open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Adventure of the Crooked Man

**"The Adventure of the Crooked Man"** (srpskohrvatski: *Grbavac*) je jedna od 56 priča o Sherlocku Holmesu što ih je napisao Arthur Conan Doyle. Priča je premijerno izdana u *[[Strand]]u* 1893. godine, uz ilustracije Sidneyja Pageta, a danas čini sastavni dio zbirke *[[The Memoirs of Sherlock Holmes]]*. Doyle je priču stavio na petnaesto mjesto od svojih devetnaest najdražih priča.

## Slučaj

Sherlock Holmes poziva dr. Watsona kako bi mu ispričao o slučaju na kojem radi i kako bi doktor posvjedočio posljednjoj vazi istrage. Pukovnik James Barclay, umirovljeni časnik, pronađen je mrtav u svojoj kući, a njegova supruga Nancy je glavni osumnjičenik. Kobne večeri, Nancy je bila dokasna s prijateljicom, gospođicom Morrison, te se vratila prilično kasno. Nakon povratka, posvađala se sa suprugom u zaključanoj sobi. Ubrzo se iz sobe čuo glasan krik ("David!") i tupi udarac. Kada je posluga provalila u sobu, gospođa Nancy je bila bez svijesti, a pukovnik na podu pokraj kamina, raskrvarene glave.

Holmesa istraga dovodi do zaključka kako je u sobi bila i treća osoba. Ta je osoba sa sobom donijela životinju, poput lasice ili hermelina. Holmes je iz razgovora s gospođicom Morrison dobio podatke o tome što se dogodilo s Nancy - dok su, jedne večeri, bile u crkvi, gdje obavljaju dobrotvorni rad, Nancy je otišla do jednog oronulog grbavca i naglo promijenila ponašanje. Bio je to čovjek kojega nije vidjela gotovo 30 godina. Sljedećega dana, Holmes odlazi do spomenutog "Grbavca" i otkriva kako se zapravo zove Henry Wood i kako je osoba za koju se godinama mislilo da je mrtav. Još dok su boravili u Indiji, Wood i Barclay su se borili za Nancyjinu ruku. Wood je bio u velikoj prednosti, što je Barclayju zasmetalo pa se odlučio riješiti Wooda, poslavši ga u zamku, ali je Wood preživio. Misleći kako je Wood mrtav, Nancy je pošla za Barclayja, ali kada je ponovo vidjela Wooda i saznala istinu, konfrontirala je supruga. Te je večeri Wood došao u Barclayjevu sobu i izazvao šok. Barclay se spotaknuo i fatalno ozlijedio glavu, a Nancy je izgubila svijest. Želio je Wood pozvati pomoć, ali je shvatio da bi se time inkriminirao te je pobjegao. Misterij je tako riješen.

Uzvik "David" evidentno je bila Nancyjina referenca na biblijsku priču o kralju Davidu, koja je bila slična njezinoj životnoj priči.

## Vanjske veze
La canzone dell'amore

***La canzone dell'amore*** ()) je italijanski crno-bijeli film snimljen 1930. u režiji Gennara Righellija, poznat koao prvo zvučno ostvarenje u historiji italijanske kinematografije. Po žanru je melodrama i temelji se na motivima novele *Il silenzio* Luigija Pirandella. Radnja prikazuje studenticu koja odgaja napušteno dijete svoje umrle prijateljice, a što izaziva probleme sa njenim zaručnikom. Film je postigao veliki uspjeh. Sljedeće godine su snimljeni remakeovi - *[[Liebeslied (film)|Liebeslied]]* na njemačkom i *La Dernière berceuse* na francuskom.

## References

## Vanjske veze
* 
* Scheda su archiviodelcinemaitaliano.it
Nerone (film, 1930)

***Nerone*** je italijanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1930. u režiji Alessandra Blasettija. Predstavlja farsičnu parodiju historijskih drama i filmova, a s radnjom je smještena u doba Rimskog Carstva. Naslovni protagonist, koga tumači poznati italijanski glumac i zabavljač Ettore Petrolini u svom zvučnom debiju, je rimski car Neron. Film je doživio izuzetnu popularnost i ostvario izvrsne komercijalne rezultate. Kasniji kritičari su u komičnom prikazu zloglasnog rimskog cara ponekad znali prepoznati Petrolinijevo ismijavanje tadašnjeg italijanskog diktatora Benita Mussolinija, iako je Petrolini bio javni pristaša fašizma i Mussolinijev lični prijatelj.

## Izvori
Napad hemijskim oružjem na Gutu

**Napad kemijskim oružjem na Gutu** odigrao se 21. augusta 2013., tijekom građanskog rata u Siriji. Tog dana, sa kemijskim oružjem su napadnuta područja Gute, okolica Damaska, koja se nalaze ili pod kontrolom sirijskih pobunjenika ili se u njima vode borbe, pri čemu je poginulo 355 a ranjeno oko 3.600 osoba. Jedini dokaz bile su video snimke na kojima doktori pregledavaju pacijente koji nemaju vanjskih ozljeda ali ukazuju na učnike bolesti izazvane nervnim plinom. Ipak, neki su izrazili sumnju u taj video: stručnjaci za kemijska oružja, dr. Jean Pascal Zanders i Paula Vanninen su uočili da doktori koji su pregledavali pacijente nisu imali zaštitna odijela i respiratore, niti da su sami ukazivali na simptome prilikom kontakta sa žrtvama, niti da su pacijenti imali iritacije očiju ili usta prilikom kontakta sa kemijskim oružjem. Sirijska vlada je odmah zanijekala da je izvela napad jer su i njeni sopstveni vojnici bili u tom području (vojnici Hezbolaha su također pogođeni u napadu ), kao i da nikada ne bi napala vlastite građane, dok je Moskva optužila pobunjenike da su sami sebe napali kako bi nagnali Zapad na intervenciju. Pobunjenici su pak optužili sirijsku vladu za napad.

Američki predsjednik Barack Obama je osudio napad i krivicu svalio na Bašar al-Asada. Američka mornarica je idućih dana poslala pojačanje u istočni dio Sredozemlja: jedan razarač je upotpunio američke snage prisutne u ovom području, uz još tri razarača koji su opremljena raketama. Obama i britanski premijer David Cameron su izjavili da bi napad kemijskim oružjem "opravdao vojnu intervenciju protiv sirijske vlade".

Do napade je došlo 3 dana nakon što su istražitelji UN-a došli u Siriju kako bi istražili ranije kemijske napade. Prilikom inspekcije masakra u Siriji, vozilo Istražnog tima UN-a našlo se 26. augusta pod napadom snajpera na području pod kontrolom pobunjenika. Iako su istražitelji tek utvrđivali činjenice i dokaze, Američki potpredsjednik Joe Biden je i prije njihovog zaključka već 28. augusta rekao da "nema sumnje da je sirijska vlada odgovorna za napad." Carla Del Ponte je još u svibnju 2013. za švicarsku televiziju kazala da "postoji snažna i konkretna sumnja, ali još uvijek bez nespornog dokaza" da su pobunjenici zapravo koristili nervni plin, a ne sirijska vlada.

Mark Mardell je komentirao kako bi vojnom intervencijom Obama ponovio istu grešku kao i njegov prethodnik, George W. Bush sa ratom u Iraku 2003., kada je pokrenuta invazija uz izgovor za navodna oružja za masovno uništenje u rukama Sadama Huseina, za koje se kasnije ispostavilo da vjerojatno nikada nisu ni postojala.

16. rujna 2013., izvještaj UN-a je potvrdio da je upotrijebljen otrovni sarin u napadu, ali nije mogao sa sigurnošću utvrditi tko je počinitelj zločina.

## Izvori

## Vanjske veze
* Izvanredna sjednica UN-a zbog kemijskog napada u Siriji Guardian
* Sirijski ministar vanjskih poslova niječe upotrebu kemijskog oružja BBC News
* Video snimka incidenta BBC News
Città di Castello

**Città di Castello** (latinski: *Tifernum*, *Tiberinum*) je talijanski grad u Perugijskoj provinciji u Umbriji. Grad je 2006. imao 39.492 stanovnika.

## Geografija
Città di Castello leži u kotlini rijeke Tibera, udaljen oko 56 km sjeverno od regionalnog centra Perugije.

## Historija

Današnji grad Città di Castello prostire se na mjestu antičkog rimskog *Tifernuma* (ili *Tiberinuma*) kojeg je razorio ostrogotski kralj Totila sredinom 6. vijeka. Grad je imao svoj procvat za renesanse kad je njima vladala lokalna feudalna dinastija Vitelli, veliki mecene umjetnosti zaslužni za brojne objekte u gradu.

## Znamenitosti
Najveće znamenitosti grada su Palazzo Vitelli della Cannoniera, izgrađena od 1531. do 1532. godine, u kojoj je danas umjetnička galerija, te kapela Vitelli iz 1564. u crkvi San Francesco (podignutoj 1273). Oba objekta izveo je Giorgio Vasari. Impresivna je i katedrala iz 1356. s renesansnom unutrašnjošću i Palazzo Comunale iz 14. vijeka.

## Privreda
Città di Castello je industrijski grad u kom se proizvodi metalni namještaj, tekstil, strojevi i cement.

## Gradovi prijatelji
*  Joué-lès-Tours
*  Sighişoara

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Città di Castello'' na portalu Encyclopædia Britannica
Oružje za masovno uništenje

**Oružje za masovno uništenje** (engleski:*Weapon of mass destruction*) je oružje koje može ubiti veliki broj ljudi te prouzročiti veliku štetu ljudskim nastambama (npr. gradovima), prirodi ili biosferi.
Termin je najčešće korišten za nekoliko tipova oružja. U prvom redu to su:

* Nuklearno oružje
* Biološko oružje
* Kemijsko oružje
* Prljava bomba (samo u propagandnom smislu)
Bisceglie

**Bisceglie** (latinski: *Vigiliae*) čita se **Bišelje** je grad i biskupsko središte u talijanskoj provinciji Barletta-Andria-Trani u regiji Apulija od 54 877 stanovnika (2011.).
## Geografija
*Bisceglie* leži na obali Jadranskog mora, udaljen oko 190 km jugoistočno od najvećeg grada Južne Italije Napulja, i 34,5&nbsp;km od regionalnog centra Barija.
## Historija
Za antičkog Rima naselje se zvalo **Vigiliae**, po stražarskom tornju za nadgledanje obale.
Grad su zauzeli Normani, u 11. vijeku i služio im je kao prijestolnica istoimene grofovije.
Nakon što je izmjenio nekoliko feudalnih vladara grad je postao samostalna komuna.
Od 1532. *Bisceglie* je dio Napuljskog kraljevstva, a od 1861. Kraljevine Italije.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je zamak (Castello di Bisceglie) koji su izgradili njemački Hohenstaufeni na mjestu starije normanske utvrde, koju su kasnije dogradili Anžuvinci.
*Bisceglie* ima puno građevina apulijske romanike iz 11. - 11. vijeka, kao što su katedrala *San Pietro Apostolo* i crkva *Santa Margherita*, uz to ima i nekoliko renesansnih (Palazzo Tupputi) i baroknih palača.
## Privreda
*Bisceglie* je grad vezan uz more, značajna je ribarska luka i turistička destinacija u ljetnim mjesecima. Uz to njegovi se stanovnici bave maslinarstvom i vinogradarstvom.

Od *Bisceglie* je industrije grad ima tvornicu namještaja.
## Gradovi prijatelji
 
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Bisceglie'' na portalu Encyclopædia Britannica
Camerino

**Camerino** (fon. Kamerino, latinski: *Vigiliae*) je gradić u talijanskoj provinciji Macerati u Markama. Camerino je 2007. imao 7035 stanovnika.

## Geografija
Camerino leži u brdima Apenina na hrptu visokom 661 m koji razdvaja kotline rijeka Chienti i Potenze. Udaljen je oko 47 km od regionalnog centra Macerate.

## Historija
Za Antike Camerino je bio prijestolnica Camerta, lokalnog plemena Umbra koje je 310. pne. postalo saveznik Rima. Nakon Marsijskijskog rata grad je dobio municipalna prava. Poslije propasti Rima, od 553. je u sastavu Ravenskog egzarhata. Nakon što ga je u 8. vijeku zauzeo Karlo Veliki postao je prijestolnica istoimene marke. Nakon 1198. postao je domena Papinske Države uz visok stupanj autonomije.

U 13. vijeku stao je na stranu Gvelfa u ratovima protiv Gibelina (simpatizera Hohenstaufenovaca) pa je njihov lider Manfred, kralj Sicilije, razorio grad 1259. godine. Grad je ubrzo nakon toga obnovio Gentile da Varano i pretvorio ga u svoju signoriju kojom je vladala njegova porodica sve do 1545. kada je Camerino ponovno postao dio Papinske Države.

## Znamenitosti
Najveća znamenitost grada je Palazzo Ducale iz 15. vijeka u kojoj je danas smješten rektorat univerziteta, te utvrda Rocca del Borgia sa početka 16. vijeka.

## Privreda
Camerino je centar poljoprivrednog kraja doline Camerte. Za ekonomiju grada važan je univerzitet, koji je osnovan još 1336. godine.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Camerino'' na portalu Treccani
Faenza

**Faenza** (fon. Faenca, latinski: *Faventia*) je grad u talijanskoj provinciji Ravenni u regiji Emiliji-Romagni. Grad je 2011. imao 57.973 stanovnika. Faenza je u svjetskim relacijama poznata kao prijestolnica keramike.

## Geografija
Faenza leži na rijeci Lamone, udaljena 50 km jugoistočno od regionalnog centra Bologne.

## Historija
Antički rimski grad Faventia postojao je još u 2. vijek pne. i bio je važno mjesto na cesti Via Aemilia. Novija arheološka iskapanja pokazuju da je Faenza ipak puno stariji grad. Nakon propasti Zapadnog Rimskog carstva grad je pretrpio brojne barbarske napade. Od početka 12. vijeka Faenza je samostalna komuna, koja je između 1240. i 1241. izdržala osmomjesečnu opsadu cara Svetog Rimskog Carstva Fridrika II. Od 1313. grad je feudalni leno porodice Manfredi koja njime vlada sve do 1501. kad ga je zauzeo Cesare Borgia. Od tad je domena Papinske Države, osim jednog kraćeg razdoblja od 1797. do 1814. za Napoleonskih ratova. Od 1859. anektiran je u Kraljevinu Sardiniju, a od 1861. Faenza je ukomponirana u Kraljevinu Italiju. Još od srednjeg vijeka, a naročito između 15. i 16. vijeka, Faenza je slavna po svojoj majolici (glaziranoj keramici) koja se i zove faenza majolika.

## Znamenitosti

Faenza i danas ima jasno vidljiv izgled grada sa ortogonalnim planom ulica iz rimskih vremena, okružen bedemima iz 15. vijeka. Najveća znamenitost grada je trg Piazza Vittorio Emanuele sa renesansnom katedralom San Pietro Apostolo koju je 1474. počeo graditi Giuliano da Maiano, a koja ni danas nema dovršenu fasadu. Interesantne su i palače Podestà i Commune. Faenza je svjetski slavna po svom Internacionalnom muzeju keramike, osnovanom 1908. godine, koji je kompletno obnovljen nakon Drugog svjetskog rata.

## Privreda
Faenza je grad razvijene strojarske industrije, sa još i danas razvijenom zanatskom proizvodnjom keramike.
Pored tog Faenza je poznata i po voću i vinu.

## Gradovi prijatelji

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Faenza'' na portalu Encyclopædia Britannica
Petnaestka

**Petnaestka** je igra dvojice igrača izvedena iz vaterpola. Igra se na jedan gol.

Šuter upućuje šuteve sa sedam metara distance prema golu na kojem se nalazi golman. Uloge šutera i golmana konstantno se izmenjuju. Ako golman odbrani šuteru, prvo mu upućuje šut sa mesta na kojem je uhvatio loptu. Ako se lopta na primer odbije od stative i padne na pola puta između šutera i golmana, šuter i golman mogu da se utrkuju ko će pre da otpliva do lopte. Ko pre dođe i zahvati loptu, ima šut sa tog mesta. Ako lopta pođe izvan terena golman šutira prvo petarac. Nakon što je pogodio šut sa mesta odakle je uzeo loptu ili peterac, golman ide na mesto šutera i šutira donedavnom šuteru. Pobednik je onaj ko pre dođe do petnaest postignutih golova, po čemu je igra i dobila ime. Pravila se pokatkada razlikuju. Neki ne kontaju golove postignute s mesta odakle je zahvaćena lopta, nego samo one postignute iz šuteva sa sedam metara. Neki dozvoljavaju trzanje loptom, a neki drže da se mora šutirati iz prve. Ako je rezultat na primer 15:14, igra se na dva gola razlike. Tako rezultat petnaestke može da bude i 16:14, 17:15, 18:16, 19:17 itd. Igra je vrlo popularna na dubrovačkim plažama i na Dančama se održavaju i takmičenja u petnaestki.

## Reference
Trajna frizura

**Trajna [[frizura]]** (ili *(trajna) onduláaija*), kolokvijalno **trajna**, je način oblikovanja suhih ili mokrih vlasi kose s toplotom ili kemijskimi sredstvima. 

Tradicionalno se smatra da je prvu trajnu frizuru godine 1906. proizveo njemački frizer Karl Ludwig Nessler.
Proctor's Theatre (Schenectady)

**Proctor's Theatre** je bivši vodviljski teatar u gradu Schenectady u američkoj državi New York. Sagrađen je po projektu arhitekta Thomasa Lamba i otvoren 27. decembra 1926. Poznat je po jednom od najvećih projekcijskih platna na Sjeveroistoku SAD, a i po tome što je na njemu 1930. prvi put javno prikazana televizijska slika. Godine 1979. je dodan na američki Nacionalni registar historijskih lokacija.

## Reference

## Vanjske veze
* Proctors official website
CBS Radio

**CBS Radio, Inc.**, ranije poznata kao **[[Infinity Broadcasting Corporation]]**, je kompanija koja predstavlja jednog od najvećih vlasnika i operatera radio stanica u SAD; trenutno je treća na veličini, iza suparničkih kompanija Clear Channel Communications (u čijem vlasništvu su mnoge stanice koje su do 1997. bile vlasništvo bivše CBS-ove matične kompanije Viacom) i Cumulus Media. CBS Radio je vlasnik oko 130 radio stanica širom SAD. Trenutno je dio kompanije CBS Corporation, koja je također vlasnik radio i televizijske mreže, te također kontrolira dio mreže CW Television Network.

## Vanjske veze
* CBS Radio
W1WX

**W1WX** je bila televizijska stanica koja je djelovala u američkom gradu Bostonu od 1929. do 1934. godine. Predstavljala je drugu po redu stanicu u Bostonu (iza W1XAY) i jednu od najstarijih u SAD. U aprilu 1929. ju je osnovala ju je kompanija Shortwave and Television Laboratory, Inc. te je do decembra iste godine emitirala program dva puta dnevno po principu mehaničke televizije. S radom je službeno počela u januaru 1930. Dana 7. decembra iste godine je emitirala video-sliku muzičkog programa *The Fox Trappers *na radio-mreži CBS Radio; s obzirom da je program bio sponzoriran, ponekad se taj događaj naziva prvom televizijskom reklamom u historiji SAD. S radom je prestala 27. juna 1934. nakon što je američka Federalna komisija za komunikacije (FCC) oduzela dozvolu za emitiranje pod obrazloženjem da "svijetu nisu potrebne dvije mehaničke televizije".
L'uomo dal fiore in bocca

***L'uomo dal fiore in bocca*** () je drama-jednočinka italijanskog pisca Luigija Pirandella premijerno izvedena u Milanu 1922. godine. Radnja se temelji po motivima Pirandellove priče *La morte addoso*. Radnja se događa u jednom noćnom baru i predstavlja dijalog između čovjeka koji je smrtno obolio od epitelijoma i mirnog poslovnog čovjeka. U njoj Pirandello nastoji dati kontrast između čovjeka koji nastoji intenzivno živjeti malo vremena koje mu je preostalo i čovjeka koji ne osjeća potrebu da se opterećuje ikakvim uzbuđenjima.

*L'uomo dal fiore* in bocca je najpoznatiji po tome što je 1930. postao prvi kazališni komad prikazan na televiziji. Njegovu adaptaciju pod naslovom *The Man With the Flower in His Mouth* i u režiji Vala Gielguda je 14. jula 1930. prikazao BBC iz Bairdovog studija kao dio svog eksperimentalnog programa. Zbog toga se ponekad naziva prvom televizijskom dramom u historiji. Eksperiment se smatrao uspješnim, a među publikom je bio i britanski premijer Ramsay MacDonald, kome je Baird nekoliko mjeseci ranije instalirao televizor u službenoj rezidenciji.

S obzirom da je program išao uživo, nije sačuvana nijedna snimka. Godine 1967. ju je Bill Elliott, tehničar Granada Televisiona, odlučio rekonstruirati koristeći replike originalne Bairdove opreme. Te su snimke 1985. prikazane u britanskoj dokumentarnoj TV-seriji *Television*.

## Vanjske veze
* TVDawn: page detailing both productions, with pictures and a download of the 1967 version
* 
* Bairdtelevision.com: The Man with the Flower in his Mouth
Amalija Đakonović

**Amalija Đakonović** (Temišvar /tadašnja Austrougarska/, 1912. — Beograd, 2001) bila je srpska slikarka i likovni pedagog. Pisala je i udžbenike i priručnike.

## Biografija
Akademiju likovne umetnosti završila 1948. godine u Beogradu, a od 1951. kao član Udruženja likovnih umetnika Srbije izlagala je na mnogim zajedničkim izložbama u zemlji i inostranstvu.

Amalija Đakonović je bila profesor likovnog vaspitanja i nacrtne geometrije u Srednjoj arhitektonskoj školi u Beogradu, u Ulici Vojislava Ilića, gde je imala i atelje. Bila je slikarski vrlo produktivna i aktivna od početka 1950-ih pa do osamdesetih godina 20. veka.

## Samostalne izložbe
* Galerija ULUS, Beograd, 11-20. januar 1955. 
* Galerija ULUS, 1956.
* Galerija ULUS, 11-21. januar 1959.
* Zemun, 1980.

## Reference
Charles Clary

**Charles Clary** (24. mart 1873 &ndash; 24. mart 1931) bio je američki filmski glumac koji je nastupao u nijemoj eri. Karijeru je započeo u čikaškom studiju Selig Polyscope, gdje je bio zvijezda nekoliko popularnih filmova i filmskih serijala. Kasnije u Hollywoodu je uglavnom nastupao u epizodnim ulogama. 

Njegova smrt je izazvala pažnju medija jer se zbila na 58. rođendan, odnosno samo nekoliko sati poslije smrti njegovog kolege i dobrog prijatelja Roberta Edesona.

## Izabrana filmografija
* *[[Brown of Harvard]]* (1911)
* *[[Joan the Woman]]* (1917)
* *[[The Rose of Blood]]* (1917)
* *[[Madame Du Barry (1917 film)|Madame Du Barry]]* (1917)
* *[[A Girl Named Mary]]* (1919)
* *[[The Penalty (film)|The Penalty]]* (1920)
* *[[A Connecticut Yankee in King Arthur's Court (1921 film)|A Connecticut Yankee in King Arthur's Court]]* (1921)
* *[[Prodigal Daughters]]* (1923)
* *[[Empty Hands]]* (1924)
* *[[The Golden Bed]]* (1925)
* *[[The Coast of Folly (1925 film)|The Coast of Folly]]* (1925)
* *[[Mighty Like a Moose]]* (1926 short)
* *[[Satan Town]]* (1926)

## Vanjske veze
* 
* 
* Charles Clary, 1904
Robert Edeson

**Robert Edeson** (New Orleans, 3. jun 1868 – Hollywood, 24. mart 1931) je bio američki kazališni i filmski glumac. Imao je uspješnu karijeru na Broadwayu, ali i u Hollywoodu u nijemoj eri. Tamo je postao zapažen zahvaljujući nastupu u DeMilleovom filmu *[[The Call of the North]]* iz 1914. godine. Historičarima filma je zanimljiv i po tome što je 1922. godine u von Stroheimovom znamenitom filmu *[[Foolish Wives]]* zamijenio glumca Rudolpha Christiansa koji je tokom snimnaja bio umro od upale pluća; Edeson je sve scene snimao okrenut leđima kameri kako nitko ne bi mogao zapaziti zamjenu. Edeseon je umro od srčanog udara, a što je izazvalo pažnju jer je samo nekoliko sati kasnije umro njegov kolega i dobar prijatelj Charles Clary.

## Izabrana filmografija

* *[[The Lash (1930 film)|The Lash]]* (1930)
* *[[Danger Lights]]* (1930)
* *[[Walking Back]]* (1928)
* *[[Beware of Blondes]]* (1928)
* *[[Altars of Desire]]* (1927)
* *[[The Blue Eagle]]* (1926)
* *[[The Clinging Vine]]* (1926)
* *[[The Volga Boatman (film)|The Volga Boatman]]* (1926)
* *[[Men and Women (1925 film)|Men and Women]]* (1925)
* *[[The Golden Bed]]* (1925)
* *[[The Prairie Pirate]]* (1925)
* *[[Thy Name Is Woman]]* (1924)
* *[[Triumph (1924 film)|Triumph]]* (1924)
* *[[Men (1924 film)|Men]]* (1924)
* *[[Feet of Clay (1924 film)|Feet of Clay]]* (1924)
* *[[The Ten Commandments (1923 film)|The Ten Commandments]]* (1923)
* *[[To the Last Man (1923 film)|To the Last Man]]* (1923)
* *[[The Silent Partner (1923 film)|The Silent Partner]]* (1923)
* *[[The Prisoner of Zenda (1922 film)|The Prisoner of Zenda]]* (1922)
* *[[Foolish Wives]]* (1922)
* *[[How Molly Made Good]]* (1915) (*cameo; on sam)
* *[[The Call of the North]]* (1914)

## Vanjske veze

* 
* 
* a young Robert Edeson on the cover of THE THEATRE magazine September 1905
Viktor Schwanneke

**Viktor Schwanneke** (8. februar 1880 &ndash; 7. jun 1931) bio je njemački kazališni glumac i režiser, publicist i aktivist, također poznat i po nizu karakternih uloga u filmovima snimljenim u weimarskom periodu.

U mladosti je prije bavljenja glumom neko vrijeme radio kao službenik u banci. Bio je stalni član postave kazališnih kuća u Frankfurtu i Stettinu, a od 1908. do 1920. u Münchenu, gdje je kratko vrijeme za vrijeme revolucije 1918. i Bavarske Sovjetske Republike bio direktor državnog kazališta. Bavio se pisanjem knjiga i brošura na temu njemačkih kazališta, a bio je aktivan član glumačkog sindikata.

Njegova kćer Ellen Schwanneke je ostvarila filmsku karijeru 1930-ih.

## Filmografija
* *Schachmatt* - Verteidiger (1931)
* *D-Zug 13 hat Verspätung * - Terry (1931) (engleski naslov: *Express 13*) 
* *...und das ist die Hauptsache!?* (1931) 
* *[[Moritz Makes his Fortune]]* Leo Meier (1931) 
* *Terra Melophon Magazin Nr. 1* (kratki) - Der Milliardär (1930) 
* *Die vom Rummelplatz* - Anny's Father (1930) (engleski naslov: *Fair People*) 
* *[[Waltz of Love]]*- Dr. Lemke (1930)
* *Ich hatte einst ein schönes Vaterland* - Besitzer eines Hafengasthauses (1928)
* *Komödianten* - Direktor des Residenztheaters (1925) (engleski naslov:pu *Comedians*) 
* *Kampf um die Scholle* - Paul Großkopp (1925) 
* *[[The New Land (1924 film)|The New Land]]* (1924)
* *Horrido* (1924)
* *Ein Weib, ein Tier, ein Diamant* - Bürgermeister (1923)
* *Dämon Zirkus* (1923)
* *Der Liebe Pilgerfahrt* - Oberlehrer Dr. Daniel Bornemann (1923) 
* *[[Marie Antoinette - Das Leben einer Königin]]* - Ludwig XVI (1922) 
* *Der Bekannte Unbekannte* - Tom Bluff (1922)

## Reference

## Literatura
* *Glenzdorfs Internationales Film-Lexikon*, Bad Münder 1961, S. 1577
* *Deutsches Bühnen-Jahrbuch, 43*

## Vanjske veze
* 
* Image of Victor Schwanneke at Europeana for promotional use by Universum Film AG (Ufa).
* Image of Victor Schwanneke at Europeana.
Tyrone Power, Sr.

**Frederick Tyrone Edmond Power** (2. maj 1869 – 23. decembar 1931), poznatiji pod umjetničkim imenom **Tyrone Power** bio je američki kazališni i filmski glumac rodom iz Engleske, koji je ostvario zapaženu karijeru glumeći negativce u hollywoodskim filmovima nijeme ere, ali koji je poznatiji kao otac istoimene hollywoodske zvijezde, zbog čega se danas navodi kao **Tyrone Power, Sr.**

## Filmograpfija

## Vanjske veze
* 
* 
* Tyrone Power, Sr.  at the NY Public Library
Aishite Knight

je japanska humoristično glazbena manga serija koju je 1982. napisala i ilustrirala Kaoru Tada. Po njoj je 1983. snimljena i anime serija od ukupno 42 epizode, koju je producirao Toei Animation, a epizode nadgledao Shingo Araki (dizajner likova poznat po anime serijama *[[Cutie Honey]]*, *[[Majokko Megu-chan]]*, and *[[Saint Seiya]]*).

## Radnja
Osaka. Yaeko "Yakko" je 18-godišnja djevojka koja radi u restoranu svojeg oca. Jednog dana, slučajno upozna malog dječaka zvanog Hashizo, kao i njegovog debelog mačka, Juliana. Hashizo je izgubio oba roditelja dok je još bio beba te se za njega brine njegov stariji brat: to je divlji Go Kato, glavni pjevač novog rock benda "Pčelinjak". Yakko upozna Goa te drugog člana benda, Satomija Okawu, koji je puno introvertiraniji i smireniji. Yakko se zaljubi u njih obojicu, te mora odlučiti koga će izabrati.

## Glasovne uloge
* Mitsuko Horie - Yakko
* Yuko Mita - Hashizou
* Isao Sasaki as Gou Katou
* Chiyoko Kawashima - Kajiwara Meiko
* Hideyuki Hori - Sugi
* Kaneto Shiozawa - Touno Eiji
* Katsuji Mori - Satomi
* Masashi Amenomori - Juliano

## Reference

## Literatura
* 
## Vanjske veze
* 
* ''Ai Shite Night'' na Anime News Network
* ''Ai Shite Night'' na MyAnimeList
1931. na filmu

## Događaji
* 27. mart - Charles Chaplin prima francuski Orden Legije časti.
* 10. oktobar - U Madridu održan međunarodni filmski kongres na kome su se okupili sineasti iz 11 latinoameričkih zemalja.
* U nizu evropskih država počinje sinkronizacija stranih filmova.

## Filmovi
* *[[Mali Cezar]]*
* *[[Le Million]]*
* *[[À Nous la Liberté]]*
* *[[Tabu (1931 film)|Tabu]]*
* *[[Dracula (1931 film)|Dracula]]*
* *[[Frankenstein (1931 film)|Frankenstein]]*
* *[[City Lights]]*
* *[[The Public Enemy|Državni neprijatelj]]*
* *[[La Chienne]]*
* *[[Mata Hari (1931 film)|Mata Hari]]*
* *[[Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931 film)|Dr. Jekyll and Mr. Hyde]]*
* *[[The Champ (1931 film)|The Champ]]*
* *[[The Front Page (1931 film)|The Front Page]]*
* *[[Kameradschaft]]*
* *[[Mädchen in Uniform (1931 film)|Mädchen in Uniform]]*
* *[[Limite (film)|Limite]]*
* *[[Tell England (film)|Tell England]]*
* *[[A Spray of Plum Blossoms]]*
* *[[The Threepenny Opera (1931 film)|Die 3-Groschen-Oper]]*
* *[[Tokyo Chorus]]*
* *[[Odna]]*
* *[[A Severa (film)|A Severa]]*

## Filmske nagrade
* Oscar za najbolji film - *[[Cimarron (1931 film)|Cimarron]]* 
* Photoplayeva medalja za najbolji film - *[[Cimarron (1931 film)|Cimarron]]* , rež. Wesley Ruggles

## Debiji
* Bruce Cabot
* Bette Davis
* Lotte Lenya
* Pat O'Brien
* Otto Preminger director, producer
* Simone Simon

## Rođenja

## Smrti

## Reference

## Vanjske veze
* 1931  na Internet Movie Database
## Vanjske veze
Mali Cezar

***Little Caesar*** () je američki crno-bijeli kriminalistički film snimljen u režiji Mervyna LeRoya i premijerno prikazan početkom 1931. godine, najpoznatiji kao prvo klasično ostvarenje gangsterskog žanra.

*Little Caesar* predstavlja adaptaciju istoimenog romana W.R. Burnetta iz 1928. godine. Protagonisti - koje tumače Edward G. Robinson i Douglas Fairbanks, Jr. - su Caesar Enrico "Rico" Bandello i Joe Massara, dva sitna provincijska kriminalca koji dolaze u Chicago u potrazi za srećom i bogatstvom. Radnja prikazuje kako dva prijatelja kreću različitim putevima - Joe odlučuje zarađivati za život kao plesač i na poticaj djevojke (koju glumi Glenda Farrell) se okreće poštenom životu; Caesar, nasuprot tome, koristi bezobzirno nasilje kako bi se uspeo na vrh gradske zločinačke organizacije prije nego što njegovi zločini izazovu reakciju vlasti.

U radnji filma, a pogotovo u liku Ceasara, američka publika je lako prepoznala odraz stvarnih gangstera koji su, poput Ala Caponea, dominirali naslovnicama tadašnjih novina. Temi je dodatnu aktualnost dala i Velika depresija, koja je implicitno sugerirala da je bavljenjem gangsterskom djelatnošću ništa drugo do ekstremni oblik ostvarenja američkog sna. Kritičarima je, pak, u oko upalo izuzetno vješto korištenje nove zvučne tehnologije, odnosno autentičnog rječnika, te pucnjeva i zvukova nasilja koji su prikazu filmskih gangstera dali realistički efekt nepoznat u nijemim ostvarenjima. Danas se film možda najviše pamti po ulozi Edwarda G. Robinsona, koji je postao ne samo specijalist za likove gangstera, nego i jedan od najvećih hollywoodskih glumaca 1930-ih i 1940-ih. Studiju Warner Bros. je uspjeh *Malog Cezara* potakao da iste godine snimi još uspješniji *[[The Public Enemy|Državni neprijatelj]]* i tako stvori reputaciju temeljenu na ostvarenjima gangsterskog žanra.

Kasnijim historičarima je u filmu postao zanimljiv i navodni homoerotski kontekst, odnosno neobična privrženost Caesara prema Joeu. Argumente za tu tezu je dao i sam autor predloška W.R. Burnett koji se požalio producentima da su lik Caesara pretvorili u homoseksualca. S druge strane, *Mali Cezar* je usprkos toga prošao cenzuru i nije bio skraćivan niti "bunkeriran" nakon uvođenja strogog cenzorskog kodeksa nekoliko godina kasnije.

## Uloge

* Edward G. Robinson - Caesar Enrico "Rico" Bandello / "Little Caesar"
* Douglas Fairbanks Jr. - Joe Massara
* Glenda Farrell - Olga Stassoff
* William Collier Jr. - Tony Passa
* Sidney Blackmer - "Big Boy"
* Ralph Ince - Pete Montana
* Thomas Jackson - Narednik Flaherty
* Stanley Fields - Sam Vettori
* Maurice Black - "Little Arnie" Lorch
* George E. Stone - Otero
* Armand Kaliz - De Voss
* Nick Bela - Ritz Colonna

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
*
Dracula (drama, 1924)

***Dracula*** je kazališni komad irskog književnika Hamiltona Deana originalno prikazan u Engleskoj 1924. godine, a koji predstavlja adaptaciju istoimenog horor-romana Brama Stokera. Radnja se temelji na dijelovima koji su se u originalnom romanu događali u Engleskoj, odnosno pokazuje kako se likovi suočavaju sa spoznajom da je grof Drakula, zapravo hipnotičkim moćima obdaren vampir. Godine 1927. je postavljena na Broadwayu, kada je američki književnik John L. Balderston unio značajne izmjene u tekst. Upravo je ta verzija donijela slavu mađarskom glumcu Beli Lugosiju koji je tumačio naslovni lik, i omogućila mu da ga ponovi u znamenitoj filmskoj adaptaciji iz 1931. godine. Ista drama je poslužila kao predložak američko-britanski film iz 1979. godine gdje je naslovnu ulogu tumačio Frank Langella.

## Vanjske veze
* Dracula on the Boards  at The Dracula Guide
* Dracula at National Players
*
Dracula (film, 1931)

***Dracula*** je američki crno-bijeli horor film snimljen 1931. u režiji Todda Browninga, poznat kao prva zvučna adaptacija znamenitog istoimenog romana Brama Stokera, kao i po tome što je tumačenjem naslovne uloge mađarski glumac Bela Lugosi postao velika filmska zvijezda i jedan od ikona Hollywooda 1930-ih.

Radnja relativno vjerno prati radnju romana i prikazuje kako transilvanijski vampir grof Drakula dolazi u London pod krinkom uglađenog plemića te gdje svojim hipnotičkim i drugim moćima izaziva kaos među pripadnicima tamošnjeg otmjenog društva, prije nego što ga uspije likvidirati Abraham Van Helsing (čiji lik tumači Edward Van Sloan).

Iza projekta je stajao studio Universal, odnosno producent Carl Laemmle, Jr., koji je, duboko impresioniran Murnauovim *[[Nosferatu]]om*, originalno namjeravao napraviti raskošni spektakl. Te je planove zaustavio dolazak zvučnog filma i Velika depresija zbog koje su se morali rezati troškovi; zato je kao predložak uzeta kazališna adaptacija Hamiltona Deanea i Johna L. Baldrestona, koja je postigla veliki uspjeh s Lugosijem u naslovnoj ulozi. Laemmle je režiju bio povjerio Todu Browningu, a naslovna je uloga bila namijenjena Lonu Chaneyu. Iako je Chaney umro od raka grla, Lugosi se morao mukotrpno boriti za ulogu. Sam Browning nije bio naročito zainteresiran za film, te je film dobrim dijelom režirao Karl Freund. Prilikom snimanja su se morali koristiti inovativni zvučni i drugi efekti, odnosno transformacija Drakule u šišmiša i obrnuto dočaravati primitivnim specijalnim efektima.

Usprkos svega, *Dracula* je postigao veliki uspjeh, koji se prije svega tumači izvrsnom Lugosijevom izvedbom. Universal je nakon toga odlučio snimati niz visokobudžetnih horor-filmova te je postepeno izgradio reputaciju studija specijaliziranog za ovaj žanr. Dracula se pokazao jednim od najuticajnijih filmova i zbog toga što je uspostavio neslužbeni "kanon" vampirske mitologije koji se održao do današnjih dana.

Kao i kod mnogih filmova u to vrijeme, istovremeno je snimljena i nijema verzija, odnosno specijalna verzija na španskom koju je režirao George Melford. Godine 1936. je snimljen nastavak pod naslovom *[[Dracula's Daughter]]*.

## Uloge
* Bela Lugosi ... Grof Dracula
* Helen Chandler ... Mina
* David Manners ... John Harker
* Dwight Frye ... Renfield
* Edward Van Sloan ... Van Helsing
* Herbert Bunston ... Dr Seward
* Frances Dade ... Lucy
* Joan Standing ... Bolničarka Briggs (na uvodnoj špici je greškom navedena kao "Sobarica")
* Charles K. Gerrard ... Martin

## Povezano
* *[[Dracula (1979 film)|Dracula]]* (1979), ekranizacija iste drame Deanea/Balderstona

## Izvori

## Vanjske veze

* ''Dracula''  at DBCult Film Institute 
* 
* 
* 1998 score by Philip Glass 
*  (play by Hamilton Deane and John L. Balderston)
*  (španska verzija)
Tabu (film)

***Tabu*** je američki nijemi film snimljen 1931. u režiji F. W. Murnaua, poznat kao jedan od posljednjih značajnih nijemih filmova u historiji amerićke kinematografije te kao posljednje ostvarenje u Murnauovoj filmografiji. Radnja je smještena na polinezijski otok gdje lijepa djevojka Reri treba postati "posvećenica" lokalnih bogova kojoj je zabranjen dodir s muškarcima. Protagonist je mladić po imenu Matahi koji s njom bježi u grad, ali se teško prilagođava zapadnim običajima i načinu života.

*Tabu* je bio zamišljen kao suradnja dvojice najuglednijih sineasta svog vremena - dokumentarista Roberta J. Flahertyja koji je dugo vremena živio na pacifičkim otocima i bio dobro upoznat s tamošnjim načinom života, te Murnaua, koji se smatrao prvakom njemačkog filmskog ekspresionizma. *Tabu* je bio sniman na autentičnim lokacijama na Tahitiju, a umjesto profesionalnih glumaca su se koristili lokalni naturščici; Flaherty je, kako bi maksimalno smanjio troškove, obučio lokalne stanovnike da koriste kamere i drugu opremu. Snimanje su obilježili financijski problemi, ali najviše od svega svađa između Flahertyja i Murnaua koji su imali različite koncepte filma - Flaherty je inzistirao na dokumentarnom prikazu domorodačkog života, dok je Murnau to htio žrtvovati melodramatskom zapletu. Na kraju je Murnau u potpunosti preuzeo produkciju i dovršio film. Njegovu premijeru, međutim, nije vidio, jer je prije toga umro od posljedica automobilske nesreće.

Tabu nije postigao komercijalni uspjeh, na 4. dodjeli Oscara je bio nominiran tek za Oscar za fotografiju. Njegova je reputacija je, međutim, kasnije narasla, a pogotovo kada je 1970-ih pronađena i restaurirana integralna verzija.

## Uloge
* Matahi ... Mladić
* Anne Chevalier ... Djevojka (Reri)
* Bill Bambridge ... Policajac (Jean)
* Hitu ... Stari ratnik

## Vanjske veze
* 
*
À nous la liberté

***À nous la liberté*** () je francuska crno-bijela muzička filmska komedija snimljena 1931. u režiji Renéa Claira. Protagonisti - koje glume Henri Marchand i Raymond Cordy - su dva osuđenika koji pokušavaju pobjeći iz zatvora, a od kojih jedan uspijeva, a drugi ostaje zatvoren. Radnja prikazuje kako jedan od njih preuzima lažni identitet i postaje bogati vlasnik tvornice, a drugi životari kao skitnica. *'À nous la liberté* je predstavljao nastavak Clairovog istraživanja mogućnosti nove zvučne tehnologije, ali se također ističe i eksplicitnim društvenim komentarom, odnosno prikazom socio-ekonomskih razlika, posljedica industrijalizacije i mehanizacije. Kasnije su upravo ti motivi postali predmetom kontroverze, odnosno optužbi Charlesa Chaplina da je Clairov film plagirao u svom kasnijem djelu *[[Moderna vremena]]*.

## Uloge
* Henri Marchand ... Emile
* Raymond Cordy ... Louis
* Rolla France ... Jeanne
* Paul Ollivier ... L'Oncle
* Jacques Shelly ... Paul
* Andre Michaud ... Le Contremaitre
* Germaine Aussey ... Maud - La Femme De Louis
* Leon Lorin ... Le Vieux Monsieur Sourd
* William Burke ... L'Ancien Detenu
* Vincent Hyspa ... Le Vieil Orateur

## Vanjske veze
* 
* Criterion Collection essay by Michael Atkinson
Le Million

***Le Million*** () je francuska crno-bijela muzička filmska komedija snimljena 1931. u režiji Renéa Claira. Protagonist je dugovima opterećeni pariški umjetnik koji otkrio da je osvojio srećku od milion nizozemskih florina, ali i da mu je zaručnica jaknu sa srećkom slučajno predala lokalnom gangsteru kako bi pomogla u bijegu od policije. *Le Million* je bio drugi zvučni film u Clairovoj karijeri i on je njime još jednom potvrdio kako vješto barata s mogućnostima nove tehnologije. To se prvenstveno odnosi na niz dopadljivih muzičkih brojeva i korištenje zvuka kroz niz impresivnih efekata. Le Million je godine 1952. osvojio ušao u prestižni izbor 10 najboljih filmova svih vremena u izboru britanskog časopisa *[[Sight & Sound]]*.

## Uloge (prema redoslijedu na špici)
* Annabella ... Beatrice
* René Lefèvre ... Michel Bouflette
* Jean-Louis Allibert ... Prosper
* Paul Ollivier ... Granpere Tulipe
* Constantin Siroesco ... Ambrosio Sopranelli
* Raymond Cordy ... Le Chauffeur De Taxi
* Vanda Greville  ... Vanda
* Odette Talazac ... La Cantatrice
* Pedro Elviro ... Le Regisseur
* Jane Pierson ... L'Epiciere
* Andre Michaud ... Le Boucher
* Eugene Stuber ... Le Policier
* Pierre Alcover ... Le Policier
* Armand Bernard ... Le Chef D'Orchestre
* Gabrielle Rosny
* Georgette Dalmas
* Jean Gaubens
* Teddy Michaud
* Louis Musy
* Louis Pre Fils
* Georges Zwingel
* Edouard Francomme
* Franck Maurice
* Henri Kerny
* Gustave Huberdeau
* Allan Durant

## Reference

## Vanjske veze

* 
*
Gargano

**Gargano** (talijanski: *Promontorio Del Gargano* ili *Monte Gargano*) je rt koji strši u Jadransko more na istočnoj obali Italije, u provinciji Foggiji (regija Apulija). Zbog njegovog oblika ga zovu i **Sperone d’Italia** (mamuza talijanske čizme).

## Geografija
Gargano je brdoviti poluotok dug 65 i širok km, površine od 2015 km², koji se sastoji od vapnenca, okružen terasama iz različitih geoloških razdoblja, čija je najviša točka Planina Calvo visoka 1065 m. Duž sjeverne obale poluotoka leže dvije velike lagunae Lesina i Varano, koje razdvaja brdo Elia visoko 260 m.

Sjeverne strane polotoka duž obale, kultivirane su citrusima, maslinama i vinogradima, a južne koje se spuštaju do Ravnice Foggia, poznate su po svojim teškim crnim vinima. Od nekadašnjih velikih hrastovih šuma, poznatih još od antike, ostalo je danas jako malo, tako da je velik dio unutrašnjosti Gargana danas ogoljen do kamena. Ima nešto bukovih šuma, kao relikta nekadašnjeg bujnog šumskog pokrova.

Gradovi Vieste na istoku i Manfredonia na jugu poluotoka su najveće turističke destinacije na obali, a Monte Sant'Angelo, drevni hodočasnički centar uz obližnji San Giovanni Rotondo u kojem se kopa boksit, najveći su gradovi u unutrašnjosti.

Vjekovna izolacija Gargana dokinuta je izgradnjom autoputa Foggia–Manfredonia. U cilju očuvanja prirode, šuma i močvara po lagunama Lesina i Varano, koje su važne za migraciju ptica, godine 1995. osnovan je Nacionalni park Gargano na površini od 1200 km².

## Izvori

## Vanjske veze

* Nacionalni park Gargano 
* ''Gargano'' na portalu Encyclopædia Britannica
Manfredonia

**Manfredonia** je grad u talijanskoj provinciji Foggia u regiji Apulija od 56 285 stanovnika.
## Geografija
*Manfredonia* leži na jugu poluotoka Gargano, na ulazu u istoimeni zaljev u Jadranskom moru, sjeveroistočno od Foggie.
## Historija
 
Romanička crkva *Santa Maria di Siponto* iz 1117., udaljena 3 km jugozapadno od grada, označava mjesto na kom se nalazio antički grad **[[Siponto|Sipontum]]** kog su Rimljani zauzeli 217. pne.

Još od 1. vijeka *Sipontum* (kasniji *Siponto*) je biskupsko središte, koje su stanovnici napustili početkom 13. vijeka, zbog nezdrave klime iz obližnjih laguna i preselili se u obližnju *Manfredoniju* koju je 1260. osnovao kralj Sicilije Manfred. Grad su - 1620. razorili Turci.
## Znamenitosti
Najveće znamenitosti *Manfredonije* su zamak i romanička crkva *San Domenico*. U gradu se nalazi i muzej sa artefaktima iz antičkog grada *Sipontuma*.
## Privreda
Još i danas je *Manfredonija* pretežno grad u kojem se stanovnici bavepoljoprivredom , ribarstvom i trgovinom, uz sve značajniji turizam.
## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice grada 
* ''Manfredonia'' na portalu Encyclopædia Britannica
Kod amidže Idriza

***Kod amidže Idriza*** je bosanskohercegovački igrani film snimljen 2004. u režiji Pjera Žalice .

Na 77. dodjeli "Oskara" bosanskohercegovački kandidat u kategoriji za najbolji strani film. Film nije ušao u užu konkurenciju.

## Radnja

Radnja filma smještena je u poratnoj Bosni. Dolazak Fuketa (Fuad), Idrizovog nećaka, mijenja svakodnevicu Idriza i Sabire (bračnog para koji je u ratu izgubio sina, i potom se otuđio od njegove žene i svoje unuke).

## Uloge
* Fuke - Senad Bašić
* Idriz - Mustafa Nadarević
* Sabira - Semka Sokolović-Bertok
* Ekrem - Emir Hadžihafizbegović
* Buba - Jasna Zalica
* Muhamed - Dragan Marinković
* Begzada - Neda Đurevska
* Šejla - Sanja Burić
* Aida - Armela Toskić
* Izudin - Izudin Bajrović
* Muharem - Muharem Malagić
* Almir - Edin Hadzihafisbegović
* Mladic iz mahale - Enis Bešlagić
*

## Povezano

## Vanjske veze
*
Mata Hari (film, 1931)

***Mata Hari*** je američki crno-bijeli špijunski film snimljen 1931. u režiji Georgea Fitzmauricea. Naslovna protagonistica, koja tumači Greta Garbo je Mata Hari, lijepa nizozemska plesačica koja u Parizu za vrijeme prvog svjetskog rata zabavlja i zavodi pripadnike savezničke političke i obavještajne elite koji ne znaju da je ona, zapravo, njemačka špijunka. Radnja prikazuje kako će njenim aktivnostima doći kraj nakon što se iskreno zaljubi u jednu od svojih žrtava - mladog ruskog pilota koga glumi Ramon Novarro. Mata Hari je bio komercijalno najuspješniji film u karijeri Grete Garbo, kao i najuspješniji MGM-ov film godine, te jedan od prvih čiji je prihod izvan američkih granica bio blizak onim u samim SAD. *Mata Hari* se danas smatra jednim od najpoznatijih filmova u karijeri švedske glumice, ali i najvažnijih za stvaranje legende o liku špijunke koju je tumačila.

Ne znajući za ovaj film, hollywoodski studio Paramount Pictures je također snimanje vlastitog filma o Mati Hari, u kome je naslovnu ulogu trebala tumačiti Marlene Dietrich. Kada je Paramount doznao za MGM-ov projekt, promijenio mu je scenario i imena likova i napravio pod imenom *[[Dishonored (film)|Dishonored]]*.

*Mata Hari* danas ne postoji u svom originalnom obliku, jer je godine 1935. nakon stupanja na snagu Produkcijskog kodeksa izrezao i uništio šest minuta sa "problematičnim" scenama implicitno seksualnog sadržaja koje nisu više bili u skladu sa strogim cenzorskim kriterijima.

## Uloge
* Greta Garbo ... Mata Hari
* Ramon Novarro ... Poručnik Alexis Rosanoff
* Lionel Barrymore ... General Serge Shubin
* Lewis Stone ... Andriani
* C. Henry Gordon ... Dubois
* Karen Morley ... Carlotta
* Alec B. Francis ... Major Caron
* Blanche Friderici ... Sestra Angelica (kao Blanche Frederici)
* Edmund Breese ... Upravnik zatvora
* Helen Jerome Eddy ... Sestra Genevieve
* Frank Reicher ... Kuhar / špijun kome Andriani naređuje da zbog neuspjeha izvrši samoubistvo

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* Production notes and still gallery at GarboForever.com
Mata Hari (razvrstavanje)

**[[Mata Hari]]** (malajski: *sunce*, doslovno: *"oko dana"*) je bila znamenita nizozemska plesačica pogubljena zbog spijunaže u vrijeme prvog svjetskog rata

**Mata Hari** ili **Matahari** se također može odnositi na:
* ''Mata Hari'' (1927 film), njemački nijemi film, ul. Magda Sonja
* ''Mata Hari'' (1931 film), američki film, ul. Greta Garbo
* ''Mata Hari'' (1985 film), američki film, ul. Sylvia Kristel
* Matahari (robna kuća), lanac robnih kuća u Indoneziji
* Mata Hari (konj), američki trkaći konj
* "Mata Hari" (pjesma), norveški kandidat na natjecanju za Pjesmu Evrovizije 1976.
* , bostonska neprofitna organizacija
* Matahari Books, malezijska izdavačka kuća
Dishonored (film)

***Dishonored*** () je američki crno-bijeli špijunski film snimljen 1931. u režiji Josefa von Sternberga. Naslovni lik, čiji lik tumači Marlene Dietrich, je lijepa bečka prostitutka koju za vrijeme prvog svjetskog rata regrutira austro-ugarska obavještajna služba i šalje na Istočni front kako bi prikupljala obavještajne podatke iza ruskih linija. Radnja prikazuje kako će se tokom misije zaljubiti u jednu od svojih meta, sa tragičnim posljedicama. *Dishonored* je od šefova Paramount Picturesa originalno bio zamišljen kao film o znamenitoj špijunki Mata Hari, ali ih je MGM pretekao sa svojim filmom Mata Hari u kome je naslovnu ulogu glumila Greta Garbo. Von Sternberg je zato izmijenio imena likova i radnju sa Zapadnog premjestio na Istočni front, te cijelom filmu dao svoj, izrazito srednjoevropski "štih". Danas se smatra jednim od uspješnijih primjera suradnje von Sternberga i Marlene Dietrich.

## Uloge (po redoslijedu na špici)
* Marlene Dietrich ... Marie Kolverer / X27
* Victor McLaglen ... Pukovnik Kranau
* Gustav von Seyffertitz ... Šef austrijske tajne službe
* Warner Oland ... Pukovnik Von Hindau
* Lew Cody ... Pukovnik Kovrin
* Barry Norton ... Mladi poručnik, komandir streljačkog voda

## Vanjske veze
*
Janie Marèse

**Janie Marèse** (rođena kao **Jeanne Marie Thérèse Bugnot**, Chartres, Eure-et-Loir, 23. maj 1908 - Sainte-Maxime, Var, 14. august 1931) bila je francuska filmska glumica poznata po naslovnoj ulozi u Renoirovom filmu *[[La Chienne]]*. Za vrijeme snimanja je započela ljubavnu vezu s glumcem Georgesom Flamantom, koji je u filmu tumačio njenog makroa i ljubavnika. Renoir je podsticao tu vezu jer je smatrao da će nastup njih oboje biti autentičan. Nakon snimanja je Flamant, koji je jedva znao voziti, poveo Marèse na vožnju automobilom. Tada je izazvao nesreću u kojoj je Marèse poginula. Francuska javnost je bila duboko pogođena smrću mlade i talentirane glumice na samom početku karijere, a štampa Flamanta proglasila "ubicom". Glumac Michel Simon koji se za vrijeme snimanja zaljubio u Marèse je krivcem smatrao Renoira, te mu poslije prijetio smrću.

## Filmografija
**cjelovečernji**
* 1930: *Amours viennoises* - rež. Jean Choux i Robert Land
* 1931: *Mam'zelle Nitouche* - rež. Marc Allégret 
* 1931: *[[La Chienne]]* - rež. Jean Renoir
**kratki**
* 1929: *C'est par amour pour vous Madame* - rež. Henri Lepage 
* 1931: *Les Quatre Jambes* - rež. Marc Allégret 
* 1931: *Isolons-nous Gustave* - rež. Marc Allégret 
* 1931: *Le Collier* - rež. Marc Allégret

## Izvori