Leandar Seviljski

**Sveti Leandar iz Sevilje** (, , rođen u Cartageni oko 534, umro u Sevilji 12. marta 600. ili 601), stariji brat enciklopediste Isidora Seviljskog, bio je biskup Sevilje, koji je odigrao odlučujuću ulogu u preobraćenju iz arijanstva u pravoverje Hermenegilda i Rekareda, vizigotskih kraljeva Hispanije, tj. Iberijskog poluostrva, na teritoriji današnje Španije i Portugala.

## Porodica
Leandar, Isidor i njihovi brat i sestra (svi su kanonizovani) pripadali su uglednoj hispano-rimskoj porodici iz Nove Kartagine. Prema žitijima, njihov otac Severijan bio je *[[dux]]*, tj. upravnik Kartagene, premda to najverovatnije nije tačno, budući da sam Isidor za oca kaže samo to da je bio građanin. Porodica se oko 554. preselila u Sevilju. Potonje karijere Severijanove dece odslikavaju njihovo ugledno poreklo: Leandar i Isidor postali su seviljski biskupi, a njihova sestra, sveta Florentina, bila je opatica koja je nadzirala četrdeset manastira i nekih 1.000 kaluđerica u njima. Kao svetac kanonizovan je i treći brat, Fulgencije, koji je postao biskup Esihe kad je pravoverje trijumfovalo nad arijanstvo, a o kome se inače malo zna. Ova je porodica strasno zastupala pozicije pravoverja, kao i većina romanizovanog stanovništva u Hispaniji, za razliku od vladajućih vizigotskih kraljeva i uglednika, koji su pristajali uz arijanstvo. Ipak, Vizigoti nisu progonoli protivnike arijanstva s onakvom strašću koja je opisana u hagiografskim spisima.

## Život

Uživajući visoki položaj u tolerantnom okruženju u Sevilji, Leandar je prvo postao benediktinski monah, a potom je 579. imenovan za biskupa u Sevilji. U međuvremenu je osnovao i škola, koja je brzo postala središte pravovernog crkvenog obrazovanja. Kao biskup imao je pristup praovernoj merovinškoj princezi Ingundi, koja je u Španiju došla kao nevesta za naslednika vizigotskog kraljevstva, te je s njom naporno radio na preobraćenju njenog supruga, Hermenegilda, najstarijeg sina Leovigilda. Leandar je svog preobraćenika branio čak i kad je ovaj zaratio s ocem "zvog očevih okrutnosti", kako se navodi u *[[Katolička enciklopedija|Katoličkoj enciklopediji]]*. "Nastojeći spasiti svoju zemlju od arijanstva, Leandar se pokazao kao pravoverni hrišćanin i dalekovidi patriota".

Kad je ta pobuna propala i pošto ga je, kako kažu njegova žitija, Liugivild proterao, Leandar je 579. otišao u Carigrad. Moguće je, ali nije dokazano, da je pokušao vizantijskog cara Tiberija II Konstantina nagovoriti na pokretanje rata protiv arijanskog kralja Španije. U Carigradu je sastavljao dela uperena protiv arijanaca i upoznao se s budućim papom Grgurom Velikim, koji je u to vreme boravio na vizantijskom dvoru kao izaslanik pape Pelagija II. Između Leandra i Grgura sklopljeno je čvrsto prijateljstvo, a sačuvana su i neka pisma koja su međusobno razmenjivali. Leovigild je 585. dao pogubiti svog nepopravljivog sina Hermenegilda, koga je katolička crkva proglasila za mučenika i sveca. Sam Liugivild umro je 589. godine. Nije poznato kad se tačno Leandar vratio iz progonstva, no učestvovao je u preobraćenju Rekareda, naslednika Leovigildova, te je zadržao uticaj nad njim.

Nakon Leovigildove smrti Leandar je iste godine (589) sazvao treći sabor u Toledu, na kome je vizigotska Španija odbacila arijanstvo i na čijem je zatvaranju Leandar izgovorio pobedničku propoved, koju je njegov brat Isidor naslovio *[[Homilija]] o trijumfu crkve povodom preobraćenja Gota* *(Homilia de triumpho ecclesiae ob conversionem Gothorum)*. Po povratku sa sabora Leandar je sazvao jedan sinod u Sevilji i nije prestao raditi na istrebljenju i poslednjih ostataka arijanstva, u čemu će ga slediti i njegov brat i naslednik, Isidor Seviljski. Leandar je primio palij avgusta 599. godine.

## Dela
Od Leandra su sačuvana samo dva dela. Spis *O devicama i prezrenju sveta* *(De institutione virginum et contemptu mundi)* monaško je pravilo koje je sastavio za svoju sestru. Sačuvana je i spomenuta *Homilija o trijumfu crkve*. Isidor Seviljski zapisao je o svom bratu: "Ovaj čovek uglađene rečitosti i sjajne nadarenosti sijao je jednako sjajno i svojim vrlinama i svojim učenjem. Zahvaljujući njegovoj strasnoj veri gotski se narod preobratio iz arijanstva u pravoverje" (*De script. eccles.*, xxviii).

## Reference

## Literatura
*