open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gaj Skribonije Kurion (pretor 49. pr. n. e.)

**Gaj Skribonije Kurion** (*Gaius Scribonius Curio*, 90. pne. - 48. pne.), prema nekim izvorima **Kvint Skribonije Kurion** (*Quintus Scribonius Curio*) bio je rimski političar i vojskovođa iz doba kasne Republike.

Istoimeni otac mu je bio konzul godine 76. pne. Sam Gaj je političku karijeru započeo postavši blizak prijatelj gotovo svih najvažnijih ličnosti tadašnjeg Rima kao što su Pompej, Ciceron, Julije Cezar i Marko Antonije. Kurion je, s druge strane, bio sklon rasipnosti, a sagradio je prvi rimski amfiteatar, čija je karakteristika bio komplicirani mehanizam s kojim se mogla pomicati cjelokupna publika. Godine 52. pne. se oženio za Fulviju, plemkinju poznatu po rodbinskim vezama sa svim najznačajnijim porodicama Rima.

Kurion je godine 50. pne. služio kao tribun. Na tom je mjestu bio jedan od posljednjih političara koji je pokušao pomiriti Cezara s Pompejem. Kada je sukob postao neminovan, na Cezarovu stranu je prešao zahvaljujući tome što mu je Cezar isplatio sve dugove.

Nakon izbijanja građanskog rata i Cezarovog ulaska u Rim, postao je pretor. Na tom je mjestu poslan u Sjevernu Afriku kako bi uništio tamošnje pompejanske snage pod Publijem Acijem Varom i Pompejevog saveznika - numdijskog kralja Jubu I. Tada je poražen u bitci na rijeci Bagradas, prilikom čega je poginuo.
Libije Sever

**Libije Sever** (oko 420. - 5.8. 465.) od 461. do 465. rimski car Zapadnog Rimskog Carstva.

## Uvod
Ricimer koji je u drugoj polovici 50tih godina 5 veka postaje doba magister militium u Italiji i de facto premijer Zapadnog Rimskog Carstva se 461. godine pobunio protiv cara Majorijana kojega je ubrzo, porazio i ubio 2.8. 461.. Pošto on sam zbog svojih barbarskih korjena nije mogao postati car sljedećih nekoliko meseci prolazi u potrazi za odgovarajućim kandidatom kojeg se nalazi na jesen 461. godine u liku Libije Severa rimskog senatora Lukanije koji će biti proglašen za cara 19.11. 461. godine.

## "Vladavina"
Gotovo odmah po ubojstvu Majorijana sve provincije Zapadnog Rimskog Carstva su otkazale poslušnost Ricimeru i Severu, a ujedno je postajala opasnost od Bizantske invazije kako bi se vratio zakonski poredak u Rimu. U takvoj političkoj situaciju Libije Sever ili preciznije Ricimer koji stvarno vlada vodi razumnu miroljubivu politiku pokušavajući dobiti politički legitimitet. Ta politika na kraju dovodi do djelomičnog uspjeha pošto Bizant nikada neće priznati ovog cara, ali će također narediti rimskim lojalnim snagama (Marcelin) koje su se pripremala na invaziju Italije da od toga odustanu.

Nemoć cara Libije Severa ili bolje govoreći moć Ricimera je najbolje prikazana u djelima suvremenika koji Ricimera zovu kraljem i kovanjem novca na kojemu se nalazi Ricimer.

Zavisno od istorijskih teorija koje su stvorene još u 5 i 6 veku Libije Sever je umro prirodnom smrću ili je otrovan od Ricimera koji 465. godine za to nije imao razloga. Njegova smrt dovodi do nove krize Zapadnog Rimskog Carstva koje do 467. godine neće imati niti jednog cara.
Maracanã

**Stadion Marakana** (*Estádio do Maracanã*, službeno ime je: **Estádio Jornalista Mário Filho**) je stadion u Rio de Janeiru i jedan je od najvećih u svijetu. Stadion je svoje neslužbeno ime Marakana, dobio po istoimenoj četvrti u kojoj se nalazi, inače riječ *marakana* predstavlja vrstu papagaja iz sjevernog Brazila. Domaći je stadion za tri od četiri najveća brazilska nogometna kluba u Riju: Flamengo, Botafogo i Fluminenze. 

Stadion je sagrađen za svjetsko prvenstvo u nogometu, koje je održano u Brazilu 1950. godine, sa prvobitnim kapacitetom od 200.000. Kapacitet je uveliko smanjen kada su se postavila sva sjedeća mjesta, 90ih godina 20. vijeka. Trenutni kapacitet je 73.916 sjedećih mjesta, a novo, planirano proširenje će povećati broj mjesta na 100.000.

Na ovom je stadionu Pele, 1971. godine, odigrao posljednju utakmicu za reprezentaciju Brazila protiv reprezentacije bivše SFRJ.

## Vanjske veze

* Službena stranica stadiona
Bitka na rijeci Bagradas (49. pr. n. e.)

**Bitka na rijeci Bagradas** se odigrala za vrijeme Cezarovog građanskogt rata u Sjevernoj Africi 24. augusta 49. pne. između rimske popularske vojske pod Gajem Skribonijem Kurionom na jednoj ze optimati|optimatske vojske pod Publijem Acijem Varom i numidijske vojske pod kraljem Jubom I na drugoj strani. U njoj su optimati i Numiđani odnijeli pobjedu, uništivši Kurionovu vojsku i natjeravši ga na samoubistvo. Ta je pobjeda Sjevernu Afriku učinila čvrstim pompejanskim uporištem, koje je Cezar likvidirao tek tri godine kasnije.
 

]
Juba I od Numidije

**Juba I od Numidije** ili **Juba I** (cca. 85. – 46. pne.) bio je kralj Numidije u periodu od 60. pne. do 46. pne.

Na prijestolje je došao naslijedivši svog oca, kralja Hijempsala II. Prije toga je rimski vojskovođa Pompej oko godine 80. pne. pomogao vratiti prognanog Hijempsala na prijestolje, a zbog čega je mladi Juba u znak zahvalnosti postao njegov osobni saveznik. Prilikom posjeta Rimu ga je, pak, Julije Cezar povukao za bradu i tako uvrijedio, učinivši ga tako neprijateljem. Kada je godine 50. pne. tadašnji pro-cezarovski tribun Kurion predložio da se Numidija anektira Rimu, Juba je stao na Pompejevu stranu u sukobu koji će sljedeće godine eskalirati u Cezarov građanski rat.

Na samom početku rata je Sjeverna Afrika postala pompejsko uporište, te je Cezar poslao upravo Kuriona da je stavi pod svoj nadzor. Tokom kampanje je Kurion Jubu uspio poraziti u kod Utike, ali je nešto kasnije upravo Jubina intervencija dovela do katastrofalnog Kurionovog poraza na rijeci Bagradas.

Tri godine kasnije se Cezar osobno iskrcao u Sjevernoj Africi i porazio pompejance u bitci kod Tapsa. Juba, koji je sa svojim snagama zakasnio sudjelovati u bitci, počeo je bježati, ali su im cezarovske snage prepriječile put. Ne želeći pasti u zarobljeništvo, zajedno s rimskim vojskovođom Markom Petrejem je sklopio samoubilački pakt prema kome će jedan od njih poginuti u dvoboju, a preživjeli izvršiti samoubistvo. U dvoboju je Petrej ubio Jubu.

Jubin mladi sin Juba je zarobljen od Cezara i odveden u Rim gdje je bio odgajan među najeminentnijim porodcima, te poslije postao klijentski kralj Mauretanije.

## Reference
Bitka kod Ilerde

**Bitka kod Ilerde** se odigrala za vrijeme Cezarovog građanskog rata u ljeto 49. pne. između popularske vojske pod Julijem Cezarom na jednoj, te optimatske vojske pod Lucijem Afranijem i Markom Petrejem na drugoj strani. Bitka, koju je karakteriziralo relativno malo borbe, a mnogo više kompliciranog manevriranja, završila je kada su se optimatske snage predale, omogućile Cezaru da uspostavi svoju vlast u Hispaniji te da se posveti uništenju optimatske glavnine pod Pompejem u Grčkoj.

## Izvori
* Cezarovi *[[Commentarii de bello civili|Commentarii de Bello Civili]]*.
Decim Junije Brut

**Decim Junije Brut** (*Decimus Junius Brutus*) se može odnositi na:
* Decimus Junius Brutus Scaeva (konzul 325. pne.), rimski konzul za godinu 325. pne.
* Decimus Junius Brutus Scaeva (konzul 292. pne.), rimski konzul za godinu 292. pne.; najpoznatiji po uvođenju gladijatorskih igara godine 264. pne.
* Decimus Junius Brutus Callaicus, rimski vojskovođa koji je vodio pohode na Iberiju u 2. vijeku pne.
* Decimus Junius Brutus Albinus, rimski vojskovođa i jedan od članova zavjere protiv Cezara
Majorijan

**Julije Valerije Majorijan** (novembar 420 – 7.8. 461), poznat kao **Majorijan**, je bio uzurpator koji uspjeva legalizirati svoj položaj cara Zapadnog rimskog carstva čiji će postati poslednji efektivni car od 457. pa do 461 godine.

Majorijan se istakao kako vojskovođa koji je pobedio Franke i Alemane, a potom se zajedno s Ricimer pobunio i porazio uzurpatora Avita kojeg su na tron postavili Vizigoti. Nekoliko meseci nakon pobune Majorijana je za cara njegov tadašnji partner u pobuni Ricimer, što je izazvalo protivljenje Lava I, cara Istočnog rimskog carstva, za kojega je Majorijana bio običan uzurpator. Bez obzira na početno neslaganje zbog uspešne diplomacije i vojnih akcija protiv barbara on će ipak nakon osam meseci biti priznat za legitimnog cara.

Nakon preuzimanja vlasti Majorijan koji je pre svega bio vojnik je dobio prvi izazov svojoj vladavina tokom novog vandalskog pljačkaškog napada na Italiju 458 kojega će uspešno poraziti u bitki kod Siunesse na obali tirenskog mora. Ubrzo potom car je svoju vojsku usmerio na Rimsku Galiju okupiranu od Burgunda i Vizigota. Prvi na udaru su bili Vizigoti koje je porazio u bitki za Arles krajem iste godine, nakon čega oni potpisuju kapitulaciju to jest vraćaju osvojene teritorije izvan Akvitanije,a oni sami ponovno postaju vazali Rima. Zadnji deo ovog brzog Galskog rata postaje napada na Burgunde i opsada njihovog Liona koji će ubrzo kapitulirati. 
.

Pošto je stanje u rimskoj galiji nakon ovih operacija bilo dovedeno u red Majorijan se okrenuo Hispaniji koju su osvojili Svevi i Africi koju kontroliraju Vandali od 440. godine. Pobednički rat protiv Sveva će biti vođen u 459-460. godini dok su istovremeno Vandali postali očajni svesni nemogućnosti svoje obrane od buduće rimske invazije. Na kraju oni će iskoristiti nezadovoljstvo delova rimskih plemića protiv dovođenja u red stanja u državi tako što će potplatiti ljude da zapale rimsku flotu koja se gradila u Kartageni.

Kako je tim uništenjem flote Majorijan izgubio mogućnost invazije Afrike, on se 460. godine početo vraćati u Italiju.

Svojim dobro zamišljenim administrativnim mjerama za obnovu rimske države tokom 4 godine vladavine Majorijan je uspeo razbjesniti crkvu i rimske plemiće. Prva od tih mjera je bilo sređivanje pitanja skupljanja poreza kako bi onemogućio pljačke državnih službenika s jedne i izbjegavanje plaćanja poreza plemića s druge strane što oni koji su u tome učestvovali nisu "dobro" primili. Druga odluka koja je razbjesnila pre svega crkvu, ali i plemića je bila zabrana djevojkama da uđu u crkvu, postanu časne sestre pre 40 godine života. Cilj te odluke je postalo pre svega povećanje nataliteta, ali se ticala i isplate miraza.
 
Koristeći te Majorijanove odluke protiv njega, kao i uništenje flote Ricimer je sklopio zaveru s rimskim senatom tako da kada se car vratio iz Galije 461. godine on ga je uhapsio i pogubio. Njegovom smrću počinje završni samrtni hropac Zapadnog Rimskog Carstva
Publije Acije Var

**Publije Acije Var** (*Publius Attius Varus*, ? - 17. mart 45. pne.) je bio rimski vojskovođa iz doba kasne Republike, poznat kao komandant pompejanskih snaga u Sjevernoj Africi za vrijeme Cezarovog građanskog rata.

O Varovom životu i karijeri prije početka rata nema gotovo nikakvih podataka, s izuzetkom navoda da je 52. pne. služio kao promagistrat u tadašnjoj rimskoj provinciji Africi. Na samom početku rata je 49. pne. komandirao optimatskim trupama u Picenumu, ali se, suočen s brzinom Cezarovog napredovanja morao zajedno s Pompejem povući u Apuliju. Odatle je došao u Afriku, preuzevši je od tamošnjeg guvernera Tuberona, koji je također prešao na Pompejevu stranu. Var je bez problema mobilizirao dvije legije. Kada se iste godine u Sjevernoj Africi iskrcao Gaj Skribonije Kurion na čelu cezarovskih snaga, Var mu se suprotstavio, pri čemu mu je pomoć pružio numidijski kralj Juba I. U bitci na rijeci Bagradas Kurion je poražen, a Sjeverna Afrika ostala pod pompejanskim nadzorom sljedeće tri godine.

Nakon poraza kod Farsala 48. pne. u Sjevernu Afriku su došli vodeći pompejanci kao Katon Mlađi i Metel Scipion, od kojih je potonji preuzeo komadnu od Vara. Godine 46. pne. Varu je povjerena komanda nad pompejanskom flotom. Nakon pompejanskog poraza u kod Tapsa, Var je poražen od cezarovske flote Gaja Didija te prisiljen iskrcati se u Hispaniji. Tamo se priključio Titu Labijenu i s njim poginuo u bitci kod Munde kojom je okončan rat.

## Reference
Avit

**Marko Mecilije Flavije Eparhije Avit** (oko 395 – 456) je bio uzurpator koji uz pomoć Vizigota postaje car Zapadnog rimskog carstva. Njegova kratka vladavina će trajati od 455. do 456. godine.

Avit je postao magister militum u vreme cara Petronija Maksima. Kada je vandalski kralj Gejzerik napao Rim, nalazio se u diplomatskoj misiji na dvoru vizigotskog kralja Teodorika II u Tuluz. Gajzerikov napad je doveo do kraja vlasti Petronija Maksima, pa je Teodorik od Avita zatražio da preuzme rimski tron. Avita su potom carem proglasili Vizigoti i galo-rimski senatori 9.7. 455. Dva meseca kasnije ušao je u Rim.

Avit nije bio popularan među stanovnicima Rima. Kada je njegov napad na Vandale 455. godine propao i kada su oni krenuli u kontranapad, njegov položaj je bio vrlo loš. Došlo je do gladi u Rimu, koja je uzrokovala veliku krizu i Avit je bio prinuđen da istopi bronzane statue po gradu kako bi isplatio vojnike. Ricimer i Majorijan koji su ranije pobedili Vandale na Siciliji iskorištavaju svoju priliku i počinju ustanak protiv Avita.

Avit je pobegao u Galija gdje je zatražio pomoć od vizigotskog kralja Teodorika II., ali mu ovaj nije odgovorio budući da je u Španiji ratovao protiv Sveva. Avit je ipak sakupio ipak vojsku i pokušao da se vrati u Italiju. Poražen je i zarobljen kod Placencija. Pošteđen mu je život, a čak mu je bilo odobreno da postane episkop Placencije. Uprkos tome, Avit se plašio za svoj život i pokušao je da pobegne u Galiju. Prema Grguru Turskom, umro je na putu u Galiju. Po drugim izvorima bio je ubijen.
Downingov efekt

**Downingov efekt** je tendencija po kojoj ljudi s ispodprosječnim količnikom inteligencije (IQ) precjenjuju svoj IQ smatrajući da su inteligentniji, dok osobe s natprosječnim količnikom inteligencije podcjenjuju svoj IQ smatrajući da imaju nižu inteligenciju. Ovu tendenciju ljudi da pogrešno procjenjuju svoju inteligenciju prvi je uočio C. L. Downing, po kojemu je i dobila naziv.

Razlika između stvarnog i percipiranog količnika inteligencije također postoji između polova, što je primijetio britanski psiholog Adrian Furnham. Njegovo istraživanje pokazalo je da u prosjeku muškarci češće precjenjuju svoju inteligenciju za 5 bodova, dok žene češće potcjenjuju svoju inteligenciju za isto toliko bodova.

## Reference
LGBTQ prava u Peruu

Prava gejeva, lezbejki, biseksualnih i transrodnih osoba su ograničena u Peruu. Istopolni odnosi su legalni od 1921. godine, ali postojeći zakoni ne priznaju bilo kakav oblik istopolnih zajednica, iako antidiskriminacioni zakon iz 2008. godine zabranjuje diskriminaciju na osnovu seksualne orijentacije. Takođe, sudska praksa ne dozvoljava usvajanje dece od strane istopolnih parova. Nekoliko levičarskih partija i nevladinih organizacija, koja se bave zaštitom LGBT prava, predložile su novembra 2009. zakon o istopolnim brakovima, ali on nije uvršten u skupštinsku proceduru, najviše zbog protivljenja javnosti i Rimokatoličke crkve. Prema istraživanju obavljenom 2009. godine, svega 24% građana podržava istopolne brakove, dok 11% gradjana podržava usvajanje dece od strane istopolnih parova.
Dick Sargent

**Dick Sargent** (**Dik Sardžent** - 19. april, 1930 &ndash; 8. jul, 1994) bio je američki glumac, poznat kao drugi glumac koji je glumio Darrin Stephensa u televizijskoj seriji *[[Bewitched]]*.

## Biografija
Rođen kao **Richard Stanford Cox** u Carmel-by -the-Sea u Kaliforniji, Sargent se pojavljiavao u filmovima od 1956. godine. Kada je Dick York bio primoran da napusti seriju *[[Bewitched]]* zbog zdravstvenih problema, Sargent je uskočio u ulogu. Sargent je glumio u seriji do kraja njenog prikazivanja. Sargent je, zapravo, bio prvi izbor za ulogu, ali je uloga bila poverena Yorku, jer je Sargent bio zauzet na drugom projektu u vreme početka snimanja serije.

Sargent je nastavio da radi na filmu i imao je brojna gostujuća pojavljivanja u serijama. Sredinom 1980-ih glumio je Richarda Prestona u sitkomu *[[Down to Earth (TV serija)|Down to Earth]]*. Tokom 1980-ih pridružio se glumici Sally Struthers kao aktivista organizacije "Christian Children's Fund", koja se bavila decom trećeg sveta.

## Privatni život
Kasnije u životu Sargent je objavio da je gej i podržavao je LGBT pokret. Dugo godina je krio svoju seksualnu orijentaciju i pojavljivao se kao par sa lezbejskom glumicom Fannie Flagg. Više od decenije je živeo sa svojim partnerom, Albertom Williamsom, sve do svoje smrti.

Juna, 1992. Sargent je predvodio povorku ponosa u Los Angelesu zajedno sa svojom partnerskom iz serije, Elizabeth Montgomery.

## Smrt
Dick Sargeant je umro 1994. od raka prostate, u svojoj 64. godini. Njegovi ostaci su kremirani.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* Dick Sargent  na glbtq.com-u
Petronije Maksim

**Petronije Maksim** (oko 396 — 31.5. 455) je bio rimski senator i kratko vreme, uzurpator koji se proglasio carem Zapadnog rimskog carstva 455. godine, 

## Početak karijere

Petronije je pripadao senatorskom staležu. Pretor je postao oko 411. godine, a oko 415. započeo je karijeru u carskoj administraciji. Gradski prefekt je bio između 419. i 433. Te, 433. godine po drugi put je postao konzul. Na važnim državnim funkcijama budući car je dočekao sukob između Valentinijana III i Aecija koji je u mnogo čemu doprineo padu Zapadnog rimskog carstva. Sam ambiciozni Petronije Maksim iako je službeno pripadao u krug Aecijevih prijatelja je u stvarnosti bio protiv njega. Konačno, Valentinijan III je tijekom državnog sastanka o porezima napao i ubio Aecije, podgovoren od strane svojih dvorjana, među kojima je Petronije Maksim imao istaknutu ulogu. 

## Zavjera i kratka vladavina

Nekoliko meseci kasnije i sam car je bio ubijen u Maksimovoj zaveri od strane Aecijevih lojalista koji su mu potom donijeli krunu 17.3. 455. U pokušaju legalizacije svoje vlasti Petronije Maksim je prisilio Liciniju Evdoksiju, udovicu Valentijana III i kćer Teodozija II da se uda za njega. Pored toga natjerao je kćer Valentijana III i Licinije Evdoksije princezu Evdokiju da se uda za njegovog sina čime je ujedno objavio rat Gajzeriku kralju Vandala i Alana pošto je ona bila zaručena za njegovog sina Huderika.

Odmah po svom dolasku na vlast kako bi dobio podršku Vizigota i Rimljana na području današnje Francuske Petronije Maksim je imenuje tamošnjeg senatora Avita na položaj vrhovnog zapovednika vojske magister militum i šalje ga u Tuluz da bi dobio njihov podršku. Međutim, kada je Avit stigao do Vizigota, Petronije Maksim je već bio mrtav, pošto je na vijest o venčanju princeze Evdokije razjareni Gajzerik napao i opljačkao Rim. Sam Petronije Maksim je pokušao pobjeći iz grada Rima na vest o približavanju Vandala, ali je bio ubijen od ogorčenog stanovništva 31.5. 455. 

Tri dana nakon smrti Petronija Maksima, Gajzerik je ušao u Rim. Vandali su dve sedmice pustošili grad, a pored ostalih zarobljene su carica njene kćerke.
Andreas Carlgren

**Hemming Andreas Carlgren** (rođen 8. jula, 1958.) je švedski političar Partije centra i ministar za životnu sredinu u švedskoj vladi. On je prvi otvoreno gej ministar u Švedskoj.

## Obrazovanje i karijera
Andreas Carlgren je rođen u Västra Ryd, u regiji Stockholm. Od 1981. do 1983. godine studirao je na Univerzitetu u Stockholmu i postao je učitelj. Bio je predsednik omladine Partije centra od 1984. do 1987. godine. Od 1987. do 1990. je radio u nastavi, a zatim u M-gruppen, kompaniji za edukaciju, gde je radio na programima razvoja životne sredine. Od 1990. do 1994. je služio kao zamenik gradonačelnika Ekeröa, gde je imao i posebna zaduženja za brigu o deci i školstvu. Godine 1994. bio je izabran za predstavnika u parlamentu, gde je bio do 1998. godine. U parlamentu je bio član odbora za obrazovanje. Pored toga, imao je funkciju zamenika predsednika Partije Centra od 1992. do 1998. godine.

Godine 2000. Carlgren je imenovan za generalnog direktora Švedskog odbora za integracije. Nakon izbora, 2006. imenovan je za ministra za životni sredinu u novom kabinetu desnog centra. Jedna od glavnih tema njegovog bavljenja je globalno zagrevanje.

## Afera

Ubrzo nakon imenovanja na ministarsku funkciju, 12. oktobra, 2006. godine, Carlgren je priznao da je primio 130.000 kruna od Švedskog parlamenta. Godine 1998. kada je Carlgren napustio parlament, primio je kompenzaciju uprkos tome što je imao drugi izvor prihoda. Carlgren tvrdi da je sam ispravio grešku, dok drugi u Partiji centra tvrde da je bio uhvaćen u uzimanju dvostruke plate.

## Privatni život
Krajem 1990-ih Carlgren se razveo i outovao se kao gej, a zatim je sklopio registrovano partnerstvo sa svojim novim partnerom. On je prvi otvoreno gej ministar u Švedskoj. Nakon priznavanja istopolnih brakova, Carlgren je u braku sa Tomasom Harilom. Ima troje dece iz prethodnog braka.

## Reference

## Vanjske veze

* Andreas Carlgren na sajtu švedske vlade
Joan Osborne

**Joan Elizabeth Osborne** (**Džoan Ozborn**, rođena 8. jula, 1962.) je američka country pevačica. Najpoznatija je po pesmi *[[One of Us (pesma)|One of Us]]* i po svom radu sa članovima grupe Grateful Dead.

## Biografija
Krajem 1980-ih preselia se iz rodnog Kentuckya u New York, gde je osnovala svoju muzičku kuću Womanly Hips, kako bi izdala par nezavisnik snimaka, pre nego što je potpisala ugovo sa Mercury Records; *[[Soul Show: Live at Delta 88]]* (1991) bio je njen prvi album. Njen drugi (prvi za veliku kuću) album bio je *[[Relish (album)|Relish]]* (1995), koji je postao hit zahvaljujući singlu "One of Us". Pesma je više pop od ostatka albuma koji je bio obojen countyjem, bluesom i folkom. "Right Hand Man" i "St. Teresa" su manji hitovi koji su pratili uspeh "One of Us".

Radila je 2002. godine na dokumentarnom filmu *[[Standing in the Shadows of Motown]]* i išla je na turneju sa Funk Brothers. Ona i njen bend su pratili Dixie Chicks na nacionalnoj turneji tokom leta, 2003. godine, tokom koga se pridružila i bendu The Dead kao vokal i objavila svoj četvrti album, pod nazivom *How Sweet It Is*, koji je kolekcija kasičnih rock i soul obrada.

Tokom 2005. i 2006. Osborne je nastupala u više navrata sa Phil Lesh and Friends. Februara, 2007. nastupala je na Grand Ole Opry.

Maja, 2007. objavila je *[[Breakfast in Bed (album)|Breakfast in Bed]]*, koji je označio povrtak soul muzici. Obradila je *How Sweet It Is*. *Breakfast in Bed* sadrži i dve pesme ("Heatwave" i "What Becomes of the Brokenhearted") koje je obradila za film *Standing in the Shadows of Motown*.

Pevala je glavni vokal za "Spoonful" na solo albumu Vivian Campbell, *Two Sides Of If*. 
Pevala je vokale i za "Wayfaring Stranger" koja se pojavila na albumu *[[Chocolate Supa Highway]]* Spearheada, 1997. godine. Obradila je pesmu Dolly Parton "Do I Ever Cross Your Mind" na albumu *[[Just Because I'm a Woman: Songs of Dolly Parton]]*, 2003.

Njen poslednji album, *[[Little Wild One]]*, objavljen je septembra, 2008. godine.

## Privatni život
Osborne je biseksualna.. Pesma "After Jane" sa njenog albuma *Pretty Little Stranger* govori o vezi sa ženom.

Decembra, 2004. godine rodila je svoje prvo dete, ćerku.

## Diskografija
### Albumi

### Singlovi

## Reference

## Vanjske veze

* Joan Osborne zvanični sajt
* 
* Joan Osborne interview and Performance
48. pr. n. e.

__NOTOC__

Godina **48. pne.** je bila godina predjulijanskog rimskog kalendara. U svoje vrijeme je bila poznata kao **Godina konzulstva Cezara i Vacije** illi, nešto rjeđe, **godina 706. ''[[Ab urbe condita]]**''. Izraz 48. pne. (prije Krista) se za ovu godinu počeo koristiti u ranom srednjem vijeku, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala uvriježena metoda za imenovanje godina.

## Događaji

* Rimskom Republikom upravljaju konzuli Gaj Julije Cezar i Publije Servilije Vacija Izaurik.
* 4.1. - Cezarov građanski rat: Julije Cezar se sa svojom vojskom iskrcava kod Dirahijuma (današnji Drač) kako bi napao Pompejeve snage na Balkanu.
* mart - Cezarovim snagama kod Drača se priključuju pojačanja na čelu s Markom Antonijem.
* april — Cezar započinje opsadu Dirahijuma i gradi veliku cirkumvalacijsku liniju oko grada u kome se nalazi Pompej.
* maj — Cezarov ko-konzul Publije Servilije Vacija Izaurik dolazi u sukob s radikalnim popularskim tribunom Celijem te simbolički uništava stolicu tog magistrata na njegovom tribunalu.
* 10.7. — Bitka kod Dirahijuma u kojoj Cezar trpi težak poraz od Pompeja te je prisiljen povući se iz Makedonije u Tesaliju.
* 9.8. — Bitka kod Farsala u kojoj Cezar kod mjesta Farsal u Tesaliji nanosi odlučujući poraz Pompeju, koji bježi u Egipat, dok njegova vojska prima pomilovanje od Cezara.
* 28.9. — Pompej Veliki se iskrcava na obalu Egipta tražeći utočište te je tamo mučki ubijen po naređenju kralja Ptolemeja XIII.
* oktobar — Cezar se u potjeri za Pompejem zajedno s manjim vojnim kontingentom iskrcava u Aleksandrija gdje ga čeka delegacija Ptolemeja XIII i nudi mu poklon u obliku Pompejeve glave i prstena.
* U Rimu Cezara u odsudstvu imenuju konzulom na pet godina.
* Na rimskom Kapitolu je hram boginje Belone spaljen do temelja.
* Kleopatra VII, egipatska kraljica i sestra Ptolemeja XIII, se iz izgnanstva, sakrivena u perzijski tepih, vraća u kraljevsku palaču u Aleksandriji gdje je njen sluga predstavlja Cezaru. Mlada kraljica nakon toga postaje Cezarovom ljubavnicom.
* Farnak, kralj Bospora i Ponta, koristeći metež nastao rimskim građanskim ratom, napada rimske teritorije na Istoku te u bitci kod Nikopolisa (Nikopolis u Armeniji) tuče cezarovskog guvernera Gneja Domicija Kalvina.
* decembar — Cezarovo stajanje na Kleopatrinu stranu izaziva oružani sukob Rimljana s kraljem Ptolemejom XIII, kome se priključuju snage suparničke kraljice Arsionoje IV. Sukob, poznat kao Aleksandrijski rat i po tome što su tokom njega, po predaji, izgorjeli dijelovi Aleksandrijske biblioteke, završava Cezarovom i Kleopatrinom pobjedom, a Ptolemej i Arsinoja bježe iz prijestolnice.
* Yuan postaje novi kineski car iz dinastije Han.

## Rođenja
* Lucije Kalpurnije Pizon, konzul pod carem Augustom (u. 32. n.e.)
* Supruga Ban, konkubina kineskog cara Chenga, pjesnikinja i znanstvenica (u. 6. pne.)

## Smrti
* 28.9. — Pompej, rimski vojskovođa i državnik (ubistvo) (r. 106. pne.)
* Tit Anije Milon, rimski političar
Kraljica supruga

**Kraljica supruga** je naziv za kraljicu, odnosno suprugu kralja koja u pravilu nema političke ovlasti, odnosno ne predstavlja državnog poglavara kraljevine. Njena je uloga, u većina slučajeva, samo da rodi nasljednika/ nasljednicu njenog muža. Okrunjene su u jednostavnoj ceremoniji, odmah nakon kralja ili nakon udaje. Nekad kraljica-supruga služi kao regent maloljetnom monarhu. Najpoznatija kraljica supruga je vjerojatno Marija Antoaneta (kao supruga Luja XVI).

Nakon smrti muža (kralja), kraljica supruga preuzima titulu kraljice majke. U slučaju da njen sin nije oženjen te da nema nove kraljice supruge da je zamijeni, stara kraljica zadržava titulu koju je nosila za života muža. Neke poznate kraljice majke su Katarina Kosača-Kotromanić (kao maćeha Stjepana Tomaševića) i Elizabeth Bowes-Lyon (kao majka Elizabete II).

## Izvori
* Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). ''Japan encyclopedia.'' Cambridge: Harvard University Press. ; OCLC 58053128
Nikopolis

**Nikopolis** (, ) je izraz koji na grčkom doslovno znači "grad pobjede". Korišten je kao naziv nekoliko gradova u antici:
* Nikopolis u Epiru, najpoznatiji od svih
* nekadašnje ime Afyonkarahisar, grad u Maloj Aziji
* grad Cappadocia in the valley of the Lycus
* grad u Egiptu koga je osnovao rimski car August
* Nicopolis ad Istrum, grad u Trakiji (današnja Bugarska)
* Nicopolis ad Nestum, ruševine u suvremenom naselju Garmen u Bugarskoj
* Emmaus Nicopolis, rimsko ime za obnovljeni grad Emmaus 221. n.e.
* Nikopolis (Pont), rimska kolonija u Pont
* Originalno ime za Nikopol u Bugarskoj
* Nikopolis (tema), bizantska tema u zapadnoj Grčkoj.

:*V. također: [[Nikopol]]*
Nikopolis (Pont)

**Nikopolis** (, "grad pobjede", ) je bio antički grad smješten u Pontu, regiji na istoku današnje Turske. Osnovao ga je godine 66. pne. rimski vojskovođa Pompej Veliki nakon pobjede na pontskim kraljem Mitridatom u trećem mitridatskom ratu. Imao je važnu ulogu kao sjedište provincije Male Armenije, ali i u razvoju kršćanstva. Godine 319. 54 stanovnika Nikopolisa su postali mučenici pod carem Licinijem.

Godine 499. grad je uništen u katastrofalnom potresu, koji je, prema svjedočanstvima, ubio sve stanovnike osim biskupa i njegova dva sekretara. Car Justinijan I ga je pokušao obnoviti, ali je dodatno oštećen u Bizantsko-perzijski ratovi|bizantsko-perzijskim ratovima.

U doba Otomanskom Carstva se na njegovom mjestu nalazlo armensko selo Purkh.

## Reference

## Vanjske veze
* Source
Bitka kod Nikopolisa (48. pr. n. e.)

**Bitka kod Nikopolisa** se dogodila za vrijeme Cezarovog građanskog rata u Pontu krajem 48. pne. Bosporski kralj Farnak II je, koristeći metež u rimskoj državi izazvan građanskim ratom, napao rimska područja u Pontu kako bi obnovio imperij svog oca Mitridata Velikog. Suprotstavio mu se Gnej Domicije Kalvin, od Cezara novopostavljeni rimski guverner Male Azije koji je raspolagao s XXVII legijom, sastavljenom od Pompejevih veterana kojih su poslije Farsala prešli na Cezarovu stranu te dvije legije na brzinu regrutiranih i neiskusnih vojnika iz Male Azije. Za te se snage ispostavilo da su nedovoljne da zaustave Farnaka, koji je Kalvina porazio u bitci i nanio Rimljanima teške gubitke. Farnak, međutim, zbog pobune u svojoj pozadini nije bio u stanju iskoristiti ovu pobjedu, te ga je Cezar sljedeće godina porazio kod Zele.

## Izvori
* *[[De bello Alexandrino|De Bello Alexandrino]]*, 34-40.
Tribunal

**Tribunal** je izraz kojim se u najširem smislu opisuje pojedinac i/li institucija koja je ovlaštena donositi presude, odnosno odgovarajuće odluke u pravnim i upravnim sporovima. Najčešće se pod time podrazumijevaju ne-redovna sudska i upravna tijela, odnosno ad hoc tijela sastavljena po posebnim zakonima i za posebne prilike. Za to je najpoznatiji primjer Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju, poznat i kao Haški tribunal.
Farsala

**Farsala** (), u antici poznat kao **Farsal** (, 'Pharsalos ili ) je grad u Grčkoj, smješten u južnoj Tesaliji. Nalazi se u južnom dijelu Prefekture Larisa gdje predstavlja jedan od najvećih gradova. Preko stare ceste GR-3 je povezan sa Larisom i Lamijom a preko GR-30 aa Karditsom i Volosom. Auto-putevi GR-1/E65 i E75 vode istočno od grada. Na jugu se nalazi nekoliko planinskih lanaca, dok je na sjeveru Tesalijska ravnica, na istoku su brežuljci, dok se u središtu nalaze Farsalijska polja. Farsala se nalazi jugoistočno od Karditse, južno od Larise, zapadno od Volosa i sjeverno od Lamije.

Predstavlja ekonomsko i poljoprivredno središte provincije. Stanovništvo je uglavnom ruralno i bavi se uzgajanjem pamuka, a dio je zaposlen u tekstilnoj industriji. Farsala je također poznata po lokalnoj kuhinji, odnosno specifičnoj vrsti halve. Godine 2006. je imala 13.500 stanovnika.

## Vanjske veze
* The official site of Farsala.  
* Livius.org: Pharsalus (in antiquity)
* Koordinate:
Farsal (razvrstavanje)

**Farsal** () je bilo antičko ime današnjeg grčkog grada Farsala. Osim toga se pod time podrazumijevaju:
* Bitka kod Farsala, koja se kod Farsala odigrala godine 48. pne. a po kojoj je nazvana sljedeća djela:
** *[[Pharsalia]]*, ep rimskog pjesnika Lukana posvećen Cezarovom građanskom ratu.
** *[[Pharsalus (Rome)|Pharsalus]]*, VII epizoda TV-serije *[[Rome (TV serija)|Stari Rim]]*
Perzijski tepih

**Perzijski tepih** (pahlavijski *bōb* perzijski *farš* فرش, što znači "rasprotrijeti" i *qāli*) je esencijalni element perzijske umjetnosti i kulture. Vezenje tepiha se smatra jednim od najpoznatijih manifestacija perzijske kulture i umjetnosti, a koje datira još od vremena drevne Perzije. Godine 2008. Iran je izvozio ručno izvezene tepihe u vrijednosti od oko 420 miliona US$ ili 30% sveg svjetskog tržišta. Smatra se kako se u današnjem Iranu tkanjem tepiha profesionalno bavi 1,2 miliona ljudi čiji su proizvodi namijenjeni domaćem i međunarodnom tržištu. U posljednje vrijeme su iranski tepisi doibili oštru konkurenciju iz drugih država u obliku reprodukcija originalnih iranskih tepiha odnosno jeftinijih zamjena.

Perzijski tepisi se mogu podijeliti u tri grupe; **Farsh** / **'Qālii**' (sve veće od 2x1,3 m), **Qālicheh** (prostirka, veličine 2x1,3 m ili manje), i nomadski tepisi poznati kao * Gelim *(گلیم) **[[Kilim]]**, (uključujući *Zilu*, što znači grubi tepih).

## Reference

## Vanjske veze

* Persian Rugs - Part I  Part II Part III (Dokumentarni film u produkciji PressTV)
Supruga Ban

**Supruga Ban** (cca. 48. pne.? — cca. 2. pne.) također poznata kao **Ban Jieyu** ( bila je kineska pjesnikinja, poznata i kao konkubina cara Chenga iz dinastije Han.

Cheng ju je uzeo kao konkubinu na prijedlog svoje majke Wang Zhengjun, s obzirom da s caricom Xu nije imao nasljednika. Ban mu je rodila dva sina, ali su oba umrla kao djeca. Oko godine 19. pne. car je i caricu Xu i nju počeo zapostavljati u korist plesačica Zhao Feiyan i Zhao Hede. Sljedeće godine su Xu i ona optužene za čarobnjaštvo, ali su uspjele dokazati svoju nedužnost.

## Reference
* "Autumn in the Han Palace ", Silkqin.com
CNN

**CNN**, što je skraćenica za **Cable News Network**, međunarodni je celodnevni informativni kanal koji se emitira putem satelita i kabelske televizije. Osnovao ga je Ted Turner 1980. godine. Sjedište mreže je u Atlanti. Najveći CNN-ov medijski poduhvat bio je način na koji je ta televizijska mreža pratila Zaljevski rat nakon čega se i formalno televizijska stanica uzela oblik "nevjerovatno moćnog uređanja za oblikovanje percepcije gledalaca"  

Mnoge televizijske mreže, poput Sky Newsa, Euronewsa,Al Jazzere i Press TV, kasnije su slijedile izvornu ideju CNN-a.

## Gledanost u svetu
Po podacima kompanije Time Warner stanicu CNN International na engleskoj jeziku je moguće gledati u 212 država i teritorija . Kako bi se dodatno povećala gledanost kompanija je osnovala i informativne televizijske stanice na drugim jezicima. Te stanice su:
* CNN en Español - CNN na španjolskom jeziku za Latinsku Ameriku
* CNN+ - također na španjolskom jeziku, ali u partnerstvu s kompanijom Sogecable.
* CNN TÜRK - CNN na turskom jeziku
* CNN-IBN - CNN na indijskom jeziku
* CNNj - CNN na japanskom jeziku
* CNN Chile - CNN Čile.

## Međunarodne kritike
CNN je gotovo redovno od stranih vlada i organizacija bio optuživan kao propagandno sredstvo u promoviranju američkih političkih ciljeva. Najčešće CNN je optuživan za zauzimanje projevrejskih to jest antiarapskih stajališta o događajima na bliskom istoku, ali je također žestoku optužen od Kine zbog antikineskih stajališta tako da je tamo nastala poslovica "Nemoj biti kao CNN" što u prevodu znači "Nemoj biti pristran"   .

Osim redovnog informativnog programa koji je po mišljenju kritičara pristran CNN povremeno ima problema s "tehničkim pogreškama". Dvije od najpoznatijih "pogrešaka" u razdoblju 2005 - 2010 koje su dovele do međunarodnih osuda su one iz doba Rata u Južnoj Osetiji kada je CNN prikazao slike grada Chinvali kojega je uništila Gruzijska vojska (koju podržava SAD) dok se čitao tekst o napadima Ruske vojske tako da ispada kao da ga je ona uništila  i "greška" u prevodu govora iranskog predsjednika koji je 2006. godine izjavio:"Iran ima pravo na nuklearnu energiju, a cilizirane nacije nemaju potrebe za nuklearnim oružjem" dok je to CNN preveo:"Korištenje nuklearnog oružja spada u Iranska prava"  (u skladu s SAD politikom). Na prostoru bivše Jugoslavije je jedna od najpoznatijih takvih pogrešaka vezana uz reportažu o demonstracijama srpskih nacionalista povodom hapšenja Radovana Karadžića ilustriranih snimkama daleko spektakularnijih i nasilnijih demonstracija mađarske desnice u Budimpešti. 

## Izvori

## Vanjske veze

* Službena stranica
Bitka kod Dirahijuma (48. pr. n. e.)

**Bitka kod Dirahijuma** (ili Dirahija) se dogodila za vrijeme Cezarov građanski rat|Cezarovog građanskog rata na dan 10,. jula 48. pne. između rimske popularske vojske pod Julijem Cezarom na jednoj i optimatske vojske pod Pompejem na drugoj strani. U njoj je Cezar prilikom pokušaja da brojčano nadmoćne Pompejeve snage uništi u opkoljenom Dirahijumu (današnji Drač u Albaniji), doživio težak poraz. Pompej, s druge strane, nije iskoristio priliku da dokrajči Cezara, dozvolivši njegovoj vojsci da se povuče u Tesaliju gdje je mjesec dana kasnije vođena odlučujuća bitka kod Farsala.

## Vanjske veze
* Livius.org: Dyrrhachium (48 BC)
Publije Servilije Vacija Izaurik (konzul 48. pr. n. e.)

**Publije Servilije Vacija Izaurik** (***Publius Servilius Vatia Isauricus***, 1. vijek pne.) je bio rimski političar iz doba kasne Republike.

Bio je sin istoimenog konzula koji je dužnost obavljao 79. pne. Karijeru je započeo kao pristaša optimata, ali je na početku građanskog rata prešao Cezaru i popularima.

Nakon povratka iz Hispanije 49. pne. Cezar je isposlovao sebi konzulski mandat, a Vaciji konzulski mandat za 48. pne. Početkom te godine je Cezar otišao na Balkan u pohod na Pompeja, a kada je nešto kasnije Cezaru u pomoć krenuo i njegov glavni pomoćnik Marko Antonije, Vacija je preostao kao *de facto* glavni upravljač Rima. Izauriku je, međutim, nedostajalo autoriteta da vodi cezarovsku stranku, pa je odmah došao u sukob sa Kvintom Celijem Rufom, plebejskim tribunom i radikalnim popularom koji je tešku ekonomsku situaciju izazvanu ratom nastojao riješiti zakonom o oprostu svih dugova. Sukob, koji je dobio i fizičke značajke, i prilikom koga je Izaurik razbio Celijevu magistratsku stolicu, prerastao je u ustanak protiv Izaurika kome se priključio Tit Anije Milon, i koji je ugušen iste godine.

Nakon Cezarovog ubistva je Vacija u mutinskom ratu podržavao Senat protiv Marka Antonija, a istovremeno je njegova kćer Servilija bila zaručena za mladog Oktavijana. Kada su, međutim, Oktavijan i Antonije sklopili Drugi trijumvirat, zaruke su razvrgnute kako bi se Oktavijan mogao oženiti za Antonijevu pokćerku Klaudiju, ali je Vacija ostao vjeran Oktavijanu. Nastojeći mu se odužiti, Oktavijan je isposlovao da Vacija dobije još jedan konzulski mandat za 41. pne. 
 
## Povezano
* Servilia (gens)
Valentinijan III

**Valentinijan III. ** (Ravenna, 2.7. 419. - Rim, 16. ožujka 455.), puno ime **Flavius Placidus Valentinianus**, od 425. do 455. car Zapadnog Rimskog Carstva.

Valentinijan III. je bio jedini sin cara Konstancija III. i Gale Placidije, kćeri cara Teodozija I. Velikog i unuke cara Valentinijana I.. Nakon žestoke svađe Gale Placide i njenog brata cara Honorija ona i Valentinijan III. su bili protjerani u Carigrad gdje ostaju do Honorijeve smrti 423. godine. Dok je u Rimu za cara ubrzo izabran Ivan, Teodozije II. je gotovo godinu dana razmišlja da prizna i tako legalizira poziciju novog cara Zapadnog Rimskog Carstva ili da pokrene akciju u zaštiti interesa svog maloljetnog nećaka. Odluka je donesena tek 23.10. 424. kada je u Valentinijan III. u Carigradu proglašen za cezara. Nakon kratkog rata bizantska vojska će poraziti uzurpatora Ivana i postaviti u julu/srpnju 425. godine Valentinijana III. za cara.

U prvom razdoblju careve "vladavine" njegov majka Gala Placidija je organizirala neku vrstu posljednjeg rimskog trijumvirata tako da je jednom generalu dala vlast u Galiji, drugome u Italiji, a trećemu u Africi. Ta podijela vlasti će ubrzo dovesti do građanskog rata u kojemu Flavije Aecije zapovjednik rimske vojske u Galiji iz pomoć Huna uspjeve 433. godine osvojiti potpunu vlast u državi, tako da će Valentinijan III. ostati samo de jure car koji na kraju neće nikada de facto vladati.

437. godine oženio je Liciniju Eudokiju (* 422; † 462), kćer Teodozija II. i Atenaide.

## Povezano

* Posljednji rimski trijumvirat
Bitka kod Farsala

**Bitka kod Farsala** se odigrala kao dio Cezarovog građanskog rata 9. 8. 48. pne. između rimske popularske vojske pod Julijem Cezarom na jednoj, te optimatske vojske pod Pompejem na drugoj strani. Usprkos brojčane inferiornosti i logističke iscrpljenosti, Cezar je uspio odnijeti pobjedu koja je dovela do potpunog sloma optimatske vojske u Grčkoj, čiji se najveći dio predao ili prešao na Cezarovu stranu. Iako se rat nastavio još tri godine, antički historičari su je smatraju odlučujućim događajem cijelog rata, odnosno simboličkim krajem Rimske Republike.

## Pozadina
Prednost je bila na strani Pompeja, on je imao priličan broj dobro naoružanih i hranom opremljenih vojnika, kao i jaku flotu. Cezarova vojska je bila dobro disciplinirana, ali on nije uspio da je odjednom čitavu prebaci jer je to sprječavala Pompejeva flota. Osim toga, Cezarova vojska se loše opremala. Prvi Cezarovi sukobi sa Pompejem zbili su su se u Epiru kod Dirahija. Za vrijeme njih Cezar je pretrpio znatne gubitke, povukao se u Tesaliju i rasporedio svoje trupe blizu grada Farsale. Uskoro je tu sa svojom vojskom stigao i Pompej. Optimati koji su se nalazili zajedno sa Pompejem bili su poslije uspjeha kod Dirahija uvjereni u pobjedu i prepirali se čak oko toga koga će izabrati za Cezarovog nasljednika na dužnost velikog pontifika. Njihova uvjerenost u pobjedu prešla je i na Pompeja, i on je odlučio upustiti se u bitku.

## Bitka
Pompej je namjeravao razbiti protivničku konjicu izvrsnim snagama svoje konjice i zadati udarac protivničkom desnom krilu.
Predviđajući to, Cezar je na svom desnom krilu koncentrirao dvije tisuće svojih najboljih legionara. Pompejevi konjanici potisnuli su Cezarovu konjicu i počeli potiskivati njegove trupe s desnog boka, ali su tu naišli na odabrani odred i ne izdržavši njegove protunapade uzmakli natrag, otkrivši bok Pompejeve vojske. Zatim je Cezar uveo u borbu svoje pričuve, koje su prešle u napad na demoraliziranog protivnika i upale u njihov logor. **Bitka kod Farsale** (6. lipnja 48. pne.) završila se u Cezarovu korist. Pompej je pobjegao s bojišta. Ostaci njegove vojske predali su se Cezaru.
## Posledice
Ishod bitke kod Farsale i daljnji događaji omogućuju usporedbu vojnog talenta dvojice suparnika - Pompeja i Cezara. Pompej je nezasluženo stekao slavu, najprije time što je prisvojio Lukulove uspjehe (protiv Mitridata), zatim Sertorijeve uspjehe (u Španjolskoj), potom (pomoćnika) Sule itd. 

A čim je pokušao u borbi protiv Cezara pokazati svoje talente, pokazao je ništavnost. Cezar čini niz najkrupnijih vojnih pogreški, koje su namjerno ekstravagantne, zato da zbuni filistra koji stoji naspram njega. Svaki rimski general, bilo koji Kras, uništio bi Cezara šest puta za vrijeme Epirskog rata. Ali je Cezar s Pompejom mogao sebi dozvoliti sve. 
## Literatura
* 
* Caesar's account of the battle
Sanja

**Sanja** se može odnositi na:

* Sanja (ime), popularno žensko ime. Neke od najpoznatijih osoba koje ga nose su:

** Sanja Ančić
** Sanja Doležal
** Sanja Đorđević
** Sanja Jovanović
** Sanja Matejaš
** Sanja Maletić
** Sanja Papić
** Sanja Stijačić

Također može označavati

* ''Sanja'' (roman), autor: Momo Kapor (2003)
* ''Sanja'' (talk show), hrvatski talk-show koji se prikazivao na programu RTL Televizije
* Sanja (woreda), jedna od 105 woreda u Amharskoj oblasti Etiopije
* Sanja (festival), tokijski festival
Aleksandrijski rat

**Aleksandrijski rat** je bio oružani sukob koji se u drugoj polovici 48. pne. i prvoj polovici 47. pne. na području Egipta vodio između rimske vojske pod Julijem Cezarom, te egipatskih snaga pod kraljem Ptolemejem XIII i kraljicom Arsinojom IV. Koincidirao je s građanskim ratom u samom Rimu, odnosno kao jedan od uzroka je imao pokušaj Cezara da uhvati svog suparnika Pompeja koji se pokušao skloniti u Egipat te prekine dinastijski sukob Ptolemeja i njegove sestre Kleopatre koji je prijetio opskrbi Rima egipatskim žitom. Kada se Cezar u tom sporu opredijelio za Kleopatru, Ptolemej i njegovi doglavnici su podigli ustanak i opsjeli Cezara i njegov kontingent u kraljevskoj palači u Aleksandriji. Iako u teškoj situaciji, Cezar je izdržao do dolaska pojačanja od strane svojih saveznika, te na kraju uspio poraziti Ptolemeja i Arsinoju, postavivši Kleopatru za jedinu kraljicu Egipta.

## Reference
* M. Cary and H. H. Scullard, *A History of Rome*
Opsada

**Opsada** je dugotrajna vojna blokada nekog grada (ili tvrđave) sa ciljem njegovog zauzimanja bilo vojnom silom, bilo izgladnjivanjem njegovog stanovništva i vojne posade. Opsada je započinjala opkoljavanjem grada (tvrđave) i presecanjem svih vidova snabdevanja opsađenih, nakon čega su otpočinjali vojni napadi uz pomoć opsadnih sprava, bombardovanje ili tunelovanje. Postoji više načina okončavanja opsade:
# Opsađeni su bez pomoći sa strane mogli odbiti sve napade i tada se kaže da je grad (tvrđava) *izdržao* opsadu.
# Opsađeni su uz pomoć sa strane mogli odbiti napadače i tada se kaže da je opsada *podignuta* ili *probijena*.
# Opsadioci su mogli osvojiti grad (tvrđavu), ali su opsađeni mogli da pobegnu.
# Opsadioci su mogli da zauzmu grad (tvrđavu) i da tom prilikom zarobe/ubiju opsađene i tada se kaže da je grad *pao*.

## Povezano
* Opsadne sprave
* Tunelovanje
* Tvrđava

### Poznate opsade
* Opsada Tira
* Opsada Alezije
* Opsada Carigrada 1453. godine
* Opsada Lenjingrada
* Opsada Sarajeva
* Opsada u Wacou
## Vanjske veze
Džet set (razvrstavanje)

**Džet set** može označavati:
* džet set, pripadnici svjetske elite koji često putuju između kontinenata;
* Džet set (film), srpski animirani film iz 2007. godine.
Ivan, rimski car

**Ivan** ili **Jovan** (, ? – jul 425) je jedno vreme bio car Zapadnog rimskog carstva (423–425. godine). Međutim, s obzirom da ga Vizantija nikada nije priznala, tretira se kao uzurpator. Posle smrti cara Honorija, 27. avgusta 423, Teodosije II, jedini vladar Teodosijeve dinastije, nije žurio da objavi smrt svog strica. Tokom međuvlade, na presto se popeo Jovan i postao car.

Jovan je prethodno bio civilni službenik na dvoru. Kada je došao na vlast, želeo je da se sporazume sa Teodosijem, ali je ovaj na paresto postavio mladog Valentinijana III. Tokom kasne 424. godine, Jovan je poslao Aecija u poslanstvo kod Huna. Dok je Aecije bio na putu, vojska Istoka je iz Soluna krenula prema Italiji i ubrzo se utvrdila u Akvileji. Kada su Jovana zarobili, dovukli su ga u logor istočne vojske, odsekli mu ruke, a potom je u tom stanju bio prikazivan narodu, da bi mu na kraju odsekli glavu, jula 425. godine.

Tri dana posle Jovanove smrti, Aecije se vratio na čelu velike hunske vojske. Aecije je zatim dobio položaj magister milituma, zapovednika vojske Zapada.
Lucije Kalpurnije Pizon Cezonin (konzul 15. pr. n. e.)

**Lucije Kalpurnije Pizon Cezonin** (***Lucius Calpurnius L. f. L. n. Piso Caesoninus***, 48. pne. - 32), ponekad poznat i po nadimku **Pontifeks** (*Pontifex*), bio je rimski plemić i velikodostojnik iz vremena ranog Carstva.

Rodio se kao sin republikanskog konzula Lucija Kalpurnija Pizona Cezonina, a starija sestra mu je bila Kalpurnija Pizonis, posljednja supruga Julija Cezara. Kasnije je postao osoba od povjerenje cara Augusta, a kasnije i Tiberija.

Godine 15. pne. je služio kao konzul, a potom kao guverner u Mediolanumu i Galatiji. Od 12. do 32. n.e. je držao mjesto gradskog prefekta Rima.

Horacije mu je posvetio svoju knjigu *Ars poetica*.

## Izvori
* Dio Cassius, Knj. 54
* Tacit, *[[Anali (Tacit)|Annals]]* 6.11 
* Seneca, *Epistulae* 83.14
Bitka kod Farsala (razvrstavanje)

**Bitka kod Farsala** se može odnositi na:
* Bitka kod Farsala, jedna od odlučujućih bitaka Cezarovog građanskog rata, vođena 48. pne. između Julija Cezara i Pompeja
* , vođena između bizanstke vojske i tesalijskog vojvode Jovana Duke
* , vođena između grčke i turske vojske u grčko-turskom ratu 1897. godine
Mark Medlock

**Mark Medlock** (rođen 9. jula, 1978. u Frankfurtu) je nemački pevač i pobednik četvrte sezone televizijskog showa *[[Deutschland sucht den Superstar|Deutschland sucht den Superstar (DSDS)]]*, nemačke verzije *[[Idol (TV show)|Idola]]*

## Biografija
### Privatni život
Medlock je stariji od dvoje dece afro-američkog oca iz Georgije i nemačke majke iz Frankfurta. Mark i njegov brat Larry su odrastali u siromašnijem delu Lohwaldsiedlung, naselju Offenbacha am Main. Sa šest godina počeo je da peva gospel muziku, pod uticajem svog oca i soul pevača kao što su James Brown i Barry White.

Krajem 1990-ih njegova majka se razbolela od raka. Medlock je napustio školu i brinuo se o majci do njene smrti, 2000. godine. Dve godine kasnije njegov otac je umro od infarkta. U međuvremenu Madlock je radio više poslova, između ostalog na geriatriji, kao baštovan, čistač i đubretar.

Godine 2001. Medlock je venčao sa svojim momkom. Njih dvojica su se razveli 2004. godine.

### ''Deutschland sucht den Superstar''
Medlock je bio jedan od favorita od samog početka takmičenja. Već prvim nastupom je oduševio publiku i žiri i to oduševljenje je trajalo do finala. Mark je pobedio u finalu sa 78,02% glasova.

### Pesme u DSDS-u

## Diskografija
### Albumi
* *Mr. Lonely*
* *Dreamcatcher*
* *Cloud Dancer*
* *Club Tropicana*

### Singlovi
* "Now Or Never"
* "You Can Get It" 
* "Unbelievable" 
* "Summer Love" 
* "Mamacita" 

## Vanjske veze

* Zvaniči sajt Marka Medlocka