open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ogooué-Ivindo

**Ogooué-Ivindo** (čita se **Ogove-Ivindo**) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je ime dobila po rijecii Ogooué i njenoj pritoci Ivindo koje je oplakuju.

## Karakteristike

Provincija se nalazi na istoku zemlje, prostire se na površini od 46,075 km², u kojoj živi 63,293 stanovnika.

Na sjeveru i sjeverozapadu graniči sa Provincijom Woleu-Ntem, na zapadu sa Provincijom Moyen-Ogooué, na jugozapadu sa Provincijom Ngounié, na jugu sa Provincijom Ogooué-Lolo i na jugoistoku sa Provincijom Haut-Ogooué.

Pored tog na istoku graniči sa Departmanima Republike Kongo Sangha i Cuvette-Ouest.

Administrativni centar provincije je grad Makokou, koji ima 20,653 stan.

Provincija je administrativno podjeljena na 4 departmana;
* Ivindo (Makokou)
* Lopé (Booué)
* Mvoung (Ovan)
* Zadié (Mékambo)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province de l’Ogooué-Ivindo''
Lolo (rijeka)

**Lolo** je rijeka u Gabonu, duga oko 300 km, lijeva pritoka rijeke Ogooué.

## Hidrologija

Lolo izvire u Masivu Chaillu u Provinciji Ogooué-Lolo. 
Od izvora teče prema sjeveroistoku, do grada Koulamoutoua gdje prima najveću pritoku Bouenguidi
Nekih 25 km nizvodno uvire u rijeku Ogooué.

Porječje rijeke prostire se po Provinciji Ogooué-Lolo.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Lolo River'' (na portalu Mapy)
Gojmir Pipenbacher

**Gojmir Pipenbacher Gojko** (2. april 1902 – 9. novembar 1977) bio je slovenački književnik, nastavnik i partizan.

Tokom Drugog svetskog rata mobilisan je u redovnu vojsku Trećeg rajha i poslat na teritoriju današnje Slovenije, gde je dezertirao iz Vermahta i priključio se narodnooslobodilačkom pokretu kao fotograf i ratni fotoreporter. Imao je čin majora i bio je borac XIV. divizije NOVJ.

Nakon rata radio je uglavnom kao nastavnik i književnik. Kraće vreme bio je i direktor prehrambenog preduzeća TOZD Žito, prethodnice današnje prehrambene kompanije Žito.

Bio je oženjen sa Amalijom Pipenbacher (1914–2024), aktivistkinjom Oslobodilačke fronte, koja je postala jedna od najstarijih Slovenki u istoriji.

## Reference

## Vanjske veze
* Gojmir Pipenbacher – Gojko
Nyanga

**Nyanga** (čita se *Njanga*) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.
Provincija je bogata prirodnim resursima, od kojih su najvažniji nafta, plin, Željezo, mramor i ogromne šume kvalitetnog drva.
## Karakteristike

Nyanga se nalazi na [jug]]u zemlje, prostire se na površini od 21,285 km², u kojoj živi 52,854 stanovnika.

Na sjeveru graniči sa Provincijom Ngounié, na zapadu sa Provincijom Ogooué-Maritime i Gvinejskim zaljevom i na istoku i jugu sa Departmanima Republike Kongo Niari i 
Kouilou.

Administrativni centar provincije je grad Tchibanga, koji ima 38,775 stan.

Provincija je administrativno podjeljena na 6 departmana;
* IBasse-Banio (Mayumba)
* Douigny (Moabi)
* Doutsila (Mabanda)
* Haute-Banio (Moulingui-Binza)
* Mougoutsi (Tchibanga)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province de la Nyanga''
Tchibanga

**Tchibanga** (čita se *Čibanga*) je grad od 38,775 stanovnika na jugu Gabona, u Provinciji Nyanga u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Tchibanga se prostire duž rijeke Nyange, udaljena 599 km jugoistočno od glavnog grada 
Librevillea.

## Historija

Tchibanga je nastala na terenu dva domorcdačka sela Massanga i Ibanga, do kojih su između 1905.-1906., došli francuski kolonisti
Oni su naredili domorocima da se presele pored katoličke misije Massanga, kako bi ih lakše kontrolirali.

To novo naselje nazvano je Tchibanga. Kolonijalne vlasti Francuskog Konga su 1906. radi čestih buna na sjeveru Nyange, odlučili da ona pripadne Gabonu.
Tchibanga je postala administrativna jedinica 1934., a nakon tog 1950. i administrativni centar Departmana Nyanga. 

Nakon što je zemlja postala nezavisna od 1975.,je administrativni centar provincije, a od  1978. ima status općine.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Tchibanga''
Nyanga (rijeka)

**Nyanga** je rijeka u Gabonu, duga 600 km, koja je nakon Ogooué, najduža rijeka u toj zemlji.

## Hidrologija

Nyanga izvire u Masivu Chaillu na granici gabonskih provincija Ngounié i Ogooué-Lolo. 
Zatim teče prema jugu duž gabonsko-kongoanske granice. Zatim svija prema jugozapadu i protiče preko kongoanskog departmana 
Niari. 

Nakon tog ulazi u Gabon i teče preko Provincije Nyanga i oštro skreće prema sjeverozapadu. Protiče preko najvećeg grada na svom toku Tchibange. Zatim postepeno ponovno svija prema jugozapadu i protiče preko niza brzaka, 110 km prije ušća sa desna prima najveću pritoku Moukalabu.
Nakon tog ulazi u obalnu ravnicu i teče do ušća u Atlantski ocean, oko 70 km sjeverno od grada Mayumbe.

Sliv rijeke ima površinu od 22,500 km², od tog 18,000 (80 %,) u Ganbanu, a ostatak u Republici Kongo.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Nyanga River'' (na portalu Mapy)
Chiribiquete

**Nacionalni park Chiribiquete** nalazi se u amazonskoj prašumi u južnoj centralnoj Kolumbiji. Smješten je na najzapadnijem rubu Gvajanskog platoa kao jedan od tri uzdignuta područja.

Park je najveće zaštićeno područje u Kolumbiji i najveći tropski nacionalni park prašume na svijetu. Predstavlja mjesto susreta četiri biogeografska područja: Orinoco, Gvajana, Amazonija i Sjeverni Andi. Takav položaj obezbijeđuje povezanost i očuvanje biodiverziteta ovih područja, omogućuje raznolikost flore i faune i brojne endemske vrste.

## Zaštićeno područje
Čiribikete je zaštićeno područje klasificiran kao nacionalni park, iz tri osnovna razloga. 

Prvi je njegov jedinstveni geografski položaj s tepuijima ili vrhovima planina u obliku ravne ploče koji se uzdižu iznad prašume. 

Čiribikete je stanište mnogim kultnim životinjskih vrsta: jaguar, puma, nizinski tapir, divovska vidra, majmun urlikavac i smeđi vunasti majmun. U njemu se nalazi gotovo 3.000 biljnih i životinjskih vrsta. U parku je prisutan visok broj endemskih vrsta.

Oko 75.000 kamenih piktografija registrovano je na zidovima 60 kamenih skloništa. Prikazi se tumače kao scene lova, bitaka, plesova i ceremonija, a sve je povezano s navodnim kultom jaguara, koji se smatra simbolom moći i plodnosti. Smatra se da takve prakse odražavaju koherentan sistem hiljadugodišnjih svetih vjerovanja, organizirajući i objašnjavajući odnose između kosmosa, prirode i čovjeka. Vjeruje se da arheološkim nalazištima i danas pristupaju autohtone nekontaktirane grupe.

## Svjetska baština
Nacionalni park Chiribiqueten, površine 43.000 km2 2018. god, upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Kolumbiji. 

Posljednjih godina, klimatske promjene i uništavanje šuma zbog širenja poljoprivredne proizvodnje, špekulacija zemljištem i ilegalne eksploatacije drveta - posebno uzrokovane političkim nemirima - su stalne prijetnje kolumbijskim šumama. Šezdeset šest posto deforestacije zemlje sada se događa u Amazoniji - jednoj od 11 regija u svijetu koje se suočavaju s najvećim rizikom od nestanka šuma. Stručnjaci WWF-a procjenjuju da će, ako se trenutni trendovi deforestacije nastave, više od četvrtine amazonske šume biti izgubljeno do 2030. godine.

## Vanjske veze
* 
* 
* 
## Izvori
Woleu-Ntem

**Woleu-Ntem** (čita se *Voljo-Ntem*) je jedna od 9 provincija na koje je Republika Gabon administrativno podjeljena.

## Karakteristike

Provincija se nalazi na krajnjem [jsjever]]u zemlje, prostire se na površini od 38,465 km², u kojoj živi 154,986 stanovnika.

Sa sjevera,  sjeverozapada i sjeveroistoka  graniči sa Kamerunom, Ekvatorijalnom Gvinejom i Republikom Kongo. 
Na jugozapadu graniči sa Provincijom Estuaire, na jugu sa Provincijom Moyen-Ogooué i na jugoistoku sa Provincijom Ogooué-Ivindo.

Veći dio teritorija pokrivaju slabo naseljene tropske šume, dok na istoku praktički ne živi skoro nitko, osim malih grupica polunomadskih Pigmeja.

Administrativni centar provincije je grad Oyem, koji ima 60,685 stan.
 
Provincija je administrativno podjeljena na 5 departmana;
* IHaut-Komo (Medouneu)
* Haut-Ntem (Minvoul)
* Ntem (Bitam)
* Okano (Mitzic)
* Woleu (Oyem)

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la province du Woleu-Ntem''
Oyem

**Oyem** (čita se *Ojem*) je grad od 60,685 stanovnika na sjeveru Gabona, u Provinciji Woleu-Ntem u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Oyem se nalazi u raskršću cesta za Kamerun i Ekvatorijalnu Gvineju  udaljen 2375 km sjeveroistočno od glavnog grada Librevillea.

## Historija

Prvi francuski istraživači stgli su oko 1895. ali nisu dobro dočekani jer su zarobljeni.
Njemački kolonisti bili su uspješniji jer su 1896. zasadili prvo stablo. kakaovca.
Na kraju je Ipak francuski kapetan Weber osnovao budući grad 1903. postavivši manji garnizon

Između  1911. - 1914. Oyem je bio dio  njemačke kolonije Kamerun.
Epidemija malih boginja harala je od 1921. do 1925., od nje je pomrlo gotovo polonina stvanovnika.
Mjesto se oporavilo sadnjom kave i kakaa.

Prvi protestantski misionari došli su 1928, a katolički 1929. , oni su osnovali prve škole.

Toliko je narastao da je 1962. dobio status općine.

Oyem danas nije samo centar svoje provincije, već i sjevernog Gabona, kraja u kom se godišnje proizvodi 110,000 tona hrane i 3.500 tona kakaa i kave.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mairie d'Oyem''
Lastoursville

**Lastoursville** je grad od 11,990  stanovnika u centru Gabona, u Provinciji Ogooué-Lolo.

## Geografske karakteristike

Lastoursville se nalazi u Masivu Chaillu, prostire se duž rijeke Ogooué, udaljen 55 km sjeverozapadno od svog administrativnog centra Koulamoutoua.

On je od 1980-ih i jedna od stanica Transgabonske željeznice.

## Historija

Lastoursville je 1883. osnovao Savorgnan de Brazza tražeći izvor Rijeke Ogooué, pod imenom **Madiville**, što znači *grad ulja*. To ime dobio je zvog brojnih  palmi uljarica.

Ime Lastoursville dobio je zbog inženjera rudarstva i Brazzinog,suradnika *Rigaila de Lastoursa*, koji je ostao u Madivillu i podigao kolibu da trguje sa domorcima. On je dvije godine kasnije i umro u Madivillu, pa mu je 1886. ime promjenjeno.

Počevši od 1896.  izbilo je nekoliko buna, zbog tog je kolonijalna administracija napustila Lastoursville, predavši upravljanje trgovačkoj  kompaniji *Société du Haut-Ogooué*, ali se vratila 1909. 

Između 1913. - 1949. bio je administrativni centar tadašnjeg departmana Adoumas (današnji Ogooué-Lolo), koji je nakon tog preseljen u Koulamoutou.

Današnji Lastoursville je poznat po šumarstvui i po plantažama palmi uljarica.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mairie de Lastoursville''
Stane Kumar

**Stane Kumar** (25. jul 1910 – 27. februar 1997) bio je slovenački slikar i pedagog.

## Život
U Ljubljani je studirao istoriju umetnosti i arheologiju. Studije je prekinuo zbog vojnog poziva, a nastavio ih je u Zagrebu na Akademiji likovnih umjetnosti. Tokom Drugog svetskog rata, Italijani su ga kao pripadnika pokreta otpora internirali u logor Gonars. Crtao je crteže kao svedočanstva života u logoru, a među njima se nalaze i crteži dece logoraša.

Nakon rata radio je kao gimnazijski nastavnik u Ljubljani, Ilirskoj Bistrici i Postojni, a do penzionisanja je predavao na Školi za umetnički zanat u Ljubljani.

Od 1952. do 1953. bio je predsednik Društva slovenskih likovnih umetnika. Učestvovao je na brojnim kolektivnim izložbama, a priredio je 32 samostalne izložbe.

## Stvaralaštvo

Kumar je poznat po svojim delima sa železničkom tematikom, a čest motiv na njegovim slikama je parna lokomotiva. Imao je značajnu ulogu u osnivanju Železničkog muzeja u Ljubljani.

## Reference
Dahauski procesi (Slovenija)

**Dahauski procesi** (sl. Dachauski procesi) bili su skup političkih suđenja između 1947. i 1949. godine u FNR Jugoslaviji, većinom u Sloveniji. Naziv potiče od činjenice da je 31 optuženi prethodno bio zatvorenik u koncentracionom logoru Dahau. Ukupno je 37 ljudi osuđeno, od kojih je 15 dobilo smrtnu kaznu, a 10 je likvidirano. Sve presude su ukinute u aprilu 1986. godine.

## Pozadina i tok suđenja
Ovi procesi označili su promenu u pristupu prethodnim političkim suđenjima u Sloveniji, jer su vlasti prvi put kao neprijatelje odabrale ljude unutar same Komunističke partije, što je bila jugoslovenska verzija stalinističkih procesa iz Moskve.

Pripreme su uključivale hapšenje mnogih pisaca, lekara, političara i inženjera, često bez jasne optužnice, da bi služili kao svedoci ili optuženi. Optuženi su bili mučeni i lišeni zakonskih prava, dok su im falsifikovani dokazi i lažni iskazi servirani kao "dokazi".

Tokom procesa optuženi su bili primoravani da priznaju da su bili nacistički špijuni u logoru Dahau, saradnici Gestapoa i agenti zapadnih sila koji su želeli da sruše socijalizam. Suđenja su javno emitovana preko zvučnika na ulicama. Većina osuđenih na smrt odmah je streljana, dok su drugi poslati u zatvor Goli otok. Tačan broj pogubljenih, datumi i mesta ukopa ostaju nepoznati, mada se pretpostavlja da su neki zakopani u šumi kod Kočevje, a drugi na groblju Žale u Ljubljani.

Presude su poništene 1986. na Desetom kongresu Savez komunista Slovenije.

## Spisak glavnih procesa
* Predproces: Janko Pufler (24. maj 1947)
* Prvi Dahauski proces: Branko Diehl i Stane Osvald (21–26. april 1948)
* Drugi Dahauski proces: Jože Mavec i Franc Malenšek (12. maj 1948)
* Treći Dahauski proces: Mitja Sark (22. maj 1948)
* Četvrti Dahauski proces: Franc Žumer i Alojz Veršnik (26. maj 1948)
* Peti Dahauski proces: Janko Ravnikar (20. jul 1948)
* Šesti Dahauski proces: Vlasto Kopač, Andrej Bohinc, Viljem Brezar i Roman Vidmar (10. avgust 1948)
* Sedmi Dahauski proces: Rezika Barle (18. avgust 1948)
* Osmi Dahauski proces: Vekoslav Figar i Ivan Ranzinger (29. jun 1949)
* Deveti Dahauski proces: Jože Marčan (20. septembar 1949)
* Deseti Dahauski proces: Boris Fakin (Igor Torkar), Ludvik Mrzel i Marjan Petrak (11. oktobar 1949)

## Pregled i statistika
* Ukupno je bilo uključeno 7.380 Slovenaca i 2.144 stranaca.
* 37 ljudi je osuđeno, od čega 15 na smrt, a četiri nisu streljani.
* 10 ljudi je streljano (najverovatnije 12. maj 1948, 5. januar 1949 ili 18. novembar 1950, u šumi kod Kočevja).
* 20 osuđenih na prisilni rad, od kojih je jedan umro u zatvoru Goli otok.
* Postupak je obustavljen za tri osobe.
* Tri osobe su umrle tokom ispitivanja.
* Glavni istražitelji bili su potpukovnik Ivan More (Žan), Kamilo Hilbert, Branko Ivanuš, Nace Majcen, Martin Renko, Franc Pirkovič, Karlo Sagadin, Rado Škraba i Aleks Winkler.

## Reference

## Izvori
**Dachauski procesi*, Ljubljana, 1990. elektronska verzija na sajtu SiStory

## Vidi još
* Nagode proces
Ive Šubic

**Ive Šubic** (23. april 1922 – 29. decembar 1989) bio je višestruko nagrađivani slovenski i jugoslovenski slikar, grafički umetnik i ilustrator.

Rođen je u selu Hotovlja kod Poljana nad Škofjom Lokom 1922. godine. Upisao je Akademiju likovnih umetnosti u Zagrebu 1940. godine, ali je školovanje prekinuo zbog Drugog svetskog rata. Pridružio se slovenačkim partizanima 1941. i učestvovao u bitci kod Dražgoša, za čiji je spomenik kasnije bio jedan od autora.

Nakon rata studirao je na Akademiji likovnih umetnosti u Ljubljani kod Gojmira Antona Kosa i Božidara Jakca, a diplomirao je 1948. godine. Poznat je po slikama, linorezima, ilustracijama i muralima. Umro je u Škofjoj Loki 1989. godine.

Godine 1968. dobio je Prešernovu nagradu za izložbu u muzeju u Škofjoj Loki, a 1979. Veliku Prešernovu nagradu za umetnički opus. Dobitnik je i Levstikove nagrade pet puta – 1949, 1951, 1967 (zajedno sa Jožetom Ciuhom), 1969. i 1971.

Od 1997. godine u Škofjoj Loki se održava umetnička kolonija *Likovna kolonija Ive Šubic*, nazvana u njegovu čast.

## Izabrana ilustrovana dela

* *Uporne Dražgoše* (Ustanička Dražgoša) – Ivo Zorman, 1978  
* *Dolga pot* (Dugi put) – Kristina Brenk, 1973  
* *Kos rženega kruha* (Komad raženog hleba) – Ferdo Godina, 1971  
* *Mladost v džungli* (Mladost u džungli) – Dhan Gopal Mukerji, 1969  
* *Tolminski punt* (Tolminska buna) – France Bevk, 1968  
* *Spomini na deda in druge zgodbe* (Sećanja na dedu i druge priče) – Josip Jurčič, 1967  
* *Jugoslavija* – France Planina, 1967  
* *Smeh skozi solze* (Smeh kroz suze) – France Bevk, 1959  
* *Kralj Matjaž reši svojo nevesto* (Kralj Matjaž spasava svoju nevestu) – Mile Klopčič, 1951  
* *Nejček* – Zoran Hudales, 1949

## Reference
Jodensavanne

**Jodensavanne** (holandski, "Jevrejska savana") je arheološko nalazište i nekadašnje naselje i centar jevrejske plantažne zajednice u Surinamu. Naselje su osnovali sefardski Jevreji u 17. vijeku u današnjem okrugu Para, oko 50 km južno od glavnog grada Paramariba, na rijeci Surinam.

Istorija Jodensavannea počinje 1630-ih godina dolaskom prve grupe Jevreja u Surinam. Bili su porijeklom iz Holandije, Portugala i Italije. Stigli su preko Recifea u sjevernom Brazilu, odakle su prognani. Grupa se naselila u blizini Thorarice, stare prijestolnice Surinama, na lijevoj obali rijeke Surinam, otprilike 50 kilometara južno od današnjeg glavnog grada Paramariba. Po dolasku osnivali su ​​brojne plantaže šećerne trske.

Godine 1652., druga grupa Jevreja stigla je u Surinam zajedno s lordom Francisom Willoughbyjem, engleskim generalnim guvernerom Zapadne Indije, koji je kolonizirao zemlju za Englesku. Ova grupa se naselila u savani blizu potoka Cassipora.

Godine 1664., treća grupa od oko 200 Jevreja stigla je iz Cayennea (današnja Francuska Gvajana), nakon što su Francuzi okupirali područje koje je prethodno bilo pod holandskom krunom. Ova grupa, pod vodstvom Davida Nassyja, pobjegla je u Surinam i također se naselila na potoku Cassipora.

Godine 1669. Holanđani su dodijelili Davidu Nassyju pravo da osnuje koloniju koja će postati poznata kao Jodensavanne (Židovska savana). Jevreji iz Thorarike i Cassipore su se preselili i pridružili Jodensavanneu, također nazvanoj Portugalska jevrejska nacija ili Jeruzalem na rijeci. Jodensavanne se brzo razvijo, velikim dijelom zahvaljujući znanju portugalskih Jevreja o sadnji, što je područje pretvorilo u prosperitetnu poljoprivrednu zajednicu. Ubrzo je postao stub cijele kolonije Surinama. Godine 1685. u naselju je izgrađena i druga sinagoga, ovaj put od cigle, koja se smatra najranijom sinagogom arhitektonskog značaja u Americi. Uz nju je bilo groblje Cassipora Creek, pristanište za brodove i vojni položaji. Naselje je imalo najopsežniji aranžman privilegija i imuniteta poznat u ranom modernom jevrejskom svijetu.

Plantaže šećerne trske bile su zasnovane na prisiljavanju crnih Afrikanaca i osoba domorodačkog porijekla na rad kao robovi. Na svom vrhuncu oko 1700. godine, Jodensavanne je bio dom za otprilike 500 vlasnika plantaža i 9.000 porobljenih ljudi. Kolonija se suočavala s redovnim napadima autohtonog stanovništva, pobunama robova, pa čak i napadima francuske mornarice. Zajednica se na kraju preselila u glavni grad Paramaribo.

## Svjetska baština
Naselje Jodensavanne i groblje Cassipora Creek 2018. god. upisani su na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Surinamu. 

Broj stanovnika Jodensavanne nije jasno utvrđen. Izvori tvrde da je broj stanovnika 1677. godine iznosio otprilike hiljadu, a ima mišljenja io manjem broju.

## Vanjske veze
* 

## Izvori
David Herman

**David Herman** (20. februar 1967 –) je američki glumac.

Rođen je u New Yorku i odrastao u Washington Heightsu. Najpoznatiji je po tome što je bio član originalne postave MADtv-a i po ulozi Michaela Boltona u seriji Clerks. Posudio je glas i Futurami, seriji King of the Hill te Beavis i Butt-head. Također se pojavio u tri epizode televizijske serije Angel kao štreberski milijunaš David Nabbit.

## Reference

## Vanjske veze

* 
*
Veliki i Mali Piton

**Veliki i Mali Piton** su dvije planine jedna pored druge, između gradova Soufrière i Choiseul na jugozapadnoj obali ostrvske države Sveta Lucija. Vulkansko ostrvo Sveta Lucija, koje pripada Malim Antilima, nalazi se u istočnom Karipskom moru i okruženo je Atlantskim okeanom. Planine se uzdižu sa nivoa mora do visina 771  i 743 m. nadmorske visine. Povezani su kopnenim grebenom Piton Mitan i nadvijaju se nad pristupačnom formacijom nalik kalderi poznatom kao depresija Qualibou. Upečatljivog su izgleda do te mjere da su postali nacionalnim simbolom koji se nalazi i na državnoj zastavi.
## Zaštićeno područje
Nalaze se unutar vulkanskog centra Soufriere što ih karakteriše širokim spektrom vulkanskih geoloških karakteristika, uključujući mjesto geotermalne aktivnosti s fumarolama i termalnim izvorima, poznatim kao Sumporni izvori. 

Uprkos malom prostranstvu, postoji velika raznolikost kopnenih staništa, flore i faune. Koraljni grebeni pokrivaju gotovo 60% morskog područja lokacije. Istraživanje je otkrilo 168 vrsta riba, 60 vrsta žarnjaka, uključujući korale, osam mekušaca, 14 spužvi, 11 bodljokožaca, 15 člankonožaca i osam anelidnih crva. 

Dominantna kopnena vegetacija je tropska vlažna šuma koja prelazi u suptropsku vlažnu šumu, s malim područjima suhe šume i vlažne šume na vrhovima. Najmanje 148 biljnih vrsta zabilježeno je na Velikom Pitonu, 97 na malom Pitonu i grebenu koji se nalazi između njih, među kojima je osam rijetkih vrsta drveća.

Petroglifi i raznoliki artefakti svjedoče o američko-karibskoj populaciji koja je historijski naseljavala ovo područje.

U WDPA evidenciji Pitoni su zaštićeno područje V kategorije - zaštićeni krajolik. BirdLife International je odredio ovo područje kao važno područje za ptice (IBA).

## Svjetska baština
Zaštićeno područje na jugozapadu Svete Lucije je područje za višestruku upotrebu za očuvanje i upravljanje od 1.134 hektara kopna i 875 hektara mora, što ukupno iznosi 2.909 hektara. Upisano je 2004. god. na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Svetoj Luciji. 

## Vanjske veze
* 

## Izvori
Moanda (Gabon)

**Moanda** je rudarski grad od 59,154 stanovnika na istoku Gabona u Provinciji Haut-Ogooué.

## Geografske karakteristike

Moanda se nalazi na trasi Transgabonske željeznice, udaljena 41 km sjeverozapadno od svog administrativnog centra Francevilla.
Grad je danas poznat kao drugi najveći proizvođač mangana na svijetu 

## Historija

Iako je arheološkim iskapanjima ustanovljeno da su stanovnici Moande bavili metalurgijom još za 1. milenija pne., ona je 
sve do  polovice 20. vijeka bila selo.

Tad su 1951. američke kompanije BRGM (Bureau of Geological and Mining Research) i Steel Corporation otkrile nalazište mangana.

Rudnik vlasništvo francuske kompanije *Compagnie minière de l’Ogooué* otvoren je 1962. Istovremeno je izgrađena žičara duga 76 km (u to vrijeme najduža na svijetu), kojom se ruda transportirala do kongoanskog gradića Mbinda, a zatim željeznicom do luke Pointe Noire.

Od 1991. ruda se  transportira Transgabonskom željeznicom do nove luke u Librevillu, a rudnik je 1996. preuzela francuska multinacionalna kompanija *Eramet S.A.*

Pored mangana danas se iskapa i uranijum u rudniku *Mounana*.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Commune de Moanda'' (službene stranice) {fr icon}}
Booué

**Booué** (čita se *Bove*) je gradić od 6,040 stanovnika u sredini Gabona u Provinciji Ogooué-Ivindo.

## Geografske karakteristike

Booué se prostire duž sjeverne obale rijeke Ogooué, udaljen 195 km jugozapadno od svog administrativni centar Makokoua.

## Historija

Booué je osnovao na svojoj ekspedicijii duž Rijeke Ogooué Savorgnan de Brazza 1883., kao kolonijalnu stanicu između nekoliko postojećih domoradačkih sela.

Brazza se 1887. u pratnji nekoliko oficira, rijekom vratio u Booué i odlučio postaviti garnizon. Uz garnizon je grad toliko narastao da je sve do 1958. bio administrativni centar regije i veći grad od Makokoua.

Nakon tog je zapao u krizu, tako da je status općine dobio tek 1996.

## Izvori

## Vanjske veze

* [https://mapcarta.com/17148668 *Booué* (na portalu Mapcarta)
Singapurska samouprava

**Singapurska samouprava** bila je složeni historijski proces koji se od 1819. do 1965. godine odvijao u nekoliko faza, a rezultirao je uspostavom potpunog suvereniteta Singapura u kolovozu 1965. godine. Iako historija državnosti na tom području seže još u XIV. vijek, "moderni" je Singapur utemeljen 1819. godine kada je Stamford Raffles na otoku uspostavio britansko naselje; bila je to preteča britanske kolonijalne uprave, koja će formalno biti uspostavljena 1824. godine. Od 1826., Singapur je bio dio veće kolonije Tjesnačkih naselja. 

Od 1819. do 1859. godine, Singapur je bio pod direktnom kolonijalnom upravom i imao je vrlo malo samoupravnih ovlasti. Od 1942. do 1945. bio je pod japanskom okupacijom, a nakon Drugog svjetskog rata, Britanija je vratila kontrolu nad otokom, ali je pritom započela planove za davanje ograničene samouprave cjelokupnom području Malaje. Prvi izbori, mada s vrlo ograničenim značajem, održani su 1948. godine, nakon što je Singapur ranije stekao status samostalne krunske kolonije. 

Nakon daljnjih rekonstrukcija kolonijalne uprave, Singapur je 1959. godine dobio gotovo punu samoupravu; Kruna je zadržala kontrolu tek nad vanjskih poslovima i najvažnijim unutrašnjim pitanjima, poput sigurnosti. Međutim, bila je to posljednja faza u procesu ostvarivanja potpune nezavisnosti od Krune, a što se dogodilo 16. rujna 1963. godine, kada je Singapur vlastitom odlukom stupio u Maleziju kao savezna država, čime su raskinute sve veze s Ujedinjenim Kraljevstvom.

Međutim, ubrzo nakon pridruživanja federaciji, došlo je do raskola između malezijske stranke UMNO-a i singapurske Stranke narodne akcije, što je rezultiralo velikim rasnim nemirima. Svjesni da nema alternative, zastupnici u Parlamentu Malezije jednoglasnom su odlukom (126:0) izglasali izbacivanje Singapura iz Malezije. Singapur je tako 9. kolovoza 1965. godine postao nevazisna i potpuno suverena republika, čime je dokončan proces stjecanja potpune samouprave.

## Reference
Transgabonska željeznica

**Transgabonska željeznica** (francuski: *Transgabonais*) je jedina željeznička pruga u Republici Gabon koja je od vitalne važnosti za ekonomiju zemlje.

## Karakteristike i historija

Kako se uran i mangan iz Provincije Haut-Ogooué za kolonijalnih vremena izvozio preko kongoanske luke Pointe-Noirea, stvari su se drastično promjenile nakon dekolonizacije Francuske Ekvatorijalne Afrike.

Nakon nezavisnosti zemlje počelo se razmišljati o gradnji pruge od luke u Librevillu do rudnika u Francevillu.

Nkon puno peripetija oko financiranja pruga duga oko 650 km počela se graditi 1974. 

Prva dionica do Ndjolé duga 183 km dovršena je 1978., a posljednja do Francevilla 1986.
Pruga najvećim dijelom ide dolinom rijeke Ogooué.

Kompanija Setrag (*Société d’Exploitation du Transgabonais*) koja upravlja prugom od 2015. radi na modernizaciji pruge, duž koje su nikla brojna naselja, koja sad zbog sigurnosti treba preseliti.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Setrag''
Ndjolé (Gabon)

**Ndjolé** (čita se *Ndžole*) je grad od 6,877 stanovnika u centru Gabona u Provinciji Moyen-Ogooué.

## Geografske karakteristike

Ndjolé se prostire se duž sjeverne obale rijeke Ogooué, udaljen 215 km jugoistočno gllavnog grada Librevillea.(133 od svog administrativnog centra Lambarénéa).

## Historija

Ndjolé je 1883. osnovao Savorgnan de Brazza 1883. na svojoj ekspediciji duž Rijeke Ogooué.

Kako se do njega moglo doploviti za kišne sezone iz Port-Gentila, postao je baza za dalnju kolonizaciju. zemlje.
Riječni otok postao je 1898. kaznionica, najpoznatiji zatvorenik bio Samori Ture koji je vodio bunu protiv kolonijalne vlasti. Po njemu je otok kasnije dobio ime Samori.

Danas je Ndjolé važna stanica na Transgabonskoj željeznici od Librevilla do Francevilla.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ndjolé'' (na portalu Mapcarta) {en icon}}
Guverner Singapura

**Guverner Singapura** () bio je kolonijalni upravitelj Singapura od 1946. do 1959. godine. Guverner je upravljao Singapurom u ime Kolonijalnog ureda, a imenovao ga je aktualni britanski vladar. Guverner je imao uglavnom izvršne funkcije na području tadašnje kolonije. Godine 1959., nakon što je kolonija stekla gotovo potpunu samoupravu, funkcija Guvernera ukinuta je i zamijenjena ceremonijalnom funkcijom koja je nosila naziv Yang di-Pertuan Negara. 

## Lista guvernera Singapura

Ovo je lista svih guvernera Singapura od 1946. do 1959. godine:

## Bilješke
Yang di-Pertuan Negara

**Yang di-Pertuan Negara** (; doslovno "[Onaj] koji je Gospodar države") bila je titula koja se koristila za državnog poglavara u malajskom govornom području, a u različitim je fazama bila službena titula u zemljama poput Singapura. Slične su titule Yang Di-Pertuan Negara Brunei Darussalam, koja se koristi za sultana Bruneja, Yang di-Pertua Negeri, koja se koristi za guvernera u malezijskim saveznim državama Sabahu i Sarawaku, te Yang di-Pertuan Agong, koja se koristi za kralja Malezije

Godine 1959., nakon što su interne promjene omogućile tadašnjoj koloniji Singapuru gotovo potpunu autonomiju, dotadašnja funkcija Guvernera ukinuta je, a zamijenila ju je ceremonijalna titula Yang di-Pertuan Negara. Yang di-Pertuan Negara tako je postao novi predstavnik britanskog monarha u Singapuru te cermonijalni vršitelj izvršne vlasti u koloniji;  neformalno, Yang di-Pertuan Negara se i dalje nazivao "guvernerom".

Prema prijelaznom dogovoru, posljednji guverner Singapura, William Goode, obnašao je novu dužnost pet mjeseci, a u prosincu 1959. godine zamijenio ga je Yusof Ishak, koji je prisegnuo istoga dana kada su usvojene nova zastava, grb i himna. Funkcija je u ovom obliku postojala do 16. rujna 1963. godine, kada je Singapur raskinuo sve odnose s Krunom i pristupio Maleziji kao savezna država; od tog trenutka, Yang di-Pertuan Negara bio je ceremonijalni predstavnik kralja Malezije u Singapuru. 

Nakon što je 9. kolovoza 1965. godine Singapur stekao punu nezavisnost, funkcija je povodom ustavnih promjena 22. prosinca u cijelosti ukinuta te je zamijenjena onom Predsjednika, uz retroaktivno važenje od dana stjecanja nezavisnosti.

## Lista

## Reference
Zakonodavno vijeće (Singapur)

**Zakonodavno vijeće kolonije Singapur** () bilo je zakonodavno tijelo u britanskoj koloniji Singapur koje je pomagalo Guverneru u upravljanju kolonijalnim poslovima. Zakonodavno vijeće službeno je utemeljeno 1. lipnja 1946. godine, stupanjem na snagu Zakona o ukidanju Tjesnačkih naselja (), kojim je Singapur stekao status krunske kolonije, a time i potrebu za imanjem samostalnog zakonodavnog tijela. 

Zakonodavno vijeće bilo je temeljeno na ranijim oblicima zakonodavne vlasti u malajskim kolonijama. Promjenom kolonijalnog ustava, od 1946. do 1948. godine postojalo je privremeno Zakonodavno vijeće koje je trebalo pripremiti teren za opće izbore, koji su se održali 1948. godine. Međutim, a sukladno ranijoj kolonijalnoj praksi, samo šest od ukupno 25 zastupnika biralo se na tim izborima, a pravo glasa bilo je ograničeno samo na registrirane, punoljetne britanske državljane koji su imali državljanstvo najmanje jednu godinu, što je značajno reduricalo broj potencijalnih glasača; na kraju je bilo registrirano tek 22,000 ljudi, što je bilo tek nešto više od 2% ukupne populacije Singapura u to doba, a ukupna izlaznost bila je nešto viša od 63%, tako da je ukupno glasovao izrazito mali broj ljudi.

Zakonodavno vijeće brojalo je ukupno 25 članova. Među njima, ukupno je bilo 12 zastupnika koji su držali to mjesto po službenoj dužnosti, dok je njih 13 imenovano ili birano. Samo šest zastupnika biralo se na općim izborima, dok su ostali bili imenovani od strane Guvernera ili Trgovačke komore. Iako je ovo bio početak direkne demokracije u Singapuru, Zakonodavno vijeće imalo je ograničene ovlasti jer je Guverner i dalje bio ključna politička figura u koloniji, a imao je i pravo veta na odluke vijeća. 

Zakonodavno vijeće ukinuto je 1955. godine uslijed novih reformi te je zamijenjeno Zakonodavnom skupštinom, koja je imala više ovlasti i jaču ulogu u singapurskoj politici.

## Reference

## Vanjske veze

*The road to Singaporean independence
*Timeline of Parliament
*Singaporean history
Mayumba (Gabon)

**Mayumba** je gradić od 5,220 stanovnika na krajnjem jugu Gabona u Provinciji Nyanga.

## Geografske karakteristike

Mayumba se prostire između tri brdašca, na poluotoku  koji razdvaja lagunu Banio od Atlantskog oceana. Okružena dugim bijelim pješčanim plažama po kojima se gnijezde kornjače-sedmopruga usminjače i ldžunglom sa divljim životinjama.

Od svog administrativnog centra Tchibange udaljena je osamdesetak km južno
Dvadesetak km sjevernije nalazi se Nacionalni park Mayumba, jedini park u Gabonu namjenjen zaštiti morskih vrsta. 
## Historija

Mayumba je imala važnu ulogu na samom početku francuske kolonizacije, jer je već 1887., bila je administrativni centar vojnog 
okruga, a nakon tog iod 1923. i  Regije Nyanga. Značaj joj je ubrzo pao pa je 1934. aministracija preseljena u Tchibangu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mayumba'' (na portalu Mapcarta) {en icon}}
Crkva Krista Radnika i Gospe Lurdske

**Crkva u Atlantidi** (Crkva Krista Radnika i Gospe Lurdske) je rimokatolička župna crkva na sjevernom rubu grada Estación Atlántida, dijelu opštine Atlantida, u departmanu Canelones, Urugvaj. Udaljena je 45 km. od Montevidea. Projektovao ju je urugvajski arhitekta Eladio Dieste (1917-2000) 1952. godine u duhu moderne arhitekture u Južnoj Americi, želeći istaknuti društvenu jednakost uz štedljivo korištenje resursa. Građena je od 1958. do 1960. godine.

Izgrađena je u potpunosti od cigle. Tlocrt je u osnovi pravougan, ali su zidovi i strop (krov) valoviti. Široka je 16 m. i duga 30 m, s visinom lađe 7 m. Cilindrični zvonik sa stijenama za penjanje iznutra je 8 m. desno od pročelja glavne crkve, 15 m. visine  To je kružni toranj promjera oko 3 m. i zidova debljine samo 30 cm. Podzemna krstionica nalazi s lijeve strane predvorja i dostupna je s trokutastog prizmatičnog ulaza . Osvijetljena je putem središnjih okulusa.

## Svjetska baština
Crkva je simboličan primjer primjene nove građevinske tehnike, armirane keramike, koju je Dieste razvio oslanjajući se na hiljadugodišnju tradiciju gradnje opekom, primjenjujući moderna naučna i tehnološka znanja, te time otvorio nove  mogućnosti za arhitekturu. Novitet je upotreba opeke u ojačanoj konstrukciji, bez stupova i greda. Malter i čelik korišteni su samo kao elementi koji ojačavaju zid od cigle. Matematičkim izračunom ovaj je projekt koristio ciglu kao nosivi element zgrade, pokušavajući se odmaknuti od tada aktuelnih međunarodnih sistema gradnje.

S druge strane, crkva Atlantida, smještena u poluseoskoj zajednici niže srednje klase, vuče korijene iz dugogodišnjih građevinskih tradicija, jer ju je izgradilo lokalno stanovništvo s lokalnim materijalom.

Godine 2019. god. upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Urugvaju. 

## Izvori
Mbinda

**Mbinda** je gradić i distrikt od 3,956 stanovnika na jugozapadu Republika Kongou Departmanu Niari.

## Geografske karakteristike

Mbinda se nalazi  pored  granice sa Republikom Gabon (7 km), udaljena 293 km sjeverno od svog administrativni centar Dolisiea.

## Historija
Mbinda je sve do 1962. bila beznačajno selo na trasi željezničke pruge Brazzaville-Pointe Noire. 
Tad je izgrađena u to vrijeme najduža žičara na svijetu, kojom je transportiran mangan iz 76 km udaljene Moande u Gabonu. Mangan se sa žičare prekrcavao u vagone i prevozio do luke u Pointe Noiru. 

Mbinda je prosperirala na tom poslu sve do 1991. kad je izgrađena Transgabonska željeznica, i zatvorena žičara.

Danas je 90 % stanovnika nezaposleno, jer od nekadašnjih desetak firmi koje su se bavile transportom mangana, danas više nema nijedne.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Mbinda'' (na portalu Mapcarta)
Douala

**Douala** (čita se *Duala*) je grad od 3,049,034 stanovnika na zapadu Kameruna, u Regiji Primorje u kojoj je administrativni centar.
Ona je najveći grad i ekonomski centar zemlje i njena najveća luka.
## Geografske karakteristike

Grad se prostire na jugoistočnoj obali estuarija rijeke Wouri u Atlantski ocean, udaljen oko 210 km zapadno od glavnog grada Yaoundéa.

Željezničko-cestovni 1,800 metara dugi most preko rijeke Wouri, na zapadu povezuje grad sa lukom Bonabéri i  zapadnim Kamerunom.

Klima u gradu je ekvatorska sa dvije kišne i dvije sušne sezone.
Prosječna godišnja temperatura  je 28,7 °C, uz visok procent vlage u zraku 85%, jer kiša pada skoro svaki dan (prosječno 4,400 mm godišnje).

## Historija

Prvi evropljani koji su doplovili do estuarija rijeke Wouri bili su portugalski moreplovci. Oni su ga nazvali **Rio dos Cameroes**, iz tog imena nastalo ime za 
za današnji Kamerun. Njegova sigurna luka, postala je mjesto za trgovinu robljem, a kasnije i drugim robama. 
Nakon trgovaca došli su  baptističkii misionari koji su osnovali prve škole.

U njoj su  1884. Nijemci sklopili ugovor sa  Plemenom Duala o protektoratu, on je bio baza za stvaranje njemačke kolonije Kamerun.

Njemački guverner kolonije Von Puttkamer je dekretom iz januara 1901. proglasio je Doualu odnosno **Kamerunstadt**, kako je glasilo 
njegovo prvo ime prijestolnicom kolonije. 
Kamerunstadt je bio glavni grad do 1902. kad je preseljen iz strateških razloga u Yaoundé.
U toku |Pvog svjetskog rata Njemački Kamerun su okupirali saveznici.

Za njemačke i kasnije francuske uprave Douala je postala velika luka i sjedište nekoliko tadašnjih moćnih kompanija
Ekonomska aktivnost privukla je velik broj domorodaca iz unutrašnjosti u potrazi za poslom.

Za |Drugog svjetskog rata Douala je bila jedno od sjedišta Slobodne Francuske u Africi, i ponovno od 1940. do 1946. glavni 
grad.
Iz nje je General Leclerc kretao u |vojne kampanje po Africi i Evropi.

Nakon što je zemlja 1960. postala nezavisna Douala je doživjela eksplozivni demografski rast, od 458,426 koliko je imala 1976.  do 3,049,034 
2018.

## Obrazovanje i kultura
U Douali djeluje filijala Univerziteta Yaoundé, pored tog i brojne više škole i naučni instituti.
Muzej umjetnosti i rukotvorina nastoji očuvati tradicijsku kamerunsku umjetnost.

## Privreda i transport

Douala je danas jedan od najvećih industrijskih centara Centralne Afrike. 
U tvornicama grada proizvodi se; tekstil, pivo, hrana, građevinski materijal, staklo, plastika, metal, sapun, bicikli, namještaj, električni aparati
Pored tog ona je dom velikog remontnog brodogradilišta i radionice za održavanje lokomotiva i vagona.

Nalazišta inafte i plina na moru nisu bila eksploatirana sve do početka 21. vijeka.

Iz luke u Douali se obavlja većina prekomorskog prometa zemlje

Grad je cesta]]ma povezan sa svim većim gradovima u zemlji, a željezničkom prugom 
sa Nkongsambom, Yaoundéom i Ngaoundéréom, pored tog ima i internacionalni aerodrom.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Douala''
Regije Kameruna

**Regije Kameruna** (francuski: *Régions du Cameroun*) kojih ima 10, su administrativne jedinice prvog nivoa lokalne samouprave na koje je 
Republika Kamerun administrativno podjeljena.

## Karakteristike i historija
Regije se nadalje dijele na departmane, a oni na arondismane. 
Broj departmana je vremenom varirao, od 33 1965., 39  1982., 49  1987. do 58 - 2000.

Kamerun se pojavio na političkoj karti svijeta kao protektorat Njemačkog kolonijalnog carstva-Njemački Kamerun. Tad je bio tertorijalno 
veći nego današnji. Nakon njemačko-francuskog sporazuma od 1911. je povećan za 270,000 
km² preuzetih od Francuske Ekvatorijalne Afrike. Tokom  Prvog svjetskog rata Francuska i Velika Britanija okupirale 
su Njemački Kamerun. 
 
Podjelom interesnih sfera između Francuske i Velike Britanije nakon rata
1922., Njemački Kamerun je odlukom Lige naroda službeno podjeljen na dva mandatna područja Lige naroda. 
Britanski je imao 90,000 km² i bio podjeljen na južni i sjeverni, a francuski 700,000 km². 

Nakon |Drugog svjetskog rata, mandatna područja postala su teritoriji pod paskom Ujedinjenih naroda. 
Francuski je postao nezavisan 1. januara 1960., a južni britanski se ujedinio sa njim 1. oktobra 1961. (sjeverni je pripao Nigeriji).

Iza |rata, Kamerun je bio podjeljen na 14 regija. Do 1960. godine taj se broj povećao na 19. 

Nakon odluke Međunarodnog suda pravde 2002., Nigerija i Kamerun su 2006. sklopili sporazum o prijenosu poluotoka 
Bakassi (oko 700 km²) iz Nigerije u Kamerun.

Administrativnom reformom  iz august 1983. dotadašnja Regija Centar-Jug, podjeljena je na dvije; Centar i 
Jug, a Regija Sjever na tri; Adamaoua, Daleki sjever i Sjever.

## Lista regija

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Regions of Cameroon''
Zakonodavna skupština (Singapur)

**Zakonodavna skupština savezne države Singapur** () bila je zakonodavno tijelo u Singapuru od 1955. do 1965. godine, kada je otok imao autonomni status unutar Britanskog Imperija (do 1963.), odnosno kada je bio savezna država u sklopu Malezije (1963. – 1965.).

Do 1955. godine, zakonodavno tijelo bilo je Zakonodavno vijeće, koje je imalo vrlo ograničene ovlasti, a demokratska participacija bila je ograničena na samo šest od 25 zastupnika. Međutim, jačanjem pokreta za nezavisnost Malaje, Britanci su pod vodstvom Georgea Williama Rendela reformirali kolonijalni ustav, čime je Singapur dobio gotovo potpunu autonomiju u sklopu Imperija, a s time i novo zakonodavno tijelo. Stupanjem novog ustava na snagu, godine 1955. odnosvana je i Zakonodavna skupština. 

Broj zastupnika povećan je s 25 na 32, a samo sedam od njih bili su imenovani, dok je ostalih 25 birano na općim izborima. Iako je Kruna i dalje uživala pravo veta na odluke skupštine, singapurska je autonomija sve više jačala. Zahvaljujući naporima glavnih ministara Davida Marshalla i Lima Yewa Hocka, godine 1958. došlo je do novih ustavnih promjena, koje su dovele reforme skupštine, koja je sada brojala 51 direktno izabranog zastupnika. 

Nakon stjecanja nezavisnosti, Zakonodavnu skupštinu zamijenio je aktualni Parlament Singapura (1965.).

## Reference

## Vanjske veze

*The road to Singaporean independence
*Timeline of Parliament
*Singaporean history
Istok (regija, Kamerun)

**Istok** (francuski: **Région de l'Estl**) je jedna od 10 regija na koje je Republika Kamerun administrativno podjeljena.

## Karakteristike

Regija se nalazi na istoku zemlje, prostire se na površini od 109,002 km², u kojoj živi 835,642 stanovnika.

Istočna regija na istoku graniči sa Centralnoafričkom Republikom, na jugu sa Republikom Kongo, na sjeveru sa Regijom Adamaoua i na zapadu sa Regijom Centar i Regijom Jug.

Gotovo sav teritorij Istočne regije se prostire po Južnokamerunskoj visoravni, koja zauzima i jugoistočnu polovinu zemlje. Nadmorska visina  varira od 500 do 1,000 metara, osim nekoliko dolina rijeka Dja, Boumba i Sangha na krajnjem jugoistoku, čija visina varira od 200 do 500 metara.
Velik dio teritorija prekriven je tropskom prašumom.

Administrativni centar regije je grad Bertoua, koji ima 142,932 stan.

Regija je administrativno podjeljena na 4 departmana;
* Boumba-et-Ngoko
* Haut-Nyong 
* Kadey
* Lom-et-Djérem
33 arondismana, 1 grad i 33 vopćine.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la région de l’Est, Cameroun ''
Bertoua

**Bertoua** je grad i općina od 142,932 stanovnikana jugoistoku Kameruna, u Regiji Istok u kojoj je administrativni centar.

## Geografske karakteristike

Bertoua se prostire na granici pojasa džungle (jug) i savane (sjever), udaljen 350 km sjeveroistočno od 
glavnog grada Yaoundéa.

Klima je suptropska sa tri godišnja doba; dugim sušnim periodom od januara do sredine marta, kratkim kišnim  periodom od sredine marta do sredine maja i dugim kišnim periodom od sredine septembra do novembra. 
Padavine su obilne (1,500 do 2,000 mm godišnje), a temperature konstantne od 23 do 25 °C. 

## Historija
Mjesto su osnovali pripadnici plemena Gbaya iz Centralnoafričke Republike negdje oko 1927.
Iz strateških razloga zarana je postao administrativni centar, ali kako je bio izoliran, dugo je bio malo trgovište.

Ubrzano se počeo razvijati, tek kad je 1976. izgrađena željeznička pruga do nedalekog Bélaba i otvaren aerodrom.

Tad je doživio demografski rast, kao grad prehrambena industruije.
Pa je službeno osnovan dekretom 24. aprila 2007.

Nedaleko od grada nalazi se *[[Prirodni rezervat|Rezervat]] Dja*, osnovan  1950. na površini od gotovo 526,000 hektara. Rezervat je jedna od najvećih i najbolje zaštićenih prašuma u Africi; 90% njegove površine je netaknuto. Ime Dja dobio je po rijeci Dja, koja formira njegovu granicu. 
Rezervat je značajan po bioraznolikosti, zbog koje ga je - UNESCO  1987. uvrstitio na listu Svjetske baštine.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Maire de Bertoua''
Yabassi

**Yabassi** (čita se *Jabasi*) je grad i općina od 12,999 stanovnika na zapadu Kameruna, u Regiji Primorje.

## Geografske karakteristike

Grad se prostire na desnoj (zapadnoj) obali rijeke Wouri, na mjestu odakle je nizvodno sve do ušća 65 km plovna, udaljen 98 km sjeverno od svog administrativnog centra.Douale.

## Historija

Yabassi je osnovan kao riječna luka za kolonijalnih vremena Njemačkog Kameruna.
Kad je opao promet parobrodima, izgubio je značaj pa je spao na malo selo, tako da je službeno osnovan tek 1960.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Commune de Yabassi''
Zapadna kapija Beograda

**Zapadna kapija Beograda**, poznata i kao Geneksova kula, naziv je nebodera i Stambeno-poslovnog kompleksa u Beogradu, Srbija. Podignut je 1977. god po projektu Mihajla Mitrović u stilu brutalizma. Ima oblik dva tornja međusobno spojena s dvospratnim mostom i okretnim restoranom na vrhu. Visok je 117 m. pa je nakon izgradnje 42 god. bio najviša zgrada u Srbiji. 

Zgrada je smještena u ulici Narodnih heroja u Novom Beogradu, na putu kojim se sa zapada, od aerodroma Nikola Tesla, dolazi u centar Beograda i danas je jedna od dominantne znamenitosti u Beogradu. U novembru 2021. godine, zgrada je proglašena kulturnim spomenikom i stavljena pod zaštitu. U deklaraciji se naziva "urbanim svjetionikom" i najupečatljivijim motivom Novog Beograda, te vizualnim orijentirom za cijeli glavni grad.

## Opis
Dva tornja nisu iste visine i služe različitim namjenama. Viši toranj služi kao stambeni toranj sa 30 spratova, dok kraći ima 26 spratova i sadrži poslovne prostore. 

Zgrada je projektovana u brutalističkom stilu. Smatra se glavnim predstavnikom brutalističke arhitekture u Srbiji i jednom od najboljih u tom stilu izgrađenih 1960-ih i 1970-ih u svijetu. Umjetnički izraz kapije obilježio je cijelu jednu eru u srpskoj arhitekturi. Zgrada se ističe jednostavnim rješenjima i proporcionalanim rasporedom dvaju tornjeva. Rotirajući mehanizam, u cilindričnom gornjem nastavku iznad središnje ose kompleksa nikada nije instaliran, dok je sam restoran bio u funkciji. 

Godine 1979. Lazar Vujaklija je naslikao mural na ulazu. Mural pokriva fasadu i plafon iznad ulaza. Bio je to jedan od prvih murala u Beogradu.

Kao građevina sa "upečatljivom formom koja ju je potvrdila kao izraženo umjetničko djelo", zgrada je ušla u brojna djela i enciklopedije, uključujući Laroussea. Bila je predstavljena na izložbi 2018-2019. god. pod naslovom -  "Prema betonskoj utopiji: Arhitektura u Jugoslaviji, u Muzeju moderne umjetnosti u New Yorku.

## Vanjske veze
* 
* 

## Izvori
Glavni ministar Singapura

**Glavni ministar Singapura** () bio je predsjednik vlade u koloniji Singapur od 1955. do 1959. godine. Funkcija glavnog ministra uvedena je 1955. godine nakon reformi kolonijalnog ustava koje je predložila posebna komisija na čelu s Georgeom Williamom Rendelom. 

Funkcija Glavnog ministra uvedena je kao pandan funkciji predsjednika vlade. Glavnog ministra imenovao je Guverner Singapura, a prema praksi to je trebao biti čelnik najjače stranke ili koalicije u novoformiranoj Zakonodavnoj skupštini. Suradnici glavnog ministra bili su Glavni tajnik, javni tužitelj i tajnik za financije.

Glavni ministar imao je ovlasti koje su se odnosile na opću kolonijalnu politiku, dok su specifične ovlasti na polju vanjskih poslova, obrane, uprave, unutrašnje sigurnosti, medija i odnosa s javnošću bile povjerene Glavnom tajniku.

## Lista glavnih ministara

## Reference
Primorje (regija, Kamerun)

**Primorje** (francuski: **Région du Littoral**) je jedna od 10 regija na koje je Republika Kamerun administrativno podjeljena.

## Karakteristike

Regija se nalazi na zapadu zemlje, prostire se na površini od 36,452 km², u kojoj živi 3,354,978 stanovnika.

Regija na sjeveru graniči sa Regijom Zapad, na istoku sa Regijom Centar na jugoistoku sa Regijom Jug na zapadu sa Regijom Jugozapad i na jugozapadu sa 
Gvinejskim zaljevom Atlantskog oceana.

Administrativni centar regije je grad Douala, koji je sa svojih 3,049,034 stan. najveći grad u zemlji i njen ekonomski centar.

Regija je administrativno podjeljena na 4 departmana;
* Moungo (površina: 3,723, stanovnika: 506,857)
* Nkam (6,291, 49,090)
* Sanaga-Maritime (9,311, 216,935)
* Wouri (923, 2,582,096
34 arondismana, 3 grada i 34 općine.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Carte de la région du Littoral, Cameroun''