STAT6. Studije odgovarajućeg mišjeg citokina su pokazale da ovaj citokin možda može da poveća izražavanje inhibitora apoptoze BCL2L1/BCL-x(L), možda kroz STAT6 transkripcionu aktivacionu aktivnost, i da tako sprečava apoptozu.

Održavanje memorijskih ćelija izgleda da ne zahteva održavanje originalnog antigena; već se, signali za preživljavanje memorijskih limfocita obezbeđuju citokinima kao što je IL-15.

Kod transgenetskih miševa koji nemaju IL-15 receptor alfa (IL15Rα) gene, prirodni ubica ćelije se ne razvijaju.

## Gen
Dve alterantivno spojene transkriptne varijante ovog gena koje kodiraju isti protein su objavljene.

## Klinički značaj

Kod ljudi sa istorijom akutne infektivne mononukleoze (sindrom asociran sa primarnom Epštajn-Bar virusnom infekcijom), IL-15R izražavajući limfociti nisu detektovani – čak ni posle 14 godina nakon infekcije.

IL-15 je bio pokazan da pojačava antitumorni imunitet CD8+ T ćelija u pre –kliničkim modelima. Klinička ispitivanja faze I koja evaluiraju IL-15 bezbednost, doziranje, i antitumorsku efikasnost kod pacijenata sa metastatičkim melanomom i karcinomom renalnih ćelija (rak bubrega) su u toku u Nacionalnom institutu za zdravlje (NIH) u Betesda, Meriland, SAD.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*
Interleukin 14

**Interleukin 14** (IL-14) je citokin koji se takođe zove *[[faktor rasta]] visoke molekulske težine [[B-ćelija]]* (HMW-BCGF). On kontroliše rast i proliferaciju normalinih i kancerogenih B ćelija. Ovom molekulu je bio nedavno dato ime **taksilin** (taxilin). IL-14 izaziva proliferaciju B-ćelija, inhibira izlučivanje antitela, i proširuje izabrane B-ćelijske podgrupe. Ovaj interleukin proizvode uglavnom T ćelije i neke maligne B ćelije.

Dva različita traskript nastaju iz suprotnih lanaca *IL14* gena. Oni se nazivaju IL-14α i IL-14β. *IL14* lokus je blizo gena za LCK na hromozomu 1 kod ljudi.

## Reference

## Literatura
* 

## Vanjske veze
*
Interleukin 18

**Interleukin 18**, ili **IL-18**, je protein koji kod ljudi kodira *IL18* gen. Protein kodiran ovim genom je proinflamatorni citokin.

## Funkcija

IL-18 je citokin koga proizvode makrofage i druge ćelije koje pripadaju IL-1 superfamiliji. IL-18 dejstvuje zajedno sa IL-12 tako da indukuje ćelijski -posredovan imunitet nakon infekcije sa mikrobnim produktima kao što je lipopolisaharid (LPS). Nakon stimulacije sa IL-18, prirodne ubice (NK) ćelije i određene T ćelije oslobađaju još jedan važan citokin koji se zove interferon-γ (IFN-γ) ili tip II interferon koji igra važnu ulogu u aktiviranju makrofaga i drugih ćelija.

Kombinacija ovog citokina i IL12 je bila pokazana da inhibira IL4 zavisni IgE i IgG1 produkciju, i pojačava IgG2a produkciju u B ćelijama. IL-18 vezivajući protein (IL18BP) može da formira specifičnu interakcuju sa ovim citokinom, i da tako negativno reguliše njegovu biološku aktivnost.

## Klinički značaj

Pored njegove fiziološke uloge, IL-18 može isto da proizvede ozbiljne inflamatorne reakcije, što sugerira da on ima ulogu u određenim inflamatornim poremećajima.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*