open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Corazón salvaje (2009 telenovela)

***Corazón salvaje*** (u prijevodu:"Divlje srce") je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa originalno prikazivana tokom 2009. i 2010. Predstavlja četvrtu po redu televizijsku adaptaciju (ne računajući dvije filmske i televizijsku u Portoriku) popularnog istoimenog romana Caridada Bravo Adams iz 1957.

## Sinopsis
 
Priča počinje sa Marijom del Rosario i Huanom de Diosem, dvoje zaljubljenih bića koja zbog socijalnih razlika bivaju razdvojeni. Ona je devojka iz visokog društva u Verakruzu, a on skroman ribar. Rodrigo, moćan čovek iz luke, biva zaslepljen besom kada sazna da Marija planira udaju za Huana. Naređuje da se ribar odvede u zatvor i uz pomoć Leonarde, Marijine sestre, devojku odvodi na udaljeno imanje gde se u tajnosti rađa plod njene zabranjene ljubavi sa ribarem. Huan de Dios beži iz zatvora, i u begu od Rodriga, oklizne se sa stene i pada u uzburkano more. Leonarda odvodi bebu sa hacijende i Mariju del Rosario zatvara u skrivenu tamnicu, govoreći Rodrigu da je umrla. Očajan Rodrigo, uprkos Leonardinim izjavama ljubavi, odlučuje da otputuje za Evropu odakle se kasnije vraća oženjen Konstansom. U međuvremenu, Leonarda se udaje za porodičnog sekretara, Noela, i donosi na svet Renata.

Huan de Dios preživljava nesreću i saznaje da je Remihio spasio njegovog sina, te da ga je usvojila njegova majka Aurora i dala mu isto ime koje je bilo zapisano na skrivenom papiriću među njegovim stvarima – Huan de Dios. Prolaze godine i ribar na samrti prepričava sinu svoju priču, te traži od njega da kazni Rodriga. Pred grobom svoga oca, mladić se kune na osvetu i menja svoje ime iz Huan de Dios u Huan del Diablo. Međutim, kada upozna ćerke bliznakinje svog najvećeg neprijatelja, obuzima ga strast za Ajme, jednom od njih.

Rehina, druga Rodrigova ćerka bliznakinja, voli Renata, ali kada sazna da je on zaljubljen u Ajme, odlučuje da se zamonaši. Ajme se udaje za Renata, a u isto vreme nastavlja da se viđa sa Huanom. Na korak od bega sa Huanom, Renato ih otkriva, a Rehina štiti tako što govori da je ona ta koja je pokušala da pobegne sa njim. Tada ih Renato primorava da se venčaju, što odgovara Huanu koji preko Rehine planira da se osveti za sve zlo koje je Rodrigo naneo njegovom ocu. Međutim, kako se bolje upoznaju, oni shvataju da su rođeni jedno za drugo, te da će njihova duboka i nesavladiva ljubav biti jača od mržnje i želje za osvetom.

## Uloge

## Vanjske veze
*
Ni contigo ni sin ti

***Ni contigo ni sin tí*** (u prevodu: "Ni sa tobom, ni bez tebe'') je meksička telenovela, produkcijske kuće Televisa, originalno prikazana 2011.

## Sinopsis
Nikol je talentovana dizajnerka koja radi u elegantnom butiku i sanja o trenutku kada će se oprobati u velikoj filmskoj produkciji. Živi u pansionu svoje majke, Donje Karo, i u neobičnom je odnosu sa Leom, jednim od stanara pansiona. Oboje imaju snažan karakter, te nije čudno što se svaki njihov razgovor završava svađom koja ubrzo preraste u smeh. Zaljubljeni su jedno u drugo, ali su jedini koji toga nisu svesni.

Leo se bavi prodajom knjiga i enciklopedija, održava predavanja u jednom muzeju i daje časove Brajeve azbuke. U ranoj mladosti ostao je slep, ali odbija da odaje utisak invalida. Šaljivdžija je, optimista, ženskaroš i obožavatelj kvalitetnog života. Iako je usepeo da u većoj meri prebrodi prepreke koje je izazvalo njegovo stanje, još uvek nosi u sebi manje traume zbog kojih odbija da prizna svoju ljubav Nikol. Veruje da se njena osećanja prema njemu svode na sažaljenje.

I ostali stanari pansiona imaju zanimljive životne priče, svi čine jednu veliku porodicu i vole da se našale na svačiji račun, ali i da budu solidarni u trenutku koji to zahteva. Među njima je i nedavno pridošla Hulija, koja svoju prošlost drži u strogoj tajnosti. Napustila je svog ljubavnika, Oktavija, starijeg i bogatog čoveka koji joj je pomogao da napusti klub za muškarce, u kom je od strane svoje tetke bila primorana da radi. Ubrzo upoznaje Ikera i među njima se rađa ljubav. Međutim, ne želeći da ga upliće u svoju prošlost, Hulija odlučuje da se udalji i od njega.

Iker ima brata i sestru. Njegov brat, Hose Karlos, je veliki ženskaroš, opsednut sa Nikol koja ga neprestano odbija. S druge strane, sestra Isabela ne podnosi prazan svet kome pripada, te odlučuje da život učini zabavnijim. Po dolasku u pansion pretvara se u siromašnu devojku, a kada upozna Lea počinje da gaji duboka osećanja prema njemu.

Nikol i Leo, kao i Iker i Hulija, moraju da prebrode velike prepreke, pobede svoje strahove, osećaje za krivicu, predrasude i nesporazume, kako bi na kraju uspeli jedni drugima da priznaju svoju ljubav i zajedno postignu sreću koju zaslužuju, a koja nekada izgleda nedostižno.

## Uloge

## Vanjske veze
* Sitio oficial
Llena de amor

***Llena de amor*** (u prevodu: "Puna ljubavi") je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa, snimana tokom 2010. i 2011. godine. Predstavlja rimejk venecuelanske telenovele *[[Mi gorda bella]]* iz 2002.

## Sinopsis

Uprkos tome što je skoro čitavo detinjstvo živela bez roditelja, Marijanela nije izgubila plemenitost i dobrotu. Nakon smrti oca, njena strina Freda je smešta u internat, pod izgovorom da je njena majka Eva alkoholičarka. Malo po malo, Freda počinje da se stara o Evinim dobrima.

Marijanela je srećna kada joj Eva kaže da će živeti sa njom nakon što završi školu, ali istog dana Eva gine u nesreći i Marijanela odlazi da živi sa strinom Fredom, stricem Emilijanom i rođacima Emanuelom, Kristel, Gretel i Akselom. Tamo postaje žrtva ismevanja i ruganja, a jedini koji je podržava je Emanuel, u koga se zaljubljuje.

Emanuelova devojka Ilitija zna da, iako Marijanela nema savršenu liniju, poseduje neverovatnu harizmu i da Emanuel lako može da se zagleda u nju. Zbog toga sklapa savez sa Kristel kako bi zagorčala život slatkoj debeljuci.

Freda odlučuje da uzme sve Marijaneli i falsifikuje dokumente koji navodno dokazuju da joj je Eva dugovala veliku sumu novca. Don Madžimo, Emilijanov stric ne veruje u tu priču i počinje da sumnja u Fredu i njenog asistenta. Neti, Marijanelina tetka želi da povede nećaku da živi sa njom, ali Marijanela ipak odlučuje da nastavi da trpi podsmehe, kako bi bila blizu Emanuela.

Freda je ljubomorna na Neti i šalje svog asistenta Bernarda da je ubije. Gretel se oseća krivom za smrt Marijanelinog oca, ali malo po malo, pomoću svojih snova, otkriće istinu o tom događaju. Freda želi da udalji ćerku od porodice, kako ne bi nikome rekla da je ona kriva za smrt Luisa Migela.

Vremenom, Emanuel se zaljubljuje u Marijanelu, što izluđuje Fredu. Zbog toga ona šalje zatrovane čokoladice debeljuci u Emanuelovo ime. Marijanela ih pojede i završava u bolnici, i povređena jer misli da joj je Emanuel dao slatkiše odlučuje da ode u Španiju da živi sa tetkom Karlotom. Nekoliko meseci kasnije, nakon Karlotine misteriozne smrti, Marijanela se vraća u Meksiko.

Ali Marijanela koja je otišla u Španiju nije ista ova koja se vraća - puna optimizma, samouverena i spremna da vrati sve ono što su joj oduzeli.

## Uloge

## Vanjske veze
* Página oficial en esmas.com
* 
*
Azela Robinson

**Azela Robinson** (, London, 1965 -) je meksička glumica rodom iz Velike Britanije. Rodila se kao kćer Engleza i Meksikanke i školovala se u Britaniji prije dolaska u Meksiko 1980-ih.

## Filmografija

## Telenovele

## Serije

## Nagrade

## Vanjske veze
*
Eduardo Santamarina

**Eduardo Santamarina** () je meksički pozorišni, filmski i televizijski glumac, najpoznatiji po ulogama u telenovelama.

## Filmografija

## Nagrade

## Vanjske veze
*
Valentino Lanús

**Valentino Lanus** () je meksički glumac i model.

## Privatni život i karijera

Rođen je 3. maja 1975., kao drugo od četvoro dece i jedini je sin.

Otac, Luis Alberto Lopez je bio računovođa, a majka je radila kao ekonomista. Ima tri sestre - Margarita je zubarka, Monika fotografkinja, a Sandra se bavi trgovinom.

Studirao je kompjuterski inženjering, ali se iz ljubavi opredelio za muziku.

Iako su otac i majka želeli da krene njihovim stopama, on je odabrao modne piste, muzika i glumu, što se pokazalo kao dobar izbor.

Sa 17 godina odlučuje da živi sam. Počinje da se bavi modelingom kako bi platio školovanje. Radio je i kao animator u dikskoteci i u to vreme živeo sa glumicom Maki.

Producent Andre Baren ga je pripremao za muzičku karijeru, ali je projekat propao. Kasnije je upisao Televisinu školu glume i dobio šansu da se proslavi.

Tada ga je producentkinja Karla Estrada pozvala da igra u seriji *[[María Isabel]]*, pored Adele Norijege. Planirano je da ostane u prvih 30 epizoda, ali zadovoljna njegovom glumom producentkinja odlučuje da ostane do 60.

Ovo je bio početak njegove karijere kojom su usledile uloge u telenovelama *[[Amor Gitano|Ljubav cigana]]* i *La casa en la playa*. Nakon poslednje serije producent Pedro Damjan ga poziva da igra u tinejdžerskoj telenoveli *Primer Amor... a mil por hora*, nakon koje dobija nagradu *TVyNovelas* za muško otkriće godine.

U telenoveleli *[[El juego de la vida]]* dao je život treneru ženskog fudbalskog kluba.

Četiri i po godine je bio u ljubavnoj vezi sa glumicom Žaklin Brakamontes.

Godine 2003. počinje sa snimanjem telenovele *[[Amar otra vez|Ponovo zaljubljeni]]*, koja svoju premijeru ima u januaru naredne godine prvo u Americi, a potom u maju u Meksiku.

Tokom 2006. i 2007. igra u krimi telenoveli *[[Amar sin límites]]* sa Karime Lozano i Reneom Striklerom.

Valentino se bavi i humanitarnim radom. Tokom više godina pomagao je siromašnoj deci da se integrišu u društvo. Aktivan je u međunarodnoj organizaciji Greenpeace koja pokušava da zaštiti kitove i šume. Član je fonda Interneton koji promoviše mir i hranom pomaže siromašne ljude.

Iz hobija se bavi fotografijom i ima ih više od tri hiljade.

Godine 2008. igra u humorističkoj telenoveli *[[Las tontas no van al cielo|Kandi]]* sa bivšom devojkom Žaklin Brakamontes i Haimeom Kamilom.

U julu iste godine producira film *Véritas, el príncipe de la verdad*. To je prvi od tri filma sa kojima planira da se bavi produkcijom.

U septembru 2008. odlazi u Los Anđeles na usavršavanje glume. Tamo upoznaje glumicu Ajlin Ember, sa kojom se zabavlja neko vreme.

Godine 2010. igra u humorističkoj telenoveli *[[Llena de amor]]*, pored glumice Arijadne Dijaz.

Godine 2012. gostuje u početnim epizodama telenovele *[[Amor bravío]]*.

## Filmografija:

## Napomene i reference
One Tree Hill

**One Tree Hill** se može odnositi na:
## Toponimi
* One Tree Hill (Novi Zeland), vulkanski vrh i obližnje predgrađe grada Auckland
* One Tree Hill College, koledž na Novom Zelandu
* One Tree Hill (Južna Australija), grad u Australji
* One Tree Hill Regional Park u Bendigoz, Australija
* Bivši naziv vrha Mount Coot-tha (Queensland) u Brisbaneu
* lokalitet na Hamilton Islandu u Australiji
* brdo One Tree Hill u Honor Oaku, London, UK
* brdo One Tree Hill u Greenwich Parku, London, UK
* brdo One Tree Hill u Alpertonu, London, UK
* brdo One Tree Hill u Brentwoodu, Essex, UK
* One Tree Hill u Ferntree Gullyju, Victoria, Australija, smješten u Nacionalnom parku Dandenong Ranges
* vrh u Plavim planinama u Novom Južnom Velsu, Australija
* One Tree Hill Point, lokacija u Matheran Hill Stationu kraj Mumbaija u Indiji

## Mediji
* "One Tree Hill" (pjesma), pjesma grupe U2 posvećena istoimenom vrhu na Novom Zelandu
* ''One Tree Hill'' (TV serija), američka TV-serija, čije je ime inspirirano pjesmo U2

## Ostalo
* šifra za izdanje Mozilla Firefox 0.9
Un gancho al corazón

***Un gancho al corazón*** () je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa, snimana tokom 2008. i 2009. godine. Predstavlja rimejk argentinske TV-serije *[[Sos mi vida]]*.

## Sinopsis

Ovo je priča o Valentini Lopez, mladoj i simpatičnoj devojci koja se snažno i odlučno suočava sa životom. Po profesiji je bokserka i kao mala je dobila nadimak „Monita“ (Majmunče), zbog svoje navike da se penje na granje visokog drveća. Toliko je talentovana za boks da bi mogla da se oproba i na takmičenjima svetskog karaktera. Njen trener je Beto i sa njim je u vezi već osam godina. Izrazito je zahvalna Betu i njegovoj majci, Nijeves, koji su joj pružili dom onda kada ju je majka napustila.

Čini se da Valentina ima miran i savršen život kraj Beta. Međutim, za nju je sudbina isplanirala nešto sasvim drugačije.
Priča počinje jednim gubitkom. Valentina gubi u takmičenju i zadobija povrede ruke, te odlučuje da pronađe drugi posao dok se ne oporavi.
Na drugom kraju grada nalaze se kancelarije firme Sermenjo Grupe, velike kompanije za nekretnine koja je u vlasništvu bivšeg šampiona u vožnji auto-trka Maurisija Sermenja. To je firma u koju Monita dolazi u potrazi za poslom.

Od prvog susreta, Valentina i Maurisio bivaju pogođeni Kupidonovom ljubavnom strelom. To se naravno ne dopadne Konstansi, Maurisijevoj privlačnoj i prefinjenoj devojci, koja je očajnički zaljubljena u njegov novac.

Kako bi rastavila Maurisija od Valentine, Konstansa se udružuje sa Heronimom, Maurisijevim rođakom, te sa Oskarom Kardenasom, nelojalnim radnikom iz firme. Ali, oni ne žele da ga razdvoje samo od devojke, već i od njegovo troje usvojene dece (Alda, Lusije i Dani), kao i velikog porodičnog bogatstva.

Međutim, Maurisijeva i Valentinina ljubav spremna je da prebrodi sve prepreke. Jer, borba za sreću traje duže od svake tuče u ringu, i u njoj je ljubav najbolji trener.

## Uloge

## Vanjske veze
* Sitio oficial de esmas.com 
* Sitio oficial de telemetro.com
San Carlos de Rio Negro

**San Carlos de Río Negro** je gradić u venecuelanskoj saveznoj državi Amazonas od 1 000 stanovnika.
## Geografija
*San Carlos de Río Negro* se nalazi na jugu države Amazonas na desnoj obali Rio Negro, s druge strane rijeke leži kolumbijski gradić San Felipe. Kod *San Carlosa* na nadmorskoj visini od 91 m, *Río Guainía* se spaja sa rijekom Casiquiare, tek odatle se ta zajednička rijeka zove **[[Rio Negro (Amazona)|Rio Negro]]**.
## Historija
*San Carlos de Río Negro* nastao je 1759., kao kao kamp iz kojeg je kretala ekspedicija koju je vodio José Solano y Bote u istraživanje porječja Rio Negra. 
## Privreda i transport
Današnji *San Carlos de Río Negro* je pogranični grad administrativni centar općine (municipio) Río Negro.
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Estado Amazonas''
Ukrajinski katolički univerzitet

**Ukrajinski katolički univerzitet** () je katoličko sveučilište u gradu Lavovu, u zapadnoj Ukrajini. Sveučilište je otvoreno u suradnji sa Ukrajinskom grkokatoličkom crkvom 29. srpnja 2002. godine, no svoje korijene kao institucija vuče iz 1929. godine. Ujedno predstavlja prvo katoličko sveučilište na prostoru bivšeg Sovjetskog Saveza i prvo katoličko sveučilište otvoreno uz potporu jedne od Istočnih katoličkih crkvi. Ukrajinsko Katoličko Sveučilište bilježi veliki interes studenata iz središnje i istočne Europe, posebno iz Ukrajine u kojoj živi oko 6 milijuna katolika.

## Povijest Sveučilišta
Ukrajina ima dugu tradiciju suradnje sa Katoličkom crkvom odnosno Svetom Stolicom u Rimu, a posebno je značajno razdoblje na prijelazu sa 13. na 14. stoljeće kada su se krunili prvi ukrajinski kraljevi u sklopu Galičko-Volinjskog Kraljevstva. Također je značajno razdoblje Brestske crkvene unije u kojem je Ukrajina prihvatila nadležnost Svete Stolice, nakon što je Carigrad pao pod navalom Turaka. Kao razultat te višestoljetne suradnje između Ukrajine i Rima stvorena je Ukrajinska grkokatolička crkva koja danas broji najveći broj katoličkih vjernika prema bizantskom obredu.

Ukrajinsko Katoličko Sveučilište također spada u tradicionalne povijesne odnose između Ukrajine i Svete Stolice. Danas moderno Sveučilište smatra se nasljednikom Grkokatoličke Teološke Akademije koju je 1928./1929. stvorio ugledni ukrajinski metropolit Andrij Šeptickij. Akademija se tada nalazila u sklopu Poljske, a njezin prvi rektor bio je Josif Slipij. Godine 1944. Akademija je zatvorena ulaskom tog dijela ukrajinskog teritorija u Sovjetski Savez, ali je Ukrajinsko Katoličko Sveučilište nastavilo svoj rad u Rimu. Osamostaljenjem Ukrajine, 1994. Sveučilište je ponovno premješteno u Lavov pod imenom Ljvivska Teološka Akademija. Godine 1998. Akademija odnosno Sveučilište je međunarodno priznata kao visoka obrazovna institucija, a 2002. je prihvatila međunarodno službeno ime Ukrajinsko Katoličko Sveučilište.

## Povezano
* Nacionalno Sveučilište Ostroška Akademija

## Vanjske veze
* Službene stranice: Ukrainian Catholic University 
* THE UKRAINIAN CATHOLIC EDUCATION FOUNDATION (eng.)
* The Ukrainian Catholic University: achievements, perspectives and contributions to tomorrow's world
Ukrajinska rimokatolička crkva

**Ukrajinska rimokatolička crkva** ili **Rimokatolička crkva u Ukrajini** (), je peta po veličini crkva u Ukrajini, dio velike Rimokatoličke crkve sa sjedištem u Rimu odnosno Vatikanu. Crkvu trenutno predvodi nadbiskup Mieczysław Mokrzycki sa svojim sjedištem u gradu Lavovu. Prema određenim statistikama u Ukrajini je sve do osamostaljenja prebivalo najmanje 8% građana rimokatoličke vjeroispovijesti. Danas u Ukrajini živi svega oko 1 milijun ukrajinskih građana rimokatoličke vjeroispovijesti. Crkva ima posebno kvalitetnu suradnju sa sestrinskom Ukrajinskom grkokatoličkom crkvom.

## Osnovne značajke
Rimokatolička crkva u Ukrajini je prisutna već u 14. stoljeću postepenim razvojem poljske kolonizacije. Posebno je ojačana u sklopu Poljsko-Litavske Unije na prijelazu sa 15. na 16. stoljeće. Prema službenim podacima iz 2007. godine u Ukrajini ima 905 rimokatoličkih zajednica, 88 rimokatoličkih samostana, 656 rimokatoličkih crkvenih službenika i 527 rimokatoličkih svećenika. U Ukrajini postoji ukupno 787 rimokatoličkih katedrala i crkvi, a manji dio njih je u fazi obnove i izgradnje. Također postoji 8 visokih rimokatoličkih institucija i preko 551 obrazovnih ustanova.

## Povezano
* Ukrajinska grkokatolička crkva
* Ukrajinski katolički univerzitet

## Izvori

## Vanjske veze
* Stranice Rimokatoličke crkve u Ukrajini
* Stranice apostolskog nuncija u Ukrajini
Cucui

**Cucui** je gradić u Brazilskoj državi Amazonas od 2 500 stanovnika u općini São Gabriel da Cachoeira
## Geografija
*Cucui* se nalazi na sjeveru države Amazonas na lijevoj obali Rio Negra, koji upravo kod *Cucuia* ulazi u Brazil. Tu se inače nalazi tromeđa Brazila, Kolumbije i Venecue tako da je *Cucui* i prometni granični prijelaz.

## Izvori
São Gabriel da Cachoeira

**São Gabriel da Cachoeira** je grad u brazilskoj državi Amazonas od 39 097 stanovnika  administrativni centar istoimene općine - São Gabriel da Cachoeira
## Geografija
*São Gabriel da Cachoeira* se nalazi na sjeveru države Amazonas na lijevoj obali Rio Negra, koji ulazi u Brazil kod nedalekog Cucuia. 
Par kilometara uzvodno od grada je ušće Vaupésa u Rio Negro.
Zbog tog se grad između 1952. -1966., zvao **Uaupés**, kako Brazilci zovu Vaupés. Većina stanovnika grada i okolice su autohtoni indijanci.

Grad ima luku na Rio Negru, a ima i mali aerodrom *São Gabriel da Cachoeira* (IATA: SJL, ICAO: SBUA).
## Izvori

## Vanjske veze
* ''Informacije o gradu''
Vaupés (rijeka)

**Vaupés** (portugalski: *Rio Uaupés*, španjolski: *Río Vaupés*) je velika lijeva pritoka Rio Negra  duga 1 375&nbsp;km.

## Geografija
*Vaupés* izvire u kolumbijskim kišnim šumama nakon tog teče u smjeru sjeveroistoka sve do granice sa Brazilom, nakon što uđe u Brazil, prima svoju najveću pritoku Papurí.

Nešto uzvodno od brazilskog grada São Gabriel da Cachoeira spaja se sa Rio Negrom.

## Izvori

## Vanjske veze
* ''Rio Uaupés'' na portalu Ongestilodevida
Kuštilj

**Kuštilj** je naselje u Srbiji u opštini Vršac u Južnobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 806 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1082 stanovnika).

## Historija
Naziv naselja, prvi put se pominje: Kuštilj 1690g. Kostil (Kostill)1713g. Koščilj 1717g. U 18-veku Kučtilj. U 19-veku: Kustelj *Mélykastély* 1911g. Kuštilj 1922g.

Izvorni oblik imena ovoga mesta je „ Koštil“, što na staroslovenskom znači „crkva“. Nedaleko od Kuštilja je „-{Valea Sirbu}-", gde po predanju treba da je postojalo srpsko selo, koje je može biti prethodilo ovom sadašnjem selu.

Kuštilj se pominje odmah posle 1690g. 1713g. imao je 115 kuća. Godine 1716. dodeljen je vršačkom diktritu (opština, srez) temišvarskog Banata. A 1717g. popisano je 100 kuća. Doseljavanjem Rumuna, 1749g. bilo je u Kuštilju 300 kuća, a 1751g. već 321 kuća. 1735g. podignuta je crkva brvnara.

Parohiju je služilo dva sveštenika. 1779g. dodeljen je vršačkom srezu temišvarskog komiteta. 1829g. izmenom dobara, prešao je Kuštilj u vlasništvo grof ovske porodice Betlen.

U Kuštilju 1838g. bilo je pravoslavnih 1547 i rimokatolika 11. 1848 bilo je pravoslavnih Rumuna 2187 i rimo-katolika 14. Gogine 1854. popisano je 2224 stanovnika, a atar je obuhvatao 7851 lanac,. 1865. bilo je 2 velikoposednika i 1311 maloposednika. Oko 1885. bila ugrožena javna bezbednost u Kuštilju. Zato je nastanjeno u njemu jedno odeljenje vojske, koje su stanovnici morali da izdržavaju.
Vinogradarstvo je u Kuštilju bilo vrlo napredno. Već 1865. bilo je 989 lanaca vinograda. 1883 bio lozom posađen 2271 lanac. Te godine pojavila se filokserahttp://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Filoksera01.jpg i uništila vinograde.

Za vreme prevrata (1918.) pobunili su se ovdašnji seljaci. „ Beležnik" sa svojom porodicom bio je primoran da beži iz Kuštilja. Već 1921g. popisano je 1963 stanovnika, od kojih je bilo Srba 6, Nemaca 4, Mađara 11, Rumuna 1897, ostalih 44. Kod povlačenja granice (1924.) ostao je opštinski pašnjak u Kraljevini Rumuniji.

## Demografija
U naselju Kuštilj živi 646 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,9 godina (39,3 kod muškaraca i 42,4 kod žena). U naselju ima 215 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,74.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Rumunima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Literatura
***Korišćena literarura***
* Izvor Monografija Podunavske oblasti 1812-1927 sastavio Dr, Vladimir Margan biv. Predsednik Oblasnog odbora Komesar Oblasne Samouprave, objavljeno 1927„Napredak Pančevo,,
* Teritorija Podunavske Oblasti napisao Dr. Vladimir Margan Predsednik Obl. Odbora Smederevu 1928g.
* Istorijiski preglad Podunavske Oblasti Banatski deo napisao: **[[Feliks Mileker]]** bibliotekar i kustos gradske biblioteke i muzeja u Vršcu 1928 g.
* Letopis Period 1812 – 2009 g. Peščari Napisao M. Marina:(Beč 2009) Sastavio od Pisanih tragova, Letopisa, po predanju o selu Kuštilj nastanak sela ko su bili Dosenjenici čime se bavili meštani.

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)
Ukrajinska pravoslavna crkva Kijevskog patrijarhata

**Ukrajinska pravoslavna crkva Kijevskog patrijarhata** (**UPC-KP**; ), vjerska je organizacija nekanonskog pravoslavlja u Ukrajini koja okuplja oko 15% ukrajinskih vjernika. Središte Ukrajinske pravoslavne crkve Kijevskog patrijarhata nalazi se u Katedrali Sv. Volodmira, u gradu Kijevu. Glavnog dužnosnika Crkve predstavlja Patrijarh Filaret (Mihajlo Denisenko) koji je na tu funkciju stupio 1995. godine.

## Osnovne karakteristike
Ukrajinska pravoslavna crkva Kijevskog patrijarhata službeno je reformirana i osnovana godinu dana nakon raspada SSSR-a 1992. godine. Ukrajinska pravoslavna crkva Kijevskog patrijarhata do danas nije priznata među ostalim Pravoslavnim crkvama, posebno kada je riječ o Ruskoj pravoslavnoj crkvi i Ukrajinskoj pravoslavnoj crkvi Moskovskog patrijarhata. Ukrajinski Patrijarh Filaret je ekskomuniciran iz Ruske pravoslavne crkve 1997. godine, ali Sinod i Sabor UPC-KP-a ne priznaje taj čin legalnim i relevantnim.

## Zanimljivosti
Ukrajinski Patrijarh Filaret česti je oponent Patrijarhu Kirilu koji predvodi Rusku pravoslavnu crkvu. Za višednevnog posjeta ruskog Patrijarha Kirila Ukrajini u srpnju 2010. prilikom čega se naglašavalo duhovno i drugo jednistvo Rusije i Ukrajine, ukrajinski Patrijarh Filaret je izjavio u mediju Focus da će česta politizacija ruskog Patrijarha Kirila brojčano i duhovno oslabiti Ukrajinsku pravoslavnu crkvu Moskovskog patrijarhata koja "osim ruskih vjernika okuplja i veliki broj proukrajinskih domoljuba".

## Povezano
* Ukrajinska grkokatolička crkva
* Ukrajinsko Katoličko Sveučilište

## Reference

## Vanjske veze
* Ukrajinska pravoslavna crkva Kijevskog patrijarhata, službene stranice
* Pravoslavlje u Ukrajini
Sergije IV

**Sergije IV.**, rođen kao Pietro Boccapecora (ili Boccadiporco) bio je 142. papa koji je stolovao od 31. jula 1009. do 12. maja 1012. godine. Rođen je u Rimu kao sin obućara po imenu Pietro, ali godina rođenja nije poznata. U svakom slučaju, bez obzira na skromno porijeklo, nakon zaređenja je brzo napredovao u crkvenim redovima, te je 1004. imenovan za biskupa Albanoa.

Na mjesto pape je izabran nakon abdikacije svog prethodnika Ivana XVIII te je uzeo ime Sergije IV. Historičari se spore oko toga koliko je na njegov izbor uticaj imao moćni rimski klan Crescenzi na čelu sa gradskim konzulom Giovannijem Crescenzijom, odnosno je li papa bio njegova najobičnija marioneta. 

Najvažniji događaj Sergijevog pontifikata se zbio daleko od Rima, odnosno nakon što je u Rim stigla vijest o tome da je u jesen 1009. jeruzalemska Bazilika Svetog groba srušena po naređenju fatimidskog kalifa Al-Hakim bi-Amr Allaha. Sergije je na to reagirao s papinskom bulom kojom od kršćana traži da muslimane izbace iz Svete Zemlje. Ta bula nije imala praktičnog efekta, ali se nekoliko decenija kasnije koristila kao jedno od opravdanja za pokretanje prvog križarskog rata; dio historičara je neko vrijeme držao da je u pitanju naknadna krivotvorina, ali se takve špekulacije u posljednje vrijeme napuštaju.

Giovanni Crescenzio je umro u proljeće 1012. a samo tjedan dana kasnije i Sergije, zbog čega su česte špekulacije da su oboje bili otrovani. U svakom slučaju ga je naslijedio Benedikt VIII.
Benedikt VIII

**Benedikt VIII..**, rođen kao Teofilatto II. od Tuscola bio je 143. po redu papa, čiji je pontifikat trajao od 18. maja 1012. do 9. aprila 1024. godine.

Rodio se kao pripadnik aristokratskog klana Tusculani, koji je dominirao papinstvom u vrijeme *[[saeculum obscurum]]a* nekoliko decenija ranije. Otac mu je bio grof Gregorio od Tuscola, a brat mu je bio budući papa Ivan XIX. Poticao je od grofa Teofilakta, a stariji rođak mu je bio i prethodni papa Benedikt VI.

Na vlast je došao u proljeće 1012. poslije smrti pape Sergija IV i kratke borbe za vlast sa antipapom Grgurom VI. Grgur je protjeran te je iste godine otišao u Njemačku na dvor kod njemačkog kralja Heinricha II kako bi ishodio vojnu intervenciju u svoju korist. Benedikt ga je, međutim, preduhitrio otpočevši tajne pregovore s Heinrichom; kada je za njih Grgur doznao, odustao je od papinstva. Heinrichu se odužio tako što ga je formalno okrunio za svetog rimskog cara 14. februara 1014.

Tako stečeni politički kapital je iskoristio kako bi diplomatskim putem poboljšao sigurnost Papinske Države. Pri tome su najozbiljniji problem predstavljali Saraceni, koji su ponovno intenzivirali pomorske napade na gradove u Južnoj Italiji. Benedikt je u tu svrhu organizirao savez Pise i Genove koje su 1015-16. poduzele uspješan pohod kojim je odbijena muslimanska invazija Sardinije. S juga je počelo prijetiti Bizantsko Carstvo, zbog čega je papa pružao podršku Normanima koji su se tada počeli doseljavati na jug Italije. Na unutrašnjem planu se obračunao sa klanom Crescenzi, a potom oko 1020. posjetio cara od koga je uspješno ishodio pohod protiv Bizantinaca, koji međutim, nije dao željene vojničke rezultate. Nakon smrti ga je naslijedio brat Ivan XIX.

.
Ivan XIX (papa)

**Ivan XIX.** (? - 20. oktobar 1032), rođen kao Romano od Tuscola bio je **144.** papa, čiji je pontifikat trajao od april /maja 1024. do 20. oktobra 1032. godine. Pripadao je porodici Tusculani, plemićkom klanu koji je dominirao papinstvom u prethodnom vijeku, odnosno periodu poznatom kao *[[saeculum obscurum]]*. Otac mu je bio grof Gregorio od Tuscola, a brat mu je bio prethodni papa **Ivan XIX**. Poticao je od grofa Teofilakta, a stariji rođak mu je bio i prethodni papa Benedikt VI.

Prije dolaska na papsku stolicu bio je laik, odnosno služio kao rimski konzul i senator. Po bratovoj smrti je brzo zaređen te izabran za papu. Njegov dolazak na mjesto pape je koincidirao sa smrću rimsko-njemačkog cara Heinricha II Svetog. Nastavljajući bratovu politiku savezništva sa carevima, Ivan XIX je nastojao izgraditi veze s izabranim njemačkim kraljem Konradom II iz novouspostavljene Salijske dinastije, koga je na Uskrs 1027. uz veliku pompu okrunio za svetog rimskog cara u bazilici sv. Petra.

Na vanjskom planu je, pak, nastojao izgraditi dobre odnose sa bizantskom Crkvom, iako je odbio prijedlog da se njoj prizna primat na Istok, što je naknadno omogućilo Veliku šizmu. Na prijedlog Vasilija Boionnaesa, bizantskog katepana Italije je Bizanciju priznao titulu nadbiskupa Barija i pravo da imenuje sufraganske biskupe u zamjenu za stavljanje pod nadležnost rimske Crkve. Na tim je područjima, pak, priznato pravo korištenja grčkog obreda; sporazumom sa carigradskim patrijarhom Eustatijem priznato pravo da vjernici mogu koristiti latinski obred na Istoku.

Njegovi napori za zbližavanje sa Bizantom su, pak, izazvali žestok otpor drugih crkvenih vođa. Prema nekim navodima je nakon osam godina ubijen u uličnim neredima, ali je prema njima većina historičara skeptična.

Nakon smrti je za papu izabran njegov mladi nećak Benedikt IX.
Silvestar III

**Silvestar III** (? - 1062/63) rođen kao *Giovanni dei Crescenzi Ottaviani* bio je **146** papa, od 20. januara 1045. do 10. marta 1045. godine. 

Pripadao je aristokratskom klanu Crescenzi koji je krajem 10. vijeka dominirao Rimom i papinstvom, ali koji je prethodnih decenija primat morao prepustiti suparničkom klanu Tusculani, kome su pripadala trojica njegovih prethodnika - Benedikt VIII, Ivan XIX i Benedikt IX. Giovanni je tih godina uspio ishoditi mjesto mjesto biskupa Sabine. 

Kada je nezadovoljstvo Rimljana stolovanjem Benedikta IX eskaliralo u narodni ustanak, papa je u septembru 1044. prisiljen napustiti grad. Rimljani su tada odlučili izabrati papu, pri čemu se kao glavni kandidat nametnuo upravo biskup Ivan koji je, prema navodima kroničara, mjesto pape ishodio zahvaljujući podmićivanju. Njegov pontifikat je započeo u januaru 1045. ali je trajao vrlo kratko. Benedikt u međuvremenu dobio podršku rimsko-njemačkog cara Heinricha III te se uz pomoć njegovih trupa vratio u Rim i ponovno preuzeo mjesto pape u martu. Silvestar se povukao u Sabinu i preuzeo staro mjesto biskupa, ali je odbijao priznati Benedikta za papu te je tvrdio da je još uvijek papa. To je nastavio i nakon što je papstvo preuzeo Grgur VI, kome je Benedikt prodao papsku čast, da bi se potom predomislio i ponovno sebe proglasio sebe. 

S obzirom da je i Grgur nastavio sebe nazivati papom, godine 1046. je nastala jedinstvena i bizarna situacija u kojoj su tri različite ličnosti sebe smatrale papama. Smatrajući takvo trovlašće neprihvatljivim, Heinrich III je sazvao sinod u Sutriju kojim su u decembru 1046. sva trojica smijenjena, uključujući Silvestra, a novim papom proglašen Klement II. Isti je sinod također Silvestru oduzeo biskupsku stolicu i naredio njegovo povlačenje u samostan. Ta odluka, po svemu sudeći, nije sprovedena, s obzirom na službene dokumente koje je Silvestar nastavio izdavati iz Sabine sve do 1061. Datum njegove smrti nije poznat, mada historičari pretpostavljaju da nije mogao biti kasniji od 1063. godine, kada se prvi put u Sabini spominje Silvestrov nasljednik.

Usprkos svih kontroverzi vezanih uz njegov izbor i smjenu, Silvestar se, slično kao i Grgur VI, smatra "redovnim" papom, a ne antipapom.

## Literatura
*J.N.D. Kelly, *A Dictionary of Popes*, Oxford University Press, 2010.
*F. Donald Logan, *A History of the Church in the Middle Ages*, 2nd edition, Routledge, 2013.
*Richard P. McBrien, *Lives of the Popes*, HarperCollins, 2000.
*Megan McLaughlin, *Sex, Gender, and Episcopal Authority in an Age of Reform, 1000-1122*, Cambridge University Press, 2010.
*John-Peter Pham, *Heirs of the Fisherman : Behind the Scenes of Papal Death and Succession*, Oxford University Press, 2004.

## Vanjske veze
* Porodica Crescenzi
Viktor II

**Viktor II.**, rođen kao *Gebhard [[grof]] od Calwa, Tollnsteina i Hirschberga* bio je **153.** papa, od 16. aprila 1055. do 28. jula 1057. godine.

Rodio se kao sin njemačkog grofa Hartwiga od Calwa, te je bio u rodu sa rimsko-njemačkim carem Heinrichom III. Oko 1043. godine je na inzistiranje Gebharda, biskupa Ratisbona, imenovan za biskupa Eichstätta. Na tom je mjestu postao jedan od najbližih suradnika cara Heinricha III.

Kao i kod nekoliko njegovih prethodnika i sunarodnjaka (Klement II, Damaz II, Lav IX), i Viktor II je svoj pontifikat dugovao caru. Nakon što je Lav IX u proljeće 1054. umro, u Mainz je kod cara došla delegacija iz Rima na čelu sa uglednim i reformski nastrojenim redovnikom Hildebrandom (budući papa Grgur VII), koja je tražila imenovanje nasljednika. Car je predložio Gebharda, koji je nakon nekoliko mjeseci došao u Rim, bio formalno izabran i uzeo ime Viktor II.

Njegov pontifikat je započeo organiziranjem crkvenog koncila u Firenci u kome su potvrđeni raniji ukazi protiv simonije, svećeničkog braka i oduzimanja crkvenog zemljišta od strane lokalnih feudalaca. Godine 1056. je došao u Njemačku na carski dvor. Bio je uz Heinrichovu samrtnu postelju u Bodfeldu 5. oktobra 1056. Poslije je imenovan skrbnikom Heinrichovog malodobnog sina i nasljednika Heinricha IV i savjetnikom carice majke Agnes od Poitoua. Na tom je mjestu uživao značajan uticaj na Carstvo.

Sljedeće godine se vratio u Italiju, ali je nedugo potom umro u Arezzou. Pred smrt je naložio da mu se posmrtni ostaci prenesu u Eichstätt; na putu je kolonu presrela grupa građana Ravenne te posmrtne ostatke prisvojila te ih pokopala u Teodorikovom mauzoleju.

Iako se više papa tradicionalno naziva "njemačkim papama", Viktor II je pretposljednji papa koji je bio porijeklom sa teritorija današnje Njemačke (posljednji je papa Benedikt XVI).
Stjepan IX (papa)

**Stjepan IX.**, rođen kao *Friedrich od Lothringena* () bio je **154.** papa, od 2. augusta 1057. do 29. marta 1058. godine.

Rodio se kao sin vojvode Gottfrieda III od Lotaringije koji je istovremeno bio i markgrof Toskane, odnosno jedan od najuticajnijih feudalaca tadašnje Italije. Crkvenu karijeru je započeo u Rimu pod papom Lavom IX koji ga je imenovao kardinalom, a potom i jednim od papskih legata u Carigradu. Sudjelovao je u Lavovom pohodu protiv Normana koji je završio katastrofalnim porazom u kod Civitatea. Kasnije je imenovan i opatom Montecassina. Pet dana nakon smrti pape Viktora II je Frederik izabran za novog papu 1057. Njegova politika je nastavila gregorijanske reforme njegovih prethodnika, ondosno nastojanje da se uvede svećenički celibat. Istovremeno je planirao veliki pohod protiv Normana na jugu Italije. Te je planove, međutim, omelo nekoliko različitih bolesti. Od jedne od njih je umro u Firenci 29. marta 1058. Njegova je smrt dovela do borbe između dvojice kandidata za papstvo - Gerarda Burgundijskog koji je kasnije postao Nikole II i pripadnika Tusculani koji je postao antipapa Benedikt X.
Nikola II (papa)

**Nikola II.**, rođen kao *Gerhard Burgundski* bio je **155** papa, od 6. decembra 1058. do 27. jula 1061. godine.

Prije nego što je postao papa služio je kao biskup Firence. Papom je postao nekoliko mjeseci nakon smrti Stjepana IX, reformski nastrojenog njemačkog pape. Stjepanovu je smrt, isto kao i odsudstvo redovnika i vodećeg crkvenog reformatora Hildebranda (budući papa Grgur VII) iskoristio rimski aristokratski klan Tusculani, koji je biskupa Ivana Minciusa imenovao za papu po imenu Benedikt X. Kada je Hildebrand za to čuo, od biskupa i kardinala suprostavljenih Tusculanija je sastavio sabor koji se krajem godine 1058. sastao u Sieni i proglasio Gerharda papom pod imenom Nikola II.

Nikola je početkom godine ušao u Rim, ali su njegove pristaše ipak do kraja godine morali voditi borbe s Benediktovim pristašama u okolici Rima. Zbog toga, kao i nastojanja da se Sicilija, koja je još uvijek bila pod vlašću muslimanskog Sicilijanskog Emirata, vrati pod kršćansku vlast, Nikola je stupio u savez sa Normanima, odbacivši anti-normansku politiku svog prethodnika Lava IX. Godine 1059. je u Melfiju normanskog vojvodu Roberta Guiscarda proglasio vojvodom Apulije, Kalabrije i Sicilije, a normanskog grofa Richarda od Averse princom Kapue. Uz normansku pomoć je uništen Tuscolo, glavno uporište Tusculanija, a Benedikt X prisiljen na predaju.

Nikola je iste godine poslao Petra Damjana i Anselma od Lucce da posreduju u sporu između tamošnjeg nadbiskupa i reformski nastrojenih patarena. Rezultat te misije je bilo podvrgavanje dotle buntovnog nadbiskupa Widoa autoritetu pape. U aprilu 1059. je u Rimu održan crkveni sinod na kome je papa donio bulu In nomine Domini kojom je dramatično izmijenjen način izbora papa, a svjetovnim vlastima oduzeto pravo imenovanja biskupa. Ta će odluka dovesti do dramatičnih posljedica i spora o investituri.
Klement II

**Klement II**, rođen kao *Suidger, [[grof]] od Morslebena i Hornburga* bio je **149.** papa, od 24. decembra 1046. do 9. oktobra 1047. godine. Poznat je kao jedan od prvih reformski nastrojenih papa rodom iz današnje Njemačke.

Rodio se u današnjoj Donjoj Saksoniji kao sin grofa Konrada od Morslebena i Hornburga i njegove supruge Amulrad. Godine 1040. je postao biskup Bamberga. Godine 1046. je pratio njemačkog kralja Heinricha III na njegovom pohodu na Italiju, a u decembru sudjelovao u koncilu u Sutriju kada su svrgnuti bivši pape Benedikt IX i Silvestar III, a papa Grgur VI prisiljen na odstupanje. Car je potom imenovao Konrada za papu, koji je uzeo ime Klement II. Na Božić iste godine je Heinricha proglasio carem.

Njegov kratki pontifikat su označili ukazi kojima je nastojao iskorijeniti simoniju. Godine 1047. je pratio Heinricha u Njemačku gdje je kanonizirao sv. Wiboradu. Pri povratku se u Pesaru razbolio i umro. Po vlastitoj želji mu je truplo prenešeno u Bamberg i pokopano u tamošnjoj katedrali; njegova grobnica je jedina papska grobnica sjeverno od Alpa.

U 20. vijeku je provedena toksikološka analiza njegovih posmrtnih ostataka koja je otkrila tragove olovo (II) acetata čime su djelomično potvrđene glasine o tome da je bio otrovan.

## Reference
Grgur VI

**Grgur VI**, rođen kao *Giovanni dei Graziani* bio je **148** papa, od 5. maja 1045. do 20. decembra 1046. godine.

Historijski izvori navode da je bio nadsvećenik crkve San Giovanni a Porta Latina u Rimu, te da je među sugrađanima i vjernicima uživao veliki ugled zbog svoje neporočnosti. U tome ga nije spriječilo ni kumstvo sa mladim papom Benediktom IX koga su Rimljani prezirali zbog nemorala. Kada je u proljeće 1045. Benedikt odlučio napustiti papinsku stolicu kako bi se oženio, odlučio ju je ponuditi Grguru za veliku svotu novaca. Grgur je navodno bio zgrožen ponudom, ali je na kraju ipak odlučio prihvatiti je, uvjeren da je to najbrži i najjednostavniji način da se Crkva riješi poglavara koji očigledno nije bio dostojan te časti. 

Iako su mnogi, pa čak i reformski nastrojeni Petar Damjan, pozdravili takav razvoj događaj, protiv Grgura VI se brzo formirala opozicija u obliku aristokratskih krugova koji su kao legitimnog papu priznavali Silvestra III, protjeranog od strane Benedikta početkom godine. Oni su ga vratili u Rim što je dovelo do dvovlašća. U međuvremenu se situacija dodatno zakomplicirala kada je Benediktu propao brak, te je on, uz pomoć svog klana Tusculani odlučio vratiti papsku stolicu. Rim se tako podijelio na tri frakcije od kojih je svaka podržavala svog papu; iako je Grgur imao podršku uglednog reformskog čelnika Hildebranda, budućeg pape Grgura VII, nije mogao nametnuti svoj autoritet.

Jedini autoritet je tada predstavljao rimsko-njemački car Heinrich III, koji je odlučio rimsku krizu prekinuti sazvavši Sinod u Sutriju. Na skupu započetom 20. decembra 1046. je Grgur priznao da je dao novac Benediktu, ali je tvrdio da to ne predstavlja simoniju, s obzirom da mu je glavni motiv bio spas Crkve. Usprkos toga, i on i druga dva pape su odlukom sinoda smijenjeni; novim je papom proglašen Suidger, biskup Bamberga, koji je preuzeo papinstvo kao Klement II.

Grgur je mirno prihvatio presudu sinoda, te je Heinricha pratio na njegovom povratku u Njemačku. Tamo je i umro, navjerojatnije u Kölnu. Hildebrand ga je pratio do smrti, a kada je sam postao papa, uzeo je ime "Grgur" u čast svog prethodnika.
Urban II

**Urban II.**, rođen kao *Otho (Odo, Eudes) de Lagery* bio je **159** papa, od 12. marta 1088. do 29. jula 1099. godine.

Ostao je upamćen kao inicijator Prvog križarskog rata (1095.-1099.) i reformator Rimske kurije koju je organizirao nalik na srednjovjekovne vladarske dvorove.

## Biografija
### Rane godine
Poreklom Francuz, bio je pripadnik benediktinaca, najstarijeg monaškog reda u katoličkoj crkvi. Odgajan je za klerika u Remsu u školi Svetog Bruna gde je i postavljen 1055/60. godine za arhiđakona. Između 1067. i 1070. napredovao do priora. Na predlog pape Grgura VII dolazi u Rim gde je postavljen za kardinala biskupa Ostije. Godine 1084. poslat je kao legat u Nemačku. Ubrzo, nakon četiri godine, 12. marta 1088. izabran je za papu.

### Papa Urban II
Za vreme svog pontifikata nastavlja politiku pape Grgura VII u borbi za investituru protiv Henrika IV, Svetog rimskog cara. Bacio je anatemu na francuskog kralja Filipa I, odnosno (ekskomunicirao) ga je. U to vreme Turci Seldžuci su zauzeli veći deo Male Azije pa sveti grad Jerusalim biva ugrožen. Podstaknut molbom vizantijskog cara Aleksija I Komnina da mu pomogne u odbrani Jerusalima, Urban II na koncilima u Pjačenci i Klermonu (1095), pred oko 200 prisutnih biskupa i plemića, poziva vernike na u krstaški rat za oslobođenje Hristovog groba i oslobađanje svetog grada Jerusalima od nevernika.

Papa Urban II, 27. novembra 1095.:

Tako je započela za srednjoevropsku istoriju vrlo značajna epoha krstaških ratova.

Umro je dve nedelje nakon osvajanja Jerusalima od strane Krstaša. Proglašen za svetitelja 1881. godine. Dan sećanja na njega je 29. jul.

## Reference
Viktor III

**Viktor III.** (o. 1026 - 16. septembar 1087), rođen kao *Dauferio*, bio je **158.** papa, od 24. maja 1086. do 16. septembra 1087. godine.

Poticao je iz drevne langobardske plemićke porodice. Rodio se kao sin-jedinac princa Landulfa V od Beneventa. Još u mladosti se htio zarediti, ali mu otac, zbog toga što je bio jedini nasljednik, to nije htio dozvoliti, pa mu je čak htio namentnuti dogovoreni brak. Očeva pogibija u sukobu s Normanima 1047. mu je omogućila da pobjegne od kuće u benediktinski samostan S. Sophia u Beneventu gdje je promijenio ime u Deziderije. Smatrajući tamošnji način života nedovoljno strogim neko vrijeme je živio po asketskim samostanima i zajednicama. 1050-ih je privukao pažnju pape Lava IX; zahvaljujući tome je u Firenci služio na dvoru pape Viktora II. Godine 1055. se odatle priključio dvojici benediktinaca na putu u Montecassino, gdje je odlučio ostati. Kada je papa Stjepan IX, koji je istovremeno bio opat tog samostana, mislio da će umrijeti, godine 1057. je imenovao Deziderija za svog nasljednika.

Deziderije se na mjestu opata istakao, te se ponekad navodi da je bio najveći opat Montecassina od vremena Svetog Benedikta. Uveo je disciplinu među redovnike čiji je broj narastao na 200, podigao nove građevine, ali je posebno povećao *[[scriptorium]]* u kome je dao prepisati cijeli niz crkvenih, ali i klasičnih knjiga. Kada je izbila Borba za investituru, Deziderije se kao sljedbenik crkvene reforme stavio na stranu pape Grgura VII, koji mu je povjeravao diplomatske misije s ciljem pridobijanja Normana na svoju stranu. S druge strane je, pogotovo 1080-ih, Deziderije sve više nastojao papin sukob sa carem Heinrichom IV riješiti mirnim putem, pa je zbog svog posredovanja čak počeo izazivati sumnje od strane Grgurovih pristaša.

Kada je Grgur 1085. umro u izgnanstvu, njegovim pristašama je trebalo gotovo godinu dana da u Rimu organiziraju nove izbore. Na njima je, slično kao i sam Grgur, Deziderije za papu izabran protiv svoje volje 24. maja 1086. Dolazak carskih trupa je iskoristio kao priliku za bijeg u Montecassiono, odakle je nekoliko mjeseci odbijao preuzeti papsku dužnost. Tek je nagovaranje princa Jordana I od Kapue i veliki sinod u Kapui uspio natjerati Viktora da konačno prihvati rezultat izbora, te se vrati u Rim, gdje je službeno ustoličen 9. maja 1087.

Njegov pontifikat, međutim, nije dugo trajao. Pristaše antipape Klementa III su ponovno stekle prednost u gradu, natjeravši ga da se povuče u Benevento. Tamo je augustu održao crkveni sinod na kome je potvrđena Klementova ekskomunikacija. Međutim, brzo se razbolio, te je odlučio otići natrag u Montecassino da umre. Tamo je i pokopan.

Sljedeće godine je za papu izabran Urban II.
Veliki Borak

**Veliki Borak** je naselje u opštini Barajevo u Gradu Beogradu. Kuće su grupisane duž seoskih puteva, pa je naselje više zbijenog tipa. Deli se na Gornju i Donju malu, Trnjačku i Starovlašku mahalu. Po popisu iz 1818. godine koji je rađen po uputniku kneza Miloša, Borak ima 59 kuća sa 169 duša, a 1844. ima 92 kuća.

## Historija
Prema zapisu Milana Milićevića, a prema predanju, na mestu crkvenac je bio neki manastir Borak, pa je po njemu selo dobilo ime. Reč „veliki“ dopisana je uz ime Borak zbog velikih događaja koji su u selu odigrani za vreme Prvog srpskog ustanka.

U vreme Prvog srpskog ustanka, ovaj kraj je dao više znamenitih ličnosti među kojima su najpoznatiji Knez Sima Marković iz Velikog Borka i veliki junak Milisav Čamdžija, koji je ostao zapamćen po tome što je prvi ispred ustanika ušao u beogradsku tvrđavu Kalemegdan («Haj braćo Srbi, krila sokolova!
K meni, k meni, ja sam na endeku. 
I Čamdžija već na topu sedi»! Na ovaj, Čamdžijin znak, pojačan je pritisak i čitava Beogradska varoš bila je osvojena).

U Velikom Borku je 1805. godine održana prva Narodna skupština ustaničke Srbije. Na Skupštini je ustanovljen Praviteljstvuješći sovjet srpski, prvi organ izvršne vlasti u Srbiji. Za predsednika Sovjeta izabran je prota Mateja A. Nenadović, a za sovjetnika Beogradske nahije Pavle Popović iz Vranića. U Velikom Borku, za vreme Prvog srpskog ustanka radila je i prva pošta u Srbiji.

U vreme Drugog svetskog rata, ovo selo je trpelo četnički teror, zbog podrške partizanima. 3. bataljon Posavske brigade Avalskog korpusa JVUO, čiji je komandant bio Milorad Todorović "Sitničar", 18. decembra 1943. je uhapsio veću grupu meštana Velikog Borka, Leskovca i Šiljakovca. Oni su u zatvoreni u selu Veliki Borak, gde su maltretirani. Istog dana desetoro je streljano, dok je više desetina osuđeno na javno batinanje.

## Demografija
U naselju Veliki Borak živi 1060 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 42,4 godina (40,7 kod muškaraca i 44,1 kod žena). U naselju ima 459 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,80.

Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

## Reference

## Vanjske veze

* http://velikiborak.blogspot.com/
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* http://www.barajevo.org.rs/ 
* http://www.fsb.org.rs/liga.php?file=barajevo.l98&action=results
Baćevac

**Baćevac** je selo u opštini Barajevo u okolini Grada Beograda. Prema popisu iz 2011. bilo je 1942 stanovnika , prema popisu iz 2002. bilo je 1624 stanovnika (a prema popisu iz 1991. bilo je 1220 stanovnika).

*Ovde se nalazi Crkva Svete Trojice u Baćevcu.*

*Ovde se nalaze Zornića kuća, Zapis hrast kod doma (Baćevac), Zapis Drenjanina orah (Baćevac), Zapis Drenjanina kruška (Baćevac), Zapis kruška kod crkve (Baćevac), Zapis Gajića jabuka (Baćevac), Zapis Stevanovića hrast 1920 (Baćevac), Zapis Stevanovića hrast 1960 (Baćevac) i Zapis Stevanovića hrast 1800 (Baćevac).*

## Demografija
U selu Baćevac živi 1338 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 43,0 godina (41,5 kod muškaraca i 44,6 kod žena). U naselju ima 561 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,89.

Ovo naselje je u velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

Prema popisu iz 2011. bilo je 1942 stanovnika.

{| width="50%" style="background:transparent; "
| valign="top" width="50%" style="border:1px solid gray; " |


:*Grafik promene broja stanovnika tokom 20. veka*



| valign="down" width="50%" |

## Reference

## Vanjske veze

* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Satelitska mapa (Wikimapia)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)
* Plan naselja na mapi (Mapquest)