open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aerodrom Jugovićevo

**Aerodrom Jugovićevo** je bivši vojni aerodrom na periferiji Novog Sada, izgrađen još 1913, za potrebe Austro-ugarskog vazduhoplovstva, u blizini železničke pruge Subotica–Novi Sad, zapadno od nešto ranije podignutog aerodroma na Sajlovu.

U početku je imao samo travnate piste za sletanje i uzletanje vojnih aviona, dok su hangari bili na susednom Sajlovu. Tek 1916. izgrađeni su prvi aerodromski objekti, kasarna i zgrade za tehničke radionice. Srpska eskadrila je posle prisjedinjenja Vojvodine Kraljevini Srbiji, sletela na aerodrom na francuskim avionima, novembra 1918. Pored postojećih 11 drvenih hangara, sagrađeno je još šest zidanih hangara, zatim štapske zgrade, areoplanske radionice, oficirski dom i dr.

Na ovom aerodromu bila je prva pilotska škola, a tu su se nalazile i škole za rezervne vazduhoplovne oficire, za izviđače, avio-mehaničare, i druge specijalističke svrhe. Do 1920. ove je bila i meteorološka stanica.

Ovde su redovno priređivana takmičenja za kraljev pehar, na rođendan prestolonaslednika Petra (6. septembra).

Posle pogibije komandanta vazduhoplovnog puka pukovnika Jovana Jugovića u Pragu, na komemoraciji 28. februara 1928. aerodrom je dobio naziv Jugovićevo.

Nemački bombarderi su na samom početku Aprilskog rata 1941. bombardovali aerodrom. Po okupaciji Bačke, Nemci su ovde izgradili 800 metara betonske piste i ovaj aerodrom koristili za letove aviona prema Istočnom frontu. Crvena armija i NOV od oktobra 1944. aerodrom su koristili za operacija na Sremskom frontu a kasnije i u završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije.

Od sredine pedesetih godina 20. veka, Jugovićevo gubi na vojnom značaju. Danas aerodrom nije u funkciji.

## Povezano
* Jugovićevo
Aerodrom Požarevac

**Aerodrom Požarevac** je bivši aerodrom u Srbiji. Bio je jedan od najstarijih aerodroma u Srbiji, otvoren 1915. godine, a zatvoren 1976. Aerodrom je zamenjen novim aerodromom Kostolac u blizini Požarevca.
Masakr u Ba Chúcu

**Masakr u Ba Chúcu**  (vijetnamski: *Thảm sát Ba Chúc*) je naziv za pokolj civilnog stanovništva u vijetnamskom selu Ba Chúc, što ga je od 18. do 30. travnja 1978. godine izvela Kampućijska revolucionarna armija, državna vojska Crvenih Kmera. Iako je izvršen na vijetnamskom teritoriju, masakr se smatra dijelom kambodžanskog genocida, zbirno s ostalim napadima je bio dio preludija Kambodžansko-vijetnamskog rata.

Crveni Kmeri su pobili ukupno 3,157 civila u selu, a samo njih dvoje je preživjelo. Uz to, još 200 ljudi je ubijeno ili ozlijeđeno od nagaznih mina što su ih Crveni Kmeri ostavili prilikom povlačenja. U selu se danas nalazi memorijalna pagoda s lubanjama žrtava.

## Reference

## Vanjske veze

* The river flows quietly once again
Sretan slučaj

***Sretan slučaj*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1965. godine. Predstavlja adaptaciju istoimene TV-drame britanskog autora Philipa Levenea, originalno prikazanog kao dio antologije *[[Drama 61-67|Drama 62]]*. Režirao ju je Anton Marti.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Aerodrom Bojnik

**Aerodrom Bojnik**, poznat i kao **aerodrom Kosančić**, nalazi se u neposrednoj blizini sela Kosančić, nadomak sela Bojnik, oko 22 km jugoistočno od centra grada Leskovca. Aerodrom ima površinu oko 0,4 km². Aerodrom je korišćen u tokom Aprilskog rata. Štab Petog lovačkog puka i 35. vazduhoplovna grupa, sa dve eskadrile (eskadrile srpskih kamikaza), koje su imale 15 lovaca Hawker Fury, bazirao je na aerodromu Kosančić kod Leskovca.

Aerodrom je 2012. godine prodat od strane Vojske Srbije.

## Povezano
* Dejstva srpske avijacije u okupiranoj teritoriji (1916-1918)

## Reference
Philip Levene

**Philip Levene** (9. jun 1926 – 25. mart 1973) je bio britanski televizijski scenarist, najpoznatiji po radu na TV-seriji *[[The Avengers (TV serija)|The Avengers]]*.

## Scenariji

## Glumački nastupi

## Izvori

## Vanjske veze
*
Drama 61-67

***Drama 61-67*** je britanska igrana televizijska antologija koja se emitirala na programu mreže ATV od 1961. do 1967. godine.

## Izvori


## Vanjske veze
*
Plemićko gnijezdo

***Plemićko gnijezdo*** () je roman ruskog književnika Ivana Turgenjeva, originalno objavljen 1858. godine. Roman je dijelom autobiografskog karaktera. Protagonist po imenu Fjodor Ivanovič Lavrecki je plemić koji se tokom školovanja u Moskvi zaljubio i oženio za koketnu Varvaru Pavlovnu i sa njom otišao u Pariz. Radnja prikazuje kako je, nakon što je uhvati u preljubu napušta, te se vraća u Rusiju gdje se zaljubi u skromnu i kreposnu Lizu Kalitinu, kćer svoje rođake. *Plemićko gnijezdo* je postalo najpopularniji od svih Turgenjevljevih romana.

Roman je ekraniziran nekoliko puta, a od čega je najpoznatiji istoimeni sovjetski film iz 1969. godine. U Jugoslaviji je 1965. bila emitirana istoimena TV-drama u produkciji RTV Zagreb.
Neva Rošić

**Neva Rošić** (Rijeka, 23. lipnja 1935.) je hrvatska kazališna, filmska i televizijska glumica, te kazališna pedagoginja i redateljica.

## Biografija

Glumu na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu diplomirala 1957. godine. Iste godine započinje profesionalno kazališno djelovanje u Zagrebačkom dramskom kazalištu (danas GDK Gavella). Već na početku karijere skreće pozornost na sebe glavnom ulogom u Matkovićevom *Vašaru snova*. Iz mlađih dana ističe se njena uloga Rosaura iz Goldonijeve *Lukave udovice* (*1962.*). Jedan od vrhunaca glumačkog puta Neve Rošić je njezina interpretacija triju junakinja iz glembajevskog ciklusa (barunica Castelli, Laura, Klara). Kritičari su zapisali da je rijetko koja glumica te likove oblikovala na pozornici s toliko profinjenog i produhovljenog psihološkog nijansiranja. Igrala je preko 70 različitih dramskih uloga i osvojila većinu glumačkih nagrada na ovim prostorima uključujući čak dvije Sterijine nagrade, dvije nagrada grada Zagreba, Nagrada Dubravko Dujšin, dvije Nagrade Vladimir Nazor (od kojih i ona za životno djelo), Zlatni vijenac na sarajevskom MESS-u te nagradu za najbolju žensku ulogu na Festivalu Marulićevi dani. Godine 1968. prelazi u Hrvatsko narodno kazalište u Zagrebu u kojem djeluje dvadeset i jednu sezonu  te ostvaruje većinu svojih velikih interpretacija. Od 1958. nastupa na Dubrovačkim ljetnim igrama, gdje tijekom dvadeset i devet festivalskih sezona tvori jednu od bitnih okosnica dramskog ansambla. Uz stalni angažman u HNK Zagreb povremeno je nastupala u Varaždinu, HNK Ivana pl. Zajca u Rijeci, zagrebačkom Teatru ITD i u kazalištu Mala scena.

Od 1978. kao vanjski honorarni suradnik, a od 1989., kao redoviti profesor predavala je glumu na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu.

Od sredine 90-ih povremeno se bavi i režijom, najčešće u HNK Ivana pl. Zajca u Rijeci.  U istom kazalištu 2005. godine slavi pedesetu obljetnicu svoga glumačkoga rada i to ulogom Irine Arkandinove iz drame *Galeb* Antona Pavlovića Čehova, u režiji Jagoša Markovića.

## Filmografija

**Filmske uloge u dugometražnim filmovima**

* "Moram spavat', anđele" kao Tonka (2007.)
* "Vila Orhideja" kao Ujna (1988.)
* "Samo jednom se ljubi (1981.) kao Elizabeta (1981.)
* "Osma vrata" kao Vera Simonović (1959.)

## Vanjske veze
*
Lukava udovica (TV drama, 1963)

***Lukava udovica*** je jugoslavenska crno-bijela TV komedija u produkciji RTV Zagreb emitirana 1963. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada talijanskog pisca Carla Goldonija. Režirao ju je Ivan Hetrich.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Itrata vdovica

***Lukava udovica*** () je jugoslovenska crno-bela TV komedija na makedonskom jeziku u produkciji TV Skoplje emitovana 1969. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog pozorišnog komada italijanskog pisca Karla Goldonija. Režirao ju je Dimitar Hristov.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Četvrta dimenzija (TV drama)

***Četvrta dimenzija*** je jugoslavenska crno-bijela TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1965. godine. Režirao ju je Ivan Hetrich, a scenarij je napisao Flavio Tambelini.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Lukava udovica

***La vedova scaltra*** () je komedija italijanskog pisca Carla Goldonija, objavljena i premijerno izvedena u Veneciji 1748. godine. Naslovni lik je Rosaura, mlada i bogata udovica za čiju se ruku bore četiri udvarača različitih nacionalnosti - Englez, Francuz, Španac i Italijan. Radnja prikazuje kako ona nastoji testirati njihov karakter tako što preuzme identitet druge žene i pokuša ih zavesti. *Lukava udovica*, velikim dijelom napravljena u vrijeme prijelaza sa commedia dell'arte na komediju karaktera, je bila jedna od kontroverznijih djela u Goldonijevoj karijeri. Kasnije je postala predloškom za nekoliko opera, a u Jugoslaviji je dva puta ekranizirana u obliku TV drame.

## Vanjske veze
*
Flávio Tambellini

**Flávio Tambellini** (1. oktobar 1925 - 24. februar 1976) bio je brazilski filmski režiser i scenarist. Karijeru je započeo kao filmski kritičar, da bi 1960-ih i 1970-ih režirao nekoliko zapaženih i nagrađivanih filmova.

Njegov sin Flávio Ramos Tambellini je njegov sin.

## Vanjske veze
*
Četvrta dimenzija (kratki film)

***Četvrta dimenzija*** je jugoslovenski kratki film snimljen 1972. godine u režiji i po scenariju Dejana Đurkovića.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Le Voyage de monsieur Perrichon (TV film)

***Le Voyage de monsieur Perrichon*** () je francuski televizijski film snimljen 2014. godine u režiji Érica Lavainea. Predstavlja adaptaciju istoimene komedije Eugènea Labichea. Radnja se događa sredinom 19. vijeka, a
pProtagonist, koga tumači Didier Bourdon, je bogati Parižanin koji sa porodicom odlazi na izlet u Alpe, gdje će njegova kćer postati predmetom suparništva dva mlada udvarača.

## Uloge
* Didier Bourdon : Monsieur Perrichon
* Nathalie Cerda : Madame Perrichon
* Noémie Merlant : Henriette
* Pierre Moure : Armand
* Gilian Petrovski : Daniel
* Lionnel Astier : Le Commandant
* Jean-Michel Lahmi : Jean
* François Jérosme : L'aubergiste
* Ludovic Pinette : Le Chef de gare
* Franck Adrien : Le Brigadier
* David Motte : Un chasseur à pied (ce ne peut être un chasseur alpin, puisque la spécialisation est créée par décret le 24 décembre 1888, or l'action se situe en 1860)

## Vanjske veze
*
Jelgava

**Jelgava** je grad smješten u središtu Latvije 41 kilometar jugozapadno od Rige. Najveći je grad povijesne pokrajine Zemgalije (Semigalije), u kojem prema popisu iz 2016. godine živjelo 61.623 stanovnika. Tijekom povijesti grad je bio sjedište Vojvodstva Kurlanda i Semigalije (1578. - 1795.) i administrativni centar Kurlandske gubernije (1795.-1918.).

Jelgava je smještena svega 3,5 metara iznad razine mora na desnoj obali rijeke Lielupe. Budući da se nalazi na naplavnoj ravnici, grad je u povijesti nekoliko puta bio poplavljen. Grad je poznato željezničko čvorište s vlastitom zračnom lukom. Iz grada se račva 6 željeznićkih pravaca koji povezuju Rigu i Litvu, istočnu i zapadnu Latviju, i Litvu s Baltičkim morem.

U gradu se nalazi Kazalište "Ādolfs Alunāns" osnovano 1896. godine.

## Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2016. godine, grad je brojao 61.623 stanovnika.

## Gradovi prijatelji
Jelgava je zbratimljena sa sljedećim gradovima:

## Reference

## Vanjske veze
* Gradske novine (lav.)
* jelgava.lv - službene stranice (lav.)
Tri jablana

***Tri jablana*** je jugoslavenski televizijski film snimljen 1976. godine u režiji Joakima Marušića i produkciji RTV Zagreb. Radnja se temelji na istinitim događajima, odnosno novinskim člancima Marina Zurla koji je nastojao stotinjak djece sa Potkozarja, koji su za vrijeme Drugog svjetskog rata i bitke na Kozari završili u Zagrebu, nakon nekoliko desetljeća spojiti sa njihovim roditeljima i rodbinom. TV-film je snimljen na autentičnim lokacijama.

## Uloge

## Vanjske veze
* 
* 
*
Jūrmala

**Jurmala** ( – "Obala";  – "Riška Plaža"; ) je peti po veličini grad u Letoniji, smešten u središnjem delu države, blizu glavnog grada Rige. Grad čini i samostalnu gradsku opštinu.

Jūrmala je najznačajnije i najpoznatije primorsko letovalište Letonije na Baltičkom moru, pre svega zahvaljujući prigradskom položaju u odnosu na Rigu.

## Prirodni uslovi
Grad Jūrmala je smešten u središnjem delu Letonije. Od glavnog grada Rige grad je udaljen svega 20&nbsp;km zapadno (preko predgrađa gradovi su spojeni).

**Reljef**: Jūrmala se nalazi u istorijskoj pokrajini Vidzema. Grad se razvio na obali Riškog zaliva Baltičkog mora, kod ušća reke Lielupe u more. Tle oko grada je ravničarsko i močvarno.

**Klima**: U Jūrmali vlada kontinentalna klima.

**Vode**: Grad Jūrmala se obrazovao na obali Riškog zaliva Baltičkog mora, na poluostrvu između mora i reke Lielupe, koje dugačko 25&nbsp;km, a široko oko 3&nbsp;km. Grad se stoga razvio velikom dužinom ka moru, što je bilo idealno za razvoj letovališta.

## Historija
Područje Jūrmale bilo je naseljeno još u vreme praistorije. Sve do 19. veka ovde se nalazilo nekoliko malih, primorskih sela, koja su se razvojem turizma razvila u gradsko naselje tokom 19. i početkom 20. veka.

1920. godine Jūrmala je priključena novoosnovanoj Letoniji. 1940. godine priključena je Sovjetskom Savezu, ali je uskoro pala u ruke Trećeg Reicha (1941-44.). Posle rata grad je bio u sastavu Letonske SSSR, da bi se ponovnim uspostavljanjem letonske nezavisnosti 1991. godine našao u granicama Letonije. Status grada Jūrmala je dobila tek 1959. godine.

## Stanovništvo

Sa približno 55 hiljada stanovnika Jūrmala je peti grad po veličini u Letoniji. Međutim, od vremena nezavisnosti (1991. godina) broj stanovnika je opao (1989. - preko 60 hiljada st.). Razloga za ovo je nekoliko - iseljavanje Rusa i drugih „sovjetskih“ naroda u matice, odlazak mladih u inostrastvo ili Rigu zbog bezperspektivnosti i nezaposlenosti, negativan priraštaj.

**Etnički sastav**: Matični Letonci čine nešto više od polovine gradskog stanovništva. Nacionalni sastav je sledeći:

* Letonci: 50%
* Rusi: 36%
* Belorusi: 4%
* Ukrajinci: 3%
* Poljaci 2%
* ostali: 6%

## Znamenitosti
Jūrmala je poznata kao najvažnije letonsko letovalište na Baltiku, a nekada je bila poznata i u celom Sovjetskom Savezu. Najvažnija odlika koja doprinela naglom razvoju turizma je blizina Rige i potreba njenih stanovnika za vikend-turizmom, ali i posebna vetrovitost naselja, koja mu da je odlike „vazdušne banje“.

## Partnerski gradovi

*: Anadia
*: Eskilstuna
*: Jakobstad
*: Gävle
*: Cabourg
*: Palanga
*: Pärnu
*: Kazanj
*: Terracina
*: Türkmenbaşy
*: Alušta

## Galerija

Slika:Jurmala, kostel (5).jpg|Gradska rimokatolička crkva
Slika:Jurmala (21).jpg|Tip stare kuće za odmor
Slika:Jurmala-Riviera meets Totalitarism.jpg|Hotel iz vremena komunizma
Slika:Jurmala (21).jpg|Komunistički blokovi 


## Reference

## Vanjske veze

* Službena stranica
Ventspils

**Ventspils** (, , , ) grad je u Letoniji, smešten u zapadnom delu države. Grad čini i samostalnu gradsku opštinu.

## Prirodni uslovi
Ventspils je smešten na zapadu Letonije. Glavni grad Letonije, Riga nalazi se 185 kilometara severozapadno od Ventspilsa.

**Reljef**: Ventspils se nalazi u istorijskoj regiji Kurlandiji. Grad je izrastao na ušću reke Vente u Baltičko more. Grad se nalazi u ravničarskom području, na 5-8 metra nadmorske visine.

**Klima**: U Ventspilsu vlada kontinentalna klima.

**Vode**: Grad Ventspils se obrazovao na ušću reke Vente u Baltičko more. Kao luka na Baltiku grad je važan, jer se zimi ne ledi. Reka Venta je gradu dala naziv (*Ventspils* = *trvđava na Venti*). Reka deli grad stariji, južni i severni, noviji deo.

## Stanovništvo

Sa približno 44 hiljade stanovnika Ventspils je šesti grad po veličini u Letoniji. Međutim, od vremena nezavisnosti (1991. godina) broj stanovnika je osetno opao (1989. - preko 50 hiljada st.). Razloga za ovo je nekoliko - iseljavanje Rusa i drugim „sovjetskih“ naroda u matice, odlazak mladih u inostrastvo ili Rigu zbog bezperspektivnosti i nezaposlenosti, negativan priraštaj.

**Etnički sastav**: Matični Letonci čine nešto više od polovine gradskog stanovništva. Nacionalni sastav je sledeći:
* Letonci: 55%
* Rusi: 30%
* ostali: 15%

## Historija
Područje Ventspilsa bilo je naseljeno još u vreme praistorije. Današnje naselje pod nemačkim nazivom *Windau* osnovali su nemački vitezovi teutonci, a 1314. godine ono je dobilo gradska prava. 1617. godine grad je priključen Državnoj zajednici Poljske i Litvanije. 1711. godine grad zauzima Rusko carstvo i menja naziv u *Ventspils*. U 19. veku grad doživljava privredni procvrat.

1920. godine Ventspils je priključen novoosnovanoj Letoniji. 1940. godine priključen je SSSR-u, ali je uskoro pao u ruke Trećeg Reicha (1941-44.). Posle rata grad je bio u sastavu Letonske SSR, da bi se ponovnim uspostavljanjem letonske nezavisnosti 1991. godine Ventspils našao u granicama Letonije.

## Znamenitosti
Ventspils je poznat po staroj tvrđavi, čiji najstariji deo datira iz vremena vladavine Teutonaca.

## Galerija slika

Slika:Ventspilis. Kuldigas gatve, 2006-09-22.jpg|Detalj iz gradskog jezgra
Slika:Church in Ventspils.jpg|Luteranska Crkva sv. Nikole
Slika:Ventspilis. Autobusu stotis, 2006-09-22.jpg|Gradska autobuska stanica
Slika:Ventspilio biblioteka.jpg|Savremeno zdanje gradskog čitališta


## Povezano
* NK Ventspils

## Reference

## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Ventspilsa
Rēzekne

**Rēzekne** (, , , ) je značajan grad u Letoniji, smešten u istočnom delu države. Grad čini i samostalnu gradsku opštinu.

Rēzekne je poznat kao važno železničko raskršće pruga Moskva - Riga i Sankt Peterburg - Varšava.

## Prirodni uslovi
Grad Rēzekne je smešten na istoku Letonije. Od glavnog grada Rige grad je udaljen 242&nbsp;km istočno, a od ruske granice 63&nbsp;km zapadno.

**Reljef**: Rezekne se nalazi u istorijskoj pokrajini Latgale, čije je istorijsko središte. Grad se na omanjem bregu u ravničarskom području, na približno 145 metara nadmorske visine.

**Klima**: U Rēzekneu vlada kontinentalna klima.

**Vode**: Kroz Rēzekne teče istoimena reka Rēzekne, koja deli grad stariji, južni i severni, noviji deo. Oko grada ima više manjih jezera ledničkog porekla.

## Historija
Područje Rēzeknea bilo je naseljeno još u vreme praistorije. Današnje naselje osnovali su nemački vitezovi teutonci 1285. godine, kao utvrđenje prema Rusima. 1582. godine grad je priključen Državnoj zajednici Poljske i Litvanije. 1667. godine grad zauzima Rusko carstvo i menja naziv u *Režica*. U 19. veku grad doživljava privredni procvrat, posebno posle dolaska železnice.

1920. godine Rēzekne je priključen novoosnovanoj Letoniji. 1940. godine priključen je SSSR-u, ali je uskoro pala u ruke Trećeg Reicha (1941-44.). Grad je teško stradao u ratu - preko 90% građevina bilo je potpuno uništeno. Posle rata grad je bio u sastavu Letonske SSR, da bi se ponovnim uspostavljanjem letonske nezavisnosti 1991. Rezekne godine našao u granicama Letonije.

## Stanovništvo

Sa približno 36 hiljada stanovnika Rēzekne je sedmi grad po veličini u Letoniji. Međutim, od vremena nezavisnosti (1991. godina) broj stanovnika je osetno opao (1989. - oko 44 hiljada st.). Razloga za ovo je nekoliko - iseljavanje Rusa i drugim „sovjetskih“ naroda u matice, odlazak mladih u inostrastvo ili Rigu zbog besperspektivnosti i nezaposlenosti, negativan priraštaj.

**Etnički sastav**: Slovensko stanovništvo čini više od polovine stanovništva grada, po čemu je Rēzekne među prvima u državi. Matični Letonci čine veći deo ostalog stanovništva. Nacionalni sastav je sledeći:

* Rusi: 50,65% (19.873 st.)
* Letonci: 42,59% (16.710 st.)
* Poljaci: 2,69% (1.026 st.)
* Belorusi: 1,73% (680 st.)
* Ukrajinci: 1,26% (494 st.)

## Znamenitosti
Rēzekne je poznat kao kulturno i obrazovno središte istočne Letonije. U gradu postoji čuveni spomenik Ujedinjenja Letonije.

## Galerija slika

Slika:Rezekne Orthodox church.jpg|Ruska pravoslavna crkva
Slika:Rezekne Holy Trinity Church.jpg|Rimokatolička Crkva svete Trojice
Slika:Rezekne University.JPG|Univerzitet u Rēzekneu
Slika:Rezekne cultural house.jpg|Gradski dom kulture


## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Rēzeknea
Koalicijska vlada Demokratske Kampućije

**Koalicijska vlada Demokratske Kampućije** (kmerski: ដ្ឋាភិបាលចំរុះកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ *Odthaphibeal Chamrouh Kampouchea Brachathibtey*), od 1990. godine znana kao **Narodna vlada Kambodže** (kmerski: ដ្ឋាភិបាលជាតិនៃកម្ពុជា *Rodthaphibeal Cheate nei Kampouchea*), bila je koalicijska vlada u egzilu formirana od tri ključne skupine kambodžanske politike – Sihanoukove stranke FUNCINPEC, Crvenih Kmera (u vidu Partije Demokratske Kampućije) te Narodnog fronta za oslobođenje kmerskog naroda – formirana 1982. godine na ruševinama komunističkog režima Demokratske Kampućije. Za većinu vremena svog postojanja, bila je međunarodno priznata vlada za teritorij Kambodže, iako nije imala faktičnu vlast. 

Prije službenog formiranja koalicije, Sihanoukov pokret FUNCINPEC i Son Sennov Narodni front dobili su određenu vojnu i financijsku pomoć od Sjedinjenih Država, koje su u sklopu Reaganove doktrine željele ograničiti sovjetski i vijetnamski utjecaj u Kambodži. Tokom 1982. godine, te su se dvije frakcije ujedinile sa svrgnutim Crvenim Kmerima, koji su od 1979. godine djelovali kao gerilci. Nakon postignutog sporazuma, svečano potpisivanje koalicijskog sporazuma održano je 22. lipnja 1982. godine u Kuala Lumpuru. Predsjednikom iste postao je princ Norodom Sihanouk, dok je njegov potpredsjednik i ministar vanjskih poslova bio Khieu Samphan. Son Senn je postao predsjednik koalicijske vlade. 

Unatoč činjenici da je provijetnamska NR Kampućija izvršavala faktičnu vlast u Kambodži, predstavnici Crvenih Kmera su i dalje jedini uživali priznanje u Ujedinjenim nacijama. Uz Kinu i Sjedinjene Države, većina zapadnih zemalja podržavala je koalicijsku vladu, dok su na strani NR Kampućije bili Vijetnam, Sovjetski Savez i većina Istočnog bloka. Ujedinjene nacije su dva puta glasovale o izbacivanju predstavnika Crvenih Kmera iz Generalne skupštine, međutim oba puta je isti zadržao svoju poziciju; drugi put je bio 91 glas za i 29 protiv, uz 26 suzdržanih, dok je prvi put (1981.) bilo 77 za, 37 protiv i 31 suzdržan. Čak je i Sjeverna Koreja priznavala koalicijsku vladu, što i nije toliko neobično u kontekstu činjenice da je njezin vođa, Kim Il-sung, pružio Sihanouku utočište nakon puča 1970. godine. Tokom sastanka s Kimom 10. travnja 1986. godine, Sihanouk je dobio garancije da će ga Sjeverna Koreja nastaviti priznavati kao jedinog legitimnog državnog poglavara Kambodže.

Godine 1987., Sihanou se privremeno povukao s mjesta državnog poglavara, što je u Hanoiju i Moskvi pobudilo nade da će princ napustiti koaliciju. Tri godine kasnije, malo prije potpisivanja Pariškog mirovnog sporazuma, koalicijska vlada mijenja ime u **Narodna vlada Kambodže**. Službeno je raspuštena 1993. godine, nakon obnove monarhije u Kambodži. Godinu dana kasnije, Crveni Kmeri su formirali međunarodno nepriznatu  vladu koja je trebala figurirati kao rival legitimnoj vlasti, ali njezin je stvarni utjecaj bio zanemariv.
Alytus

**Alytus** (, , , ) je jedan od većih gradova u Litvaniji. On se nalazi na jugu zemlje, na važnoj magistrali Kaunas-Varšava. Alytus čini samostalnu grad-opštinu u okviru istoimenog okruga Alytus, čije je upravno središte.

Alytus se prostire se na 48&nbsp;km² i prema procenama iz 2007. u njemu je živelo 68.828 stanovnika.

## Prirodni uslovi

Grad Alytus se nalazi u južnom delu Litvanije i središte je istorijske pokrajine Dzūkija. Grad je udaljen 105
kilometara jugozapadno od glavnog grada države, Vilniusa.

Alytus je smešten u valovitoj oblasti na približno 60-90 metara nadmorske visine. Kroz sam grad protiče reka Nemunas, koja deli grada zapadni (veći) i istočni (manji).

## Historija

## Stanovništvo
Prema poslednjem popisu iz 2001. godine u Alytusu je živelo 68.828 stanovnika. Od toga Litvanci ogromnu većinu, dok su manjine Poljaci i Rusi. Nekada brojna jevrejska zajednica je nestala u Drugom svetskom ratu.

## Vanjske veze

* http://www.ams.lt Zvanična stranica grada Alytusa
Marijampolė

**Marijampolė**, ranije **Kapsukas** (, , , ) je jedan od značajnih gradova u Litvaniji. On se nalazi na jugu zemlje. Marijampole čini samostalnu grad-opštinu u okviru istoimenog okruga Marijampolė, čije je upravno središte.

Marijampole se prostire se na 21&nbsp;km² i prema poslednjim procenama u njemu je živelo 36.628 stanovnika.

## Prirodni uslovi
Grad Marijampolė se nalazi u jugoizapadnom delu Litvanije, na 140 kilometara zapadno od glavnog grada države, Vilniusa. Grad je istorijsko središte pokrajine Suvalkija.

Marijampolė je smešteno u ravničarskoj oblasti na približno 70 metara nadmorske visine. Kroz sam grad protiče reka Šešupė, a blizu grada je i jezero Vištytis.

## Historija

## Stanovništvo
Prema poslednjem popisu iz 2001. godine u Marijampolėu je živelo 36.628 stanovnika. Od toga Litvanci ogromnu većinu, dok su manjine Poljaci i Rusi. Nekada brojna jevrejska zajednica je nestala u Drugom svetskom ratu.

## Galerija slika

Slika:Marijampoles dramos teatras 2007.png|Gradsko pozorište
Slika:Marijampole.jpg|Središnja gradska biblioteka
Slika:Marijampoles Šv. Vincento Pauliečio bažnyčia.png|Ruska pravoslavna Crkva sv. Vićentija
Slika:Mariampol-synagoga.JPG|Gradska sinagoga


## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Marijampolė
Jonava

**Jonava** (, , , ) je jedan od značajnih gradova u Litvaniji. On se nalazi u središnjem delu zemlje, 30&nbsp;km sjeverozapadno od Kaunasa, drugoga po veličini grada u državi. Jonava čini opštinu u okviru okruga Kaunas.

Prema procenama iz 2007. u gradu je živelo 34.528 stanovnika.

## Historija

Jonava je službeno osnovana kao grad u 18. stoljeću. Grad je 1893. godine imao 92% židovske populacije, a 1941. 80%. Godine 1932. bilo je 250 trgovina u vlasništvu židovskih obitelji, banka, sedam sinagoga i židovska škola. Tijekom Drugog svjetskog rata, Jonava je napadnuta od strane nacističke Njemačke, uništena je crkva i pet sinagoga. Nacisti su ubili 552 Židova (497 muškaraca i 55 žena).

Nakon rata, u gradu je izgrađena najveća tvornica gnojiva u baltičkim zemljama. Jonava je postala jedan od četiri najvećih industrijskih gradova u Litvi.

Godine 1989. dogodila se ekološka katastrofa eksplozijom u tvornici kemijskih gnojiva, što je uzrokovalo gubitak od oko 7,500 tona tekućeg amonijaka. Sedam osoba poginulo je u požaru, a mnogi ljudi pretrpjeli su akutne probleme s disanjem i doživjeli srčani udar, zbog otrovnog oblaka dima.

## Galerija slika

Slika:Abraomaskulvietispaminklas.jpg
Slika:Achemos akmuo.jpg
Slika:Fountains in Jonava.jpg
Slika:JKKC1.jpg
Slika:Jonava library.jpg
Slika:Jonavos rajono teismas1.jpg
Slika:Jonavos seniejis laiptai.jpg
Slika:Santavres fontanai.jpg
Slika:Zeimiu gatve Jonavoje.jpg
Slika:Sold ollar clock.jpg
Slika:Vasario 16 gatves pabaiga.jpg
Slika:Misciukaites mokykla.jpg
Slika:JSG5.jpg
Slika:Jonavos kulturos namai.jpg
Slika:Jonavos savivaldybe.jpg
Slika:Central stadium of Jonava.jpg


## Reference

## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Jonava
Utena

**Utena** (, , , ) je jedan od značajnih gradova u Litvaniji. Grad se nalazi na severoistoku zemlje. Utena čini samostalnu opštinu u okviru istoimenog okruga Utena, čije je upravno središte.

Utena se prostire se na 15&nbsp;km² i prema procenama iz 2007. u njemu je živelo 32.790 stanovnika.

Utena je poznata kao mesto sa najpoznatijom pivarom u Litvaniji, "Utenos alus".

## Galerija slika

File:Utenos rajono savivaldybė.JPG
File:Unnamed2 - panoramio (4931).jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4921).jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4916).jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4913).jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4908).jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4909).jpg
File:Aukštakalnio gatvé - panoramio.jpg
File:Aukštakalnis.jpg
File:DauniškisPark.jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4808).jpg
File:Unnamed2 - panoramio (4857).jpg


## Reference

## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Utena
Vrhbosanska nadbiskupija

**Vrhbosanska nadbiskupija** (lat. Archidioecesis metropolitana Vrhbosnensis) je katolička nadbiskupija sa sjedištem u Sarajevu.
 
Polazeći od toga da joj po Berlinskom kongresu pripada, pored političke i crkvena vlast, Austro-ugarska izvodi za sebe pravo punog uticaja na crkvenu hijerarhiju, te odmah nakon zaposjedanja Bosne i Hercegovine, pristupa preuređenju vjerskih organizacija.

God. 1881. bulom »Iz ove slave« (Ex hac augusta) pape Leona XIII, apostolske vikare zamijenila je redovna hijerarhija, a biskupija je uzdignuta u nadbiskupiju. Za prvog nadbiskupa bio je imenovan Josip Stadler, koji je položio temelje novoga razvoja Katoličke crkve u Bosni. Nadbiskup Vinko Puljić imenovan je kardinalom 1994. godine.

U nadbiskupiji djeluju visoka bogoslovna učilišta (nadbiskupsko i franjevačko), dječačka i bogoslovna sjemeništa te mnoge redovničke zajednice. Prije rata (do 1992) u Vrhbosanskoj nadbiskupiji živjelo je 528 000 vjernika u 144 župe, djelovala su 153 biskupska i 192 franjevačka svećenika te oko 500 časnih sestara. U sastavu snadbiskupije su Banjalučka, Mostarsko-duvanjska i Trebinjsko-mrkanska biskupija, a kao sufraganske su joj dodijeljene Skopska biskupija u Makedoniji i Apostolski egzarhat za Makedoniju. 

U Vrhbosanskoj biskupiji pastoralno djeluje dijecezanski kler te ovi redovnici: franjevci, isusovci, dominikanci i salezijanci. Osim tih redovničkih zajednica, prisutne su sestre karmelićanke i sestre klarise.

## Crkvena podjela

Vrhbosanska nadbiskupija sastoji se od 4 arhiđakonata, 13 dekanata i 155 župa:

## Spisak vrhbosanskih nadbiskupa
* Josip Stadler (1881. - 1918.) Apostolski upravitelj
* Ivan Evanđelista Šarić (1922. - 1960.)
* Marko Alaupović (zbog odsutnosti nadbiskupa upravlja Nadbiskupijom 1945. - 1960., nadbiskup 1960. - 1970.)
* Smiljan Franjo Čekada (1970. - 1976.)
* Marko Jozinović (1977. - 1990.)
* Vinko Puljić (1991. -2022.)
* Tomo Vukšić(2022.-)

### Pomoćni biskupi
* Anton Bonaventura Jeglič (1897. - 1898.)
* Tomislav Jablanović (1971. - 1986.)
* Pero Sudar (1993.-2019.)
## Literatura
## Reference
Château Latour

**Château Latour** je ime imanje i vinarija francuskog holdinga Artémis, poznato širom svijeta po vrhunskim crnim vinima.

Imanje Latour proteže se jugozapadno od Pauillaca u Regiji Médoc na nekih 90 hektara. Od toga je 78 hektara pod vinogradima kontroliranog porijekla na kojima se uzgaja grožđe sorti; Cabernet sauvignon (74,2%), Merlot (23,8 %), Cabernet franc (1,8 %) i Petit Verdot (0,02 %). Srce i duša Chateau Latoura je teren "Enclos" od 47 hektara, odmah pored tornja i vinarije. Brojni enolozi smatraju da su tih 47 hektara najbolji tereni za 
vinograde u Bordeauxu.

## Historija

Chateau Latour je jedna od najstarijih vinarija Pauillaca, koja proizvodi bordoška vina.
Geneza tog imanja seže do druge polovice 14. vijeka, kad je podignut (tako se pretpostavlja) orginalni Toranj Sv. Lamberta, po kom je feud dobio ime - *Latour* (toranj).

Današnji okrugli toranj podignut između 1620 - 1630, nema nikakve veze sa tim starim koji je bio kvadratni.

Krajem 17. vijeka, nakon višekratnih promjena vlasništva, to imanje postalo je vlasništvo porodice Ségur. 
Od 1718. i markiza Nicolasa Alexandra de Ségura počinje suvremena historija Chateau Latoura.

Još tokom 18. vijeka vina iz Chateau Latoura postala su poznata širom svijeta. I Thomas Jefferson tadašnji američki ambasador u Francuskoj otkrio je vino iz Latoura 1787.
Zgrada današnje vinarije podignuta je između 1862. i 1864.

Proces obnove i proširenja vinarije Latour započeo je 1964., tad su klasične drvene bačve a fermetaciju, zamjenjene posudama od nehrđajućeg čelika.
Od 1993. većinski dioničar  Latoura je François Pinault, koji je većinski paket kupio od kompanije Allied Domecq za 131 milijuna dolara.
Podrumi i vinarija modernizirani su 1998.

## Reference

## Vanjske veze
 
* ''Château Latour''
Philippe de Rothschild

**Philippe de Rothschild** (Pariz, 13. april 1902. - Pariz, 20. januar 1988.) bio je poznati vinogradar vlasnik vinarije - Château Mouton Rothschild iz
moćne bankarske porodice Rothschild.

## Biografija

Philippe je mladost proveo kao pariški bonvivan, vozivši automobilske utrke danju, a noći po barovima. To se promjenilo kad je vidio vinograde koje je kupio njegov pradjed  Nathaniel još 1853. Uvjerio je oca da mu prepusti imanje, što je ovaj i uradio 1922. Od tad počinje legenda o vinima pod etiketom 
Mouton Rothschild, koja su postala slavna zahvaljujući upornosti i revolucionarnim novinama koje je provodio Philippe.

Prvu revoluciju napravio je 1924. kad je odlučio da će svu količinu vina - flaširati, dotad je bio običaj da se veća količina proda u bačvama. Iste godine angažirao je ilustratora Jean Carlua da mu napravi etiketu za flašu. Druga je došla 1932. kad je izbacio na tržište Mouton-Cadet, kupažirano vino od kupljenog grožđa drugih vinogradara, koje je tržište odlično prihvatilo.

Drugi svjetski rat bio je nesretni period za Philippa jer su ga višejevske vlasti uhapsile u Alžiru, i konficirale mu imovinu, koja mu je vraćena nakon oslobođenja 1945.

Odtad je svu svoju energiju posvetio kampanji da mu vinogradi dobiju oznaku kontroliranog porijekla prvog reda, što mu je i uspjelo 1973. kad su konačno popustili i njegovi rođaci iz Vinarije Lafite Rothschild. 
Od 1946. je svake godine angažirao nekog od poznatih umjetnika da mu napravi etiketu za novu berbu, tako su tokom godina prodefirila neka od najvećih slikarskih imena 20. vijeka; Dalí, Bacon, Chagal, Braque, Picasso, Miró...

Od 1979. radi kao partner sa kalifornijskim vinogradarom Robertom Mondavijem na vinariji - Opus One, tako je postao inicijator procesa koji se odtad raširio po svijetu.

Philippe je umro 1988. naslijedila ga je jedino dijete, kćer - Philippina.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Baron Philippe de Rothschild & Family''
Le Verdon-sur-Mer

**Le Verdon-sur-Mer** (prevedeno: Verdon na moru) je općina i luka od 1,350 stanovnika na jugozapadu Francuske u Regiji Akvitanija - Departman Gironde.

## Geografija

Verdon leži na uskom trokutu između obali Estuarija Gironde i Biskajskog zaljeva, udaljen stotinjak kilometara sjeverozapadno 
od centra Bordeauxa. On je krajnja točka vinogradarskog Médoca, kraja poznatog po vrhunskim crnim vinima.

## Historija

Početkom 18. vijeku na ušću Gironde stajale su tri utvrde za topovske baterije i ništa više 
osim dina, slanih močvara i ogromnih prostranstava vode.
Estuarij Gironde kod Verdona, koristili su jedrenjaci još od kraja srednjeg vijeka kao sigurnu 
luku, dok se vjetar ne smiri prije isplovljavanja u Biskajski zaljev.
 
Nešto malo ljudi kojil su živjeli u tom malaričnom kraju bavilo se proizvodnjom i švercom soli i ribarstvom.

Još u vrijeme Francuske revolucije Verdon je bio malo beznačajno selo od svega 300 stanovnika, ali je do 
1874. toliko narastao da je razdvojen od Soulaca.

Period prosperiteta Verdona bile su 30-e prošlog vijeka kad je podignut trajektni
terminal (otvoren u julu 1933.), koji je mogao primiti najveće brodove na svijetu.

Terminal je razoren za Drugog svjetskog rata 1944., i nikad nije obnovljen, nade da će na njegovom mjestu biti izgrađen naftni terminal izjalovile su se zbog ekonomskih kriza.

## Privreda

Pored toga što je kontejnerska luka Bordeauxa (u estuariju) Verdon se ljeti pretvara u ljetovalište (na Biskaju) ljudi skromnije 
kupovne moći, koji se zadovoljavaju boravkom u kućnoj radinosti i divljim plažama.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Actualites''
Pedro Sánchez

**Pedro Sánchez Pérez-Castejón** (rođen 29. februara 1972) je španski političar i ekonomista, generalni sekretar Španske socijalističke radničke partije (PSOE) (2014-2016. i ponovo od 2017) i od 1. juna 2018. predsednik Vlade Kraljevine Španije. Kao vođa opozicije, a u kontekstu unutarpartijskih sukoba, Sánchez je 2016. odstupio sa mesta generalnog sekretara PSOE-a i mesto je prepustio kolektivnom predsedništvu. Nakon što je ponovo stekao poverenje članova partije na unutarpartijskim izborima za vodstvo Sánchez se vratio na mesto sekretara bez obzira na to što nije imao status poslanika u donjem domu španskog parlamenta.

Nakon povratka na mesto generalnog sekretara PSOE-a u junu 2017. Sánchez je promenio politiku Susane Díaz koja je pružila implicitnu podršku PSOE-a manjinskoj vladi Mariana Rajoyja iz konzervativne Narodne partije u oktobru 2016. Sánchez je opetovano dovodio u pitanje položaj konzervativne manjinske vlade, ali je pružio podršku vladi u njezinu reagovanju na ustavnu krizu izazvanu jednostranim i nelegalnim Katalonskim referendumom o nezavisnosti 2017.

U maju 2018, nakon objave presude za političku korupciju određenim članovima Narodne partije u slučaju Gürtel, PSOE je pokrenuo uspešno izglasavanje nepoverenja premijeru Rajoyju. Nakon prvog uspešnog izglasavanja nepoverenja premijeru u periodu nakon kraja Francove diktature, Pedro Sánchez postao je novi premijer Španije.

## Obrazovanje
Sánchez je srednjoškolsko obrazovanje završio diplomiravši na *Institutu Ramiro de Maeztu* u Madridu, obrazovnoj instituciji posvećenoj pripremi za daljnje univerzitetsko obrazovanje šličnoj gimnazijskom modelu u centralnoj, istočnoj i jugoistočnoj Evropi ili takozvanim *grammar school* školama u Velikoj Britaniji.

1990. Sánchez je upisao studij ekonomije i poslovanja na prestižnom Complutense univerzitetu u Madridu gde je diplomirao 1995. godine. Magisterij iz političkih i ekonomskih studija završio je na Slobodnom univerzitetu u Bruxellesu i poslovne uprave na privatnom rimokatoličkom Univerzitetu u Navarri.

Doktorat iz ekonomije dodeljen mu je 2012. godine na Univerzitetu Camilo José Cela u Madridu nakon obranjene dizertacije pod naslovom *“La nueva diplomacia económica europea”*. Pre početka političke karijere Sánchez je bio profesor ekonomije.

## Vanjske veze

* Pedro Sánchez
Kėdainiai

**Kėdainiai** (litvanski: *Kėdainiai*, poljski: *Kiejdany*) je grad u centralnoj Litvaniji. U gradu je 2005. živelo 31,6 hiljada stanovnika. Grad se nalazi na reci Nevėžis. Površina grada je 25&nbsp;km² i nalazi se na 80 metara nadmorske visine. Od Vilniusa je udaljen 139&nbsp;km.

Grad se prvi put pominje 1372. godine. Status grada dobija 1590. Za 16. i 17. vijeka grad se nalazio pod vlašću porodice Radziwiłł. Za vreme reformacije bio je centar Kalvinizma.

## Kėdainiai u literaturi
Kėdainiai je grad u kome je sedište imao veliki hetman Janusz Radziwiłł iz knjige *Potop* koju je napisao Henryk Sienkiewicz.

## Galerija slika

File:ArbolNavidadKedainiai01.JPG
File:Daukša Oak, Kėdainiai - panoramio.jpg
File:Daukšos mokykla Kėdainiai.JPG
File:Kedainiai - panoramio.jpg
File:Church of St. George in Kėdainiai, Lithuania in 2011.jpg
File:Kedainiai church - panoramio.jpg
File:Kėdainiai - panoramio.jpg
File:KedainiaGym001.JPG
File:Kėdainių ligoninė, vaikų skyrius.JPG
File:Kėdainių ligoninė. Priėmimo skyrius.JPG
File:Šv. Juozapo bažnyčia - panoramio.jpg


## Vanjske veze

* Zvanična prezentacija (na litvanskom)
Visaginas

**Visaginas** (, , , ) je jedan od značajnijih gradova u Litvaniji. On se nalazi na krajnjem severoistoku zemlje, blizu tromeđe sa Litvanije sa Letonijom i Belorusijom. Visaginas čini samostalnu opštinu u okviru okruga Utena.

Visaginas se prostire se na 58&nbsp;km² i prema procenama iz 2007. u njemu je živelo 29.554 stanovnika.

## Stanovništvo
Za razliku od ogromne većine gradova u Litvaniji Visaginas je nacionalno i verski raznolik grad. Po podacima iz 1995. godine pretežno stanovništvo je slovensko - Rusi (56%), zatim Litvanci (16%), Belorusi (10%) i Poljaci (9%). Dominantan jezik u gradu je ruski jezik.

## Znamenitosti
Grad je i danas poznat po nuklearnoj elektrani iz vremena Sovjetskog Saveza.

## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Visaginasa
Ukmergė

**Ukmergė** (, , , ) je grad u Litvaniji. On se nalazi na središnjem delu zemlje, 78&nbsp;km severozapadno od glavnog grada Vilniusa. Ukmergė čini samostalnu opštinu u okviru okruga Vilnius.

Prema procenama iz 2008. u Ukmergėu je živelo 27.603 stanovnika.

## Galerija slika

File:Vytauto-Vilniaus_str.str._-_panoramio.jpg
File:Bažnyčios interjeras - panoramio.jpg
File:Bažnyčios ir Vytauto g.sankirta - panoramio.jpg
File:Bridge over Vilkmergele - panoramio.jpg
File:Gediminas str. - panoramio.jpg
File:Cats ( sc.V.Zentelis) - panoramio.jpg
File:Išlikęs fasadas - panoramio.jpg
File:Kiemas Bažnyčios gatvėje - panoramio.jpg
File:Old house in Gedimino str. - panoramio.jpg
File:Old house in Vytauto str. - panoramio.jpg
File:Old Town courtyard - panoramio.jpg
File:UkmergesPiliakalnis.JPG
File:Ukmergė 1.jpg
File:Ukmergė, Laiko spiralė.JPG
File:Ukmergė, senamiestis.JPG
File:Ukmergė, spec. mokykla.JPG


## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Ukmergėa
Plungė

**Plungė** (, , , ) je grad u Litvaniji. On se nalazi na severozapadnom delu zemlje. Plungė čini samostalnu opštinu u okviru okruga Telšiai.

Grad se nalazi nedaleko od Baltičkog mora.

Prema procenama iz 2007. u Plungėu je živelo 23.138 stanovnika.
 
U Plungėu se nalazi poznata prehrambena fabrika za preradu kraba.

## Galerija

Slika:PlungeVarpine.jpg
File:Pluņģe - panoramio (1).jpg
File:Pluņģes pils - panoramio.jpg
File:Plungė biblioteka.jpg
File:Plunge Manor park.JPG
File:Plunge manor guard - panoramio.jpg
File:Plunge manor - panoramio.jpg
File:Park of the Plungė Manor in Plungė, Lithuania in 2011.jpg
File:BabrungasPlungėj.JPG
File:Magdalena Bonkutė, Plungė.JPG
File:Plunge - panoramio (2).jpg
File:Plunge gs.jpg
File:Plunge Police.jpg
File:Plunge railway station.jpg
File:PlungeFlorijonas.jpg
File:Plunges fontanas.jpg
File:Plungė, lurdas.JPG
File:Water tower at Pluņģe - panoramio.jpg


## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Plunge
Pariški mirovni sporazum (1991)

**Pariški mirovni sporazum** (kmerski: សន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពទីក្រុងប៉ារីស), punim imenom **Sporazum o sveobuhvatnom političkom rješenju sukoba u Kambodži**, bio je mirovni sporazum potpisan 23. listopada 1991. godine u Parizu, a kojim je formalno dokončan Kambodžansko-vijetnamski rat. Osim što je zaključio rat, sporazum je detaljno uredio poslijeratne odnose, odnosno želju potpisnica i međunarodne zajednice  da se Kambodža obnovi nakon desetljeća internih sukoba iz perioda Hladnog rata. Ukupno je 19 država potpisalo sporazum.

Direktna posljedica sporazuma bilo je formiranje UNTAC-a, prijelazne uprave Ujedinjenih nacija, koja je bila zadužena za provođenje sporazuma. Bio je to prvi put u historiji da su Ujedinjene nacije preuzele upravu nad nezavisnom i suverenom zemljom. U Kambodži se, od 2012. godine, 23. listopada slavi kao državni praznik.

## Reference

## Vanjske veze
* Cambodia Information Center, Paris Peace Accord
* U.S. Institute of Peace, Peace Agreements Digital Collection 
* UNTAC website
Privremena vlada nacionalnog jedinstva i nacionalnog spasa Kambodže

**Privremena vlada nacionalnog jedinstva i nacionalnog spasa Kambodže** bila je međunarodno nepriznata, privremena vlada što su ju 11. srpnja 1994. godine formirali Crveni Kmeri, kao odgovor na obnovu monarhije u Kambodži godinu dana ranije. Privremena vlada bila je svojevrsni nastavak narodne vlade Kampućije, ali nikada nije stekla nikakav legitimitet niti priznanje. Djelovala je na malenom području na sjeverozapadu zemlje, uz granicu s Tajlandom. 

Na čelu vlade, ujedno i oružanih snaha, bio je Khieu Samphan, dok je njegov zamjenik i ministar vanjskih poslova bio Son Sen. Većina članova vlade bili su članovi Stranke kambodžanskog nacionalnog jedinstva. Središte vlade bio je grad Pailin, a djelovala je na području provincije Preah Vihear. Svoje objave vlada je slala preko vlastite radio postaje. 

U kolovozu 1996., Ieng Sary, jedan od viših dužnosnika Crvenih Kmera, prebjegao je iz vlade zajedno s dvije naoružane divizije i osnovao vlastitu stranku, Pokret demokratske narodne unije, što je kasnije potaklo dodatne odlaske u periodu kada je Pol Pot naredio atentate na Son Sena (uspješno) i Ta Moka (neuspješno). Sredinom lipnja 1997., Khieu Samphan se javno odrekao Pol Pota i započeo razgovore o razoružanju i reintegraciji u civilni život. 

U travnju 1998. godine, Pol Pot je umro. Prevladavajući sentiment među Crvenim Kmerima bio je da je vrijeme da se dvadesetogodišnji sukob konačno završi, što je rezultiralo time da su Khieu i Ta 22. lipnja 1998. godine službeno raspustili privremenu vladu, dokončavši političko djelovanje Crvenih Kmera. 

## Reference
Crkva sv. Ilije u Zenici

**Crkva svetog Ilije u Zenici** katolička je crkva, Vrhbosanska nadbiskupija. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 16. do 22. januara 2007. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća) i Tina Wik. Nacionalni spomenik čini crkva i župni ured i pripadajući park između ta dva objekta.

## Historija
Prvobitna župna crkva u Zenici izgrađena je 1870, a sada postojeća 1909–1910, po projektu Josipa Vancaša. Na njoj prevladavaju arhitektonski oblici secesije. Sadašnja župna kuća izgrađena je 1910, a 1930. je rekonstruirana i znatno proširena.

Crkva posjeduje orgulje (osam registara) koje je 1933. poklonio visoki činovnik željezare Faulend. Orgulje je izgradila kompanija Heferer iz Zagreba. Od drugih instrumenata postoje električne orgulje, harmonij i gitare.

Franjevački redovnici u okviru svoga rada imali su zadatak obrazovati i educirati lokalno stanovništvo. O tome svjedoči dokument čuvan u arhivu samostana Guča Gora, koji govori o postojanju osnovne škole u Zenici 1878, koja je brojala oko 40 učenika.

Rad na polju obrazovanja i edukacije početkom 20. stoljeća na području Zenice preuzimaju časne sestre reda Presvete krvi Isusove, koje su vodile osnovnu i srednju školu sve do kraja Drugog svjetskog rata, u objektu danas poznatom kao Kloster.

## Opis
Crkva je tlocrtno pravougaonog oblika dimenzija 42,5 × 12,75 metara sa apsidom polukružnog oblika i pročeljem sa zvonikom. Uz jugozapani ugao crkve se veže tlocrtno župni ured. Glavni oltar je iz 1837. s reljefom svetog Ilije i skulpturama svete Barbare i svetog Florijana. Tri pomoćna oltara su izrađeni dvadesetih godina XX vijeka u tirolskoj radionici Ferdinanda Stuflessera. Na zvoniku crkve nalaze se tri zvona.

U crkvi se nalazi 14 scena predstavljenih na Križnom putu, urađenih u uljnoj tehnici, početkom XX vijeka od strane nepoznatog autora. Crkva posjeduje orgulje od osam registara. Donesene su u crkvu 1933. godine. Napravljene su u Zagrebu u radionici Heferer. Skulptor Anto Kainić iz Zenice je za crkvu 1995. godine izradio skulpturu sv. Ilije od kruškovog drveta. Skulptura je visoka oko 4,5 m. Isti autor je 1993. godine izradio skulpturu Blažene Djevice Marije. Skulptura je izrađena od bronze. Njena visina je oko 2 m. Skulptura je postavljena u vrtu između crkve i župnog ureda.

Crkva svetog Ilije i župni dvor su u dobrom građevnom stanju. Svakodnevno se koriste oba objekta, crkva za molitve, a župni dvor za obavljanje administrativnih poslova i smještaj crkvenog osoblja. Tokom posljednjeg desetljeća u župnom uredu, odnosno crkvi se prikuplja likovna zbirka savremene umjetnosti. Svi predmeti pokretnog naslijeđa se nalaze u dobrom stanju.

## Reference

## Vanjske veze

* Vrhbosanska nadbiskupija
* Turistička zajednica Zeničko-Dobojskog kantona
Šilutė

**Šilutė** (, , , ) je grad u Litvaniji. On se nalazi na zapadnom delu zemlje. Šilutė čini samostalnu opštinu u okviru okruga Klaipėda.

Grad se nalazi nedaleko od Baltičkog mora i najveće litvanske pomorske ruke, grada Klaipėde.

Prema procenama iz 2005. u Šilutėu je živelo 21.760 stanovnika.

## Galerija slika

Slika:Lietuvininkų g.jpg|Staro gradsko zdanje
Slika:Silutes baznycia.jpg|Luteranska crkva
Slika:Diaugiabutis namas.jpg|Gradnja iz vremena komunizma


## Vanjske veze

* Zvanična stranica grada Šilutėa
Jean Carlu

**Jean Carlu**  (Bonnières-sur-Seine, 1900. - Nogent-sur-Marne, 1997.), bio je francuski grafički dizajner aktivan u prvoj polovici 20. vijeka.

## Biografija
Carlu je rođen u porodici arhitekata, njegov brat Jacques projektirao je pariški Palais de Chaillot.

Nakon kratkog vremena provedenog na École nationale supérieure des beaux-arts počeo je raditi plakate, pa je već 1918. nakupio dovoljno radova da bude proglašen *[[Grafički dizajn|Dizajnerom]] godine* od strane komisije kojoj je predsjedavao poznati Cappiello.  
Istoga dana Carlu je izgubio desnu ruku u prometnoj nesreći, iako ga je to na dulje vrijeme udaljilo od posla - on se nije predao već se prilagodio novonastaloj situaciji.

Među njegovim prvim značajnim radovima nakon nesreće je etiketa za vino - Mouton Rothschild iz 1924. u kojoj se vidi utjecaj kubizma.

Nešto kasnije potpao je pod utjecaj nadrealista Andréa Bretona i Yvesa Tanguya, što se vidi na plakatu za *Reichold Chemicals*.

U  turbulentnim predratnim vremenima i Jean je radio politički angažirane plakate, kao što su bili (*Le Désarmement*, 1932.) i (*Stop Hitler Now*, 1940.). 
Kako je dobro osjećao što se događa i kuda to vodi, od 1940. do 1953. živi u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje se također bavi grafičkim dizajnom.

Jean Carlu je bio jedan od prvih grafičkih dizajnera koji je prepoznao vrijednost čiste linije i snažne boje da istakne zadanu temu.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Jean Carlu''