open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
B-film

**B-film** () ili, rjeđe, **B produkcija** je izraz koji u najširem smislu označava komercijalni film, najčešće igrani koji se odlikuje niskom razinom budžeta, ali i umjetničkih ambicija; potonje ga razlikuje od umjetničkog ili art filma. U svom užem smislu se koristi u kontekstu američke kinematografije, prije svega kako bi se opisala niskobudžetna filmska ostvarenja čvrstog žanrovskog određenja i/li sa specifično ciljanom publikom, te jasno predodređenim ili "konfekcijskim" sadržajem.

Sam je izraz nastao u klasičnom Hollywoodu 1930-ih, odnosno označavao ostvarenja koja su se prikazivala kao prvi od dva filma u dvostrukoj predstavi (), odnosno publici služila kao svojevrsno "predjelo" za glavni ili "A-film". B-filmovi su se tada snimali bilo u za to specijaliziranim "malim" hollywoodskim studijima Poverty Rowa (od kojih je najpoznatiji bio Republic Pictures) bilo u specijalnim pogonima velikih studija. Od 1950-ih su te funkcije sve češće počeli preuzimati nezavisni producenti i studiji, a među kojima se najviše ističe Roger Corman, mada su pojedini hollywoodski studiji svoje "B-pogone" zadržali do današnjeg dana.

Izraz "B film" je u prošlosti, a dijelom i danas, često imao i pežorativno značenje, odnosno pod njime su se podrazumijevala ostvarenja slabijeg kvaliteta i važnosti. Usprkos toga, brojna značajne i ugledne ličnosti svjetskog filma su svoje karijere započele ili gradile radeći B-filmovi, a mnoga ostvarenja, koja su originalno napravljena ili distribuirana kao "B-filmovi" su doživjela veliki komercijalni uspjeh, popularnost, kult status ili od kritike priznatu reputaciju klasika svjetske kinematografije.

## Povezano
*Eksploatacijski film
*Nezavisni film
*Straight-to-video

## Vanjske veze
* 
* The Biology of B-Movie Monsters analysis by Professor Michael C. LaBarbera, University of Chicago
* The Astounding B-Monster Archive
* Badmovies.org Interviews
* Rogue Cinema
* Search My Trash
Nezavisni film

**Nezavisni film** je izraz koji se koristi za film, najčešće cjelovečernji, koji je produciran bez sudjelovanja države i/li etabliranih, odnosno velikih (tzv. major) studija u nekoj kinematografiji. Pod time se obično podrazumijevaju ostvarenja koja karakterizira niži budžet, ali daleko veća spremnost njegovih autora na rizike, odnosno ne-konvencionalnu formu ili "problematični" sadržaj. Nezavisni film se kao fenomen pojavio još od stvaranja velikih studija, ali je popularnost počeo sticati 1950-ih i 1960-ih u SAD, u doba kada se počeo raspadati sistem klasičnog Hollywooda, a nezavisni producenti (među kojima je najpoznatiji Roger Corman) publici davali sadržaje koje veliki studiji nisu htjeli ili mogli. Izraz nezavisni film se često povezuje za antiestablishmentskim sadržajima, odnosno ponekad se smatra svojevrsnim sinonimom za ne-komercijalni ili "umjetnički film"; s druge strane, mnoga nezavisna ostvarenja su komercijalne prirode, a najbolji primjer za to su eksploatacijski filmovi koji, gotovo u pravilu, nastaju u nezavisnoj produkciji.

## Vanjske veze

* IFTA  - The Independent Film & Television Alliance, an International trade association representing Independent Producers
* Indie Films  at the Internet Movie Database
* Indian Independent Films at the DearCinema.com
Emirates

**Emirates** (arapski: طَيَران الإمارات‎/Ṭayarān Al-Imārāt) je avio prijevoznik iz Dubaja, Ujedinjeni Arapski Emirati, koji je u svega par decenija svog postojanja, postao jedna od najvećih kompanija tog tipa na svijetu. Vlasnički ona je samo dio Emirates Group, koja je u 100 % vlasništvu Emirata Dubai, odnosno ICD-a (Investment Corporation of Dubai).

U svakom slučaju Emirates je najveća avio kompanija Bliskog istoka koja je 2012. imala ritam od 3200 letova na tjedan, prema 135 aerodroma u 76 zemalja.
Danas Emirates leti prema više od 140 gradova, na svih  šest kontinenata.

Emirates je 2012. bio četvrti najveći prijevoznik na svijetu po broju putnika na međunarodnim linijama (43,335) i prvi po broju prijeđenih kilometara (209,377).

Privozom tereta (carga) bavi se Emirates SkyCargo divizija.

## Historija

Kompanija je osnovana u martu 1985. i to iz nužde, jer je tada moćni Gulf Air iz Bahreina smanjio broj letova prema Dubaiju, što je bilo porazno za emirat, koji je svoj rast  koncentrirao na turizam, a bez zračnog mosta, to bi bila nemoguća misija. Počeli su skromno unajmivši dva aviona od Pakistan International Airlinesa. Od tad do danas, rasli su poput gliva poslije kiše.

## Flota
Emirates trenutno (2014.) u svojoj floti ima 206 putničkih aviona, 12 teretnih aviona i 1 uskotrupni avion za prijevoz specijalnih putnika, na kraće rute, a naručio je 375 novih aviona.

Flota mu se uglavnom sastoji od širokotrupnih aviona i to Airbusa A330 / A340, A380 i Boeinga 777, zatim putničkih aviona; Boeing 747 i Boeing 777F i teretnih aviona kojima upravlja Emirates SkyCargo. Jedini uskotrupni avion u floti im je Airbus A319CJ kojm upravlja nedavno pokrenuti Emirates Executive charters.

## Izvori

## Vanjske veze

* Službene stranice kompanije Emirates
Pretide

**Pretide** () bilo je, u grčkoj mitologiji, skupno ime za tri kćerke argivskog kralja Preta i njegove supruge Stenebeje, koje su se zvale Lisipa, Ifinoja i Ifijanasa. Servije, Vergilijev komentator, umesto poslednje dve navodi Hiponoju i Kirijanasu, a Klaudije Elijan spominje samo dve kćerke, Elegu i Kelenu.

## Mitologija
Kad su Pretove kćeri stasale za udaju, imale su brojne prosce, ali ih je obuzelo ludilo, što je, prema jednima, bila Herina kazna zato što su se hvalisale da se po svojoj lepoti mogu izjednačiti s Herom ili zato što su ukrale zlato s Herine statue, a, prema drugima, Dionisova kazna zato što su se protivile njegovom kultom. Prema Bakhilidu, Pretove su se kćeri hvalisale da je dvorac njihova oca bogatiji od Herinog svetilišta, pa ih je boginja naterala da odu u planine, gde im se sasvim pomračio um. Nakon višemesečnog lutanja po Peloponezu stigle su u Arkadiju, a Pret je, tragajući za njima, stigao do izvora u Lusima, gde je zamolio Artemidu za pomoć obećavši da će žrtvovati dvadeset riđih goveda Suncu. Artemida je umilostivila Heru i devojkama vratila razum, pa su joj u znak zahvalnosti one podigle hram u Lusima. 

Prema drugoj verziji, dok su devojke lutale Peloponezom, Pret je pozvao čuvenog proroka Melampoda da mu izleči kćerke. Melampod je obećao da će ih izlečiti, ako mu kralj prepusti jednu trećinu svog kraljevstva i dadne mu jednu od svojih kćeri za ženu. Pret je taj predlog odbio, ali kad se ludilo nastavilo i zatim se proširilo i na druge Argivljanke, poslao je glasnike Melampodu da traži njegovu pomoć. No, Melampod je sad tražio dve trećine argivskog kraljevstva, jednu za sebe i jednu za svog brata, Bijanta. Pret je pristao i Melampod je s grupom mladića pošao za Argivljankama i, uz glasne povike i razuzdan ples, progonio ih sve do Sikiona. Ifinoja je tokom potere umrla, no ostale žene su preživele i bile izlečene, nakon što su očišćene u izvoru Angiru ili u Artemidinom hramu blizu grada Lusija, odnosno, prema, drugima, blizu samog Sikiona. Nakon toga Pret je podelio svoje kraljevstvo i Ifijanasu udao za Melampoda, a Lisipu za Bijanta. Pausanija beležio jedno predanje o tome da je Pret povodom izlečenja svojih kćerki utemeljio Herino svetilište na putu između Sikiona i Titane,  kao i Apolonovo svetilište u Sikionu. U izvorima se navode različita mesta na kojima je navodno došlo do izlečenja, a Pindar čak navodi da je Pretove kćerke izlečio sam Asklepije. Neki kažu da je ludilo obuzelo argivske žene tek kasnije, u vreme Anaksagorine vladavine.

## Reference

## Literatura
*
*
Larnaks

**Larnaks** ( [*lárnaks*]) tip je malog sanduka koji se često koristio za polaganje ljudskih posmrtnih ostataka u antičkoj Makedoniji, bilo samog tela u savijenom položaju, bilo kremiranog pepela.

Prvi larnaksi pojavljuju se u minojsko doba tokom grčkog bronzanog doba i imali su oblik keramičkog kovčega koji je oponašao izgled drvenog sanduka i možda su bili pravljeni po ugledu na staroegipatske kutije od lana. Ti su larnaksi bili bogato ukrašeni apstraktnom dekoracijom, slikama hobotnica i scenama lova i kultnih obreda. Larnaks od terakote iz Hagije Trijade bio je ukrašen predstavama rituala u zagrobnom kultu.

U Homerovim epovima spominje se larnaks u koji je, nakon pogrebnih rituala, položen pepeo trojanskog junaka Hektora, a koji je očito bio malih dimenzija: "I kosti, pošto ih skupe, u kovčeg metnuše zlatni (χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν), porfirnim poklopcima i tankim pokriše kovčeg". U *[[Ilijada|Ilijadi]]* se spominje i jedan srebrni larnaks u kome bog Hefest drži svoj alat: "a oruđe drugo ... u kovčeg srebrni spravi" (λάρνακ᾽ ἐς ἀργυρέην συλλέξατο). Larnakse u kojima su se držali skupoceni predmeti spominje Herodot.

Na slikanim grčkim vazama larnaks se često pojavljuje u mitološkim prizorima. Na jednoj takvoj slici predstavljeni su u larnaksu Danaja i njeno tek rođeno dete, Persej, dok pored njih stoji Akrisije.

U poznom helenističkom razdoblju postali su popularni larnaksi koji su imali oblik malih sarkofaga od terakote, od kojih su neki bili oslikani na isti način kao i tadašnje grčke vaze.

Ima i nekoliko larnaksa napravljenih od plemenitih metala, kao što je, na primer, slučaj s larnaksom iz 4. veka pne., koji je pronađen u Vergini, u severnom delu Egejske Makedonije. Taj je larnaks napravljen od zlata, a poklopac mu je ukrašen predstavom Sunca (što je izvor Sunca iz Vergine kao motiva). Veruje se da je u grobu u kome je ovaj larnaks pronađen bio pokopan Filip II Makedonski, otac Aleksandra Velikog.

## Reference

## Literatura
*
Linkej

**Linkej** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Egipta i Agrifije te suprug Hipermnestre, jedne od Danaida, koja mu je rodila sina Abanta.

## Mitologija
Linkej je bio kralj grada Arga, koji se zato nekad naziva "linkejskim Argom" (Λυγκήϊον Ἄργος). Kad su Danaide po nalogu svog oca, Danaja, prve bračne noći poubijali svoje muževe, jedino je Hipermnestra svome suprugu poštedela život, pošto on nije povredio njeno devičanstvo. Prema drugoj verziji, Hipermnestra je tri puta zamahnula mačem hoteći ubiti usnulog Linkeja, ali je, savladana ljubavlju, probudila supruga i savetovala mu da pobegne iz Arga. Danaj je zbog toga svoju neposlušnu kćer zarobio, ali ju je onda oslobodio i dozvolio joj da živi u braku s Linkejem, koji ga je i nasledio na argivskom prestolu. U izvorima se spominje i to da je Hipermnestra pomogla Linkeju da utekne Danajevoj osveti, da je Linkej pobegao u grad Lirkeju (Linkeju) i da je odande bakljom dao znak da se nalazi na sigurnom; Hipermnestra je uzvratila dajući znak s argivske tvrđave, a u znak sećanja na taj događaj u Argu se svake godine održavala svetkovina s bakljama. Kad je do Linkeja stigla vest o tome da je Danaja usmrtio njegov sin Abant, Linkej je Abantu dao Danajev štit, koji je bio posvećen u Herinom hramu, i u Herinu je čast ustanovio je igre na kojima su pobednici kao nagradu dobijali štitove.

Prema nekim izvorima, Linkej je ubio Danaja i njegove kćerke i potom je zajedno s Hipermnestrom srećno vladao Argom.

Linkej i Hipermnestra bili su u Argu poštovani kao heroji u jednom zajedničkom svetilištu, a njihov je grob pokazivan nedaleko od žrtvenika Zevsa Fiksija (zaštitnika begunaca). Njihovi kipovi stajali su u hramu u Delfima, gde su ih kao zavetni dar postavili stanovnici Arga.

## Genealogija

## Reference

## Literatura
*
*
Linkej (Afarejev sin)

**Linkej** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Afareja i Arene te brat Idin. Bio je jedan od Argonauta i čuven po svom izuzetno oštrom čulu vida; govorilo se da je mogao videti čak i kroz drveće, zidove i zemlju, pa je u drevnoj Grčkoj postojao izraz "videti oštrije od Linkeja" (ὀξύτερον βλέπειν τοῦ Λυγκέως). Linkej je učestvovao i u lovu na kalidonskog vepra.

Prema jednoj priči, Linkejev brat Ida i on posvađali su se sa Dioskurima kad su ovi oteli njihove verenice Febu i Hileru. Naime, na gozbi kod Dioskura, kojoj je prisustvovao i Paris, Ida i Linkej su ismevali Dioskure jer su uzeli Leukipove kćerke bez uobičajenih darova, zbog čega su Dioskuri njihovom ocu, Afareju, ukrali goveda kako bi ih dali Leukipu. Nakon toga, sakrili su se u šuplji hrast, ali ih je oštrovidi Linkej video. Zato je zario mač u koru drveta i tako ubio Kastora. Polideuk, željan osvete, gonio je Idu i Linkeja sve do groba svoga oca, ali su ga oni tamo pogodili teškom nadgrobnom pločom. I pored toga, uspeo je da ubije Linkeja. Tako je Linkej umro bez potomstva. Prema nekima, Linkeja je ubio Kastor, a kad je Ida hteo da ga pokopa, Kastor ga je sprečio, ali je ubrzo i sam pao od Polideukove ruke.

## Reference

## Literatura
*
*
Linkej (razvrstavanje)

**Linkej** () ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji i istoriji.

## Mitologija
* Linkej (Egiptov sin).
* Linkej (Afarejev sin).
* Pseudo-Apolodor ga je naveo kao jednog od Akteonovih pasa.
* Kralj Trakije, kome je Terej dao Filomelu nakon što ju je silovao. Linkejeva supruga je bila Latusa, prijateljica Prokne, Filomeline sestre.
* Prema Vergilijevoj *[[Eneida|Eneidi]]*, Linkej je bio jedan od Enejinih pratilaca u Italiji. Ubio ga je Enejin protivnik Turno.

## Istorijske ličnosti
* Linkej sa Samosa, grčki pesnik nove atičke komedije s kraja 4. i početka 3. veka pne.

## Reference
Indijci

**Indijci** su nacija koja obuhvaća mnogobrojne etničke, rasne, jezične i religijske skupine koje danas formiraju drugu najmnogoljudniju državu na svijetu – Indiju, koja je po posljednjem popisu 2001. imala 1 027 015 247 stanovnika, pretpostavlja se da ih danas ima 1 250 000 000.

Indijci govore preko 1500 jezika i dijalekata, od kojih su 15 službeni u svojim državama.Velika većina Indijaca su po religiji - hindusi 80%, drugi po veličini su muslimani - 14%, uz manji broj kršćana, sika, budista, džainista, zoroastrista...

## Reference

## Vanjske veze
* ''India, People and Culture''
Hata (Ujedinjeni Arapski Emirati)

**Hata** (, ili **Hatta**, zvana i **[[Vadi]] Hata**) je ime dubajske enklave od oko 10.598 stanovnika.

## Geografija
Enklava Hata leži 105 km istočno od grada Dubaja u Planinama Hadžara, na granici Sultanata Oman.

Sve do ranih 1980-ih Hata je bila popularno odredište bogatijih građana Dubaja, koji su ljeti bježali u visoku Hatu, da pobjegnu od nesnosnih vrućina i vlage uz obalu Perzijskog zaljeva

Enklava Hata ima tri šeikove palače, 7 džamija, 3 škole, 2 policijske stanice, 2 bolnice, 2 benzinske stanice, 2 banke, 1 poštu, 1 vatrogasnu stanicu i 1 hotel sa četiri zvvjedice.

## Historija
Hata je postala dubajska enklava krajem 19. vijeka, kad je tadašnji vladar Sultanata Oman i Muskat Turki bin Said, dao selo Hadžaran (Hidžrajn) iz Vadi Hate tadašnjem dubajskom šeiku Rašidu Maktumu.

Vadi Hatom dominira najstarija dubajska utvrda sa svoje dvije kule, građena 1896. za šeika Hašera bin Maktuma.Utvrda Hata nije najstarija građevina u enklavi, već je to Džamija Džuma koja leži sjevernije, ona je podignuta 1780.

Atrakcija enklave je Selo baštine Hate, muzej na otvorenom, potpuno rekonstruirano naselje nekadašnjeg tradicionalnog života u tom planinskom kraju.
 
## Reference

## Vanjske veze

* Hatta - eine unvergessliche Zeitreise mit dem Mietwagen
Lusi (Grčka)

**Lusi** (, ) bio je drevni grad u Arkadiji, koji je isprva bio samostalan, a kasnije postao podložan susednom polisu Kleitoru. Lusi su se nalazili na oko 1.200 metara nadmorske visine na obronku planine Helmosa, blizu današnjeg grada Kalavrite. Lusi su se graničili s dva druga polisa, Fenejem i Kleitorom.

Još u 58. olimpijadi (548‒545. pne.) Lusi su bili nezavisan polis, kako se zaključuje na osnovu toga što je zabeleženo da je jedan građanin tog polisa odneo pobedu u konjskoj utrci na jedanaestim Pitijskim igrama. Teritoriju Lusa opustošili su Etolci tokom savezničkog rata (220‒217. pne.), a u Pausanijino vreme (2. vek nove ere) od grada se više nisu mogle videti ni ruševine. No, ime grada ostalo je da živi zbog hrama Artemide Lusije ili Hemerasije ("umiriteljice"). Boginja je ovde imala taj epitet zato što su tu Pretove kćeri, Pretide, bile izlečene od ludila kojim ih je bilo kaznilo neko božanstvo (Hera ili Dionis). One su se bile sakrile u jednu veliku pećinu, iz koje ih je izvukao slavni prorok Melampod i onda ih izlečio ludila. Njihov zahvalni otac podigao je onda hram Artemide Hermesije, koji je uživao veliki ugled širom Peloponeza i bio smatran nepovredivim utočištem. Taj je hram isto nastradao u savezničkom ratu. Nalazio se u blizini grada, oko 40 stadija od grada Kinete.

Ostatke Lusa pronašli su 1897. godine arheolozi Wilhelm Dörpfeld i Adolf Wilhelm, a iskopavanja je vršio Austrijski arheološki institut u Atini. Iskopani su Artemidin hram i nekoliko građevina koje su se nalazile u centru grada. Godine 1928. obližnja sela Soudena Theotokou i Soudena Agiou Vasileiou preimenovana su u Ano Lousoi (= Gornji Lusi) i Kato Lousoi (= Donji Lusi).

## Reference

## Literatura
*
*

## Vanjske veze
*Iskopavanja u Lusima , fotografije i tlocrti drevnog grada.
Satpralat

***Tropical Malady*** (; Satpralat; doslovno "čudovište") tajlandski je romantični psihološki dramski film koji je 2004. napisao i režirao Apichatpong Weerasethakul. To je film od dvije priče - prva tvori ljubavni odnos između dva gay muškarca, a druga tajnovitu priču o vojniku koji je izgubljen u šumi koju opsjeda duh šamana. Osvojio je Nagradu žirija na filmskom festivalu u Cannesu 2004. te je prvi tajlandski film koji je ušao u glavni natjecateljski program u Cannesu. Također je prvi tajlandski film koji je osvojio bilo kakvu nagradu na nekom značajnijem filmskom festivalu.

## Radnja

Keng (Banlop Lomnoi) je vojnik koji odlazi u baraku u nekom malom gradu u Tajlandu. Glavne dužnosti vojne psotroje je, čini se, istražiti navode o tajnovitom klanju stoke obližnjih farmi. Na polju, Keng upoznaje Tonga (Sakda Kaewbuadee). Keng vidi Tonga kako se vozi u kamionu u gradu. Dvoje muškaraca razvijaju intimno prijateljstvo i započinju ljubavnu vezu, te odlaze na putovanje u prirodu.

U drugoj priči, vojnik (opet Lomnoi) sam odlazi u šumu kako bi pronašao izgubljenog seljaka koji je nestao. U šumi, vojnik nailazi na duha šamana tigra (Kaewbuadee again), koji opsjeda vojnika, te ga natjera da bježi kroz šumu sve dok i sam ne nestane.

## Nagrade
*Tropical Malady* osvojio je Nagradu žirija na filmskom festivalu u Cannesu 2004.

## Kritike
Allen Johnson je u svojoj recenziji hvalio film:
:"Ako niste upoznati sa svijetom tajlandskog filmaša Apichatponga Weerasethakula, slobodno uđite. Samo ostavite svoja prethodna očekivanja i ustaljeni DNA za gledanje filmova na vratima, te jednostavno dopustite da ga njegov zadnji film opere. *Tropical Malady* je eksperiment, čudna, snovita meditacija o čovječanstvu, našoj potrebi za ljubavi i našim unutrašnjim demonima... Radnja u obje priče nije jasna. Oni su zapravo poligoni za ugođaj, sa često jednostavnim trenucima... *Tropical Malady* je intrigantna emotivna i intelektualna zagonetka koja me ostavila sa osjećajem začudnosti i kontempliranja. A postoji jako malo filma koji su u stanju to učiniti."

Dennis Schwartz je filmu dao ocjenu pet:
:"Ovo je fasinantan, zbunjujuć, neodoljiv, hipontičan, vizualno bogat i briljantno zamišljen film u obliku mentalnog putovanja. Najoriginalniji film koji sam vidio u zadnjih nekoliko godina. To je snovita ljubavna priča koja je razigrano ispričana i služi kao parabola jer govori o strahovima i čežnjama koje neka osoba mora premostiti kako bi pronašla istinsku ljubav - moraš ili ubiti duha u sebi ili ćete on osvojiti."

## Reference

## Vanjske veze
* Službeni website na Kick the Machine 
* 
* 
* ''Tropical Malady'' na Thai Film Database
Linkej sa Samosa

**Linkej sa Samosa** (), brat istoričara Durida sa Samosa, bio je starogrčki komički pesnik te autor pisama i anegdota. Živeo je krajem 4. i početkom 3. veka pne. i bio je učenik filozofa Teofrasta. Njegovo delo, posebno pisma i esej o kupovini hrane, otkrivaju da je bio naročito zainteresovan za gastronomske teme.  Linkej je i adresat jednog pisma koje mu je uputio Hipoloh i u kome se govori o jelima u Makedoniji. Linkejeva su dela izgubljena, ali su sačuvani brojni citati u Atenejevoj *[[Gozba sofista|Gozbi sofista]]*.

Kao pisac komedije Linkej je bio savremenik i takmac Menandrov, te se svrstava među pisce nove atičke komedije. Jedini odlomak koji se sačuvan potiče iz njegove komedije *[[Kentaur]]* (Κένταυρος) i citiran je kod Ateneja; tu se radi o sceni koja se odigrava u Atini i gde se raspravlja o jelovniku za večeru, i to u kontekstu toga odakle koji gost dolazi i kojim bi jelom stoga voleo da bude poslužen.

Linkej je nadživeo Menandra i napisao jedan spis o njemu. Čini se, ipak, da je veći ugled uživao kao gramatičar i prozni pisac nego kao komički pesnik. Spominju se ovi naslovi njegovih dela: *Egipatske povesti* (Αἰγυπτιακά), *Zapisi* (Ἀπομνημονεύματα), *Izreke* (Ἀπόφθέγματα), *Obedna pisma* (Ἐπιστολαί δειπνητικαί), *Veština nabavke* (Τέχνη ὀψωνητική).

## Reference

## Literatura
*Andrew Dalby, "Lynceus and the anecdotists" in *Athenaeus and his world: reading Greek culture in the Roman Empire* ed. David Braund, John Wilkins (Exeter: University of Exeter Press, 2000) str. 372–394.
*R. Kassel and C. Austin, editors, *P C G: Poetae comici Graeci*. Berlin: De Gruyter, 1983– .
*
Alkej (mitologija)

**Alkej** () ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.

#Alkej, sin Perseja i Andromede, tirintski kralj. Oženio se ili Astidamijom, kćerkom Pelopa i Hipodamije, ili Laonomom, kćerkom Gunejevom, ili pak Hiponomom, kćerkom Menekejevom. Bio je brat Elektrionov, Stenelov, Helejev, Mestorov i Gorgofonin. Supruga mu je rodila sina Amfitriona i kćerke Anaksu i Perimedu.
#Alkej je, prema Diodoru Sicilijskom, bilo originalno ime panhelenskog junaka Herakla; to je ime dobio zato što je poticao od Persejevog sina Alkeja.
#Alkej, sin Herakla i robinje Jardanove, od koga je navodno poticala loza Heraklida u Lidiji. Diodor Sicilijski piše da se ovaj Heraklov sin zvao Kleodaj.
#Alkej, zapovednik u Radamantovoj vojsci, prema Diodoru Sicilijskom; Radamant mu je darovao ostrvo Paros. Prema Pseudo-Apolodorovoj *[[Biblioteka (Pseudo-Apolodor)|Biblioteci]]*, ovaj je Alkej bio sin Androgeja, sina Minojevog i Pasifajinog, te brat Stenelov; kad je Herakle stigao na Paros idući po Aresov pojas, koji se nalazio kod kraljice Amazonki, neke od njegovih saputnika ubili su Minojevi sinovi; razgnevljeni Herakle tad je pobio sve Minojeve potomke i opsedao grad sve dok mu stanovnici nisu ponudili da uzme dva taoca. Herakle je uzeo Alkeja i Stenela, kojima je kasnije dao ostrvo Tasos.
#Alkej, sin Margasa i Filide, karijski saveznik Trojanaca u trojanskom ratu. Ubio ga je Meget.

## Reference
Stenel

**Stenel** () ime je nekoliko ličnosti u grčkoj mitologiji.

*Stenel (Persejev sin), kralj Mikene, suprug Nikipe, kćeri Pelopove i Hipodamijine, te otac Euristeja, Meduze i Alkione.
*Stenel (Kapanejev sin), otac Kilaraba i Kometa, jedan od Epigona, koji su zauzeli Tebu, učesnik trojanskog rata.
*Stenel (Aktorov sin), pratilac Heraklov u pohodu na Amazonke.
*Stenel (Androgejev sin), unuk kritskog kralja Minoja i vladar Tasosa.
*Stenel, sin Egipta i Tirije, koji se oženio Stenelom, kćerkom Danaje i Memfide, i koji je od ženine ruke stradao prve bračne noći.
*Stenel, otac Kikna i kralj Ligurije, koji je pretvoren u labuda 
*Stenel, jedan od Melantovih sinova, koga je ubio Tidej.

## Reference
Stenel (Persejev sin)

**Stenel** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Perseja i mikenski kralj. Njegova je supruga po Herinoj volji prerano rodila Euristeja, koji je tako umesto Herakla postao kralj. Stenel se oženio Amfidamantovom kćerkom Artibijom (ili Antibijom) ili, prema drugima, Pelopovom kćerkom Nikipom. Kao Stenelova deca spominju se, osim Euristeja, Alkiona, Meduza i Ifid ili Ifit. Stenel je na mikenski presto stupio kad je njegovog brata Elektriona ubio ubio Amfitrion, potonjeg oca Heraklovog. Potom je Amfitriona poslao u progonstvo, a u svoje je kraljevstvo pozvao Atreja i Tijesta, nakon što su ovi bili proterani iz Pise. Nakon Euristejeve smrti Atrej je postao mikenski kralj. Stenela je ubio Hil, sin Heraklov.

## Reference

## Literatura
*
*
Stenel (Kapanejev sin)

**Stenel** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Kapaneja i Euadne, jedan od Epigona, koji su osvojili Tebu, te učesnik u trojanskom ratu, koji je, zajedno s Diomedom i Eurijalom došao pred Troju s osamdeset brodova.

## Mitologija
Još u doba rata protiv Tebe Stenel je postao Diomedov blizak prijatelj, a u trojanskom ratu vozio je Diomedove kočije i pomagao mu u borbama. Kad je Agamemnon rekao Diomedu da mu je otac veći junak, Stenel mu je odgovorio da su Diomed i on s manje ljudi osvojili Tebu. Kasnije, kad su Grci pod Trojom zapali u teškoće, Diomed je Agamemnonu poručio da se on vrati u Grčku, a da će on sa Stenelom osvojiti grad. Stenel je bio jedan od Grka koji su se sakrili u drvenom konju uz pomoć koga je osvojena Troja. Prilikom podele plena iz zapaljene Troje on je dobio kip Zevsa s tri oka, koji je kasnije pokazivan u Argu.

Kad su Ahejci osvojili Prijamov grad, Stenel je pomogao Diomedu da na vlast u Etoliji vrati kralja Eneja. Stenelov grob pokazivali su u Argu, gde je bio pokopan i njegov sin Kilarab. Bilo je i onih koji su kazivali da je Stenel sahranjen u Kolofonu, zajedno s Kalhantom i Idomenejem. Stenel je od svog strica Ifida nasledio trećinu argivske zemlje, no njegov sin Kilarab kasnije je vladao celim kraljevstvom. Stenel je verovatno i otac Kometa, koji je zaveo Diomedovu suprugu Egijaleju.

## Reference

## Literatura
*
*
Stenel (Aktorov sin)

**Stenel** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Aktora, pratilac Heraklov u pohodu protiv Amazonki. Ranjen je strelom i na povratku s pohoda umro je u Paflagoniji, gde je i pokopan na obali mora. Kad su kasnije Argonauti prolazili tuda, ukazala im se Stenelova sen u punoj ratnoj opremi, sa sjajnim oklopom i ljubičastom perjanicom na kacigi. Stenel se pojavio samo na trenutak, kako bi video grčke junake, i već sledećeg momenta nestao je u morskim dubinama. Mops je uplašenim Argonautima savetovao da Stenelu prinesu žrtvu kao heroju. Orfej je zbog toga ovoj seni posvetio svoju liru.

## Reference

## Literatura
*
*
Stenel (Androgejev sin)

**Stenel** () bio je, u grčkoj mitologiji, sin Androgeja i unuk kritskog kralja Minoja. Na putu ka Amazonkama Herakle se zaustavio na ostrvu Parosu, gde su Minojevi sinovi ― Eurimedont, Hris, Nefalion i Filolaj ― ubili dva njegova pratioca. Zbog toga je razgnevljeni Herakle pobio sve Minojeve potomke i opsedao grad sve dok mu stanovnici nisu ponudili da uzme dva taoca. Herakle je uzeo Stenela i njegovog brata Alkeja, kojima je kasnije dao ostrvo Tasos, kad je s njega proterao Tračane.

## Reference

## Literatura
*
*
Gordijena

**Gordijena** ili **Korduena** je bila starovjekovna regija naroda Karduhi na sjeveru Mezopotamije, odnosno na području današnjeg sjevernog Iraka i jugoistočne Turske.

## Historija
Karduhi se spominju 401. pne. kao narod koji nastanjuje planine sjeverno od rijeke Tigra. U 1. vijeku pne. Korduena je bila pod vrhovnom vlašću Armenije, a 69. pne. je Zarbijen, kralj Korduene, tajno planirao pobunu protiv armenskog kralja, pregovarajući sa Rimljanima o njihovoj pomoći. Međutim, ovaj plan je otkriven i Armenci su ubili Zarbienusa. Nakon toga, Rimljani su zauzeli područje Korduene, koja je postala zavisna rimska država. Kasnije nad Korduenom vlast naizmjenično uspostavljaju Rim, iranski Parti i Sasanidi, Armenija i Istočno Rimsko Carstvo, sve do arapskog osvajanja u 7. vijeku.

## Teorija o drevnim Kurdima
U starijoj literaturi termini Korduena i Karduhi identificirali su se s Kurdistanom i Kurdima. Usprkos tome što se drevni termini *Kardu*, *Cyrtii* i *Corduene* naizgled podudaraju s modernim kurdskim etnonimom, filolozi smatraju da je glavna razlika u tome što starovjekovni leksemi u korijenu sadrže završni samoglasnik, odnosno kako se radi o drevnoj semitskoj riječi *Krd* što znači „hrabar“ ili „snažan“. Između ostalog, *Kardu* se može povezati i s gruzijskim endonimom *Kartveli*, no Gruzi za razliku od Kurda etnojezički ne spadaju u indoevropske narode. U 19. vijeku, historičari su bili skloni mišljenju da su Kurdi izravni potomci plemena Karduhi opisanog u Ksenofontovoj „Anabazi“, a kao argumente navodili su sličnosti među imenima, očiglednu geografsku povezanost, te plemenski način života u planinama Zagrosa. Iako su neki stručnjaci i danas skloni takvoj vezi, većina iranologa je odbacuje.

## Vladari Korduene
* Zarbijen, 1. vijek pne.
* Manisar, 115. godine
* Ardašir, 340-ih godina
* Jovinijan, 359. godine

## Izvori

## Literatura

*  
*  
*
Dominique-Jean Larrey

**Dominique-Jean Larrey**  (Beaudéan, 8. srpnja 1766. - Lyon, 25. srpnja 1842.) je bio francuski kirurg, glavni kirurg Napoleonove vojske i jedan od najvećih inovatora na polju ratne kirurgije. Danas se Larrey smatra prvim modernim ratnim kirurgom.

Larrey je rođen u selu Beaudéan u buržujskoj obitelji koja se ubrzo preselila u Bordeaux. S 13 godine je ostao bez roditelja, nakon čega je skrb o njemu preuzeo ujak Alexis, koji je bio glavni kirurg u Toulouseu. Nakon šest godina vježbeništva, odlazi u Pariz gdje studira kod velikog Desaulta, koji je u to vrijeme bio glavni kirurg u bolnici *[[Hôtel-Dieu de Paris]]*. Njegov studij prekinuo je rat.

Za vrijeme Napoleonskih ratova, točnije od Italije 1797. pa sve do Waterlooa 1815. godine, Larrey je bio glavni kirurg Napoleonove vojske. U tom svojstvu, implementirao je moderne metode u ratnoj kirurgiji, terenske bolnice i ambulantne jedinice u vojsci. Vidjevši impresivnu brzinu francuske lake konjice na djelu, Larrey je ubrzo stvorio laku ambulantnu jedinicu koja je koristila isti sustav pri transportu ranjenika. Njegove reforme terenskih bolnica danas se smatraju pretećama suvremenih MASH jedinica. Larrey je zaslužan i za nastanak pravila o trijaži ratnih ozljeda, tretirajući tako ranjenike temeljem težine njihovih ozljeda, a ne nacionalnosti ili čina. Larrey je pružao medicinsku pomoć i francuskim i protivničkim vojnicima.

Dana 12. svibnja 1807. godine, Larrey je postao nositelj odlikovanja *[[Légion d'honneur]]*. Tokom rata, bio je omiljeni Napoleonov liječnik, a 1809. godine je postao barun. Dvije godine kasnije, Larrey je predvodio kirurški tim koji je izveo prvu mastektomiju u vremenu prije anestetika. Operacija je izvršena na Frances Burney u Parizu. Njegov detaljni izvještaj s operacije dao je dobar uvid u odnose liječnika i pacijenta u XIX. vijeku, ali i u realizaciju operativnih zahvata u domu pacijenta.

Tokom bitke kod Waterlooa, njegovu hrabrost na bojnom polju uočio je i vojvoda od Wellingtona, koji je svojim trupama naredio da ne pucaju u njegovom smjeru kako bi mogao prikupiti ranjenike. S druge strane, Prusi nisu bili tako blagonakloni prema njemu - zarobljen je i osuđen na smrt. Spasio ga je njemački kirurg koji ga je prepoznao i molio da ga se poštedi. Pošteda je djelomično mogla doći i od činjenice da je Larrey ranije spasio život Blücherova sina, nakon što je ovaj zarobljen od strane Francuza, zbog čega je i pozvan na večeru s pruskim zapovjednikom i vraćen u Francusku sa svečanom pratnjom. Ostatak svog života posvetio je pisanju i civilnoj medicini.

Umro je 25. srpnja 1842. u Lyonu. Njegov sin, Hippolyte, bio je kirurg cara Napoleona III.
Višnjeva (razvrstavanje)

**Višnjeva** se može odnositi na:

* Višnjeva (Kotor), naselje u opštini Kotor u Crnoj Gori;
* Višnjeva (Sjenica), naselje u opštini Sjenica u Srbiji.
Knežica (razvrstavanje)

**Knežica** može biti:

* Knežica (Kozarska Dubica), naselje u opštini Kozarska Dubica, Republika Srpska, BiH
* Knežica (Petrovac), naselje u opštini Petrovac, Republika Srbija
* Knežica (Doljevac), naselje u opštini Doljevac, Nišavski okrug, Republika Srbija
* Knežica (Dubrovnik), naselje u gradu Dubrovniku, Republika Hrvatska

ili

* Knežica (rijeka), lijeva pritoka Mlječanice na području opštine Kozarska Dubica
San Prospero, Bologna

**San Prospero** je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 746 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Senigallia

**Senigallia** (arhaično: *Sinigaglia*; na lokalnom dijalektu *Snigaja*) je grad i sjedište istoimene općine u Italiji u provinciji Ankona, u regionu Marke. Prema procjeni iz 2011. u naselju je živelo 30.882 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m. Nalazi se na obali Jadranskog mora te ima izuzetno dugu i bogatu historiju tokom koje je nekoliko puta bila razarana, odnosno prelazila iz ruke u ruku. Poznata je prije svega po masakru u Senigalliji 1503. godine, kada je Cesare Borgia, zapovjednik tadašnje papinske vojske, likvidirao svoje pobunjene oficire.

## Gradovi pobratimi
*  Chester, Ujedinjeno Kraljevstvo
*  Lörrach, Njemačka
*  Sens, Francuska

## Reference

## Vanjske veze

* Comune Senigallia
Pedara, Ascoli Piceno

{{Naselje u Italiji
| naziv               = Pedara
| izvorni_naziv       =
| država              =  Italija
| regija              = Marche
| okrug               = Ascoli Piceno
| slika               = 
| opis_slike          = 
| grb                 = 
| gradska_zastava     = 
| osnivanje           = 
| stanovništvo        = 17
| godina_stanovništvo = 2011
| aglomeracija        = 
| godina_aglomeracija = 
| gustina             = 
| površina            = 
| vremenska_zona      = 
| poštanski_kod       = 
| pozivni_broj        = 
| registarska_oznaka  = 
| ostalo1l            = 
| ostalo1             = 
| veb-strana          = 
| gradonačelnik       = 
| stranka             = 
| gšir                = 42.86644
| gduž                = 13.425

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Cesenatico

**Cesenatico** je grad i općina (comune) od 25.959 stanovnika u talijanskoj regiji Emilia-Romagna, odnosno proviciji Forlì-Cesena.

## Geografija
Cesenatico leži na obali Jadranskog mora udaljen nekih 17 kilometara zapadno od Cesene i 27 sjeverozapadno od Riminija, sa kojim je spojen u jedinstvenu rivijeru Romagnolu. Danas je poznat kao popularna ljetna turistička destinacija sa brojnim hotelima.

## Historija
Brojni arheološki nalazi svjedoče o naseljima na teritoriju Cesenatica  još od vremena Antičkog Rima, a pretpostavlja se da se u njegovoj blizini nalazio **Ad Novas**, koji se spominje u antičkim dokumentima, iako do danas nisu pronađeni njegovi tragovi. Nukleus današnjeg grada datira iz srednjeg vijeka, točnije od 1302., kad je kako zapisano u drevnim kronikama, grad Cesena odlučio osigurati izlaz na more, pa je počeo iskopati kanal za luku i odlučio izgraditi utvrdu radi njene odbrane.

Sljedeća dva vijeka je upravo zbog te luke - patio, jer je ona zbog strateške važnosti kako sa trgovačkog tako i sa vojnog stajališta, bila predmet čestih sukoba između raznih Signoria, pa je više puta uništavana i obnavljana. Porto Cesenatico je ostao u rukama Cesene dok su njome vladale Malateste, jedno kraće vrijeme bio je domena Cesare Borgije. U to vrijeme lukom se bavio i Leonardo da Vinci, kog je Cesare angažirao kao inženjera da je poboljša. Nakon vrlo kratkog perioda mletačke vladavine (kao uspomena na nju ostala su dva stupa kod mosta preko kanala), - Cesenatico je podpao pod vlast Papinske Države pod kojom je ostao više od tri vijeka.

Tek 1827., nakon dugotrajnih natezanja, uspio je izboriti autonomiju od Cesene. Za Cesenatico je bio velik događaj iskrcavanje Garibaldija 2. august 1849. na pobjedonosnom maršu prema Veneciji. Tokom 19. vijeka razvilo se ribarstvo, tome je išlo u prilog i to što se nekoliko ribarskih porodica iz Chioggie preselilo u Cesenatico sa svojim karakterističnim "bragozzima". Pri kraju tog vijeka izgrađeno je prvo kupalište, tad su se pojavili i prvi turisti duž njegovih pješčanih plaže. U nekoliko slijedećih dekada Cesenatico je postao popularna turistička destinacija.

Razvoj turizma nastavljen je i nakon Drugog svjetskog rata, kad je prestala važnost luke.

## Pobratimski gradovi
*  Aubenas, Francuska
*  Delfzijl, Nizozemska
*  Schwarzenbek, Njemačka    
*  Sierre, Švicarska 
*  Zelzate, Belgija

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Cesenatico'' (službene stranice)
Fermignano

**Fermignano** je italijanski gradić u provinciji Pesaro e Urbino u Markama. U Fermignanu je 2011. živjelo 7309 stanovnika. Gradić se nalazi na obali rijeke Metauro, na nadmorskoj visini od 188 m. Historija mu započinje oko 200. pne. odnosno u rimsko doba, a tokom srednjeg i ranog novog vijeka bio je uglavnom dio Urbinskog Vojvodstva. Fermignano je najpoznatiji kao rodno mjesto proslavljenog arhitekta Donata Bramantea.

## Reference

## Literatura

* 
* 

## Vanjske veze

* Comune Fermignano
Fonte Avellana

**Fonte Avellana** je romanički pustinjački samostan kamaldolijanskog reda iz 10. vijeka u Centralnoj Italiji u Regiji Marche.

Samostan se nalazi u brdima Apenina kod sela Serra Sant'Abbondio u Provinciji Pesaro e Urbino.

Fonte Avellana je osnovan kao eremitorij od strane samog osnivača kamaldolijanskog reda Romualda.

Ispočetka su prvi monasi živjeli po benediktinskim pravilima, da bi ih kasnije modificirali i uskladili sa svojim pustinjačkim načinom života. Tako je nastala nova kongregacija - Kamaldolijanci, čiji je rad odobrio papa Paskal II 1113.

## Reference

## Vanjske veze

* Monastero di Fonte Avellana
GeoNames

**GeoNames** je geografska baza podataka koja je dostupna i raspoloživa putem raznih veb servisa, pod licencom Krijejtiv komonsa.

## Baze podataka i veb servisi
GeoNames baza podataka sadrži preko 10.000.000 geografiskih imena koja korespondiraju to preko 7.500.000 jedistvenih svojstava. Sva svojstva su grupisana u jednu od devet klasa i dalje potkategorisana u jednan od 645 kodova. Osim imena mesta u raznim jezicima, podaci obuhvataju latitudu, longitudu, elevaciju, broj stanovnika, administrativne podele i poštanske kodove. Sve koordinate koriste Svetski Geodetiski Sistem 1984 (WGS84).

Podaci su slobodno dostupni putem brojnih Veb servisa i dnevnih eksporta baze podataka. Veb servisi obuhvataju direktno i reverzno geokodiranje, nalaženje mesta putem poštanskih kodova, nalaženje mesta susednih datom mestu, i nalaženje Vikipedijinih članaka o susednim mestima.

## Reference

## Vanjske veze
* GeoNames
Pompei

**Pompei** je grad i općina (comune) od 25.207 stanovnika u metropolitanskom području Napulja u Kampaniji na jugu Italije.

## Geografija
Grad se prostire na južnim padinama Vezuva, na nadmorskoj visini od 14 metara. Udaljen je 23 km jugoistočno od Napulja i izgrađen na platou od lave, sjeverno od ušća rijeke Sarna.

## Historija
Drevne Pompeje u 7. vijeku pne. osnovalo je italsko pleme Oska. Pompeji su izrasli u važan trgovački punkt, u početku grčki, zatim etrurski, kasnije samnitski i na kraju rimski. Strašna erupcija 79. potpuno je uništila i zatrpala grad, koji je ponovno otkriven tek u 18. vijeku kada su počela prva iskapanja.

Današnji grad ima genezu iz parohije zvane Campo Pompeiano, osnovane u 9. vijeku oko male crkve. Od ranog srednjeg vijeka je feud sa zamkom zvan Valle di Casale. Prvi poznati vlasnik bio je Luigi Caracciola, a nakon tog Ferdinando Aragonski. Od 1593. je feud Alfonsa Piccolominija, ali je zbog čestih poplava Sarna mjesto postalo nezdravo za život, zbog čega se i ono malo stanovnika raselilo. Takvo stanje potrajalo je do 1872. kada se posla ponovnog oživljavanja prihvatio napolitanski advokat Bartolo Longo, inače porijeklom iz apulijskog Latiana. U mladosti veliki protivnik crkve, a kasnije gorljivi vjernik, Longo je stoga nove naseljenike motivirao i vjerskim zanosom, oko krunice, kojoj je posvetio čitavo naselje. Pompei su samostalna općina postali 29. marta 1928. kada su imali 7000 stanovnika, a tek su 9. januara 2004. dobili status grada.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost je monumentalna historicistička bazilika sv. Marije od krunice, koja je postala svetište i mjesto hodočašća.

## Privreda
Današnji grad živi od turizma, budući da najveći broj gostiju dolazi posjetiti čuveni arheološki lokalitet Pompeje koji je 1997. zajedno s gradovima Herkulanejom i Torre Annunziatom upisan na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi. Dobar dio posjetioca su i hodočasnici koji dolaze zbog kulta krunice i njenog svetišta.

## Pobratimski gradovi

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ctta di Pompei'' (službene stranice)
Torre Annunziata

**Torre Annunziata** (napolitanski: *Torre Nunziata*) je grad i općina (comune) od 42.406 stanovnika u Kampaniji u Južnoj Italiji, dio metropoltanskog Napulja.

## Geografija
Torre Annunziata leži u Napuljskom zaljevu, u podnožju planine Vezuva, te ima divne plaže s crnim vulkanskim pijeskom. Grad je nekad bio sjedište važne željezne (Deriver, Dalmine) i prehrambene industrije (tjestenina), a danas su aktivne pomorska, farmaceutska i industrija naoružanja. Na njegovom mjestu se u antici nalazio rimski grad Oplontis koji je 79. uništen u erupciji Vezuva, što se ponovno dogodilo i 1631. godine. Arheološko nalazište Oplontis, s predivno očuvanom *Villom Poppaea* iz 1. vijeka pne., UNESCO-va je svjetska baština od 1997. godine. Iako je maleni grad u predgrađu Napulja, Torre Annunziata ima svoj jedinstven dijalekt, varijaciju napolitanskog, koji se zove *torrese*.

## Oplontis

Oplontis je bilo mjesto nadomak Pompeja (Rimsko Carstvo) koje je, uz Pompeje i Herkulanej, također stradalo i bilo zatrpano lavom i peplom iz erupcije vulkana Vezuva 24. augusta 79. godine. Ime Oplontis je najvjerojatnije bio naziv prirodnih banja Oncino, no danas je ime ostalo kao skupni naziv za vile pronađene u današnjem gradu Torre Annunziata. Sredinom 20. vijeka tu je pronađena, iskopana i otvorena za javnost *Villa Poppaea*, vila supruge cara Nerona. Druga vila, *Villa L. Crassiusa Tertiusa*, otkrivena je 1974. godine 250 m istočno od Ville Poppaea, tokom iskapanja temelja za lokalnu školu. Ime je dobila po brončanom pečatu na kojemu je bilo ime vlasnika. Također, veliki broj arheoloških predmeta je iskopan na lokalitetu i pohranjen u Državni arheološki muzej u Napulju.


Datoteka:Oplontis Peristyl room32.jpg|Peristil *Ville Poppaea*
Datoteka:Pompeii Fresco 003.jpg|Fantastična mrtva priroda iz *Ville Poppaea*
Datoteka:Oplontis room23.jpg|Caldarium (hladna kupka)
Datoteka:Oplontis - Tragic Mask.jpg|Tragična maska


## Pobratimski gradovi
*  La Ciotat, Francuska
*  Emmendingen, Njemačka
*  Benevento, Italija

## Povezano
* Pompeji
* Herkulanej
* Stabiae

## Reference

## Vanjske veze

* ''Comune di Torre Annunziata'' (službene stranice)   
* AD 79. – godina uništenja
Torrito, Pesaro e Urbino

**Torrito** je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.

Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 509 m.

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* by the CIA Factbook 
* Italian Railways
* Italian National and Regional Parks
* History of Italy: Primary Documents
* List and maps of archaeological sites in Italy
* WWW-VL: History: Italy  at IUE
Cava de' Tirreni

**Cava de' Tirreni** je grad od 53.450 stanovnika u Salernskoj provinciji u Kampaniji na jugozapadu Italije.

## Geografija
Cava de' Tirreni leži sjeverozapadno od Salerna, u plodnoj dolini okruženoj brdima. Udaljen je 5 km od Tirenskog mora i Amalfijske obale. Pored grada prolazi autoput A3 kojim je povezan sa Napuljom i Reggio Calabrijom, a isto tako i željeznička pruga Napulj–Salerno. Cava je poznata po cilindričnim kulama podignutim po okolnim brdima koje se koriste za pucanje na golubove, a taj običaj prenešen je iz Lombardije.

## Historija

Još uvijek nije sigurno da li je današnja Cava izrasla iz etrurskog naselja Marcina o kom je pisao Strabon, ali je sigurno da je za rimskih vremena dolina bila naseljena o čemu postoje dokazi iz arheoloških nalazišta. Historija grada usko je povezana sa poznatom benediktinskom opatijom Trinità della Cava, koja leži u brdima nešto jugozapadije kod sela Corpo di Cave. Opatiju je 1011. osnovao sveti Alferius, redovnik iz opatije Cluny. Iako je većina zgrada modernizirana 1796. godine, iz starijih razdoblja su preostali gotički klaustri. Opatija Trinità della Cava ima bogate arhive koji čuvaju pergamente iz 8. vijeka, te biblioteku s brojnim vrijednim manuskriptima uključujući Vizigotsku Bibliju iz 7. vijeka i Langobardski zakonik iz 11. vijeka. Danas opatija ima muzej i galeriju slika.

## Privreda
Industrija Cave proizvodi prehrambene, tekstilne i duhanske proizvode. Cava de 'Tirreni je i popularno odmaralište i centar odigravanja brojnih međunarodnih sportskih događaja.

## Gradovi pobratimi
*  Gorzów Wielkopolski, Poljska
*  Kaunas, Litvanija
*  Pittsfield, Massachusetts, Sjedinjene Američke Države
*  Schwerte, Njemačka
*  Njasviž, Belorusija
*  Tbilisi, Gruzija

## Reference

## Vanjske veze

* ''Citta di Cava de' Tirreni''
Amalfi

**Amalfi** je talijanski grad i općina od 5167 stanovnika u Salernskoj provinciji u Kampaniji.

## Geografija
Amalfi je nadbiskupski grad na jugozapadu Italije, na uskom pojasu zemlje uz Salernski zaljev, jugoistočno od Napulja. Amalfi je poznat kao centar Amalfijske obale koja je 1997. uvrštena na UNESCO-vu listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao mjesto neobične prirodne ljepote i skladne urbanizacije koja je započela još u srednjem vijeku.

## Historija
Iako je bio poznat još od 4. vijeka, Amalfi je bio od male važnosti sve do sredine 6. vijeka kada se počeo isticati pomorskom trgovinom kao jedan od bizantskih gradova Južne Italije. Teritorij Amalfijske obale sve do početka 9. vijeka pripadao je bizantskom Napulju, od kog se odvojio 1. septembra 839. i postao autonomna republika. Amalfijskom Republikom isprva je vladao conte, kog su birali svake godine, nakon tog su to bili prefekti, a na kraju kneževi, pa se republika svela na neku vrstu monarhije. Kao jedna od prvih talijanskih pomorskih republika u 9. vijeku, Amalfi se mogao usporediti s Pisom, Genovom, Venecijom i Gaetom, kao pomorska sila u trgovini s Orijentom.

Njegov razvoj je prekiinut 1131. kada ga je zauzeo i anektirao sicilijanski kralj Roger II, a kasnije ga je dva puta (1135. i 1137) orobila pisanska mornarica. Prava ekonomska kriza Amalfija započela je nakon Sicilijanske večernje i dvadesetogodišnje borbe između Anžuvinaca i Aragonaca za prevlast nad Južnom Italijom. Luka Amalfija i čitav taj kraj bio je blokiran i često napadan, stoga je potpuno izgubio na važnosti, iako je njegov Pomorski zakonik *Tabula Amalphitana* bio priznat i poznat po cijelom Mediteranu sve do 1570. godine.

## Znamenitosti
Gradom dominira katedrala Sant'Andrea čija je izgradnja počela u 9. vijeku i koja je često obnovljena, a ima veličanstvena brončana vrata izvedena u Konstatinopolu oko 1065. i zvonik podignut između 1180. i 1276. godine. U njenom sklopu je i klaustar (*Chiostro del Paradiso*) iz 1266–1268. Pored katedrale ističe se i nekadašnji kapucinski samostan (osnovan 1212) koji se stere visoko na litici iznad mora, danas pretvoren u hotel.

## Privreda
Amalfi je danas poznat kao jedna od najpopularnijih turističkih destinacija Italije, zbog svoje blage klime i velebnog primorskog krajolika, visokih provalija nad morem, u čijoj se pozadini niže red pitoresknih kuća. Amalfi je u Italiji poznat po uzgoju posebne vrste limuna.

## Galerija

Datoteka:Amalfi BW 2013-05-15 10-09-21.jpg|Katedrala Sant'Andrea
Datoteka:Amalfi_-_2_(9704356176).jpg|Pogled na grad sa mora
Datoteka:Amalfi desde el mar 02.JPG|Kuće natisnute jedna na drugu
Datoteka:Amalfi veduta.JPG|Pogled s mora na Amalfi


## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice općine 
* ''Amalfi'' na portalu Encyclopædia Britannica
Rocchetta a Volturno

**Rocchetta a Volturno** je općina od 1,090 stanovnika u Južnoj Italiji u moližanskoj Provinciji Isernia.

## Geografija
Rocchetta a Volturno leži kotlini Abrucijskih Apenina nedaleko od izvora rijeke Volturno, udaljena 13 km zapadno od Isernie.

## Historija

Rocchetta je za srednjeg vijeka na prijelazu 12.-13. vijek postala feud benediktinske Opatije San Vincenzo al Volturno. 
Pod njenom jurisdikcijom ostala je do 14. vijek. Nakon tog je izmjenila brojne gospodare sve do 1806.

Danas je poprilično opustjelo mještašce u kom se stanovnici bave poljoprivrednom i stočarstvom.
Nedaleko od mjesta nalazi se svetište *Madonna delle Grotte*, dokumentirano u 14. vijeku, sa lijepim romaničkim portalom.

## Reference

## Vanjske veze

*Comune di Rocchetta a Volturno