open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Papua (provincija)

**Papua** (), jedna je od 34 provincije Indonezije. Provincija se nalazi na ostrvu Nova Gvineja u krajnjem istoku Indonezije. Pokriva ukupnu površinu od 319.036&nbsp;km ² i ima 2.833.381 stanovnika (2010).

Većinsko stanovništvo su Papuanci i Melanezijci, koji su većinom protestanti.

Glavni grad je Jayapura.

## Historija
Od 1920. do 1949. godine, region je bio u sastavu nizozemske kolonije pod nazivom Nizozemske Istočne Indije, koja je obuhvatala današnju Indoneziju. Između 1949. i 1962. godine region je bio deo zasebne nizozemske kolonije pod nazivom *[[Nizozemska Nova Gvineja]]*, koja je obuhvatala zapadni deo ostrva Nova Gvineja. 1962. godine, ova teritorija dolazi pod upravu Ujedinjenih nacija, da bi je 1969. godine anektirala Indonezija. Do 2003. godine, provincija Papua je obuhvatala ceo zapadni deo ostrva Nova Gvineja, da bi te godine zapadni deo provincije bio izdvojen u novu provinciju *[[Zapadna Papua]]*.

## Demografija
Većinsko stanovništvo ove pokrajine čine starosedeoci ostrva Nova Gvineja, koji govore papuanske jezike, za razliku od većeg dela Indonezije u kom se govore austronezijski jezici. Međutim, procentualni udeo starosedelačkog stanovništva u provinciji opada zbog doseljavanja iz drugih delova Indonezije.

## Religija
Većina stanovništva provincije su hrišćani, pretežno protestanti, dok manji deo stanovništva ispoveda katoličanstvo ili islam.

## Galerija
Jayapura2.jpg|Jayapura, glavni grad Papue
 New guinea named.PNG|Mapa provincije na ostrvu Nova Gvineja


## Povezano
* Administrativna podjela Indonezije

## Reference

## Vanjske veze
* Službena stranica
Sjeverni Kalimantan

**Severni Kalimantan** () jedna je od 34 provincije Indonezije. Provincija zauzima deo ostrva Borneo, a formirana je 2012. godine. Ima ukupno oko 525.000 stanovnika (2010) i zauzima površinu od 71.177&nbsp;km ².

Glavni grad provincije je Tanjung Selor

## Demografija

## Povezano
* Administrativna podjela Indonezije

## Reference

## Vanjske veze
Sjeverni Sulawesi

**Severni Sulawesi** (), jedna je od 34 provincije Indonezije. Provincija se nalazi na ostrvu Sulawesi u istočnom delu Indonezije. Pokriva ukupnu površinu od 13.852&nbsp;km² i ima 2.270.596 stanovnika (2010).

Većinsko stanovništvo su Minahasci, koji su većinom protestanti (64%). Glavni i najveći grad je Manado.

## Demografija

## Galerija

Stamps of Indonesia, 052-10.jpg|Poštanska marka sa amblemom Severnog Sulawesija


## Povezano
* Administrativna podjela Indonezije

## Reference

## Vanjske veze

* Službena stranica
Pokrajine Indonezije

Republika Indonezija sastoji se od 34 pokrajine. Pokrajina (indonezijski: provinsi) je najviša jedinica lokalne uprave u Indoneziji (Daerah Tingkat I - regija razine I). Pokrajine se dijele na kabupatene, regencije kojima upravlja regent (indonezijski: bupati) i gradove koje vodi gradonačelnik (indonezijski: walikota). Kabupateni i gradovi su, Daerah Tingkat II - regije razine II, koje se dijele na okruge (kecamatan). Gradići su kotamadya, a njima upravlja walikotamadya.

Svaka pokrajina ima svoju lokalnu vladu na čelu s guvernerom i svoje zakonodavno tijelo. Guvernera i članove lokalne uprave bira se na izborima. Mandat im traje pet godina.

## Pokrajine danas
Danas su u Indoneziji 34 pokrajine, od kojih je osam stvoreno nakon 1999. godine: Sjeverni Maluku, Zapadna Papua, Banten, Bangka-Belitung, Gorontalo, Otočje Riau, Zapadni Sulawesi i potkraj 2012. Sjeverni Kalimantan. 

Pet pokrajina ima posebni status:
* Aceh, u kojoj je na snazi šerijatski zakon kao regijski zakon u pokrajini
* Posebna regija Yogyakarta, suverena monarhija unutar Indonezije sa sultanom Hamengkubuwonom kao nasljednim guvernerom i Paduka Sri Pakualamom kao nasljednim viceguvernerom. Posebna regija Yogyakarta odbijala se nazivati pokrajinom prema Zakonu br. 12/2012 o Posebnosti Posebne regije Yogyakarte.
* Papua, po primjeni održivog razvoja
* Zapadna Papua, po odobravanju primjene održivog razvoja
* posebna regija glavnog grada Jakarte.

Pokrajine su grupirane u sedam zemljopisnih jedinica.

## Reference
Administrativna podjela Indonezije

**Republika [[Indonezija]]** je podeljena na 34 provincije (računajući i Sjeverni Kalimantan). Od 1999. godine, Indonezija je formirala 7 novih provincija, a u toku je formiranje i osme. Pet provincija imaju poseban status. To su: Aceh, Yogyakarta (posebna regija), Jakarta, Papua i Zapadna Papua.

## Provincije i specijalni regioni

## Demografija
Osnovni demografski podaci o provincijama Indonezije prikazani su u tabeli ispod:

## Regioni Indonezije
Lakadivsko more

**Lakadivsko more** ili Lakshadweep more je vodena površina između Indije, Šri Lanke i Maldiva. Nalazi se zapadno od indijske savezne države Kerala. Ovo toplo more ima stabilnu temperatura vode tokom godine i veoma bogat i raznovrstan živi svet.
 
## Granice i prostiranje
Međunarodna hidrografska organizacija definiše granice Lakadivskog mora na sledeći način: 
 
* Na zapadu od Sadashivgada na zapadnoj obali Indije, do ostrva Cora Divh, preko Maldivskog arhipelaga pa sve do ostrva Seenu. 
* Na jugu od rta Dondra na ostrvu Šri Lanka do najjužnije tačke ostrva Seenu. 
* Na istoku granica ide duž obala Indije i Šri Lanke. Na severoistoku granicu predstavlja koralni greben Adamov most (između Indije i Šri Lanke).

## Hidrološke odlike

Temperatura vode je relativno konstantna tokom godine, sa prosekom od 26-28&nbsp;°C u leto i 25&nbsp;°C zimi. Salinitet je 34 ‰ u središnjem i severnom delu i do 35,5 ‰ na jugu. Obale su peščane, a dublji delovi prekriveni su muljem. Postoje brojni koralni grebeni u moru, kao što su ostrva Lakshadweep, koji su sačinjeni od atola i sadrže 105 različitih vrsta korala.

## Flora i fauna
Sa oko 3.600 različitih vrsta biljaka i životinja, zaliv Manar koji je sastavni deo Lakadivskog mora predstavlja jednu od najbogatijih riznica bioloških vrsta na svetu. Od ovog broja, 44 vrste su pod zaštitom, 117 predstavljaju korale, postoji 79 vrsta ljuskara, 108 sunđera, 260 mekušaca, 441 vrsta ribe, 147 vrsta morske trave i 17 vrsta mangrova.

## Reference

## Vanjske veze

* Marine Gazetteer Placedetails
Framov prolaz

**Framov moreuz** je moreuz koji spaja Severni ledeni okean s Grenlandskim morem i najvažnija je veza Arktičkog okeana s ostatkom Svetskog mora. Obuhvata akvatoriju između ostrva Grenlanda na zapadu i Svalbarda na istoku.

Ime je dobio po norveškom istraživačkom brodu Fram (*Napred*) koji je bio deo ekspedicije koja je istraživala ove vode u periodu od 1893. do 1912. godine. Ekspediciju su predvodili Fridtjof Nansen, Otto Sverdrup, Oscar Wisting i Roald Amundsen.

Najveći deo godine Framov moreuz je prekriven do 1 metra debelim naslagama leda koje se povremeno tope za kratkih leta. Oko 90% ledenih santi koje iz Arktičkog okeana plove ka jugu prolaze kroz Framov prolaz.

U proteklom veku temperatura vode na površini porasla je za 1,9&nbsp;°C tako da je sada za oko 1,4&nbsp;°C viša nego tokom poslednjeg srednjovekovnog zatopljenja.

## Vanjske veze

* Dnevni satelitski snimci
* Renate Volkmann: Planktic foraminifers in the outer Laptev Sea and the Fram Strait - modern distribution and ecology
Lincolnovo more

**Lincolnovo more** je ivično more Severnog ledenog okeana. Obuhvata akvatoriju između rta Kolumbija na ostrvu Ellesmere (Kanada) na zapadu i rta Morris Jesup na Grenlandu na istoku. Istočno je Wandelovo more.

Tokom cele godine prekriveno je naslagama leda čija moćnost prelazi 15 metara (najveće na Arktiku). Prosečna dubina varira između 100 i 300 metara. Njegove vode i led su preko Robesonovog moreuza povezani sa Naresovim prolazom na jugu (moreuzom Baffinovog zaliva).

Ime je dobilo po američkom ratnom sekretaru i advokatu Robertu Lincolnu koji je finansirao polarnu ekspediciju predvođenu Adolphusom Greelyjem 1881/84. Jedino naseljeno mesto na njegovim obalama je polarna istraživačka stanica Alert u Nunavutu.

Lincolnovo more je trenutno predmet graničnog spora između Kanade i Danske (odnosno Grenlanda). Sporna je dužina morske granice od oko 200&nbsp;km oko malenog ostrvca Hans na koji obe države polažu pravo.

## Vanjske veze

* "Limits of Oceans and Seas, 3rd edition".  International Hydrographic Organization. 1953.
* "Canada, Denmark start talks to resolve border dispute".  Edmonton Journal. 2010.
Wandelovo more

**Wandelovo more** je ivično more Severnog ledenog okeana i prostire se između severoistočnih obala Grenlanda i ostrva Svalbard. Na jugu je preko Framovog moreuza povezano sa Grenladskim morem. Duž obala Grenlanda prostire se između rta Morris Jesup na zapadu, odakle se dalje nastavlja Lincolnovo more i Severoistočnog rta na jugu. Uprkos velikoj geografskoj širini njegove obale su slobodne od leda u kratkom periodu tokom godine za razliku od akvatorija severnije i zapadnije koje su pod večitim ledom.
Balearsko more

**Balearsko more** ili Iberijsko more, je ustvari deo Sredozemnog mora blizu Balearskih ostrva.

## Granice
Internacionalna Hidrografska organizacija je definisala Balearsko more u sledećim granicama:
* Između Balearskih ostrva sa južne i španske obale sa severne strane
* na jugozapadu linijom od grebena San Antonio u Španiji do Cabo Berberije na Balearskim ostrvima
* na severoistoku linijom od Minorce do San Sebastiana u Španiji

## Reference
Davisov prolaz

**Davisov prolaz** (, ) je morska površina između Grenlanda i Baffinovog ostrva.

Dubina vode iznosi 1-2 km. Prolaz je dobio ime po engleskom istraživaču Johnu Davisu (1550-1605) koji je istraživao to područje u potrazi za Sjeverozapadnim prolazom ().

Prolaz je poznat po svojim visokim plimama, koje dostižu visinu od 10 do 20 metara.
Foxeov zaljev

**Foxeov basen** ili **Foxeov zaliv** () je dio Hudsonovog zaliva između glavne kopnene mase Kanade i Baffinovog ostrva. Veći dio godine je pokriven ledom. Teritorijalno spada u kanadsku teritoriju Nunavut. U njemu se nalaze veća ostrva Prince Charles, Air Force i Bray. Ostrvo je dobilo ime po engleskom istraživaču Lukeu Foxeu.

## Literatura
* The New York Times Guide to Essential Knowledge. . str. 191

## Vanjske veze

* Foxeov basen
Fundy (zaljev)

**Zaliv Fundy** () je dio Atlantskog okeana između američke države Maine i kanadskih provincija Nova Škotska i Novi Brunswick.

Zaliv je poznat kao lokacija najvećih razlika u nivou vode između plime i oseke. Razlika dostiže čak 16 metara. Zbog velikog hidropotencijala, bilo je raznih planova za gradnju hidrocentrala u zalivu.

## Literatura
* The New York Times Guide to Essential Knowledge. , str. 192

## Vanjske veze

* NASA opservatorija Zemlje 
* Zaliv Fundy turizam
* Službeni sajt turizma zaliva 
* Vijesti i informacije
* Blog o zalivu
* Dokumentarni film o ekosistemu zaliva
More Gustava Adolfa

**More Gustava Adolfa** je relativno mala akvatorija Severnog ledenog okeana smeštena između ostrva Borden i Mackenzie King na zapadu i ostrva Ellef Ringnes na istoku te ostrva Lougheed na jugu. Na severu je otvoreno ka Arktičkom okeanu.

Područje je otkrio norveški polarni istraživač Otto Sverdrup 1902. godine i nazvao ga u čast tadašnjeg švedskog prestolonaslednika princa Gustava VI.

## Povezano
* Kanadski arktički arhipelag

## Vanjske veze

* Položaj mora na karti Kanadskog kartografskog društva.
* Otto Neumann, Sverdrup (1959). Arctic adventures: Adapted from New land: four years in the Arctic regions. Longmans. pp.&nbsp;215.
Pečorsko more

**Pečorsko more** se nalazi na severozapadu Rusije, u jugoistočnom delu Barentsovog mora. Zapadna granica ovog mora je ostrvo Kolgijev, istočna granica je ostrvo Vajgač sa poluostrvom Jugorski, a na severu se prostire do ostrva Nova Zemlja. Pečarsko more je relativno plitko,  prosečna dubina iznosi svega 6 metara, a najdublja tačka je na 210 m. Glavna pritoka je reka Pečora.

## Historija
Susedno Barentsovo more, nekada se zvalo Murmansko more, u periodu kada je Pečorsko već uveliko imalo svoje sadašnje ime.
 
Pečorsko more je služilo kao početna tačka istraživanja dosadašnjih nepoznatih ledenih mora koja ce pružaju na istoku. Prvo zabeleženo putovanje preko Pečorskog mora i kroz Jugorski moreuz je obavila posada ruskog istraživačkog broda Uleb iz Nižnjeg Novogoroda. Ulebovovo uplovljavanje u Karsko more je zabeleženo 1032. godine. 
 
Ruski 'Pomori', priobalni stanovnici obala Belog mora, su istraživali ovo more i obale Nove Zemlje od XI veka. Prva arktička brodska linija, od Belog mora do reke Ob i Jenisejskog zaliva počela je da radi u drugoj polovini XVI veka. Ova linija je otvorila put do sibirskih bogatstava i radila je do 1619. godine, kada je bila zatvorena iz vojnih i političkih razloga, zbog straha od prodora Evropljana u Sibir.

## Ekologija
Ribarstvo Barentsovog mora, posebno bakalara, je od velike važnosti za Norvešku i Rusiju. Postoji raznovrsnost bentičke faune na dnu Pečorskog mora. Takođe, tamo postoje jasna genetska populacija polarnih medveda povezanih sa Barentsovim morem. Takozvane Karskaja grupe beluga kitova migriraju u Pečorsko more za simljenje. Razne vrste kao, na primer, morževi su u velikoj opasnosti od mogućeg zagađenja.

## Povezano
* Barentsovo more
* Belo more
* Severni ledeni okean

## Reference
Lionski zaljev

**Lionski zaliv** () je zaliv na francuskoj sredozemnoj obali, koji se proteže od španskog rta Creus do francuskog grada Toulon. Ovaj deo obale dele francuski regioni Languedoc-Roussillon i Provansa-Alpe-Azurna obala.

Najveći deo obale je nizak, tu postoje lagune (Étang de Vaccarès, Étang de Berre i Étang de Bages-Sigean) i slane močvare, najviše u oblasti Camargue. Za ovu oblast je karakterističan hladni jesenji vetar mistral i uzgajanje vinove loze, tj. vinogradarstvo. Takođe na obalama zaliva razvijen je turizam, mašinogradnja, hemijska industrija i visokotehnološka industrija.
## Luke
Najveće luke u Lionskom zalivu su:
* Marseilles
* Toulon
* Sèten

## Povezano
* Sredozemno more
* Azurna obala
* Costa Brava
Campeche (zaljev)

**Zaliv Campeche** () je najjužnija zalivska površina akvatorije Meksičkog zaliva u Atlantskom okeanu. Sa tri strane zaliv je okružen teritorijama meksičkih saveznih država Campeche, Tabasco i Verakruz. U administrativnom pogledu akvatorija zaliva je deo teritorijalnih voda Meksika.

Površina zaliva je oko 16.000&nbsp;km², a maksimalna dubina je do 3286 metara. Širina u severnom delu je oko 750&nbsp;km, dužina do 300&nbsp;km.

Prvi Evropljanin koji je otkrio zaliv bio je španski konkistador Francisco Hernández de Córdoba 1517. (otkrio poluostrvo Yucatán).

U zalivu se nalazi veliko naftno polje Cantarell, koje je otkriveno 1976. godine. Usled havarije na naftnoj platformi Ixtoc I 3. juna 1979. u zaliv su se izlile velike količine sirove nafte, i bila je to u to vreme treća najveća ekološka katastrofa izazvana izlivom nafte u svetu.

Tokom juna i jula meseca u zalivu se formiraju brojni tropski uragani. Zaliv je poznat i kao važna ruta tokom migracije ptica selica.

## Povezano
* Meksički zaliv
* Atlantski okean
* Geografija Meksika

## Reference
Akapski zaljev

**Akapski zaliv** (), povremeno nazivan i *zaliv Elat*, je sjeveroistočni zaliv Crvenog mora i odvaja Arabiju od sinajskog poluostrva.

Na zaliv izlaze Egipat, Izrael, Jordan (po čijem gradu Aqaba je zaliv dobio ime) kao i Saudijska Arabija.

Zaliv je vrlo izdužen. U kopno se pruža oko 175 km, a na najširem mjestu ima samo 29 km.

Vode zaliva su pogodne za ronilački sport.
Bismarckovo more

**Bismarckovo more** je dio Pacifika između Bismarckovog arhipelaga i Nove Gvineje. Nazvano je u čast njemačkog kancelara Bismarcka. 

U Drugom svjetskom ratu, poprište je mnogih bitaka između saveznika i Japana.
Molučko more

**Molučko more** () predstavlja morsku akvatoriju smeštenu u zapadnom delu Tihog okeana, između ostrva Molučkog arhipelaga u Jugoistočnoj Aziji. Celokupna akvatorija teritorijalno pripada Indoneziji.

Molučko more je tokom istorije bilo od strateškog značaja za trgovinu začinima u tom delu sveta, tako da su njegove vode često bile poprišta velikih bitaka za prevlast u tom delu sveta.

## Geografija
Molučko more nalazi se u severoistočnom delu Indonezije, između Bandskog mora na jugu i Sulaweškog mora na severu. Akvatoriju ograničavaju i severna Molučka ostrva, Halmahera sa istoka, Sulawesi sa zapada i Buru i Ceram sa juga. Krajnju severnu granicu čine Talaudska ostrva.

Ovako ograničena akvatorija ima površinu od oko 291.000&nbsp;km². Maksimalna dubina je do 4.180 metara, a salinitet vode u površinskim slojevima je oko 34‰. Temperature vode površinskih slojeva su konstantne tokom cele godine i kreću se između 27 i 28&nbsp;°C.

More je bogato koralima i poznata je turistička destinacija, posebno kada je reč o ronilačkim aktivnostima.

## Geologija
Molučko more leži na mikrotektonskoj Molučkoj ploči koja obuhvata još i severne delove ostrva Sulawesi i manje delove Bandskog mora. Kako je reč o području sastavljenom od mnogobrojnih mikroploča, oblast je seizmički veoma aktivna.

Područje je često na udarima jakih zemljotresa koji neretko izazivaju i veće cunamije. Neki od najjačih potresa koji su se desili u ovom području:
* 13. jun 2013 — jačine 6,2 
* 26. jul 2007 — jačine 6,9
* 17. mart 2007 — jačine 6,5
* 21. januar 2007 — jačine 7,5
* 19. maj 2006 — jačine 6,3

## Povezano
* Tihi okean
* Sulawesi 
* Molučka ostrva

## Reference

## Vanjske veze
* Bird, P. (2003). "An updated digital model of plate boundaries". Geochemistry, Geophysics, Geosystems 4 (3): 1027. doi:10.1029/2001GC000252
Ceramsko more

**Ceramsko more** (ili **Seramsko more**) je jedno od nekoliko manjih mora Tihog oceana, u kojem je smješten dio otoka Indonezije.
Prostire se na oko 12.000 km2 površine između otoka Buru i Seram (Ceram), otoka koji su se nekada zvali južni Molučki otoci. 

Međunarodna hidrografska organizacija definira granice Ceramskog mora:
* na sjeveru i sjeveroistoku: linija od Tanjong Dehekolano, krajnje točke istoka otočja Soela [Sula] do krajnjeg zapada otoka Obi Major, duž njegove južne obale do njegove krajnje istočne točke Tanjong Seranmaloleo, dalje preko otoka Tobalai, Kekek, Pisang i Kofiau do Tanjong Sele (1°26′S 130°55′E), zapadne točke Nove Gvineje, te dalje duž obale do Karoefa (3°51.5′S 133°27′E).
* na jugoistoku: linija od Karoefa, Nova Gvineja, prema krajnje jugoistočnoj točci otoka Adi, dalje prema Tg. Borang, sjevernoj točci otoka Noehoe Tjoet (Kai Besar) (5°17′S 133°09′E).
* na jugozapadu i jugu: od sjeverne točke Noehoe Tjoet (Groot Kai) kroz otočje Watoebela i Gorong prema jugoistočnom kraju otoka Ceram, duž njegove sjeverne obale do krajnje sjeverozapadne točke Tanjong Tandoeroe Besar, dalje linijom do Tanjong Batoe Noeham, krajnje sjeverne točke otoka Boeroe [Buru], pa duž obale od krajnje sjeverozapadne točke otoka Tanjong Palpetoe.
* na zapadu: linija od Tanjong Palpetoe do Tanjong Waka, južne točke otoka Sanana, sa ovog otoka do njegove sjeverne točke, dalje preko prolaza Mangoli do južne obale otoka Mangoli (Soela otoci) (1°56′S 125°55′E).

## Reference
* http://www.iho-ohi.net/iho_pubs/standard/S-23/S23_1953.pdf
Makassarski prolaz

**Makasarski prolaz** (id. *Selat Makassar*) je moreuz između ostrva Kalimantan (Borneo) i Sulawesi (Celebes), dužine oko 600 a širine 80-230 nautičkih milja.

Spaja Sulawesko sa Javanskim i Floreskim morem. Najvažnija ostrva su Laut i Sebuku na jugoistočnoj obali Kalimantana. Najvažnije luke su Balikpapan i Makassar.

U Makasarskom prolazu je došlo do pomorskog boja 24. januara 1942. između Japanaca i Amerikanaca, koji je bio prvi manji uspjeh pomorskih snaga SAD u Drugom svjetskom ratu.

## Povezano
* Kalimantan
* Sulawesi

## Literatura

* Vojna enciklopedija, Beograd, 1973., knjiga peta, str. 216.
Amundsenovo more

**Amundsenovo more** je deo Južnog okeana oko Antarktika, ispred obale Antarktika kod Zemlje Marie Byrd. Dubina mora je do 585 m, a površina oko 98000&nbsp;km². Dobilo je ime po istraživaču Roaldu Amundsenu.

## Povezano
* Amundsenov zaliv
Bellingshausenovo more

**Bellingshausenovo more** je polarno more u južnom delu Tihog okeana, uz zapadnu obalu Antarktičkog poluostrva, između ostrva Aleksandra Prvog (en. *Alexander I Island*) i ostrva Thurston, uz Antarktički kontinent. Dobilo je ime po ruskom moreplovcu Fabianu Gottliebu von Bellingshausenu, koji ga je prvi otkrio prilikom svog uspešnog oplovljavanja Antarktika 1821. godine. Bellingshausen je u ovom moru otkrio i imenovao dva ostrva imenima ruskih careva, Aleksandra Prvog i Petra Prvog.
Geografija Vijetnama

Vijetnam sa površinom od 331.688&nbsp;km² spada u grupu srednje velikih zemalja Jugoistočne Azije. Oko 20% površine čine ravnice, dok je ostatak planinskog (40%) i brežuljkastog karaktera (40%). Sever zemlje se sastoji iz ušća Crvene reke i planinskog područja sa Phan Xi Păngom (sa 3.143 metara nadmorske visine) na severozapadu. Jug zemlje sačinjavaju ravničarski predeli oko ušća Mekonga i planinski delovi oko visoravni Tây Nguyên. Najveće ostrvo koje pripada Vijetnamu je Phú Quốc.

## Klima
Klima je tropska, obeležena čestim monsunima. Na severu je izražen pad temperature između novembra i aprila. Temperature se kreću između 5 i 37&nbsp;°C, prosek padavina između 1200 i 3000 milimetara, dok je prosečna vlažnost vazduha oko 84%.

## Gradovi
Važniji gradovi su: 
* Hà Nội (6,232,940)
* Hồ Chí Minh (6,650,942)
* Cần Thơ (121,000)
* Đà Nẵng (752,493)
* Hải Phòng (1,884,685)
* Nha Trang (350,375)
* Huế (340,000)

## Vanjske veze

* Destinacija Vijetnam
Geografija Turske

Turska je pretežno brdovita zemlja sa kontinentalnom i planinskom klimom (leta su topla i suva, a zime relativno oštre). Graniči se sa Bugarskom i Grčkom na severozapadu, Gruzijom, Jermenijom i Iranom na istoku, Irakom na jugoistoku i Sirijom na jugu. Izlazi na Crno, Mramorno i Sredozemno more, a izlazi i na dva važnija plovidbena puta, moreuza, Bosfor i Dardaneli.



## Literatura

* Bergougnan, H. (1976) Dispositif des ophiolites nord-est anatoliennes, origine des nappes ophiolitiques et sud-pontiques, jeu de la faille nord-anatolienne. Comptes Rendus Hebdomadaires des Seances de l'Academie des Sciences, Serie D: Sciences Naturelles, 281: 107-110.
* Bozkurt, E. and Satir, M. (2000) The southern Menderes Massif (western Turkey); geochronology and exhumation history. Geological Journal, 35: 285-296.
* Rice, S.P., Robertson, A.H.F. and Ustaömer, T. (2006) Late Cretaceous-Early Cenozoic tectonic evolution of the Eurasian active margin in the Central and Eastern Pontides, northern Turkey. In: Robertson, (Editor), Tectonic Development of the Eastern Mediterranean Region. Geological Society, London, Special Publications, 260, London, 413-445.
* Robertson, A. and Dixon, J.E.D. (1984) Introduction: aspects of the geological evolution of the Eastern Mediterranean. In: Dixon and Robertson (Editors), The Geological Evolution of the Eastern Mediterranean. Geological Society, London, Special Publications, 17, 1-74.
* Ustaömer, T. and Robertson, A. (1997) Tectonic-sedimentary evolution of the north Tethyan margin in the Central Pontides of northern Turkey. In: A.G. Robinson (Editor), Regional and Petroleum Geology of the Black Sea and Surrounding Region. AAPG Memoir, 68, Tulsa, Oklahoma, 255-290.
Geografija Nepala

Nepal je kontinentalna država u Himalajima uklještena između Indije i Kine (Tibeta). Geografski pripada Indijskom potkontinentu. Dužina granice sa Kinom je 1236 kilometara, sa Indijom 1690 kilometara.

Nepal ima površinu od 147.181&nbsp;km². Njegova teritorija je izduženog pravougaonog oblika, širine 145 do 241 kilometara i dužine oko 800 kilometara.

Najveća reka je Ghāghrā (ili Karṇālī) duga 1080 kilometara (deo toka kroz Nepal je dug 507 kilometara).

## Klmatsko-geografske regije

Od juga ka severu :
* Terai je aluvijalna ravnica koja se prostire ka severu Indije. 
* Siwalik je oblast planina obraslih prašumama. 
* Mali Himalaji (Mahabharat Lek) je planinski lanac čiji vrhovi dostižu 3000 metara. 
* Nepalski plato je zona široka 100 kilometara. To je najnaseljenija oblast zemlje. 
* Planinski lanac Himalaja, u kome se nalazi 9 vrhova viših od 8000 metara, među kojima 8.848 metara visoki Mount Everest na granici sa Kinom. To je najviša tačka na Zemlji. Pored njih, tu su i više od 100 vrhova viših od 7000 metara. Svi oni čine divovski zid koji odvaja Nepal i Kinu.

Dramatične razlike u nadmorskoj visini utiču na raznovrsnost ekosistema. Uz indijsku granicu prostiru se tropske savane, dalje na sever su zimzelene i listopadne suptropske šume u brdima, šume umerene klime na padinama Himalaja, planinski pašnjaci, i konačno stene i led na najvišim visinama.

## Vanjske veze

* Nepal Encyclopedia Geopolitical category
Scarborough, Tobago

**Scarborough** je grad od 4600 stanovnika na Trinidadu i Tobagu, državi u Karipskom moru. Grad je i administrativni centar otoka Tobaga.

## Geografija
Scarborough leži na jugozapadu Tobaga, smješten u zaljevu Rockly, a sam centar se prostire po obrocima brežuljka udaljenog 13 km od krajnjeg jugozapadnog rta. Na vrhu brežuljka nalazi se utvrda Kralj Georg koju su podigli Britanci krajem 18. vijeka (točnije između 1777. i 1779). To je kompleks sa kasarnama, zgradama za oficire, zatvorom i brojnim topovima. Danas se u njemu nalazi i muzej historije Tobaga.

## Historija
Scarborough je prvi put dokumentiran 1654. pod imenom **Lampsinburg**, kao naselje holandskih kolonista kog su osnovala dva brata. Uspjeh Holanđana u kolonizaciji Tobaga izazvao je zavist drugih evropskih sila. Britanci nisu gubili vrijeme pa su uskoro organizirali pirate koji su napadati otok, a slijedili su ih Francuzi, pa je odtad u narednih 150 godina tridesetak puta promjenio gospodare.

Holanđani su ponovno zauzeli Tobago 1670-ih i oformili su prvu civilnu vlast na otoku te doveli stotine afričkih robova da rade na zemlji. Za svoje kratkotrajne vladavine uspjeli su podići ugodan gradić širokih ulica i urednih kuća duž obale zaljeva Rockley (danas Donji grad), no istisnuli su ih Francuzi 1677. godine.

Kad su Britanci 1762. istjerali Francuze, ubrzo su na lokalitetu Studly Park, podigli novu prijestolnicu Georgetown, ali su je uskoro počeli napuštati i selili se u stari Lampsinburg koji je izrastao u financijsko-trgovački centar otoka. Ime je promjenjeno u današnji Scarborough, a od 1769. je postao i administrativni centar jer je preseljena otočka skupština.

Tobago je od 1781. ponovno u francuskim rukama, pod čijom je vlašću ostao narednih 12 godina. Nakon još nekoliko promjena gospodara Tobago je od 1814. kolonija Ujedinjenog Kraljevstva, čime je završila era političke nestabilnosti.

## Privreda i transport
Današnji Scarborough je živahni grad koji egzistira od turizma. Najveći broj turista dolazi preko Internacionalnog aerodroma Arthur Napoleon Raymond Robinson (nekadašnji Crown Point) (IATA: TAB, ICAO: TTCP) koji je udaljen 11 
km od centra grada. Luka je jaružanjem produbljena kako bi mogla primiti najveće kruzere.

## Reference

## Vanjske veze

*  ''Scarborough'
Vinarija

**Vinarija** je ime za proizvodni pogon u kom se proizvodi - vino.

## Historija i karakteristike

Ljudi su vjerojatno počeli uzgajati grožđe vjerojatno nešto kasnije nego pšenicu, a to je bilo u 8. mileniju pne.

Najstarija vinarija na svijetu otkrivena je u spilji u planinama  Armenije. Međunarodni tim istraživača otkrio je posudu za piće, prešu za grožđe i vrčeve sa tragovima fermentacije s kraja 7. milenija pne. Dosad su otkriveni i stariji tragovi konzumacije vina, ali je to najstariji 
pronađeni pogon za proizvodnju vina.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Territories & Wineries'' 
* ''Wine cellar Belje''
Château Lafite Rothschild

**Château Lafite Rothschild** je imanje i vinarija porodice Rothschild, poznata širom svijeta po vrhunskim crnim vinima. Imanje od stotinjak hektara sa dvorcem iz 16. vijeka nalazi se na jugozapadu Francuske u Regiji Médoc, sjeverozapadno od Pauillaca i Bordeauxa.

## Historija
Imanje je prvi put dokumentirano 1234. kao feud Gombauda de Lafita. Porodica Ségur kupila je Lafite početkom 17. vijeka, zajedno sa dvorcem iz 16. vijeka. Pretpostavlja se da su na imanju već postojali neki vinogradi, ali je sigurno da je većinu vinograda zasadio oko 1680. Jacques de Ségur.

Početkom 18. vijeka markiz  Nicolas Alexandre de Ségur je znatno unaprijedio proces proizvodnje vina, i učinio ga poznatim među evropskom plutokracijom. Zahvaljući podršci utjecajnih ličnosti onoga vremena dugo je bio poznat kao "Vinski knez", a vino iz Château Lafita se zvalo "Kraljevsko vino". 
Još od početka 18. vijeka vina iz Lafita prodavana su u Londonu. Između 1732. i 1733. prvi premijer Velike Britanije Robert Walpole, kupovao je po barel Lafita svaka tri mjeseca. Potkraj 18. vijeka, reputacijavina iz Lafita bila je neupitna, pa je čak i Thomas Jefferson posjetio imanje i postao doživotni kupac.

Nakon Francuske revolucije u periodu poznatom kao Jakobinska diktatura imanje od 1794., više nije bilo vlasništvo porodice Ségur, već javno dobro. Ono je 1797. prodano grupi holandskih trgovaca. Tokom prve polovice 19. vijek Château Lafite bio je vlasništvo porodice Vanlerberghe, koja je proizvodnju vina još više unaprijedila.

U augustu 1868. baron Jakob Mayer Rothschild kupio je Château Lafite, od Ignaca-Josepha Vanlerbergha. Jakob Mayer umro je samo tri mjeseca nakon kupnje Lafita, tako je imanje od 74 hektara vinograda, postalo imovina njegovih trojica sinova: Alphonsa, Gustava i Edmonda. 20. vijek bio je period uspjeha i poteškoća, od borbe sa filokserom do svjetskih ratova.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Château Lafite Rothschild''
Château Mouton Rothschild

**Château Mouton Rothschild** je imanje i vinarija porodice Rothschild, poznata širom svijeta po vrhunskim crnim vinima. Imanje Château Mouton Rothschild proteže se na 90 hektara vinograda kontroliranog porijekla kod Pauillaca u regiji Médoc. Historija vinarijea veže se najviše uz dva imena: barona Philippa Rothschilda (1902–1988) i baronicu Philippinu Rothschild (1933–2014) koji su najviše utjecali na njen rad i rast.

## Historija
Imanje je u 18. vijeku zajedno sa imanjima Lafite i Latour bilo vlasništvo "vinskog kneza" markiza Nicolasa Alexandre de Ségura, a nakon tog porodice de Brane. Tadašnje imanje i vinariju Château Brane-Mouton kupio je na aukciji 1853. baron Nathaniel Rothschild koji se 1850. preselio iz Engleske u Francusku. Odtad je poznato pod imenom Château Mouton Rothschild.

Veliku revoluciju napravio je Philippe Rothschild, praunuk barona Nathaniela, koji od 1922. upravlja imanjem. Dvije godine kasnije počeo je isporučivati svoje vino u bocama, a ne kao što su dotad bordoški trgovci vinima radili u bačvama. Iste godine angažirao je ilustratora Jean Carlua da mu napravi etiketu za bocu. On je za svog mandata koji je trajao preko 60 godina, uveo mnoge novine koje su promijenile svijet vina i podigao ugled imanja do neslućenih visina.

Philippe Rothschild bio je zadovoljan etiketom iz 1924. sve do 1945. kad je naručio od Philippe Julliana novu etiketu. Nakon tog je od 1946. svake godine angažirao nekog od poznatih umjetnika da mu napravi etiketu za novu berbu, tako su tokom godina profilirala neka od najvećih slikarskih imena 20. vijeka: Dalí, Bacon, Chagal, Braque, Picasso, Miró...

Mouton Rothschild je 1933. kupio vinariju *Société Vinicole de Pauillac* i vinograde *Château d’Armailhac*, a 1970. vinograd *Château Clerc Milon*.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Château Mouton Rothschild''
Aerodrom Batajnica

**Vojni aerodrom pukovnik-pilot Milenko Pavlović** (, ) je najveći vojni aerodrom u Srbiji. Nalazi se između Batajnice i Nove Pazove, oko 24 km severozapadno od centra Beograda. Aerodrom pripada Vazduhoplovstvu i PVO Vojske Srbije i jedini je aerodrom u Srbiji sa dve asfaltne piste.

## Historija
Izgradnja aerodroma za potrebe Jugoslovenskog ratnog vazduhoplovstva (JRV) počela je 1947. a završena 1951, kada je aerodrom zvanično otvoren. Namena aerodroma je bila zaštita jugoslovenske prestonice, Beograda, od moguće agresije iz vazduha. Jedinice stacionirane na Batajnici bile su 204. lovački avijacijski puk, 138. transportna avijacijska brigada, 252. lovačko-bombarderska avijacijska eskadrila, Vazduhoplovnoopitni centar (VOC), Remontni zavod „Moma Stanojlović" i Vazduhoplovnomedicinski institut (VMC). 
Tokom agresije NATO-a na SRJ aerodrom je bio izložen čestim napadima NATO avijacije. Napadnut je 25 puta i teško je oštećen. 6. juna 2019. godine aerodrom je preimenovan iz Vojni aerodrom "Batajnica" u Vojni aerodrom pukovnik-pilot Milenko Pavlović, a 2. avgusta 2019. prilikom obeležavanja Dana roda avijacije svečano je otkrivena i tabla s novim nazivom aerodroma.

## Vojna upotreba
Danas se na vojnom aerodromu pukovnik-pilot Milenko Pavlović od jedinica V i PVO nalazi 204. avijacijska baza koja je nastala objedinjavanjem svih jedinica vazduhoplovstva koje su bile bazirane na Batajnici. Na aerodromu se takođe nalazi Centar za obuku pripadnika V i PVO kao i Sektor za letna ispitivanja (bivši VOC) Tehničko-opitnog centra (TOC). Na Batajnici se nalazi oko 45 Migova 21, 25 Super Galebova, 22 Utvi, 4 Migova 29 kao i izvestan broj transportnih aviona (An-26, An-2 JAK-40) i helikoptera (Gazela, Mi-8, Mi-24, Mi-17,).

## Budućnost aerodroma

Nedavno je iz Ministarstva odbrane rečeno da je druga pista koja je bila veoma oštećena popravljena i da će jedan deo aerodroma uskoro biti ograničeno otvoren za civilnu upotrebu.

## Pristup aerodromu
Do aerodroma se može doći autobuskom linijom 706E (Zemun (Kej oslobođenja) - Aerodrom Batajnica).

## Vanjske veze

* Aerodrom Batajnica 
* Izgrađen novi kontrolni toranj na aerodromu Batajnica
Aerodrom Vršac

**Međunarodni aerodrom Vršac** (, ) je četvrti po veličini međunarodni aerodrom u Srbiji. Na aerodromu Vršac smeštene su baze SMATSA vazduhoplovne akademije. Avio-taksi kompanije Air Pink i Princ Avijacije, takođe lete sa aerodroma Vršac.

Pri aerodromu se nalaze pet hangara za smeštaj aviona. Uz hangare se nalaze zgrada akademije sa učionicama kao i kontrolni toranj.

## Historija
Prvi let na padinama Vršačkog brda izveo je pilot-inženjer Aurel Vlajku 11. avgusta 1912. godine. Početak vazduhoplovne tradicije vezuje se za 1925. godinu kada je osnovan aeroklub „Naša krila“. Prvi hangar napravljen je 1934. godine.

Posle Drugog svetskog rata otvorena je škola jedriličarstva, a jedriličari su leteli na jedrilicama koje su sami pravili i konstruisali. Naredbom Komande Ratnog vazduhoplovstva, Vršac je proglašen za jedriličarski centar Ratnog vazduhoplovstva Jugoslavije. Godine 1947. Komanda predaje Centar Vazduhoplovnom savezu Jugoslavije.

Godine 1954. Vršac postaje Savezni vazduhoplovni centar. Jedriličarstvu su se sada priključili piloti motornih aviona, modelari i padobranci. Vršac je bio rasadnik sportskog vazduhoplovstva sve do 1972. godine. Vazduhoplovci ovog Centra učestvovali su na mnogim svetskim prvenstvima i doneli mnogo medalja i rekorda, a u Vršcu je 1972. godine održano i
13. Svetsko prvenstvo u jedriličarstvu.

Od 1972. godine ovaj centar je sastavni deo Jugoslovenskog aerotransporta. Od tada se ova institucija specijalizuje za školovanje profesionalnih pilota koji će prevoziti putnike na velikim saobraćajnim avionima. Svake godine odžava se otvoreni letački dan *Vršac Air Show*.

## Lokacija
Vršac, jedan od najstarijih banatskih gradova, nalazi se na jugoistočnom rubu Panonske nizije, u podnožju Vršačkih planina. Leži severoistočno od Beograda na 83. kilometru međunarodnog magistralnog puta prema Rumuniji, od koje je udaljen 14 kilometara. Vršac odlikuje dobra povezanost sa okolnim mestima i gradovima u ovom delu Srbije.
Kompleks Pilotske Akademije nalazi se u Vršcu. Akademija se nalazi van značajnih vazdušnih puteva i koridora što omogućuje nesmetano školovanje i ima aerodrom u svom vlasništvu sa betonskom pistom.

## Flota
* 15 aviona *Cessna*-172S
* Dve aviona *Cessna 152 Aerobat*
* Dva aviona *Cessna-310T*
* Dva aviona *Piper Cheyenne PA-31T*

## Smeštaj
SMATSA vazduhoplovna akademija, pored osnovne delatnosti školovanja pilota, poseduje i delatnost ugostiteljstva. U sastavu ugostiteljstva nalaze se: pansion, restoran, sportska sala i mini farma.
Pansion JAT ima tri zvezdice, smešten je u krugu vazduhoplovne akademije, okružen zelenilom i prijatnim vazdušnim strujama sa Vršačkih planina. Kapacitet pansiona je 120 ležaja u jednokrevetnim, dvokrevetnim i trokrevetnim sobama sa kupatilom, opremljenih sa TV-om, satelitskim programom i telefonom.
Flight Club je smešten u zgradi pansiona i pored ukusne brze hrane nudi i kvalitetna uvozna pića u prijatnom ambijentu.
Vazduhoplovna akademija raspolaže sa kongresnom salom sa 168 sedišta, razglasom i video-beamom namenjene za prigodne manifestacije.

## Izvor
* Zvanični sajt SMATSA vazduhoplovne akademije u Vršcu 

## Vanjske veze
* Sve o Pilotskoj akademiji Vršac
Crkva Prečistoga Srca Marijina u Bijeljini

**Crkva prečistoga srca Marijina**, u Bijeljini, Bosna i Hercegovina, je katolička crkva koja pripada brčanskom dekanatu, u Vrhbosanskoj nadbiskupiji. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 6. novembra 2015. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za  nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća). Nacionalni spomenik se sastoji od crkve i župnog ureda.

## Historija

Vrijeme austrougarskog upravljanja Bosnom i Hercegovinom od 1878-1918 karakteriše intenzivna izgradnja. U prve dvije decenije izgrađeno je stotinu crkava.

Crkvu je projektovao 1886. godine arhitekta Josip Vancaš, zvanični arhitekt i savjetnik Vrhbosanske nadbiskupije, projektant većeg broja vjerskih objekata. Gradnja je finansirana iz Zemaljskog budžeta, ali i pomoći koju je katolička crkva u BiH dobijala od raznih vjerskih udruženja iz zemalja austro-ugarske monarhije i inostranstva (Austrijsko potporno društvo za BiH, Lionsko društvo za širenje vjer, društvo svetog djetinjstva iz Pariza).

Prvi župnici bili su franjevci, a s prijelaza 19. u 20. stoljeće u župi pastoralno djeluju dijecezanski svećenici.

## Opis
Crkva je jednobrodna i predstavlja eklektičko ostvarenje građeno u neoromaničkom duhu. U obliku je latiničnog slova L, dimenzija 23,15 x 8,94 metra. Zvonik je postavljen bočno, vezan za podužu južnu fasadu, a ne uobičajeno, što je posljedica izmjene projekta zbog nedostatka sredstava.

Župni ured je dimenzija 9,30x9,70 metara.

Zidne slike u crkvi su iz novijeg doba, a uradio ih je Stjepan Tonković. Sve slike pripadaju akademskom realizmu. 
## Reference

## Vanjske veze
*KTA *Proslava patrona i 130. obljetnica župe Prečistog Srca Marijina u Bijeljini*, Bijeljina, 22. august 2015.
Crkva sv. Ante Padovanskog u Bihaću

**Crkva sv.Antuna Padovanskog** nalazi se u Bihaću. Ova crkva je posebna specifičnost Bihaća jer se u njemu nalaze tri katoličke crkve posvećene svetom Antunu Padovanskom.
 
## Prva crkva
Crkva je rađena u gotskom stilu i podignuta je 1266. godine kao gradska crkva pod upravom dominikanaca. Uz crkvu se nalazio i samostan. U crkvi su se nalazili grobovi, uglavnom pripadnika hrvatskog plemstva. Godine 1592. crkva je pretvorena u džamiju, pod imenom Fethija (Osvojena). Posmrtni ostaci plemstva su prebačeni pored džamije a nadgrobne ploče ugrađene u pod i prebačene 1894. godine u Zemaljski muzej Bosne i Hercegovine u Sarajevu. Objekat džamije (crkve sv. Antuna, zajedno sa nadgrobnim pločama proglašen je za nacionalni spomenik BiH.   
## Druga crkva

Gradnja nove crkve sv. Ante u Bihaću odvijala se u nekoliko faza.  U prvoj fazi, nova crkve sa zvonikom podignuta je na mjestu Žabela, u samom gradu. Gradnja se završila 1891. godine. Posmrtni ostaci hrvatskih velikaša su sa prostora kod prve crkve (džamije) prebačani u posebno izrađenu grobnicu, smještenu 50 metara kod druge crkve.

U drugoj fazi, 1899. godine, crkva je produžava za 11 m i dograđeno novo polukružno svetište. Restauracija crkve je završena 1913. U trećoj fazi od 1938. do 1941 godine,  ponovo je proširena i dozidan toranj. Godine 1941, tadašnja ustaška vlast naređuje da se do temelja poruši pravoslavna crkva i da se materijal sa nje iskoristi za proširivanje objekta katoličke crkve i doziđivanje tornja.

Saveznički avioni su 1943. godine bombardirali Bihać.  Među uništenim objektima nalazila se i crkva sv. Ante, od koje je, do današnjih dana, ostao sačuvan samo toranj i dio zidova. Zajedno sa grobnicom bihaćkog plemstva (grobnica hrvatskih velikaša) proglašena je za nacionalni spomenik BiH. 

## Treća crkva
Danas u Bihaću postoji i treća crkva sv. Ante (župna) koja je izgrađena 1972. godine. To je crkva koja i danas služi za potrebe župljana grada Bihaća. Oktogonalnog je oblika. Na zvoniku se nalaze tri zvona. Godine 1977. u crkvu je postavljen križni put (terakota), te nešto kasnije brončani kipovi. U posljednjem ratu (1991. – 1995.) crkva je pretrpjela oštećenja.
## Literatura
* Radoslav Lopašić, Bihać i Bihaćka krajina, Zagreb 1890.
* Ferdo Šišić,  Vojvoda Hrvoje Vukčić Hrvatinić i njegovo doba, Zagreb, 1902
* ĆiroTruhelka, Sredovječni spomenici Bosanske Hrvatske, Hrvatsko kolo XXIII, Zagreb, 1942.
* Marko Vego,  Crkva sv. Ante (Fethija džamija), Naše starine, str. 255-268, 1954.

## Reference

## Vanjske veze
* Župna crkva
* Crkva sv. Ante
Aerodrom Mira

**Aerodrom Mira** (, ) je aerodrom u Leskovcu, sportsko-turističkog karaktera, tj. koristi se u spotsko-rekreativne, turističke i poljoprivredne svrhe.

Aerodrom je lociran na oko 2,5 km severno od centra grada, blizu puta 158 koji povezuje Leskovac–Niš. Aerodromska pista je travnata, dužine 1100x? m, na nadmorskoj visini od 225 m. Nadležna kontrola letenja je u Nišu. Aerodrom je pretežno sportskog karaktera, a samo u nekoliko navrata organizovani su čarter letovi za Beograd i Crnogorsko primorje.

U sklopu aerodroma radi i aero-klub Saša Mitrović. Klub obavlja obuku za motorno letenje, jedriličarstvo i padobranstvo.
U neposrednoj blizini aerodromske piste nalazi se i hipodrom.

## Izvori
* Aerodrom Leskovac
* Aerodrom mira
Aerodrom Valjevo

**Aerodrom Valjevo**, poznat i kao **aerodrom Divci**, je aerodrom koji se nalazi u Divcima 12 km od Valjeva i blizu planinskog odmarališta Divčibare. Nalazi se uz prugu Beograd-Bar i uz magistralni pravac koji spaja Valjevo sa Beogradom. Opremljen je jednom pistom koja je 1.250 m dugačka i široka 50 m.  Travnata pista se prostire pravcem 08/26 i nalazi se na nadmorskoj visini od 147 m. Aerodrom se koristi za obuku i letenje sportskih pilota, jedriličara, padobranaca, motornih zmajeva i paraglajderista.

## Planovi
Tokom poslednjih nekoliko godina se poteže pitanje ulaganja u aerodrom da bi podstakao privredni razvoj Kolubarskog okruga i Valjeva kao njegovog centra. Za ulaganja su zainteresovani svi krupni privredni subjekti i Grad Valjevo koji ima udela u vlasništvu. Preduzeće „Aerodrom“ Valjevo je akcionarsko društvo. Najveći akcionar preduzeća „Aerodrom“ je aeroklub „Valjevo“ sa 41,72 odsto akcija. Slede firme Termoelektro sa 23,89 odsto, Ikar sa 16,64 i Vujić Valjevo sa 13,68 odsto. Opština Valjevo ima 2,76 odsto akcija, JP Valjevo-turist 1,05 i Krušik 0,26% akcija.

## Delatnost
Na ovom sportskom aerodromu radi škola za obuku pilota firme „Prince Aviation“, najjače aviotaksi kompanije u zemlji. U pripremi je otvaranje regionalnog centra za obuku pilota helikoptera, prvog te vrste u Srbiji. „Heli Master“ škola će u početku obučavati zainteresovane za sticanje privatnih pilotskih dozvola. Posebno je značajno što škola „Heli Master“ ima sve sertifikate međunarodnih asocijacija, pa će njena dozvola važiti za sve zemlje sveta. Kao prvi korak u pretvaranju sportskog aerodroma u komercijalni, na Aerodromu Valjevo se očekuje da tokom proleća 2010. počne sa radom i servis za helikoptere i sportske avione.

## Povezano
*Valjevo
*Kolubarski upravni okrug
*Divci

## Vanjske veze
*Članak o servisu za helikoptere i avione u Divcima
*Radio Patak o Aerodromu
*Članak iz Privrednog pregleda
*Stranica Grada Valjeva
*Prince Aviation
*Forum „Naši aerodromi“ 
*SkyscraperCity
Aerodrom Brege

**Aerodrom Brege** (, ) je sportski aerodrom u Kraljevu, Srbija. Aerodrom je lociran na oko 2,5 km severoistočno od centra grada. Aerodrom se koristi za sportsko i amatersko letenje. Poletno-sletna pista je dimenzija 1.100x52 m.

U sklopu aerodroma radi i aeroklub Mihajlo Petrović.

## Vanjske veze
* Kraljevo razvija vazdušni saobraćaj - sportski aerodrom "Brege" dobija nove sadržaje *www.ekapija.com*  4.3.2010. Pristupljeno 4.6.2016.
Aerodrom Progar

**Aerodrom Progar** (, ) je civilni aerodrom u Srbiji. Nalazi se u blizini sela Progar, nadomak grada Surčin, oko 42 km jugozapadno od centra grada Beograda. Aerodrom se pretežno koristi za potrebe poljoprivredne avijacije.
Aerodrom Smederevo

**Aerodrom Smederevo** (, ) se nalazi u mestu Lipe, na teritoriji grada Smedereva, Srbija. Aerodrom je lociran na oko 4,5 km jugoistočno od centra Smedereva, blizu puta 14 koji povezuje Smederevo–Kovin. Neposredno pored aerodroma nalazi se reka Jezava. Aerodrom se koristi za sportsko-školsko i trenažno letenje aviona, helikoptera, poljoprivrednih aviona, motornih zmajeva, kao i za skokove padobranaca. U sklopu aerodroma radi i aeroklub Smederevo.

## Povezano
* Aeroklub Smederevo
Aerodrom Subotica

**Aerodrom Subotica** (, ), poznat i kao **aerodrom Bikovo**, je sportski aerodrom nedaleko od grada Subotice u Vojvodini, Srbiji.

## Opšte informacije
Nalazi se šest kilometara jugoistočno od Subotice. Aerodrom se koristi za sportsko-školsko i trenažno letenje aviona i jedrilica, kao i skokove padobranaca. Pilotažne zone razmeštene su u pravilnom trouglu oko aerodroma. Jedriličarska zona za visine iznad 1200 m ograničena je na zapadu linijom koja spaja jezero Palić i Srbobran, zbog blizine vazdušnog puta koji vodi ka izlaznoj tački Kelebija. 

## Tehničke informacije
Visina školskog kruga za avione je 300 m, a za jedrilice 200 m. Maršrutni letovi i preleti, kao i letovi van aerodromske zone, najavljuju se najmanje dan ranije Centru za odobravanje letova SMATSA.

## Uprava
Nadležna meteorološka služba je na aerodromu Nikola Tesla u Beogradu.
Ishrana i prenoćište može da se obezbedi u hotelima u Subotici i na Paliću, kao i na samom aerodromu
u sezoni intenzivnog letenja i letačkih obuka.
Aerodrom Sjenica

**Aerodrom Sjenica** (, ) poznat još i kao **aerodrom Dubinje**, je vojni aerodrom u Srbiji, u blizini Sjenice na Pešterskoj visoravni. Aerodrom je takođe u blizini Zlatara. Aerodrom ima jednu betonsku poletno sletnu stazu dugačku 2500 i široku 45 metara.

## Historija
Aerodrom je bio alternativni vojni aerodrom Jugoslovenske Narodne Armije, koji nije imao stalnu posadu. Tokom NATO bombardiranja SR Jugoslavije 1999. godine aerodrom je oštećen.

2006. godine vojska je objavila da postoji mogućnost da Aerodrom u Sjenici postane javni aerodrom.

## Povezano
* Aerodromi u Srbiji

## Literatura
* Najavljen je mogući predlog da se otkupi vojni Aerodrom u Sjenici, na tromesečni period tokom godine, kada bi služio u civilne svrhe za kargo prevoz, a u čijem okruženju bi se mogli izgraditi golf tereni, što bi, kako je rečeno, u predele skoro netaknute prirode, privuklo i strane turiste. (Danas, 29.10.2009)
* Sjenica: Ostaje vojni aerodrom (FoNet, 24.09.2009)
* Privreda Novog Pazara, koja tesno sarađuje sa Turskom, najavljivala je obnovu vojnog Aerodroma „Sjenica”, koji je takođe teško oštećen u bombardovanju. Vojska je voljna da proda taj aerodrom, ali kupaca i investitora i dalje nema. (Politika, 31.05.2009)
* TUŽNA SUDBINA AERODROMA DUBINJE KOD SJENICE - Na pisti napasaju ovce
* "Krtice" (Moles) - MiG-21s in bunker - Four MiG-21 and one G-4 Super Galeb buried in kamponir's at military airport Dubinje near Sjenica  
* Aerodrom Sjenica - "Dubinje" 
* Poseta predstavnika JP Aerodrom "Nikola Tesla" Aerodromu u Sjenici 
* "Kontrola leta" (NIN)
* "Ovako danas izgleda aerodrom "Dubinje" (Video)"

## Vanjske veze

*  Dubinje on earthsearch.net
* Sjenica Airport map