open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fort William, Škotska

**Fort William** (škotsko-gelski: *An Gearasdan*) je lučki grad na sjeveru
Škotske od 9,908 stanovnika, u područnom savjetu 
Highland.
## Geografija
Fort William se nalazi na jugozapadnom ulazu u Kaledonijski kanal, na dnu zaljeva Loch Linnhe.
## Historija
Fort William je novi grad nastao nakon 1654. kad je izgrađena utvrda po kojoj je dobio ime. Sve do jakobitskog
ustanka 1745., ona i nije imala bog zna kakav značaj. Veliki poticaj razvoju bila je izgradnja Kaledonijskog kanala 
1822. tad je proradila luka. a počeli su dolaziti i prvi turisti razgledavati Highlands.

Drugi veliki poticaj bila je izgradnja ljevaonice aluminija 1926. i hidroelektrana u okolici za njene potrebe. Tad je naglo narastao broj 
stanovnika, tokom 1960-ih. i 1970-ih. otvoreni su i pogoni za proizvodnju papira, obradu drva i preradu ribe, tako da je i u tom 
vremenu grad rastao.
## Reference

## Vanjske veze

* Turističke stranice grada
The Horse's Mouth (roman)

***The Horse's Mouth*** () je roman anglo-irskog književnika Joycea Caryja, originalno objavljen 1944. godine. Predstavlja završni dio *First* trilogije, koju su činili romani *Herself Surprised* (1941) i *To Be a Pilgrim* (1942). Protagonist romana je Gulley Jimson, slikar koji je toliko predan svojoj umjetnosti da zbog nje vara i iskorištava svoje prijatelje, odnosno završava s druge strane zakona. *The Horse's Mouth* radnju prikazuje iz perspektive samog protagonista, a Caryju je dao priliku da komentira društvene, estetske i umjetničke trendove svog vremena. Danas je, međutim, najpoznatiji kao predložak istoimenog igranog filma iz 1958. godine u kome je glavnu ulogu tumačio Alec Guiness.
Joyce Cary

**Arthur Joyce Lunel Cary** (7. decembar 1888 – 29. mart 1957) bio je anglo-irski književnik. Na njegov su život značajno uticali iskustva britanskog kolonijalnog službenika u današnjoj Nigeriji, na temelju kojih je napisao svoje danas najpoznatije djelo *[[Mister Johnson (roman)|Mister Johnson]]*. Umro je od posljedica Lou Gehrigove bolesti.

Njegov sin Tristram Cary je postao poznat kao kompozitor i pionir elektronske muzike.

## Bibliografija
* 
 
Izabrana djela:
**Aissa Saved* (1932)
**An American Visitor* (1933)
**The African Witch* (1936)
**Castle Corner* (1938)
**[[Mister Johnson (roman)|Mister Johnson]]* (1939)
**Charley is My Darling* (1940)
**A House of Children* (1941)
**Herself Surprised* (1941)
**The Case for African Freedom* (1941)
**To Be a Pilgrim* (1942)
**[[The Horse's Mouth (roman)|The Horse's Mouth]]* (1944)
**Marching Soldier* (1945)
**The Moonlight* (1946)
**A Fearful Joy* (1949)
**Prisoner of Grace* (1952)
**Except the Lord* (1953)
**Not Honour More* (1955)
**Art and Reality* (1958)
**The Captive and the Free* (1959)
**Spring Song and other Stories* (1960)
**Memoir of the Bobotes* (1964)
**Selected Essays* (1976), ur. Alan Bishop

## Vanjske veze
* 
*Brief overview
*Authortrek resources 
*Google scan of 1957 Life magazine article on Cary's last days
*"Joyce Cary: Master Novelist", George Steinbrecher, Jr. *College English*, Vol. 18, No. 8 (May 1957), pp.&nbsp;387–395
The Horse's Mouth

***The Horse's Mouth*** () je britanski igrani film snimljen 1958. u režiji Ronalda Neamea. Scenario je napisao Alec Guiness prema istoimenom romanu Joycea Careya. Po žanru je crna komedija, a protagonist, čiji lik tumači sam Guiness, je ekscentrični slikar Gulley Jimson, koji je toliko opsjednut svojom umjetnošću da radi nje često završava u zatvoru. Na Produkciju filma je uticalo to da je Mike Morgan, glumac koji tumači lik Jimsonovog prijatelja Noseya, obolio od meningitisa i umro prije završetka snimanja; zbog toga je dio scena morao biti dosnimljen uz pomoć dublera i naknadne sinkronizacije. Usprkos toga je *The Horse's Mouth* imao veliki uspjeh na venecijanskoj Mostri, gdje je Guiness za svoju ulogu osvojio Kup Volpi.

## Uloge

## Reference

## Vanjske veze
*
*Criterion Collection essay by Bruce Eder
*Criterion Collection essay by Ian Christie
*Criterion Collection essay by Ronald Neame
Vlčí jáma (film)

***Vlčí jáma*** () je čehoslovački crno-bijeli igrani film snimljen 1958. u režiji Jiříja Weissa. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Jarmile Glazarove, koja je zajedno sa Weissom napisala scenario. Radnja se događa 1920-ih u malom gradiću u Šleskoj u dom čijeg gradonačelnika (koga tumači Miroslav Dolezal)  protagonistica, 18-godišnja djevojka po imenu Jana (čiji lik tumači Jana Brejchová), dolazi nakon smrti te postaje predmetom ljubomore svoje bolesne tetke (koju tumači Jirina Sejbalová). *Vlčí jáma* je bio prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio nekoliko nagrada.

## Vanjske veze
*
* Česko-slovenská filmová databáze
*
Vlčí jáma

**Vlčí jáma** (na češkom *[[vučja jama]]*) može označavati:

* Vlčí jáma (Horní Blatná) – provalija kraj mjesta Horní Blatná u Češkoj
* Vlčí jáma (roman) – psihološki román Jarmile Glazarove
* Vlčí jáma (film) – igrani film Jiříja Weissa iz 1958. godine, njegova ekranizacija
Haxhi Lleshi

**Hadži Leši** (; Albanija, 19. oktobar 1913 — Tirana, 1. januar 1998) je bio partizanski komandant tokom Narodnooslobodilačke borbe, predsednik NR Albanije od 1953. do 1982. godine i narodni heroj Albanije.

## Biografija

Rođen je 1913. godine.

Bio je jedan od najboljih komandanata i boraca protiv italijanskih i nemačkih okupatorskih snaga u Albaniji tokom Drugog svetskog rata. U znak priznanja, posle rata je bio proglašen za narodnog heroja Albanije.

Nakon što je 1944. u Albaniji formirana antifašistička Privremena vlada, Lješi je bio ministar unutarnjih poslova do 1946. godine.

Dana 1. avgusta 1953. postao je predsednik Prezidijuma Narodne skupštine Albanije (predsednik Albanije). Bio je jedan od troje najmoćnijih ljudi u posleratnoj Albaniji, zajedno uz Envera Hodžu (sekretar KP Albanije) i Mehmeta Šehua (premijer).

Leši je bio na funkciji predsednika Albanije skoro 30 godina, do 22. novembra 1982. kada je otišao u penziju.

Umro je prirodnom smrću 1998. godine u Tirani.

## Reference
Rosemarie Nitribitt

**Rosemarie Nitribitt** (puno ime: Maria Rosalia Auguste Nitribitt; Düsseldorf, 1. februar 1933 - Frankfurt na Majni, 29. oktobar 1957) bila je njemačka elitna prostitutka, čije je ubistvo proizvelo jedan od najvećih skandala Zapadne Njemačke u doba Ekonomskog čuda. 

Odrasla je kao vanbračno dijete u siromaštvu zajedno sa dvije sestre je koje su 1939. godine smještena kod plaćenih skrbnika. Kod njih je prvi put bila silovana u dobi od 11 godina; još kao adolescentica se počela baviti prostitucijom te je nekoliko puta hapšena i smještena u popravni dom, odakle je također nekoliko puta bježala. Nakon odlaska u Frankfurt pokušaja da za život zarađuje kao konobarica i foto-model, odlučila se za posao prostitutke. Posljednji put je 1951. uhapšena u Frankfurtu na željezničkoj stanici.

Nitribitt je sljedećih godina nastojala sakriti svoje skromno porijeklo pohađajući tečajeve engleskog i francuskog, odnosno bontona. Taj se trud isplatio, s obzirom da su njeni klijenti postajali sve bogatiji, ali i velikodušniji. Tako je već 1954. godine od jednog od njih kao poklon dobila luksuzni automobil Opel Kapitän; drugi su je, pak, vodili na izlete na mediteransku obalu. 1956. godine je pak došla u posjed crnog Mercedecsa 190SL, koji je u njemačkoj javnosti upravo po njoj dobio nadimak *Nittribit-Mercedes*. Policijski i sudski izvori su kasnije iznijeli procjenu da je u posljednjoj godini života imala prihode od najmanje 80.000 DM (što je za tadašnje standarde bila izuzetno visoka svota). 

Rosemarie Nittbrit je pronađena mrtva u svom stanu 1. novembra 1957. Na njenom tijelu su otkriveni tragovi davljenja i udarca u glavu; istraga je procijenila da je prije otkrića bila mrtva tri dana. Vrlo brzo su se u medijima pojavile špekulacije kako je istraga opstruirana i sabotirana, odnosno da se tokom nje nastojalo zataškati sve tragove koji bi ukazali na Nitribittine klijente iz redova vodećih industrijalaca, političara i drugih pripadnika zapadnonjemačkog establishmenta. Iako su se u medijima pojavila neka imena, među kojima se ističu članovi porodice Krupp, kao i plejboj Günther Sachs, istraga se na kraju usredotočila na reklamnog agenta Heinza Christiana Pohlmanna, za koga se ispostavilo da je usluge Rosemarie Nitribitt plaćao novcem pronevjernim iz vlatsite tvrtke. Pohlmann, koga je na sudu branio budući bavarski ministar unutrašnjih poslova Alfred Seidl, je uspio osporiti forenzičke dokaze o vremenu smrti, odnosno uspostaviti alibi, te je u julu 1960. oslobođen optužbe. 

Sljedeće godine je novinar Erich Kuby napisao knjigu *Rosemarie. Des deutschen Wunders liebstes Kind*, koja je, pak, poslužila kao predložak za igrani film *[[Das Mädchen Rosemarie]]* u kome je lik Rosemarie Nitribitt tumačila Nadja Tiller. Godine 1996. je po tom filmu napravljen televizijski remake gdje je Rosemarie Nitribitt tumačila Nina Hoss.

## Vanjske veze
*1.11.1957: Rosemarie Nitribitt Murdered
*Yahoo! Group - The Nitribitt - Matura Murders

## Reference
Das Mädchen Rosemarie

**Das Mädchen Rosemarie** () je zapadnonjemački crno-bijeli igrani film snimljen 1958. u režiji Rolfa Thielea. Po žanru predstavlja kombinaciju socijalno angažirane drame i crne komedije, a temelji se na stvarnim događajima, odnosno knjizi novinara Ericha Kubyja. Protagonistica, čiji lik tumači Nadja Tiller, je Rosemarie Nitribitt, prostitutka koja se uspije infiltrirati u visoko društvo, odnosno kao klijente dobiti vodeće industrijalce. Radnja prikazuje kako se poveže sa francuskim poduzetnikom Fribertom (čiji lik tumači Peter van Eyck) kome, kao dodatni izvor prihoda, služi kao industrijska špijunka, ali i kako njen pokušaj da postane dijelom otmjenog društva izaziva skandal i dovodi do tragičnog završetka.

Thiele je u filmu naslovnu protagonisticu i njen slučaj stavio u kontekst tada aktualnog Ekonomskog čuda, odnosno prikazao je kao svojevrsnu "poduzetnicu" koja nastoji brzo i lako steći bogatstvo poput industrijalaca kojima pruža usluge. Iako je film najvećim dijelom fikcija, svejedno je tokom produkcije bio predmetom opstrukcije od strane zapadnonjemačkih poduzeća, a njegovo prikazivanje na venecijanskoj Mostri, pod izgovorom "da sramoti državu" je bez uspjeha pokušala spriječiti zapadnonjemačka vlada. Film je tamo dobio jednu od nagrada, a doživio je i komercijalni uspjeh te od Nadje Tiller učinio veliku zvijezdu.

Godine 1959. je uspjeh *Das Mädchen Rosemarie* potakao snimanje danas zaboravljenog filma  *Die Wahrheit über Rosemarie* (Istina o Rosemarie) u režiji Rudolfa Jugerta. Sam Thiele je godine 1976. snimio isto tako zaboravljeni nastavak pod naslovom *[[Rosemaries Tochter]]* (Rosemariena kćer), za koji se ispostavilo da je njegov posljednji film. Godine 1996. je pak snimljen televizijski remake originalnog filma gdje je naslovnu ulogu tumačila Nina Hoss.

## Literatura
* Christa Bandmann und Joe Hembus: *Klassiker des deutschen Tonfilms 1930–1960.* München 1980, Seite 184
* Marli Feldvoß: *Wer hat Angst vor Rosemarie Nitribitt? Eine Chronik mit Mord, Sitte und Kunst aus den fünfziger Jahren.* In: Zwischen Gestern und Morgen. Westdeutscher Nachkriegsfilm 1946–1962. Ausstellungskatalog, Frankfurt am Main 1989, Seite 164–182
* Jürgen Kniep: *„Keine Jugendfreigabe!“ Filmzensur in Westdeutschland 1949–1990*, Wallstein Verlag Göttingen 2010 
* F.-B. Habel: *Zerschnittene Filme. Zensur im Kino.* Gustav Kiepenheuer Verlag, Leipzig 2003, 

## Izvori


## Vanjske veze
* 
* Das Mädchen Rosemarie auf filmportal.de
* Kristian Buchna: ''Provoziere nicht die Gesellschaft.'' Essay auf FilmGeschichte(n) des 19./20. Jahrhunderts (Univ. Augsburg)
* Verweis auf den Film und kurze Biografie der „echten“ Rosemarie
* Interview mit Nadja Tiller zum Film DAS MÄDCHEN ROSEMARIE (BRD 1958)  im Deutschen Filmmuseum (September 2008)
*
Pasquale Simonetti

**Pasquale Simonetti** (Palma Campania, 26. februar 1926 - Napulj, 16. jul 1955) bio je italijanski profesionalni kriminalac, poznat kao jedan od vođa napolitanske Camorre u periodu nakon Drugog svjetskog rata. U proljeće 1955. je izazvao pažnju javnosti kada se oženio za lokalnu misicu Assuntu (Pupettu) Marescu. Nedugo potom je ubijen hicima dvojice profesionalnih ubica, a nekoliko dana je njegova trudna supruga ubila Antonija Esposita, suparničkog bosa Camorre koga je držala naručiteljem ubistva.

Cijeli je slučaj izazvao senzaciju u italijanskoj i međunarodnoj javnosti te, između ostalog, godine 1958. potakao snimanje filma *[[La sfida]]* u kome je njegov lik tumačio španski glumac José Suárez.

## Vanjske veze
*raccolta di articoli sulla vita di Pasquale Simonetti e sua moglie, Assunta Maresca].
*
*Una scheda  riguardante l'omicidio di Antonio Esposito] 
* Un articolo  sull'omicidio di Antonio Esposito dal sito del magazine Time
Assunta Maresca

**Assunta Maresca** (Castellamare di Stabbia, 19. januar 1935 - 29. decembar 2021), poznata pod nadimkom **Pupetta** (), je italijanska profesionalna kriminalka, poznata kao jedna od istaknutih ličnosti napoletanske Camorre. 

Odrasla kao jedina kćer u porodici *camorrista*, javnosti je postala poznata 1954. kada je u dobi od 19 godina na lokalnom natjecanju ljepote osvojila titulu Miss Rovegliano. Ubrzo potom se udala za Pasqualea Simonettija, jednog od vođa Camorre; muž joj je, samo nekoliko mjeseci kasnije ubijen na ulici. 4. augusta 1955. trudna Maresca je hicem iz revolvera ubila Antonija Esposita, suparničkog vođu Camorre koga je držala krivim za muževu smrt. Cijeli je slučaj izazvao medijsku senzaciju u Italiji, te, između ostalog, godine 1958. potakao snimanje igranog filma *[[La sfida]]* gdje je njen lik tumačila Rossana Schiafino. Godine 1959. je osuđena na 18 godina zatvora; kazna joj je potom skraćena na 13 1/2 godina, da bi 1965. izašla iz zatvora nakon pomilovanja.

Nakon izlaska je, pak, započela ljubavnu vezu sa bosom Camorre i krijumčarom narkotika Umbertom Ammaturom kome je rodila dvoje blizanaca. Godine 1974. je njen sin Pasquale (rođen u braku sa Simonettijem) ubijen; iako ubica nikada nije pronađen, Maresca je kasnije, nakon što je sa njime prekinula, za zločin krivila Ammatura.

Godine 1982. je postala umiješana u sukob između dva camorristička klana - Nuova Famiglia i Nuova Camorra Organizata (NCO), pri čemu se na pres konferenciji javno suportstavila NCO-u na čelu sa Rafaellom Cutolom. Iste je godine bila uhapšena pod sumnjom za organizaciju ubistva Alda Semerarija, psihijatra i diplomata povezanog sa NCO; u pritvoru je provela četiri godine dok je Ammaturo pobjegao u Južnu Ameriku. Puštena je zbog nedostatka dokaza; Ammaturo je 1993. godine postao *[[pentito]]* (svjedok-pokajnik) te vlastima priznao ubistvo, koje Maresca dan-danas osporava. 

Godine 1982. je o njoj u produkciji RAI-ja snimljen TV-film *Il caso Pupetta Maresca* gdje je njen lik tumačila Alessandra Mussolini. 2013. je o njoj snimljena mini-serija *[[Pupetta - Il coraggio e la passione]]* gdje ju je tumačila Manuela Arcuri.
REC (film)

***REC*** je španski horor film režisera Haumea Baagera i Paka Plaze. Film je snimljen u Barseloni a naziv je dobio po skraćenici za oznaku na snimanje na video-kameri. Film je napravljen amaterskom kamerom iz ruke kako bi se dobio utisak da je korišćen materijal koji su snimili sami akteri filma, odnosno pripada podžanru horora zvanom pronađene snimke. Glavni lik, koga tumači Manuela Velasco, je Ángela Vidal, televizijska novinarka koju, dok snima materijal za dokumentarnu emisiju posvećenu noćnom životu, zatekne epidemija tajanstvene zarazne bolesti nalik na besnilo, koja žrtve pretvara u nasilne zombije.

Film je postigao uspeh i dobio tri nastavka: *[[REC 2]]*, *[[REC 3: Geneza]]* i *[[REC 4: Apocalipsis]]*. Sledeće godine je snimljen i američki remake pod naslovom *[[Quarantine (film)|Quarantine]]* koji je takođe dobio nastavke.

## Radnja

## Uloge
*Manuela Velasco - Ángela Vidal
*Ferrán Terraza - Manu
*Jorge-Yaman Serrano - Mladi policajac
*Pablo Rosso - Pablo
*David Vert - Álex
*Vicente Gil - Stariji policajac
*Martha Carbonell - Gospođa Izquierdo
*Carlos Vicente - Guillem Marimón
*María Teresa Ortega - Baba
*Manuel Bronchud - Deda
*Akemi Goto - Japanka
*Chen Min Kao - Kines
*María Lanau - Mari Carmen, Dženiferina mama
*Claudia Silva - Dženifer
*Carlos Lasarte - César
*Javier Botet - Tristana Medeiros
*Ben Temple - Doktor
*Ana Velasquez - Kolumbijska devojka
*Daniel Trinh - Kinesko dete
*Marita Borrego - Operadoras Cuartel Bomberos
*Jana Prats - Operadoras Cuartel Bomberos (kao Ana Prats)
*Víctor Massagué - Dete iz potkrovlja
*Javier Coromina - Pablov glas
## Nagrade

Osvojene nagrade:

1. Amsterdam Fantastic Film Festival 2008
* Silver Scream Nagrada
2. Brussels International Festival of Fantasy Film
* Najbolji film
* Nagrada žirija
3. Cinema Writers Circle Awards, Spain
* Najbolja montaža - David Gallart 
* Najbolji novi umetnik - Manuela Velasco
4. Fantasporto
* Nagrada publike i žirija
* Najbolji film
5. Goya Awards
* Najbolja nova glumica - Manuela Velasco
6, Gérardmer Film Festival
* Nagrada publike
* Specijalna nagrada žirija
* Velika nagrada mladog žirija
7. Sitges - Catalonian International Film Festival
* Nagrada publike
* Najbolja glumica - Manuela Velasco
* Najbolji režiser(i) - Jaume Balagueró; Paco Plaza 
* Grand Prize of European Fantasy Film in Silver - Special Mention
* Nagrada José Luis Guarner kritičara
8. Turia Awards
* Specijalna nagrada

## Vanjske veze
*
*
La sfida

***La sfida*** () je italijansko-španski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. u režiji Francesca Rosija. Inspiriran je stvarnim događajima koji su se prije tri godine dogodili u Napulju, vezanih uz lokalnog vođu Camorre Pasqualea Simonettija i njegovu suprugu Assuntu Marescu. Protagonist, čiji lik tumači José Suárez, je ambiciozni krijumčar cigareta koji se ženi za lokalnu misicu (čiji lik tumači Rosanna Schiaffino) i čije aktivnosti zasmetaju suparničkim *camorristima*. Radnja prikazuje kako pada kao žrtva atentata, ali kako ga je njegova supruga odlučna osvetiti. *La sfida* je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio Specijalnu nagradu žirija. Rosiju je to bio prvi cjelovečernji film; kasnijim kritičarima je postao zanimljiv po tome što Rosi, iako je svojim tehničkim postupcima još uvijek bio vezan uz neorealizam, prvi put načeo temu organiziranog kriminala i korupcije u italijanskom društvu, a što će biti glavni motiv njegovih najpoznatijih ostvarenja 1970-ih.

## Uloge
* José Suárez : Vito Polara
* Rosanna Schiaffino : Assunta
* Nino Vingelli : Gennaro
* Decimo Cristiani : Salvatore Ajello
* José Jaspe : Raffaele
* Tina Castigliano : Vitova majka
* Pasquale Cennamo : Fernando Ajello
* Elsa Valentino Ascoli : Assuntina majka
* Ubaldo Granata : Califano
* Ezio Vergari : Antonio

## Literatura
* Sebastiano Gesù (a cura di), *Francesco Rosi*, Giuseppe Maimone Editore, Catania, 1993

## Vanjske veze
*
TrkA receptor

**Receptor nervnog faktora rasta visokog afiniteta** (; *neurotrofni tirozinski kinazni receptor tipa 1*, *TRK1-transformišući tirozinski kinazni protein*, *Trk-A*) protein je koji je kod ljudi kodiran *NTRK1* genom.

Ovaj gen kodira člana familije neurotrofnih tirozinskih kinaznih receptora (NTKR). Ova kinaza je za membranu vezani receptor koji, nakon neurotrofinskog vezivanje, fosforiliše sebe (autofosforilacija) i članove MAPK puta. Prisustvo ove kinaze dovodi do ćelijske diferencijacije i može da ima ulogu u specificiranju senzornih neuronskih podtipova. Mutacije ovog gena su vezane za kongenitalnu insenzitivnost na bol sa anhidrozom, samo povređivanje, mentalnu retardaciju i kancer. Alternativne transkriptne splajsne varijante ovog gena su poznate, ali su samo tri do sada okarakterisane.

## Interakcije
TrkA formira interakcije sa:

* Abl gen.
* FRS2,
* Grb2,
* MATK,
* NGFB,
* PLCG1,
* RICS,
* SQSTM1,
* SH2B1,
* SH2B2, and
* SHC1.

Mali molekuli kao što su amitriptilin i derivat gamboginske kiseline aktiviraju TrkA. Amitriptilin aktivira TrkA i omogućava heterodimerizaciju TrkA i TrkB u odsustvu NGF. Do vezivanja amitriptilina za TrkA dolazi u leucinom bogatom regionu (LRR) ekstracelularnog domena receptora, koji je udaljen od NGF mesta vezivanje. Amitriptilin poseduje neurotrono dejstvo *in-vitro* i *in-vivo* (mišji model). Gamboginski amid, derivat gamboginske kiseline, selektivno aktivira TrkA (a ne aktivira TrkB i TrkC) *in-vitro* i *in-vivo* putem interakcije sa citoplazmatičnim domenom u blizini membrane.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
*  GeneReviews/NCBI/NIH/UW entry on Hereditary Sensory and Autonomic Neuropathy IV
Frank B. Kellogg

**Frank Billings Kellogg** (Potsdam, NY, 22. prosinca 1856. – St. Paul, MN, 21. prosinca 1937.) je bio američki političar i advokat koji je od 1925. do 1929. godine bio Državni tajnik Sjedinjenih Država. Zajedno s Aristideom Briandom, formulirao je Briand-Kelloggov pakt zbog čega je nagrađen Nobelovom nagradom za mir 1929. godine.

Rođen u saveznoj državi New York, Kellogg se s obitelji 1865. godine seli u Minnesotu. Nakon završenog pravnog studija, 1877. polaže pravosudni ispit i postaje advokat u Rochesteru, Minnesota. Unatoč studiju, Kellogg je bio samouki advokat koji se proslavio zastupajući Državu u antitrustovskim slučajevima. Njegov najvažniji slučaj bio je *Standard Oil Co. of New Jersey v. United States*, 221 U.S. 1 (1911.). U periodu od 1912. do 1913., bio je predsjednik odvjetničke komore.

Godine 1880. postao je mason.

Kao član Republikanske stranke, Kellogg je 1916. izabran za senatora iz Minnesote, a mandat je služio od 4. ožujka 1917. do 4. ožujka 1923. godine. Tijekom žustre debate oko ratifikacije Versajskog sporazuma, Kellogg je bio jedan od rijetkih republikanaca koji je podržao sporazum. Od 1923. do 1925. služio je kao veleposlanik u Ujedinjenom Kraljevstvu.

Dana 5. ožujka 1925., predsjednik Calvin Coolidge imenovao ga je Državnim tajnikom. Iako je u tom svojstvu slijedio izolacionističku politiku po pitanju europskih pitanja, pomogao je u organiziranju konferencije o ograničavanju pomorskog naoružanja u Ženevi, 1927. godine. Također, pomogao je u poboljšanju odnosa Sjedinjenih Država i Meksika te je zaslužan za razrješenje dugogodišnje teritorijalne razmirice između Čilea i Perua. Ipak, njegov svakako najvažniji doprinos međunarodnoj politici je Briand-Kelloggov pakt iz 1928. godine. Naime, francuski ministar vanjskih poslova, Aristide Briand, formirao je tokom 1928. godine ideju o bilateralnom paktu sa Sjedinjenim Državama kojim bi rat bio proglašen nezakonitim sredstvom u međunarodnim odnosima. Nakon primitka prijedloga, Kellogg je mjesecima odgađao davanje odgovora. Ipak, potaknut glasnim pokretom za "delegalizaciju rata", Kellogg je uspio ispregovarati da se pakt s dvije proširi na čak 62 zemlje, sve velike sile. Kada je potpisan, pakt je slavljen diljem svijeta, a Kellogg je sljedeće godine nagrađen Nobelom za mir, no on je ipak bio tek privremeno rješenje čiji su se nedostaci, nažalost, pokazali vrlo brzo.

Dana 28. rujna 1925., Kellogg se našao na naslovnici časopisa *[[Time (časopis)|Time]]*.

Kellogg je ostao Državni tajnik tokom prvih dana mandata Herberta Hoovera, kada ga je zamijenio Henry L. Stimson. Od 1930. do 1935. bio je sudac pri Stalnom sudu međunarodne pravde.

Umro je 21. prosinca 1937., dan prije svog 81. rođendana, u St. Paulu od posljedica pneumonije i moždanog udara.

## Vanjske veze
Les Amants (film)

***Les Amants*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. godine u režiji Louisa Mallea. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Jeanne Moreau, je supruga bogatog novinskog magnata (čiji lik tumači Alain Cuny) koji je stalno zanemaruje. Radnja prikazuje kako preko svojih prijatelja slučajno upozna mladog arheologa (koga tumači Jean-Marc Bory i sa njim otpočne strastvenu ljubavnu vezu radi koje će napustiti muža i porodicu i započeti neizvjesnu budućnost.

*Les Amants* je premijerno prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je osvojio Specijalnu nagradu žirija. Nakon premijere u Francuskoj je doživio izuzetan uspjeh kod publike. Vjeruje se da je tome barem djelomično doprinijela i za tadašnje standarde prilično "paprena" scena u kojoj se Moreau pojavljuje gola u krevetu, odnosno implicitno sugerira vođenje ljubavi između nje i lika koji tumači Bory.

U SAD, gdje je premijerno prikazan 1960. godine, upravo zbog te scene je izazvao skandal, a posebno u Cleveland Heightsu, gradu u državi Ohio. Tamo je prikazan u kino-dvorani Heights Art Theatre, zbog čega su lokalne vlasti uhapsile Nicu Jacobellisa pod optužbom za opscenost; Jacobellis je kasnije na sudu osuđen na globu od 2500 US$, ali se na presudu žalio sve do federalnog Vrhovnog suda. U parnici *[[Jacobelis v. Ohio]]* je Vrhovni sud 1964. presudio u njegovu korist, značajno olabavivši dotadašnje standarde filmske cenzure i slobode izražavanja, pri čemu je sudac Potter Stewart izrekao znamenitu frazu Znam to kada vidim to (I know it when I see it).

## Uloge
* Jeanne Moreau ... Jeanne Tournier
* Jean-Marc Bory ... Bernard Dubois-Lambert
* Judith Magre ... Maggy Thiebaut-Leroy
* José Luis de Vilallonga ... Raoul Flores
* Gaston Modot ... Coudray
* Pierre Frag
* Michèle Girardon ... La secrétaire
* Gib Grossac
* Lucienne Hamon ... Chantal
* Georgette Lobre ... Marthe
* Claude Mansard ... Marcelot
* Alain Cuny ... Henri Tournier

## Vanjske veze
* 
* 
*
1958. na televiziji

## Globalni televizijski događaji
* 14. januar - Sa emitiranjem započinje Television Wales and the West, prva komercijalna TV-stanica u Walesu, koja će biti dio mreže ITV.
* 13. februar - Izvršno veće NR Srbije donosi odluku o osnivanju televizijske stanice koja će zajedno sa prošle godine osnovanom TV Zagreb činiti mrežu JRT.
* 17. februar - Papa Pio XII službeno proglašava Svetu Klaru Asišku zaštitnicom televizije.
* 12. jun - Charles de Gaulle postaje prvi francuski premijer koji će se javnosti obratiti preko televizije.
* 1. jul - Kanadska TV-mreža CBC pomoću mikrovalnih odašiljača prva uspijeva spojiti istočnu i zapadnu obalu sjevernoameričkog kontinenta.
* 17. jul - Američki zabavljač Fred Astaire nastupa u specijalnoj televizijskoj emisiji na američkoj mreži NBC, prvoj takve vrste koja je sačuvana na video-vrpci.
* 23. august - Započinje eksperimentalno emitiranje RTV Beograd.
* 2. septembar - RTV Beograd emitira *[[Slučaj u tramvaju (TV drama, 1958)|Slučaj u tramvaju]]*, prvu TV dramu produciranu u vlastitom studiju.
* jesen - U SAD izbija veliki skandal nakon što Herb Stampel, nekadašnji učesnik popularnog kviza *[[Twenty One]]* optuži producente da su namjestili pitanja i odgovore kako bi pobjednikom učinili "telegeničnog" Charlesa Van Dorena; do kraja godine će Twenty One i slična kviz-emisija *[[The $64,000 Question]]* biti skinuta sa programa.
* 30. novembar - U pauzi emitiranja TV-drame *[[Underground (TV drama)|Underground]]* u okviru ciklusa Armchair Theatre na britanskom ITV-u od srčanog udara umire glumac Gareth Jones, nakon čega producent Sydney Newman nalaže režiseru Tedu Kotcheffu da je "režira kao fudbalsku utakmicu", a glumcima da improviziraju test.

## Premijere TV-serija i redovnih emisija
* 1. januar - *[[Les Cinq Dernières Minutes]]* (RTF)
* 14. jul - *[[Mole's Adventure]]* (Nippon TV)
* 22. septembar - *[[Peter Gunn]]* (NBC)
* 24. septembar - *[[The Donna Reed Show]]* (ABC)
* 30. septembar - *[[The Rifleman]]* (ABC)
* 10. oktobar - *[[Grandstand (TV serija)|Grandstand]]* (BBC)
* 10. oktobar - *[[77 Sunset Strip]]* (ABC)
* 16. oktobar - *[[Blue Peter]]* (BBC)
* 24. oktobar - *[[Dnevnik RTS|TV Dnevnik]]* (TV Beograd, kasnije RTS)

## TV-serije i redovne emisije prestale s emitiranjem

* 7. jun - *[[Kraft Television Theatre]]*
* 7. jun - *[[Climax!]]*

## Reference
TEK tirozinska kinaza

**Receptor angiopoietina 1** je protein koji je kod ljudi kodiran *TEK* genom. TEK se takođe označava sa **CD202B** (klaster diferencijacije 202B).

TEK receptorska tirozinska kinaza je izražena skoro isključivo u endotelnim ćelijama kod miševa, pacova, i ljudi. Ovaj receptor poseduje jedinstveni ekstracelularni domen koji sadrži 2 imunoglobulinu slične petlje razdvojene sa 3 ponavljanja slična epidermalnom faktoru rasta koja su povezana sa 3 ponavljanja slična fibronektinu tipa III. Ligand ovog receptora je angiopoietin-1. Defekti u TEK su asocirani sa naslednim venskim malformacijama; TEK signalni put je kritičan za komunikaciju endotelnih ćelija i glatkih mišičnih ćelija tokom venske morfogeneze. TEK je blisko srodan sa TIE receptorskom tirozinskom kinazom.

## Interakcije
TEK tirozinska kinaza formira interakcije sa DOK2, Angiopoietin 1 i ANGPT2.

## Reference

## Literatura

## Vanjske veze
* GeneReviews/NCBI/NIH/UW entry on Multiple Cutaneous and Mucosal Venous Malformations
Briand–Cerettijev sporazum

**Briand-Cerettijev sporazum** je sporazum Francuske i Svete stolice iz 1926. godine kojega su potpisali tadašnji francuski ministar vanjskih poslova Aristide Briand i apostolski nuncij u Parizu, Bonaventura Cerretti. Ugovor je bio nadogradnja na dva ranija zakona - Zakon o udrugama (1901.) i Zakon o odvajanju crkve i države (1905.). Prvi je zakon vjerske udruge podredio pravilima koja su se primjenjivala na sva ostala društva istoga tipa, a drugi je proveo potpunu sekularizaciju u Francuskoj. Ovim ugovorom regulirane su ovlasti francuske države u izboru dijecezijskih biskupa u Francuskoj, a koje je od 1926. godine nominirala Sveta stolica, odnosno Vatikan (od 1929.), nakon procesa u kojem su sudjelovali francuski ministri unutarnjih i vanjskih poslova.

Ovaj ugovor bio jesamo jedan u nizu dokumenata francuske države kojim se kroz XX. vijek provodila naglašena sekularizacija francuskog društva.
Moray Firth

**Moray Firth** (škotsko-gelski: *An Cuan Moireach* ili *Linne Mhoireibh* - *Caolas Mhoireibh*) je zaljev u Sjevernom moru na sjeveroistoku Škotske.

## Geografija
Moray Firth ima trokutasti oblik, na najširem dijelu između rta Tarbat Ness na sjevernoj obali i Burgheada na južnoj obali ima 29 km. Ukupna dužina obala zaljeva iznosi oko 800&nbsp;km, većinom su to nepristupačni klifovi. Unutar zaljeva sa sjeverne strane leže dva manja zaljeva, Cromarty Firth i Beauly Firth, koje povećavaju volumen zaljeva. Na samom dnu leži grad Inverness, a duž južne obale proteže se historijska grofovija današnjeg područnog vijeća Morayja.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Moray Firth'' na portalu Encyclopædia Britannica
Elgin, Moray

**Elgin** (škotsko-gelski: *Eilginn*) je grad na sjeveroistoku
Škotske od 23,128 stanovnika, on je i administrativni centar područnog savjeta 
Moray.
## Geografija
Elgin se nalazi nedaleko od zaljeva Moray Firth u Sjevernom moru, na rijeci Lossie, udaljen oko 55&nbsp;km 
istočno od Invernessa i oko 95&nbsp;km zapadno od Aberdeena.

Okolica grada je plodna dolina Moray, pa je Elgin njen trgovačko obrazovni centar.
## Historija
Elgin se prvi put spominje 1190. u kraljevskoj povelji o Morayu. Tokom 12. vijeka kralj]] David I od Škotske 
izgradio utvrdu na brdu zapadno od grada. Grad je izgradio katedrala Moray - 1224., pa je stekao status kraljevskog grada 
1234. 
 
Utvrda Elgin - 1291. markirala je sjevernu granicu engleske okupacije Škotske. Razorili su je Škoti nakon svoje pobjede u
Bitci kod Bannockburna - 1314., nakon koje je obnovljena škotska nezavisnost. Tokom srednjeg vijeka 
katedrala je dvaput gorjela u požaru, ali je obnavljana pa je imala glas naljepše škotske crkve - ali je propala tokom 18. vijeka, pa su od nje ostali
samo fragmenti zidova. 
Centar Elgina ima puno kamenih kuća iz 18. vijeka.

Ekonomija grada počiva na destilaciji whiskya i obradi vune. U Elginu je djelovao poznati njemački pedagog 
Kurt Hahn koji je 1934. 10&nbsp;km sjeverno od centra pokrenuo svoju slavnu internatsku školu Gordonstoun.
## Gradovi prijatelji
* , Landshut
## Reference

## Vanjske veze

* Elgin na portalu Encyclopædia Britannica
Loch Lochy

**Loch Lochy** prevedeno **Jezero Lochy** (škotsko-gelski: *Loch Lochaidh*) je slatkovodno jezero na 
sjeveru Škotske.
## Geografija
Jezero leži u dolini Glen Mor u škotskom područnom vijeću Highland. Kaledonijski kanal koristi se vodama tog jezera, jer se Loch Lochy nastavlja na Zaljev Linnhe, a odmah iza njega na sjeveroistoku leži jezero Loch Oich (koje se nastavlja na Loch Ness) i tako se premošćuje dolina Glen Mor.

Glavna pritoka je istoimena rijeka Lochy, a većina vode otječe Kaledonijskim kanalom.

Jezero je dugo 16 km, rastegnuto između naselja Gairlochy i Laggan. Prosječno je duboko oko 70, a maksimalno 162 metara i ima površinu od 16 km².
## Reference

## Vanjske veze

* Karta jezera Lochy na portalu Freshwater Lochs of Scotland
Viski

**Whisky** (Ujedinjeno Kraljevstvo i Kanada) ili **whiskey)** (u Irskoj i Americi) čita se *viski* je vrsta žestokog alkoholnog pića (rakija  karakteristična za anglosaksonske zemlje.

## Karakteristike i historija

Whisky se dobija destilacijom fermetiranih žitarica (ječam, raž, zob, kukuruz, pšenica) nakon destilacije, ostavlja se da izvjesno vrijeme odleži u bačvama (najčešće hrastovim) nakon tog je spreman za konzumaciju.

Najraniji zapis o tom piću potječe iz škotskog zapisa iz 1494.
### Etimologija
Riječ whisky potječe od keltskog *usquebaugh* (irski: *uisce beathadh*, škotsko-gelski: *uisge beatha*) koje 
su adaptacije letinske sintagme **aqua vitae** - voda života.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Whisky'' na portalu Encyclopædia Britannica
EPHB6

**Receptor 6 efrinskog tipa B** je protein koji je kod ljudi kodiran *EPHB6* genom.

Efrinski receptori i njihovi ligandi, efrini, posreduju brojne procese razvića, posebno u nervnom sistemu. Na bazi njihovih struktura i sekvenci, efrini se dele u efrinsku klasu A (EFNA), koja se fiksira na membrani putem glikozilfosfatidilinozitolne veze, i efrinsku klasu B (EFNB), koji su transmembranski proteini. Eph familija receptora se deli u dve groupe na osnovu sličnosti njihovih sekvenci ekstracelularnog domena i njihovog afiniteta vezivanja liganda efrina A i efrina B. Efrinski receptori su najveća podgrupa receptora tirozinske kinazne (RTK) familije. Protein kodiran ovim genom je receptor za efrinske-B članove familije.

## Reference

## Literatura
Klara Asiška

**Sveta Klara Asiška** (16. jul 1194. – 11. avgust 1253.) bila je osnivačica ženskog franjevačkog reda koji je po njoj nazvan "klarise".

## Biografija
Klara je rođena 1194. godine u Asiziju. Bila je devojka aristokratskog roda i, kao takva, predodređena za politički brak. U osamnaestoj godini pobegla je od takvog života i postala sledbenik i blizak prijatelj Franje Asiškog. Zavolela je život u siromaštvu i 1212. godine se zatvorila u strogi manastir sv. Damjana u blizini Asizija. Uz Franjinu pomoć, Klara je osnovala drugi, ženski franjevački red - Klarise. Godinama se borila protiv papske kurije da prihvate Pravilo sv. Benedikta za monahinje i da traži izvor prihoda za manastir na koji bi se mogla osloniti. Dva dana pre Klarine smrti, papa Aleksandar je odobrio pravilo koje je sastavila i koje naglašava franjevački princip ličnog i zajedničkog siromaštva, ali koje se sprovodi u zatvorenom okruženju. 

O Klari su ispredane brojne legende među kojima je i ona koja opisuje da je Klara uspela oterati Saracene koji su napali Asizi noseći u rukama piksidu, posudu za hostije. Katolička crkva slavi Klaru 11. avgusta. 

## Vanjske veze

* Apostolic Letter (French)of Pope Pius XII declaring St. Clare of Assisi as Patroness of Television (1957) 
* The Life, Miracles and Death of St. Claire of Assisi, Saint and Virgin of the Catholic Church
* St. Clare's Sr. Sec. School Agra  Built On the Name Of St. Clare Of Assisi
* The pear-tree of St. Clare  in the Convent of the Poor Clares of Perpetual Adoration in Bautzen 
* St. Clare of Assisi
* Musical Theatre about St. Francis and St. Clare of Assisi 
* Saint Clare of Assisi  in Patron Saints Index
* Anorexia Sacra  An opera using Clare's texts on asceticism and its connections with anorexia nervosa.
*Saint Clare at the Christian Iconography web site
* Caxton's life of St. Clare
Moray

**Moray** (škotsko-gelski: *Moireibh*, *Moireabh*, latinski: *Moravia*) je jedno od 32 
područnih vijeća  i namjesništva na sjeveroistoku Škotske.

## Geografija
Moray leži duž južne obale zaljeva Moray Firth na Sjevernom moru, a graniči sa teritorijima područnih vijeća; 
Highland i Aberdeenshire. Administrativni centar je Elgin, i zauzima površinu od 
2,237.56 km² i ima 94350 stanovnika.

Područno vijeće Moray oformljeno je 1996. nakon usvajanja nove administrativne podjele zemlje 1994.
Teritorija mu uglavnom odgovara površini koja je imala nekadašnja grofovija Moray.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice vijeća
Les Cinq Dernières Minutes

***Les Cinq Dernières Minutes*** () je francuska kriminalistička TV-serija koja se emitirala od 1958. do 1996. godine, poznata kao prva ali i jedna od najdugovječnijih serija tog žanra na francuskoj televiziji. Ispočetka je zamišljena kao svojevrsna TV igra, te se emitirala uživo iz studija gdje su policijski komesar Antoine Bourrel i njegov pomoćnik Dupuy nastojali riješiti zločine uz pomoć dvoje posebno izabranih članova publike. Tek kasnije je dobila konvencionalni format dramske serije.

## Vanjske veze
*
Mole's Adventure

je japanska animirana TV serija, poznata kao prva anime serija emitirana na televiziji. Prvi put je prikazana 14. jula 1958 na programu mreže NTV, te potom na 15. oktobra 1958. godine. Predstavljala je jednu od prvih televizijskih emisija u boji u Japanu.

## Reference
Robert Nivelle

**Robert Georges Nivelle** (Tulle, 15. listopada 1856. – Pariz, 22. ožujka 1924.) je bio francuski vojni zapovjednik koji je služio u Bokserskom ustanku i Prvom svjetskom ratu. Nivelle je bio izrazito sposoban zapovjednik i organizator artiljerije na razini regimenti i divizija, ali njegova karijera obilježena je katastrofalnim krahom njegove ofenzive u proljeće 1917. godine.

Rođen u Tulleu, Nivelle je 1878. godine diplomirao na *[[École Polytechnique]]*. Početak njegove vojne karijere obilježen je službama u artiljerijskim jedinicama u Indokini, Alžiru i Kini, samo da bi u listopadu 1914. godine, nedugo nakon početka Prvog svjetskog rata, bio imenovan brigadnim generalom. Tokom 1916. naslijedio je Philippea Pétaina na mjestu zapovjednika Druge armije u bitci za Verdun. Njegovi snažni artiljerijski protunapadi omogućili su Francuskoj da u samo par mjeseci vrati sva područja koja su Nijemci osvojili tokom prethodnih šest mjeseci. Ipak, general Charles Mangin i on već su bili optuženi da su nepotrebno žrtvovali previše života u Verdunu.

U prosincu 1916., na krilima uspjeha u Verdunu, Nivelle je unaprijeđen u vrhovnog zapovjednika francuskih trupa na Zapadnom frontu, gdje je naslijedio Josepha Joffrea. U izboru mu je pomogla njegova uvjerljivost kod francuskih i britanskih političkih lidera, kao i izvrsno poznavanje engleskog jezika. Nivelle je izjavio kako je uvjeren da njegove metode kod Verduna mogu pobijediti rat, a tadašnji britanski premijer David Lloyd George je zdušno podržao njegovu taktiku frontalnih napada te je britanske trupe u Francuskoj stavio pod Nivelleovu komandu. Ipak, Nivelle je s vremenom gubio podršku svojih časnika. Kontroverzna Nivelleova ofenziva započeta je u travnju 1917. godine na putu *[[Chemin des Dames]]* u manje od mjesec dana doživjela je katastrofalan i sramotan neuspjeh. Proboj na Zapadnom frontu nije ostvaren, a Francuska je pritom izgubila gotovo 200,000 ljudi. Posljedica toga bila je masovna pobuna koja je zahvatila gotovo polivicu Francuske vojske tako da ista tokom sljedećih mjeseci nije vodila nikakvu važniju ofenzivu.

Nivelle je u svibnju 1917. smijenjen s mjesta vrhovnog zapovijednika i poslan u Sjevernu Afriku. Naslijedio ga je Philippe Pétain. Nivelle se u Francusku vratio po završetku Prvog svjetskog rata, a umirovio se 1921. godine. Unatoč neuspjehu, dodijeljen mu je Veliki križ Legije časti. Umro je 22. ožujka 1924. godine u svom krevetu u Parizu. Pokopan je u muzeju *[[Les Invalides]]*.
Grandstand (TV serija)

**'Grandstand**' je britanska sportska emisija koja se redovno emitirala na programu BBC One od 1958. do 2007. godine. Prikazivala se svake subote, a sadržaj su predstavljali različiti sportski događaji koji su se tada odvijali, bilo da je riječ o britanskim ili međunarodnim fudbalskim ligama i kup natjecanjima, Olimpijskim i Igrama Komonvelta, Formuli 1 i dr. Za *Grandstand* je bilo karakteristična izuzetna dugovječnost voditelja, tako da su se u gotovo pola vijeka izmijenila samo njih petorica. Od 1981. se emitiralo posebno nedjeljno izdanje pod naslovom *Sunday Grandstand*.

## Vanjske veze
*
Géraud Réveilhac

**Géraud François Gustave Réveilhac** (16. februar 1851 – 26. februar 1937) bio je francuski oficir i vojskovođa, najpoznatiji po zloglasnom naređenju kada je zbog navodnog kukavičluka dao pogubiti vlastite vojnike na Zapadnom frontu za vrijeme Prvog svjetskog rata. 

U februaru 1915. je kao komandant 60. divizije izdao naređenje za osvajanje njemačkih položaja kraj mjesta Souain-Perthes-lès-Hurlus; kada njegova divizija to nije uspjela ni nakon tri pokušaja (kada je odbijena sa teškim gubicima), Reveilhac je izdao naređenje divizijskoj artiljeriji da gađa rovove vlastite pješadije. Pukovnik Raoul Berube, komandant artiljerije, je to odbio bez pismenog naređenja. Reveilhac je za kaznu dao uhapsiti trideset ljudi iz njegove jedinice, te potom ždrijebom odredio da se njih četvorica strijeljaju. Sa mjesta komandanta je smijenjen tek u februaru 1916. godine, a nakon tromjesečnog dopusta je komandirao rezervnim jedinicama u pozadini.

Javnost je za te događaje doznala tek 1921. godine. Oni su, između ostalog, poslužili američkom piscu Humphreyu Cobbu kao inspiracija za roman Paths of Glory (Staze slave), koga je 1957. Stanley Kubrick adaptirao u istoimeni film.
Anaplastična limfomna kinaza

**Anaplastična limfomna kinaza** (*ALK*, *ALK tirozinski kinazni receptor*, *CD246*, klaster diferencijacije 246) enzim je koji je kod ljudi kodiran *ALK* genom.

## Povezano
* Klasteri diferencijacije

## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze
* 
* ALK Correlations, Experiments, Publications and Clinical Trials 
*  GeneReviews/NCBI/NIH/UW entry on ALK-Related Neuroblastoma Susceptibility
*  OMIM entries on ALK-Related Neuroblastoma Susceptibility
Underground (TV drama)

***Underground*** () je britanska TV drama prikazana 30. novembra 1958. na programu TV-mreže ITV u okviru antologije *[[Armchair Theatre]]*. Napisao ju je James Forsyth, a radnja je bila smještena u Londonsku podzemnu željeznicu nakon nuklearnog rata i prikazivala život tamo preživjelih ljudi. Danas je najpoznatija po tragičnom događaju koji se zbio za vrijeme emitiranja, koje je, u skladu sa tadašnjom praksom išlo uživo. Glumac Gareth Jones, koji je trebao tumačiti jednog od likova, je za vrijeme pauze u garderobi doživio srčani udar i umro. Producent Sydney Newman je nakon toga režiseru Tedu Kotcheffu naložio da dramu režira "kao fudbalski meč", a glumcima da improviziraju tekst odnosno pokušaju objasniti zašto lika koga je Jones tumačio nema na sceni. Nijedna snimka TV-drame danas nije sačuvana.

## Vanjske veze
*
Georges Franju

**Georges Franju** (12. april 1912 - 5. novembar 1967) bio je francuski filmski režiser i scenarist, poznat kao jedan od osnivača Francuske kinoteke i autor zapaženih dokumentarnih filmova, ali i horor filma *[[Oči bez lica (film)|Oči bez lica]]*, jednog od najkontroverznijih ostvarenja žanra na početku 1960-ih.

## Reference

## Vanjske veze
* Georges Franju at Allmovie
*
Marcel Camus

**Marcel Camus** (21. april 1912 &ndash; 13. januar 1982) bio je francuski filmski režiser, najpoznatiji po filmu *[[Orfeu Negro]]* koga je snimio u Brazilu, i sa kojim je osvojio Zlatnu palmu i Oscar za film na stranom jeziku.

## Reference

## Vanjske veze
*
Kaneto Shindō

bio je japanski filmski režiser, scenarist, producent i književnik, poznat po izuzetnoj dugoj i plodnoj karijeri u kojoj se ističu filmovi kao *[[Children of Hiroshima|Djeca Hiroshime]]*, *[[The Naked Island|Goli otok]]*, *[[Onibaba (film)|Onibaba]]*, *[[Kuroneko]]* i *[[Posljednja poruka]]*. 

## Filmografija

### režiser
(Shindo je napisao scenarije za sve filmove koje je režirao. Također se navodi kao scenograf za tvoja tri filma *Ningen*, *Onibaba* i *Owl*.)

* 1951 *[[Story of a Beloved Wife]]* ()
* 1952 *[[Avalanche (1952 film)|Avalanche]]* 
* 1952 
* 1953 *[[Epitome (film)|Epitome]]* ()
* 1953 *[[Life of a Woman]]* ()
* 1954 *[[Dobu (film)|Dobu]]* ()
* 1955 
* 1956 *[[Shirogane Shinjū]]* ()
* 1956 *[[Ruri no kishi]]* ()
* 1956 
* 1957 *[[Umi no yarodomo]]* ()
* 1958 *[[Sorrow is Only for Women]]* ()
* 1959 
* 1959 *[[Hanayome-san wa sekai-ichi]]* ()
* 1960 
* 1962 *[[Ningen (1962 film)|Ningen]]* 
* 1963 
* 1964 
* 1965 
* 1966 
* 1967 
* 1968 
* 1968 
* 1969 

* 1970 *[[Strange Affinity]]* (触角, *Shokkaku*)
* 1970 
* 1972 *[[Kanawa]]* ()
* 1972 *Sanka* 
* 1973  (*temeljen na [[Kokoro|romanu]] [[Natsume Sōseki|Natsumea Sosekija]]*)
* 1974 
* 1975 
* 1977 
* 1978 *[[Document 8 6]]* (ドキュメント8.6) (documentary)
* 1979 *[[Kousatsu|The Strangling]]* ()
* 1981 *[[Edo Porn]]* ()
* 1984 
* 1986 *[[Burakkubōdo]]* 
* 1986 *[[Tree Without Leaves]]* 
* 1988 *[[Sakura-tai Chiru]]* ()
* 1992 
* 1995 
* 1999 
* 2000 
* 2003 
* 2008 *Teacher and Three Children* 
* 2011 

### scenarist
(ne uključujući filmove koje je režirao)

* 1947 *The Ball at the Anjo House*
* 1949 *[[Waga koi wa moenu]]*
* 1951 *[[The Tale of Genji (1951 film)|The Tale of Genji]]*
* 1956 *[[Akō Rōshi: Ten no Maki, Chi no Maki]]*
* 1961 *[[Akō Rōshi (1961 film)|Akō Rōshi]]*
* 1962 *Kurotokage*
* 1964 *[[Manji (film)|Manji]]*
* 1966 *[[Fighting Elegy]]*
* 1971 *[[Battle of Okinawa (film)|Battle of Okinawa]]*

* 1971 *[[Yami no naka no chimimoryo]]*
* 1972 *[[Under the Flag of the Rising Sun]]*
* 1972 *Rica* (混血児リカ)
* 1973 *Rica 2: Lonely Wanderer* (混血児リカ ひとりゆくさすらい旅)
* 1973 *Rica 3: Juvenile's Lullaby* (混血児リカ ハマぐれ子守唄)
* 1978 *[[The Incident (1978 film)|The Incident]]*
* 1987 *[[Hachiko Monogatari]]*
* 1999 *[[The Geisha House]]*

## Vanjske veze
* Kaneto Shindo  at Strictly Film School
* 
* 
* Filmreference.com biography
* 100 Years of Kaneto Shindo website
*
Richard Brooks

**Richard Brooks** (18. maj 1912 - 11. mart 1992) bio je američki filmski režiser, scenarist i producent poznat kao autor nekih od najznačajnijih hollywoodskih filmova 1950-ih i 1960-ih.

## Filmografija

### pod ugovorom MGM-a
:naveden kao scenarist i režiser (ako drukčije nije navedeno).
* *[[Crisis (1950 film)|Crisis]]* (1950).
* *[[The Light Touch]]* (1951).
* *[[Deadline – U.S.A.]]* (20th Century Fox, 1952).
* *[[Battle Circus (film)|Battle Circus]]* (1953)
* *[[Take the High Ground!]]* (1953), samo režiser
* *[[Flame and the Flesh]]* (1954), samo režiser
* *[[The Last Time I Saw Paris]]* (1954).
* *[[Blackboard Jungle]]* (1955).
* *[[The Last Hunt]]* (1956).
* *[[The Catered Affair]]* (1956), samo režiser
* *[[Something of Value]]* (1957).
* *[[The Brothers Karamazov (1958 film)|The Brothers Karamazov]] (1958).
* *Cat on a Hot Tin Roof* (1958).

===nezavisni producent===
:naveden kao scenarist i režiser.
* *Elmer Gantry* (Elmer Gantry Productions kroz  United Artists, 1960).
* *Sweet Bird of Youth*, ([[MGM]] i Roxbury Productions kroz MGM, 1962).
* *Lord Jim* ([[Columbia Pictures|Columbia]] i Keep Films kroz Columbia, 1965).
* *The Professionals* (Pax Enterprises kroz Columbia, 1966).
* *In Cold Blood* (Pax Enterprises kroz Columbia, 1967).
* *The Happy Ending* (Pax Enterprises kroz United Artists, 1969).
* *$* (Frankovich Productions kroz Columbia, 1971).
* *Bite the Bullet* (Persky-Bright Productions/Vista kroz Columbia, 1975).
* *Looking For Mr. Goodbar* ([[Paramount Pictures|Paramount]], 1977).
* *Wrong Is Right* (Columbia, 1982).
* *Fever Pitch'' (MGM, 1985).

## Vanjske veze
* 
* The Richard Brooks Collection  at the Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
* Papers of Edward K. Moss (Radio dramatist with Richard Brooks and WNEW in New York from September to December 1938) , Dwight D. Eisenhower Presidential Library
*