open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Zeena Schreck

**Zeena Schreck** (San Francisco, Kalifornija, SAD, 19. studenog 1963. – ) američka je glazbenica, umjetnica, autorica te duhovna učiteljica.

Rođena je 19. studenoga 1963. u San Franciscu, SAD kao **Zeena Galatea LaVey**.

Njezin je otac bio Anton LaVey (1930. – 1997.), osnivač Sotonine crkve. Njegova je žena, „čarobnica“ Diane Hegarty rodila Zeenu. Zeenin je djed bio Michael Joseph Levey, a baka Gertrude Augusta Coultron.

Zeena ima polusestru Karlu LaVey i polubrata Satana Xerxesa Carnackija LaVeya. Karla je visoka svećenica Prve sotonističke crkve.

23. svibnja 1967. Zeena je imala sotonističko krštenje koje je izveo njezin otac, a prema njezinim riječima, taj je događaj bio proslava života.

Zeena je ostala trudna s 13 godina te je rodila sina čije je ime Stanton Zaharoff LaVey (18. siječnja 1978.).

Od 1985. do 1990. Zeena je bila visoka svećenica i glasnogovornica Sotonine crkve. Pojavljivala se na televiziji tijekom takozvane „sotonske panike“. Zeena je tvrdila da „pravi“ sotonisti ne žrtvuju ljude ili životinje te da nisu povezani s onima koji se nazivaju sotonistima, a čine takve stvari.

Zeena je u to vrijeme bila sotonistica i ateistica, kao i njezin otac. Udala se za glazbenika Nikolasa Schrecka. Zajedno ih je intervjuirao teleevanđelist, pastor Bob Larson, kojeg su optužili za licemjerje te su mu skrenuli pažnju na zločine kršćana tijekom povijesti.

Ipak, Zeena se 1990. odrekla sotonizma te se pridružila Setovu hramu, vjerskoj organizaciji čiji članovi štuju staroegipatskog boga Seta. (Set je u egipatskoj mitologiji bog kaosa i pustinje, brat Ozirisa i Izide.) Zeena je postala svećenica Seta (*Hemet-neter tepi Seth*).

Larson je ponovno intervjuirao Zeenu i njezina muža, koji nemaju djece. Zeena je izjavila da Set boravi u njoj te da prakticira crnu magiju.

2002. Zeena je osnovala Setov pokret oslobođenja (*Sethian Liberation Movement*). Poslije je prihvatila i budizam.
## Izvori
Diane Hegarty

**Diane Hegarty** (10. srpnja 1942. – ) američka je okultistica, suosnivačica Sotonističke crkve. Ona je i poznati grafolog.

Znana je i kao **Diane LaVey** te **Diana Hall**. 

Diane, koja sebe smatra čarobnicom, bila je nevjenčana supruga Antona LaVeya, osnivača Sotonističke crkve. Oko 25 godina ona je bila sotonistička visoka (ili vrhovna) svećenica. (LaVey se rastao od svoje supruge Carole Lansing te je bio u romantičnoj vezi s Diane od 1960. do 1985.)

Anton i Diane su dobili kćer Zeenu, koja je bila sotonistička svećenica i svećenica Seta u Setovom hramu. Zeena se kasnije odrekla sotonizma i prihvatila budizam. Čini se da Diane i Zeena trenutno nisu u kontaktu. Zeenin sin, Dianein unuk, jest Stanton Zaharoff LaVey.

Postoje mnogi prikazi Diane koji ju prikazuju tijekom sotonističkih rituala.

Diane je pomogla svom unuku nakon što ga je majka odbacila.

Dianeina je pokćerka Karla LaVey također bila vrhovna svećenica Sotonističke crkve.
## Izvori
Jimena Fernández

**Jimena Fernández** (ili **Ximena Fernández**) bila je kraljica Pamplone (Navara) u srednjem vijeku. Smatrana je osobom iznimno plemenitog podrijetla. Njezino je ime vjerojatno ženski oblik imena Šimun.

Njezin je otac bio plemić Fernando Bermúdez de Cea, drugi grof svog mjesta.

Majka joj je bila velika grofica Elvira Díaz, čiji su roditelji bili grof Diego Muñoz od Saldañe i njegova žena, Tregidija.

Jimena se udala – njezin muž je bio kralj García Sánchez II od Pamplone.

Ovo su njihova djeca:
*Sancho III od Navare, kralj Navare
*Elvira Garcés, redovnica (špa. *monja*)
*García Garcés
*Urraca Garcés, kraljica Leona

## Izvori
Palácio do Planalto

**Palácio do Planalto** () je službeno radno mjesto predsjednika Brazila. Smještena je u glavnom gradu Braziliju. Zgradu je diajnirao arhitekt Oscar Niemeyer i inaugurirao 21. aprila 1960. Bila je radno mjesto svakog brazilskog predsjednika od vremena Juscelina Kubitscheka. Nalazi se na *[[Praça dos Três Poderes]]* (Trgu tri vlasti), istočno od Nacionalnog kongresa i preko Vrhovnog federalnog suda.

Predsstavlja jednu od službenih palača Predsjedništva, zajedno sa Palácio da Alvorada, službenom rezidencijom. Osim Predsjednika, i nekoliko visokih funkcionara ima kancelarije u *Planalto*, uključujući potpredsjednika i načelnika štaba; druga ministartsva se nalaze duž Esplanade ministarstva. U brazilskom brazilskom političkom žargonu, izraz *Planalto* se koristi kao metonim za izvršnu vlast.

## Izvori

## Vanjske veze

* Official website
* Interactive infographic (in Portuguese) http://extras.ig.com.br/infograficos/palacioplanalto/
* Gallery http://www2.planalto.gov.br/presidencia/palacios-e-residencias-oficiais/palacio-do-planalto/galeria-de-imagens
La Sonate à Kreutzer

***La Sonate à Kreutzer*** () je francuski crno-bijeli kratki film snimljen 1956. u režiji Erica Rohmera. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana ruskog pisca Lava Tolstoja. Protagonist, koga tumači sam Rohmer, je mladi arhitekt koji se iz robovanja društvenim konvencijama oženio za mladu ženu (čiji lik tumači Françoise Martinelli) prema kojoj ne osjeća gotovo ništa, ali u kome će se probuditi ubilački nagoni kada je uhvati sa ljubavnikom (koga tumači Jean-Claude Brialy). Film, u čijoj se jednoj sceni pojavljuje uredništvo znamenitog filmskog časopisa *[[Cahiers du cinema]]*, je bio relativno rijetko prikazivan, ali je publici preko DVD-a postao dostupan 2013. godine.

## Uloge
* Éric Rohmer : le mari
* Françoise Martinelli: l'épouse
* Jean-Claude Brialy : l'amant
* Jean-Luc Godard : un ami journaliste 
## Vanjske veze
* 
* 
* ''La Sonate à Kreutzer''  sur *Cinéclub de Caen.com*
* Fiche et photogrammes sur *Arte.tv*
Krejcerova sonata (film, 1914)

**''Kreutzerova sonata** ) je ruski crno-bijeli nijemi film snimljen 1914. godine u režiji Vladimira Gardina. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana Lava Tolstoja. Kao okvir zapleta služi susret samog Tolstoja (čiji lik tumači Mihail Tamarov) sa protagonistom, Pozničevim (čiji lik tumači Boris Orski), koji mu priča kako je prestao voljeti svoju suprugu, ali je potom postao ljubomoran kada ju je uhvatio sa drugim muškarcem.

## Uloge
* Boris Orski : Poznjišev
* Jelizevata Uvarova : njegova supruga
* Lidija Si;ova : njena majka
* Mihail Tamarov : Lav Tolstoj

## Vanjske veze
*
Wild in the Streets

***Wild in the Streets*** () je američka muzička filmska komedija iz 1968. godine u režiji Barryja Sheara, poznata kao jedan od najeksplicitnijih odraza kontrakulture, generacijskog jaza i tadašnjih burnih zbivanja na jedan hollywoodski film.

Protagonist, koga tumači Christopher Jones, je Max Frost, 24-godišnji pjevač popularnog rock benda Max Frost and the Troopers, koga progresivni predsjednički kandidat (čiji lik tumači Hal Halbrook) angažira u kampanji kako bi prikupio glasove mladih. Radnja prikazuje kako se Frost koristi tu priliku za iznošenje planova za radikalnu preobrazbu SAD, te uz kombinaciju karizme, nereda koje izazivaju njegovi pristaše i te masovnog korištenja LSD-a sam postaje predsjednik i u prisilnu mirovinu šalje sve starije od 30 godina.

*Wild in the Streets* je bio jedan od dotada najskupljih projekata American International Pictures, studija specijaliziranog za niskobudžetne eksploatacijske filmove. Producenti su, pak, vješto koristili aktualnost tema kao što protesti protiv rata u Vijetnamu i zahtjevi da se prag za biračko pravo snizi sa 21 na 18 godina; one su posebno došle do izražaja u tadašnjoj predsjedničkoj kampanji, koja je koincidirala sa premijerom, i u kojoj se jednim od favorita smatrao Robert F. Kennedy,  koji je uživao kako podršku mladih glasača tako i Hollywooda. Film je, sa druge strane, tim ozbiljnim temama prišao i na satirički način, nastojeći prikazati kako bi radikalni zahtjevi mladih izgledali kada bi ih se pokušalo dosljedno primijeniti. U filmu se u cameo ulogama pojavljuju neke od tadašnjih slavnih ličnosti, uključujući kontroverznog desničarskog novinara Waltera Winchella. Film je, pak, predstavljao debi za kasnije popularnog crnog komičara Richarda Pryora, koji je u njemu tumačio bubnjara u protagonistovom bendu. Snimanje je obilježila nesreća prilikom koje je leđa ozlijedila glumica Diane Varsi, koja je od nje trpila posljedice do kraja života. Jonesu je, pak, nastup u *Wild u the Streets* predstavljao vrhunac karijere i popularnosti.

Film je postigao priličan komercijalni uspjeh, a kasnije stekao i svojevrsni kult status, prije svega među nekadašnjim poklonicima kontrakulture koji su se nostalgijom prisjećali svoje mladosti.

## Izvori

## Vanjske veze
*
Bérénice (film, 1954)

***Bérénice*** je francuski crno-bijeli kratki igrani film snimljen 1954. u režiji Érica Rohmera. Predstavlja adaptaciju istoimene novele američkog pisca Edgara Allana Poea. Protagonist, koga tumači sam Rohmer, je muškarac koji razvija bizarnu opsjednutost svojom rođakom (čiji lik tumači Teresa Gratia), a koja boluje od katalepsije.

## Uloge
* Éric Rohmer : Egaeus
* Teresa Gratia : Bérénice

## Vanjske veze
* 
*
Krejcerova sonata (Tolstoj)

***Krejcerova sonata*** () je pripovjetka (kratki roman) ruskog književnika Lava Tolstoja objavljena 1889. godine. Protagonist i narator je Pozdnjišev, koji opisuje događaje koji su doveli do toga da ubije svoju suprugu. Radnja prikazuje je njihov brak nakon rađanja petoro djece i lišenja bilo kakve seksualne komponente postao neizdržljiv, te kako mu je supruga utjehu pronašla u naručju mladog pijanista Truhačevskog, te kako ih je Pozdnjišev uhvatio zajedno i nožem ubio suprugu u nastupu ljubomore.

Tolstoj je u romanu koristio (nominalno) ljubavni zaplet kako bi kroz protagonista iznosio vlastite stavove o seksualnosti prema kojoj je imao neprijateljski stav, smatrajući kako ona kod ljudi pobuđuje životinjske nagone i potiče zločine koji se mogu obuzdati jedino dobrovoljnom apstinencijom. Iako su stavovi bili prilično konzervativni, eksplicitnost s kojom se tema obrađivala je bila neuobičajena za tadašnje stanarde, te je Tolstoj odmah imao probleme sa cenzurom. Knjiga je u Ruskom Carstvu objavljena tek nakon što je Tolstojeva supruga Sofija uspjela ishoditi audijenciju sa carem Aleksandrom III koji je pristao da se ona može, uz posebna ograničenja i izbacivanje pojedinih dijelova, prodavati po privatnim kućama. *Krejcerova sonata* je problema sa cenzurom imala i u drugim državama, uključujući SAD gdje ju je zabranila federalna pošta, a budući predsjednik Theodore Roosevelt Tolstoja proglasio "kraljem amoralnih perverznjaka". *Krejcerova sonata* je također postala predmetom brojnih kritika njegovih suvremenika (uključujući Čehova) te se smatra jednim od najkontroverznijih Tolstojevih djela.

Usprkos toga je postala jedno i od najpopularnijih Tolstojevih djela, pogotovo u Rusiji kada su cenzorska ograničenja djelomično bila ukinuta nakon Prve ruske revolucije 1900-ih. Također je postala inspiracija za brojne umjetnike, te postala predmetom dramskih, a kasnije i niza filmskih i televizijskih adaptacija, uključujući istoimenu TV dramu prikazanu 1969. u tadašnjoj Jugoslaviji.

## Vanjske veye
* Текст в Библиотеке Максима Мошкова 
* Послесловие к «Крейцеровой сонате»
Telefoni bianchi

**Kinematografija bijelih telefona** (), **filmovi bijelih telefona** ili, jednostavnije, **bijeli telefoni** () je naziv za specifični filmski žanr, odnosno vrstu filmova koja se snimala u fašističkoj Italiji u drugoj polovici 1930-ih i početkom 1940-ih, odnosno, u širem smislu za period u historiji italijanske kinematografije. Po svom žanrovskom određenju su predstavljali podvrstu romantičnih komedija, ali ih je odlikovalo to što su svojom radnjom i likovima u pravilu bili smještani u milje više ili, u najboljem slučaju, srednje klase te prikazivali svakodnevni život okružen luksuzom koji većina publike u tadašnjoj Italiji nije mogla priuštiti; to se, između ostalog ogledalo u telefonskim aparatima koji su bijele boje, umjesto "narodnih" telefona od bakelita koji su u pravilu bili crni. Po njima je žanr, također, dobio ime.

Specifičnost žanra je bila u i tome što se maksimalno nastojalo imitirati hollywoodske uzore, ali i što se inzistiralo na Art deco scenografiji, zbog čega se takvi filmovi ponekad nazivaju i **cinema déco**.
Kao čest predložak su se koristili i teatarski komadi mađarskih autora, te je zbog toga za takve filmove korišten i naziv **commedia all'ungherese** (). Kako bi izbjegli neusklađenost nekih od motiva radnje sa tadašnjim italijanskim moralnim shvaćanjima i zakonima (razvod, koji nije bio dozvoljen, i preljub koji se kažnjavao kao kazneno djelo), scenaristi su često radnju smještali u fiktivne srednjoevropske ili istočnoevropske zemlje.

Fašistički režim Benita Mussolinija je podržavao snimanje takvih filmova, dijelom zato što se smatralo da se njima stvara komercijalna baza sa "ozbiljne" propagandne filmove, a dijelom zato što su oni uživali veliki popularnost kod publike, pružajući im eskapistički otklon od svakodnevnice kojom su dominirali nepravladane posljedice ekonomske krze, a potom i Drugi svjetski rat. Među samim italijanskim filmašima, uključujući i one koji su, poput Vittorija De Sice, zahvaljujući takvim filmovima stekli slavu i postali zvijezde, filmovi bijelih telefona su bili manje popularni te se smatralo kako njihovo inzistiranje na formuli guši njihovu kreativnu energiju; tako je još za vrijeme fašističke vladavine napravljeno nekoliko filmova koji su predstavljali svojevrsnu antitezu bijelih telefona i koji se smatraju začetkom pokreta koji će nakon rata postati poznat kao italijanski neorealizam.

1976. je Dino Risi filmovima bijelih telefona odao svojevrsni komični homage kroz film pod naslovom *[[Telefoni bianchi (film, 1976)|Telefoni bianchi]].

== Vanjske veze ==
* http://www.italica.rai.it/cinema/schede/telefoni6.htm  Scheda storica dal sito della RAI: *Momenti del Cinema Italiano'', 1.6.
* http://www.albertorabagliati.com/i-colleghi/cinema/  Pagina riccamente documentata sugli attori del Cinema italiano degli anni '30 e '40.
Assia Norris

**Assia Norris**, rođena kao Anastasija Noris von Gercfeld (16. februar 1912 – 27. januar 1998) bila je italijanska glumica rodom iz Rusije, poznata kao velika zvijezda filmova bijelih telefona 1930-ih i na početku 1940-ih. Karijeru joj je značajno pomogao brak sa Mariom Camerinim, režiserom koji se smatrao jednim od najistaknutijih predstavnika žanra.

## Vanjske veze

* 
*
Randy Rhoads

**Randall William Randy Rhoads** (Santa Monica, 6. prosinca 1956. - Leesburg, 19. ožujka 1982.) bio je američki rock gitarist i skladatelj. Tijekom svoje sjajne glazbene karijere koja je trajala 10 godina, prvo je bio suosnivač američke hard rock skupine Quiet Riot, a zatim i kao gitarist zaslužan za početni veoma uspješan samostalni glazbeni pohod Ozzy Osbourna nakon što je napustio Black Sabbath.Tijekom ovog kratkog, ali veoma važnog razdoblja u glazbenoj karijeri Ozzy Osbourna snimljena su dva veoma uspješna albuma Blizzard of Ozz 1980. i Diary of a Madman 1981.  Randy Rhoads je dao veliki doprinos tijekom snimanja ova dva albuma. Bio je odgojen od strane samohrane majke, koja mu je dala prve časove klasične gitare. Ovo ċe imati veliki utjecaj na mladog Randya pri njegovom kasnijem stvaranju jedinstvenog rock zvuka na električnoj gitari. Zahvaljujuċi ovome Randy Rhoads je pomogao Ozzy Osbournu u stvaranju novog stila u heavy metal glazbi, objedinjujuċi elemente iz klasične glazbe sa agresivnom rock senzibilnošċu i izuzetnom vještinom sviranja električne gitare. Za samo dvije godine stvorio je glazbenu ostavštinu koja je zauvijek promijenila heavy metal u tolikoj mjeri da su mnogi kasniji rock gitaristi slijedili njegov primjer prilikom razvijanja vlastitog stila sviranja rock gitare. Randy Rhoads je poginuo u zrakoplovnoj nesreċi 19. ožujka 1982. godine prilikom koncertne turneje s Ozzy Osbournom.

## Diskografija

## Izvori

## Vanjske veze
* Službena web stranica
Feldkirchen in Kärnten

**Feldkirchen in Kärnten** (slovenski: *Trg*) je grad na jugu Austrije od 14,272 stanovnika, on je i administrativni centar Okruga Feldkirchen.

## Geografija

Feldkirchen in Kärnten leži na jugu Koruške u dolini potoka Tiebel, 
sjeveroistočno od Jezera Ossiach, na raskršću važnih puteva.

## Historija

Feldkirchen je prvi put dokumentiran 888., od 1176. bio je feud Biskupije - Bamberg.

Još od 17. vijeka u mjestu se razvila manufakturna proizvodnja alata od željeza u vodeničkim kovačnicama.
Od 1759. Feldkirchenom vladaju lokalni feudalci, pa je tek 1930. dobio status grada.

## Znamenitosti

Od znamenitosti Feldkirchen ima; kasnoromaničko - gotičku parohijsku crkvu sa freskama iz 13./ 
14. vijeka, crkvu sv.Mihaela iz 14. vijeka, barokiziranu u 18. vijeku. Dvorac *Amthof* (15./ 16. vijek poznat kao 
bambergška rezidencija, koji je danas pretvoren u kulturni centar sa muzejom, bolnicu sagrađanu u 18. vijeku.

A na glavnom gradskom trgu koči se fontana iz 17. vijeka i barokni Marijanski pil iz 1760.

U neposrednoj okolici leži Zamak Dietrichstein iz 16. vijeka, koji je prvi put dokumentiran 1136. i jezerca Dietrichstein, Maltschacher i Latschach.

## Privreda

Od 5,010 zaposlenih koliko ih je bilo 1991. oko 50 % je radilo u tercijarnom sektoru (usluge, trgovina, administracija).
Industrija Feldkirchena proizvodila je tekstil, obuću, kemikalije, turbine i ostale dijelove za hidroelektrane, 
elektroničke komponente, montažne  drvene kuće i gazirana pića.

## Pobratimski gradovi

* , Bamberg 
* , Ahrensburg

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Feldkirchen in Kärntena''
Emil Hácha

**Emil Dominik Josef Hácha** (Trhové Sviny, 12. srpnja 1872. – Prag, 27. lipnja 1945.) bio je pravnik, predsednik Čehoslovačke od 1938. do 1939. i predsednik nacističke satelitske tvorevine, Protektorata Češke i Moravske od 1939. do 1945. godine.

Rođen je 1872. godine u selu Trhovže Svini, Austro-Ugarska. Završio je studij prava na Praškom univerzitetu 1896. godine. Po izbijanju Prvog svetskog rata, bio je sudija u Vrhovnom administrativnom sudu u Beču. Bio je jedan od najcenjenijih pravnika u međuratnoj Čehoslovačkoj, prevodilac knjiga s engleskog, kolekcionar umetnina i pesnik.

Nakon Minhenskog sporazuma 1938. godine, Edvard Beneš podneo je ostavku na mestu predsednika, a nasledio ga je Hacha 30. novembra. Uveče 14. marta 1939. godine, Adolf Hitler je pozvao Hachu u posetu i u 1:30 časova mu objavio da u ovom trenutku nemačke snage vrše invaziju na Čehoslovačku. Ponudio mu je dve opcije: prvu, u kojoj će nemačka prisutnost u zemlji biti u razumnim granicama, te određen stepen autonomije za Čehoslovačku, ili u slučaju otpora, koji će da bude slomljen bez milosti. Hacha je pretrpeo srčani udar oko 4 časa ujutro, jer mu je Herman Gering zapretio bombardovanjem Praga, i naposletku priznao kapitulaciju.

Po okupaciji ostataka Čehoslovačke 16. marta, Hacha je ostao predsednik, ali je zakletvu sada položio Hitleru. Ubrzo je izgubio svaki uticaj u Protektoratu i bio obična marioneta nemačkih okupatora.

Dana 9. maja 1945. godine, Crvena armija je oslobodila Prag, obnovljena je Čehoslovačka, a Hacha je uhapšen 14. maja i prebačen u zatvorsku bolnicu na Pankracu. Umro je 27. juna iste godine, pod još neutvrđenim okolnostima. Bio je sahranjen u neobeleženom grobu na groblju Vinohradi, koji je posle 1990-ih obeležen.
## Vanjske veze
* Zapis francuskih veleposlanika o negodovanju Emila Háche da preda Češku Njemačkoj
* Háchov izvještaj 15. 3. nakon sastanka u Berlinu
* Složena ostavština predsjednika kojeg bi mnogi rado zaboravili
Klement Gottwald

**Klement Gottwald** (Djedice, 23. novembar 1896 — Prag, 14. mart 1953) bio je čehoslovački političar, komunistički premijer i predsednik Čehoslovačke.

Rođen je 23. novembra 1896. godine u Djedicama, Moravska. Godine 1921, bio je jedan od osnivača Komunističke partije Čehoslovačke (KPČ), izdavač novina i funkcionmar KPČ u Slovačkoj od 1921. do 1926, član Centralnog komiteta KPČ od 1925, član parlamenta od 1929. do 1948, generalni sekretar KPČ od 1929. do 1945, sekretar Kominterne od 1935. do 1943, jedan od vođa antifašističkog otpora iz Moskve od 1939. do 1945, predsednik KPČ od 1945. do 1953, predsednik vlade Čehoslovačke od 1945. do 1953. i predsednik Čehoslovačke od 1948. do 1953. godine.

Marta 1945. godine, Edvard Beneš, bivši predsednik Čehoslovačke i tadašnji predsednik čehoslovačke vlade u egzilu u Londonu, formirao je vladu Narodnog fronta sa Gotvaldom. Nakon prvih posleratnih izbora 1946, Gotvlad je izabran za premijera Čehoslovačke.

Dana 9. maja 1948, nakon Februarskog puča, proglašen je novi ustav i ukinuta demokracija u zemlji, čime je ta država uključena u sovjetski blok i uveden otvoreni staljinizam. Edvard Beneš ubrzo je posle toga dao ostavku na mesto predsednika. Dana 14. juna, parlament je izabrao Klementa Gotvlada za novog predsednika Čehoslovačke.

Gotvlad je po dolasku na vlast organizovao nacionalizaciju industrije i kolektivizaciju na selu. U Praškim suđenjima, uklonio je s vlasti Rudolfa Slanskog, Vladimira Klementisa i Gustava Husaka, pod optužbom da su "titoisti" i "buržoaski nacionalisti".

Klement Gotvald umro je 14. marta 1953. godine od zapaljenja pluća, koje je dobio na Staljinovoj sahrani pet dana ranije. Njegovo telo je isprva bilo smešteno u mauzoleju u Pragu, ali je nakon znakova raspadanja 1962, kremirano.

Zlin, grad u Moravskoj, nosio je ime Gotvaldov od 1949. do 1990. godine. Zmijiv, grad u Ukrajini, u njegovu je čast nosio ime Gotvald od 1976. do 1990. godine.

2005. proglašen je "najgorim Čehom" u ispitivanju kanala ČT. Dobio je 26% glasova.
## Reference

## Vanjske veze
* 

|-

|-

|-

|-

|-
Bostonski davitelj

**Bostonski davitelj** () je naziv za serijskog ubicu ili nekoliko ubica koji su na području Bostona, u američkoj državi Massachusetts, izvršili niz od 13 ubistava žena od 1962. do 1964. godine. Žrtvama, čiji je raspon starosti bio od 19 do 85 godina, je bilo zajedničko to da su prije ubistava bile seksualno zlostavljane, a potom zadavljene, isto kao i da su ubijene u svojim stanovima i kućama bez tragova provale i nasilnog ulaska, zbog čega se smatralo da je ubica prethodno, izdajući se za policajca ili radnika za održavanje, stekao njihovo povjerenje. Ubistva su izazvala veliku pažnju u tadašnjoj američkoj javnosti i izazvala opsežnu kriminalističku istragu koja je završena u oktobru 1964. kada je profesionalni kriminalac Albert DeSalvo, nedugo nakon hapšenja za pokušaj silovanja, priznao ubistva. DeSalvo je kasnije osuđen na doživotni zatvor, ali je nekoliko godina kasnije povukao priznanje i tvrdio je da nije Bostonski davitelj sve do 1973. godine kada je ubijen u zatvoru. Nakon toga je slučaj nastavio izazivati pažnju historičara i true crime pisaca, uključujući i neke članove rodbine žrtava koji su počeli tvrditi da DeSalvo nije Davitelj, odnosno da je riječ o nizu nepovezanih ubistava. Godine 2013. je, pak, DNK analiza potvrdila da je DeSalvo počinitelj posljednjeg od 13 ubistava.
Albert DeSalvo

**Albert Henry DeSalvo** (3. septembar 1931 - 25. novembar 1973) bio je američki kriminalac, najpoznatiji po tome što je priznao, odnosno što se tradicionalno smatra počiniteljem 13 ubistava žena koje je se pripisuju serijskom ubici Bostonskom davitelju.

DeSalvo je bio uhapšen pod sumnjom za seriju uz ubistva nevezanih silovanja, gdje je pristup u domove žrtva dobio izdajući se za radnika za održavanje. Tokom ispitivanja je istražiteljima priznao ubistva, ali je poslije, nakon što je za silovanja bio osuđen na doživotni zatvor, priznanja povukao. Tvrdnje da je nedužan je ponavljao sve dok 1973. godine nije bio izboden nožem na smrt u zatvorskoj ambulanti, pri čemu nijedan od počinitelja nije pronađen. S obzirom da DeSalvu nije bilo suđeno za ubistva, te zbog niza kontradiktornih detalja u njegovim priznanjima i načinu vođenja istrage, kasniji historičari su počeli izražavati ozbiljne sumnje u to da je DeSalvo Bostonski davitelj, odnosno da je uopće postojao jedan ubica odgovoran za svih 13 zločina. DeSalvovo originalno priznanje je, međutim, 2013. godine djelomično potvrdila DNK-analiza povezavši ga sa posljednjom od žrtava Davitelja.

DeSalvo se 1968. pojavio kao lik u filmu *[[Bostonski davitelj (film)|Bostonski davitelj]]* gdje ga je tumačio Tony Curtis.

## Vanjske veze
* Albert DeSalvo—The Boston Strangler?
* "Boston Strangler", *[[Encyclopaedia Britannica]]*
* The Boston Strangler—Court TV's Crime Library
* 
* The Boston Strangler 
* Article about Sebastian Junger's Book ''A Death in Belmont'' , *TIME* magazine, April 10, 2006
* 
* Boston Strangler Poem
Zdeněk Miler

**Zdeněk Miler** (21. 2. 1921. &ndash; 30. 11. 2011) bio je češki animator i ilustrator koji je nabolje poznat po svojem animiranom serijalu za *[[Krtek]]* o simpatićnoj krtici.

Miler je postao animator dijelom zbog njemačke okupacije Čehoslovačke jer je pravio slogane i karikature za demonstracije protiv okupacije. Kao dijete je volio slikati. 1942. upisao se u narodnu grafičku školu u Pragu. 1948. započeo je radizi u animacijskom studiju *Bat'a* u Zlinu. Počeo je i raditi u studiju *Bratri v triku* te ubrzo postao voditelj poduzeća.

1957. ostvario je svoje životno djelo: prema legendi je tražio lik za crtani film te se spotaknuo o krtičnjak. Stoga je odlučio snimiti kratki animirani film o krtici, *Jak krtek ke kalhotkám přišel* [*Kako je krtica dobila svoje hlače*], za koji je dobio Srebrnog lava u Veneciji. Kreacija je postala toliko popularna da je snimio 63 nastavka *Krteka*, koji su prikazani u 80 država diljem svijeta te stekli popularnost jer su bili bez dijaloga (izuzev prvih kratkih filmova).

Zadnjih deset godina živio je u staračkom domu. Umro je 2011. u dobi od 90 godina.

## Vanjske veze
* 
* 
* Krátký Film Praha
* All films by Krátký Film Praha
Diary of a Madman

**Diary of a Madman** je drugi studijski album britanskog hevi metal pevača Ozi Ozborna. Izdan je 7. novembra 1981.

## Pesme
Sve pesme napisali su Ozi Osborn, Rendi Rods, Bob Dejsli i Li Kerslejk.

# *[[Over the Mountain]]*  4:31
# *[[Flying High Again]]*  4:44
# *You Can't Kill Rock and Roll*  6:59
# *[[Believer]]*  5:17
# *Little Dolls*  5:38
# *Tonight*  5:50
# *S.A.T.O.*  4:07
# *[[Diary of a Madman (pjesma)|Diary of a Madman]]*  6:14
### Bonus (verzija iz 2002)
* 9. *I Don't Know (Live)* 4:56

## Članovi
* Ozi Osborn – vokal, producent
* Rendi Rods – gitara, produkcija
* Bob Dejsli – bas (nepotpisan)
* Li Kerslejk – bubnjevi
Bostonski davitelj (film)

***The Boston Strangler*** () je američki kriminalistički film snimljen 1968. godine u režiji Richarda Fleischera. Predstavlja dramsku rekonstrukciju stvarnih događaja koji su se nekoliko godina ranije zbili u Bostonu u okolici, odnosno nastojanje da se zaustavi serijski ubica koji je dobio nadimak Bostonski davitelj. Radnja u prvom dijelu prikazuje nastojanja policije i vlasti da, ponekad i očajničkim mjerama, zaustave ubicu o kome ne znaju gotovo ništa, te kako se tokom istrage o ispočetka nevezanoj seriji silovanja kao mogući osumnjičenik ispfrofilira kriminalac po imenu Albert DeSalvo (i čiji lik tumači Tony Curtis). Fleischer, koji je sličan slučaj stvarnog zločina deceniju ranije obradio u filmu ''Compulsion'' (a nekoliko godina kasnije i u filmu *[[10 Rillington Place]]*), se u filmu koristio dokumentarističkim pristupom, uz maksimalno inzistiranje na autentičnosti i naturalizmu, često i po cijenu odustajanja od dodavanja bilo kakvih "atraktivnih" sadržaja. Film je podijelio kritiku, posebno u slučaju Curtisa kome nisu dobro ocijenili njegov nastup u ulozi poremećenog ubice; sa druge strane je *Bostonski davitelj*, dijelom i zbog toga što mu je DeSalvo svojim kratkotrajnim bijegom iz zatvora tokom snimanja bio dao dodatni publicitet, imao solidnu gledanost.

## Uloge
* Tony Curtis ... Albert DeSalvo
* Henry Fonda ... John S. Bottomly
* George Kennedy ... Det. Phil DiNatale
* Mike Kellin ... Julian Soshnick
* Hurd Hatfield ... Terence Huntley
* Murray Hamilton ... Nar. Frank McAfee
* Jeff Corey ... John Asgeirsson
* Sally Kellerman ... Dianne Cluny
* William Marshall ... Vrhovni advokat Edward W. Brooke
* George Voskovec ... Peter Hurkos
* George Furth ... Lyonel Brumley
* Leora Dana ... Mary Bottomly
* Austin Willis ... Dr. Nagy
* Carolyn Conwell ... Irmgard DeSalvo
* Jeanne Cooper ... Cloe
* William Hickey ... Eugene T. O'Rourke
* James Brolin ... Det. nar. Phil Lisi
* John Cameron Swayze ... Televizijski narator
* Carole Shelley ... Dana Banks
* Tom Aldredge ... Harold Lacey
* Alex Rocco ... Detektiv u stanu žrtve br. 10

## References

## Vanjske veze
* 
* 
* ''The Boston Strangler'' at DVD Beaver (includes images)
Véronique et son cancre

***Véronique et son cancre*** () je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena  1959 u režiji Érica Rohmera. Protagonistica, čiji lik tumači Nicole Berger je djevojka koja dobija posao tutora jednom dječaku, a radnja prikazuje njene neuspješne napore da ga poduči, pri čemu i dječak i ona osjećaju dosadu.

## Uloge
* Nicole Berger : Véronique
* Stella Dassas : la mère
* Alain Delrieu : l'enfant

## Vanjske veze
* 
*
Wolfsberg, Tiringen

**Volfsberg** () je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.157 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (*AGS*) 16070055.

## Geografski i demografski podaci

Volfsberg se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ilm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 28,6&nbsp;km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.157 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 110 stanovnika/km².

## Međunarodna saradnja




## Reference

## Literatura

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vanjske veze

* Zvanični sajt opštine  
* Nem. Savezni zavod za statistiku 
* Stalna konferencija gradova i opština 
* KommOn  - Informacioni sistem gradova, opština i okruga.
La Boulangère de Monceau

**La Boulangère de Monceau** () je francuski crno-bijeli kratki igrani film snimljen 1963. godine u režiji Erica Rohmera, poznat kao prvo ostvarenje iz njegovog ciklusa *[[Six contes moraux]]* ().

Protagonist, koga tumači Barbet Schroder, a kome glas u naraciji posuđuje Bertrand Tavernier, je mladi muškarac koji postaje opsjednut djevojkom koju je slučajno sreo na ulici i koju nakon toga pokušava pronaći. Radnja prikazuje kako pri tome počne redovno zalaziti u pekaru gdje počne ispočetka neobevazni flert sa pekaricom, a potom sa njom dogovori sastanak upravo prilikom koga će ponovno sresti djevojku koju je tražio.

Rohmer u filmu nije koristio muziku, a niti umjetne setove; kako bi postigao što veću prirodnost, inzistirao je ne samo na snimanju na lokacijama, nego i u vremenu u kome se odvija radnja.

## Uloge

* Barbet Schroeder:  mlađić
* Bertrand Tavernier: mladić (naracija)
* Claudine Soubrier: Jacqueline
* Michèle Girardon: Sylvie
* Fred Junk: Schmidt
* Michel Mardore: klijent

## Vanjske veze
* 
* 
* Criterion Collection essay by Ginette Vincendeau 

## References
Sreejita De

**Sreejita De** (16. jul 1989 - ) je indijska glumica i manekenka, najpoznatija po nastupima u televizijskim sapunicama, među kojima se najviše ističe *[[Uttaran]]*.

## Filmografija

### Televizija
* *[[Kasautii Zindagii Kay]]* ... Gargi Tushar Bajaj
* *[[Annu Ki Ho Gayee Waah Bhai Waah]]* ... Annu 
* *[[Sssh koi hai]]* ... Savitri
* *[[Ladies Special]]* ... Shivangi
* *[[Maniben.com]]* ... Anamika
* *[[Aahat]]* on SonyTV
* *[[C.I.D. (TV serija, Indija)|CID]]* on SonyTV
* *[[Horror Nights]]* on Starone
* *[[Bandhan Saat Janmo ka]]* ... Roshni
* *[[Mahima Shani Dev ki]]* ... Princeza Devika
* *[[Miley Jab Hum Tum]]* ... Ashwini
* *[[Uttaran]]* ... Mukta Vishnu Kashyav
* *[[Ajab Gjab Ghar Jamai]]* ... Suhana
* *[[Savdhan India]]* ... Priya
* *[[Tum Hi Ho Bandhu Sakha Tumhi]]* ... Shreya

### Filmovi
* *[[Tashan (film)|Tashan]]* (2008) ... Parvati
* *[[Luv Ka The End]]* (2011) ... Sonia
* *[[Monsoon Shootout]]* (2013) ... Geeta

## Literatura

## Vanjske veze

*
Univerzitet Nikole Kopernika

**Univerzitet Nikole Kopernika** (; UMK) je javni univerzitet u poljskom gradu Toruńu koji je osnovan 1945. godine. Univerzitet nosi ime naučnika Nikole Kopernika koji je u Toruńu rođen 1473. godine.

## Vanjske veze

* Službeni website
Katolički univerzitet Ivana Pavla II

**Katolički univerzitet Ivana Pavla II** () u poljskom gradu Lublinu je vjerski univerzitet koji nosi ime pape Ivana Pavla II. Pohađa ga preko 19.000 studenata. Univerzitet je podijeljen na osam fakulteta na kojima se izučavaju različite teološke i naučne discipline i jedina je privatna visokoobrazovna institucija u Poljskoj (od njih 326 u 2010. godini) sa statusom univerziteta.

## Vanjske veze

* Službena stranica
Agan Bostandžić

**Agan Bostandžić** (Tasovčići kod Čapljine, 12. 5. 1909 - Sarajevo, Nezavisna država Hrvatska, 11.12. 1943), jugoslovenski komunista i učesnik Narodnooslobodilačke borbe.

## Biografija
Agan Bostandžić rođen je u Tasovčićima 12. maja 1909. godine. Vrlo rano je ostao bez oca i odgajali su ga stričevi. Kao dete je pretrpeo tešku povredu oka i podlanice usled eksplozije neeksplodirane granate iz Prvog svetskog rata. Nakon završenih pet razreda gimnazije u Mostaru, prešao je u Sarajevo, gde se prvi put počeo ozbiljnije baviti matematikom i književnošću. Najverovatnije je u ovom periodu počeo da čita marksističku literaturu i da se povezuje sa revolucionarima. Nakon mature, u jesen 1928. godine, odlazi na studije matematike na Karlovom univerzitetu u Pragu. U Pragu postaje aktivan među jugoslovenskim studentima komunistima i postaje član komunističkog Akademskog Kluba "Matija Gubec". Kao vrstan poznavalac marksizma-lenjinizma, često je držao predavanja kolegama studentima. Pošto je jugoslovenska policija bila upoznata s njegovim radom, nije se vraćao u Jugoslaviju. Posle mature 1934. godine upisao je studije osiguravajuće tehnike i zaposlio se u čehoslovačkom Državnom statističkom uredu. 1935. se vratio u Jugoslaviju i uhapšen je čim je došao u Beograd. Zahvaljujući stričevim vezama sa JMO, brzo je pušten iz zatvora, ali nije mu dozvoljen povratak u Prag. Da bi pobegao policiji, seli se u Ljubljanu i zapošljava se u Jugoslovenskoj osiguravajućoj banci "Slavija." U Ljubljani učestvuje u komunističkim demonstracijama i pomaže u održavanju kontakta između KPJ i prokomunističkih elemenata u Jugoslovenskoj vojsci. Ubrzo po početku okupacije, vraća se kući u Čapljinu, a potom se seli u Sarajevo. U Sarajevu je falsifikovao dokumente za ilegalce zajedno sa Josipom Sigmundom i radio za partizansku obaveštajnu službu. U obaveštajnoj službi je još 1941. godine upoznao Ferihu Kulenović, koju je uskoro i oženio. Prvi put je uhapšen, zajedno sa sestrom Safijom, decembra 1942, ali su oboje pušteni usled nedostatka dokaza.

## Pogibija

Posle provale Gestapoa u septembru 1943. godine, u kojoj je, između ostalih, uhapšen novi sekretar MK KPJ Esad Čengić, Bostandžić je trebao da postane član novog mesnog komiteta KPJ koji je formirao Vladimir Perić Valter. Međutim, do toga nije došlo jer je uhapšen decembra 1943:

Na osnovu svedočenja Aganove sestre utvrđeno je da je potvrda o samoubistvu falsifikovana i da je Agan Bostandžić ubijen od strane specijalne policije. Prethodno su mu iščupali jezik jer je odbijao da oda imena svojih drugova i saboraca. Gestapo ga je tajno sahranio na Koševu, a njegovi posmrtni ostaci prenešeni su u njegovu rodnu Čapljinu povodom petnaestogodišnjice smrti 1958. godine. Osnovna škola i jedna ulica u Sarajevu nosile su njegovo ime, ali su obe preimenovane nakon Rata u Bosni i Hercegovini.

## Reference

## Literatura

*
Bad Sankt Leonhard im Lavanttal

**Bad Sankt Leonhard im Lavanttal** (slovenski: *Sveti Lenart v Labotu*) je grad na jugu Austrije 
od 4,392 stanovnika
, koji administrativno podpada pod Okrug Wolfsberg.

## Geografija

On je poznato alpsko klimatsko lječilište i terme koje leži na jugu Koruške u gornjem dijelu doline Rijeke Lavant, u podnožju masiva Packalpe, sjeverno od 
administrativnog centra - Wolfsberga.

Južno od grada prolazi Južni autoput A2.

## Historija

Bad Sankt Leonhard izrastao je kao rudarsko naselje. Status grada dobio je 1325.
Prosperirao je između 14. vijek - 16. vijeka na račun iskapanja dragocjenih metala, ali su se zalihe željezne rude 
iscrpile, pa je posljednji rudnik zatvoren 1876.

## Znamenitosti

Najveća znamenitost Bad Sankt Leonharda  je njegova kasnogotička parohijska crkva, podignuta između 1320. - 1380. i ostatci gradskih bedema iz 14. vijeka i zamka Gomarn sa početka 14. vijeka.

## Privreda

Za ekonomiju grada najvažnije su terme čija je radioaktivna voda bogata sumporom, pa navodno liječi upale mokraćnog mjehura i bubrega, pa imaju puno gostiju.

Industrija Bad Sankt Leonharda proizvodi abrazive, spojke za automobile i prerađuje drvo.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Bad Sankt Leonhard im Lavanttala''
Le Signe du Lion

***Le Signe du Lion*** () je francuski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Erica Rohmera i premijerno prikazan 1962. godine, poznat kao njegov cjelovečernji debi. Protagonist, koga glumi Jess Hahn, je 39-godišnji francusko-američki kompozitor koji život provodi kao boem u Parizu prije nego što primi vijest da mu je umrla bogata tetka. Radnja prikazuje kako, uvjeren da će naslijediti tvornice u Švicarskoj i Njemačkoj, priređuje raskalašene zabave, ali i kako se pretvori u klošara kada se ispostavi da je nasljedstvo bilo ostavljeno nekome drugome.

Film je predstavljao jedno od prvih ostvarenja Novog vala, pokreta kome je uz samog Rohmera pripadao i producent Claude Chabrol. U njemu Rohmer još uvijek razvio svoj specifični stil, te se tako *Le Signe du Lion* odlikuje za Rohmera nekarakterističnom slikom u widescreen formatu te korištenjem muzičke podloge. Film je, slično kao i druga prva novovalovska ostvarenja, snimljen 1959. godine, ali se u kino-dvoranama pojavio tek tri godine kasnije. Tada je dočekan prilično loše i od kritike i od publike, te je Rohmeru trebalo još vremena da razvije vlastitu reputaciju istaknutog novovalovca.

## Izvori


## Vanjske veze
* 
*
Come Out and Play

**Come Out and Play** je četvrti album američkog heavy metal benda Twisted Sister, album je objavio Atlantic Records 9. studenog 1985. Bio je manje uspješan od svog prethodnika Stay Hungry (1984.) i kritički i komercijalno.

Nakon uspjeha Stay Hungry, Twisted Sister su suočeni s pitanjem da li bi trebali nastaviti u više pop-orijentirani smjer ili povratak u ranim heavy metal korijenima.

## Popis Pjesama
Sve pjesme je napisao Dee Snider, osim ako nije drugačije navedeno.
# "Come Out and Play" – 4:51
# "Leader of the Pack" (Ellie Greenwich, Shadow Morton, Jeff Barry) 3:48
# "You Want What We Got" – 3:45
# "I Believe in Rock 'n' Roll" – 4:03
# "The Fire Still Burns" – 3:34
# "Be Chrool to Your Scuel" – 3:53
# "I Believe in You" – 5:23
# "Out on the Streets" – 4:27
# "Lookin' Out for #1" – 3:07
# "Kill or Be Killed" – 2:47
# "King of the Fools"

## Članovi
* Dee Snider – Vokal
* Eddie "Fingers" Ojeda – Gitara
* Jay Jay French – Gitara, vokal
* Mark "The Animal" Mendoza – Bas-gitara
* A. J. Pero – Bubnjevi

## Dodatne glazbenici
* Alan St. John – Klavir
* Don Dokken – Vokal
* Gary Holland – Vokal
* Alice Cooper – Vokal u pjesmi "Be Chrool to Your Scuel"
* Brian Setzer – Solo gitara u pjesmi "Be Chrool to Your Scuel"
* Billy Joel – Klavijature u pjesmi "Be Chrool to Your Scuel"
* Clarence Clemons – Saksofon
Piesting

**Piesting** je rijeka u Donjoj Austriji duga 90 km, jugozapadna pritoka rijeke Fischa.

## Karakteristike

Rijeka Piesting izvire pod imenom **Kalter Gang** sjeverno od planine Schneeberg u 
Sjevernim vapnenačkim Alpama.

Nakon što kod Gutensteina na nadmorskoj visini od 481 metara primi pritoke Laengapiesting i Steinapiesting - Kalter Gang, mijenja ime u Piesting.
Istočno od Pernitz]]a, na visini od 430 m protiče kanjon Quarb, zatim prolazi Markt Piesting (349 m) i Wollersdorf (315 m) i utiče u Bečku kotlinu. Tu protiče preko Felixdorfa (282 m), Sollenaua (271 m) i Ebreichsdorfa (202 m) do ušća u rijeku Fischu pored Gutensteina na visini od 179 m.

Jugozapadno od Ebreichsdorfa rijeka ima bifurkaciju, jer jedan rukavac Piestinga zvan Kalter Gang otiče u rijeku Schwechat.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Piesting''
The Thomas Crown Affair (film, 1968)

***The Thomas Crown Affair*** () je američki kriminalistički film snimljen 1968. godine u režiji Normana Jewisona. Naslovni protagonist, koga tumači Steve McQueen, je pustolovnom životu skloni bogataš koji, motiviran manje koristoljubljem, a više željom za uzbuđenjima, organizira savršeni zločin u obliku pljačke bostonske banke, koristeći suučesnike koji ne znaju jedni za druge. Radnja prikazuje kako istražiteljica osiguravajućeg društva Vicki Anderson (čiji lik tumači Faye Dunaway) sluti da iza pljačke stoji upravo on, ali, nemajući dokaza, odlučuje da mu se približi kako bi ga isprovocirala, a pri čemu se između njih dvoje započinje nadmudrivanje, ali i spoznaja da jedno drugo privlače.

*The Thomas Crown Affair* je kritičare privukla dijelom svojim prilično modernim stilom, među kojim se ističe tehnika podijeljenog ekrana kako bi se simultano prikazivala radnja na nekoliko mjesta. Jewison je dobio pohvale i zbog scene u kojoj dvoje protagonista igra šah, a pri čemu se na prilično suptilni, ali efikasni način, sugerirao erotski naboj između njih dvoje. Publici je, međutim, postao poznat i zbog muzičke partiture francuskog kompozitora Michela Legranda, koja je uključivala pjesmu *[[Windmills of Your Mind]]* koja je postala veliki hit i dobila Oscar za najbolju originalnu pjesmu.

Glavna je uloga originalno bila namijenjena Seanu Conneryju, ali ju je on odbio zbog nastupa u vesternu *[[Shalako]]*; kada je *Thomas Crown* postao veliki hit, Connery je javno izrazio žaljenje zbog svoje odluke te je 1999. godine nastupio u filmu slične radnje pod naslovom *[[Entrapment (film)|Entrapment]]*. Iste je godine snimljen i remake pod naslovom *[[The Thomas Crown Affair (film, 1999)|The Thomas Crown Affair]]* gdje su glavne uloge tumačili Pierce Brosnan i Rene Russo.

## Uloge
* Steve McQueen ... Thomas Crown
* Faye Dunaway ... Vicki Anderson
* Paul Burke ... Detektiv Eddie Malone
* Jack Weston ... Erwin Weaver
* Gordon Pinsent ... Jamie McDonald
* Biff McGuire ... Sandy
* Yaphet Kotto ... Carl
* Addison Powell ... Abe
* Astrid Heeren ... Gwen

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Steinfeld (Donja Austrija)

**Steinfeld** (prevedeno sa njemačog *[[Kamen]]o polje*), koju zovu i *Trockene Ebene* (Suha ravnica) ili *[[Wiener Neustadt|Vinernojštatski]] Steinfeld*), naziv je južnog dijela Bečke kotline u Donjoj Austriji. To je šljunčana ravnica koja leži na nadmorskoj visini od 230 do 370 metara, oko Wiener Neustadta, a oplakuju je rijeke Schwarza i Piesting.

## Karakteristike
Steinfeld je nekad bio vriština, pošumljen je u 18. vijeku između Wiener Neustadta i Neunkirchena i to uglavnom crnim borom zbog proizvodnje tad vrlo tražene smole. Tanko i posno tlo, može se koristiti za poljoprivredu, jedino ako se navodnjava, tako da se već od Marie Theresie koristio za izgradnju industrijskih postrojenja (ona je osnovala Theresienfeld), a kasnije se Steinfeld koristio kao poligon za razvoj avijacije, ali je i to napušteno. Danas se Steinfeld manje više koristi kao teren za iskapanje šljunka.

Najveći grad u Steinfeldu je Wiener Neustadt, administrativni, trgovački, industrijski, obrazovni i transportni centar, koji leži na sjeveroistoku, a drugi do njega je stari industrijski centar Neunkirchen na jugoistoku. Preko Steinfelda prolaze glavne transportne transvenale iz Beča prema jugu preko prijevoja Semmering: Južna željeznica i Južni autoput A2.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Wiener Becken''
Ternitz

**Ternitz** je grad na istoku Austrije od 14,834 stanovnika, koji administrativno podpada pod Okrug Neunkirchen.

## Geografija

Ternitz leži na jugu Donje Austrije na ušću potoka Sierning u rijeku Schwarzu, na zapadnom kraju Steinfelda.

On je praktički spojen sa Neunkirchenom a i sa Wiener Neustadtom i formira industrijsko predgrađe Beča, od kog je udaljen pedesetak km, a kako pored grada prolazi Južni autoput A2, odlično je povezan s njime. 
## Historija

Ternitz je prvi put zabilježen u dokumentima 1352. Od 19. vijeka je izrastao u industrijsko naselje, sjedište čeličane 
Schoeller iz koje je početkom 20. vijeka izrasla kompanija Schoeller-Bleckmann.
Ternitz je 1923. postao općina, a 1948. je dobio status grada,

Zbog krize u metalurgiji se Schoeller-Bleckmann 1989. raspao na 19 poduzeća.

## Znamenitosti

Najveća znamenitost Ternitza je utvrđena romaničko - gotička crkva sv. Ivana, sa freskama iz 1270. i iz 14. / 15. vijeka.

## Privreda

Od 4198 zaposlenih u 1991. 60 % je radilo u industriji koja proizvodi medicinske instrumente, opremu za naftna polja (konstrukcije, čelične cijevi, žicu, kompjuterske programe), stlačene aluminijske odljevke, alat i alatne strojeve, pile, kvarc i vatrostalne materijale za građevinarstvo.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Ternitza''
La Carrière de Suzanne

***La Carrière de Suzanne*** () je francuski crno-bijeli srednjometražni igrani film snimljen 1963. godine u režiji Erica Rohmera. Predstavlja dio njegovog ciklusa *[[Six contes moraux]]* (). Naslovni lik, koji tumači Catherine Sée, je Suzanne, mlada, živahna djevojka nezavisnog duha koja svejedno pada na šarm Guillamea (čiji lik tumači Christian Charrière), ekstrovertiranog studenta-zavodnika koji je potom seksualno i financijski iskorištava. Radnja zbivanja prikazuje iz perspektive Guillameovog prijatelja, stidljivog studenta Bertranda (čiji lik tumači Philippe Beuzen) koji se počne sviđati Suzanne, ali koji osjeća daleko više naklonosti prema Suzanneinoj engleskoj prijateljici Sophie (čiji lik tumači Diane Wilkinson).

## Uloge
* Catherine Sée : Suzanne Hocquetot
* Christian Charrière : Guillaume Peuch-Drumond
* Philippe Beuzen : Bertrand, le narrateur
* Diane Wilkinson : Sophie
* Jean-Claude Biette : Jean-Louis
* Patrick Bauchau : Franck
* Pierre Cottrell : l'amateur d'art
* Jean-Louis Comolli : un invité de la fête

## Vanjske veze
* 
* 
* French New Wave of Cinema Website
Journal of Strategic Studies

***Journal of Strategic Studies*** je recenzirani akademski časopis koji se izdaje šest puta godišnje. Časopis je multidisciplinarna analiza članaka o vojsci, međunarodnih odnosa i strateških studija. Trenutni urednici su Joe Maiolo i Thomas G. Mahnken.

## Vanjske veze
* Website za ''Journal''
Éric Rohmer

**Éric Rohmer** (21. mart 1920 - 11. januar 2010) bio je francuski filmski režiser, scenarist i kritičar, poznat kao jedna od najistaknutijih ličnosti Novog vala, ali i po tome što je u kasnijim decenijama razvio vlastiti autorski stil, stvorivši niz hvaljenih ostvarenja.

Rohmer je godištem bio najstariji od svih novovalovaca, a u ranoj mladosti ga film uopće nije zanimao, te se više bavio književnošću. Tek u drugoj polovici 1940-ih se počeo zanimati film, a od 1950. godine počeo pisati kritike za znameniti časopis *[[Cahiers du cinema]]*. Godine 1957. je zajedno sa svojim kolegom Claudeom Charbolom napisao knjigu posvećenu Alfredu Hitchcocku koja se smatra važnom za razvoj autorske teorije. Rohmer, koji je Cahiers uređivao upravo u vrijeme najvećeg procvata Novog vala, se, pak, vlastitim radovima nije uspio nametnuti; tek 1969. godine mu je film *[[Ma nuit chez Maud]]* donio slavu. Njegova djela, koja su često bila grupirana u tematske cikluse kao što su *[[Six contes moraux|Šest moralnih priča]]* (1963-1972), *[[Comédies et proverbes|Komedije i poslovice]]* (1981-1987) i *[[Contes des quatre saisons|Priče četiri godišnja doba]]* (1990-1998), je karakteriziralo korištenje dugih kadrova, mladi protagonisti, dijalozi kao glavni pokretač radnje, ali i autorovo katoličanstvo koje je uticalo na izbor tema. Rohmer je za svoje filmove dobio niz prestižnih nagrada te se smatra jednom od najvažnijih ličnosti francuske kinematografije u drugoj polovici 20. vijeka.

## Vanjske veze
* 
* extensive biography of Eric Rohmer
* 
* Éric Rohmer &mdash; critical essay at Kamera 
* Interview with 'The French Revolutionary - Eric Rohmer
* Tom Milne Obituary: Eric Rohmer, *The Guardian*, 11 January 2010
* Christopher Hawtree "Eric Rohmer: Prolific film-maker, critic and novelist whose pioneering work homed in on romantic tangles", *The Independent*, 13 January 2010
* "Eric Rohmer: director whose films included Le genou de Claire",  *The Times*, 12 January 2010
* "On Eric Rohmer" in memoriam from n+1
* "The Grave of Eric Rohmer (Maurice Scherer), Montparnasse Cemetery, Paris."