open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Laurent Blanc

**Laurent Robert Blanc** (Alès, 19. studenog 1965.) je umirovljeni francuski nogometaš i aktualni trener kluba Paris Saint-Germain. Prije reprezentacije vodio je Bordeaux, a reprezentaciju je preuzeo od Raymonda Domenecha nakon debalka i kraha na Svjetskog prvenstva 2010. godine. Podnio je ostavku nakon Eura 2012, odbivši produžiti ugovor do 2014. godine.

U svojoj karijeri, Blanc je igrao u nekoliko klubova, od kojih su najznačajniji Montpellier, Napoli, Barcelona, Olympique Marseille, Inter Milan i Manchester United, i to kao obrambeni igrač. Također, Blanc je bio i reprezentativac te je sudjelovao na nekoliko međunarodnih natjecanjima, među kojima su, svakako, najznačajnija Svjetsko prvenstvo 1998. i Euro 2000., na kojima je Francuska postala svjetski i europski prvak. Dana 28. lipnja 1998., Blanc je, u utakmici protiv Paragvaja, postigao prvi zlatni gol u povijesti svjetskih prvenstava. Njegov nadimak je *Le Président*, a dobio ga je nakon boravka u Marseilleu zbog svojih sposobnosti da bude vođa.
Eparhija za zapadnu Evropu

**Eparhija za zapadnu Evropu** je nekadašnja eparhija Mitropolije novogračaničke pod jurisdikcijom Srpske pravoslavne crkve.

Sjedište eparhije nalazilo se u Londonu. Prestala je postojati nakon odluke Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve iz 1994. godine o arondaciji eparhija na teritoriji zapadne Evrope. Osnovana je nova Eparhija zapadnoevropska od dijelova Srednjoevropske, Britansko-skandinavske i Eparhije za zapadnu Evropu Mitropolije novogračaničke. U sastav nove eparhije ušlo je područje Španije, Francuske, Luksemburga, Holandije i Belgije.

Prvi episkop Eparhije za zapadnu Evropu Mitropolije novogračaničke bio je Damaskin.

## Povezano

* Eparhija zapadnoevropska
* Eparhija britansko-skandinavska
* Eparhija srednjoevropska
Protođakon

**Protođakon** je mirski đakonski čin u Pravoslavnoj crkvi.

Ovaj čin je jednak protojerejskom činu kod prezvitera i daje se licima preko deset godina službe. Protođakon znači prvi đakon, odnosno odlikovani đakon, prvi po časti.

## Veze
* Đakon
* Jerođakon
* Arhiđakon
1436.

Godina **1436** (**[[rimski brojevi|MCDXXXVI]]**) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju (1. 1. po julijanskom kalendaru).

## Događaji
* 25. 1. - Na okupljanju baruna i prelata u Stolnom Biogradu kralj Žigmund daje povlasticu franjevcima da šire katoličanstvo u Bosni. 
* siječanj - Kralj Žigmund proglasio bana Ivana Frankopana buntovnikom i poslao slavonskog bana Matka Talovca na njega - uzrok je baština Ivanovog tasta Ivaniša Nelipića.
* 13. 4. - Burgunđani (Jean de Villiers de L'Isle-Adam) vratili Pariz kralju Šarlu VII oteravši Engleze.
* proljeće - Turci se učvršćuju u Vrhbosni (Barak-beg, sina Ishak-bega), ranijem posedu Pavlovića - začeci Sarajeva.
* 5. 7. - Jihlavski kompaktat označava i formalni kraj Husitskih ratova.
* 14. 8. - Žigmund Luksemburški na skupu u Jihlavi prihvaćen za češkog kralja (vlast mu je skoro nominalna). 
* kolovoz? - Matko Talovac (nakratko) zauzeo Sinj od Frankopana (Stefan Vukčić je u ovom ratu Frankopanov saveznik).
* jesen - Skopski namesnik Ishak-beg slomio trogodišnji albanski ustanak Arijanita Spate; Leka Zakarija dobio Danj kod Skadra.
* prosinac - Umro Ivan Frankopan - ostaju udova Katarina i mladi sin Jure, koji Talovcu moraju predati Nelipićevu baštinu.

### Tokom/tijekom godine

* Završena Firentinska katedrala, sa čuvenom Brunelleschijevom kupolom. 
* Kralj Tvrtko II se nagodio sa sultanom Muratom za 25.000 dukata godišnjeg danka; u drugoj polovini godine je u savezu sa Vukčićem protiv Pavlovića. 
* Vlad II Dracul je novi vojvoda Vlaške. 
* Knez Tvrtko Borovinić izdao poslednju povelju *na [[Stari grad Visoki|Visokom]]*. 
* Italijanski prevod Albertijevog dela *De Pictura* (ital. *De Pittura*) u kojem je prvi put naučno opisana linearna perspektiva (a koju je Brunelleschi demonstrirao oko 1413).
* Vranjinsko četvorojevanđelje jeromonaha Mine.
* Kina: dinastija Ming omogućuje zemljoposednicima da porez plaćaju srebrom umesto žitom.

## Rođenja

* 5. 5. - Matteo Civitali, italijanski slikar († 1501)
* 6. 6. - Regiomontanus, nemački astronom († 1476)
* 16. 11. - Leonardo Loredan, mletački dužd († 1521)
* Marco Antonio Sabellico, italijanski istoričar († 1506)

## Smrti

* 29. 4. - Raimundus Sabundus, katalonski filozof 
* 4. 5. - Engelbrekt Engelbrektsson (ubijen), švedski državnik (* 1390-tih)
* Qāḍī Zāda al-Rūmī, turski astronom (* 1364)

## Reference

* Svezak drugi: dio drugi. Treće doba: Vladanje kraljeva iz raznih porodica (1301-1526). Druga knjiga: Od gubitka Dalmacije do Matije Korvina (1409-1457), Vjekoslav Klaić (archive.org)
Ashley Cole

**Ashley Cole** (London, 20. prosinca 1980.), umirovljeni engleski nogometaš i reprezentativac. Cole je potomak Arsenalove nogometne škole te je u klubu igrao 8 godina (uz jednu posudbu u Crystal Palace FC) prije nego je prešao u Chelsea u sklopu razmjene za Williama Gallasa. S Chelseajem je 2012. postao europski klupski prvak.
Ashley Young

**Ashley Simon Young** (Stevenage, 9. srpnja 1985.) je engleski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Everton. Young je karijeru započeo u Watfordu, a prve nastupe u prvoj ekipi imao je 2003. tijekom vodstva Rayja Lewingtona. Regularni član ekipe postao je u sezoni 04./05. te je bio ključni igrač prilikom ulaska Watforda u prvu ligu sljedeće sezone. U Watfordu je igrao do 2007., kada prelazi u Aston Villu. U Villi je stekao nacionalni renome te je dobio poziv za reprezentcaiju, a dobre igre su mu 2011. doprinijele prilikom transfera u Manchester United.
Antonio Nocerino

**Antonio Nocerino** (Napulj, 9. travnja 1985.) je talijanski nogometaš i repreezntativac koji trenutno igra za AC Milan u veznom redu.
Riccardo Montolivo

**Riccardo Montolivo** (Caravaggio, 18. siječnja 1985.) je talijanski nogometaš i reprezentativac koji od 2012. godine igra za AC Milan, odakle je prešao iz Fiorentine. 

Montolivo se smatra tipičnim "registom" (dubinski playmaker) sličnim Andrei Pirlu te može igrati na gotovo svakoj poziciji u veznom redu. Njegov otac je Talijan, a majka Njemica.
Alessandro Diamanti

**Alessandro Diamanti** (Prato, 2. svibnja 1983) je talijanski nogometaš i bivši reprezentativac koji od 2019. igra za Western United u veznom redu.
Vasilije Tomić

**Vasilije Tomić** (Korenita, 14. januar 1949) je pravoslavni teolog i sveštenik u činu protojereja stavrofora.

Bogoslovski fakultet je završio 1973. godine u Beogradu.

## Biografija

Protojerej-stavrofor Vasilije Tomić rođen je na Svetog Vasilija, 14. januara 1949. godine, u selu Korenita, kod Bijeljine. Roditelji Stanko i Ivka, rođena Popović, bili su seljaci. Na Svetog Iliju, 1956, poveden je u manastir svete Trojice, Tavnu, s namerom da leto provede kod svoje tetke, monahinje Anastasije, namesnice toga manastira. Zavoleo je tetku i ostao u manastiru.

U manastiru je završio osmogodišnju školu: prvih četiri razreda u Tavni, a narednih četiri u Janji, kod Bijeljine. Kada je, 1964. godine, otvorena obnovljena Karlovačka bogoslovija, upisao se u prvi razred, prvo kolo ove škole.

Proveo je dve godine na postdiplomskim studijama, u Nemačkoj; prvo na Rimokatoličkom teološkom fakultetu, u Regenzburgu, prvi semestar; potom, tri semestra na Tibingenskom univerzitetu, baveći se religijskom pedagogijom.

Na Filološkom fakultetu na katedri za srpskohrvatski jezik i jugoslovensku književnost, diplomirao je 1980. godine.

Oženio se, 1973. godine, sa Gordanom, rođenom Majstorović, iz Čačka. Sa njome ima tri kćerke: Anastasiju (1974), Dobrilu (1976) i Jelenu (1979).

Vladika zvorničko-tuzlanski g. Longin (Tomić) rukopoložio ga je u manastiru Tavni, 29. novembra 1975. godine, u čin đakona, a 1. decembra, iste godine, u čin sveštenika. Bio je postavljen za paroha tuzlanskog, gde je služio do Velike Gospojine, 1977. godine. Te godine prelazi u Arhiepiskopiju beogradsko-karlovačku i biva pribrojen bratstvu Hrama Svete trojice, u Beogradu. U oktobru, 1978, prelazi u Hram Svetog Marka, gde služi do svog prelaska u Eparhiju kanadsku, 1. jula 1985. godine. Episkop kanadski, Georgije, postavio je ga za paroha nijagarskog. Godine 1987, 1. oktobra, prelazi u crkvu Svetog Save, u Torontu, gde služi do 2010. kada prelazi u crkvu svetog Arhangela Gavrila u Ričmond Hilu.

Sarađivao je manje više u svim istaknutijim crkvenim glasilima. Kratko vreme je uređivao „Pravoslavlje” i skoro dvadeset godina „Istočnik”, list Eparhije kanadske.

Član je Udruženja književnika Srpske i Udruženja književnika Srbije.

## Dela

* „Oganj u srcu razgorio”, 2002.
* „Riječ Božija nesputana”, 2009.

## Izvori

## Vanjske veze
* „Istočniku” dodeljena Vukova nagrada
* Intervju (Novine Toronto)
Bogorodičina crkva u Zemunu

**Crkva Rođenja Presvete Bogorodice**, poznatija kao **Bogorodičina crkva** je hram Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi u centru Zemuna u Rajačićevoj ulici.

## Opis crkve
Bogorodičina crkva bila je izgrađena u drugoj polovini 18. veka, za potrebe srpske i grčke zajednice u Zemunu. Izgradnja crkve započeta je 1774. godine, a završena 1779. godine i crkva je posvećena 1780. godine. Tada je osnovana druga po redu zemunska parohija.

Zvonik je podignut 1794. godine i bio je tek nešto niži od tornja obližnje crkve Blažene Djevice Marije. Prvo zvono, koje je bilo postavljeno 1815. godine, ilustrovalo je pobedu nad Napoleonom. Kasnije su, osim tog zvona, koje i danas postoji, postavljena još dva.

Crkva je bila značajnije obnavljana 1890, 1937. i 1999. godine, a 2009. godine dobila je dekorativno osvetljenje.

U crkvi su više puta liturgiju služili patrijarsi Srpske pravoslavne crkve.

## Arhitektura crkve
Prvobitno je crkva izgrađena bez zvonika, zadržala neke tradicionalne srpsko-vizantijske elemente, slično starijim pravoslavnim crkvama u Vojvodini, ali je kasnijom rekonstrukcijom dobila današnji oblik. Na prelazu XVIII u XIX vek izgrađen je zvonik na zapadnoj strani, a 1880. crkva je temeljito prepravljena. Ispod zvonika nalazi se ukopan raritetni depozitorij za odlaganje kostiju, prema pravilima koja se i danas poštuju u Grčkoj pravoslavnoj crkvi, prvenstveno u manastirima Svete Gore.

Bogorodičina crkva je najveći hram u Starom jezgru Zemuna, jednobrodna, sa plitkim pevničkim prostorima i vitkim dvospratnim zvonikom koji izlazi iz zapadne fasade. Ima bogato izrezbaren barokni ikonostas koji je rezao piltor Aksentije Marković, sa ikonama vrsnog i produktivnog ikonopisca i slikara klasicizma, Arsenija Teodorovića.
Crkva je restaurirana tokom 2000-2001. godine, kada je obnovljeno zidno slikarstvo, postavljen novi pod i podno grejanje. Crkva predstavlja celinu sa Domom Srpske pravoslavne crkvene opštine, sa kojim deli istu parcelu.

## Izvori

## Literatura

# Opština Zemun – Bogorodičina crkva
# P. Marković – "Zemun od najstariji vremena pa do danas", 1896; reprint 2004. 
# Branko Najhold, *Zemunske crkve*, TRAG, Zemun, 1993.,

## Galerija


Datoteka:Bogorodična crkva u Zemunu (1).JPG|Bogorodična crkva u Zemunu prednja fasada sa zvonikom (1880.)
Datoteka:Bogorodična crkva u Zemunu (2).JPG|Bogorodična crkva u Zemunu mozaik na prednjoj fasadi crkve
Datoteka:Bogorodična crkva u Zemunu (3).JPG|Bogorodična crkva u Zemunu bočna fasada crkve
Datoteka:Bogorodična crkva u Zemunu (4).JPG|Bogorodična crkva u Zemunu mozaik na bočnoj fasadi crkve
Datoteka:Bogorodična crkva u Zemunu (5).JPG|Bogorodična crkva u Zemunu - Dograđeni deo crkve sa zvonikom i depozitarijumom
Datoteka:Bogorodična crkva u Zemunu (7).JPG|Bogorodična crkva u Zemunu - Zvonik izgled noću


## Povezano

* Crkva Svete Trojice u Zemunu
* Nikolajevska crkva
* Hariševa kapela

## Vanjske veze
* Zvanično mrežno mesto
* Zvanično mrežno mesto 
* Bogorodičina crkva   360 virtuelna šetnja
* Zvanični sajt Opštine Zemun: Religija i verske zajednice 
* Beogradsko nasleđe: Bogorodična crkva
Crkva Uznesenja Blažene device Marije u Zemunu

**Crkva Uznesenja Blažene djevice Marije** je rimokatolička crkva koja se nalazi u Zemunu.

## Istorijat crkve

Crkva je podignuta na temeljima dotadašnje džamije, po projektu Zagrepčanina Tome Miklaušića, a nalazi se na Velikom trgu u Zemunu. Gradnja crkve je trajala gotovo punu deceniju i završena je i osvećena 1795. godine. Crkveno zdanje je jednobrodna građevina sa poluoblastim svodom a oblikovana je u ampir stilu sa retardiranim baroknim elementima. Crkva je okrenuta ka istoku a ne ka zapadu kako je uobičajeno za rimokatoličke crkve. Ova crkva je detaljnije obnovljena 1817. godine.

## Literatura
# Branko Najhold, *Zemunske crkve*, Trag, Zemun, 1993.,

## Povezano

* Samostan Svetog Ivana Krstitelja i Antuna u Zemunu
* Crkva Svetog Roka u Zemunu

## Vanjske veze
* Rimokatolička crkva-BEOGRADSKA NADBISKUPIJA
Crkva Svetog Dimitrija u Zemunu

**Crkva svetog Dimitrija** ili poznatija kao **Hariševa kapela** je hram Srpske pravoslavne crkve u Zemunu. Posvećena je Svetom Dimitriju. Nalazi se na Zemunskom pravoslavnom groblju.

## Opis crkve
Sagrađena je 1874-78. godine i posvećena Svetom velikomučeniku Dimitriju, zaštitniku porodice Petrović. Kapelu je podigao Grigorije Hariš, zemunski trgovac, a na osnovu zaveštanja supruge Marije, rođene Petrović, koja se smatra i njenom ktitorom. Graditelji Hariševe kapele su arh. Svetozar Ivačković, projektant, Josif Marks, građevinar, Pavle Simić, slikar ikonostasa i zanatlie Jovan Kistner, drvorezbar i Samuel Kolmajer, zlatar ikonostasa.

## Arhitektura crkve
Kapela je oblikovana u neovizantijskom stilu, sa osnovom u vidu upisanog krsta, sa jednim kubetom na preseku brodova. Ona je izgrađena u dva nivoa, na prvom nivou koji je delom ukopan u zemlju se nalazi mrtvačnica čiji se ulaz nalazi isprod stepeništa koje vode u kapelu. Iznad mrtvačnice se nalazi osnovni prostor kapele u kome se obavljaju crkveni obredi. Hariševa kapela predstavlja značajno arhitektonsko-umetničko i memorijalno svedočanstvo o Zemunu i zemunskim porodicama krajem prošlog veka. Osim vezanosti za istoriju dve poznate građanske porodice Petrović-Hariš, kapela je i značajno ostvarenje Svetozara Ivačkovića, jednog od istaknutih srpskih arhitekata na prelazu 19. i 20. veka i visoki umetnički domet Pavla Simića, slikra epohe srpskog klasicizma.

Ikonostas je poslednji rad Pavla Simića, rađen 1874. u stilu klasicizma.

## Literatura
# Branko Najhold, *Zemunske crkve*, Trag, Zemun, 1993.,

## Galerija

Datoteka:Hariševa kapela u Zemunu (1).JPG|arh. Svetozar Ivačković: Fotografija južne fasada Crkve svetog Dimitrija (Hariševe kapele) u Zemunu (1874-78.)
Datoteka:Hariševa kapela u Zemunu (2).JPG|arh. Svetozar Ivačković: Fotografija ulaza Crkve svetog Dimitrija (Hariševe kapele) u Zemunu (1874-78.)
Datoteka:Hariševa kapela u Zemunu (4).JPG|arh. Svetozar Ivačković: Fotografija severne fasada Crkve svetog Dimitrija (Hariševe kapele) u Zemunu (1874-78.)


## Povezano

* Nikolajevska crkva
* Bogorodičina crkva (Zemun)
* Crkva Svete Trojice (Zemun)
* Svetozar Ivačković

## Vanjske veze
* CRKVA SV.DIMITRIJA (HARIŠEVA KAPELA)
* Beogradsko nasleđe: CRKVA SV.DIMITRIJA HARIŠEVA KAPELA
Evangelistička crkva u Zemunu

**Evangelička crkva u Zemunu** nalazi se na uglu ulica Tošin bunar, Ivićeve i Prilaza. Podignuta je krajem dvadesetih godina 20. veka, za potrebe dela (protestantskog) nemačkog življa. Nemci protestanti i katolici su tada činili oko četvrtinu stanovništva Zemuna.

## Opis crkve
Crkva je služila svojoj nameni od završetka izgradnje (1926-1930.) do kraja Drugog svetskog rata, kada je prestala da bude aktivna zbog iseljavanja nemačkog življa u Nemačku. Jedno vreme je crkva bila zakatančena a kasnije je služila kao sedište mesne zajednice i prostor za društveni i kultuni život mladih Zemuna. Uprkos tome što su, još 2003. godine, Evangelička verska zajednica i Opština Zemun postigle dogovor da se crkva vrati vernicima na korišćenje, ona i danas služi kao poslovni prostor.

Crkva je, krajem 2005. godine, proglašena za spomenik kulture.

## Arhitektura crkve

Crkvu odlikuje osnova koja asocira na oblike trolista – rotonde sa naglašenom apsidom i dva bočna krila, simetrično postavljena u odnosu na centralni ulaz. Iznad troslivnih krovova koji pokrivaju skraćenu pripratu i bočna krila, diže se tambur većih dimenzija. Nad kubetom je lanterna na koju je prvobitno postavljen krst kao simbol Hristovog stradanja.

Građevina poseduje sveden broj simetrično postavljenih otvora na fasadi. Ovo kompaktno, zatvoreno arhitektonsko rešenje, koje najverovatnije pripada školi arhitekata Huga Erliha i Viktora Kovačića, poseduje urbanističku vrednost oličenu u izuzetno uspešnom rešenju u odnosu na položaj raskršća, nadomak prilaza Starom jezgru Zemuna. Crkva predstavlja originalno i retko arhitektonsko ostvarenje oblikovano u dosledno sprovedenom modernističkom konceptu. Nesumnjiva je njegova kulturno-istorijska i dokumentarna vrednost, kao svedočanstva postojanja i življenja jedne hrišćanske konfesionalne zajednice u periodu između dva svetska rata u Zemunu.

## Literatura
# Branko Najhold, *Zemunske crkve*, Trag, Zemun, 1993.,
## Izvori

## Galerija

## Vanjske veze
*  M.Krupp, Deutschsprachiger Seelsorgedienst in Belgrad
* Evangelička crkva
* arh. Hugo Erlih Evangelička crkva u Zemunu 
* Evangelička crkva
* Turistički centar Zemuna Evangelička crkva
Saborna crkva u Zagrebu

**Saborni hram Preobraženja Gospodnjeg u Zagrebu**, poznatiji kao **Preobraženjska crkva**, je glavni i najveći pravoslavni hram u Zagrebu, smešten uz vladičanski dvor Mitropolije zagrebačko-ljubljanske Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Zagrebu je središnja crkva mitropolije.

Saborna crkva Mitropolije zagrebačko-ljubljanske je Crkva Preobraženja Gospodnjeg na Cvjetnom trgu ili Trgu Petra Preradovića u Zagrebu.

## Istorijat
Malobrojni pravoslavci u Zagrebu početkom 18. veka bili su Srbi, Grci i Cincari, uglavnom trgovci. U prvo vreme Grci su bili preovlađujući među pravoslavnima. U to vreme otpočinje borba za molitvenim domom i osniva se pravoslavna opština. Konačno, 1786. godine, posle snažnih otpora mesnih vlasti, doneta je odluka je u Beču, na osnovu pismenog obraćanja zagrebačkih pravoslavaca caru Josipu Drugom.

Kako su gradske vlasti ciljano otežavale i odugovlačile proces dobijanja dozvola za gradnju crkve, pravoslavna opština Zagreba je 1794. godine kupila kapelu Svete Margarete, na samom ulazu u Ilicu, sa pripadajućim zemljištem. Data, dotad rimokatolička kapela, koja je pripadala Zagrebačkoj biskupiji, spominje se na ovom mestu od 1334. kao župna crkva uz koju su se održavali *„margaretski sajmovi“* (održavali su se od 1337). Kasnije je crkva pripala župi Svetog Marka. kako je rečeno, Kapela Svete Margarete prodata je 1794. pravoslavnim, u to vreme grčkim pripadnicima, koji su tada kao trgovci i novčari boravili u Zagrebu. Kad Grka više nije bilo, crkva je počela služiti pravoslavnim Srbima. Od 1848. zagrebačka pravoslavna crkvena opština dobija prefiks *srpska*.

Zbog ovakve istorije sabornog hrama, ulica koja prolazi iza crkve i danas se zove Margaretska, a ona koja prolazi ispred nje zove se Preobraženska.

Kapela je bila u vrlo lošem stanju i van upotrebe, pa, i pored opravki, nijem mogla duže služiti svrsi. Nova crkva, u duhu pravoslavne arhitekture, podignuta je na mestu stare bogomolje 1866. godine, po nacrtima arhitekte Franje Klajna. Snažan potres pogodio je Zagreb 1880. godine nije pričinio mnogo štete crkvi. Obnovljena je 1883-1884. godine po nacrtima arhitekta Hermana Bolea. Tada je u nju postavljen sadašnji ikonostas s ikonama koje je radio slikar Epaminondas Bučevski, porijeklom iz Černovaca u Bukovini. Herman Bole će u još dva navrata obnavljati Preobražensku crkvu - 1899., kada na nju postavlja novu kapu zvonika i 1913-1914., kada joj je potpuno preoblikovao pročelja.

Dana 4. maja 2007. dovršen je ikonopis u unutrašnjosti crkve, a izradio ga je ruski ikonopisac Nikolaj Aleksandrovič Muhin.

## Galerija slika

Datoteka: Cathedral of the Transfiguration of the Lord in Zagreb.jpg|Saborna crkva sa trgom
Datoteka: Inside the Orthodox Church in Zagreb 2.jpg|Ikonostas crkve
Datoteka: Inside the Orthodox Church in Zagreb.jpg|Freske u crkvi
Datoteka: Serbian Orthodox Church in Zagreb.JPG|Preobraženjska crkva


## Izvori
* http://srpska-pravoslavna-crkva.blogspot.com/2012/01/blog-post_14.html

## Vanjske veze

* Zvanična stranica Mitropolije zagrebačko-ljubljanske
Crkva Svetog Roka u Zemunu

Rimokatolička crkva svetog Roka podignuta je 1836. godine, takođe na temeljima prethodne kapele, a graditelj je bio Jozef Felber koji je izgradio i zemunsku Svetotrojičinu crkvu.

I ona je, nakon preuređenja kontumca u park, a naročito nakon Drugog svetskog rata, izgubila na značaju i danas je samo povremeno u funkciji.

Godine 1933, između te dve bogomolje podignut je spomenik francuskom pesniku Alfonsu de Lamartinu koji je boravio u kontumcu 100 godina ranije. U parku su još podignuta dva spomenika koji oličavaju partizane („Bombaš“ i „Talac“, oba iz 1946. godine), kao i, 2004. godine, bista pesnika Branka Radičevića.

U neposrednoj blizini parka, nalaze se i: Kliničko-bolnički centar Zemun, osnovna škola „Svetozar Miletić“, muzička škola „Kosta Manojlović“, franjevački samostan svetog Ivana Krstitelja i samostan sestara milosrdnica.
Ulica

**Ulica** je popločan prostor u nekom naselju koji služi za slobodno kretanje ljudi ili vozila. Često se poistovećuje sa terminom put. Uluca može biti „jednosmerna“, a ko se saobraćaj obavlja samo u jednom smeru, „dvosmerna“ ako se vršu u oba smera i „pešačka zona“ ako je u njoj zabranjen saobraćaj i uređena je samo za pešake. Pešačke zone se najčešće nalaze u cetru većih gradova, kao na primer Knez Mihailova ulica u Beogradu.

## Povezano
* Put
* Autoput
Yes Man (film)

***Yes Man*** je američka filmska komedija snimljena 2008. u režiji Peytona Reeda. Zaplet je inspiriran istoimenom humorističko-memoarskom knjigom britanskog pisca Dannyja Wallacea. Film, u kome je glavnog protagonista tumačio Jim Carrey, doživio je mlake kritike, ali solidan komercijalni uspjeh.

U Hrvatskoj je distribuiran pod naslovom ***Reci da***, a u Srbiji pod naslovom ***Uvek reci da***.

## Sinopsis

Džim Keri glumi Karla Alena, čoveka koji se upisuje na program samopomoći zasnovan na jednostavnom principu: bukvalno svemu reci "da". U početku, moć te reči transformiše Karlov život na neverovatne i neočekivane načine, ali on ubrzo otkriva da ostvarenje života beskrajnim mogućnostima može imati i svoje loše strane.

## Uloge

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* 
* 
* ''Yes Man'' Production Details
Yes Man (knjiga)

**Yes Man** je humorističko-memoarska knjiga koju je 2005. objavio britanski književnik Danny Wallace. Njen sadržaj se temelji na godini dana autorovog života kada je odlučio prihvatiti izazov prilikom koga je svakome koga sreće odlučio govoriti "da".

2008. je na temelju knjige snimljen istoimeni igrani film gdje glavnog lika tumači Jim Carrey.

## Reference
1003.

__NOTOC__
Godina **1003.** (**[[rimske brojke|MIII]]**) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.

## Događaji
* 25. 1. &ndash; Werner, markgrof Nordmarka nasljeđuje Lothaira kao markgrof Sjeverne marke (Nordmark).
* 9. 2. &ndash; Nakon smrti kneza Vladivoja, prethodno svrgnuti Boleslav III uz vojnu pomoć poljskog kneza Boleslava I Hrabrog ponovno preuzima češko prijestolje; njegova braća Jaromir i Oldrich su prisiljeni bježati u Njemačku i staviti se pod zaštitu cara Heinricha II. Boleslav III daje masakrirati vodeće češke plemiće u Vyšehradu, natjeravši preživjele plemiće da zatraže intervenciju Boleslava I Hrabrog.
* 4. 5. &ndash; Herman III nasljeđuje Hermana II kao švapski vojvoda.
* 16. 5. &ndash; Ivan XVII nasljeđuje Silvestra II kao 140. papa.
* Francuski kralj Robert II pokušava bez uspjeha uspostaviti neposrednu vlast nad Burgundijom.
* Nakon što je na prevaru zarobio i oslijepio Boleslava III, poljski knez Boleslav I Hrabri postaje knez Češke i Moravske.
* Bitka kod Albese u kojoj trupe Kordopskog Kalifata nanose poraz vojsci sjevernih kršćanskih država.
* Humbert I (Umberto) postaje prvi grof Savoje.
* Heribert od Kölna u Deutzu osniva opatiju Deutz.
* Robert II od Francuske se ženi za Constance od Arlesa.
* Wilfred nasljeđuje opata Olivu kao grof Berge.
* 9. 10. &ndash; Leif Erikson se iskrcava u današnjoj kanadskoj lokaciji L'Anse aux Meadows.
* Zaharija nasljeđuje Filoteja kao patrijarh Aleksandrije.
* Kan naroda Zubu se predaje dinastiji Liao.
* Dinastija Chola u Thanjavuru (današnjja država Tamil Nadu u Indiji) počinje graditi Hram Brihadeeswarar.
* 25. 12. &ndash; Ivan XVIII nasljeđuje Ivana XVII kao 141. papa.
* Stjepan I od Mađarske napada današnju Transilvaniju i u njoj osniva kršćansku biskupiju (mogući datum).

## Rođenja

* Konrad II, vojvoda Koruške (u. 1039)
* Car Jingzong od Zapadne Xije
* Herleva, majka Williama I od Engleske (u. cca. 1050)
* Ibn Zaydún, arapski pjesnik (u. 1071)
* Musharrif al-Daula, bujidski emir Iraka (u. 1025)
* Advisa, grofica Auxerrea, supruga grofa Renauda I od Neversa (približan datum, u. iza 1063)
* Frederik, vojvoda Donje Lotaringije (približan datum; u. 1065
* Edward Ispovjednik (približni datum) (u. 1066)

## Smrti

* 25. 1. &ndash; Lothair, markgrof Nordmarka
* 7. 2. &ndash; Rozala, kraljica Francuske (996)
* 4. 5. &ndash; Herman II, vojvoda Švapske
* 12. 5. &ndash; Papa Silvestar II
* 6. 11. &ndash; Papa Ivan XVII
* 27. 12. &ndash; Emma od Bloisa, vojvotkinja i regentica Akvitanije
* At-Ta'i, abadiski kalif Bagdada (vladao 974 - 991)
* Erik Crveni, vikinški vođa
* Gregorije od Nareka, armenski pjesnik, filozof i teolog
* Papa Filotej od Aleksandrije, koptski patrijarh
* Vladivoj od Češke, knez

## Reference
Rozala od Italije

**Rozala od Italije** (također poznata i kao **Suzana od Italije**;  &ndash; 1003)

bila je kćer kralja Berengara II od Italije, kasnije poznata kao grofica od Flandrije i kraljica Francuske. Pripadala je sedmoj generaciji potomaka Karla Velikog.

Rozala se prvi put udala za grofa Arnulfa II od Flandrije (u. 987). S njim je imala troje djece: Balduina (980–1035); Eudes od Cambraija i Mathildu (u. 995). Nakon muževe smrti je neko vrijeme služila kao regent svom malodobnom sinu.

Godine 988. se udala za Roberta Pobožnog, francuskog prijestonasljednika. Brak, koji je bio ugovorio Robertov otac Hugo Capet, nije bio po volji Robertu. Glavni motiv za brak je bio nevjestin miraz u obliku Montreuila i Ponthieua. Nakon vjenčanja je Rozala uzela ime "Suzana".

Nakon što joj je tast umro, Rozala je ostala bez glavnog zaštitnika. Mladi kralj ju je, u nastojanju da se oženi za Berthu od Burgundije, jednostavno protjerao s dvora, ali je svjedno zadržao miraz. Rozala se vratila u Flandriju, gdje je i umrla.

## Napomene
Herman II od Švapske

**Herman II. Švapski** (? - 1003.) bio je vojvoda Švapske od 997. godine pa do svoje smrti.

Naslijedio je oca Konrada i oženio princezu Gerbergu, s kojom je imao kćer Gizelu, preko koje je bio djed Henrika III., cara Svetog Rimskog Carstva.
Ivan XVII (papa)

**Ivan XVII.**,  je bio papa od lipnja 1003. do prosinca 1003. godine.

Prije zaređena je imao ženu i tri sina, od kojih su sva tri kasnije postali visoki crkveni velikodostojnici. Naslijedio je papu Silvestra II kao kandidat moćnog rimskog klana Crescenzi. Usprkos toga, tokom kratkog pontifikata je pokušao izgraditi dobre odnose sa rimsko-njemačkim carom Heinrichom II, ali ga je u tome spriječio njegov pokrovitelj Giovanni II Crescenzi. Umro je nakon nekoliko mjeseci. Naslijedio ga je Ivan XVIII, također klijent Crescenzijevih.

Za vrijeme pontfikata i nekoliko vijekova kasnije, službeno ime mu je bilo "Ivan XVI", ali su ga kasniji papski historičari odlučili "prekrstiti" u "Ivana XVII" kako bi izbjegli zabunu sa antipapom Ivanom XVI.
Emma od Bloisa

**Emma od Bloisa** (cca. 950-1003) rođena je kao kći grofa od Champagne - Thibauda I od Bloisa i Luitgarde od Vermandoisa.

Kad se 968. udala za Akvitanskog vojvodu Guillauma IV postala je i vojvodkinja Akvitanskog vojvodstva u kom je vladala kao regent umjesto maloleljetnog sina Guillauma V od 996. do 1004.

Brak joj je bio nesretan zbog muževe sklonosti čestim odlascima u lov i ženskarenju. . Zbog tog se Emma posvetila osnivanju samostana i pomaganju crkvi.

## Reference
Thanjavur

**Thanjavur**, ranije **Tanjore**, je općina i sjedište Distrikta Thanjavur u indijskoj državi Tamil Nadu. Ime name Thanjavur potiče od "Tanjan", legendarne asure u hinduističkoj mitologiji. Thanjavur se smatra jednim od drevnih gradova od Indije, a njegova bogata historija datira od Sangamskog perioda. Osnovao ga je mutharayarski kralj Swaran Maran, a važnim je postao za vrijeme vladavine Kasnijih Chola kada je služio kao prijestolnica Chola Carstva. Nakon pada Chola nad njime su vladale različite dinastije kao Pandya, Vijayanagarsko Carsvo, Madurai Nayaci, Thanjavur Nayaci te Britanci. Od 1947 je dio nezavisne Indije.

Thanjavur je važno sjedište južnoindijske arhitekture i umjetnosti. Najvažniji su Veliki živi Chola hramovi koji predstavljaju dio Svjetske baštine, smješteni u i oko Thanjavura. Među njima se ističe Brihadeeswar, smješten u samom središtu grada. Thanjavur je poznat i po tanjore slikarstvu, stilu specifičnom za oblast. Grad je važan i kao poljoprivredno središte zbog lokacije u oblasti poznate kao "Rižin tanjur Tamil Nadua". U gradu se nalazi i Kulturni centar Južne zone, osnovan od strane indijske vlade. Prema popisu od 2011. godine, Thanjore je imao 290.732 stanovnika.

Putevi i željeznice Thanjavur čine dobro povezanim s drugim gradovima Tamil Nadua. Najbliži aerodrom je Međunarodni aerodrom Tiruchirapalli udaljen 56&nbsp;km. Najbliža luka je Nagapattinam, udaljena 84&nbsp;km.

## Reference

## Vanjske veze

* Thanjavur at mongabay.com
* Temples of Thanjavur
L'Anse aux Meadows

**L'Anse aux Meadows** (lokalno izgovarano Lancy Meadows) je najstarija poznata europska kolonija u Novom Svijetu.

Naseobina se nalazi na obali sjeverozapadnog Newfoundlanda, a osnovao ju je oko 1000. godine islandski viking Leifur Eiríksson (hrv. Leif Eriksson), sin Erika Crvenog, stigavši prvo do Baffinovog otoka.

## Etimologija
Ime *L'Anse aux Meadows* se prvi put pojavljuje na karti iz 1862. kao *Anse à la Medée*, po brodu koji se zvao *Medée*. Naziv su tijekom 19. i 20. stoljeća ribari francuskog govornog područja preimenovali u *L'Anse aux Méduses* (hrv. mali zaljev meduza). Današnji naziv utjecajem engleskog jezika je riječ *Méduses* krivo interpretirao kao *Meadows* što je možda razlog prostranog okolnog krajolika sa livadama.

## Pronalazak i značenje
Godine 1960. norveški istraživač Helge Ingstad je pronašao lokalitet. Arheolozi su znali da se radi o vikinškom naselju po pronađenim artefaktima i strukturalnom sličnošću sa naseobinama na Grenlandu i Islandu.

Norveški tim stručnjaka je provodio niz iskapanja od 1961. do 1968. u sklopu istraživanja vikinškog Vínlanda. Kasnije je iskapanja nastavio *Parks Canada* i to od 1973. do 1977.

L'Anse aux Meadows je jedino znano vikinško naselje u Sjevernoj Americi, izuzevši Grenland i predstavlja najdaljieuropski istraživački pohod i naseljavanje Novog Svijeta gotovo 500 godina prije Kristofora Kolumba.

Naseobina je imenovana UNESCO-vim spomenikom svjetske baštine 1978. godine.

## Historija
Kako se spominje u Sagi o Grenlanđanima, moreplovci na trgovačkom brodu koje je predvodio Bjarni Herjólfsson otpuhani sa kursa na putu za Grenland su oko 985. godine prvi primjetili novu zemlju na zapadu.

Petnaest godina kasnije, Leifur Eiríksson je krenuo iz mjesta Brattahlíð na Grenlandu kojeg je osnovao njegov otac Erik Crveni, te prvo doplovio do Hellulanda, zatim Marklanda da bi konačno došao do *Vínlanda* prezimivši u naselju nazvanom *Straumfiord*, nedaleko od današnjeg L'Anse aux Meadows.

U godinama koje su slijedile , njegova obitelj zajedno sa drugim kolonistima je posjećivala mjesto i plovila sve do *New Brunswicka*. No sukobi sa starosjediocima su ih prisilili da se povuku sa tog područja, te su se oni naposlijetku vratili na Grenland unutar jednog desetljeća.

## Povezano
* Nordijska kolonizacija Amerike
## Reference
Papa Filotej od Aleksandrije

**Papa Filotej od Aleksandrije** (? - 1003) bio je koptski papa Aleksandrije i patrijarh Stolice sv. Marka koji je stolovao od 979. do 1003.

Za vrijeme njegovog stolovanje je okončan sukob Koptske crkve sa kraljevima Etiopije, započet u doba papinstva Kozme III. Tome su doprinijeli diplomatski napori Georgiosa II od Makurije. Zahvaljujući njemu je Filotej postavio novog *[[abuna|abunu]]* ili metropolitanskog biskupa po imenu Danijel, koga je Etiopska pravoslavna crkva dobila nakon višegodišnjeg interregnuma.

## Reference
Lothar III od Walbecka

**Lothar III od Walbecka** (; također *Liuthar*; cca. 940 - Köln, 25. januar 1003) bio je saksonski grof i markgrof njemačke Sjeverne marke (), od 983. do smrti.

Bio je sin grofa Lothara II od Walbecka i Matilde od Arneburga. Oca je naslijedio godine 964. Imao je brata po imenu Siegfried, a preko njega bio stric znamenitog historičara Thietmara od Merseburga. Mjesto markgrofa je dobio od 983. kada je njegov prethodnika Dietrich od Haldenslebena smijenjen nakon neuspjeha da zaustavi Slavene koji su opustošili njemačka istočna područja u svom velikim ustanku. Lothar nije imao mnogo uspjeha u borbi protiv Slavena, među kojima su se isticali Ljutići, pa se teritorija njegove marke svela tek na uzak pojas prijeko rijeke Labe. Lothar se sukobio i sa njemačkim feudalcima, prije svega markgrofom Ekkehardom I od Meissena; povod je bilo Ekkehardovo protivljenje vjenčanju svoje kćeri za Lotharovog sina Wernera. 

Kada je 1002. umro njemački car i kralj Oton III, Ekkehard je pokušao dobiti njegovu krunu. Lothar je oko sebe okupio koalicija saksonskih velmoža koja je to spriječila, izabravši za kralja bavarskog vojvodu Heinricha (Heinrich II Sveti). Ubrzo nakon toga je Ekkehard ubijen. Lothar je umro u Kölnu godinu dana kasnije. Naslijedio ga je sin Werner.

Lothar je bio oženjen za Godilu od Rothenburga, s kojom je, osim Wernera, imao još tri sina (Lothar, Berthold i Dietrich).
Grofovi Berge

**Grofovi Berge** su bili feudalni gospodari Berge, jedne od katalonskih grofovija. Ona je 988. osnovana izdvajanjem od grofovije Besalú kako bi teritorije dobio Oliba, jedan od sinova grofa Olibe Cabrete. Osim grofova Berge su postojali i **vikonti Berge**, koji su služili kao nominalni predstavnici grofa Besalua. 

## Grofovi
* Oliva (988-1002)
* Guifre (Wilfred) (1002-1035)
* Bernard I (1035-1050)
* Berengar (1050)
* Raymond (1050-1068)
* Guillermo I (Vilim) (1068-1094)
* Guillermo II (1094-1109) zajednička vladavina sa
* Bernard II (1094-1117)

Od 1117. su Bergom vladali grofovi Barcelone.

## Vikonti
* Brandai (905-?)
* Onofred (c.950)
* Bardina (1003-1017)
* Dalmau I (1017-1067)
* Bernat Dalmau (1067-1086)
* Dalmau II Bernat (1086-1113)
* Guisla (1113-?)
* Guillermo I (?-1183)
* Guillermo II (1183-1196)
* Berengar (1196-1199)
* Raymond (1199)
Titulu preuzeo Pedro II od Aragaona.
Opatija Deutz

**Opatija Deutz** () ili Samostan Deutz () je zgrada u vlasništvu benediktinskog reda, smjšetna u današnjem naselju Deutz u gradu Köln u Njemačkoj. 

Godine 1003. ju je Sveti Heribert, budući kelnski nadbiskup i bliski savjetnik cara Otona III, podigao na mjestu stare rimske tvrđave. Heribert je u 1021. u njoj sagrađen. U 12. vijeku je opat samostana bio teolog Rupert od Deutza.

Opatija je imala značajne teritorije, ali ju je strateški položaj na obali Rajne učinio čestim predmetom borbi. Tako je uništena u 14. a potom i u 16. vijeku. U napoleonskoj eri je sama opatija raspuštena tokom procesa medijatizacije, ali je 1804. postala župnom crkvom. Ona je, pak, gotovo potpuno uništena u drugom svjetskom ratu. Tokom 1970-ih je obavljena obnova, a danas zgrada služi kao sjedište katoličke humanitarne organizacije Caritas.

## Literatura

* Sinderhauf, Monica, 1996. *Die Abtei Deutz und ihre innere Erneuerung. Klostergeschichte im Spiegel des verschollenen Codex Thioderici*. Vierow: Veröffentlichungen des Kölnischen Geschichtsvereins.
Deutz

**Deutz** se može odnositi na:
* Deutz (Köln), bivši gradić, a od 1888. četvrt grada Köln u Njemačkoj
* Deutz AG, kompanija za proizvodnju dizel-motora u Kölnu
* Deutz-Fahr i Deutz-Allis, kompanije za proizvodnju poljoprivredne opreme
* Deutz (vino), kompanija za proizvodnju boca za šampanjce, također poznata kao Deutz Geldermann
Vyšehrad

**Vyšehrad** je zamak smješten u Pragu, glavnom gradu Češke. Najvjerojatnije je sagrađen u 10. veku, na brdu iznad rijeke Vltave. U zamku se nalazi Bazilika sv. Petra i Pavla, kao i Vyšehradsko groblje, na kome su pokopane neke od najznamenitijih ličnosti češke historije kao Antonín Dvořák, Bedřich Smetana, Karel Čapek i Alphonse Mucha.

## Vanjske veze

* Official website 
* Vysehrad Photogallery
Werner od Walbecka

**Werner** (također *Wirinher* ili *Werinharius*) (? - 11. novembar 1014) bio je njemački (saksonski) plemić, koji je služio kao markgrof Nordmarka od 1003. do 1009. 

Bio je najstariji sin grofa Lothara III od Walbecka i Godile od Rothenburga. U trenutku rođenja mu je majka imala tek 13 godina. Znameniti kroničar Thietmar od Merseburga mu je bio rođak. Otac mu je također bio markgrof Nordmarka. Werner je postao zaručen za Liutgard, kćer meissenskog markgrofa Ekkeharda. Kada se Ekkehard usprotivio braku, došlo je do sukoba među markgrofovima; zahvaljujući njemu Ekkehard nije uspio postati kralj Njemačke poslije smrti Otona III 1002. godine, jer je Lothar podržao bavarskog vojvodu Heinricha II. Iste godine je Ekkehard ubijen, a početkom 1003. je Werner silom ugrabio Liutgard iz zamka u Meissenu te se sa njom oženio.

Godine 1003. je umro Wernerov otac, a Werner je naslijedio njegovu markgrofoviju. Nakon samo šest godina ga je car Heinrich II smijenio pod optužbom za šurovanje sa poljskim knezom Boleslavom I Hrabrim, s kojim je Heinrich bio u sukobu. Na tom mjestu ga je zamijenio stari grof Bernard od Handelslbena.

13. novembra 1012. je Liutgard umrla. Dvije godine kasnije je Werner silom ugrabio Reinhild, koja se navodi kao "gospodarica Beichlingena". Nakon toga je uhvaćen, ali prije nego što mu se sudilo je ubijen. Iza sebe nije ostavio djece.

## Literatura
* Reuter, Timothy. *Germany in the Early Middle Ages 800&ndash;1056*. New York: Longman, 1991.

## Izvori
Heribert od Kölna

**Sveti Heribert** (cca. 970 &ndash; 16. mart 1021) bio je nadbiskup Kölna i kancelar rimsko-njemačkog cara Otona III, kanoniziran kao svetac Rimokatoličke crkve oko 1074.

Rođen je u Wormsu kao sin grofa po imenu Hugo. Obrazovao se u wormskoj katedralnoj školi i opatiji Gorze u Lotaringiji. 994. je zaređen. Iste godine ga je Oton imenovao kancelarom za Italiju. Godine 999. je imenovan za nadbiskupa, ali je ostao u Italiji. Kada je Oton III umro, pri povratku ga je zarobio, a potom pustio bavarski vojvoda Heinrich, budući car. Heribert je potom postao vjerni podanik cara. Godine 1003. je osnovao Opatija Deutz.

Nakon smrti mu se pripisivalo čudesno prizivanje kiše kojom je okončana suša. Kanonizirao ga je papa Grgur VII.

## Vanjske veze

* Heribert von Köln
Constance od Arlesa

**Constance od Arlesa** (; 986 – 25. jul 1034), također poznata i kao Constance od Provanse, bila je kraljica Francuske, odnosno treća supruga kralja Roberta II. Bila je kćer provansalskog grofa Guillaumea I i Adelais od Anjoua, kćeri Fulka II. Bila je polusestra grofa Guillaumea II od Provanse.

Za Roberta se udala oko godine 1001. nakon što se Robert, pod pritiskom Crkve, službeno rastao od svoje druge supruge Berte Burgundske. Brak je izazvao sukobe na dvoru; Berti su mnogi zamjerali favoriziranje svojih provansalskih zemljaka te je 1007. Robertov prijatelj Hugues od Beauvaisa pokušao nagovoriti kralja da potjera Constance i ponovno se vjenča s Bertom. Zbog toga je Huguesa ubio jedan od vitezova u službi Constanceinog rođaka Fulka Crnog.

Godine 1010. je Robert odlučio otputovati u Rim kako bi od pape dobio dozvolu za razvod i ponovni brak s Bertom. Zbog toga je Constance organizirala pobunu svojih sinova. Kralj je na kraju odustao od toga. Godine 1017. je čak pristao da njegov najstariji sin Hugo Magnus postane suvladar; godine 1025. se pobunio a potom umro u izgnanstvu. Tada je došlo do sukoba kralja s preostala dva sina - Henrijem i Robertom. On je okončan kada je Robert pristao na njihove zahtjeve.

Kada je kralj umro 1031. Constance je odbila Robertu predati njegove zemlje. To je dovelo do još jednog kraćeg sukoba nakon koga se Constance predala.

Umrla je tri godine kasnije i sahranjena u Bazilici Saint-Denis.

## Izvori

## Literatura
* Jessee, W. Scott. *A missing Capetian princess: Advisa, daughter of King Robert II of France* (Medieval Prosopography), 1990
* Nolan, Kathleen D. *Capetian Women*, 2003.
* Moore, R. I. *The Birth of Popular Heresy*, 1975.
* Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis, Lines: 53-21, 101-21, 107-20, 108-21, 128-21, 141-21, 141A-21, 185-2.
* Lambert, Malcolm. *Medieval Heresy: Popular Movements from the Gregorian Reform to the Reformation*, 1991, 9 - 17.

## Vanjske veze

* Medieval Lands Project on Constance of Arles
Herman III od Švapske

**Herman III. Švapski** (? - 1. travnja 1012.) bio je vojvoda Švapske od 1003. pa do svoje smrti.

Naslijedio je svog oca Hermana II. Majka mu je bila princeza Gerberga, potomak Karla Velikog.

Imao je sestru Gizelu preko koje je bio ujak Henrika III., cara Svetog Rimskog Carstva. Umro je bez djece.
Bitka kod Albese

**Bitka kod Albese** se odigrala 1003. godine (najvjerojatnije na dan 25. februara) u Kataloniji između trupa muslimanskog Kordopskog Kalifata na jednoj, i trupa kršćanskih katalonskih velmoža na drugoj strani. Do nje je došlo tokom pohoda u kome su obje strane nastojale konsolidirati svoje pozicije nakon smrti kordopskog vezira i pobjedničkog vojskovođe Almanzora prethodne godine. Nedugo prije nje se vodila bitka kod Tore koja je završila kršćanskom pobjedom. O bitci postoje oskudni i često kontradiktorni detalji. Navodi se da je u njoj na kršćanskoj strani poginuo biskup Berengar od Elne, dok je na muslimanskoj strani poginuo Sa‘īd bin Mūsā od Elvire. Vjeruje se kako su njoj muslimani odnijeli pobjedu. U ljeto iste godine je Almanzorov sin i nasljednik Abd al-Malik al-Muzaffar izveo pohod na sjever u kome je zarobljen kršćanski vođa Ermengol I od Urgella.
Nogometaljka

**Nogometaljka** je slikovna zagonetka kod koje, na nogometnom igralištu izdijeljenom na kvadratiće (npr. 20x15), treba dati gol za bijele, a potom i za crne igrače (označene bijelim odn. crnim kružićima). Igra počinje od golmana i u njoj učestvuju svi igrači iste boje, a lopta se kreće vodoravno, okomito i dijagonalno pod kutom od 45º. Bijeli igrači ne mogu proigravati kroz polja na kojima su crni igrači i obratno.

## Prva zagonetka
Prvu takvu zagonetku u hrvatskoj enigmatici vjerovatno je objavio Stjepan Horvat u bjelovarskoj "Osmosmjerci" broj 258 . U istom listu ona se objavljuje i danas, a sastavlja je isti autor (dosad preko 280 zagonetaka).

Prema sjećanju Stjepana Horvata, takva zagonetka bila je predstavljena na jednom od svjetskih prvenstava u rješavanju zagonetaka (World Puzzle Championship) kao prilog iz Nizozemske, vjerovatno 2000. godine, kad je i prvi put objavljena u Hrvatskoj. On ju je kao novotariju, iako jednostavnu, prenio u "Osmosmjerku", koja i inače objavljuje uglavnom jednostavne zagonetke, i dao joj naziv **nogometaljka**. Drugi autori i listovi u Hrvatskoj najvjerovatnije dosad nisu objavljivali tu zagonetku.

## Napomene
Pasoš Republike Irske

**Pasoš Republike Irske** je javna putna isprava koja se izdaje državljaninu Republike Irske za putovanje i boravak u inostranstvu, kao i za povratak u zemlju. 
Za vreme boravka u inostranstvu, putna isprava služi njenom imaocu za dokazivanje identiteta i kao dokaz o državljanstvu Republike Irske. Pasoš Republike Irske se izdaje za neograničen broj putovanja.

Građanima Republike Irske nije potrebna viza za ulazak u Republiku Srbiju i imaju slobodan ulazak u skoro sve države Severne i Južne Amerike

## Jezici

Pasoš je ispisan irskim i engleskim jezikom, dok su lični podaci nosioca pasoša ispisani irskim i engleskim jezikom.
 
### Stranica sa identifikacionim podacima

* Sliku nosilac pasoša
* Tip („P“ za pasoš)
* Kod države
* Serijski broj pasoša
* Prezime i ime nosioca pasoša
* Državljanstvo
* Datum rođenja (DD. MM. GGGG)
* Pol (M za muškarce ili F za žene)
* Mesto rođenja 
* Datum izdavanja (DD. MM. GGGG)
* Potpis nosioca pasoša
* Datum isteka (DD. MM. GGGG)
* Autoritet
Alfred Wegener

**Alfred Wegener** (1. novembar 1880. u Berlinu – novembar 1930. na Grenlandu) bio je nemački meteorolog. Bavio se i geofizikom, a u nauci je ostao poznat po teoriji kontinentalnih putovanja (pomeranja kontinenata) koja se još naziva i teorija Vegenera.

Vegener se u početku bavio astronomijom iz koje je odbranio doktorsku tezu 1905. godine u Berlinu. Posle se zainteresovao za meteorologiju. Bio je profesor univerziteta u Hamburgu (od 1919) a od 1924. u Gracu. 

On je takođe uočio sličnost, kao i Frensis Bekon u 17 veku, između oblika kontinenata sa obe strane Atlantika. Vegener je stvorio tezu po kojoj su kontinenti nastali pre oko 200 miliona godina usled raspada jednog superkontinenta, Pangee. Svoju teoriju je javno predstavio 1912. godine. Ranjen je za vreme Prvog svetskog rata.

Savremenici su osporavali njegovu teoriju, posebno što Vegener nije rekao šta je pokrenulo taj kontinent da se raspadne. Isto, problem su predstavljala nepreciznost premeravanja rastojanja i neprecizno datiranje pa je pomeranje kontineanata prema Vegeneru teklo ogromnom brzinom (na geološkoj skali) sto puta brže od danas prihvaćenih vrednosti. (Pomeranje se i danas odvija brzinom uporedljivom sa brzinom rasta naših noktiju.) Tek polovinom XX veka, kada je prikupljeno dovoljno solidnih dokaza, Vegenerova teorija je prihvaćena.

Zanimljivo je da je Vegener poznavao M. Milankovića preko radova o ledenima dobima iz 1920. a lično su se upoznali 1924. godine u Insbruku i postali prisni prijatelji.
## Dela
* *Thermodynamik der Atmosphäre* (1911) 
* *Die Entstehung der Kontinente und Ozeane* (1915) 
* *Die Klimate der geologischen Vorzeit* (1924, zajedno sa Vladimirom Kepenom) 
* *Mit Motorboot und Schlitten in Grönland* (1930)
## Vanjske veze
Eparhija austrijsko-švajcarska

**Eparhija austrijska (nekad austrijsko-švajcarska)** je eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Nadležni arhijerej je koji administrira eparhijom je vladika Irinej (Bulović) a sjedište eparhije se nalazi u Beču.

## Osnivanje
Eparhija je formirana 26. maja 2011. godine odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve na redovnom majskom zasjedanju. Za administratora novoformirane eparhije postavljen je gospodin Irinej, episkop bački.

## Povezano
* Eparhija srednjoevropska
* Crkva Svetog Spiridona u Trstu
* Srbi u Beču

## Izvori
* Saopštenje za javnost Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve 
* Primopredaja novoosnovane Eparhije austrijsko-švajcarske 

## Vanjske veze
* Sajt eparhije
* SPC - Beč
* SPC - Insbruk 
* SPC - Lucern
* SPC - Linc 
* SPC - Salfelden 
* SPC - Bern 
* SPC - Lozana
* SPC - Lugano 
* SPC - Bazel
* SPC - Cirih
Guifré II od Cerdanyje

**Wifred** (, ) (cca. 970 – 1050) bio je grof Cerdanyje (988–1035; kao Wifred II) i grof Berge (1003–1035; kao Wifred I). Bio je najstariji sin Olibe Cabrete i Ermengard od Ampuriasa.

Kada mu je 988. otac abdicirao kako bi postao redovnik u Monte Cassinu, Wifredov brat Bernard je dobio grofoviju Besalú dok je Oliba dobio Bergu. Majka im je obojici služila kao regent do 994. Kada je Oliba 1003. odlučio također postati redovnik, njegovu grofoviju je preuzeo Wifred. Iste godine su se Wifred i Bernard priključili savezu kršćanskih kneževa kojima je odbijena muslimanska invazija u bitci kod Tore.

Godine 1035. se i sam zaredio, u samostanu San Martín del Canigó koga je sam osnovao. Umro je petnaest godina kasnije.

Supruga mu je bila Guisla of Pallars, sa kojom je imao mnogo djece:
* Raymond (1035–1068), nasljednik u Cerdanyji
* Wifred (u. 1079), nadbiskup Narbonnea
* Berengar (u. 1053), biskup Elne
* Arduin (u. 1050)
* William Wifred (u. 1075), biskup Urgella
* Bernard (u. 1050), nasljednik u Bergi
* Berengar (u. 1093), nasljednik Bernarda u Bergi i biskup Girone
* Fe (također Fides ilu Foy), udala se za Huga od Rouerguea

## Izvori

## Vanjske veze
* Image depicting Saint Ermengol, Bishop of Urgell, swearing an oath of fealty to Wifred II.