open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sarine

**Sarine** (njemački: *Saane*) je rijeka na sjeverozapadu Švicarske duga 126 km, najveća lijeva pritoka rijeke Aare.

## Karakteristike

Rijeka izvire  izad sela Gsteig u planinskom masivu Diablerets Od tamo teče prema sjeveru do Gstaada, zatim skreće prema zapadu teče preko Pay d'Enhauta, kod Montbovona ponovno skreće prema sjeveru i protiče kroz akumulacionog jezera Gruyère. Odatle nastavlja prema sjeveru prema Fribourgu, zatim skreće na sjeveroistok protiče kroz akumulaciono jezero Schiffenen i nastavlja istim smjerom do ušća u Aare zapadno od Berna.

Sliv rijeke velik je 1900 km², a najveće pritoke su Glane i Sense.

Rijeku često poistovjećuju sa takozvanim jezičnom granicom između frankofonske i njemačke Švicarske. Sarine nije uvijek tekla ovim smjerom i današnjim koritom, za ledenog doba glečeri su nanosili morene, koji su izrasle u brane, pa je voda promjenila tok, tako su nastali 
brojni meandri.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Saane, Fribourg Region''
Linth

**Linth** je rijeka na sjeveru Švicarske duga 140 km, ako se računa da je ona prirodni nastavak rijeke Limmat, koja izvire iz Ciriškog jezera u koju Linth uvire na južnom kraju jezera.
Ako se pak računa da su to dvije rijeke tada je Linth ima nekih 65 km.
## Karakteristike

Linth se formira 6 km južnije od sela Linthal, sutokom dvija glavnih potoka, koji izviru ispod alpskih glečera. Od tamo teče prema sjeveru, dubokim koritom koju je rijeka izdubla erozijom u dolini Linthtal, koja obuhvaća velik dio Kantona Glarus.

Ispod grada Glarusa rijeka protiče preko aluvijalne ravnice prema Ciriškom jezeru. Od kad je 1811. prokopan kanali Escher, radi regulacije i zaštite od poplava, rijeka se odvodi u jezero Walensee, a od tamo kanalom Linth, koji je dovršen 1816. ponovno teče na sjeverozapad do Ciriškog jezera.

Na regulaciji i zaštitnim branama izvedeni su brojni radovi i poboljšanja između 1816. - 1911.

Linth ponovno izvire iz Ciriškog jezera, ali pod imenom Limmat i teče prema sjeverozapadu do ušća u Aare nedaleko od grada Brugga-
## Reference

## Vanjske veze

* ''Limmat (fiume)''
Felix von Luckner

Grof **Felix Nikolaus Alexander von Luckner** (Dresden, 9. jun 1881 – Malmö, 13. april 1966) bio je njemački mornarički oficir, poznat kao zapovjednik motornog jedrenjaka *[[SMS Seeadler (1888)|SMS Seedler]]* sa kojim je u Prvom svjetskom ratu vodio krstarički rat protiv brodovlja Antante na svjetskim oceanima, te koji se proslavio time što za vrijeme svoje kampanje nije izazvao skoro nijednu ljudsku žrtvu.

Rođen je u plemićkoj porodici, kao pranuku Nicolasa Lucknera, znamenitog vojskovođe koji je zapovijedao francuskim snagama na samom početku Francuskih revolucionarnih ratova. Odmalena je bio sklon pustolovnom životu i željom za pomorskom karijerom, nasuprot porodici koja je inzistirala da se školuje za konjičkog oficira. Zbog toga je u dobi od 13 godina pobjegao od kuće te se zaposlio kao običan mornar na ruskom teretnom brodu *Niobe*. Nakon niza pustolovina se vratio u domovinu i počeo školovanje za kapetana. Godine 1910. se priključio carskoj mornarici kao oficir.

Nakon izbijanja Prvog svjetskog rata Luckner je služio na nekoliko brodova i sudjelovao u Bitci u Helgolandskom zalivu i bitci kod Jutlanda prije nego što mu je u januaru 1917. povjeren *SMS Seeadler*. Sa njim je do jula 1917. uspio zarobiti i potopiti 15 savezničkih teretnih brodova. Njegovu je kampanju prekinulo nasukavanje broda na pacifičkom atolu Maupihaa. Iako je nakon toga pokušao nastaviti rat, ubrzo je zarobljen. Zbog humanog postupanja prema neprijateljskim pomorcima je stekao veliko poštovanje.

Godine 1971. je o njemu u francusko-zapadnonjemačkoj produkciji snimljena TV-serija *[[Graf Luckner (TV serija)|Graf Luckner]]*, gdje je njegov lik tumačio Heinz Weiss.

## Vanjske veze

* Life as a prisoner of von Luckner, account by Carl Singer, captured on the *Moa*.
* What Really Happened to von Luckners' Seeadler in 1917?, James N. Bade, University of Auckland (PDF file).
* Record of his appearance on ''This is Your Life'' US television show, NBC, 4 November 1959.
* Felix Count von Luckner Society Homepage, Halle, Germany.
*  A fabulous figure emerged from the ruins of Germany last week Newsweek: April 30, 1945. 
* Ahoy – Mackenzie Gregory's weblog containing much information from a long fascination with Luckner.
* 
*  illustrated account of Luckner's exploits with the *Seeadler*
Seoca

**Seoca** mogu biti:

* Seoca, manja sela

ili:

* Seoca (Andrijevica), naselje u opštini Andrijevica, Crna Gora
* Seoca (Bar), naselje u opštini Bar, Crna Gora
* Seoca (Podgorica), naselje u opštini Podgorica, Crna Gora
* Seoca (Novo Goražde), naselje u opštini Novo Goražde, Republika Srpska, BiH
* Seoca (Omiš), naselje grada Omiša, Hrvatska

## Povezano
* Seoce
* Selca
* Selce
Bitka kod Morata

**Bitka kod Morata** (zvana i **bitka kod Murtena**) vodila se 22. juna 1476. između snaga Švicarske konfederacije i Burgundskog Vojvodstva, a pobjedu su odnjeli Švicarci. To je bila najveća pobjeda Švicarske Konfederacije za Burgundskih ratova, a vodila se ispred grada Murtena (ili Morata kako ga Francuzi zovu), koji leži na istoimenom jezeru, zapadno od Berna i istočno od Neuchâtelskog jezera.

## Historija
Švicarci su bili uvučeni u rat kao saveznici cara Svetog Rimskog Carstva Friedricha III i francuskog kralja Louisa IX, ljutih protivnika burgunskog vojvode Charlesa Smjelog. Bern, grad koji je tad već bio član Švicarske konfederacije, ušao je u rat nadajući teritorijalnoj ekspanziji na račun Charlesa Smjelog.

Krajem 1475. Friedrich III i Louis IX prekinuli su neprijateljstva protiv Charlesa, koji je tako mogao koncentrirati sve svoje snage protiv Švicaraca, velikih neprijatelja nakon ponižavajućeg poraza kod Grandsona 2. marta 1476.

Charles je u ljeto krenuo sa 25.000 boraca u napad i opkolio Murten u svom napredovanju iz Lausanne prema Bernu. Tu su ga izazvali vojnici iz Berna koji su ga navukli da ih napadne, ali je njima došlo pojačanje iz drugih kantona, pa je kompaktna švicarska formacija nadjačala je burgundsku vojsku, od koje je više od jedne trećine ostalo ležati na bojnom polju.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Battle of Morat''
Murten

**Murten** (službeno njemački) ili **Morten** (službeno francuski) je grad od 8222 stanovnika u kantonu Fribourgu na sjeverozapadu Švicarske. Većina stanovnika govori njemački (73%), a 14% francuski.

## Geografija
Murten leži između Berna i Lausanne, nešto sjevernije od Fribourga kome služi kao ladanjsko predgrađe na istoimenom jezeru. Još i danas ima izgled srednjovjekovnog gradića zbog dobro očuvanog zamka, bedema i uličnih i arkada.

## Historija

Murten je prvi put dokumentiran 515. kao dvorac *Muratuma*, a 1013. kao utvrda. Službeno je osnovan negdje između 1159. i 1179. kao zapadna utvrda vojvode Berchtolda IV iz dinastije Zähringer. Nakon što su Zähringeri 1218. istjerani, Murten je postao "slobodni carski grad" za vladavine cara Svetog Rimskog Carstva Friedricha II.

Od 1255. Murten je dio Savojske Grofovije, pa je 1377. od savojskog grofa Amadea VI dobio povelju gradskih prava. Švicarski kantoni Bern i Fribourg zauzeli su 1475. Murten, te time okončali vladavinu Savojske Grofovije. Za vrijeme opsade koju je poduzeo burgundski vojvoda Charles Smjeli, zbila se bitka kod Morata 22. juna 1476. u kojoj je snaga Švicarske konfederacije pobjedila vojsku Burgundskog Vojvodstva. Od 1484. Murtenom zajednički vladaju gradovi Bern i Fribourg, pa se gradonačelnici mjenjaju svakih pet godina.

Francuska je za revolucionarnih ratova 1798. zauzela Murten. Nakon tog je Napoleon svojim zakonom iz 1803. odredio da Murten bude dio kantona Fribourg.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Murten / Morat'' (službene stranice)
Građanski ustav klera

**Građanski ustav sveštenstva** () usvojen je 12. jula 1790. godine tokom Francuske revolucije sa ciljem da se rimokatolička crkva potčini francuskoj državi i francuskoj vladi.

## Historija
Francuska crkva je i pre izbijanja Francuske revolucije i donošenja Ustava sveštenstva bila podređena državi. Takozvani "Galikanski članci" iz 1682. godine govore da francuski kralj nije bio podložan crkvenim zakonima i potvrđuju pravo vladara da saziva crkvene sabore. Po izbijanju Revolucije, nove vlasti nisu ni u kom slučaju nastojale da raskinu sa sveštenstvom. Čak i najradikalniji filozofi 18. veka nisu zamišljali poredak u kome bi crkva bila odvojena od države. Međutim, svi su se slagali da privilegije crkve treba ograničiti. U te svrhe je 1790. godine donet Građanski ustav sveštenstva. Pre donošenja Ustava, Francuska revolucija dovela je do usvajanja nekoliko zakona koji ograničavaju vlast crkve. Na skupštini održanoj 11. avgusta 1789. godine ukinuta je crkvena desetina, postotak koji je crkvi pripadao od zemlje ili stada. Ovo pravo crkva je stekla još u srednjem veku, dekretima donetim tokom vladavine Karla Velikog, 779. i 794. godine. Nekoliko meseci kasnije, 2. novembra, teritorije katoličke crkve su nacionalizovane. Crkva je u periodu "starog režima" bila najveći zemljoposednik u Francuskoj. Ukupni prihodi galikanske crkve procenjuju se na 120.000.000 livri godišnje. Poslednji ostaci crkvenih teritorija pripali su državi 19. aprila 1790. godine. Ovaj datum označio je konačno odvajanje crkve od države.

Francuska vlada je 1790. godine bila pred bankrotom. Ekonomska kriza bio je jedan od glavnih razloga zbog kojih je kralj Luj i sazvao skupštinu staleža 1789. godine. Crkveni posedi činili su 20 do 25% zemljišta u Francuskoj. Često se smatra da su se Građanskim ustavom sveštenstva potvrdile reforme crkve sprovedene od 1789. godine. Ustav je prihvatio samo deo sveštenstva. Aristokratija je odbijala da prihvati novi poredak. Spremao se građanski rat.

Nakon Termidorske reakcije, Nacionalni konvent ukinuo je Građanski ustav sveštenstva. Raskol između građanskog sveštenstva i papstva rešen je tek 1801. godine. Tada je između Napoleona Bonaparte i pape Pija VII potpisan konkordat kojim su rešena sporna pitanja.

## Izvori
* Albert Soboul; Francuska revolucija, Naprijed, Zagreb (1966)
* http://www.findarticles.com/cf_dls/m2082/2_61/54469232/p1/article.jhtml 
* https://web.archive.org/web/20031231225952/http://home.nordnet.fr/~blatouche/E8.html 
* https://web.archive.org/web/20031123144052/http://chnm.gmu.edu/revolution/chap1d.html
* https://web.archive.org/web/20031212102553/http://carbon.cudenver.edu/~rpekarek/fresp1.html
* Goyau, Georges. "French Revolution." The Catholic Encyclopedia. Vol. 13. New York: Robert Appleton Company, 1912.
* Kagan, Donald, Steven Ozment, and Frank M. Turner, *The Western Heritage*, 7th ed, Prentice Hall, Upper Saddle River, 2001.
Murtensko jezero

**Murtensko jezero** (njemački: *Murtensee*, francuski: *Lac de Morat*) je trinaesto po veličini jezero u Švicarskoj.

## Hidrografija
Murtensko jezero leži na nadmorskoj visini od 429 metara i ima površinu od 23 km². Proteže se zapadno od grada Berna, a istočno od Neuchatelskog jezera, između kantona Vauda i Fribourga. Dugo je 8.2 km, maksimalno široko 2.8 km, a duboko do 45 metra.

Na njegovoj sjeveroistočnoj obali leži grad Murten, a pored južne Avenches. Kako je relativno plitko, vode mu se brzo zagriju pa je popularno među kupačima. 
Ljeti turistički brodovi plove kanalom Broye sve do Neuchatelskog jezera pa čak i do Jezera Bienne.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Lake Murten''
Gavin McInnes

**Gavin Miles McInnes** (; 17. jul 1970 -) je kanadski novinar, pisac, izdavač, stand up komičar, glumac i politički komentator desne orijentacije, poznat kao osnivač medijske kompanije Vice Media i časopisa ''Vice'', jedan od glavnih promotora hipsterske supkulture. Nakon što je 2008. godine napustio *Vice*, postao je poznat po svojim desničarskim stavovima koje kritičari često nazivaju ekstremnim, kao i kao osnivač radikalne antifeminističke organizacije Proud Boys od koje se na kraju morao ograditi. U jesen 2018. McInessov popularni YouTube kanal je ukinut zbog navodnog kršenja autorskih prava, a što se često tumačilo kao dio kampanje vodećih tvrtki Silikonske doline da se "deplatformiraju", odnosno sa Interneta kroz posrednu cenzuru uklone sve ličnosti i organizacije koje "šire mržnju", odnosno dovode u pitanju liberalni demokratski establishment.

## Izvori

## Vanjske veze

*''The Gavin McInnes Show''  on Compound Media
*Gavin McInnes at *[[Taki's Magazine]]*
*Gavin McInnes at The Rebel
*
Nacionalni autonomni univerzitet Hondurasa

**Nacionalni autonomni univerzitet Hondurasa** (španjolski: *Universidad Nacional Autónoma de Honduras*) je najveći i najvažniji javni univerzitet u Hondurasu; iako mu je središte u Tegucigalpi, Univerzitet djeluje u nekoliko gradova diljem zemlje. 

Univerzitet je formalno osnovao José Trinidad Reyes 19. rujna 1847. godine, a na stotu obljetnicu osnivanja dekretom je proglašen potpuno autonomnim te mu je dodijeljeno sredstava u iznosu od 6% državnog proračuna. Centralni kampus smješten je u Univerzitetskom gradu u Tegucigalpi, u sklopu kojeg se nalazi i multisportska arena te biblioteka, koja je osnovana krajem 1960-ih godina. 

Službene boje su plava i žuta, a geslo sveučilšta je *Lucem Aspicio*.
Masakri u Machecoulu

**Prvi masakr u Machecolu** je bio incident koji se zbio u francuskom gradiću Machecoul 11. marta 1793. godine i koji se tradicionalno smatra početkom ustanka u Vandeji. Do njega je došlo nekoliko godina nakon početka Francuske revolucije prema kojoj je stanovništvo pokrajine Vandeje, prije svega konzervativni i Katoličkoj crkvi vjerni seljaci, osjećalo duboko neprijateljstvo. Ono je dodatno pojačano uspostavljanjem republikanskog režima, pogubljenjem kralja Louisa XVI koga su  Vandejci smatrali mučenikom, oduzimanjem crkvenih posjeda koje su u pravilu preuzimali bogati pripadnici buržoazije te nametanjem katoličkih svećenika koji su pristali na Vandejcima omraženi građanski ustav klera. Kap koja je prelila čašu je, međutim, bila odluka revolucionarne vlade u Parizu da se Rata Prve koalicije počne provoditi masovnu regrutaciju po pokrajinama. Na nju su, manje-više spontano, počele okupljati mase seljaka te demonstrirati protiv regrutacije, a u nekim slučajevima i napadati republikanske funkcionare. Kada su u Machecoulu 11. marta 1793. republikanski funkcionari, podržani s malim odredom Nacionalne garde, došli regrutirati lokalne mladiće, u grad je došla masa nekoliko hiljada muškaraca i žena. Ispočetka je tek klicala parole protiv regrutacije, ali je jedan od nervoznih pripadnika Nacionalne garde ispalio hitac iz muškete, a što je potaklo masu da napadne vojnike. Iako je u odnosu na vojnike bila slabo naoružana, brzo i lako ih je svladala, pri čemu je odmah ubijeno oko 40 ljudi, uključujući republikanske funkcionare koji su linčovani. Dio je potom zarobljen i tokom sljedećih nekoliko dana pogubljena strijeljanjem. Neki od strijeljanih su bili formalno osuđeni na prijekom sudu, koji je vodio dotadašnji lokalni magistrat Rene Souchu, poznat po svojim anti-republikanskim stavovima. Veliki dio republikanaca, odnosno pristaša Revolucije je bio prisiljen bježati u gradove. U samom Machecoulu se ubijanje republikanaca, što zarobljenih u borbama, što hvatanih na samom početku ustanka, nastavilo sve do sredine aprila, kada su republkanske trupe uspjele preuzeti nadzor nd gradom. Svi se ti događaji zajedno nazivaju **Masakri u Machecoulu**.

## Napomene

## Izvori

## Vanjske veze
Bitka kod Jallaisa

**Bitka kod Jallaisa** se dogodila 13. marta 1793. godine na zapadu Francuske i predstavljala je prvi značajniji okršaj seljačkog ustanka koji će kasnije biti poznat kao Rat u Vendéeu. Do nje je došlo nekoliko dana nakon što je odluka, među seljacima pokrajine Vendée omražene republikanske vlade da počne sprovoditi masovnu regrutaciju izazvala niz spontanih protesta, demonstracija pa i otvorenih pobuna protiv lokalnih republikanskih vlasti. U obližnjem Saint-Florent-le-Vieilu je tako pokušaj regrutacije dvojice lokalnih mladića doveo do masovnog okupljanja nekoliko hiljada mještana, koje nije uspjelo raspršiti tamo upućenih pripadnika Nacionalne garde koje su umjesto toga, nakon kračeg okršaja, natjerani u bijeg. Sljedeći dan je oko 300-400 seljaka odlučilo za svog vođu izabrati uglednog mještanina Jacquesa Cathelineaua i napasti garnizon Nacionalne garde u obližnjem zamku Jallais. Iako slabo naoružani, seljaci su vođeni Cathelineauovom hrabrošču, brzo zauzeli zamak i zarobili jedan top, natjeravši većinu republikanaca na bijeg. Ta je pobjeda bila snažan moralni poticaj daljem širenju ustanka.

## Literatura
* Jean Tabeur, *Paris contre la Province, les guerres de l'Ouest*, éditions Economica, 2008, p.&nbsp;69-70.
* Yves Gras, *La Guerre de Vendée*, éditions Economica, 1994, p.&nbsp;17.
Generalna kapetanija Gvatemala

**Generalna kapetanija Gvatemala** (španjolski: *Capitanía General de Guatemala*), znana i kao **Kraljevina Gvatemala** (španjolski: *Reino de Guatemala*) bila je kolonijalna administrativna jedinica Španjolskog Imperija koja se nalazila pod ingerencijom Nove Španjolske od 1609. godine. Gvatemala je obuhvaćala područje znatno veće od istoimene suvremene države te uključuje teritorije današnje Kostarike, Nikaragve, Hondurasa, Salvadora, Belizea te meksičke savezne države Chiapas. 

Kolonizacija područja koje je obuhvaćalo tadašnju generalnu kapetaniju započela je 1524. godine, kada su kolonizatori organizirali ekspedicije na sjeveru prema Gvatemali i Hondurasu, odnosno na jugu prema Nikaragvi i Panami. Već u srpnju iste godine, Pedro de Alvarado je kakčikelski grad Iximché proglasio središtem područja pod španjolskom upravom, koje tada još uvijek nije bilo konsolidirano; grad je dobio stilizirani naziv Santiago de los Caballeros de Guatemala. Središte kolonije i kasnije generalne kapetanije mijenjano je mnogo puta tokom španjolske vlasti, da bi 1775. godine bilo trajno premješteno u grad Guatemala. Uz jačanje administracije i političke vlasti, Katolička crkva također je počela širiti svoj utjecaj na području Centralne Amerike. 

Teritorij je 1609. godine službeno postao generalna kapetanija te je administrativno pripojen Vicekraljevstvu Nova Španjolska; Habsburška Španjolska u tom je periodu formirala i druge generalne kapetanije, poput Portorika (1580.), Kube (1607.) i Yucatána (1617.). U naredna dva stoljeća kolonijalne uprave, došlo je do konsolidacije crkvene uprave, ali i provođenja brojnih političko-administrativnih reformi koje su bile posljedica reformacijskih strujanja u matičnoj Španjolskoj, a za posljedicu su imale jačanje autonomije Gvatemale. 

Nakon što je Fernando VII. svrgnut u sklopu Poluotočkog rata, došlo je do jačanja pokreta za nezavisnost latinoameričkih kolonija. Godine 1812., ''Cortes'' iz Cádiza podijelio je generalnu kapetaniju na dvije provincije - **Gvatemalu** (Gvatemala, Belize, Honduras, Salvador i Chiapas) te **Nikaragvu i Kostariku**. Te su provincije ukinute 1814. godine te ponovo uspostavljene 1820. godine, međutim tada su postojale samo godinu dana, prije nego su ukinute donošenjem Akta o nezavisnosti Centralne Amerike, kojim je dokinuta španjolska uprava na tom kontinentu. Lokalne elite podržale su Trogarantni plan iz Iguale te su se novonastale države zajednički priključile Meksičkom Carstvu, od kojega su se, kao Savezna Republika Centralne Amerike, odvojile 1823. godine.
Prva bitka kod Choleta

**Prva bitka kod Choleta** se dogodila na zapadu Francuske 15. marta 1793. godine na samom početku seljačkog ustanka koji će kasnije postati poznat kao Rat u Vendéeu. Nekoliko dana ranije je odluka, među seljacima pokrajine Vendée omražene, republikanske vlade da tamo provodi regrutacijug za potrebe Rata Prve koalicije, izazvala niz spontanih protesta i pobuna. Pokušaj republikanskih vlasti da pobunu uguše u mjestu Saint-Florent-le-Vieil je propao kada je 600 seljaka pripadnike Nacionalne garde natjeralo u bijeg. Dan kasnije su seljaci pod vodstvom karizmatskog mještanina Jacquesa Cathelineaua uspjeli protjerati republikanski garnizon iz zamka Jallais. Vijest o tim uspjesima se munjevito proširila okolicom, te su se seljaci masovno priključili Cathelineauu čije su snage tako samo za par dana narasle na oko 15.000 ljudi. Pobunjenici su odlučili napasti grad Cholet, koji je branio republikanski garnizon od 580 ljudi. Pred samu bitku je garnizonu ponuđena mirna predaja, ali je njegov zapovjednik, kapetan de Beveau, to odbio, računajući da može poraziti pobunjenike, koji su tada uglavnom bili naoružani vilama, kosama i drugim poljoprivrednim alatima. Kada je krenuo napad, ključnom se pokazala pobunjenička nadmoć u ljudstvu, kao i entuzijazam koji je ličnom hrbrošču poticao Cathelineau. Pobunjenici su zazeli grad, čime je republikanskoj vlasti zadan težak udarac, te stvorena panika među pristašama Revolucije u tom području. Kada su se pobunjenici okrenuli prema Chalonnes-sur-Loireu, republikanci su ga napustili bez borbe i prebjegli u Angers. Kada je, nekoliko tjedana kasnije, došlo do osipanja pobunjeničke vojske, republikanci su 14. aprila pod vodstvom generala  Leygoniera ponovno zauzeli grad.

## Povezano
*Druga bitka kod Choleta
Louis-Charles-César Maupassant

**Louis-Charles-César Maupassant** (Saumur, 25. april 1750 - Machecoul, 11. mart 1793) bio je francuski zemljoradnik, trgovac, advokat i političar, poznat kao najistaknutija žrtva masakra u Machecoulu.

Bio je rodom iz trgovačke porodice i na početku Revolucije je imao mali posjed. 15. aprila 1789. je kao zastupnik Nantesa izabran u Državne staleže. Nakon izbijanja Revolucije je u martu 1790. godine izabran u upravno tijelo departmana Donje Loire. Potom je postao član Ustavotvorne skupštine.

10. septembra 1791. je ponovno izabran u Nacionalnu Skupštinu, a potom u njen izvršni odjel. Nakon izbijanja Rata Prve koalicije je u proljeće 1793. poslan u dolinu Loire kako bi tamo provodio regrutaciju. U gradu Machecoulu je 11. marta 1793. njegov pokušaj provođenja te među lokalnim stanovništvom nepopularne mjere izazvao masovne demonstracije i krvoproliće koje se prerasti u kontrarevolucionarni Vandejski ustanak. Maupassant je tada zajedno sa brojnim pristašama Revolucije ubijen.

## Literatura
*Adolphe Robert, Gaston Cougny (ed.), Dictionary of French parliamentarians from 1789 to 1889, Paris, Bourloton, 1889, Volume 4 ( Mathieu to Maureins ), p.&nbsp;319
*Armand Guérand, western provinces Review, Nantes, Guérand & Cie, 1858, p.&nbsp;637
Louis Henri François de Marcé

** Louis Henri François de Marcé**, (Chinon, 12. jun 1731 - Pariz, 29. januar 1794) bio je francuski vojskovođa, poznat po zapovijedanju republikanskim trupama na samom početku Rata u Vandeji. Karijeru je započeo u kraljevskoj vojsci još kao dječak, te postupno napredovao do čina generala, koga je dobio neposredno nakon izbijanja Rata Prve koalicije. Početkom 1793. je poslan na atlantsku obalu kao zapovjednik 12. divizije sa sjedištem u Nantesu. Na tom ga je mjestu u martu 1793. zateklo izbijanje pobune u Vandeji. Nju je nastojao smjesta ugušiti, ali je nakon par početnih uspjeha svojom neodlučnošću i nepromišljenošču dozvolio da mu vojska upadne u pobunjeničku zasjedu kod Pont-Charraulta gdje je teško poražena. To je za de Marcéa imalo kobne posljedice, jer su revolucionarne vlasti u Parizu odbile povjerovati da bi profesionalna i dobro naoružana vojska mogla biti nadvladana od seljaka opremljenih hladnim oružjem i poljoprivrednim alatima. Umjesto toga se kao mnogo uvjerljivije objašnjenje postavila izdaja, te je de Marcé na kraju smijenjen, uhapšen i na kraju giljotiniran.

## Literatura
* 
* Jean Claude LENOBLE  Docteur : . Le destin tragique d'un général  républicain. in " Bulletin des  Amis du vieux CHINON. Tome X n° 1 p:997.
* 
* '' Louis Henri François de Marcé '' sur roglo.eu
* .
Prva bitka za Pornic

**Bitka za Pornic** se odigrala 23. marta 1793. u istoimenom gradu na atlantskoj obali Francuske na početku Vandejskog rata i predstavljala je prvi značajniji okršaj u kome su snage republikanske vlade uspjele odnijeti pobjedu nad vandejskim kontrarevolucionrnim pobunjenicima. Do nje je došlo nedugo nakon što je u obližnjem mjestu Machecoul, u oblasti Pays de Retz došlo do oružane pobune lokalnih seljaka protiv republikanske vlasti, a koji se tradicionalno smatra početkom rata. Pobunjeni seljaci, koji su masakrirali ili u bijeg natjerali predstavnike vlasti, su stvorili improviziranu vojsku od nekoliko hiljada ljudi te imenovali lokalnog plemića Louis-Marie de La Roche Saint-Andréa za njenog zapovjednika. Pobunjenici su se odlučili obračunati sa gradovima čije je stanovništvo, za razliku od sela, odlučilo ostati vjerno Republici. Prvo su zauzeli Bourgnef-a-Retz koji je prepušten bez borbe i čije se stanovništvo sklonilo u Pornic, gdje se okupilo nekoliko stotina pripadnika Nacionalne garde naoružano s dva topa. Slično kao i u mnogim sličnim slučajevima na početku sukoba, brojčana prednost pobunjenika, bez obzira na slabo naoružanje i obučenost, je odmah na početku dala prednost pobunjenicima koji su do popodneva ovladali gradom i natjerali branitelje na povlačenje. Pobunjeni seljaci, koji su tom prigodom ubili nekoliko građana, su se odmah odali pljački i pijančevanju. Grupa od nekoliko desetaka pripadnika Nacionalne garde rodom iz Pornica je tokom iste večeri odlučila do iskoristiti da smionim kontranapadom oslobodi rodni grad. Seljake, od kojih veliki broj više nije bio u stanju pružati ozbiljan otpor, je njihov čin potpuno iznenadio i izazvao paniku. Najveći dio je izbjegao, ali je nekoliko stotina zarobljeno i poslije strijeljano. La Roche Saint-André je, držeći da će ga seljaci smatrati odgovornim za katastrofu, se odlučio sakriti prije nego što je nekoliko tjedana kasnije dobio službu kao oficir u novostvorenoj Katoličkoj i kraljevskoj vojsci. Pobunjenici su, pak, odmah nakon tih događaja za svog novog vođu izabrali François de Charettea pod čijim su vodstvom samo četiri dana kasnije u Drugoj bitci za Pornic zauzeli grad.

## Izvori

## Literatura
* , p.&nbsp;110-183. tekst na Google Books
* , p.&nbsp;345-356. tekst na Google Books
* , p.&nbsp;7-8}}
Louis-Marie de La Roche Saint-André

**Louis-Marie, markiz od La Roche Saint-Andréa** (Fresnay-en-Retz, 23. mart 1752 - Savenay, 23. decembar 1793) bio je francuski plemić poznat kao jedan od pobunjeničkih vođa na samom početku Rata u Vandeji. 

Rođen je u porodici La Roche-Saint-André, plemića iz pokrajine Vandeje; njegov brat, mornarički oficir Louis-Henry de La Roche-Saint-André će kasnije također priključiti pobuni. Kao dječak je služio kao paž na kraljevskom dvoru u Versaillesu, a 1772. se nakratko priključio kraljevskoj vojsci kao oficir. 

Kao i brojni francuski plemići, bio je neprijateljski nastrojen prema Revoluciji i novom republikanskom režimu, a taj je odnos dijelio i sa lokalnim seoskim stanovništvom u Vandeji. Usprkos toga je prilično nevoljko postao zapovjednik improvizirane seljačke vojske stvorene dan nakon masakra u Machecoulu 11. marta 1793. koji se tradicionalno uzima kao početak sukoba. Sa njome se odlučio obračunati sa okolnim gradovima čije je stanovništvo bilo sklono Republici. Tako je bez otpora zauzeo grad Bourgneff, a 23. marta popodne obalni grad Pornic. Međutim, nije bio u stanju zavesti disciplinu među svojim ljudima koji se odali pljački i pijančevanju, te brzo postali nesposobni za borbu. Iste večeri su republikanci to iskoristili kako bi krenuli u iznenadni protunapad, preoteli grad te zarobili i potom masakrirali na stotine pobunjenih seljaka. Smatrajući kako će ga seljaci smatrati odgovornim za katastrofu, pobjegao je i pronašao utočište kod drugih pobunjeničkih vođa te postao jedan od oficira u novostvorenoj Katoličkoj i kraljevskoj vojsci. U ljeto 1793. je ranjen, a krajem iste godine je poginuo, držeći odstupnicu poraženim pobunjenicima u bitci kod Savenaya. 

## Literatura
* Jacques et François de La Roche Saint-André, *Les La Roche Saint-André pendant la Révolution française*, 1990.
Prva bitka za Sables-d'Olonne

**Prva bitka za Sables-d'Olonne** se odigrala 24. marta 1793. godine, na početku Rata u Vandeji, između snaga francuske republikanske vlade na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo kada je vojska od oko 6000 pobunjenih seljaka, na čelu sa Jean-Baptisteom Jolyjem, bivšim narednikom u kraljevskoj vojsci pokušala zauzeti Les Sables-d'Olonne, grad na obali Atlantika koji je branio garnizon pod zapovjedništvom lokalnog republikanskog političara Joseph-Marie Gaudina. Iako mu je vojska bila uglavnom naoružana poljoprivrednim alatima, Joly je bio uvjeren u svoju brojčanu nadmoć te poslao Gaudinu izaslanika sa ultimatom o predaji. Gaudin je, međutim, ne samo ultimatum odbio, nego izaslanika dao uhapsiti te sa vojskom izašao izvan gradskih zidina. Međutim, brzo se pokazalo kako seljaci previše brojni, te je Gaudin naredio povlačenje. Joly je na to odlučio pokrenuti napad, pri čemu mu je podršku trebalo pružiti i nekoliko topova. Branitelji su, međutim, raspolagali sa brojnijom artiljerijom te počeli napadačima nanositi ozbiljne gubitke. To je bilo dovoljno da kod seljaka stvori demoralizaciju, te je veliki broj njih počeo samoinicijativno napuštati bojište i vraćati se kućama, a zbog čega je i sam Joly na kraju morao odustati od napada. Pet dana kasnije će Jolyjev novi pokušaj osvajanja grada dovesti do druge bitke za Sables-d'Olonne.

## Literatura
* , p.&nbsp;122-123.
* C. Merland, « Joseph-Marie Gaudin », *Annales*, Société académique de Nantes et du département de la Loire-Inférieure, tome 39, 1868, p. 165-208.
Druga bitka za Pornic

**Druga bitka za Pornic** se odigrala 27. marta 1793. na zapadu Francuske na početku Rata u Vandeji. Do nje je došlo nedugo nakon Prve bitke za Pornic, odnosno pokušaja vandejskih kontrevolucionarnih pobunjenika da zauzmu Pornic, grad na atlantskoj obali koji je završio katastrofalnim porazom koje su nanijele snage vjerne novouspostavljenoj Republici. Iako je poraz bio takvih razmjera da je pobunjenički zapovjednik Louis-Marie de La Roche Saint-André morao bijegom tražiti spas od vlastitih ljudi, među pobunjenicima je odmah zaživjela želja za osvetom, pogotovo zbog stotina zarobljenih i naknadno masakriranih drugova, pa su za novog zapovjednika izabrali Françoisa de Charettea koji je kao bivši mornarički oficir i veteran Američkog rata za nezavisnost, za razliku od svog prethodnika, raspolagao određenim ratnim iskustvom. Ponovno okupivši oko 4000 ljudi, Charette je mnogo uspješnije iskoristio brojčanu nadmoć, kao i to da je garnizon u Pornicu bio bitno oslabljen. Usprkos toga, branitelji su nastojali pružiti određeni otpor, koristeći kuće kao improviziranu fortifikaciju, ali su prisiljeni na povlačenje kada su ih pobunjenici počeli paliti. Pobunjenici su zauzeli grad, zaplijenivši jedan top i starinsku bombardu. Pobunjenici su nadzor nad gradom držali nepunih mjesec dana, prije nego što ih je kontraofanziva republikanskog generala Jeana-Michela Beyssera natjerala na povlačenje. Republikanske vlasti u Parizu, nastojeći nagraditi vjernost grada Republici, naknadno poslali financijsku pomoć od 6000 livri za obnovu razrušenih kuća, odnosno po 50 livri za udovicu svakog poginulog branitelja.

## Izvori

## Literatura
* , p.&nbsp;8.
* , p.&nbsp;184-200. tekst na Google Books
* , p.&nbsp;356-359. tekst na Google Books
* Jean Tabeur, *Paris contre la Province, les guerres de l'Ouest*, éditions Economica, 2008, p.&nbsp;65-66.
Druga bitka za Sables-d'Olonne

**Druga bitka za Sables-d'Olonne** se odigrala 29. marta 1793. godine na atlantskoj obali Francuske na početku Rata u Vandeji. Do nje je došlo četiri dana nakon prve bitke za Sables-d'Olonne, odnosno neuspjelog pokušaja vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na čelu sa Jean-Baptiste Jolyjem da zauzmu obalni grad Les Sables-d'Olonne koji je branio republikanski garnizon pod lokalnim političarom Joseph-Marie Gaudinom. Joly, koji je uspio ponovno okupiti u ranijoj bitci raspršenu vojsku, je odlučio grad, u koji su u međuvremenu stigla pojačanja iz Bordeauxa, napasti artiljerijom u 4 sata ujutro. Kao i u prvoj bitci, ispostavilo se da je pobunjenička artiljerija brojem i kvalitetom oruđa inferiornija braniteljima. To se pokazalo ključnim nakon četiri sata razmjene vatre kada je jedno republikansko tane pogodilo peć u pobunjeničkom logoru i izazvalo požar koji je zahvatio skladište baruta, izazvavši strahovitu eksploziju koja je izazvala brojne žrtve, ali i paniku u pobunjeničkim redovima. Joly je, pokušavši zaustaviti svoje ljude, u pozadinu poslao konjicu, ali su njegovi ljudi to pogrešno protumačili kao sveopće povlačenje. Videći kaos u neprijateljskim redovima, Gaudin je naredio ispad iz gradskih zidina a nakon čega su se pobunjenici povukli u sveopćem rasulu. Republikaci su imali beznačajne gubitke, dok su pobunjenici imali nekoliko stotina mrtvih, te stotinjak zarobljenih; potonji su odvedeni pred sud, te je 45 njih osuđeno na smrt i giljotinirano.

## Literatura
* , p.&nbsp;123-124.
* Charles-Louis Chassin, *La Vendée Patriote (1793-1800)*, Tome I, édition Paul Dupont, 1893-1895, p.&nbsp;64-73.
* C. Merland, « Joseph-Marie Gaudin », *Annales*, Société académique de Nantes et du département de la Loire-Inférieure, tome 39, 1868, p. 165-208.
Bitka kod Pont-Charraulta

**Bitka kod Pont-Charraulta**, također navođena i kao **Bitka kod Gravereaua** ili **Bitka kod Guérinièrea** se odigrala 19. marta 1793. godine na zapadu Francuske i predstavljala jedan od prvih značajnijih okršaja Rata u Vandeji. Do nje je došlo nedugo nakon što je odluka, među lokalnim seljacima omražene, republikanske vlade da u pokrajini Vandeji uvede regrutaciju za potrebe Rata Prve koalicije izazvala niz spontanih demonstracija i pobuna protiv republikanskih vlasti. Tako je jedan grupa pobunjenih seljaka 10. marta pod vodstvom Louisa Sapinauda zauzela grad Les Herbiers, dok je druga grupa pod vodstvom Charlesa Aimé de Royranda 13. marta zauzela Saint-Fulgent. Te dvije grupe su se spojile i 15. marta zauzele Chantonnay, grad na strateški važnom putu koji je spajao Nantes sa Bordeauxom. Doznavši za te događaje, general Louis Henri François de Marcé, zapovjednik republikanskih snaga u Nantesu, je iz La Rochellea, gdje se bio nalazio na inspekciji, je pokrenuo kampanju sa ciljem gušenja ustanka. Njegove su trupe tako dva dana kasnije bez neke velike borbe zauzele Chantonnay i pobunjenike potisnule na sjever. Marceove trupe su nastavile napredovanje te 19. marta doprtle do rijeke Petit Lay gdje su potisnule pobunjenike, koji su pokušali braniti tamošnji most. Prije nastavka napredovanja je Marceu postalo jasno da se sa sjevera približava veliki broj ljudi; Marce je, čuvši melodiju *[[Marseljeza|Marseljeze]]*, postao uvjeren da je riječ o republikanskim pojačanjima te, nakon dužeg oklijevanja odlučio nastaviti napredovanje; tek kasnije se ispostavilo da je riječ o kontrarevolucionarnoj *[[La Marseillaise des Blancs|Marseljezi Bijelih]]*. To je, međutim, pobunjenicima pružilo priliku da republikancima postave zasjedu te ih u večernjim satima iznenada napadnu iz dva pravca. To je izazvalo potpunu pomutnju u republikanskim redovima, te su se republikanske snage u potpunoj panici povukle prema La Rochelleu. U Parizu je vijest o porazu izazvala potpuni šok, s obzirom da je bilo teško povjerovati da bi republikanske snage, od kojih su polovicu činili profesionalni vojnici, mogle biti poražene od seljaka opremljenim hladnim oružjem i poljoprivrednim alatom. De Marcé je osumnjićen za izdaju, uhapšen i na kraju giljotiniran početkom 1794. godine. U međuvremen je bitka imala značajne posljedice za dalji tok sukoba u Vandeji, stvorivši za nekoliko mjeseci od rijeke Petit Lay prirodnu južnu granicu područja pod pobunjeničkom kontrolom.

## Izvori

## Literatura
* Jean-Clément Martin, *Blancs et Bleus dans la Vendée déchirée*, Découvertes/Gallimard, 1986, 192 pages.
* Auguste Billaud, (1903-1970), *La Guerre de Vendée*, Fontenay-Le-Comte, 1972, impr. Lussaud.
* Alain Gérard, *La Vendée: 1789-1793*, Époques, Champ Vallon, 1993, 336 pages, p.&nbsp;117-118.
* Louis Prévost (comte) de la Boutetière, *Le chevalier de Sapinaud et les chefs vendéens du centre*, Paris, 1869, p.&nbsp;25-28.
* Chanoine Auguste  Billaud et Jean d'Herbauges. *1793. La Guerre au Bocage vendéen*, 1960, impr. Lussaud, 245 pages, p.&nbsp;94-105.
Moldava (razvrstavanje)

**Moldava** ima više značenja:

* , naselje u okrugu Teplice, Češka

ostalo:
* Moldava na Bodvi, grad u okrugu Košice-okolina, Slovačka
* Opština Moldova Nouă, Caraș-Severin, opština u okrugu Caraș-Severin, Rumunija
* Moldova Nouă, Moldova Nouă, grad i sedište istoimene opštine u okrugu Caraș-Severin, Rumunija
* , naselje u opštini Nova Moldava u okrugu Caraș-Severin, Rumunija
Murg (Thur)

**Murg** je rijeka na sjeveru Švicarske duga 28,5 km lijeva pritoka rijeke Thur.

## Karakteristike

Rijeka izvire  kod Schlattberga u Kantonu St. Gallen, nakon svega 4 km utječe u Kanton Thurgau, protiče kroz  grad Frauenfeld i nakon svega 2,5 km južnije uvire u Thur.

Vode su joj jako zagađene otpadnim vodama tvornica u njenom slivu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Die Flüsse Rhein, Thur, Sitter, Murg, Töss, Glatt, Birs''
Margot Hielscher

**Margot Hielscher** (29. septembar 1919. - 20. avgust 2017. godine) bila je njemačka pjevačica i filmska glumica. Pojavila se u preko pedeset filmova između 1939. i 1994. godine.

Hielscher je rođena 29. septembra 1919. godine u Berlinu . Godine 1957. izabrana je da predstavlja Njemačku na takmičenju za pesmu Evrovizije 1957. godine sa pesmom "Telefon, Telefon". Pesma je završila četvrtom mjestu od deset pjesama. Osvojila je osam bodova. Hielscher je ponovo izabrana za predstavnika Njemačke na takmičenju za pesmu Evrovizije 1958. godine sa pesmom "Für Zwei Groschen Musik". Tad je ostvarila slabiji rezultat od prošlogodišnjeg. Bila je sedma od deset pjesama sa pet bodova.

1978. godine dobila je nagradu "Bundesverdienstkreuz", a 1985. "Filmband in Gold" za doprinos njemačkom filmu.

Godine 1989. glumila je u TV seriji "Rivalen der Rennbahn". Pojavila se i u mnogo filmova poput "Jonny rettet Nebrador", "Mörderspiel", "Wilder Westen inclusive" i "Des Teufels Erbe "

Umrla je 20. avgusta 2017. godine u Minhenu, u dobi od 97 godina.

## Filmografija
* 1939: Paradies der Junggesellen (također kostimograf)
* 1939: Hurra! Ich bin Papa! (također kostimograf)
* 1940: Lauter Liebe (kostimograf)
* 1940: Kora Terry (kostimograf)
* 1940: Der Gasmann (kostimograf)
* 1940: Das Herz der Königin
* 1941: Auf Wiedersehn, Franziska (auch Kostüme)
* 1942: Der Hochtourist
* 1943: Frauen sind keine Engel
* 1943: Liebespremiere
* 1943: Das Lied der Nachtigall
* 1943: Spuk im Schloß
* 1943: Reise in die Vergangenheit
* 1944: In flagranti
* 1944: Der Täter ist unter uns
* 1945: Spuk im Schloß
* 1945: Dreimal Komödie
* 1945: Shiva und die Galgenblume
* 1949: Der blaue Strohhut
* 1949: Hallo Fräulein! (također ko-scenarist)
* 1950: Liebe auf Eis (Männer um Angelika)
* 1951: Nachts auf den Straßen
* 1951: Dämonische Liebe
* 1952: Heimweh nach Dir
* 1952: Des Teufels Erbe *(The Devil Makes Three)*
* 1953: Salto mortale
* 1953: Die vertagte Hochzeitsnacht
* 1953: Schlagerparade
* 1953: Jonny rettet Nebrador
* 1954: Die Mücke
* 1954: Das ewige Lied der Liebe
* 1954: Bei Dir war es immer so schön
* 1955: Nel gorgo del peccato
* 1956: Anastasia, die letzte Zarentochter
* 1957: Hoch droben auf dem Berg
* 1958: Liebespremiere
* 1961: Mörderspiel
* 1962: Das schwarz-weiß-rote Himmelbett
* 1964: Wälsungenblut
* 1969: Salto Mortale (Fernsehserie)
* 1971: Rosy und der Herr aus Bonn
* 1972: Suchen Sie Dr. Suk! (Fernsehserie)
* 1973: Frau Wirtins tolle Töchterlein
* 1974: Dr. med. Mark Wedmann – Detektiv inbegriffen (TV-serija)
* 1977: Die Kette (Francis Durbridge Zweiteiler)
* 1982: Der Zauberberg
* 1982: Doktor Faustus
* 1986: Erben und Sterben (TV-serija *[[Ein Fall für zwei]]*)
* 1986: My Life for Zarah Leander
* 1987: Reichshauptstadt privat
* 1988: Wilder Westen inclusive (Mehrteiler)
* 1989: Rivalen der Rennbahn (TV-serija)
* 1994: Der Nelkenkönig (TV-serija)

## Vanjske veze
* http://www.margot-hielscher.de/ 
* 
* 
* ''FILM / MARGOT HIELSCHER – Karriere mit dem Mund''. In: *[[Der Spiegel]]* 45/1952
* 
* Margot Hielscher beim Grand Prix
* Peter-Philipp Schmitt: ''Musik für den Wiederaufbau.''  In: *[[FAZ]]*, 9. Februar 2009.
Pirates of the Sea

**Pirates of the sea** je muzički projekat koji je predstavljao Letoniju na takmičenju za pesmu Evrovizije 2008. sa pjesmom "Wolves of the Sea". Sastoji se od tri člana: italijanskog pjevača Roberta Melonija koji živi u Letoniji, plesačice Aleksandre Kurusove, kao i TV i radio osobe Jānisa Vaišļe. Meloni je takođe predstavljao Latviju na takmičenju za pesmu Evrovizije 2007. u sklopu  grupe Bonaparti.lv.

Pesmu "Wolves of the sea" su napisalia četiri švedska kompozitora: Jonas Liberg, Johan Sahlen, Claes Andreasson i Torbjörn Wassenius. Nakon pobjede na nacionalnom Letonijskom finalu 1. marta, Pirates of the Sea predstavljaju Letoniju  22. maja na Eurosongu 2008. godine u Beogradu. Učestvovali su u drugom polufinalu gdje su prošli u finale. Pirates of the Sea su dobili najviše bodova od Irske (12) i Velike Britanije (10). Pirates of the Sea su osvojili 12. mjesto sa 83 boda.

Takođe su imali pesmu pod nazivom "Happi Balalaika" koja je objavljena na CD-u europske plesne kompilacije  2008. godine.

Jānis Vaišļa  umro je 9. januara 2016. godine u starosti 46 godina od srčane amiloidoze, nakon što se borio sa srčanim problemima. Robert Meloni se nakon ovog nastupa pojavio još jednom na Eurosongu 2009. godine kao čovjek koji je govorio letonske bodove. Aleksandra Kurusova je nakon nastupa na Eurosongu učestvovala u proj sezoni emisije *The Amazing Race: China Rush* gdje je osvojila 8. mjesto sa još jednim članom benda Jānisom Vaišļom.
Comayagua (provincija)

**Provincija Comayagua** (španjolski: *Provincia de Comayagua*) ili **provincija Honduras** (španjolski: *Provincia de Honduras*) bila je kratkotrajna provincija Španjolskog Imperija na teritoriju današnjeg Hondurasa, odnosno tadašnjeg Vicekraljevstva Nova Španjolska. U administrativnom smislu, Comayagua je bila dio veće provincije Gvatemale, koja je pak bila jedan od dva dijela generalne kapetanije Gvatemale. Osnovana je 1820. godine, a ukinuta po pogrlašenju nezavisnosti srednjoameričkih kolonija 1821. godine. 

Središte provincije bio je grad Comayagua.

Malo prije secesije od Španjolske, Comayagua je dobila značajniju autonomiju u sklopu Gvatemale, međutim ti ustupci nisu bili dovoljni; istina, ta je autonomija iskorištena kao osnova za državotvornost Hondurasa u sklopu Meksičkog Carstva i kasnije Savezne Republike.
Grosser Mythen

**Grosser Mythen** (prevedeno *Veliki Miten*) je planina u sredini Švicarske, u Kantonu 
Schwyz visoka 1,899 metara.

## Geografija
U podnožju planine leži grad Schwyz i Lucernsko jezero. Mythen je zbog svojih spektakularnih pogleda i lakog uspona jako popularan među planinarima izletnicima, 
jer se iz Luzerna ili Züricha do njega stiže za četrdesetak minuta.

Skijalište na planini ima 11 vučnica i 3 žičare sa kabinama.

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Grosser Mythen'' na portalu Switzerland Tourism
Brian T. Delaney

**Brian Thomas Delaney** (17. novembar 1976 -) je američki glumac, koji se pretežno bavi glasovnom glumom, najpoznatiji po davanju glasa muškoj verziji Sole Survivora, protagonista video-igre *[[Fallout 4]]*.

## Povezano
*Courtenay Taylor

## Vanjske veze

*
Thur (Rajna)

**Thur** je rijeka na sjeveroistoku Švicarske duga 131 km lijeva pritoka rijeke Rajne.

## Karakteristike

Rijeka izvire  kod selu Wildhaus u Regiji Toggenburg(Kanton St. Gallen), isprva teče prema sjeveru, zatim prema sjeveroistoku. Kod Bischofszella (Kanton Thurgau) prima pritoku Sitter i zaokreće prema zapadu.

Nakon tog teče paralelno sa Bodenskim jezerom, od kog ga razdvajaju brda masiva Seerücken. Nakon relativno pravolinijskog toka prema zapadu, stiže do ušća u Rajnu.

Iako Thur u svom donjem dijelu većim dijelom godine, teče naizgled tromo i bezopasno preko doline, ipak i plavi, naročito kad se naglo topi snijeg. Zbog tog su podigniute brane, a duž korita zasađene retencijske šume, koje su se pokazale kao odlično stanište za povratak dabrova koji su se posljednjih nekoliko dekada ponovo namnožili.

Sliv rijeke velik je 1734 km² i proteže se preko kantona St. Gallen, Thurgau i Zürich.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Die Flüsse Rhein, Thur, Sitter, Murg, Töss, Glatt, Birs''
General Zod

**General Zod** je fiktivni lik supernegativca koji se pojavljuje u stripovima u izdanju američke izdavačke kuće DC Comics, prije svega onima vezanim uz lik Supermana. Prvi put se pojavio u časopisu *[[Adventure Comics]]* #283 (april 1961), a bio ga je stvorio Robert Bernstein te prvi put nacrtao George Papp. Zod je Kriptonac, a zbog čega posjeduje iste moći i sposobnosti kao Superman, te se zbog toga, zajedno sa Lexom Luthorom smatra jednim od njegovih najvećih i najopasnijih neprijatelja.

Zod se pojavio u nekoliko ekranizacija Supermanovih stripova, pri čemu su najpoznatiji filmovi *[[Superman (1978 film)|Superman]]* (1978) i *[[Superman II]]* (1980), u kojima je njegov lik tumačio Terence Stamp, prema navodima časopisa *[[Total Film]]* rangiran kao 32. na listi "50 najvećih zlikovaca svih vremena" objavljenoj 2007.. 2013. godine je u filmu *[[Man of Steel (film)|Man of Steel]]* tumačio Michael Shannon; također su ga tumačili Callum Blue u TV-seriji *[[Smallville]]*, Mark Gibbon u TV-seriji ''Supergirl'' i Colin Salmon u TV-seriji *[[Krypton (TV serija)|Krypton]]*.

## Izvori

## Vanjske veze
*DCComics.com - Origin of General Zod 
*GeneralZod.net  - a humor website featuring General Zod
* Alan Kistler's Profile On: ZOD! - Comic book historian Alan Kistler does an in-depth article reviewing the long history of Zod from 1961 all the way to 2005, going into detail on the various incarnations and changes in the character. Includes several artwork scans of the different versions of Zod and a discussion of the show *Smallville*.
Annegret Kramp-Karrenbauer

**Anegret Kramp-Karenbauer** (, rođena 9. avgusta 1962. godine), često nazvana AKK, je nemačka političarka. Godine 2018. je izabrana za generalnog sekretara Hrišćansko-demokratske unije Nemačke (CDU), a u decembru iste godine i za lidera stranke. 

## Politička karijera
Anegret Kramp-Karenbauer je bila premijer Sarlanda od 2011. do 2018. godine čineći je prvom ženom koja je vodila vladu Sarlanda i četvrtu ženu koja je predvodila vladu u nemačkoj saveznoj državi.

Lider stranke CDU, Angela Merkel, izjavila je 29. oktobra 2018. godine da ne namerava da ostane još jedan mandat na poziciji lidera stranke. Kramp-Karenbauer se pozicionirala kao naslednik Merkelove na predstojećim izborima rukovodstva u decembru 2018. godine.

## Reference
Salome Zurabišvili

**Salome Zurabišvili** (; Pariz, 18. mart 1952) gruzijska je političarka i diplomata, doktor političkih nauka aktuelni predsednik Gruzije od decembra 2018, i prva žena u istoriji te zemlje izabrana na funkciju predsednika. U dosadašnjoj političkoj karijeri, između ostalih, obavljala je i funkciju ministra spoljnih poslova Gruzije u vladama Zuraba Žvanije i Zuraba Nogajdelija (mart 2004 − oktobar 2005), te funkciju ambasadora Gruzije u Francuskoj (2003−2004), a od 2016. do 2018. služila je i kao narodni poslanik u nacionalnom parlamentu.

Zurabišvilijeva je rođena u Parizu, u porodici gruzijskih političkih disidenata. Završila je studije političkih nauka na Pariškom institutu političkih nauka, a potom je doktorirala na Univerzitetu Kolumbija u Njujorku tokom akademske 1972/73. u klasi zajedno sa Zbignjevom Bžežinskim. Političku karijeru započinje tokom 1974. radeći u Ministarstvu spoljnih poslova Francuske, a jedno kraće vreme obavljala je i funkciju ambasadora Francuske u Tbilisiju. Na predlog predsednika Mihaila Sakašvilija imenovana je na mesto ministra spoljnih poslova Gruzije u martu 2004, a iste godine dobija i državljanstvo Gruzije. U januaru 2006. osniva vlastitu političku partiju „Gruzijski put” () na čijem čelu ostaje do novembra 2010. godine.

## Bibliografija
* Salomé Zourabichvili (2006). *Une femme pour deux pays*. Grasset. 
* Salomé Zourabichvili (2007). *Fermer Yalta*, Cahiers de Chaillot, Institut de sécurité de l'Union européenne
* Salomé Zourabichvili (2008). *Les cicatrices des Nations : L'Europe malade de ses frontières*. Bourin. 
* Salomé Zourabichvili (2009). *La tragédie géorgienne*. Grasset 
* Salomé Zourabichvili (2011). *l'exigence démocratique*. Bourin éditeur

## Reference

## Vanjske veze

* Zvaničan vebsajt političke partije „Gruzijski put”