open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Javno-privatno partnerstvo

**Javno privatno partnerstvo** (JPP ili engl. PPP) je zajedničko, kooperativno djelovanje države s privatnim kompanijama u proizvodnji javnih proizvoda ili pružanju usluga. Deklarirani cilj ove neoliberalne metode koja nastaje tek 1992. godine je ekonomičnija, djelotvornija i učinkovitija (uspješnija) proizvodnja javnih proizvoda ili usluga u odnosu na tradicionalan način pružanja javnih usluga. Jedina službena i javna državna analiza JPPa je dovršena 2009 godine na Novom Zelandu s zaključkom da postoji premalen broj dokaza o koristi JPPa i da je bolje naći druge načine financiranja državnih projekata.

## Definicija i klasifikacija
Javno-privatno partnerstvo se deklarira kao kooperacija između javnog i privatnog sektora na području planiranja, proizvodnje, pružanja, financiranja, poslovanja ili naplate javnih poslova. Javni sektor to jest država se tom prilikom javlja kao proizvođač i ponuđač takve suradnje – kao partner koji ugovorno definira vrste i obim poslova ili usluga koje namjerava prenijeti na privatni sektor i koji obavljanje javnih poslova nudi privatnom sektoru. Privatni sektor to jest privatne kompanije se javljaju kao partner koji potražuje takvu suradnju, ukoliko može ostvariti profit i koji je dužan kvalitetno izvršavati ugovorno dobivene i definirane poslove.

Tehnički JPP je jedan oblik privatizacije u kojem privatna kompanija preuzima upravu nad državnim objektom ili infrastrukturom u zamjenu za što mora obavljati poslove definirane ugovorom. Nakon isteka ugovorom određene obaveze objekt ili infrastruktura se vraća pod državnu kontrolu.

## Razlozi za JPP
Velika Britanija koja početkom 90tih godina dvadesetog veka prva počinje s javnoprivatnim partnerstvom je ujedno jedna od prvih koja vrši djelomičnu analizu razmišljanja o ovom procesu nakon prvog desetljeća provedbe. U toj analizi oni koji podržavaju JPP vole govoriti da su najveći razlozi za nastavak ovog procesa izgrađeni objekti za javnu upotrebu (bolnice, škole i slično) koji nikada ne bi bili izgrađeni bez JPP, a te javne ustanove u sklopu ovog ekonomskog projekta imaju za građane potom veću efikasnost u obavljanju poslova od običnih državnih ustanova. Zadnji argument ujedno postaje činjenica da su projekti JPPa barem kratkoročno jeftiniji od gradnje tih objekata na normalni način.

## Razlozi protiv JPP
S druge strane kritičari vole govoriti da će na kraju cijenu svih JPP projekata platiti stanovnici iz svojeg džepa. Britanski sindikati su u toj studiji iz 2002. godine naveli da po već do tada sklopljenim dogovorima svaki britanski stanovnik će godišnje davati za otplatu JPP sklopljenih projekata 5 funti godišnje. Također se dokazalo da neki od do tada sklopljenih projekata su donijeli enormnu dobit privatnim kompanijama to jest štetu državi dok su u drugim slučajevima smanjene plate radnicima koji se prešli s pleća države na ono JPP ili su projekti rađeni ispod tadašnjeg britanskog standarda kako bi privatni investitor uštedio novac i maksimizirao profit.
## Povezano
* Neoliberalizam

## Vanjske veze
*  Hrvatska agencija za javno-privatno partnerstvo 

## Reference
Apple Pipin

**Apple Pipin** je tržišno neuspješna igraća konzola koju je dizajnirala američka tvrtka Apple, a proizvodila i prodavala japandska tvrtka Bandai 1995. godine.

Konzola je bila stvorena da pušta multimedijalne programe preko CD-ROMa i/ili igre. Isto tako ova konzola je bila zamišljena kao jednostavno računalo koje se moglo umrežiti, dok izlaz je za video je bio moguć preko TVa. Apple nikad nije prodavao Pippina, već ova platforma je bila zamišljena za licenciranje. Jedina tvrtka koja se zanimala za licenciranje je bila japanska tvrtka Bandai, no zbog zakašnjelog izlaska na tržište u Japanu i SAD, tj nakon pojave konzola: PlayStation, Nintendo 64 i Sega Saturn, Bandai nije mogao uspjeti na tržištu jer su se ostale konzole već bile ustoličile. Isto tako Pippin je bio relativno skup, a performanse kao igraća konzola ili kao mikroračunalo bila su relativno niska, tako da je ubrzo nakon izlaska na tržište ova konzola je bila ubrzo skinuta iz prodaje. Sveukupno je proizvedeno oko 100.000, a prodano samo oko 42.000 primjeraka ove konzole
Atari 5200

**Atari 5200** je igraća konzola koju je razvila američka tvrtka Atari i izbacila na tržište 1982. kao konkurenciju konzolama Mattel Intellivision i Colecovision. Konzola Atari 5200 je zapravo 8-bitno računalo Atari 400, bez tipkovnice i nije bilo kompatibilno s prijašnjom konzolom VCS 2600 bez posebnog dodatka koji je bio dostupan tek 1983. 

## Značajke
* Mikroprocesor: MOS 6502C na 1,79 MHz
* Dva posebno naručena VLSI kruga
* Grafička rezolucija: 320x192 točki , 16 boja u 16 nijansi (ukupno 256 boja). Paletu je bilo moguće promjeniti tijekom svakog osvježenja koristeći prekide u ANTIC mikroprocesoru.
* Grafika: ANTIC i GTIA čipovi
* Zvuk: 4 kanala preko integriranog kruga POKEY koji se također koristi za čitanje tipkovnice, serijskog U/I i stvaranja slučajnog broja
* RAM: 16KB
* ROM: 32KB ROM za memorijske kartice. 2KB ROM za BIOS na matičnoj ploči konzole
Proterije od Aleksandrije

**Hijeromartir Proterije od Aleksandrije** (? - 457) je bio patrijarh Aleksandrije imenovan na to mjesto 451. nakon Halkedonskog sabora na kome je, zbog mijafizitskih stavova, smijenjen njegov prethodnik Dioskor. Sa tim smjenjivanjem se, međutim, nije složio veliki dio vjernika koji su, ispočetka u tajnosti, nastavili štovati Dioskora kao svog patrijarha, iako je on tada bio u progonstvu. Godine 454. su Dioskorovi sljedbenici na vijest o njegovoj smrti za novog patrijarha izabrali Timoteja II, što je bio početak šizme između drevnoistočnih i pravoslavnih ("carskih" ili "melkitskih") crkava. Između Proterijevih pristaša, koji su uglavnom bili Grci|grčkog]], te Timotejevih pristaša, koji su uglavnom bili egipatskog porijekla, počeli su sve više eskalirati sukobi na ulicama Aleksandrije. Prema predaji, Proterije je zbog njih odlučio napustiti grad, ali mu se ukazao prorok Izaija i rekao "Vrati se u grad, ja čekam da te uzmem". Proterije ga je poslušao i došao u svoju matičnu crkvu, što je razbjesnilo Timotejeve pristaše koji su u crkvu provalili i Proterija izboli noževima. Proterije je zbog svog mučeništva proglašen svecem koga slavi pravoslavna crkva.

## Reference
* 

## Vanjske veze
* St Proterius of Alexandria Orthodox Synaxarion
* Ohridski prolog za 28. februar (13. mart)  
* Članak na Parohiji
Atifete Jahjaga

**Atifete Jahjaga** (fonetski: ätɪf'e:tɛ jähj'ɑ:gä) (20. april 1975) je 4. i trenutni predsjednik Kosova, odnosno prva žena i nestranačka osoba na toj funkciji. Prije toga je služila kao zamjenica direktora Kosovske policije , u činu general majora, Jahjaga je na mjesto predsjednika došla nedugo nakon što je izbor prethodnog predsjednika Behgjeta Pacollija proglašen neustavnim, odnosno kao kompromisni kandidat Demokratske stranke Kosova, Demokratskog saveza Kosova i Pacollijeve Alijanse za novo Kosovo koga je podržao američki ambasador Christopher Dell.

## Reference

## Vanjske veze
* Službeni website
Venecijanski filmski festival

**Venecijanski filmski festival** (talijanski: *Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica*) održava se svake godine krajem augusta i/ili početkom septembra u dvorani Palazzo del Cinema na Lungomare Marconi, na venecijanskom Lidu. Mostra kako je venecijanci zovu dio je Venecijanskog bijenala.

## Historija
Filmski festival u Veneciji je najstariji i jedan od najuglednijih filmskih festivala na svijetu.
Festival je osnovao grof *Giuseppe Volpi* 1932 kao *Esposizione Internazionale d'Arte Cinematografica*, prvi festival održan je u *Hotelu Excelsior* na Lidu. Za potrebe festivala 1937. podignut je na Lidu malo dalje od Excelsiora - *Palazzo del Cinema*, djelo arhitekta Luigia Quagliata.
## Nagrade
Prije Drugog svjetskog rata, od 1934 do 1942 glavne nagrade festivala bile su *Mussolinijev kup*, za najbolji talijanski i najbolji strani film, nazvan po tadašnjem premijeru Kraljevine Italije - *[[Benito Mussolini|Benitu Mussoliniju]]*.
Nakon Drugog svjetskog rata glavna nagrada festivala je **Zlatni lav** (*Leone d'Oro*) koja se dodjeljuje za najbolji film. Druga po važnosti nagrada je *Kup Volpe* (*Coppa Volpi*), koja se dodjeljuje najboljem glumcu i glumici. Od 2002, dodjeljuje se i Nagrada San Marco za najbolji film iz sekcije *Protiv struje* (*Controcorrente*).
### Dobitnici Mussolinijevog kupa za najbolji talijanski film

### Dobitnici Mussolinijevog kupa za najbolji strani film

### Dobitnici Zlatnog lava

## Reference

## Vajske veze

* Službene stranice festivala
* Historija Mostre od 1932 do danas
Bulb pramac

**Bulb pramac** je produženje kruškolikog oblika na pramcu broda ispod vodene linije. Bulb pramac mijenja način strujanja vode oko trupa, smanjujući otpor, i tako povećava brzinu, efikasnost i stabilnost. Za slučaj sudara ili naleta na greben ima zadaću apsorbiranja kinetičke energije i povećavanja sigurnosti broda. Veliki brodovi s bulb pramcem uglavnom imaju 12 do 15 posto bolju iskoristivost goriva od sličnih plovila bez njih.

Bulb pramac ima najviše efekta pod sljedećim uvjetima:
* kad se nalazi na brodu čija je vodna linija duža od 15 m
* kad brod ima vitku formu
* pri brzini koja je približno jednaka najvećoj brzini broda

Bulb pramac stvara pri plovidbi takav val koji interferiranjem s pramčanim valovima koje stvara ostala forma pramca smanjuje visinu ukupnog pramčanog vala. Na taj način menja se raspodela tlaka po brodu i smanjuje površina trupa koja je u dodiru s vodom što smanjuje otpor broda. Time se povećava energetska efikasnost i brzina broda.
460.

__NOTOC__
Godina **460.** (**[[rimske brojke|CDLX]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Magna i Apolonija** (ili, rjeđe, **godina 1213. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 460. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Zapadnorimski car Majorijan poražen u sukobu sa Vizigotima.
* 27.3. (noć) &ndash; Svevi iznenada napadaju grad Lugo u Galeciji i ubijaju tamošnjeg hispanorimskog guvernera.
* Dovršena kupola Neonove krstionice u Raveni.
* Heptaliti osvajaju Kušansko Carstvo i šire svoju vlast pod Indiji.
* Genadije I, patrijarh Konstantinopola, optužuje aleksandrijskog partrijarha Timoteja Elura, za monofizitstvo i daje ga protjerati, čime se produbljuje raskol između Timotejeve Koptske i "carske" ili "halkedonske" Aleksandrijske pravoslavne crkve. 
* Izrađen Sjedeći Buda u Spilji 20 u Yungangu (Datong u današnjoj kineskoj provinciji Shanxi) (približni datum).


## Rođenja

## Smrti
* 20.10. &ndash; Elije Eudokija, supruga istočnorimskog cara Teodozija II
* Hlodion, poglavar Salijskih Franaka
* Juqu Anzhou, posljednji vladar države Sjeverni Liang

## Reference
Robert Sean Leonard

**Robert Lawrence Leonard**, poznatiji kao **Robert Sean Leonard** (, 28. veljače 1969.), američki je filmski i pozorišni glumac, najpoznatiji po ulogama dr. Jamesa Wilsona u seriji *[[Dr. House]]* i Neila Perryja u filmu *[[Društvo mrtvih pjesnika]]*.

## Biografija

Odrastao je u Ridgewoodu, gdje je i pohađao srednju školu prije nego je studirao na univerzitetima *Fordham* i *[[Columbia univerzitet|Columbia]]*. Zbog činjenice da postoji još jedan glumac s istim imenom, Leonard je uzeo bratovo ime *Sean* kao svoje srednje ime na članskoj kartici *Udruženja filmskih glumaca*.

Dobio je jako pohvalne kritike za ulogu u filmu *[[In the Gloaming]]* (1997), koji je režirao Christopher Reeve. U *Entertainment Weekly* navedeno je da Leonard "radi prvoklasan posao žonglirajući mješavinom Dannyjevog očajavanja, želje da nekom bude potreban i zajedljive šaljivosti".

Leonard je tri puta nominiran za nagradu ''Tony'' (1993, 2001. i 2003), osvojivši je jedino 2001. u kategoriji najboljeg glumca u predstavi za ulogu A. E. Housmana u *Izumu ljubavi* Toma Stopparda. Godine 1988. također je igrao Romea u drami *[[Romeo i Julija]]* u produkciji *Riverside Shakespeare Companyja* 1990. i 1991. godine.

Leonard trenutno igra dr. Jamesa Wilsona, šefa odjela za onkologiju u *FOX*-ovoj hit-seriji *Dr. House*.

Leonard je dobar prijatelj s kolegom iz serije *Dr. House*, Hughom Lauriejem, kao i s Ethanom Hawkeom, prijateljem iz djetinjstva i kolegom iz filma *Društvo mrtvih pjesnika*. S njim i još trojicom kolega (Jamesom Waterstonom, Steveom Zahnom i Frankom Whaleyem) osnovao je pozorišnu kompaniju *Malaparte*. Oženjen je jahačicom Gabriellom Salick s kojom ima kćerku Eleanor (r. 2009).

## Filmografija

## Nagrade i nominacije

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* Robert Sean Leonard na *Internet Broadway Database*
* Robert Sean Leonard  na *Yahoo! Movies*
Spilje Yunganga

**Yunganške spilje** () su drevni budistički hramovi izgrađeni u spiljama kraj grada Datong u današnjoj kineskoj provinciji Shanxi. Smatraju se jednim od najboljih primjera arhitekture uklesane u stijeni te predstavlja jedan od tri najpoznatija lokaliteta vajarske umjetnosti u Kini - ostali su Longmen i Mogao.

Lokalitet se nalazi oko 16&nbsp;km jugozapadno od grada, u dolini rijeke Shi Li i podnožju planina Wuzhou Shan. Spilje su većinom nastale tako što su uklesane u periodu od 460. do 525. za vrijeme vlasti dinastije Sjeverni Wei. Predstavljaju najbolji primjer kineske kamenorezačke umjetnosti 5. i 6. vijeka. Lokalitet sadrži ukupno 252 spilja sa preko 51.000 statua Bude. Godine 2001. su spilje Yunganga od strane UNESCO-a proglašene lokalitetom Svjetske baštine.

## Vanjske veze

* UNESCO World Heritage page about Yungang Grottoes
* Protecting the Yungang Grottoes from Air Pollution Damage
Canaletto

**Giovanni Antonio Canal**, poznat kao **Canaletto** (Venecija, 18. oktobar 1697. – Venecija, 20. april 1768), bio je venecijanski slikar; najpoznatiji vedutist rokokoa poznat po prizorima Venecije, Rima i Londona.

## Biografija

Canaletto je bio učenik i suradnik svojeg oca, slikara kazališnih dekoracija Bernarda Canala i L. Carlevarisa u Veneciji. Neko vrijeme školovao se u Rimu, gdje je slikao pejzaže iz rimske okolice, a zatim se oko 1719 vratio u Veneciju i posvetio gotovo fotografskom načinu prikazivanja prizora iz stvarnoga života rodnog grada. Njegovo djelo je uskoro doživjelo uspjeh, a engleska se elita pokazala njegovim najoduševljenijim pokroviteljem. Zato se Canaletto 1746 godine seli u London, te idućih deset godina slika brojne pejzaže, gradske vedute i prikaze seoskih kuća. Tokom tog razdoblja počinju se zapažati promjene u rasponu boja kojima se služi. Tu hladniju i tamniju paletu boja više koriste njegovi učenici: Francesco Guardi i njegov nećak, Bernardo Belloto (također poznat kao Canaletto).

## Djela

Canaletto originalno toplim magličastim koloritom vješto slika perspektive i vjerno, gotovo scenografski raproducira arhitekturu i detalje s pročelja kuća i crkava. Znao je impresivno dočarati atmosferu, a često gradske eksterijere oživljava grupama likova.

Da postigne što veću točnost sa slikanim prizorom, u radu se služio *[[camera obscura|camerom obscurom]]*, jednoj vrsti fotoaparata tadašnjeg vremena kojom se uz pomoć konveksne leće smještene u otvoru projiciralo sliku željenog prizora na slikarsku podlogu. Camerom obscurom tehničkim koristili su se i brojni slikari prije njega i to nimalo ne umanjuje njegovu vještinu slikanja, kao ni neposrednost njegovih likova koje prikazuje sa svega nekoliko poteza kistom. Kasnije se toliko izvještio, da je zbog brzine radije slikao prema svojim starim predlošcima s crteža.

Canaletto je naslikao brojne vedute (*[[Canal Grande]], [[Duždeva palača]] i [[Riva degli Schiavoni]], Obala Temze, Pogled na Whitehall*), često ponavljajući teme, ali uvijek na drugi način, pa mu je stil zato lako prepoznatljiv, pored toga što su ga mnogi slikari imitirali ili slikali u istoj maniri.

### Mali izbor Canalettovih slika

datoteka:Canaletto, Veduta del Palazzo Ducale.jpg|*Veduta s Duždevom palačom*
datoteka:Giovanni Antonio Canal - Venice- The Grand Canal with S. Simeone Piccolo - National Gallery London.jpg|*Canal Grande*, 1738., Nacionalna galerija, London.
datoteka:Canal, Giovanni Antonio - Reception of the French Ambassador in Venice - Hermitage.jpg|*Dolazak Francuza u Veneciju*, 1740., 181 × 259,5&nbsp;cm, Ermitaž, Sankt Petersburg
datoteka:Canaletto london.jpg|*Pogled na Temzu*, 1747., ulje na platnu, 105 x 117,5&nbsp;cm, West Sussex.


## Reference

## Vanjske veze

* Canalettovi radovi na Web Gallery of Art
* 335 Canalettovih slika na portalu Fundacija Canaletto .
* Canaletto i historija vedute
Ibas od Edese

**Ibas** (na sirijskom *Ihiba* ili*Hiba*, ? - 28. oktobar 457) je bio episkop Edese od 435. do 457. Poznat je po tome što je bio optuživan za nestorijanstvo.

Karijeru je započeo kao prezviter crkve u Edesi za vrijeme episkopa Rabule, od čijih se teološkog stavova rano ogradio. To se prvenstveno odnosilo na Ibasovu sklonost nauku Teodora Mopsuestijskog, čije je radove prevodio na sirijski i širio po Istoku. Sudjelovao je na Efeškom saboru 431. na kome je osuđeno nestorijanstvo; pismo Marisu iz Edese datirano u 433. sugerira da je privatno osuđivao i stavove Nestorija i stavove njegovog glavnog teološkog protivnika Kirila Aleksandrijskog.

Ibas je za episkopa izabran nakon Rabuline smrti 435. ili 436. Sa vremenom je stekao veliki broj neprijatelja, koji su ga nastojali ukloniti kao nestorijanca. U tome nisu imali uspjeha kod njemu neposredno nadređenog antiohijskog patrijarha Domna II, ali su zato na stranu Ibasovih neprijatelja stali istočnorimski car Teodozije II i konstantinopolski arhiepiskop Flavijan. Oni su sazvali sinod u Tiru gdje se Ibas početkom 449. uspio osloboditi optužbi za herezu. Međutim, u proljeće, odnosno neposredno pred Drugi efeški sabor, iz grada su ga protjerali lokalni monasi, a na samom saboru je osuđen i svrgnut. Međutim, već 451. je na Halkedonskom saboru rehabilitiran i vraćen u Edesu. 

Umro je 457. Vijek kasnije, proglašen je heretikom na Drugom carigradskom saboru.
Juqu Anzhou

**Juqu Anzhou** (沮渠安周) (? - 460) je bio princ, odnosno prijestonasljednik kineske/Xiongnu države Sjeverni Liang, koga dio historičara smatra njenim posljednjim vladarom. Godine 439. su državu Sjeverni Liang napale trupe države Sjeverni Wei pri čemu je tadanji vladar i Juqu Anzhouv stariji brat Juqu Mujian (Princ Ai) zarobljen a njegova teritorija okupirana. Nakon što je Juqu Anzhouov brat Juqu Wuhui pokušao pružati otpor i neko vrijeme biti vazal Sjevernog Weija, organizirao je veliku seobu na zapad koja je rezultirala osnivanjem nove države u Gaochangu. Juqu Anzhou je svog brata naslijedio nakon njegove smrti 444. godine. Smatrao se vazalom južne dinastije Liu Song. Njegovu državu su 460. napali i osvojili Rourani, pri čemu je Juqu Anzhou poginuo.
Datong

**Datong** () je grad na razini prefekture u kineskoj provinciji Shanxi, smješten nekoliko stotina kilometara zapadno od prijestolnice Pekinga. Nalazi se na nadmorskoj visini od 1090 m. U njemu živi oko 3,11 miliona stanovnika.

## Historija

U blizioi grada je postojalo Beidi kraljevstvo Tai koje je oko 457. pne. osvojila kineska dinastija Zhou. Graničilo se Hu nomadima i trgovalo konjima. Tai je pod kineskom vlašću postalo kapetanija, a kasnije i okrug.

Sam grad je pod imenom **Píngchéng** (平城) godine 200. pne. osnovala dinastija Han, nakon bitke kod Baidenga u kojoj su poraženi Xiongnui. Položaj u blizini prolaza Velikog zida prema Unutrašnjoj Mongoliji je omogućio da se razvije kao stanica na karavanskim stazama prema Mongoliji i dalje. Pred kraj Istočne dinastije Han je opljačkan i opustošen, ali se kasnije oporavio i od 398. do 494. služio kao prijestolnica države, a kasnije i kineske dinastije Sjeverni Wei . U njegovoj blizini su u drugom dijelu tog perioda (460 - 494) isklesane znamenite Yungang spilje (云冈石窟 Yúngāng Shíkū).

Grad je preimenovan u Datong godine 1048. Pred kraj dinastije Ming (1649) je opljačkan i opustošen, ali je obnovljen već 1652.

## Izvori

## Vanjske veze

*
Darryl Nolan

Doktor **Darryl Nolan** je fiktivni lik iz FOX-ove medicinske drame *[[House, M.D.|Dr. House]]* kojeg tumači Andre Braugher. Dr. Nolan svoje prvo pojavljivanje ima u premijeri 6. sezone, epizodi *Broken*, gdje preuzima ulogu Houseovog liječnika tijekom terapije.

Kao liječnik zadužen za Houseovu uspješnu rehabilitaciju, Nolan drži u rukama njegovu budućnost, što znači da je on jedini koji može uputiti potrebnu molbu medicinskom odboru da se Houseu vrati licenca. Iako mu House prijeti građanskim neposluhom, Nolan uspijeva pronaći način kako doprijeti do njega. Nakon što se Steve/Freedom Master baci s ruba garaže isključivo jer je House htio dokazati da je Nolan u krivu (Steve je nekako preživio, ali s teškim ozljedama), House mijenja svoj odnos i pristaje na liječenje. Nolan započinje terapiju i pomaže Houseu da se odvikne od lijekova i vrati u normalu. Nakon nekog vremena, House se otvori, a Nolan mu pokušava pomoći da vjeruje ljudima i postane blizak s njima. Kada Nolanov otac umire, ovaj potraži savjet od Housea, pokazujući tako da mu vjeruje. House uskoro zaključi kako su Nolan i on slični, te da se i ovaj toliko posvetio svom poslu da nema ni obitelji ni prijatelja, te da mu je House najbliži definiciji prijatelja. Iako je, nakon što je potvrdio dijagnozu vezanu za Nolanova oca, isprva bio bezobrazan prema njemu, ostao je s njim u trenutku očeve mu smrti, pruživši mu tako potporu, na čemu se Nolan kasnije zahvalio. Kada je Nolan primijetio da se House povezao s Lydiom, odlučio mu je napisati otpusno pismo.

Ponovno pojavljivanje ima u epizodi *[[Epic Fail]]* gdje, tijekom terapije, savjetuje Housea da isproba novi hobi s Wilsonom. Kada, unatoč novom kuharskom hobiju, House ponovo osjeti bol u nozi, Nolan mu savjetuje povratak medicini jer mu je rješavanje jednog slučaja privremeno ublažilo bol.

Kratko se spominje u epizodi *[[Remorse]]*, a posljednje pojavljivanje u 6. sezoni ima u epizodi *[[Baggage]]*. House ponovo dolazi na terapiju te mu ispriča o jednom slučaju iz prošlosti kojega je imao. Na kraju, zaključi kako je i nakon godinu dana terapije s Nolanom još uvijek jada. Optužuje Nolana da je uzrok toga i naziva ga obmanjivačem (čak i "prodavačem magle"), te odlazi iz njegovog ureda ljutit i žalostan.
Aleksandrijska pravoslavna crkva

**Aleksandrijska pravoslavna crkva**, poznatija kao **Patrijaršija Aleksandrije i sve Afrike** (grčki: , *Patriarcheîon Alexandreías kaì pásēs Aphrikês*) je autokefalna grčka pravoslavna crkva unutar šire zajednice pravoslavnog kršćanstva. Službeno se naziva Pravoslavnom patrijaršijom Aleksandrije kako bi je se razlikovalo od ne-halkedonske Koptske pravoslavne patrijaršije u Aleksandriji. Članovi crkve su se nekada nazivali Melkitima jer su ostali u zajednici sa carigradskom patrijaršijom nakon šizme koja je uslijedila nakon Halkedonskog sabora 451.

## Vanjske veze

* The Patriarchate of Alexandria (Official Site)
* Archdiocese of Antananarivo  (Official Site)
* Archdiocese of Harare  (Official Site)
* Archdiocese of Irinoupolis  (Official Site)
* Archdiocese of Johannesburg and Pretoria  (Official Site)
* Archdiocese of Lagos  (Official Site)
* Archdiocese of Mwanza  (Official Site)
* Archdiocese of Yaounde  (Official Site)
* Website of the Arabic-speaking Alexandrian Orthodox Christians of Egypt 
* Orthodox Mission in Tropical Africa 
* CNEWA Profile of the Alexandrian Orthodox Church by Ronald Roberson
Papa Timotije II od Aleksandrije

**Timotej II od Aleksandrije** (? - 477), također poznat i kao **Timotej Elur** (Τιμόθεος Αίλουρος, doslovno "Timotej Mačak") je bio patrijarh Aleksandrije koji je na tom mjestu stolovao u dva navrata - od 457. do 460. i od 475. do 477. Bio je sljedbenik patrijarha Dioskora koji je zbog mijafizitstva svrgnut i prognan na Halkedonskom saboru. Carskim ukazom je za novog patrijarha imenovan svećenik Proterije, ali veliki dio građana Aleksandrije to nije htio priznati i nastavio je štovati prognanog Dioskora kao svog patrijarha. Kada je 454. stigla vijest da je Dioskor umro, njegovi sljedbenici za svog novog patrijarha izabrali Timoteja, čime je u Aleksandriji nastala šizma. Između pristaša dvojice suprotstavljenih patrijarha su otpočeli sukobi na ulicama, koji su svoju eskalaciju dobili 457. kada su Timotejeve pristaše upale u crkvu i ubile Proterija. Godine 460. je Timotej došao u Konstantinopol na dvor novog istočnorimskog cara Lava I kako bi potvrdio svoju titulu. Međutim, arhiepiskop Konstantinopola Genadije I je nagovorio cara da ga progna, a za novog patrijarha je imenovan duofizitski (halkedonski) Timotej III Sakiofolos. 

Za Timoteja se situacija popravila nakon što je 471. na mjesto carigradskog patrijarha došao Akakije, koji je nastojao prekinuti šizmu sa ne-halkedoncima u istočnim provincijama. Kada je godine 475. vlast u Konstantinopolu nakratko preuzeo uzurpator Bazilisk, u Aleksandriji je izbila pobuna u kojoj je Timotej III protjeran. Bazilisk je stoga iskoristio priliku kako bi za patrijarha ponovno postavio Timoteja. On je na tom mjestu ostao do smrti, a naslijedio ga je Petar Mongus koga su i prije toga kao svog patrijarha štovali aleksandrijski mijafiziti. Koptska crkva ga slavi na 12. mjesec dana Amšira.

## Reference
;Općenite
* 
* 
;Specifčne

|-

|-

|-
461.

__NOTOC__
Godina **461.** (**[[rimske brojke|CDLXI]]**) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Severina i Dagalefa** (ili, rjeđe, **godina 1214. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 461. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
<onlyinclude>
* [[13.5.]] - [[Bitka kod Cartagene (461)|Bitka kod Cartagene]] u kojoj [[Vandali]] uništavaju [[Zapadno Rimsko Carstvo|zapadnorimsku]] flotu cara [[Majorijan]]a koji se spremala izvršiti invaziju vandalske države u [[Sjeverna Afrika|Sjevernoj Africi]].
* [[2.8.]] &ndash; [[Majorijan]] abdicira sa prijestolja; ubrzo nakon toga genera [[Ricimer]] novim carem proglašava [[Libius Severus|Libija Severa]].
* [[Burgundi]] pod kraljem [[Gundioh]]om zauzimaju [[Lugdunum]] (današnji [[Lyon]]) i čine ga prijestolnicom svog kraljevstva.
* [[Egidije]], zapadnorimski *magister militum'' Galije odbija priznati Libija Severa za cara i počinje samostalno vladati preostalim rimskim područjima sjeverne Galije, kasnije poznatim kao Domena Soissons.
* 19.11. &ndash; Hilarije nasljeđuje Lava I kao 46. papa.


## Rođenja
* 17.3. &ndash; Sveti Patrik
* 7.8. &ndash; Majorijan, zapadni rimski car
* 10.11. &ndash; Papa Lav I
* Paladije, irski biskup
## Smrti

## Reference
Hilarije (papa)

**Papa Sveti Hilarije** je bio papa od 461. do 468. Bio je rodom sa Sardinije, a prije izbora za papu je služio kao rimski arhiđakon te se još pod svojim prethodnikom Lavom I istakao po osudi Drugog efeškog sabora 449. Po stupanju na mjesto pape nastavio je sa Lavovom politikom. Pontifikat mu je uglavnom obilježen rješavanjem sporova oko nadležnosti biskupa u Galiji i Hispaniji. Radi jednog od njih je sazvao sinod u Rimu održan 19. novembra 465. a koji predstavlja prvi crkveni sinod od koga su očuvani originalni dokumenti. Kada je godine 467. zapadnorimski car Antemije pod uticajem svog makedonijanskog miljenika Filoteja izdao ukaz kojim se dozvoljava slobodno ispovijedanje heterodoksnim (nepravovjernim) kršćanima, Hilarije ga je javno osudio.
462.

__NOTOC__
Godina **462.** (**[[rimske brojke|CDLXII]]**) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Severina i Dagalefa** (ili, rjeđe, **godina 1215. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 462. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
<onlyinclude>
* U [[Kina|Kini]] matematičar [[Zu Chongzhi]] uvodi *Daming'' kalendar.
* 1.9. &ndash; Mogući početak bizantskog indikcijskog ciklusa.
* 2.9. &ndash; Statua Zeusa, jedno od Sedam čuda svijeta, uništena u požaru nakon premještanja u Konstantinopol.


## Rođenja
* Muryeong, kralj Baekjea
* Anicija Julijana, kćer zapadnorimskog cara Olibrija (približni datum)

## Smrti

## Reference
Muryeong od Baekjea

**Muryeong od Baekjae** (462–523, vl. 501–523) bio je 25. po redu vladar države Baekje, jednog od Tri kraljevstva Koreje. Za vrijeme njegove vladavine je država Baekje bila u savezu sa državom Silla protiv države Goguryeo, te produbila trgovačke i diplomatske odnose sa Kinom i Japanom.

Pravo mu je ime bilo Kralj Sama (斯麻), ali je Kralj Muryeong titula koju navodi *[[Samguk Sagi]]*. Prema Samguk Sagiju je bio drugi sin prethodnog kralja Dongseonga, koga je naslijedio 501. nakon što je Dongseong ubijen od strane dvorjanina Baekgae. Sljedeće godine je ugušena Bakegaova pobuna.

Japanski ljetopis *[[Nihon Šoki|Nihonshoki]]*, pak, navodi da je bio sin Gonjija, mlađi brat ranijeg kralja Gaeroa, što znači da je bio Dongseongov polubrat. Prema tom tekstu Gonji je pred napadom države Goguryeo pobjegao sa svojom trudnom suprugom u Japan, gdje se Muryeong rodio. Neki historičari navode da je čak i vladao područjem Yamato kao Kralj Bu prije povratka u Baekje.

Za vrijeme vladavine se uspješno borio protiv države Goguryeo. Godine 503. je razbio napad Mohea, a 512. osvojio dva zamka države Goguryeo. Iste godine je, prema knjizi *[[Liang Shu]]*, poslao diplomatsku misiju u južnu Kinu koja je uspostavila odnose sa novouspostavljenom dinastijom Liang. Godine 513. i 516. je u Japan poslao konfucijanske učenjake.

Godine 1971. je u Songsan-riju, Gongju, Južna Koreja, otkopana njegova grobnica.

Godine 2001. ga je spomenuo japanski car Akihito navodeći kako "osjeća određenu srodnost sa Korejom s obzirom da je u *Japanskim kronikama* navedeno da je majka cara Kammua bila iz loze Kralja Muryonga od Baekjea." To je prvi put da je japanski car priznao prisutstvo korejske krvi u carskoj lozi. Prema Shoku Nihongiju, Takano no Niigasa, majka cara Kammua, potiče od Princa Junde, Muryeongovog sina koji je umro u Japanu 513.

## Reference

## Literatura
* Kim, Won-Yong. “The Tomb of King Muryong of the Paekche Dynasty.” *Asian Pacific Quarterly of Cultural and Social Affairs* (Seoul) 3:3 (Winter 1971): 34-46. 
* Paik, Seung-gil. "Excavation of the Tomb of Paekche King Muryong." *Korea Journal* 11:8 (August 1971): 48-51.

## Vanjske veze
* Article on King Muryong's Ascension to the Throne
*  Yamato (和) and Takano (高野) clans : the descendant of prince Junda, son of Muryeong
Anicija Julijana

**Anicija Julijana** ili **Anikija Julijana** (, Konstantinopol, cca. 462 - Konstantinopol, 523) je bila rimska plemkinja, odnosno princeza, poznata kao jedna od prvih žena-mecena, odnosno ne-vladarskih pokroviteljica umjetnosti u historiji. Najpoznatija je po tome što je dala izraditi *[[Bečki Dioskorid]]* (*Juliana Anicia Codex*), jedan od najraskošnijih i jedan od najranijih do danas očuvanih iluminiranih rukopisa u historiji. Pred kraj života je dala sagraditi i crkvu sv. Polieukta, koja je dugo vremena bila jedna od najvećih u Konstantinopolu.

Bila je kćer zapadnorimskog cara Olibrija i carice Placidije. Cijeli je život provela na istočnorimskom (bizantskom) dvoru, gdje se i udala za generala Areobinda. S njime je imala sina po imenu Olibrije. 

## Reference

* Christian Settipani: *Continuité gentilice et continuité sénatoriale dans les familles sénatoriales romaines à l'époque impériale*, 2000
* Christian Settipani: *Continuité des élites à Byzance durante les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*, 2006
Evanđelje istine

**Evanđelje istine** (*Evangelium veritatis*) je hrišćanski apokrifni spis pronađen u Nag Hamadiju 1945. godine. Procenjuje se da je nastao sredinom 2. veka (između 140. i 180. godine). Tekst odražava hrišćansko gnostičko učenje, a neki smatraju da ga je pisao sam Valentin.

Ovo delo spominje Irinej Lionski u svom spisu Protiv jeresi , što je do pronalaska spisa u 20. veku, bio jedini spomen njegovog postojanja. Irenej prenosi da su se valentinovci služili Evanđeljem istine. Mnogi naučnici misle da je tekst pronađen u Nag Hammadiju isti s onim koji spominje Irenej.

## Nastanak
Šagi-Bunić smatra da je morao nastati rano, negdje oko g. 120. Daniélou drži da se redaktor služio nekim ranijim judeokršćanskim tekstom koji mora potjecati iz kraja 1. veka. Quispel je sklon pripisati spis samome Valentinu, ali s time da bi potjecao iz vremena kad Valentin još nije bio raskinuo s Crkvom.

## Sadržaj
Jevanđelje istine pripoveda o tužnom stanju čoveka, odeljenog od “Oca istine”. I o beskrajno blagom Isusu, koji je došao ljudima objaviti znanje o Ocu i osloboditi svet vladavine zablude.

Opisujući Hristovu muku, Evanđelje istine kaže da je Isus bio »prikovan za drvo«, »ubijen«. Primenjujući uobičajenu hrišćansku metaforu, autor vidi raspetog Isusa kao plod na drvetu, nov »plod drveta znanja«, koje rađa život, ne smrt:

Nasuprot katolicima koji Hristovu smrt tumače kao žrtvu kojom se čovečanstvo iskupljuje za krivicu i greh, ovo evanđelje vidi raspeće kao priliku za otkrivanje čovekovog unutarnjeg božanskog ja. Evanđelje Istine daje dirljiv opis Hristove smrti:

Evanđelje Istine uzrok ljudskog straha i greha pronalazi u neznanju:

Usled neznanja ljudi žive u zaboravu, rečeno savremenim jezikom, besvesno. Budući nesvesni sopstvenog ja, oni »nemaju korena«. Evanđelje Istine opisuje takvo postojanje kao košmar. Oni koji tako žive doživljuju »strah, zbrku i nestabilnost, sumnju i podeljenost« jer su uhvaćeni u »mnoge iluzije«. Tako, usled neznanja, oni žive u "košmarnom snu":

Onaj ko ostane u neznanju »živi u manjkavosti«, a manjkavost nestaje u ispunjenju znanjem:

Stoga je potrebno steći znanje da bi saznali "odakle dolazimo i kuda idemo":

Evanđelje Istine, izražava to u metafori: svako mora primiti »sopstveno ime« — odnosno, svoj pravi identitet. Oni koji su »sinovi unutrašnjeg znanja«  stiču moć da izgovaraju sopstvena imena. Spis se obraća njima: 
 

## Analiza
Spis nije evanđelje u smislu književnog roda, nego propovijed, a naslov je nastao iz početnih riječi spisa. Pisac poznaje sve novozavjetne spise, pa je djelo značajno za povijest novozavjetnog kanona.

Teologija spisa je judeo-kršćanska, s prijelazom na gnosticizam..

## Izvori


## Povezano
* Valentin
* Knjižnica Nag Hamadi
* Ranohrišćanski spisi

## Vanjske veze

* The Gospel of Truth (prevod Robert M. Grant)
* The Gospel of Truth  (prevod Paterson Brown)
* The Gospel of Truth (prevod Harold W. Attridge i George W. MacRae)
Oplanići

**Oplanići** su naseljeno mesto grada Kraljeva u Raškom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 899 stanovnika. Oplanići objedinjuje 4 zaseoka: Kovačane, Podgorce, Parloge i Izbicu.

## Historija
Selo Oplanići se pominje 1428/29. godine, kako se predpostavlja, pod imenom Platov, 1528. godine (18 kuća) kao Gornji Svinjci 1560. godine (14 kuća) 1572. godine (11 kuća) 1595. godine pod današnjim nazivom, 1844. godine (46 kuća i 268 stanovnika) i 1924. godine (115 domova i 730 kuća). Na geografskim kartama iz 1700. godine, prvi put je ucrtano mesto Oplanići, tačno na mestu kuda je vodila granica između Austrije i Turske. Kroz vekove selo je raslo i razvijalo se a sa njim su se menjale i navike njegovih meštana.

## Geografija
Na levoj strani Zapadne Morave, u podnožiju Kotlenika smestilo se pitomo selo Oplanići, s obe strane loklanog puta Sirča-Miločaji. Oplanići je udaljeno 7&nbsp;km od grada Kraljeva. Selo se nalazi na 271 m nadmorske visine. Sa leve strane Zapadne Morave, Oplanići okružuje tri sela: Sirča, Popovići i Trgovište. A sa desne strane Zapadne Morave dva sela: Grdica i Adrani.

## Kultura
Crkva u Oplanićima posvećena je Svetom Arhanđelu Gavrilu, sagrađena je prilogom meštana sela Oplanića i Popovića u periodu od 1989. do 1991. godine. Na istom ovo mestu postojalo je crkva brvnara, koja po predanjima sagrađena za vreme velikih seoba Srba.

Pevačko i KUD Oplanići je osnovan krajem 70-ih godina 20-og veka.

## Sport
FK Mladost Oplanići je osnovan 1925. godine. Na osnivanju se zavao FK Zemljoradnik.

## Demografija
U naselju Oplanići živi 750 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,2 godina (41,7 kod muškaraca i 44,7 kod žena). U naselju ima 280 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,25.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

## Galerija

File:Church of the Holy Archangel Gabriel in village Oplanići.jpg|
File:Church of the Holy Archangel Gabriel in village Oplanići 2.jpg|


## Reference

## Vanjske veze
Gibika

**Gibika** (*Gebicca*, *Gifica*, *Gibica*, *Gebicar*, *Gibicho* ili *Gippich*; u nordijskoj mitologiji poznat i kao *Gjúki*) je bio kralj Burgunda od kraja 4. vijeka do oko 407. Naslijedio ga je sin Gundomar.

Historičari vjeruju da su za vrijeme Gibikine vladavine Burgundi sudjelovali u Velikoj seobi naroda, odnosno naselili se iz svoje domovine u dolini Visle u dolinu Rajne. 

|-

|-
Giselher

**Giselher** (, ? - prije 436) je bio kralj Burgunda, poznat i kao jedan od likova u znamenitom epu *[[Nibelungenlied|Pjesma Nibelunga]]*. Bio je sin kralja Gibike, a oko 411. je naslijedio svog brata Gundomara. Naslijedio ga je brat Gundahar (u epu poznat kao *Gunther*).

U epu je njegov lik zaručen za Dietlind, kćer grofa Rüdigera od Bechelarena.
Gundahar

**Gundahar** (, poznat i kao *Gundohar*, *Gundihar* ili *Guntiar*, ? - 437) bio je kralj Burgunda, poznat i kao lik iz nordijske mitologije, odnosno *[[Nibelungenlied|Pjesme o Nibelunzima]]*.

Historijski izvori navode kako je bio sin kralja Gebike, a da je oko 411. naslijedio starijeg brata Gundomara, odnosno naslijedio ili vladao zajedno sa starijim bratom Giselherom. Već 411. su Burgundi, koji su se u dolinu Rajne doselili za vrijeme Velike seobe naroda bili dovoljno snažni da podrže zapadnorimskog generala Jovina u pokušaju otimanja carske krune od Honorija. U to vrijeme su se Burgundi naselili na lijevoj obali Rajne i zauzeli današnjeg gradove Worms, Speyer i Strasbourg. Sa vremenom su se pomirili Honorija, koji je priznao njihova osvajanja. Međutim, njihovi pljačkaški upadi u provinciju Galiju Belgiku su se nastavili, te je 436. zapadnorimski vojskovođa Flavije Aecije angažirao hunske najamnike da napadnu Burgunde. Oni su to i učinili, zauzveši Worms i pobivši veliki broj Burgunda, uključujući i njihovo plemstvo na čelu sa Gundaharom. Dio Burgunda je, međutim, preživio tu katastrofu te se preselio na jug u dolinu Rhone gdje je pod Gondiocom osnovano novo burgundsko kraljevstvo.

Njegovo staronordijsko ime Gunnar je popularno među današnjim skandinavskim narodima, isto kao i njemačke verzije Gunther ili Gunter.

## Literatura
* Hans Hubert Anton: *Gundahar*. In: *[[Reallexikon der Germanischen Altertumskunde]]*. Bd. 13 (1999), S. 193f.
* Reinhold Kaiser: *Die Burgunder*. Kohlhammer, Stuttgart u.a. 2004.
Gundioh

**Gundioh** ili **Gondioc** (pragermanski: **Gunþawīgaz*; ? - 473), također poznat i pod imenima *Gundioc*, *Condiaco*, *Candiacus* ili *Gundowech*, bio je kralj Burgunda. Naslijedio je kralja Gundahara, ubijenog kada su 437. Huni napali Burgunde i protjerali ih iz doline Rajne; prema nekim izvorima mu je bio i sin. Oko godine 443. su se burgundske izbjeglice stvorile novu državu u dolini Rhone, te sa vremenom ojačali, koristeći kaos u Zapadnom Rimskom Carstvu. Nakon smrti cara Avita su godine 457. zauzeli Lugdunum (današnji Lyon), tradicionalno središte rimske Galije. Sljedeće godine ga je, međutim, ponovno zauzeo car Majorijan. Međutim, 461. je nakon Majorijanove smrti Gundioh ponovno zauzeo Lyon. Do Gundiohove smrti se burgundska teritorija širila na jug i na sjever, pri čemu su se Burgundi, uglavnom uspješno, sukobljavali sa Vizigotima. Gundioh je imao dobre odnose sa Rimljanima, kako sa svjetovnim vlastima oličenim u generalu Ricimeru kome je za suprugu dao svoju sestru, tako i sa crkvenim oličenim u papi Hilariju, koji ga je zvao "svojim sinom", usprkos toga što je Gundioh bio arijanac. Gundioha je nakon smrti naslijedio brat Hilperik I, a nakon čije smrti će kraljevstvo podijeliti Gundiohovi sinovi.
463.

__NOTOC__
Godina **463.** (**[[rimske brojke|CDLXIII]]**) bila je redovna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Bazilija i Vivijana** (ili, rjeđe, **godina 1216. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 463. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Hilderik I, kralj Salijskih Franaka sklapa savez sa odmetnutim galorimskim vojskovođom Egidijem protiv Vizigota.


## Rođenja
* Car Houfei od Liu Songa

## Smrti
* Frumar, kralj Južne Galicije
* Richimund, kralj Sjeverne Galicije

## Reference
Frumar

**Frumar** ili **Frumarije** (, ? - 464) bio je kralj Sveva, odnosno njihovog ogranka koji se odvojio od suparničkog kralja Rechimunda i napustio matičnu teritoriju Sveva u Galeciji kako bi pustošio područje tadašnje Luzitanije. Godine 460. je Frumar, koristeći podršku lokalne hispanorimske aristokracije na čelu sa Ospinijem i Askanijem, odbio napad Vizigota na svoje područje. Iste godine se, međutim, okrenuo protiv svojih saveznika i zauzeo grad Aquae Flaviae pri čemu je zarobljen lokalni biskup Hidacije koga je pustio nakon tri mjeseca zatočeništva.

## Izvori

* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. .
Rehila

**Rehila** (Rechila, , ? - 448) je bio svevski kralj Galicije. Bio je sin kralja Hermerika, osnivača svevske države na Pirinejskom poluotoku. Otac mu je, nakon što se teško razbolio, prepustio prijestolje godine 438. Kao i otac, i Rehila je nastojao što je moguće više iskoristiti politički vakuum nastao u Hispaniji nakon seobe Vandala u Sjevernu Afriku. U tu je svrhu vodio niz pohoda na jug prilikom kojih je 439. osvojena današnja Merida, a 441. Sevilja. Vodio je stalne borbe sa ostacima zapadnorimskih, odnosno lokalnim hispanorimskim snagama. Do kraja života je ostao pagan. Naslijedio ga je sin Rehijar koji će se preobratiti na kršćanstvo.

## Izvori

* Thompson, E. A. "The Conversion of the Spanish Suevi to Catholicism." *Visigothic Spain: New Approaches*. ed. Edward James. Oxford: Oxford University Press, 1980. . 
* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. .
Sečanica

**Sečanica** je naseljeno mesto u gradskoj opštini Crveni Krst na području grada Niša u Nišavskom okrugu. Smešteno je u podgorini Malog Jastrepca, pred ulazom u supovački prolaz, na oko 14&nbsp;km severozapadno od centra Niša. Prema popisu iz 2002. bilo je 872 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1058 stanovnika).

## Historija
Sečanica je staro, još u srednjem veku formirano selo. Turski popis 1444/46. godine ga je zatekao kao spahiluk (timar) kadije iz Niša sa 16 domova, 1 udovicom i sa dažbinama u iznosu 1.400 akči. Uz gornji podatak data je napomena da je izvršena „zamena“ za sela Donji Ključ i Pijušericu (Gornji i Donji Ključ su danas lokaliteti u području ušća Nišave u Južnu Moravu). Sečanica se pominje i u popisu 1498. godine kao selo sa 38 domova, 12 neoženjenih, 1 udovicom i sa dažbinom u iznosu 4.615 akči. Većina sela pripadala je spahiji Kasimu, a manji deo spahiji Jovanu Prebegu. Uz gornji podatak stoji napomena da „u selu stanuju i Vlasi i daju odsekom.“

Nakon prestanka mutnih vremena kasnijeg turskog perioda, Sečanica je dočekala oslobođenje kao prilično razvijeno selo sa oko 90 kuća, većinom zadržnih domaćinstava. Postavljena uz kotlinski rub Sečanica je razvijala raznovrsnu poljoprivredu: šumsko-stočarsku na Malom Jastrepcu i ratarsku, voćarsko-vinogradarsku i povrtarsku na kotlinskom dnu i pored Južne Morave.

Posle Drugog svetskog rata, naročito od 1960. godine, Sečanicu je zahvatila postepena orijentacija na mešovitu privredu, kao i delimično iseljavanje radno sposobnog stanovništva (pre svega u Niš). Godine 1971. u njoj je živelo 81 poljoprivredno, 161 mešovito i 25 nepoljoprivrednih domaćinstava.

Između naziva Seličevica (planina) i Sečanica postoji etimološka veza, utoliko pre što je Sečanica u svim ranim turskim dokumentima upisana kao Selčanica. Oba naziva upućuju na poreklo od selište (mesto gde su se nalazila stočarska ili druga staništa), ili od osnove seč (sečište, sečena gora) i nastavka.

## Demografija
Krajem 19. veka (1895) selo je imalo 103 domaćinstva i 762 stanovnika, a 1930. u njemu je živelo 148 domaćinstava i 900 stanovnika.

U naselju Sečanica živi 723 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,8 godina (43,3 kod muškaraca i 46,4 kod žena). U naselju ima 259 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,37.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

## Reference

## Literatura
* Enciklopedija Niša: Priroda, prostor, stanovništvo; izdanje Gradina - Niš, 1995.g. pp.&nbsp;193–194.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Bitka kod Cartagene (461)

**Bitka kod Kartagene** se odigrala 13. maja 461. između zapadnorimske flote cara Majorijana na jednoj, i vandalske flote na drugoj strani. Završila je potpunom vandalskom pobjedom i uništenjem rimske flote, te je za posljedice imala ubrzanje dezintegracije, odnosno procesa propasti Zapadnog Carstva.

Sredinom 5. vijeka se vlast Zapadnog Rimskog Carstva svela na područje današnje Italije i manje dijelove Hispanije i Galije, dok su ostatkom vladali caru formalno podređeni, a zapravo potpuno samostalni vladari germanskih naroda doseljenih početkom vijeka. Majorijan, koji je na prijestolje došao 457. godine, to je nastojao promijeniti, pokrenuvši veliki pohod na Galiju, gdje je sljedeće godine porazio vizigotskog kralja Teodorika II. Majorijan je potom prešao Pirineje i u Hispaniji počeo graditi veliku flotu sa kojom je planirao invaziju Sjeverne Afrike kojom su od 439. potpuno samostalno upravljali Vandali pod kraljem Gajzerikom.

Uvidjevši opasnost, Gajzerik je otpočeo pregovore sa Majorijanom, ali su se oni odužili bez rezultata, i zapravo su dali vrijeme stranama da se pripreme za neumitni sukob. Gajzerik je to bolje iskoristio, odlučivši se za preventivni udar. 13. maja 461. je vandalska flota napala rimsku flotu pred Novom Kartaginom (današnja Cartagena u Španiji). Iako su Vandali bili brojčano inferiorniji, na svojoj strani su imali faktor iznenađenja, te su rimsku flotu uhvatili posve nespremnu na obali; dio historičara tvrdi i da su Vandali uspjeli prije bitke potkupiti dio rimskih kapetana koji su prešli na njihovu stranu. Rezultat je bilo potpuno uništenje rimske flote, čime su Vandali trajno otklonili opasnost od pomorske invazije sa Zapada (slično će, nekoliko godina kasnije, učiniti i sa invazijom Istočnog Carstva).

Za Majorijana je ovo predstavljalo sramotni debakl, nakon koga je njegovo prijestolje odmah došlo u pitanje. Poslije povratka u Galiju, 2. augusta ga je iznenada zarobio njegov prijatelj i saveznik, general Ricimer, te poslije nekoliko dana dao pogubiti. Ricimer je potom za novog cara postavio Libija Severa. Međutim, taj izbor je odbio priznati Egidije, zapadnorimski *[[magister Militum|magister militum]]*, odnosno komandant trupa u Galiji; njegovo područje u današnjoj Sjevernoj Francuskoj se *de facto* otcijepilo od Carstva i postalo samostalna država poznata kao Dominion Soissons. Metež su također iskoristili Burgundi pod kraljem Gundiohom koji su iste godine zauzeli grad Lugdunum (današnji Lyon) te tako rimsku vlast u Galiji sveli tek na uski pojas uz mediteransku obalu.