open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lutkarsko pozorište u Bakuu

**Lutkarsko pozorište u Bakuu** (zvanično **Azerbejdžanko državno lutkarsko pozorište nazvano po Abdulu Šaiku** ()) je institucija kulture iz Azerbejdžana. Nalazi se na Aveniji Neftčiler u Bakuu. Građevina pozorišta je izgrađena 1910. godine prema nacrtima poljskog arhitekte Jozefa Poska i u početku je služila kao francuski renesansi bioskop „Fenomen“.

Lutkarsko pozorište u svojoj kolekciji ima lutke veličine od nekoliko centimetara pa do udvostručene veličine odraslog čoveka.

## Bioskop Fenomen

Građevina pozorišta podignuta je na Baku Bulevaru, u periodu pre izgradnje i uređenje prostora. Kada je bioskop otvorenu u junu 1910. godine, administracija je bioskop reklamirala ističući karakteristiku brze promene vazduha uz pomoć ozonatora koji su osvežavali prostor na svakih 15 minuta.

Bioskopska sala bila je 24 m dužine i 11 m širine, sa tavanicom visine 10 m. U parteru je bilo 400 sedišta. Pored toga, sala je imala sedam loža i tri verande.

## Istorija građevine

Prvi vlasnik bioskopa Fenomen bio je M. Gofman. Pored redovnog prikazivanja filmova, Gofman je iznajmljivao prostor i za druge aktivnosti. Nekoliko godina po otvaranju bioskopa, gradska vlast je dozvolila proširenje građevine. Kao rezultat toga, arhitektonski izgled eksterijera upotpunili su spomenici četiri mitološka lika: Merkura, Posejdona, Afrodite i Bakhusa.

Godine 1921, bioskop je adaptiran prema projekt azerbejdžanskog arhitekte Živara bej Ahmedbejova, za potrebe pozorišta Satiragite. Do 1931. godine, Fenomen je poslovao kao bioskop, kockarnica, Pozorište Satiragite, Pozorište komedije i Muzej poljoprivrednih dostignuća. Prvi prikazani spektakl bila je predstava Cirkus, odigrana 1932. godine.

Pozorište lutaka poslovalo je zasebno i samostalno u periodu od osnivanja pa sve do 1941. godine. Kasnije su u sklopu pozorišta pridružena državna filharmonija i Pozorište mladih. Godine 1964. pozorište je dobilo status državnog pozorišta.

## Istorija Lutkarskog pozorišta

Ideju o osnivanju državnog Lutkarskog pozorišta propagirala je direktorka Pozorišnog muzeja, glumica Mola Agha Babirli. Na inicijativu aktivista, pozorište je osnovano 1931. godine odlukom Komisije za obrazovanje. Prvi spektakl pozorišta bila j epredstava Cirkus koja je premijerno prikazana 1932. godine.

Pored dečijih predstava, od 1975. godine, izvode se i predstave namenjene odrasloj publici.

## Galerija

Abdulla Şaiq adına Dövlət Kukla Teatrı.jpg| Zgrada pozorišta
Baku. Phenomen cinema.jpg|Zgrada pozorišta
Phenomen cinema in Baku and zoogarden.jpg|Zgrada pozorišta
Phenomen cinema in Baku.jpg|Zgrada pozorišta
Puppet Theatre, Baku, 2008.jpg|Zgrada pozorišta


## Reference

## Vanjske veze

* Zvanični veb-sajt   
* Lutkarsko pozorište u Bakuu na zvaničnom veb-sajtu Baku Bulevara   
* Lutkarsko pozorište u Bakuu, projektovano iz drona. Jutjub video iz ambasade Poljske u Bakuu
Primorje

**Primorje** ima više značenja:

* Obala

### Geografske regije

* Crnogorsko primorje
* Primorje, regija u Ekvatorijalnoj Gvineji
* Hrvatsko primorje
* Slovensko primorje
* Primorski kraj, Federalni subjekt Rusije

### Mjesta

* Dubrovačko primorje, općina u Hrvatskoj

### Sportski klubovi

* Športsko društvo Primorje '08, Športsko društvo iz Rijeke
* Ženski vaterpolski klub Primorje, klub iz Rijeke

__DISAMBIG__
Maisons (Calvados)

**Maisons** je općina od 327 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Regiji Normandija u Departmanu Calvados 
.
## Geografija

Maisons se nalazi na ušću rijeke Drôme u rijeku Aure, udaljen 6 km  sjeverozapadno od Bayeuxa.

## Historija

Selo je prvi put dokumentirano 1234. kao *Maysons*, zatim 1277. kao *Mesons* i tek  1736. kao *Maisons*.
Sve do kraja 19. vijeka Maisons je bio prosperitetno mjesto sa čak sedam mlinova, zbog tog je 1830. i selo Hérils postalo dio Općine Maisons.

Za Drugog svjetskog rata u lokalnom dvorcu je bio štab Wehrmachta, zadužen za obranu La Mancha.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Commune Maisons, Calvados'' (službene stranice)
Aure (rijeka)

**Aure** je rijeka na sjeverozapadu Francuske u Normandiji desna pritoka rijeke Vire, duga 82 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire na terenu naselja Saint-Martin-des-Besacesa (pored Caumont-l'Eventéa). 
Od tamo  teče prema sjeveru i protiče preko grada Bayeuxa. Nešto nizvodnije kod Maisonsa prima najveću pritoku Drôme i skreće na zapad. Zatim 
teče prema mjestu Isigny-sur-Mer gdje utiče u rijeku Vire, manje od 3&nbsp;km prije njena ušća u La Manche.

Porječje rijeke ima površinu 389 km², i prostire se po departmanima Departmanu Calvados.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Isigny-sur-Mer'' (na portalu Mapcarta)
Rukomet na Ljetnim olimpijskim igrama 1952.

**[[Veliki rukomet]]** na **[[Ljetne olimpijske igre 1952.|Ljetnim olimpijskim igrama 1952.]]** godine bio je demonstracijski sport; bilo je to prvo pojavljivanje rukometa na Olimpijskim igrama nakon turnira iz 1936. godine, kada se također igrao veliki rukomet, a 20 godina prije nego je dvoranski rukomet postao službeni olimpijski sport na Igrama u Münchenu. 

Odigrana je samo jedna utakmica, između reprezentacija Švedske i Danske, u kojoj su Šveđani pobijedili s 19:11. Utakmica se igrala pred nešto više od 13,000 gledatelja u kišnim uvjetima. Igrači koji su sudjelovali dobili su komemorativnu medalju. 

## Utakmica

## Literatura
*
*
Saint-Cyr-l'École

**Saint-Cyr-l'École** je općina od 20,971 stanovnika, na sjeveru Francuske u Regiji Île-de-France u Departmanu Yvelines 
.
## Geografija

Saint-Cyr-l'École se nalazi pored Versaillesa, udaljen 24 km jugozapadno od centra Pariza.pa je dio Pariške aglomeracije.

## Historija

Historija današnjeg grada seže do 11. vijeka kad su redovnici pariškog samostana Svete Genoveve 1156. osnovali samostan sa farmom.
Selo je dobilo ime po ranokršćanskom mučeniku iz 4. vijeka dječačiću Kiriku (3 godine) koji je zajedno sa majkom Julitom ubijen.

Izgradnja Versajskog dvorca sa velikim parkom, krajem 17. vijeka, dovela je do nestanka sela  Choisy-aux-Bœufs čiji su se stanovnici naseliti u Saint-Cyru.
Nakon tog je druga žena Francuskog kralja Louisa XIV - Madame de Maintenon 1686. osnovala školu za siromašne djevojke.
Ona je djelovala do Francuske revolucije, tad ju je konvent 1793. zatvorio i pretvorio u vojnu bolnicu 1798.
Odlukom Napoleona postala je 1800 vojna škola, a od 1808. Vojna Akademija.

Samostan je raspušten 1792., u njega je 1882. useljen dječji azil, a danas  Centar za rehabilitaciju mladih.

Aerotehnički institut osnovan je 1911. a 1912. aerodrom. On je za Prvog svjetskog rata bio mjesto za popravak aviona.

Za Drugog svjetskog rata Saint-Cyr je teško bombardiran, 92% grada je razoreno. Pa je od predratnih  8,000 stanovnika 1939., 
spao na 4,454 1947.
Polako je obnovljen pa je 1964. već imao 9,610 stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Commune Saint-Cyr-l'École'' (službene stranice) 
Saint-Cyr-l'École, Calvados
Isigny-sur-Mer

**Isigny-sur-Mer** je općina od 3,570 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Regiji Normandija u 
Departmanu Calvados.

## Geografija

Isigny-sur-Mer se nalazi pored ušća rijeke Rijeke Aure u Rijeku Vire, udaljen 3 km od La Mancha.

## Historija

Isigny-sur-Mer je nova općina nastala 2017., spajanjem naselja  Castilly, Isigny-sur-Mer, Neuilly-la-Forêt, Les Oubeaux i Vouilly.

Historija te općine seže do 11. vijeka kad je podignuta crkva Saint Georges, od koje ništa nije ostalo jer je tokom vijekova doživjela brojne preinake i ratna razaranja 1944.

Gradska vijećnica s kraja 17. vijeka, nekad je bila dvorac lokalnih feudalaca.
Odkad su 1734.podignute 4 ustave na Auri, koje su spriječile da slana voda prodre u polja, razvilo se stočarstvo i proizvodnja mlijeka.

Gradnja luke započela je 1804. i potrajala je do 1850. Iz nje se izvozio maslac u Pariz, Englesku, Kanalske otoke i Brazil a uvozio ugljen iz Engleske i drvo iz Skandinavije. Luka je prestala sa radom krajem 1960-ih.

Između 1839.-1845. djelovala je manufaktura porculana.
Danas je poznat po kontitorskoj firmi koja proizvodi karamele.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Isigny-sur-Mer''
Françoise d'Aubigné

**Françoise d'Aubigné** poznata kao **Madame de Maintenon**  (28. novembar 1635., Niort - 15. april 1719., Saint-Cyr-l'École), bila je druga žena i kraljica bez titule Francuskog kralja Louisa XIV.

## Biografija

Predpostavlja se da je rođena u istom zatvoru u kojem je njen otac Constant, robijao zbog dugova; pa se o maloj Françoise do 7 godine brinula njena teta Villetta.

Otac je oslobođen 1645., pa se zajedno sa porodicom odselio na Martinique, jer je načuo da je postavljen za guvernera. Kad su stigli, vidio je da je vijest lažna pa se vratio u Francusku, ostavivši svoju porodicu na Martiniqueu, u kom su ostali gotovo dvije godine prije nego što su se mogli vratiti. Kad joj je otac umro 1647. brigu o njoj ponovno je preuzela teta Villetta, a nakon nje druga teta - Suzanne (*Madame de Neuillant*), koja je odgajala u strogom katoličkom duhu.

Kad je Françoise imala 16 godina, umrla joj je i majka, pa ju je teta - Suzanne, da je se riješi udala 1652. za 25 godina starijeg književnika Paula Scarrona. On i njegov literarni salona nesumnjivo su utjecali na njen intelektualni razvoj.
Kad je umro 1660., imala je 25 godina i bila slobodna ali bez para. Ipak su joj pomogle društvene veze iz literarnog salona u kom je stekla moćne poznanike, među ostalim i majku Louisa XIV - Anu Austrijsku, koja joj je dodjelila solidnu aapanažu od koje je mogla pristojno živjeti.
Pomoću istih veza zbližila se i sa ljubavnicom Louisa XIV Madame de Montespan, koja je 1668. zatrudnila sa kraljem, a kako je već bila udata i nije htjela 
da izbije skandal, pomogla joj je da rodi u tajnosti 1669.

Kako su kralj i Madame de Montespan imali još šestoro djece, Françoise je i nadalje pomogala i tako se zbližila sa kraljem, pa ju je on 1674. nagradio poklonivši joj Dvorac Maintenon, a 1675. i titulom markize od Maintenona, a nakon tog je 1679. službeno proglasio drugom dvorskom damom.

Najvjerojatnije je da Louis XIV nije bio darežljiv samo zbog njezine diskrecije, već iz zbog tog što mu je postala ljubavnica, po nekima još 1673. po drugima 1678. (ili 1680.)
Zbog tog se 1683. kad mu je umrla prva žena Maria Thérèsa od Austrije oženio sa Françoise. Neki historičari smatraju da se to dogodilo 
tek 1697. u svakom slučaju počela je imati neku značajniju ulogu u političkom životu dvora tek nakon 1700. za posljednjih 15 godina vladavine Louisa XIV. 
Nije imala nikakvog utjecaja na Edikt iz Fontainebleaua kojim su hugenotima ukinuta prava na slobodu vjeroispovijesti iako je kao vrlo pobožna katolkinja-1686. osnovala obrazovnu instituciju za siromašne djevojke u Saint-Cyru.

Kad je Louis XIV umro [[1715[[. povukla se u Saint-Cyr, gje je nakon četiri godine i ona umrla.

Često je opisivana kao pohlepna i zla, ali izgleda da je bila samo ambiciozna žena koja nije loše prošla.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Françoise d’Aubigné, marquise de Maintenon''
Vire (rijeka)

**Vire** je rijeka na sjeverozapadu Francuske u Normandiji duga 128 km.

## Hidrologija

Rijeka izvire na terenu općine Chaulieu u Departmanu Manche. 
Od tamo  teče prema sjeveru i protiče preko grada Saint-Lô. Zatim teče prema općini Isigny-sur-Mer gdje 3&nbsp;km prije ušća u La Manchem prima najveću pritoku Aure.

Porječje rijeke ima površinu 1,969 km², i prostire se po departmanima Manche, Orne i Calvados.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Vire'' (na portalu Mapcarta)
Souleuvre en Bocage

**Souleuvre en Bocage** je općina od 8,745 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Regiji Normandija u 
Departmanu Calvados.

## Geografija

Souleuvre en Bocage se nalazi na mjestu gdje potok Souleuvre uvire u rijeku Vire, udaljen četrdesetak km jugozapadno od Caena.

## Historija
Souleuvre en Bocage je nova općina nastala 2016. ujedinjenjem dotadašnjih 20 starih općina; Bény-Bocage, Beaulieu, Bures-les-Monts, Campeaux, Carville, Étouvy, Ferrière-Harang, Graverie, Malloué, Montamy, Mont-Bertrand, Montchauvet, Reculey, Saint-Denis-Maisoncelles, Sainte-Marie-Laumont, 
Saint-Martin-des-Besaces, Saint-Martin-Don, Saint-Ouen-des-Besaces, Saint-Pierre-Tarentaine i Tourneur.

Centar općine Bény-Bocage ima crkvu.sv. Honorine iz 17. vijeka i ambar iz 18. vijeka.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Souleuvre en Bocage'' (službene stranice)
Nicolas Boileau

**Nicolas Boileau** (1. novembar 1636., Pariz - 13. mart 1711., Pariz), bio je francuski pjesnik i i vodeći književni kritičar svog vremena.

## Biografija

Rođen je kao sin visokog državnog birokrata, pa je i on život započeo kao činovnik. U vrijeme dok je radio kao profesor na pariškom koledžu 
Harcourt, njegov brat Gilles Boileau, koji je već bio poznat kao pisac i prevodilac nagovorio ga je da se i on počne baviti pisanjem.

Satire u kojima je ismijavao poznate ličnosti, počeo je pisati oko 1658. ali ih nije objavljivao, već samo čitao po salonima prijatelja. One su objavljene u martu 1666., ali u znatno 
ublaženoj verziji.
Sljedeće godine napisao je jedan od svojih najuspješnijih epova - *Le Lutrin*, koji se bavio svađom dvojice crkvenih prelata  oko toga gdje postaviti propovjedaonicu 
u kapeli.

Didaktički priručnik u stihovima - *L’Art poétique* objavio je 1674. U to se vrijeme smatrao vrhunskim priručnikom za pisanje poezije u klasičnoj tradiciji i 
snažno je utjecao na klasičare u francuskoj i engleskoj književnosti.

Boileau je 1677. postavljen za  kraljevskog historiografa, pa je slijedećih 15 godina izbjegavao polemike, krajem tog perioda 1684.  
izabran je za člana Francuske Akademije.
Boileau je ponovno počeo polemizirati 1692., kad su se književnici našli podijeljeni između između modernista i antičara (poklonika grčke i 
rimske književnosti). Boileau je postao lider antičara i žestoko se protivio idejama lidera modernista Charles Perraulta, sa kojim je ulazio u brojne polemike

Smatrajući žene za simpatizere modernista, Boileau je napisao svoju antifeminističku satiru *Contre les femmes* (Protiv žena) objavljenu 1694., nakon tog je 1698 
objavio *Sur l'amour de Dieu* (O ljubavi prema Bogu).
Također je preveo klasičnu raspravu *[[O uzvišenom]]*, koja se pripisuje Kasiju Longinu.

Boileau nije stvorio pravila klasične drame i poezije, iako se dugo mislilo da jest, ali je jedan od ključnih ljudi koji su stvorili estetiku romantizma

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Nicolas Boileau, French author''
Saint-Martin-des-Besaces

**Saint-Martin-des-Besaces** je bivša općina koja je 2019, imala 1,193 stanovnika
Od  2016. je dio općine Souleuvre en Bocage koja ima 8,745 stan

## Geografija

Saint-Martin-des-Besaces se nalazi na sjeverozapadu Francuske u Regiji Normandija u 
Departmanu Calvados, pored izvora rijeke Rijeke Aure, udaljen 43 km jugozapadno od Caena.

## Historija

Mjestom dominira brdo *Butte de Montbosq* (309 metara), za njega su se u ljeto 1944 u Drugom svjetskom ratu vodile teške borbe između jedinica 
Wehrmachta i  Saveznika. Danas postoji muzej *La Percée du Bocage*, koji evocira uspomenu na te borbe.

Na seoskom trgu *Halles* iz 19. vijeka, se svake subote održava sajam.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Saint-Martin-des-Besaces''
Petit Trianon

**Petit Trianon** (*Mali Triaanon*) je neoklasicistički dvorac smješten u parku Versajskog dvorca u Versaillesu, poznat kao rezidencija 
Marie Antoinette.

## Historija i karakteristike

Dvorac je projektirao arhitekt Ange-Jacques Gabriel za kralja Louisa XV i podigao do 1768.
Novi dvorac je nazvan Petit Trianon, da bi se razlikovao od ranije izgrađenog Grand Trianona (Velikog Trianona).

U njemu je u aprilu  1774. Louis XV obolio od velikih boginja od kojih je za nekoliko dana i umro.

Novi kralj Louis XVI dao ga je svojoj supruzi Mariji Antoinetti, koja je enterijer preuredila po svom ukusu..
a botanički vrt Louisa XV, po tadašnjoj modi u englesko-orijentalni vrt.

Za Francuske revolucije, Petit Trianon je neko vrijeme služio kao pansion, dok su vrtovi za dlaku izbjegli podjelu na parcele. 
Napoleon je dvorcu i vrtovima vratio stari sjaj, prvo za svoju sestru Paulinu, a kasnije za caricu i drugu suprugu Marie-Louise.

Nakon tog je 1867. carica Eugénia, supruga Napoleona III., pretvorila Mali Trianon u muzej posvećen uspomeni na Mariju-Antoinettu. Čak je tamo organizirala i prvu izložbu posvećenu bivšoj kraljici.

Dvorac je krajnje jednostavne kockaste forme, ravnog krova sa balustradama. Da ne bi izgledao suviše monotono Gabriel je izveo sve četiri fasade različito. Najimpresivnija je ulazna zapadna fasada sa četiri monumentalna korintska stupa i stepeništem.

Na kraju duge promenade omeđene lombardijskim topolama nalaze se vrata, okružena s dva mala paviljona, za smještaj posluge.

## Reference

## Vanjske veze

* ''The Petit Trianon'' (Chateau de Versailles)
Ange-Jacques Gabriel

**Ange-Jacques Gabriel** (23. oktobar, 1698., Pariz - 1. januar, 1782., Pariz), bio je jedan od najproduktivnih francuskih arhitekata 18. vijeka, koji je djelovao za vladavine kralja Louis XV.

## Biografija

Ange je bio je sin Jacquesa Gabriela. (1667. - 1742.), kog je naslijedio kao prvi arhitekt Louisa XV i od 1742. kao upraviteljj Kraljevske Akademije Arhitekture (*Académie royale d'architecture*).
Ange je bio glavni arhitekt većine velikih građevinskih projekata poduzetih za vladavine Louisa XV. Pod negovim vodstvom su rekonstruirani ili dograđeni kraljevski dvorci i palače, kako bi zadovoljili nove Louisove standarde konfora.

Ange je pazio da poštuje rad svojih prethodnika dok je mijenjao građevine, pa je radio u tradiciji velikih majstora iz 17. vijeka François Mansarta i Claudea Perraulta u održavanju francuskog stila barokne arhitekture.

Od brojnih kraljevskih narudžbi koje je Gabrijel izveo valja istaknuti rekonstrukcije (ili dogradnje) dvoraca Fontainebleau (započet 1749), Muette 
(započet 1746), Compiègne (započet 1751) i Choisy (1754.-56). 

U Versajskom dvorcu je dogradio desno krilo i podigao zgradu opere (1761.-68) i Petit Trianona (1762.-68). 
Između 1750.-68; izgradio je veliki kompleks pariške - École Militaire.

Ange je uz gotovo sve kraljevske rezidencije podigao teatar, paviljone i eremitorij, a u ponekim i lovačke kuće. 
Okušao se i kao urbanist kad je 1755. u Parizu počeo graditi monumentalni *Place Louis XV* (današnji Place de la Concorde).

Njegove građevine pokazuju "plemenitu jednostavnost" u strogom, ali harmoničnom rasporedu masa i diskretnoj klasičnoj dekoraciji. Isticao se u [projekt]iranju](https://sh.wikipedia.org/wiki/projekt%5Diranju) velikih građevina
monumentalnih proporcija, kao što je École Militaire. Također je bio poznat po korištenju stupova umjesto pilastara, kako na vanjskim tako i na unutarnjim fasadama.

Danas se Petit Trianon u Versaillesu, inspiriran paladijevskih idejama, smatra njegovim najboljim djelom, zbog skladnih proporcija 

## Reference

## Vanjske veze

* ''Ange-Jacques Gabriel''
École Militaire

*'École Militaire* (vojna škola) današnja Vojna akademija je kompleks neoklasicističkih zgrada smješten na jugoistoku Champ de Marsa.u Parizu

## Historija i karakteristike

Škola je osnovana nakon Rata za austrijsko naslijeđe 1750. na prijedlog maršala Maurice de Saxe, uz podršku 
Madame de Pompadour i financijera Josepha Duverneya.

Kopleks zgrada škole prostire se na 13 hektara, izgrađen je po projektu arhitekta Ange-Jacques Gabriela . Gabriel je monumentalne palače škole projektirao 
inspiriran paladijevskih idejama, povratka na antičke kanone ljepote.

Danas u tom kompleksu djeluje šesdesetak organizacija, za koje radi oko 2500 ljudi, vojnih i civilnih. Visoko vojno obrazovanje, usmjereno je na obuku budućih oficira, a posebno mjesto ima Ratna škola, koju pohađaju i brojni oficiri iz prijateljskih zemalja.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Association École militaire, lieu de mémoire''
Place de la Concorde

**Place de la Concorde** je trg u centru Pariza, koji se nalazi na istočnom početku avenije Champs-Élysées i graniči sa Parkom Tuileries i Seinom.

## Historija i karakteristike
Taj pravokutni trg dimenzija 359 x 212 metara počeo je graditi arhitekt Ange-Jacques Gabriel 1755. kao **Place Louis XV**, a svoj današnji oblik dao mu je arhitekt Jacques-Ignace Hittorf između 1836.- 1846.

Za Francuske revolucije služio je kao stratište na kom su giljotinirani kralj Louis XVI i njegova supruga Maria-Antoinetta.

U centru trga uzdiže se Luksorski obelisk iz 3300. pne., podignut u maju 1998., i dvije monumentalne fotane; Fontaine des Mers (mora) i (rijeka) , a okolo njega luksuzni hoteli.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Place de la Concorde''
Feng Tianwei

**Feng Tianwei** (; kineski izgovor: ; Harbin, 31. kolovoza 1986.), umirovljena singapurska stolnotenisačica rodom iz Kine. Rođena u Harbinu, Feng se u ožujku 2007. godine, u dobi od 20 godina, trajno preselila u Singapur te započela svoju međunarodnu stolnotenisku karijeru. Godine 2008. nastupila je na svojim prvim Olimpijskim igrama u Pekingu, gdje je sa ženskom reprezentacijom osvojila srebrnu medalju; bila je to prva olimpijska medalja za Singapur nakon 48 godina te prva od nezavisnosti.

Četiri godine kasnije, na Olimpijadi u Londonu, Feng je osvojila individualnu broncu nakon pobjede nad Japankom Kasumi Ishikawa; bila je to prva pojedinačna medalja za Singapur od 1960. godine. Iste godine je i s reprezentacijom Singapura osvojila brončanu medalju. Bio je to prvi put da je Singapur osvojio dvije medalje na jednim Igrama.

Godine 2015. po prvi je puta postala prvakinja Azije, a u narednim je godinama osvajala zlata na Igrama Commonweltha te na Igrama Jugoistočne Azije. Iako je 2016. godine singapurski savez raskinuo ugovor s Feng, nastavila je nastupati za Singapur i predstavljala je tu državu na Olimpijskim igrama sve do umirovljenja 2022. godine. Od 2010. do 2011. bila je druga stolnotenisačica svijeta, što joj je bio najbolji plasman karijere.

## Reference

## Vanjske veze

* 
* Official website of the Singapore National Olympic Council
* Official website of the Singapore Table Tennis Association
* Official website of Team Singapore, managed by the Singapore Sports Council
Bukit Timah

**[[Brdo]] Bukit Timah** () je najviši prirodni vrh u Singapuru. Nalazi se u Bukit Panjangu – ne u istoimenom mjestu – a njegova nadmorska visina iznosi 164 metra iznad razine mora.

Okolica je područje urbanog planiranja poznato kao „*Bukit Timah Urban Planning Area*” pod kontrolom Ureda za urbanu obnovu i dio je Centralne regije (*Central Area*), a udaljeno je 10 kilometara od središnje poslovne četvrti grada. To područje se često naziva *Bukit Timah*, a poznato je i kao *Distrikt 11*.

## Nadmorska visina
Nadmorska visina brda od 164 metara čini ga najvišim prirodnim vrhom u Singapuru. Međutim, najviša točka u Singapuru je toranj Guoco visok 284 metara, jedna od brojnih zgrada viših od brda.

## Položaj i pristupačnost

Brdo se nalazi u podzoni prirodnog rezervata Bukit Panjang, a ne u istoimenoj četvrti Bukit Timah, u blizini geografskog centra Singapura. Do njega se može doći preko Hillview MRT stanice na liniji Downtown MRT. Brdo je sada zaštićeno kao dio prirodnog rezervata Bukit Timah, klasificiran kao park baštine ASEAN-a. 

Asfaltirana cesta za održavanje na brdu, koja vodi do para VHF čeličnih radio jarbola od 60 metara izgrađenih tijekom 1960-ih na brdu nije otvorena za javnost. Javni pristup omogućen je putem nekoliko pješačkih staza.

## Reference
Tancarvillski kanal

**Tancarvillski kanal** (francuski: *Canal de Tancarville*) je kanal na sjeveru Francuske dug 27 km, koji vodi od rijeke Seine do luke Le Havre na 
Kanalu La Manche.

## Historija i karakteristike

Kanal je otvoren 1887., njime je skraćen put brodovima i šlepovima iz Pariza i uzvodno od njega do luke za pretovar Le Havre.

Počeo se iskapati krajem 17. vijeka po Vaubanovom projektu u dužini od 5 km. Kako se to pokazalo krajem 17. vijeka nedovoljnim za sve veći promet nastavilo se sa iskapanjem. 

Danas kanal ima 3 prevodnice koje omogućuju plovidbu brodovima gaza do 3,5 metra i širine do 14 m.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Canal du Havre à Tancarville''  

]
Sainte-Adresse

**Sainte-Adresse** je grad i općina od 7,116 stanovnika, na sjeverozapadu Francuske u Regiji Normandija u Departmanu Seine-Maritime.

## Geografija

Grad se prostire duž obale La Mancha, udaljen 3.2 km sjeverozapadno od centra grada Le Havre.

## Historija

Sainte-Adresse koji se nekad zvao *Saint-Denis-Chef-de-Caux*, bio je sve do 19. vijeka ribarsko selo.
Tad su se zbog naglog rasta susjednog lučkog grada počeli doseljavati imućniji građani u potrazi za mirom pa se pretvorio u ladanjsko predgrađe.

Razvojem prometa se do kraja istog vijeka pretvorio u odmaralište, kog su rado posjećivali književnici, slikari impresionisti i 
intelektualci.

Sainte-Adresse je za Prvog svjetskog rata bio privremena belgijska prijestolnica, nakog bijega vlade 1914. 
iz Ostendea.

Danas je turistička destinacija koju zovu Nica sjevera
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Sainte-Adresse'' (službene stranice)
Lez (rijeka)

**Lez** je rijeka na jugu Francuske u Departmanu Hérault duga 29,62 km.>

## Hidrologija

Rijeka izvire na kraškom.terenu općine Saint-Clément-de-Rivière i to snažno pa se pretposrtavlja da je ponornica, koja tu ponovno izbija. 
Od tamo  teče prema jugu i protiče kroz grad Montpellier. Na južnoj periferiji Montpelliera, prima najveću pritoku Mosson i par kilometara nizvodno kod 
ljetovališta Palavas-les-Flots uvire u Mediteran.

Vode Leza se još od izvora (kaptiraju) preusmjeruju za vodovod Montpelliera.

Sliv rijeke ima površinu 652 km², i prostire se po Departmanu Hérault.
## Reference

## Vanjske veze

* ''River The Lez'' (na portalu Mapcarta)
Mosson (rijeka)

**Mosson** je rijeka na jugu Francuske u Departmanu Hérault duga 39,3 km naajveća pritoka rijeke Lez.

## Hidrologija

Rijeka izvire na terenu općine Montarnaud 15&nbsp;km sjeverozapadno od Montpelliera
Od tamo  teče prema jugu, protiče pored grada Montpelliera. Na njegovoj južnoj periferiji kod općine Villeneuve-lès-Maguelone širi se u deltu i jednim rukavcem uvire u Mediteran, a drugim u rijeku Lez.

Porječje rijeke ima površinu 395 km², i prostire se po Departmanu Hérault.
## Reference

## Vanjske veze

* ''La Mosson'' (na portalu Mapcarta)
Lattes

**Lattes** je lučko predgrađe Montpelliera i općina od 17,544 stanovnika, na jugu Francuske u Regiji Oksitanija u Departmanu Hérault.

## Geografija

Lattes se nalazi pored ušća rijeka Lez u Lionski zaljev udaljen desetak.km  južno od centra Montpelliera, sa kojim je povezan 
tramvajem.

## Historija

Današnji Lattes osnovali su u 6. vijeku pne. Etrurci pod imenom *Lattara*. Njegova luka bila je značajna za razvoj Montpelliera, a  svoj zenit imala je početkom 15. vijeka za vladavine Charlesa VI.

Danas je poznat kao turistička destinacija i po marini Port Ariane, sagrađenoj 90-ih prošlog vijeka.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Lattes''
Liam Payne

**Liam James Payne** (Wolverhampton, 29. kolovoza 1993. – Buenos Aires, 16. listopada 2024.), engleski pjevač i tekstopisac, bivši član One Directiona. Payne je najpoznatiji kao član One Directiona, jednog od najprodavanijih boy bandova u historiji glazbe. Payne se na sceni pojavio 2008. godine kao natjecatelj u britanskoj verziji *[[The X Factor (UK)|The X Factora]]*, a svjetsku slavu stekao je 2010. kada je postao član One Directiona. 

Nakon što je One Direction 2016. godine otišao na pauzu, Payne se odlučio posvetiti solo karijeri te je potpisao za američki Republic Records. Godine 2017. izdaje svoj prvi singl, "Strip That Down", koji je se popeo na treće mjesto UK Singles Chart top liste te na deseto mjesto američke liste ''Billboard'' Hot 100, a u obje zemlje dobio je platinastu oznaku. Njegov debitantski solo album, *[[LP1 (album, Liam Payne)|LP1]]*, izdan je u prosincu 2019. godine. Tijekom prve tri godine solo karijere, Payne je prodao 18 milijuna kopija singlova, 2.4 milijuna kopija albuma te sakupio preko 3.9 milijardi pregleda na *streaming* platformama. Osim solo radova, Payne je radio i remixeve pod imenima Big Payno i Payno. Surađivao je i s drugim autorima, a remiksao je glazbu i za svoj bivši bend i za svoju bivšu partnericu, pjevačicu Cheryl. 

Liam Payne poginuo je 16. listopada 2024. godine u Buenos Airesu nakon pada s trećeg kata hotela u kojem je odsjeo. 

## Diskografija

### Albumi

### EP

## Reference

## Vanjske veze

*
* 
*
Park Tuileries

**Park Tuileries** (francuski; *Jardin des Tuileries*) ili samo *Tuilerije* je javni park u centru Pariza, koji se prostire na površini od 25,5 hektara između Seine, 
Louvra i Place de la Concorde.

## Historija i karakteristike
Park je dobio ime po manufakturama keramičkih pločica koje su nekoć bile na terenu na kom je kraljica Catherine de' Medici 1564. dala izgraditi Palaču Tuileries (koja danas više ne postoji) sa parkom. 

Park je nakon 1664. uredio pejsažni arhitekt André Le Nôtre i dao mu je današnji izgled francuskog vrta.

Za javnost je otvoren 1667. a postao je javni nakon Francuske revolucije. 
Od 19. vijeka je mjesto Parižana za slavlje, susrete, šetnje i opuštanje. 

Duž promenada parka nižu se skulpture Maillola, Rodina i Giacomettija.
Na jugozapadu parka nalazi se Musée de l'Orangerie, sa slikama impresionista i postimpresionista, od Moneta do Picassa. 

U Tuilerijama je 1900. održano natjecanje u mačevanju na Olimpijskim igrama, na kojem su prvi put dodjeljivane 3 medalje, 
različitih boja, za prva tri natjecatelja u disciplini.

I ceremonija otvaranja Ljetnih olimpijskih igara 2024. sa zlatnim balonom održana je u  Tuilerijama

## Reference

## Vanjske veze

* ''Jardin des Tuileries''
Pulau Ujong

**Pulau Ujong** ili **otok Singapur**, znan još i kao **kontinentalni Singapur**, glavni je otok koji sačinjava suvereni grad-državu Singapur. Otok se nalazi na južnom dijelu Malajskog poluotoka, između Malajskog prolaza i Južnog kineskog mora. Južno se nalazi Singapurski prolaz, a sjeverno Džohorski prolaz. 

Najraniji naziv za ovo područje je Temasek, međutim on se odnosio na cijeli Singapur dok ime otoka tada nije bilo posebno definirano. S druge strane, naziv Pulau Ujong jedan je od prvih koji se koristio za sam otok, a spominjao se još u III. vijeku u kineskim kronikama.  Sam naziv na malajskom znači "Otok na kraju", što je bila referenca na činjenicu da je bio krajnja točka trgovinskih puteva koji su dolazili iz Južnog kineskog mora; također, lokalne etničke skupine Orang Laut nazivale su otok "Krajnjim otokom". Europski izvori iz tog doba koristili su i nazive poput onoga **Ujong Tanah** ("Najdalji otok"). Na kristangu se otok naziva **Pedra Draku** ("Zmajeva stijena"), što je referenca na fantomski poluotok Zmajev rep, koji je bio prisutan na tadašnjim kartama svijeta. Prema mitološkoj knjizi iz trećeg stoljeća naslova *Bilješke o stranim zemljema iz perioda Istočnog Wua* (kineski: 呉時外國傳), na otoku su živjeli kanibali koji su imali repove duge 12-15 cm. 

Otok Pulau Ujong sačinjava veliku većinu singapurskog teritorija, s obzirom na činjenicu da su manji, okolni otoci uglavnom indistrijske ili vojne lokacije, uz izuzetak otoka Sentosa i Pulau Ubin. Površina otoka iznosi oko 730 km.

## Reference

## Literatura
*
*
Očekivano trajanje života

**Stopa** ili **očekivano trajanje života** je statistički pokazatelj koji izražava prosječan broj godina života živog ljudskog bića počevši od određene dobi, unutar jedne indeksirane populacije. To je jedan od najčešće korištenih statističkih pokazatelja u području demografskih prognoza i projekcija te za ocjenu stupnja razvoja i indeksa društvenog razvoja države ili regije u svijetu. Tokom određenog prosječnog vremena se očekuje da će jedan organizam živjeti, na osnovu godine njenog rođenja, njegovog trenutnog uzrasta i drugih demografskih faktora, uključujući spol.
 
Najčešće korišćena mjera očekivanog trajanja života je pri rođenju (*LEB*), koja se može definisati na dva načina. Kohortni LEB je prosečna dužina života stvarne rodne grupe (svih pojedinca rođenih date godine) i može se izračunati samo za kohorte rođene prije mnogo decenija, tako da su svi njihovi pripadnici umrli. LEB razdoblja je srednja dužina života hipotetičke kohorte za koju se pretpostavlja da je izložena, od rođenja do smrti, izvesnoj stopi smrtnosti uočenoj u datoj godini.

Nekoliko čimbenika može utjecati na očekivani životni vijek, poput pušenja, konzumacije alkohola, genetike ili tjelesne aktivnosti. Dokazano je da usvajanje uravnotežene prehrane može produžiti životni vijek za oko devet godina.
Grofovija Toulouse

**Grofovija Toulouse** (latinski: *Comitatus Tolosanus*, oksitanski: *Comtat de Tolosa*) bila je srednjovjekovna grofovija na tlu južne Francuske koja je egzistirala od 8. do 13. vijeka.

## Historija
Nukleus te grofovije seže do 778., kad je Karlo Veliki osnovao u tom kraju Pograničnu marku da spriječi invaziju Maura iz Al-Andalusa.

Rođenje grofovije datira iz 849. kada je Tuluški grof Fredelon, vazal karolingškog kralja Pipina II od Akvitanije  predao Toulouse Charles II od Francuske, koji ga je nakon toga potvrdio za grofa.

Kad je Fredelon 852., umro ostavio je svom bratu naseljedniku Raymondu I grofoviju u kojoj nije bio samo kraj oko Toulousa, već i 
Rouergue  (današnji Aveyron), Limousin i dvije pirenejske grofovije Pallars i Ribagorzu, ali ne i Septimanija koja 
je tek kasnije postala dio grofovije.

Ženidbama i podjelama promijenile su granice grofovije, u kojoj su 1053. bili i Quercy, Albigeois (kraj oko Albija).
Grof Raymond IV (umro 1105.) proširio je granice i na Provansalsku marku.

Raymond IV kao jedan od vođa Prvog križarskog rata i njegov sin Bertrand (umro 1112.) stekli su i križarsku Grofoviju Tripoli u Svetoj zemlji. 
Ali su kod kuće oslabili dinastiju svađama sa Dinastojom Barcelona zbog Provanse i sa Guillaumom IX od Akvitanije koji je uzurpirao grofovstvo 1098.-1100. i ponovno 1114.-1119. Čak su i gradovi Toulouse, Béziers i Carcassonne postali praktički autonomni.

Posljedni grof iz dinastije Raymond VII (umro 1249.) ostavio je grofoviju svom zetu Alphonsu od Poitiersa 
(brat kralja Louisa IX,) kad je on umro 1271. bez nasljednika Grofovija Toulouse je.postala domena Francuskih kraljeva

## Reference

## Vanjske veze

* ''Toulouse, medieval county, France''
Isère (rijeka)

**Isère** je rijeka na jugoistoku Francuske u Regiji Auvergne-Rhône-Alpes duga 286 km lijeva pritoka rijeke Rhône.

## Hidrologija

Rijeka [izvire pored talijanske granice, na terenu općine Val-d'Isère, sa glečera u Grajanskim Alpama.
Od tamo  teče prema jugozapadu, i protiče preko gradova; Bourg-Saint-Maurice, Aime, Aigueblanche, Albertville, Grenoble, Romans-sur-Isère, do ušća u Rhônu, 10&nbsp;km uzvodno (sjeverno) od grada Valencea.

Najveće pritoke su; Drac (130&nbsp;km), Arc (127&nbsp;km, Doron de Bozel (38&nbsp;km), Arly (34&nbsp;km), Vence (17&nbsp;km), Morge (27&nbsp;km), Bourne (43&nbsp;km) i Herbasse (40&nbsp;km).

Porječje rijeke ima površinu 11,890 km², i prostire se po departmanima; Drôme, Isère i Savoie.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Isère'' (na portalu Mapcarta)
Villeneuve-lès-Maguelone

**Villeneuve-lès-Maguelone** je predgrađe Montpelliera i općina od 10,405 stanovnika, na jugu Francuske u Regiji Oksitanija u Departmanu Hérault.

## Geografija

Villeneuve-lès-Maguelone se nalazi 6 km jugozapadno od Lattesa (desetak od centra Montpelliera) na obali  lagune Vic.

## Historija

Antički **Maguelonne** na otočiću (30 ha) u laguni osnovali su Grci. Za Rimskog Carstva bio je jedan je 
od 24 oppiduma Nîmesa.

Od sredine 6. vijeka bio je sjedište biskupije sve do 737., kad ga je Karlo Martel razorio, nakon što su ga zauzeli Saraceni. Nakon tog je biskupija preseljena u Castelnau-le-Lez sve do 1037., a razbježali stanovnici su se naselili na kopno lagune Vic.

Tako je nastao Villeneuve-lès-Maguelone (*Novo mjesto kod Maguelona*). U periodu od 11. do 12. vijeka bio je utočište nekoliko papa protjeranih iz Rima.

Villeneuve je 1816. promjenio ime u *Villeneuve-Angoulême*, ali je ubrzo 1831. ponovno vratio svoje staro ime Villeneuve-lès-Maguelone.

Krajem 19. vijeka egzistirao je na vinogradarstvu, kad je filoksera uništila vinograde, prebacio se na  solane.

Danas je stanbeno predgrađe Montpelliera.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Villeneuve-lès-Maguelone''
Montarnaud

**Montarnaud** je općina od 4,164 stanovnika, na jugu Francuske u Regiji Oksitanija u Departmanu Hérault.

## Geografija

Montarnaud se nalazi četrnaestak.km sjeverozapadno od Montpelliera, u uskoj kotlini rijeke Mosson, koja izvire nešto zapadnije

## Historija

Kako se nalazi na hodočasničkom Putu za Santiago de Compostela (dionica od Arlesa do Santiaga) još od srednjeg vijeka je trgovište i odmorište za brojne hodočasnike.

Iz tih vremena ostali su zamak i romanička kapela Notre-Dame-du-Fort iz 12. vijeka.
U 19. vijeku podignut je Toranj sa satom.

Danas je poznat po borbma bikova na festivalu koji se održava 15. augusta 

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Ville de Montarnaud''
Dvorac Choisy

**Dvorac Choisy** (francuski: *Chateau de Choisy*) bio je jedna od rezidencija kralja Louis XV u gradu Choisy-le-Roi, pored Pariza, koji više ne postoji. 

## Historija i karakteristike

Louis XV kupio je već postojaći dvorac 1739. i dao dograditi i potpuno preurediti. Te radove obavio je između 1754.-56 arhitekt Ange-Jacques Gabriel i tako potpuno promjenio izgled starog dvorca koji je podigao njegov otac Jacques Gabriel (1667-1742).

Choisy je bio mjesto gdje je kralj provodio vrijeme sa ljubavnicom Madam de Pompadour, kad je ona umrla izgubio je interes i više nije dolazio.

Dvorac je jedno vrijeme koristila Marie-Antoinetta, a nakon Francuske revolucije jedno kraće vrijeme Robespierre.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Château de Choisy''
Jacques Ignace Hittorf

**Jacques-Ignace Hittorf** (23. oktobar, 1792., Köln - 1. januar, 1867., Pariz), bio je francuski arhitekt njemačkog porjekla 
rođen kao *Jakob Ignaz Hittorff* .
.
## Biografija

Nakon studija arhitekture na pariškoj École nationale supérieure des beaux-arts, otišao je na Siciliju proučavati grćke
hramove.

Po povratku u Pariz 1824. - 1830. dobio je položaj glavnog gradskog arhitekta. 
Racionalist i eklektik, dovršio je crkvu Saint-Vincent-de-Paul, dodavši joj narteks tipičnog grčkog hrama.

Zatim je inspiriran Rimskim slavolucima između 1861.-65. podigao svoje amblematsko djelo- željeznički kolodvor 
Gare du Nord u Parizu.

Nakon tog je radio na aveniji Champs-Élysées i uređenju trgova Concorde i Étoile.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Jacques-Ignace Hittorf''
Gare du Nord

**Gare du Nord** (prevedeno; *Stanica sjever*)  je željeznički kolodvor  u centru Pariza (10. arondisman), sa kog idu vlakovi prema Belgiji, Nizozemskoj, 
Njemačkoj i Britaniji.

To je jedan od najvećih kolodvora na svijetu kroz koji godišnje prođe 220 miliona putnika.
## Historija i karakteristike
Prvi kolodvor na liniji Pariz-Amiens-Lille, svečano je otvoren 14. jun 1846. Kako se ubrzo pokazao premalim, zgrada je srušena i na njegovom mjestu je podignut novi kolodvor površine 36,000 m² kog je između 1861. - 1865. izgradio arhitekt Jacques-Ignace Hittorf.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Paris Gare du Nord''
Raymond I od Toulousea

**Raymond I** (oko 815/20-17. april 865.) bio je za karoliških vremena od 852.. do 864., grof Toulousa, Rouergua i Quercya.

## Biografija
Grofovsku titulu mu je dao 849., Francuski kralj Charles II u znak priznanja za njegovu pomoć u borbi protiv 
Akvitanskog vojvode Pipina II.

Za svoje vladavine osnovao je benediktinsku opatiju Vabres.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Raimond I''
Quercy

**Quercy** (oksitanski: *Carcin*) je ime za historijsku regiju i nekadašnju provinciju Kraljevine Francuske

## Historija i karakteristike
Quercy se nalazi na jugozapadu zemlje, prostire se po današnjim departmanu Lot i sjevernoj polovici Departmana Tarn-et-Garonne.
Sastoji se od suhe vapnenačke visoravni koja je ipak dobro pošumljena  hrastovima.

Ime je dobio po galskom plemenu Cadurci koji su došli u taj kraj kao i ostali Kelti iz srednje Njemačke seobama od 8. do 6. vijeka pne.

## Historija
Za Antike bio je dio rimske provincije Galija Akvitanija

Nakon Raspada Rimskog Carstva regijom su u 5. vijeku vladali Vizigotiu, a nakon njih u 6. vijeku Franci.  Od 7. vijeka Quercyem vladaju 
Akvitanske vojvode a krajem 10. vijeku grofovi Toulousa. 

Sporazumom između francuskog kralja Louisa IX i engleskog kralja  Henrya III iz 1259
engleski kralj je dobio neka nedovoljno definirana prava u tom kraju, što je dovelo do sporova, ispočetka diplomatskih, a nakon tog i vojnih.

Ugovorom iz Brétignyja - 1360.,Francuzi su ustupili Quercy Kraljevini Engleskoj. Englezi su konačno istjerani1443. u posljednjoj fazi Stogodišnjeg rata . 
Quercy je nakon tog postao dio nekadašnje provincije Guyenne. 

Za Huhenotskih ratova tokom 16. vijeka Quercy je bio poprište žestokih sukoba između katolika i hugenota. 
Montauban jedna od prijestolnica Quercyja, 1620-ih je postao glavni centar otpora Hugenota. 

Quercy je danas ratarski kraj poznat po vinogradarstvu.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Quercy.net''
Place Charles-de-Gaulle

**Place Charles-de-Gaulle** poznatiji po svom starom imenu **Place de l'Étoile** je veliki kružni trg u centru Pariza, kojim završava  Champs-Élysées.

## Historija i karakteristike
Za nastanak tog trga zaslužan je tadašnji prefekt Pariza Haussmann.

U njega se slijeva 12 avenija napoleonskih imena; Wagram, Mac-Mahon, Carnot, Grande Armée, Foch, Victor Hugo, Kléber, Iéna, Marceau, Champs-Élysées, Friedland i Hoche, a u samom centru stoji Arc de Triomphe.

Uokolo trga nižu se palače koje i danas zovu maršalski hoteli (*hôtels des maréchaux*). fasade tih palača podignute su prema jedinstvenom modelu kog je 1853. osmislio arhitekt Jacques Ignace Hittorf, a izveo Charles Rohault de Fleury.

Tgu je ime promjenjeno 1670. u *Charles-de-Gaulle*.

## Reference

## Vanjske veze

* Charles-de-Gaulle''
Saint-Clément-de-Rivière

**Saint-Clément-de-Rivière** je općina od 5,058 stanovnika na jugu Francuske u Regiji Oksitanija u Departmanu Hérault.

## Geografija

Saint-Clément-de-Rivière se nalazi na izvoru rijeke Rijeke Lez, udaljen 9 km sjeverozapadno od Montpelliera.

## Historija

Ime sela pojavljuje se prvi put 1109. u dokumentu u kom biskup iz Maguelonea prepušta opatu iz Anianea jurisdikciju nad 
seoskom crkvom. 
Od 1766. selom dominira akvadukt, koji do danas služi kao glavni izvor za vodovod Montpelliera.

Zbog tog je mjesto nakon Francuske revolucije svom imenu dadalo i Rivière, kako bi odalo počast toj kratkoj ali značajnoj rijeci,

Saint-Clément-de-Rivière je danas stanbeno predgrađe Montpelliera.
## Izvori

## Vanjske veze

* ''Saint-Clément-de-Rivière''
Rouergue

**Rouergue** (oksitanski: *Roergue*) je ime za historijsku regiju i nekadašnju provinciju Kraljevine Francuske.

## Historija i karakteristike
Rouergue se nalazi na jugu zemlje, prostire se najvećim dijelom po današnjem departmanu Aveyron i manjim istočnim dijelom po Departmanu Tarn-et-Garonne. 

Sa sjevera graniči sa Auvergneom, sa juga i jugozapada sa Languedocom, na istoku sa Gévaudanom i Masivom Cévennes i sa zapadu sa Quercyjem. 
Ime je dobio po galskom plemenu Ruteni. 

Kao posebna administrativna jedinica formirao se kao senešalat Languedoca sa prijestolnicom u Villefranchu.
Kasnije su ga anektirale vojvode Guyennea i Vaskonije.

Rouergue je kao administrativna jedinica nestao nakon Francuske revolucije 1790.kad su formirani departmani.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''The bastides in Rouergue''
Senešal

**Senešal** (francuski: *seneschal*), bio je u srednjovjekovnoj i ranoj Kraljevini Francuskoj, visoki administrator na dvorovima plemstva i kralja.

## Historija

U vrijeme kad je Dinastija Merovinga vladala Franačkom senešal je bio podređen majordomu, i bavio se uglavnom poslugom na dvoru.

Za Karolinga njihov položaj je ojačao, jer su organizirali putovanja kralja (ili cara), pa su do 1071. senešali bili glavni upravitelji dvora, komandanti vojske i 
administratori kraljevskih domena. Sa titulom dapifer brinuli su se za izdavanje kraljevskih povelja i diploma. 
Pozicija senešala je do sredine 12. vijeka oslabila i postala uglavnom počasna.

Većina visokih francuskih feudalaca; vojvode od Normandije i Akvitanije, grofovi od Anjoua, Poitoua, 
Toulousea - imala je svoje senešale. Kad su se te provincije nakon 1203. ujedinile sa krunom, senešali su zadržani da obavljaju iste dužnosti kao sudski izvršitelji kraljevskih domena. 
Oni su bili baza kasnije klasične administrativne podjele Kraljevine Francuske na administrativne jedinice *bailliages* i 
*sénéchaussées*.

U južnoj Francuskoj su sve do Francuske revolucije 1789 senešali bili kraljevi predstavnici koji je vodili sudove (neko vrijeme i administraciju i 
financije) po tim novim administrativnim jedinicama.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''senešal'' 
* ''seneschal''
Guyenne

**Guyenne** (oksitanski: *Guiana*) je ime za historijsku regiju Kraljevine Francuske.

## Karakteristike i historija
Guyenne se nalazio na jugozapadu zemlje, prostirao se najvećim dijelom po današnjem departmanu Gironde i po dijelovima departmana Lot-et-Garonne, Dordogne, Lot i Aveyron.

Od vremena Rimskog Carstva do srednjeg vijeka - Guyenne je bio staro orginalno ime za Akvitaniju.  

Brakom Henrya II od Engleske sa Akvitanskom vojvodkinjom Eleonor u 12. vijeku - Guyenne je zajedno sa Gaskonjom 
postao i domena Engleskih kraljeva. 

To stanje je formalizirano sklapanjem Pariškog ugovora 1259 između Louisa IX od Francuske i Henrya III od Engleske. Tim 
ugovorom je Louis IX prihvatio Henrya III za svog vazalnog vladara Akvitanskog vojvodstva. Englezi su nakon tog vratili staro ime vojvodstvu- Guyenne, izraz kojim su 
tada označavali sve kontinentalne domene, engleskog kralja. 

Francuzi su na početku Stogodišnjeg rata zauzeli Guyenne, ali je on Ugovorom iz Brétignya 1360. vraćen Englezima, zajedno sa cijelom Akvitanijom. 
U kasnijim fazama Stogodišnjeg rata,Kraljevina Francuska je ponovno zauzela sva ta područja.
Posljednji pokušaj Engleza da ponovno zauzmu teritorij propao je nakon poraza u Bitci kod Castillona 1453.

Kralj Louis XI poklonio je Vojvodstvo Guyenne svom bratu Charlesu, vojvodi od Berra, 1469., ono je nakon njegove smrti 1472. ponovno postala domena Francuskih kraljeva.

Za vrijeme Hugenotskih ratova u 16. vijeku i za vrijeme pobune Fronda u 17. vijeku, Guyenne je bio poprište ogorčenih borbi.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Présentation du Pays Val de Garonne Guyenne Gascogne''
Pariški ugovor (1259)

**Pariški ugovor** (engleski: *Treaty of Paris*, francuski: *Traité de Paris*) sklopljen je 4. decembra 1259. u Parizu
između engleskog kralja Henry III i francuskog kralja Louisa IX.

Tim ugovorom je okončan višegodišnji dinastički spor između engleskih Plantageneta i francuskih Capeta.

Louis IX prihvatio je Henrya III za svog vazalnog vladara Guyenna i Gaskonje u zamjenu za odricanje od svih njegovih pretenzija na Normandiju, Anjou, Maine, Touraine i Poitou.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Treaty of Paris''
Šarko

**Šarko** može biti:

* Šarko (prezime), bjelorusko, rusko, ukrajinsko i francusko prezime.
* Šarko, nadimak za šarplaninca, rasu pasa.