open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Zhai Zhao

**Zhai Zhao** (翟釗) (? -393) bio je posljednji vladar kineske/Dingling države Wei. Za vrijeme kratkotrajne vladavine je koristio titulu "Nebeski princ" (*[[Tian Wang]]*), koja je bila grubi ekvivalent tituli cara. Oca je naslijedio godine 391. kada je njegova država bila pod snažnim pritiskom države Kasniji Yan i njenog cara Murong Chuija. Zhai Zhao je bez uspjeha pokušao potražiti pomoć od države Zapadni Yan i njenog vladara Murong Yonga. Godine 392. ga je na obalama Žute rijeke porazio Murong Chui, što je dovelo do kolapsa države Wei. Zhai Zhao je pobjegao u državu Zapadni Yan. Tamo je godinu dana kasnije pokušao podići ustanak, ali je uhvaćen i pogubljen.
393.

__NOTOC__
Godina **393.** (**[[rimske brojke|CCCXCIII]]**) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Augusta i Augusta** (ili, rjeđe, **godina 1146. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 393. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
<onlyinclude>
* [[23.1.]] &ndash; [[Rimsko Carstvo|Rimski]] car [[Teodozije I]] proglašava svog 9-godišnjeg sina [[Honorius (car)|Honorija]] *Augustom''.
* Gao Zu (Yao Xing) nasljeđuje Tai Zua (Yao Chang) kao car države Kasniji Qin u sjevernoj Kini.
* Teodozije donosi ukaz kojim su nakon više od hiljadu godina ukinute Olimpijske igre, smatrajući ih paganskom svetkovinom nespojivom sa kršćanskim naukom koga želi nametnuti svim podanicima Carstva. Teodozije također nastavlja zatvarati paganske hramove (ili 394.


## Rođenja
* Teodoret Kirski, uticajni pisac, rani crkveni teolog i kršćanski biskup Kiros u Siriji (423–457)
* Carica Sima Maoying

## Smrti
* Eunomije od Kizika, arijanski biskup i teolog
* Zhai Zhao, posljednji vladar države Wei

## Reference

## Vanjske veze

* http://www.unrv.com/government/consul-1-ad.php
* http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_consuls_table.htm 
* http://www.friesian.com/romconsl.htm
Carica Sima Maoying

**Carica Sima Maoying** (司馬茂英) (393?-439) je bila kineska carica porijeklom iz dinastije Jin (**Princeza Haiyan** (海鹽公主)) odnosno supruga cara Shaoa (Liu Yifu) iz dinastije dinastije Liu Song.

Bila je kćer cara cara Gonga i njegove supruge, carice Chu Lingyuan. Otac joj je na prijestolje došao 419. godine, ali je već 420. svrgnut od strane regenta Liu Yua koji se proglasio carem nove dinastije Liu Song. Već ranije je bila udana za Liu Yuovog sina, koji je poslije postao car. Njenog oca su 421. ubili po Liu Yueovom naređenju, a nasilno je stradao i njen suprug koga su 424. ubili dvorski ministri, smatrajući ga nedostojnim carske vlasti. Umrla je godine 439.

## Reference

|- style="text-align: center;"

|-

|-
394.

__NOTOC__
Godina **394.** (**[[rimske brojke|CCCXCIV]]**) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Flavijana bez kolege** (ili, rjeđe, **godina 1147. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 394. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Obelisk iz Egipta postavljen na Hipodromu u Konstantinopolu. (posljednji mogući datum) 
* Rimski car Teodozije I donosi ukaz kojim su nakon više od hiljadu godina ukinute Olimpijske igre, smatrajući ih paganskom svetkovinom nespojivom sa kršćanskim naukom koga želi nametnuti svim podanicima Carstva. Teodozije također nastavlja zatvarati paganske hramove (ili 393).
* Episkop Epifanije Salaminski napada Origena kao heretika.
* U mjestu Bagaï u Africi održan sinod na kome se okupilo 310 donatističkih biskupa.
* U hramu na egipatskom otoku File zapisan posljednji hijeroglif.
* 6.9. &ndash; Bitka na Frigidu: Vojska rimskog cara Teodozija nanosi poraz uzurpator Eugeniju i njegovom franačkom magister militumu Arbogastu.
* U Rimu konačno ugašena Sveta vatra Veste i raspušten red Vestalki. 
* Granice Rimskog Carstva brani oko 200.000 vojnika, dok se u rezervi nalazi 50.000 vojnika. Većinu ljudstva čine pomoćne trupe germanskih plemena.


## Rođenja
* Gunabhadra, indijski budistički učenjak i redovnik
* Jangsu od Gorguryeoa, kralj korejske države Goguryeo

## Smrti
* Didim Slijepi, teolog
* Fu Chong, vladar države Raniji Qin
* Fu Deng, vladar države Raniji Qin
* Murong Yong, vladar države Zapadni Yan
* Yao Chang, vladar države
* Libanije, retoričar (približni datum)

## Reference

## Vanjske veze

* http://www.unrv.com/government/consul-1-ad.php
* http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_consuls_table.htm 
* http://www.friesian.com/romconsl.htm
Kasniji Qin

**Kasniji Qin** (; 384-417) je bila Qiang država u sjevernoj Kini, odnosno jedno od Šesnaest kraljevstava. U svoje vrijeme se nazivala **Qin**, ali su joj historičari dali ime "Kasniji" kako bi je razlikovali od drevne države Qin i istoimene dinastije, odnosno država-suvremenika Raniji Qin i Zapadni Qin.

Država je nastala godine 384. kada je Qiang poglavica Yao Chang, koristeći naglo slabljenje države Raniji Qin poslije poraza na rijeci Fei, digao ustanak i osnovao nezavisnu državu. Pod njegovim sinom Yao Xingom je Kasniji Qin uspio anektirati ili vazalima učiniti veliki broj država sjeverne Kine. Država je, međutim, značajno oslabila 407. nakon pobune Helian Boboa, koji je od teritorije Kasnijeg Qina odmetnuo državu Xia. Tu je slabost konačno iskoristio Liu Yu, regent južne kineske dinastije dinastije Jin koji je 417. pokorio državu Kasniji Qin i pogubio njenog posljednjeg vladara Yao Honga. Usprkos relativnog kratkog trajanja, Kasniji Qin je imala važnost za dalji tok kineske historije s obzirom da je, zahvaljujući misionarskom radu redovnika Kumarajive, bila prva kineska država koja je službeno prigrlila budizam.

## Vladari Kasnijeg Qina



Hramsko ime
Posthumno ime
Pprodična i osobna imena
Vladavine
Imena era i trajanja



*Kineska konvencija: porodično prije osobnog imena*



Taizu (太祖 Tàizǔ)
Wuzhao (武昭 Wǔzhāo)
姚萇 Yáo Cháng
384-393
Baique (白雀 Báiquè) 384-386Jianchu (建初 Jiànchū) 386-393
 



Gaozu (高祖 Gāozǔ)
Wenhuan (文桓 Wénhuán)
姚興 Yáo Xīng
394-416
Huangchu (皇初 Huángchū) 394-399Hongshi (弘始 Hóngshǐ) 399-416
 



nije postojalo
Hòuzhǔ (後主 Hòuzhǔ)
姚泓 Yáo Hóng
416-417
Yonghe (永和 Yǒnghé) 416-417
 




## Reference
Wei (Dingling)

**Wei** () je bila kratkotrajna država naroda Dingling u sjevernoj Kini za vrijeme perioda Šesnaest kraljevstava. Njen osnivač je bio Zhai Liao, Dingling poglavica koji je nakon kolapsa dotada dominatne države Raniji Qin od 384. kao potencijalni vazal lavirao između država Kasniji Yan, Zapadni Yan i dinastije Jin. Kada posljednji pokušaj sporazuma sa Murong Chuijem, vladarom Kasnijeg Yana, nije uspio, godine 388. je proglasio nezavisnost države, čija je teritorija otprilike odgovarala južnom i centralnom dijelu suvremene provincije Henan. Država je sve vrijeme bila pod pritiskom Kasnijeg Yana, da bi mu godine 392. podlegla; njen posljednji vladar Zhai Zhao je godinu dana kasnije ubijen u izgnanstvu. S obzirom na relativno malen opseg i kratko trajanje, kineska historija je tradicionalno ne uvrštava u Šesnaest kraljevstava.

## Vladari Weija
Gunabhadra

**Gunabhadra** (, 394–468) je bio mahayana budistički redovnik iz Magadhe u Indiji. Poznat je po tome što je zajedno sa Gunavarmom putovao morem u Kinu 435. Car Wen, vladar južne Kine, ih je obojicu primio na svoj dvor. Guanbhadra je u Kini je *[[Lankavatara Sutra|Lanakvatara Sutru]]*, jedan od najvažnijih tekstova mahajana budizma, preveo sa sanskrita na kineski. 

## Izvori
* Dunhuang Art - Introduction 
* Zen Readings
395.

__NOTOC__
Godina **395.** (**[[rimske brojke|CCCXCV]]**) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Flavijana bez kolege** (ili, rjeđe, **godina 1148. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 395. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.



== Događaji ==
<onlyinclude>
* Nakon smrti cara [[Teodozije I|Teodozija I]] dotadašnje [[Rimsko Carstvo]] se trajno dijeli na dvije polovice - [[Istočno Rimsko Carstvo|Istočno]], sa sjedištem u [[Konstantinopol]]u, kojim će vladati Teodozijev sin [[Arkadije]] i [[Zapadno Rimsko Carstvo|Zapadno]], sa formalnim sjedištem u [[Rim]]u (stvarnim u [[Mediolanum]]u), kojim će vladati Arkadijev brat [[Honorije]].
* [[Alarik I|Alarik]], vođa [[Vizigoti|Vizigota]], koji su kao *foederati* služili Rimskom Carstvu, se proglašava kraljem, otkazavši poslušnost i tako otpočevši rat s obje polovice Carstva.
* Arkadije se ženi za [[Aelia Eudoxia|Eliju Eudoksiju]], kćer [[Franci|franačkog]] generala [[Flavius Bauto|Flavija Bautona]].
* Alarikovi Vizigoti pustoše i pljačkaju [[Trakija|Trakiju]] i [[Macedonia (rimska provincija)|Makedoniju]], te nameću plaćanje danka [[Atena|Ateni]], te počinju planirati nastavak pohoda na Zapad. 
* [[Huni]] sa Kavkaza provaljuju u Armeniju, Kapadokiju i Siriju.
* [[Augustin]] postaje biskup grada [[Hippo Regius|Hipona]] te se posvećuje ponovnom ujedinjenju posvađane [[Rimokatolička crkva|Crkve]] u [[Afrika (rimska provincija)|Africi]], odnosno suzbijanja [[donatist]]ičkog pokreta na čelu sa Primijanom.
* Rudraimha III, posljednji [[zapadni satrap]] u Indiji, je poražen u sukobu sa [[Gupta Carstvo|Guptama]].
* [[Ambrosius Theodosius Macrobius|Ambrozije Teodozije Makrobije]] objavljuje svoj tekst *Saturnalia'' (mogući datum).


## Rođenja
* Avit, zapadnorimski car.

## Smrti
* 17.1. &ndash; Teodozije I, rimski car
* Auzonije, galorimski pjesnik i retoričar

## Reference
Flavije Bauton

**Flavije Bauton** (lat: *Flavius Bauto*, umro posle 385. godine) je bio rimski vojskovođa franačkog porekla. Najpoznatiji je kao otac carice Elije Eudoksije, supruge istočnorimskog (vizantijskog) cara Arkadija i majke Teodosija II.

Bauton je već oko 380. bio vrhovni zapovednik pešadije (*magister peditum*) cara Gracijana, vladara zapadne polovine Rimskog carstva. U to vreme car ga je poslao na Balkan sa vojskom koja je trebala da pomogne istočnom caru Teodosiju I u borbi sa Gotima (*vidi* Gotski rat 377-382). Pošto je Gracijana ubio uzurpator Magnus Maksim 383. godine Teodosije je Bautona poslao u Italiju da zaštiti malog Valentinijana II. Franak je uspeo da zauzme alpske prevoje i spreči prodor Magnusa Maksima na Apeninsko poluostrvo. Nakon toga Bauton se starao o mladom caru sarađujući sa uticajnim milanskim arhiepiskopom Ambrozijem. Vrhunac Bautonove karijere bio je konzulat 385. godine. Nakon toga više mu nema pomena u izvorima, pa se smatra da je umro u periodu između 385. i 388. godine.

## Napomene

## Izvori
* O'Flynn, J.M, *Generalissimos of the Western Roman Empire*, Edmonton 1983, str. 6-7.
* *The Prosopography of the Later Roman Empire I: A.D. 260 - 395*, Eds. A.H.M. Jones, J.R. Martindale, J. Morris, Cambridge 1971, str. 159 - 160.
Ambrozije Teodozije Makrobije

**Ambrozije Teodozije Makrobije** (*Ambrosius Theodosius Macrobius*, kraj 4. vijeka - početak 5. vijeka) je bio kasno-rimski gramatičar, neoplatonski filozof i pisac, koji je živio u doba careva Honorija i Arkadija. Poznat je prije svega po tekstu *Saturnalia* koje predstavlja jedan od vrijednih izvora o rimskih paganskih običaja i tradicija, kao i komentaru na Ciceronov tekst *[[Scipionov san]]*. Iako se o njegovom životu, uključujući i religijske poglede, nema malo pouzdanih podataka, tradicionalno ga se smatra jednim od posljednjih paganskih autora rimske književnosti.

## Vanjske veze

* Macrobius: ''The Saturnalia'', the Latin text of the critical edition edited by Ludwig von Jan (Gottfried Bass; Quedlinburg and Leipzig, 1852), web edition by Bill Thayer.
* Iohannis (Scoti) defloratio de Macrobio, a paraphrase of Macrobius' De uerborum Graeci et Latini differentiis uel societatibus
* Macrobii excerpta Bobiensa, some extracts from Macrobius' De uerborum Graeci et Latini differentiis uel societatibus
* Bibliography on Macrobius' grammatical work
Murong Yong

**Murong Yong** (慕容永) (? -394), kurtoazno ime **Shuming** (叔明) bio je posljednji car kineske/Xianbei države Zapadni Yan. Bio je unuk Murong Yuna (慕容運), stricaMurong Huanga, osnivača države Raniji Yan. Nakon što je 370. država Raniji Qin pokorila državu Raniji Yan, zajedno sa drugim članovima vladarske porodice je premješten u oblast Guanzhong. Tamo je, prema kineskim historijskim tekstovima, živio u siromaštvu i bio prisiljen izrađivati čizme kako bi nahranio sebe i suprugu. Nakon što su Xianbei u Guanzhongu 384. digli ustanak protiv Ranijeg Qina i osnovali državu Zapadni Yan, Murong Yong je postao jedan od njenih generala. U dvije godine koje su slijedile, a usprkos vojnih pobjeda na Ranijim Qinom, niz Xianbei poglavica je ubijeno u pučevima. Posljednji se zbio 386. kada je general Diao ubio Murong Zhonga, nakon čega je Murong Yong postao car. Uspio je poraziti Fu Pija, vladara države Raniji Qin i uspostaviti prijestolnicu u Zhangziju (današnji Changzi u Shanxiju). Tamo se uglavnom uzdržavao u vojnih sukoba, iako je kraće vrijeme ratovao sa državama Kasniji Qin i dinastijom Jin. Glavnim protivnikom je, pak, smatrao državu Kasniji Yan i njenog vladara Murong Chuija, koji nije krio ambicije da sve teritorije klana Murong stavi pod svoju vlast. Pokušaj da kao svojevrsnu tampon-zonu isturi Dingling državu Wei, međutim, nije uspio, a njena je propast 392. stavila državu Zapadni Yan pod neposredni pritisak Murong Chuija. On je godine 394. na savjet svog brata Murong Dea krenuo u konačni obračun, te porazio i ubio Murong Yonga, čijom je smrću prestala postojati država Zapadni Yan.

## Reference
Fu Chong

**Fu Chong** (苻崇) (? -394) je bio posljednji car kineske/Di države Raniji Qin. Bio je sin cara Fu Denga, a mjesto krunskog princa je dobio 388. nakon smrti brata Fu Yija. Pod očevom vladavinom je država nastavila slabiti i gubiti teritorije u stalnom sukobu sa državom Kasniji Qin. Na prijestolje je došao 384. godine nakon očeve smrti. Krajem iste godine je pokušao napasti svog dotadašnjeg saveznika, državu Zapadni Yan, te je tada poginuo, čime je država prestala postojati. Njegov sin Fu Xuan je nekoliko decenija kasnije služio kao general u vojsci južne kineske dinastije Jin.
Elija Eudoksija

**Elija Eudoksija** (*Aelia Eudoxia*, ? - 6. oktobar 404) bila je bizantska (istočnorimska) carica, odnosno supruga cara Arkadija. Bila je kćer Flavija Bautona, franačkog generala u rimskoj službi, a odrasla je u Konstantinopolu, na dvoru cara Teodozija I. Za Arkadija se udala 395. neposredno nakon njegovog dolaska na istočnorimsko prijestolje; s obzirom da je iste godine podjela Carstva postala trajna, za nju se može reći kako predstavlja prvu bizantsku caricu u užem smislu riječi.

Iako pobožna kršćanka, sa vremenom je došla u sukob sa arhiepiskopom Konstantinopola Jovanom Hrizostomom. U tom sukobu je na Jovanovoj strani stajao narod, a na na njenoj strani aristokracija, ali i Teofil, moćni i uticajni patrijarh Aleksandrije. Godine 403. je Hrastov sinod doveo do Jovanovog svrgavanja i protjerivanja.

Elija je ubrzo nakon toga umrla.

## Vanjske veze
* Her profile, along with her husband, in "Medieval Lands" by Charles Cawley
* An article about her by Wendy Mayer
* -Profile of her father Bauto at the Prosopography of the Later Roman Empire
Soča

**Soča** (talijanski: ***Isonzo***, furlanski: ***Lusinç'',''' [[njemački]]: ***Sontig**') je 137 km dugačka rijeka u zapadnoj Sloveniji (95 km) i sjeverno istočnoj Italiji (42 km). Južni tok Soče je granična linija dviju pokrajina: *[[Veneto]]* prems zapadu i *[[Julija]] (Julijska krajina, Venezia Giulia)* prema istoku.

## Hidrografija

Rijeka Soča izvire u Sloveniji u dolini Trenti, na 1100 m nadmorske visine u Julijskim Alpama. Zatim teče prema zapadu i obilazi Triglav (2864 m), tu pravi veliki krug u pravcu istoka, a onda teče prema jugu prolazeći kroz gradove Bovec, Kobarid, Tolmin, Kanal ob Soči, Novu Goricu, Goricu i Monfalcone gdje pravi veliku deltu prije uvira u Tršćanski zaljev.

Staro ime za Soču u gornjem toku je bilo Šnita. Današnje korito Soče rezultat je dramatičnih geoloških promjena koje su se dogodile tokom 2000 godina. Po grčkom histroričaru Strabonu u njegovo vrijeme, tu je tekla rijeka *Aesontius* (Soča) koja je tekla pored Akvileje (dakle puno zapadnije) do ušća u Jadransko more. Njene glavne pritoke bile su kao i danas Natisone i Tore.. Oko 585. desila se velika geološka promjena, od tad je Soča počela mijenjati svoje korito i teći sve više istočno. Nekadašnje korito Soče kod Akvileje je danas dio lagune Grado..

## Historija
Tokom Prvog svjetskog rata u dolini Soče odvilo se 12 bitaka na talijanskom frontu, u kojime je između maja 1915. i novembra 1917. poginulo oko 600.000 austrougarskih i talijanskih vojnika.

## Fauna
U gornjem toku rijeke koji je vrlo čist živi pastrva glavatica (*Salmo trutta marmoratus*). Ova vrsta je danas ugrožena zbog pojave novih vrsta pastrva u rijeci.

## Soča u kulturi
O Soči je napisano nekoliko pjesama. Najpoznatije su:
* Simon Gregorčič: *Soči*
*Giusepe Ungaretti, *I fiumi*
* Klara Stanič: *Soča voda je šumela* 
* Iztok Mlakar: *Soča*

## Reference

## Vanjske veze

* Fundacija;Poti miru v Posočju  , , 
* Velika korita Soče, na portalu Hribi.net 
* Korito Soče kod Kršovca, na portalu Hribi.net 
* Izvor Soče na portalu Hribi.net
* Slovenia tourism - Smaragdna staza  
* La Grande Guerra: The Italian Front, 1915-1918 - The Eleven Battles of the Isonzo
Rudolf Bultmann

**Rudolf Bultmann** (fonetski: Rudolf Bultman, 20. avgust 1884—30. jul 1976), bio je proučavalac Novog zaveta i nemački teolog.

Posle studija na više nemačkih Univerziteta radio je kao profesor Novog zaveta. Primenjivao je kritičke metode u radu do radikalnog skepticizma, posebno u analizi Jevanđelja, što je izloženo u delu *Die Geschichte der s noptischen Tradition* (1921, 1931, 1934). U delu *Jesus* (1926) govori o Hristovoj misiji u kojoj je okupio svoje učenike, ali do kraja dolazi do stava da potpuno negira njegovu iskupljivačku misiju i moralno učenje. Sa ekstremnim istorijskim skepticizmom pravi paralelu između istorije i religije i prikazuje potrebu demitologizacije Novog Zaveta. Navodi mitološke elemente Novog Zaveta (bezgrešno začeće i rođenje) i tvrdi da je jevanđeoska priča zasnovana na mitološkim konceptima Univerzuma. Bultman smatra da ako bi se mitski element potpuno izbacio, pravo značenje Jevanđelja će potpuno izgubiti smisao.

Bultmanova predavanja je slušao, između ostalih, Martin Hajdeger, potonji istaknuti nemački filozof.

## Dela
Bultman je bio plodan pisac a od njegovih radova najznačajniji su: 
* *Der Stil der paulinischen Predigt und die k nisch-stoische Diatribe* (1910); 
* *Die Erforschung der s noptischen Evangelien* (1925); 
* *Das Evangelium des Johannes* (1941).

## Povezano
* Protestantizam
Tagliamento

**Tagliamento** (furlanski: *Tiliment*, venecijanski: *Tajamento*) je alpska rijeka na istoku Sjeverne Italije duga 170&nbsp;km.

*Tagliamento* je jedinstvena evropska alpska rijeka, kod koje je ostala očuvana geomorfologija i korito sa brojnim isprepletenim rukavcima. zbog toga ga zovu kralj alpskih rijeka.

## Geografija

Rijeka Tagliamento izvore na gorskom prijevoju Mauria (Passo della Mauria), na granici između talijanskih regija Veneto i Furlanija-Julijska krajina. U svom gornjem dijelu, ona protiče kroz historijsku pokrajinu Karniju i u svom sjevernom dijelu Provincijom Udine. U svom srednjem i donjem dijelu *Tagliamento* je granica između provincija Udine, Pordenone i Venecija. Na kraju svog toka Tagliamento utječe u Venecijanski zaljev između Lignana Sabbiadora i Bibiona.

Sliv rijeke Tagliamento pokriva površinu od 2,916&nbsp;km² , na kojoj živi 165,000 stanovnika. Tagliamento predstavlja 86.5% svih vodotokova u Provinciji Udine.

Uz obale Tagliamenta leže gradovi Latisana i San Michele al Tagliamento, u porječju leže; Tolmezzo, Gemona del Friuli, San Daniele del Friuli, Spilimbergo, Casarsa della Delizia, Codroipo i San Vito al Tagliamento.

### Gornji tok Tagliamenta
Ispočetka rijeka teče u smjeru istoka paralelno sa Karnijskim Alpama, tu prima
prvu veću pritoku rijeku Lumiei, koja utječe u Tagliamento sa lijeve strane nakon 26&nbsp;km od svog izvora.

### Srednji i donji tok rijeke

U svom srednjem dijelu rijeka teče ravno prema jugu kroz Pinzano prema venetskoj ravnici, tri km prije Spilimberga Tagliamento se dijeli na više isprepletenih rukavaca. Njegovo šljunčano korito je vrlo propusno, i u stanju je apsorbirati gotovo sve vode, no rijeka prima većinu pritoka nizvodno od Codroipa i Casarsa, zahvaljujući brojnim podzemnim vodotokovima. Odavde pa nadalje, korito rijeke je izrazito usko (samo 180 m) i počinje meandrirati zbog malog pada. Prije nego što dospije do Jadranskog mora Tagliamento, prima vode male podzemne rijeke Varmo. Na kraju svog toka Tagliamento se ulijeva u Jadransko more između laguna Marano i Caorle.

## Reference

## Vanjske veze

* Autorità di bacino Isonzo, Tagliamento, Livenza, Piave, Brenta-Bacchiglione 
* Tagliamento.org
Ranko Munitić

**Ranko Munitić** (Zagreb, 3. april 1943. - Beograd, 28. mart 2009) bio je teoretičar filma i stripa, filmski kritičar, scenarist i redatelj.

## Biografija
Munitić je svoje rano djetinjstvo proveo u Trogiru (do 6 godine), odakle mu je bio otac, nakon tog se preselio u Zagreb, odakle mu je bila majka na školovanje. U Zagrebu je studirao historiju umjetnosti na zagrebačkom Filozofskom fakultetu. Još u toku studija počeo se baviti kritikom, napisavši prvi profesionalni tekst 1962. Prvi filmski scenarij napisao je za kratki film - „Putujući kino“ (1964) koji je i režirao. Bio je pomoćnik režije Vatroslavu Mimici za film Prometej s otoka Viševice (1964), nakon tih prvih redateljskih iskustava, više se nije bavio režijom, već isključivo kritikom i pisanjem filmskih scenarija. Napisao je brojne scenarije za crtane filmove Zagreb filma (Rampa, Mala Sirena, Vrijeme vampira, Pauk...) i scenarij za dugometražni igrani film Dejana Šorka - „Oficir s ružom“ (1987).

Munitić se 1971. preselio u Beograd, nastavio je objavljivati filmske kritike, i studije o filmu, objavio je opsežnu retrospektivu zagrebačke škole crtanog filma - Zagrebački krug crtanog filma I - IV (1978 - 1986) i beogradske škole dokumentarnog filma - Beogradska škola dokumentarnog filma (1967). Autor je brojnih portreta filmskih glumaca; Pavle Vuisić, Danilo Bata Stojković, Bora Todorović, Aleksandar Berček, Dušica Žegarac..., i monografija; Miodrag Petrović Čkalja i Ljuba Tadić. Munitić se bavio i stripom 1974. objavio je studiju Strip - deveta umetnost?.

## Bibliografija

## Filmografija
### Redatelj
* *Putujući kino* (1964)

### Scenarist
* *Putujući kino* (1964)
* *Vrijeme vampira* (1971)
* *Oficir s ružom* (1987)
* *Veče sa zvezdama* (1991 - 1997, serijal od 24 epizode)
* *Pavle Vuisić 1926-1988* (1997)
* *Danilo Bata Stojković - filmska ostvarenja* (1999)
* *Dušica Žegarac - filmska ostvarenja* (2000)
* *Aleksandar Berček - filmska ostvarenja* (2002)
* *Bora Todorović - filmska ostvarenja* (2003)

## Izvori

## Vanjske veze

* Ranko Munitić na portalu IMDb 
* T. Spasić: „Čudovišta koja smo voleli 2“ Ranka Munitića, na portalu Blic Online
* In Memoriam Ranko Munitić 
* Ranko Munitić 1943 - 2009
Albert Schweitzer

**Albert Schweitzer** (Kaysersberg, 14. 1. 1875. — Lambaréné (Gabon), 4. 9. 1965.), elzaško-njemački liječnik, protestantski teolog, filozof i muzičar.

Studirao je teologiju, filozofiju u Strasbourgu, Parizu i Berlinu. Bio je protestantski vikar i docent na protestantskome teološkom fakultetu u Strasbourgu. Istodobno je započeo koncertnu i muzikološku djelatnost za ono vrijeme revolucionarnom monografijom o Johannu Sebastianu Bachu i raspravom o gradnji orgulja.

Studirao je i medicinu, a kao liječnik misionar posvetio se karitativnom radu u Francuskoj Ekvatorijalnoj Africi. Od 1913. do 1917. godine izradio je u Lambareneu tropsku bolnicu sa stacionarom za leprozne bolesnike. U prisnoj suradnji s crnačkim stanovništvom liječio je i suzbijao tropske bolesti, prosvjećivao, pomagao, pobijao rasne predrasude i kolonijalizam. Upozorio je na etičku vrijednost liječničkog rada i dao uzoran primjer.

Kao muzički pisac pridonio je novoj interpretaciji Bachove glazbe i inicirao, u gradnji orgulja, *Alzašku reformu*, pokret za obnovom tradicionalnih tipova orgulja.

Za njegov humanitarni rad dodijeljene su mu mnoge počasti i nagrade, među ostalima i Nobelova nagrada za mir 1952. godine.

**Djela:**
* "Tajna spasenja i patnje"
* "J. S. Bach, muzičar-pjesnik"
* "Njemačko i francusko umijeće gradnje orgulja"
* "Kultura i etika"
* "Pisma iz bolnice"
* memoari: 
** "Između vode i prašume"
* autobiografska djela:
** "Iz mog djetinjstva i mladenačkog doba"
** "Iz mog života i mišljenja"
Udine (provincija)

**Provincija Udine** (talijanski: *Provincia di Udine*, furlanski: *Provincie di Udin*) je bila jedna od četiri talijanske provincije u okviru autonomne regije Furlanija-Julijska krajina u Sjevernoj Italiji. Sjedište provicije i najveće naselje bio je istoimeni grad Udine.

## Historija
Za vrijeme kad je Italijom vladao Napoleon 1807., teritorij ove provincije bio je departman Passariano sa administrativnim sjedištem u Udinama. Departman Passariano sastojao se od okruga Udine, Tolmezzo, Gradisca i Cividale. Nakon pada napoleonske vlasti 1815., Austrija je osnovala svoje marionetsko Kraljevstvo Lombardija-Venecija, i drugačije administrativno podijelila zemlju, oni su osnovali Provinciju Furlanija (*Provincia del Friuli*). Nakon ujedinjenja u Kraljevinu Italiju 1866., Furlanija je i nadalje ostala politički entitet, ali joj je pred Drugi svjetski rat 1940. promjenjeno ime iz Furlanija (Friuli) u Provincija Udine. Druga velika promjena dogodila se 1968., kad je iz nje izdvojeno 51 općina koje su organizirane u provinciju Pordenone.

## Geografija

Provincija Udine je površinom od 4905 ha i 541.081 stanovnika bila najveća i najnaseljenija od četiri koliko ih je bilo u regiji Furlaniji. Provincija je na sjeveru graničila s Austrijom (Koruška), na istoku s Slovenijom (Gorenjska i Primorska) i talijanskom provincijom Gorica, te na zapadu s provincijom Pordenone i regijom Veneto (provincije Belluno i Venecija). Provincija Udine imala je 136 općina (comuni) koje se protežu od Alpi do Jadranskog mora. Najveći vodotok u bivšoj provinciji je rijeka Tagliamento čiji sliv obuhvaća 86.5% svih vodotokova u provinciji Udine.

### Općine
20 najvećih od 136 općina u bivšoj provinciji su:

Historijski najznačajnije mjesto u bivšoj provinciji bila je Akvileja (*Aquileia*). Najmanja općina u pokrajini bila je Drenchia sa samo 163 stanovnika.

## Uprava
Zajednice općina u bivšoj provinciji su:
* Zajednica općina Attimis i Faedis Web portal  
* Zajednica općina Pocenia, Rivignano i Teor
* Zajednica općina Pulfero, San Pietro al Natisone i SavognaWeb portal  , 

Na području provincije postoje tri planinske zajednice općina (*Comunità montana; Gorska skupnost*):

## Privreda
Standard u bivšoj provinciji Udine bio je među najvišim u Italiji. Udio radno aktivnog stanovništva bio je 64,8%. Od toga je 96,7% bilo zaposleno, a 3,3% aktivno tražilo posao. 24,5% radno aktivnih bilo je zaposleno u poljoprivredi, 12,5% u industriji, 14,5% u građevinarstvu, 28,7% u trgovini i turizmu, te 19,7% u uslugama.

## Galerija

datoteka:Udine01.jpg|Udine
datoteka:Codroipo01.jpg|Villa Manin (Codroipo)
datoteka:Monte Coglians visto dal monte Zoncolan.jpg|Planina Coglians
datoteka:Palmanova - Piazza centrale - Foto Giovanni Dall'Orto 2.jpg|Palmanova
datoteka:Aquileia Basilica, esterno - Foto Giovanni Dall'Orto.jpg|Akvileja
datoteka:Lignano vista spiaggia.jpg|Lignano Sabbiadoro
datoteka:Cervignano.jpg|Cervignano del Friuli


## Reference

## Vanjske veze

* Muzeji u provinciji Udine 
* Državni arhiv provincije Udine 
* Udruženje male i srednje industrije provincije Udine
* Privredna komora provincije Udine
Derby Museum and Art Gallery

**Derby Museum and Art Gallery** je naziv muzeja i umetničke galerije osnovanih 1879 godine u britanskom Derbiju. Istovremeno je osnovana i biblioteka pod nazivom Derby Central Library koja je takođe smeštena u novoj zgradi koju je projektovao Richard Knill Freeman a koju je gradu poklonio Michael Thomas Bass, Jr.

Muzejska i galerijska postavka uključuje slike koje je naslikao Joseph Wright of Derby, veliku kolekciju Royal Crown Derby ostalog porcelana iz Derbija i okoline. Ostale postavke uključuju arheologiju, istoriju prirode, geologiju i vojnu kolekciju. Umetnička galerija je otvorena od 1882 godine.

## Spolašnje veze

* Internet sajt Derby Museum and Art Gallery
Potres u Sendaiju 2011.

**Potres u Sendaiju** 11. ožujka 2011., u 14:46 po lokalnom vremenu, bio je potres u japanskom gradu Sendaiju (otok Honshū), magnitude 8,9 Mw, koji je rezultirao ljudskim žrtvama, nemjerljivom materijalnom štetom i katastrofalnim tsunamijem s valovima visine do 10 metara. Epicentar je lociran na dubini od 24,4&nbsp;km blizu obale japanske regije Tohoku.

Prva su mjerenja pokazivala da je potres magnitude 7,9, no kasnije korekcije podigle su ga na 8,8 i konačno na 8,9, prema Geološkom društvu SAD-a. To je najjači potres u Japanu te 7. po veličini u svijetu otkad se vrše mjerenja.

Nakon glavnog potresa, uslijedilo je još 160 manjih u prvih 24 sata.

## Posljedice

Prema procjenama, to je najsnažniji potres koji je ikada pogodio Japan. Tsunami je u pogođenom području u more odnio automobile i zgrade, a potres je prouzročio požare diljem obale. Opasnost od tsunamija proglašena je za pacifičku obalu Japana i za više od 20 zemalja: Novi Zeland, Australiju, Rusiju, Guam, Filipine, Indoneziju, Papuu Novu Gvineju, Nauru, Havaje, Sjevernomarijanske otoke, Fidži, Tajvan, SAD, Meksiko, Honduras, Nikaragvu, Salvador, Gvatemalu, Panamu, Kostariku, Ekvador, Kolumbiju, Peru i Čile.

Prema izjavi japanskog Ministarstva gospodarstva, jedanaest nuklearnih reaktora automatski je isključeno nakon podrhtavanja tla. Proglašeno je stanje pripravnosti. Svo stanovništvo oko nuklearnih elektrana Fukušima 1 i Fukušima 2 u prefekturi Fukušima evakuirano je. Preko milijun kućanstava ostalo je bez opskrbe vodom, a oko 4,4 milijuna kućanstava bez električne energije.

Japanska nacionalna televizija (NHK) javila je da je najmanje 900 osoba poginulo, dok se preko 700 smatra nestalim.

Prema procjenama talijanskog sveučilišta za geofiziku i vulkanologiju, potres je pomaknuo japanske otoke za 2,4 metara te je pomaknuo Zemljinu os za skoro 10 centimetara.

## Izvori

## Vanjske veze
;Ostali projekti
Honshū

**Honšū** (本州 prevedeno: *glavno kopno*) je najveći otok Japana. Na sjeveru je razdvojen morskim putem Tsuragu od otoka Hokkaido, u jugu kroz japansko unutarnje more od otoka Shikoku. Na jugo-zapadu se nalazi otok Kyushu, razdvojen morskim putem Shimonoseki. Honšu je sedmi otok po veličini na svijetu i 2. po naseljenosti, odmah iza Jave. izložen je čestim potresima, među kojima je jedan od najgorih je bio Veliki Kanto potres, 1923, u regiji Kantō, kada su uništeni Tokio, Yokohama i okolica.

Honšu je sa ostalim većim japanskim otocima (Hokkaidō, Kjūshū i Shikoku) povezan tunelima i mostovima. Tri nova mostovska sistema povezuju preko unutarnjeg mora Honšu i Šikoku (mostovi Akashi-Kaikyo i Ohnaruto; Shin-Onomichi; Innoshima, etc.)

Najveći gradovi su: Tokyo (glavni grad Japana), Yokohama, Osaka, Nagoya, Kobe, Kyoto, Akita, Sendai, Fukushima, Niigata i Hiroshima i kulturni centri Nara i Kamakura.

Otok je značajan proizvođač riže, agrikulturna područja su u ravnicama Kanto i Nobi, a uzgaja se riža i drugo povrće. Niigata je veliki centar poljoprivrednog kraja. Područje Yamanashija glavni je voćarski centar, dok se Aomori ističe po proizvodnji jabuka.

## Geografija i klima
Honshu je odprilike 1.300&nbsp;km dug, a širok je od 50 do 240&nbsp;km. Površina otoka je 230.500 km&sup2;, što je otprilike 60% površine cijelog Japana. Dužina obale je 5.450&nbsp;km. Najveći vrh je Fuji sa 3.776 m.

Regija je vrlo plodna. Ima dosta rijeka, među njima je i Shinano, najduža rijeka Japana. Klimatske zone su od hladne na sjeveru do subtropske na jugu otoka.

Honshu je brdovit, a vulkani su vrlo aktivni. Erupcije vulkana i zemljotresi su vrlo česti. Veliki Kanto-Zemljotres (140.000 mrtvih) u listopadu 1923 je napravio velike štete u Tokiu i Yokohama, 1995 je u zemljotresu u Kobeu poginulo 5.000 ljudi.

## Regije i prefekture
Honšu se sastoji od 5 regija podijeljenih po prefekturama, to su:
* Chugoku: Hiroshima-ken, Okayama-ken, Shimane-ken, Tottori-ken, Yamaguchi-ken. 
* Kansai: Hyogo-ken, Kyoto-fu, Mie-ken, Nara-ken, Osaka-fu, Shiga-ken, Wakayama-ken. 
* Chubu: Aichi-ken, Fukui-ken, Gifu-ken, Ishikawa-ken, Nagano-ken, Niigata-ken, Toyama-ken, Shizuoka-ken, Yamanashi-ken. 
* Kanto: Chiba-ken, Gunma-ken, Ibaraki-ken, Kanagawa-ken, Saitama-ken, Tochigi-ken, Tokyo-to. 
* Tohoku: Akita-ken, Aomori-ken, Fukushima-ken, Iwate-ken, Miyagi-ken, Yamagata-ken.

## Vanjske veze

* Honshū japan
396.

__NOTOC__
Godina **396.** (**[[rimske brojke|CCCXCVI]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u utorak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Augusta i Augusta** (ili, rjeđe, **godina 1149. ''[[Ab urbe condita]]**''). Oznaka 396. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

## Događaji

* Augustin imenovan za biskupa Hipona u Sjevernoj Africi.
* Vizigoti prodiru iz Makedonije na jug te pljačkaju Korint, Argos i Spartu te uništavaju posljednje ostatke hrama gdje su se održavale Eleuzinske misterije. Nastojeći izbjeći sudar sa rimskom vojskom pod Stilihonom, iz Grčke prelaze u Epir. 
* Nastojeći obraniti granicu na Rajni, Rimljani masovno regrutiraju Franke i Alemane.
* Huni prvi put dolaze u Vlašku nizinu.
* Mentalno retardirani car An iz nasljeđuje svog oca cara Xiaowua na prijestolju kineske dinastije Jin.


## Rođenja
* Petronije Maksim, rimski car (približni datum)

## Smrti
* Car Xiaowu od dinastije Jin
* Carica Duan Yuanfei
* Princeza majka Helan
* Murong Chui, vladar države Kasniji Yan

## Reference
Carica Duan Yuanfei

**Carica Duan Yuanfei** (段元妃) (? -396), formalno **Carica Chengai** (成哀皇后, doslovno "uspješna i žaljenja vrijedna carica"), bila je carica kineske/Xianbei države Kasniji Yan, odnosno supruga osnivača države Murong Chuija. Za Murong Chuija se udala oko 388. godine, a Murong Chuijev brat Murong De se oženio za njenu sestru Duan Jifei. Murong Chuiju je rodila dva sina - Murong Langa i Murong Jiana. Kineski historijski izvori je opisuju kao pronicljivu ženu, koja je smatrala kako njenog muža moraju naslijediti prinčevi Murong Nong i Murong Long, umjesto krunskog princa Murong Baoa te Murong Lina, koga je smatrala potencijalnim izdajnikom. Nakon muževe smrti, Murong Bao joj je 396. naredio da izvrši samoubistvo. Ona je to učinila, prethodno prorekavši kako će Murong Bao dovesti do propasti države. Murong Bao ju je ipak sahranio sa carskim počastima.
Vlaška nizija

**Vlaška nizija** (, ) je ravničarsko područje Evrope smešteno u donjem delu reke Dunav. Vlaška nizija se danas najvećim delom nalazi u Rumuniji (sever i sredina), manjim u Bugarskoj (jug) i sasvim malim delom u Srbiji (krajnji istok).

## Prirodne odlike
### Reljef

Vlaška nizija predstavlja jasno ravničarsko područje sa jasnim granicama, okruženo planinama i morem. Ona se prostire na prelazu iz srednje Evrope u južnu Evropu (Balkansko poluostrvo). Prostire se na oko 550 km dužine u smeru zapad-istok, od krajnje južnog dela Karpata (deo u Srbiji), pa do Crnog mora na istoku. Ravnica je sa juga zatvorena planinom Balkan, dok je sa severa zatvorena glavnim bilom Karpata. Njena širina je oko 200 kilometara. Nadmorska visina Padske nizije kreće se od 0-4 m u oblasti delte Dunava, do oko 150 m na severnom i južnom obodu. Unutar ravnice nema izolovanih planina.

### Klima

Vlaška nizija se nalazi u oblasti umereno kontinentalne klime sa nešto oštrijim crtama zbog otvorenosti ka severu i severoistoku. Stoga su leta sušna i topla, a zime oštre i vlažne.

### Vode

Reka Dunav svojom južnom trećinom protiče uporedničkim pravcem kroz Vlašku niziju i predstavlja njenu okosnicu. Na krajnjem istoku nizije Dunav stvara poznatu deltu. Njegove pritoke teku meridijanski. Sa severa se spušta reke Žiju, Olt, Dimbovica i Siret, dok se sa juga spuštaju Timok, Jantra i Iskar.

## Oblasti i gradovi
U okviru Vlaške nizije nalaze se sledeći gradovi:
* **[[Rumunija]]** - Bukurešt*, Ploješti, Braila, Pitešti, Buzau (u Munteniji), Krajova, Drobeta Turnu Severin (u Olteniji), Konstanca, Tulča (u Dobrudži);
* **[[Bugarska]]** - Ruse, Pleven, Dobrič, Vidin
* **[[Srbija]]** - Negotin, Kladovo

Gotovo sva važnija naselja se nalaze na obodu nizije, na mestima gde ona prelazi u pobrđe. Posebnost je grad Bukurešt, koji je najveći i jedini glavni grad u Vlaškoj niziji, smešten u gotovo samoj sredini nizije.

## Galerija

Datoteka:Argeş County Romania bgiu.jpg|Vlaška nizija u užnom delu okruga Arđeš
Datoteka:Stara planina2.JPG|Vlaška nizija u Bugarskoj
Datoteka:Steppenvegetation in der Walachei.JPG|Stepska vegetacija u Vlaškoj niziji
Datoteka:Rousse-architecture5.jpg|Ruse, najveći grad bugarskog dela Vlaške nizije
Hipon

**Hipon** ili **Hipo Regius** je ime današnjeg arheološkog nalazišta na sjeveroistoku Alžira u gradu Annabi.
Antički *Hipon* bio je značajni lučki grad na obali Sjeverne Afrike.

## Historija
Njegova odlična prirodna luka je već negdje u 12. vijeka pne. privukla Feničane koji su je koristili za povremenu trgovačku koloniju.

Prvo stalno naselje *Hipon* osnovali su najvjerovatnije Kartažani u 4. vijeku pne..
Kasnije je postao rezidencija numidijskih kraljeva. 
Kad su Rimljani zavladali tim krajem prezvali su ga u *Hipo Regius* i dali mu status municipija (komune sa ograničenim
rimskim državljanstvom), a tek kasnije i status kolonije (punopravno državljanstvo). Za Rimskog Carstva - Hippo Regius je postao jedan od najvažnijih 
ranokršćanskih centara. U njemu je rođen i djelovao i bio biskup od 396. do svoje smrti 430. - sv.Augustin,
U to vrijeme podignute su brojne sakralne građevine, među njima Velika bazilika i crkva posvećena svetim martirima Leonziju i Teodulu, i brojne druge.

U *Hipo Regiusu* su održani sinodi 393., 394, 397, 401 i 426., a neke od njih vodio je sam sv.Augustin.

Razoren je za vandalske invazije - 431. Obnovljen je za cara Justinijana nakon što je Bizant povratio svoju vlast nad Sjevernom Afrikom 533. ali je za nepunih dva vijeka - 697. potpao pod Arape za njihove Invazije na Sjevernu Afriku.

Do kraja 10. vijeka Hipon je potpuno islamiziran i prezvan u - *Bona*,  a početkom 11. vijeka je potpuno napušten, jer su se stanovnici preselili se na današnju lokaciju 3 km sjevernije.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Hippo, ancient port, Algeria''
397.

__NOTOC__
Godina **397.** (**[[rimske brojke|CCCXCVII]]**) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Cezarija i Atika** (ili, rjeđe, **godina 1150. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 397. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
<onlyinclude>
* [[Xiongnu]]i okupiraju područje današnje provincije [[Gansu]] u [[Kina|Kini]].
* [[Kartaginski sabor]] na kome je utvrđen [[biblijski kanon]].
* [[Sulpicius Severus|Sveti Sulpicije Sever]] piše biografiju svog prijatelja [[Sveti Martin od Toursa|Svetog Martina od Toursa]], prvi poznati "život sveca" u kršćanskoj književnosti.
* Podignuta *Candida Casa'', crkva koju je prema prema predaji podigao Sveti Ninijan tokom svog misionarskog rada među Piktima.


## Rođenja
* 31.3. &ndash; K'uk B'alam I, kralj Palenquea

## Smrti
* 4.4. &ndash; Sv. Ambrozije, biskup Milana
* 11.11. &ndash; Sveti Martin od Toursa, kršćanski biskup i redovnik
* Murong Hui
* Murong Long
* Carica She

## Reference
Nuklearna elektrana Fukushima I

**Nuklearna elektrana Fukushima I ** (japanski 福島第一原子力発電所, romaji: Fukushima Daiichi Genshiryoku Hatsudensho) je nuklearna elektrana smještena u gradu Okuma u distriktu Futaba japanske prefekture Fukushima.

Elektrana se sastoji od šest reaktora s kipućom vodom. Ti lakovodni reaktori zajedno imaju snagu od 4,7 GW, što Fukushimu I čini jednom od 25 najvećih nuklearnih elektrana na svijetu. Fukushima I je bila prva nuklearna elektrana sagrađena i u potpunosti vođena od strane Tokyo Electric Power Company (TEPCO).

U martu 2011., neposredno nakon Potresa i cunamija u Sendaiju, japanska vlada proglasila je izvanredno stanje i evakuirala stanovnike u blizini Fukushime I.

Južno od Fukushime I nalazi se i Fukushima II, kojom također upravlja TEPCO.

## Povezano
* Nesreća u nuklearnoj elektrani Fukushima 1

## Vanjske veze

* Official site c/o Tokyo Electric Company 東京電力・福島第一原子力発電所 
** 
* JAIF-ovi dokumenti s dnevno ažuriranim stanjima jedinica u elektrani 
* 
* News releases  of Japan's Nuclear and Industrial Safety Agency.
* An Overview of BWR Severe Accident Sequence Analysis
* Nuclear Energy Institute (US) Japanese earthquake site
Nacionalno prijelazno vijeće (Libija)

**Nacionalno prijelazno vijeće** (arapski: المجلس الوطني الانتقالي, -{*al-majlis al-waṭanī al-intiqālī*}-) je organ vlasti koga su u Libiji formirale antigadafijevski pobunjenici za vrijeme ustanka 2011. Njegovo formiranje je objavljeno 27. februara 2011. u Bengaziju sa svrhom da služi kao "političko lice revolucije". U nekim medijima se navodi i kao **Nacionalno libijsko vijeće** ili **Libijsko nacionalno vijeće**. 5. marta 2011. Vijeće je izdalo saopćenje u kome sebe naziva "jedinim predstavnikom cijele Libije"  Vijeće za Libiju koristi naziv **Libijska Republika** (arapski: الجمهورية الليبية *al-Jumhūriyya al-Lībiyya*)., dok je Gadafijeva vlada za nju koristila izraz "*Velika Socijalistička Narodna Libijska Arapska Džamahirija*".

## Reference

## Vanjske veze
* Official Website of the Libyan Republic - Transitional National Council 

;Ostale grupe
* National Conference for the Libyan Opposition
* National Front for the Salvation of Libya 
* Libya Watanona 
* Libyan Youth Movement
Palenque (razvrstavanje)

**Palenque može značiti:**
* Palenque, Grad Maya Indijanaca u Chiapasu.
* Palenque Indijanci, indijanski narod iz Venezuele
* Palenque, isto što i Pantágoro.
* Palenque (selo), naselje odbjeglih robova u Južnoj Americi
* Palenque, Los Ríos, Ekvador
* Palenque (kanton), Ekvador
* Isla Palenque, otok ispred zapadne obale Paname
* San Basilio de Palenque, kolumbijski grad
* Palenque ili palenquero, španski kreolski jezik koji se govori na obalama Kolumbije
K'uk' B'alam I

**K'uk B'alam I** (31. mart 397-435?) bio je osnivač vladarske dinastije u majanskom gradu Palenque. Dinastija je osnovana 11. marta 431. Gotovo sve što se zna o njemu potiče od natpisa na jednom od hramova u Palenqeu, koji navodi imena, odnosno datume rođenja tadašnjih kraljeva.

## Vanjske veze
* name glyph of K'uk B'alam I
Carica She

**Carica She** (蛇皇后, osobno ime nepoznato, ? -397) bila je carica kineske/Qiang države Kasniji Qin, odnosno supruga njenog osnivača Yao Changa (car Wuzhao). Rodila mu je sina Yao Xinga (car Wenhuan). Kineski historijski izvori navode da je nakon njene smrti Yao Xing bio toliko ražalošćen da neko vrijeme nije mogao sazivati sastanke svojih ministara.

|- style="text-align: center;"

|-
Murong Long

**Murong Long** (慕容隆) (? - 397), formalno **Princ Kang od Gaoyanga** (高陽康王) bio je vojskovođa i carski princ kineske/Xianbei države Kasniji Yan. Bio je sin njenog osnivača Murong Chuija (car Wucheng) i brat Murong Baoa (car Huimin). Rođen je u državi Raniji Yan, ali je odrastao u državi Raniji Qin, te je sudjelovao u ustanku Xiabeija 384. nakon koga je njegov otac osnovao državu Kasniji Yan. Bio je sposoban vojnik, ali brat nije slušao njegove savjete, pogotovo kada je država Kasniji Yan došla pod udar suparničke države Sjeverni Wei i njenog princa Tuoba Guija. Godine 397. je njegov nećak Murong Hui, ljut zbog toga što nije postao krunski princ, podigao ustanak, tokom koga je Murong Long ubijen. Ustanak je, međutim, ugušen, a Murong Hui uhvaćen i pogubljen.
Sulpicije Sever

**Sveti Sulpicije Sever** (, cca. 363 - cca. 425) bio je kasnoantički kršćanski pisac rodom iz Akvitanije. O njegovom životu postoje oskudni podaci; poticao je od ugledne aristokratske porodice i u mladosti se bavio pravom prije nego što je postao svećenik. Bio je prijatelj Genadija od Masilije koji je poslije napisao njegovu biografiju. Sam Sever je najpoznatiji po djelu *Život svetog Martina*, u kojoj je opisao svog prijatelja Martina od Toursa, a koja se smatra jednom od prvih hagiografija. Historičarima je, međutim, daleko zanimljivija njegova *Chronica* koja se smatra vrijednim izvorom podataka za arijanski spor, kao i priscilijanstvo.

## Vanjske veze
* Multilanguage Opera Omnia by Migne Patrologia Latina
* "Sulpicius Severus"  (including links to translated works) at the *Preterist (Study) Archive*
Candida Casa

**Candida Casa** je naziv za crkvu u gradu Whithorn u Gallowayu u jugozapadnoj Škotskoj, koju je, po predaji, sredinom 5. vijeka podigao sveti Ninijan prilikom misije pokrštavanja Pikta. Naziv dolazi od latinskog gdje doslovno znači: "Svijetla kuća". U ranom srednjem vijeku je crkva, usprkos političke nestabilnosti, bila popularno mjesto hodočašća, a 1128. postala sjedište obnovljene whithornske biskupije. Ubrzo nakon toga je na mjestu Candida Case sagrađena katedrala i priorat.
398.

__NOTOC__
Godina **398.** (**[[rimske brojke|CCCXCVIII]]**) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Augusta i Eutihijana** (ili, rjeđe, **godina 1151. ''[[Ab urbe condita]]***). Oznaka 398. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je [[kalendarska era]] [[Anno Domini]] u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

== Događaji ==
<onlyinclude>
* Carski [[edikt]] obavezuje rimske zemljoposjednike da trećinu svojih posjeda predaju barbarima koji su naseljeni u [[Rimsko Carstvo|Carstvu]].
* Zapadnorimski car [[Honorije]] se ženi za kćer vojskovođe [[Stilihon]]a - [[Marija (kćer Stilihona)|Mariju]], sestru svoje kasnije supruge [[Thermantia|Termancije]].
* [[Jovan Hrizostom]] postaje [[patrijarh Carigrada|arhiepiskop Konstantinopola]].
</onlyinclude>

== Rođenja ==
* [[Fan Ye]], kineski historičar, poznat po djelu *Hou Hanshu'')

## Smrti
* Papa Siricije
* Arhiepiskop Nektarije od Konstantinopola
* Lan Han, vojskovođa i uzurpator prijestolja države Kasniji Yan
* Murong Bao, car države Kasniji Yan
* Murong Lin, princ države Kasniji Yan
* Murong Nong, princ države Kasniji Yan

## Reference

## Vanjske veze

* http://www.unrv.com/government/consul-1-ad.php
* http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_consuls_table.htm 
* http://www.friesian.com/romconsl.htm
Palenque Indijanci

**Palenque** (Guarine), indijanski narod koji je u vrijeme španjolske konkviste (u 16. stoljeću) živio na sjeveru današnje Venezuele. Njima najsrodniji narod bili su Cumanagoto Indijanci, a njihov jezik pripadao je karipskoj porodici.

Palenque su bili stanovnici kišne šume i poznati po svojoj ratobornosti i jedenju ljudskog mesa (antropofagija). Naselja su im bila zaštićena palisadama (palenque), po kojima su i Guarine i postali poznati kao Palenque, a ovaj naziv iz istog je razloga dan i plemenu Pantágoro
## Izvori
Pantágoro

**Pantágoro** (Patángoro; ponekad i Palenque, prema utvrđenim naseljima), pleme Cariban Indijanaca iz zapadne Kolumbije, nestalo negdje u 16. stoljeću. Prema nekim drugim lingvistima Pantágoro se klasificiraju u Chibchan govornike. Oni bijahu agrikulturan narod koji se bavio uzgojem kukuruza, yuce (slatke neotrovne manioke), graha, avokada, i drugog voća. Zemlju su čistili i pripremali za obradu sistemom posijeci-i-spali, a glavna alatka bila je štap za kopanje. Ribolov je također bio značajan izvor harne, dok lov nije toliko značajan. Jedina domaća životinja, ako se tako može reći, bijahu udomaćene mlade ptice, koje su im trebale zbog perja.

Selo je imalo 50 do 100 kuća, često na višim mjestima, i zaštićeno palisadama zbog mogućeg neprijatelja. Odjeća je bila minimalna, muškarci su hodali goli, dok su žene nosile tek komadić pamuka nad spolnim organima. Deformacija lubanje se prakticirala, a ukrasi su bili od perja ili perlice. Zlato su nosili rijetko. O obrtima se malo zna, ali lončarstvo su poznavali. Ženidba se vršila posredovanjem muškaraca koji su imali sestre, i često puta muškarci su imali sestre za žene. Glavno božanstvo bilo je Am, bog vjetra.

## Vanjske veze
* Patángoro