open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Potomok Čingishana

***Potomok Čingishana*** (), također poznat i kao ***Bura nad Azijom*** je sovjetski crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Vsevoloda Pudovkina. Radnja se događa na granici Sibira i Mongolije u vrijeme ruskog građanskog rata. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Valerij Inkižinov, je mongolski traper koga britanski intervencionisti postave za marionetskog vladara Mongolije, ali se on na kraju, revoltiran nepravdom koji strani kapitalisti čine njegovim sunarodnjacima, okrene protiv njih. Pudovkin je film snimao na lokacijama u Burjatskoj uz pomoć lokalnog stanovništva, te sadrži vrijedne etnografske detalje. *Potomok Čingishana* se uz *[[Mati (film, 1926)|Mati]]* i *[[Kraj Sankt Peterburga]]* smatra dijelom revolucionarne trilogije Pudovkina, te jednim od najvažnijih i najboljih djela sovjetske kinematografije 1920-ih.

*Potomok Čingishana* nije imao veliku gledanost u samom SSSR-u, ali je postigao uspjeh na međunarodnom tržištu. Nastojeći izbjeći nepotrebne komplikacije, sovjetske vlasti su u novim verzijama glavne negativce Britance "prekrstili" u belogardejce. 1930-ih je film, pak, neko vrijeme bio zabranjen u SSSR nakon što je glavni glumac Inkižinov emigrirao u Francusku.

## Vanjske veze
*
Crkva Svetog Nikole u Ramaći

**Crkva Svetog Nikole** u Ramaći, nalazi se na padinama Rudnika, 25 kilometara zapadno od Kragujevca i pripada Eparhiji šumadijskoj Srpske pravoslavne crkve. Podigli su je krajem XIV veka (između 1389. i 1395) nepoznati ktitori (sveštenik sa sinom i bratom), a kneginja Milica ga je 1395. godine priložila svetogorskom manastiru Svetog Pantelejmona.

Radovi na otkrivanju i zaštiti živopisa u unutrašnjosti crkve su izvedeni u periodu od 1956. do 1958. godine, a crkva u Ramaći se danas nalazi pod zaštitom Republike Srbije, kao spomenik kulture od velikog značaja.

## Arhitektura

Manastirska crkva je relativno mala građevina jednobrodne osnove sa, spolja, osmostranom kupolom i drvenim narteksom koji je dozidan u XIX veku. Njena spoljašnjost je omalterisana, bez, za tada dominantni Moravski stil očekivanih, ukrasa, osim pilastara koji odgovaraju onima u njenoj unutrašnjosti.

## Živopis

Živopis u crkvi je nastao 1392. ili početkom 1393. godine i veoma oštećen, ali se i pored toga vidi da je *veoma zanimljivog ikonografskog programa*. Ktitorska kompozicija se nalazi na južnom zidu i sačinjavaju je sveštenik u belom, njegov brat i sin koji prinose crkvu (njen model drže sveštenik i brat) svetom Nikoli. Pored njih, na zapadnom zidu su bili naslikani tadašnji vladar Srbije, knez Stefan Lazarević (knez 1389—1402, despot 1402—1427) i jedan patrijarh (možda Spiridon (1379—1389)), dok se figure muškarca i žene dvojako tumače, ili kao neposredni suveren ktitora, gospodar Rudničkog kraja vojvoda Nikola Zojić sa suprugom Vidoslavom ili kao knez Lazar i kneginja Milica.

U središnjem delu crkve, naslikani su Stradanja Hristova, scene iz života Bogorodice i svetog Nikole, Veliki praznici, kao i kamenovanje svetog prvomučenika Stefana, dok su u drugoj zoni (iznad stojećih figura u prvoj) prikazani poprsja svetaca u medaljonima. Pričešće apostola, Bogorodica sa anđelima, Povorka anđela i Poklonjenje arhijereja Hristu naslikano je u oltarskom delu crkve, dok su u kupoli predstavljeni biblijski proroci i Nebeska liturgija.

## Reference

## Literatura
* 

## Povezano
* Ramaća
* Stragari
* Rudnik

__BEZSADRŽAJA__
Crkva Svetog Đorđa u Crnom Kalu

**Crkva Svetog Đorđa** u Crnom Kalu, nalazi se 5 kilometara od Batočine i oko 25 kilometara od Kragujevca i pripada Eparhiji šumadijskoj Srpske pravoslavne crkve.

Crkva je sagrađena je 2007. godine. Slavi Svetog Đorđa. Pripada batočinskoj parohiji.

## Povezano
* Crni Kao
* Opština Batočina
Crkva Svete Trojice u Paraćinu

**Crkva Svete Trojice** se nalazi u središtu Paraćina i pripada Eparhiji braničevskoj Srpske pravoslavne crkve.Građena je u nekoliko navrata,tokom druge polovine XIX veka,završena je 1898.godine,a njeno osvećenje obavio je mitropolit beogradski Inokentije Pavlović (1898—1905) 06.06.1899.godine.Tokom svetskih ratova doživela je oštećenja,a poslednji radovi na njenoj obnovi izvedeni su 1985.godine.

Sama građevina je rađena prema projektu arhitekte Jovana Ilkića i *predstavlja spoj nekoliko različitih stilova*.U njenoj porti,istočno od crkve,smeštena je grobnica,koju sačinjava deset grobova,u kojima počivaju osnivači i graditelji crkve,dok se u njenoj blizini nalazi spomenik poginulim oslobodiocima Paraćina 1918.godine,podignut 1922.godine.

## Izgradnja

Gradnja crkve u Paraćinu,posvećene gradskoj slavi,Svetoj Trojici,otpočela je 1862.godine.Prvobitna građevina,je imala kulu zvonaru nad narteksom,koja se 1864.godine urušila,usled čega je došlo do rušenja čitavog krova,na već gotovoj građevini.

Ponovno građenje crkve,na starim ostacima,otpočelo je 1893.godine,da bi,posle odlaska prethodnog izvođača,gradnju preuzeo požarevački inženjer Miroslav Pavlović,koji je 1898.godine završio njenu izgradnju.

Tokom Prvog svetskog rata,crkva je oštećena usled bombardovanja,dok je za Drugog svetskog rata ostala bez prozora,usled eksplozije vojnih magacina.

## Arhitektura

Crkva Svete Trojice,rađena prema projektu Jovana Ilkića,podignuta je u srpsko-vizantijskom stilu i ima osnovu jednobrodne građevine,sa kupolom okrugle osnove nad naosom.Na njenom zapadnom kraju,nalazi se kula zvonara,podignuta u stilu romanike.Njena unutrašnjost je izvedena u baroknom stilu,osnova drvenog ikonostasa rađena je u Beogradu,dok su ikone na njemu iz Rusije.

## Reference

## Literatura
* 

## Povezano
* Paraćin

__BEZSADRŽAJA__
Crkva Svetog Georgija u Smederevu

**Crkva [[Sveti Georgije|Svetog velikomučenika pobedonosca Georgija]]** nalazi se na gradskom trgu u centru Smedereva i treći je po veličini u Srbiji.  Zidan je po ugledu na manastir Manasiju. Gradnja je trajala od 1850. do 1854. godine, a crkva je osveštana na dan Svetog Andrije Prvozvanog. Freske je naslikao ruski ikonopisac Andrija Bicenko.

## Reference
Crkva brvnara Silazak Svetoga duha (Selevac kod Smedereva)

Crkva brvnara silaska Svetoga duha je spomenik kulture od velikog značaja i nalazi se u Selevcu, dvadesetak kilometara južno od Smedereva. Podignuta je početkom tridesetih godina prošlog veka i posvećena prazniku Silaska Svetog duha. Selevačka bogomolja je sagrađena unutar sela što nije uobičajena lokacija za crkvu brvnaru. Prostrani naos pokriven je svodom od šašovaca i na istočnoj strani završen poligonalnom oltarskom apsidom. Severna i zapadna vrata nose jednostavnu, ali preciznu dekoraciju: Ikonostasne pregrade je izveo omiljeni slikar kneza Miloša, Janja Moler. Crkva u Selevcu je kasnijim prepravkama uveliko izmenila svoj prvobitni izgled, pa čak zahvaljujući tremu sa zidanom ogradom-postala veća. Selevačke ikone su nastale 1834. godine i po broju, poznobaroknom načinu obrade i bogatoj upotrebi zlata predstavljaju najreprezentativniju ikonostasnu celinu u jednoj crkvi brvnari.

## Literatura
* Regionalna privredna komora Požarevac, priredila dr Radmila Novaković Kostić, 2005. godina.
Crkva brvnara u Krnjevu

Jedna od najstarijih i najvećih crkava brvnara nalazi se u selu Krnjevo blizu Smedereva, na putu za Smederevsku Palanku. Posvećena je svetom Đorđu i po predanju je nastala sredinom 18. veka, ali je krajem istog i početkom sledećeg veka više puta prepravljana. Krnjevački hram poseduje veliku zbirku ikona s prelaska iz 18. u 19. vek. Crkva je delimično konzervirana 1957. godine.

## Literatura
* Regionalna privredna komora Požarevac, priredila dr Radmila Novaković Kostić, 2005. godina.
Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Drnišu

**Crkva Uspenja Presvete Bogorodice** u Drnišu je srpska pravoslavna crkva. Stara, manja crkva, postojala je sa sigurnošću od 1618. godine, a možda i ranije. Na njenom temelju je 1905. godine podignuta današnja velika crkva. Nalazi se u samom centru grada.

Juna 1941. godine je demolirana i zapaljena od strane ustaša, ali su Italijani na vrijeme ugasili požar i spasli je od izgaranja.

## Reference
Mauzolej Ivana Meštrovića

**Mauzolej Ivana Meštrovića** ili **crkva presvetog Otkupitelja** se nalazi u Ružiću kod Drniša (Dalmacija, Hrvatska). To je mauzolej i porodična grobnica Ivana Meštrovića, čuvenog hrvatskog vajara, a ujedno i rimokatolička crkva. Izgrađen je na jednom uzvišenju u polju, po nacrtima samog Meštrovića. Gradnja je trajala od 1926. do 1931, dok se njegovo opremanje odužilo sve do 1937. godine. U gradnji je korišten lokalni kamen sa planine Svilaje. Ideja o gradnji obiteljske grobnice, javlja se neposredno pred smrt oca Mate (1922.g.), te je ona ujedno i obećanje koje je dao bolesnom ocu na samrti. Koncepcija gradnje Crkve Presvetog Otkupitelja je: sakralna i memorijalna. To je ujedno i spomenik  na čast  kraju iz kojeg je potekao, tj, HRAM UMJETNOSTI I VJERE! I doista, on to jest, uzdignut na brežuljku usljed Petrova polja.
Crkva Kraljice Mira u Kričkama

**Crkva Kraljice Mira u Kričkama** je rimokatolička crkva u naselju Kričke kod Drniša u Dalmaciji. Izgrađena je 1990. godine, a nakon rušenja u ratu, obnovljena je u potpuno novom obliku. Nedaleko od nje su dvije starije seoske crkve (pravoslavna i unijatska).

## Istorija crkve

Rimokatolici (Hrvati) u Kričkama nisu imali svoju crkvu sve do 1990. godine. Išli su u Drniš na crkvene obrede i sahranjivani su na Drniškom groblju u Badnju. Gradnja crkve je trajala od 1988. do 1990. godine, kada je otvorena 31. maja. Rađena je po nacrtima zadarskog arhitekte Ive Sorića. Sastojala se od crkve, vjeronaučne dvorane, sakristije i sanitarnih čvorova. Pored nje je sagrađen zvonik visok 18 metara. 

Ime crkve je osmišljeno na kraju radova i jedinstveno je u široj okolini. Ona se nalazi u Srednjim Kričkama, naseljenim skoro isključivo Hrvatima. Izgrađena je uz cestu (glavni put) i okružena je novijim kućama. Prostor za groblje oko nje ne postoji, pa se vjernici i dalje sahranjuju na Drniškom groblju. 

Crkva je minirana u ratu 28. avgusta 1992. godine. Nakon rata je obnovljena (1998–1999), ali je dobila novi oblik.

## Reference
Crkva brvnara u Gorobilju

Crkva brvnara u Gorobilju kod Požege sagrađena je 1705. godine i jedna je od najstarijih, ali i najmanjih u Srbiji. Crkva je posvećena Rođenju Sv. Jovana Krstitelja i sigurno je najveća znamenitost u Gorobilju. Nakon seobe Srba pod patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem 1690. godine, novodoseljeno stanovništvo na ovom prostoru zateklo je pust kraj, bez crkve. Prema predanju, lokalni spahija je dozvolio izgradnju drvene crkve u gustoj šumi gornjeg dela sela, ali da „ne bude veća od obora“. Da bi crkva bila što neupadljivija nije bila izdignuta od zemlje, a vrata su bila vrlo niska (i danas je potrebno sagnuti se prilikom ulaska). Prema još jednom predanju ova crkva prvobitno je bila sagrađena u zaseoku Slatina, odakle su je Gorobiljci, kada su saznali da se Turci spremaju da je zapale, jedne noći tajno rasklopili i preneli „na sebi“ u zaselak Počeča.

Crkva je prvi put spaljena od strane Turaka između Kočine krajine i Prvog srpskog ustanka (1788-1804). Obnovljena je 1810, da bi je 1813. godine Turci ponovo spalili posle sloma ustanka. Nova obnova usledila je 1820. godine. Kada je 1832. godine ukinuta zabrana crkvenih zvona u oslobođenoj Srbiji, Gorobiljci su dobavili jedno zvono iz Austrije i postavili ga na zvonaru pored crkve 1833. godine.

Sve do 1936. godine jedini sačuvani rimski spomenik u Gorobilju, žrtvenik sa natpisom I. O. C. TAVRO PROCULUS L. P. nalazio se u crkvi, ispred oltara i služio je kao časna trpeza. Na prostoru sela nalazilo se više spomenika iz antičkog perioda, ali su vreme i nebriga ljudi učinili da je opstao samo ovaj, koji je bio zaštićen svetošću hrišćanske crkve. Kada je crkva obnovljena 1936. godine (i odignuta od zemlje) tadašnji episkop žički, Nikolaj Velimirović, savetovao je meštane i lokalnog sveštenika da se žrtvenik iznese iz crkve, pošto je to paganski spomenik. Danas se on nalazi u crkvenoj porti.

Pored crkve je 1907. godine sagrađena škola, koja je srušena 1977. godine, nakon čega je u sredini sela, udaljena od crkve, izgrađena nova škola 1984. Crkva brvnara u Gorobilju od najmanje je vrste, prekrivena je šindrom i ukrašena obojenim trakastim šarama. Konstrukciju hrama čine hrastova brvna debljine 12 centimetara, koja su na krajevima spojena u ćert. Dužina crkve je 9,9 metara, a širina 4,5 metara. Ikonostas su slikali zograf iz Negrišora (Dragačevo) Janko Mihailović Moler i njegov sin Sreten Protić-Molerović 1833. godine. Crkva je temeljno obnovljena, prepokrivena šindrom, a pored nje izgrađena je nova drvena zvonara.

## Literatura
* Nedeljko Ješić, *Gorobilje*, Požega 2002.
* *Molitva u gori – crkve brvnare u Srbiji*, Beograd 1994.
* Dragiša Milosavljević, *Crkva brvnara u Gorobilju*, u: Požeški godišnjak, br. 4 (2004), Požega 2004, str. 199-219.
Crkva Uspenja Presvete Bogorodice na Starom smederevskom groblju

**Crkva Uspenja Presvete Bogorodice** je spomenik kulture od izuzetnog značaja i nalazi se na Starom smederevskom groblju.

O ktitoru i vremenu izgradnje hrama nema istorijskih podataka, pa se datovanje u prvu polovinu 15. veka određuje na osnovu stilske analize arhitekture. Crkva pripada spomenicima moravske graditeljske škole.

## Literatura
* Regionalna privredna komora Požarevac, priredila dr Radmila Novaković Kostić, 2005. godina.
Crkva brvnara Lazarica

**Crkva brvnara Lazarica** u ataru sela Prolom.

Crkva nosi zvanični naziv **"Hram Svetog Vaskresenja Lazara"** i posvećena je Caru Lazaru.

Crkva se nalazi u dolini Prolomske reke, na 640-{m}- nadmorske visine.

Crkva je udaljena od centra Prolom Banje 2,5 -{km}-.

To je jedina crkva brvnara u slivu reke Toplice.

Sagradili su je doseljenici sa planine Golije oko 1890. godine, na temeljima starijeg hrama. Doseljenici su je gradili u stilu građenja crkvi u njihovom kraju.

Crkva je obnovljena lepo uređena, okružena zelenilom i prava je atrakcija za posetioce Prolom Banje.

## Legende o crkvi
* U narodu postoji uverenje da su se u ovoj crkvi pričestili ratnici srpske vojske iz ovih krajeva pre nego što su pošli u Kosovsku bitku.
* U blizini Crkve Lazarice nalaze se «Uvijene šljive». U dvorištu crkve nalazi se šest uvijenih stabala šljiva. Legenda kaže da su vojnici posle pričešća šest puta obišli crkvu moleći se za pobedu na Kosovu. Posle toga su šljive rasle u dvorištu i uvijale se u smeru u kom su vojnici obilazili crkvu. Stara stabla su nestala a nicala su nova ali je uvek bilo šest stabala šljive.

## Vanjske veze

* Slike crkve brvnare 
* Službena prezentacija opštine
* Turistička organizacija Kuršumlije 
* Kuršumlija nezvanično
* Prolom Banja
* Fotografije uvijenih šljiva Kompletan vodič kroz Srbiju
Crkva sv. Jovana Krstitelja u Pojani Brašov

**Crkva Svetog [[Jovan Krstitelj|Jovana Krstitelja]]** () se nalazi u poznatom ski centru **Pojana Brašov** udaljena 12 kilometara od grada Brašova u Rumuniji na nadmorskoj visini od 1050 metara ispod najvišeg dela planinskog masiva Postavarul okružena stoletnim četinarskim šumama . Crkva je sagrađena 2000. godine dobrovoljnim prilozima vernika i pripada Rumunskoj pravoslavnoj crkvi a starešina ovoga hrama je arhimandrit Hristofor Bukur (). Arhitektonski crkva pripada tradicionalnom stilu crkava brvnara iz oblasti Maramureš sa severa Transilvanije i sagrađena je u potpunosti od drveta.

## Vanjske veze
* Crestinortodox.ro:Manastirea Poiana Brasov, Pristupljeno 17. 9. 2012.
* Wherewasitshot.com:St.John the Baptist Church – Poiana Brasov, Romania, Pristupljeno 17. 9. 2012. 
* Romaniaturistica.ro:Bisericuta Sf. Ioan Botezătorul din Poiana Brasov - Turism Religios-Ecumenic., Pristupljeno 17. 9. 2012.
* Romanianmonasteries.org:Maramures Wooden Churches, Pristupljeno 17. 9. 2012.

## Galerija slika

Datoteka:Унутрашњост цркве брвнаре Светог Јована Крститеља.jpg|Unutrašnjost crkve
Datoteka:Детаљи на иконостасу цркве Светог Јована Крститеља.jpg|Detalji na ikonostasu
Nikadorski hodočasnik

**„Nikadorski hodočasnik“** je zbirka kratkih fantastičnih priča srpskog pisca Zorana Jakšića.

U knjizi su sabrane priče koje je Jakšić tokom 1980-ih i ranih 1990-ih objavljivao u listovima *[[Politikin Zabavnik]]*, *[[Pančevac]]*, *[[RS Magazin]]*, *[[Tehničke novine]]*, *[[Emitor]]* itd. Priče pripadaju naučnoj fantastici, spekulativnoj fikciji i fantaziji, a u knjizi su objavljene dorađene verzije. Neke priče su prevedene i na španski, poput „Prodavca kiše“ u argentinskom časopisu *Axxón*.

Zbirka je objavljena kao 29. knjiga u ediciji „Znak Sagite“ 1992. godine. Pisac pogovora je Miodrag Milovanović, recenzent Zoran Živković, urednik Boban Knežević.

## Prijem kod kritike

Ističući maštovist i izgrađenost Jakšićevog književnog sveta, istoričar i kritičar fantastike Miodrag Milovanović naglašava: „Možda najveći kvalitet ove zbirke predstavlja jedna nota blage ironije u odnosu na svet i čovekovo mesto u njegovom ustrojstvu. Nije slučajno da se na dva mesta u zbirci javlja varijacija jedne iste rečenice; na kraju priče O zebri i ibisu stoji: 'Da bi bili uspešni, demoni moraju imati ljudski lik', a u priči Pakao svitanja: 'Samo najstrašnija čudovišta mogu imati ljudski lik'. Međutim, u Jakšićevim pričama ta provejavajuća nota ironije ne isključuje toplinu u pristupu ličnostima, i kada su one tragični gubitnici, kao Avram u predivnoj priči 'Nikolajev detektor snova', ili Starac u pomalo patetičnoj 'Stormberry Fields Forever', i kada su simpatični mudraci, kao Nuamvegi u već pomenutoj priči O zebri i ibisu. Jakšićeve priče su pre svega okrenute čoveku, a čudesni, pomereni svetovi u kojima se njegovi junaci zatiču, samo još više ističu njihovu ljudskost.“

## Sadržaj zbirke
* Gospodin Čempres 
* O zebri i ibisu 
* V.R.T. 
* Upomoć, blago! 
* „Stormberry Fields Forever“
* Nikolajev detektor snova 
* Teratogenija 
* Haj Ho 
* Folden Vas 
* Paragraf sedmi 
* Ugasite mesec 
* Moj Ti Ja Kaže 
* Avioni, dirižabli, rakete 
* Veliki kavez 
* Grethen je iza vrata 
* Pakao svitanja 
* Praznici u gradu 
* Ja sakupljam sate 
* Ko uzjaše dugu 
* Prodavac kiše 
* Dijamantina 
* Dani pod brestom 
* Muharem i kvantne mačke 
* Gde je Artur 
* Paukova tužbalica 
* Afrika 
* Ljubimac 
* Uz Anđeliju 
* Raj, navigatore 
* Ljudi i vukovi 
* Držite Viljema!

## Reference

## Vanjske veze
* Zoran Jakšić. ''Nikadorski hodočasnik'', kompletno elektronsko izdanje knjige, „Projekat Rastko“
Bleda mesečeva svetlost

**Bleda mesečeva svetlost** je roman naučne fantastike srpskog pisca Mileta Jankovića Belog, što je pseudonim poznatog biologa i ekologa prof. dr Milorada Jankovića.

Roman je objavljen kao 27. knjiga u ediciji „Znak Sagite“ 1992. godine.

## Radnja
Radnja se odvija u gradu L. u nekoj neodređenoj zemlji i neodređenom vremenu. Pavle je tipičan čovek svog sveta: mirni činovnik, sa ljubavlju prema filateliji. On će uskoro otkriti da njegov svet nije miran, već da se u njemu vodi borba između ljudi proizašlih od čovekolikih majmuna i onih nastalih od škorpija...

## Prijem kod kritike

Za ovu knjigu kritičar Ilija Bakić kaže: „*Bleda mesečeva svetlost* potvrda je autorovog ozbiljnog promišljanja tema kojima se SF bavi (u ovom slučaju to su paralelne evolucije) te njihove temeljne, studiozne obrade. (...) Prvi utisak sa kojim se čitalac romana susreće jeste da je knjigu pisao neko ko je veliki poštovalac ruskih klasika. (...) Uprkos ponekim preterivanjima (posebno kad su u pitanju sakupljači poštanskim maraka) činjenica je da autor uspeva da nas uvede u jedan, nazovimo ga, ’starinski svet’, što je dokaz da pred sobom imamo pisca koji želi i ume da stvori atmosferu u svom delu. (...) Uprkos svim manama, ovaj roman, kao jedno netipično ali uspešno delo u savremenoj domaćoj SF produkciji, zaslužuje pažnju“.

## Reference

## Vanjske veze
* Janković, Mile Beli. ''Bleda mesečeva svetlost'', roman, kompletno elektronsko izdanje, „Projekat Rastko“
Sadie Thompson

***Sadie Thompson*** je američki crno-bijeli nijemi film snimljen u režiji Raoul Walsha i premijerno prikazan 1928. godine. Temelji se na noveli *Rain* britanskog književnika W. Saumerseta Maughama. Film je producirala tada popularna hollywoodska glumica Gloria Swanson, koja je također nastupila u naslovnoj ulozi. Protagonistica je bivša prostitutka iz San Francisca koja je našla novi dom na pacifičkom otoku Tutuila (u Američkoj Samoi), ali čije planove za novi život sa privlačnim marincem (koga glumi sam Walsh) poremeti fanatični kršćanski misionar čiji lik tumači Lionel Barrymore. *Sadie Thompson* je Swanson uspjela snimiti nakon dosta natezanja oko autorskih prava, ali i kontroverzi oko sadržaja koji je navodno vrijeđao tadašnji moral. Usprkos toga, film je postao veliki hit i zaradio preko milion dolara. Swanson je bila nominirana za Oscara za najbolju glumicu. *Sadie Thompson* danas postoji u okljaštrenom obliku, odnosno nedostaje završna rola filma te se smatra djelomično izgubljenim.

Maughamov predložak je tokom sljedećih par decenija adaptiran još nekoliko puta.

## Uloge

* Lionel Barrymore ... Mr. Alfred Davidson
* Blanche Friderici ... Mrs. Alfred Davidson
* Charles Willis Lane ... Dr. Angus McPhail
* Florence Midgley ... Mrs. Angus McPhail
* James A. Marcus ... Joe Horn, trgovac
* Sophia Artega ... Ameena
* Will Stanton ... Intendant Bates
* Raoul Walsh ... Narednik Timothy 'Tim' O'Hara
* Gloria Swanson ... Sadie Thompson

## Izvori

## Vanjske veze
* 
* 
* ''Sadie Thompson'' at Virtual History
* Sadie Thompson at Silents are Golden
* lobby card of Sadie Thompson 
* Southseascinema.org
La Tour (film)

***La Tour*** () je francuski kratki nijemi dokumentarni film snimljen 1928. u režiji Renéa Claira. U njemu se detaljno prikazuje Eiffelov toranj. Zbog nedostatak konvencionalne strukture, ali i niza inovativnih kadrova, često se navodi kao jedan od primjera francuske filmske avangarde.

## Vanjske veze
*
The Sisterhood of the Traveling Pants

***The Sisterhood of the Traveling Pants*** ili ***Sestre po farmerkama*** je serija omladinskih romana američke književnice En Brašers. Prvi roman iz serija je objavljen 2001. godine. Priča prati četri prijateljice - **Karmen**, **Lenu**, **Bridžit** i **Tibi** - i njihove doživljaje prvog leta koje provode odvojeno.

## Priča
Lena, Karmen, Tibi i Bridžit najbolje su drugarice, a žive u Vašingtonu DC. Njihove majke su zajedno pohađale časove aerobika za trudnice. One su bile septembarska grupa i počele su da druže. To je bila neobična družina: Lenina majka, ambiciozna Grkinja, koja sama sebi plaća školu za socijalne radnike; Tibina majka, mlada radikalka; Bridžitina majka, bogatašica-skorojevićka iz Alabame; i Karmenina majka, Portorikanka u klimavom braku. Prvo se rodila Lena, zatim Bridžit, pa Tibi, pa Karmen. I posle porođaja, njihove majke su nastavile da se druže. Ali, kada je Bridžitina majka umrla od depresije, ostale tri su prekinule svoje druženje, kao da među njima postoji neka tajna. Ipak, devojčice nisu prekidale svoje prijateljstvo.

Karmen i Lena išle su u običnu državnu školu, Bridžit u privatnu školu, a Tibi u otkačenu školu *Zagrljaj*, gde deca, umesto na stolicama, sede na punjenim džakovima, i gde nema nikakvog ocenjivanja. Ipak, devojke su po svaki dan uspevale da provedu nekoliko sati zajedno, a vikendima se nisu razdvajale. I one su bile prilično neobična ekipica: lepotica Lena, atleta Bridžit, buntovnica Tibi, i Karmen, koja za sebe kaže da je prznica i ona koja najviše brine da one ostanu na okupu.

Devojke je trebalo da provedu svoje prvo leto razdvojene. Lena i njena mlađa sestra Efi išle su kod bake i dede u Grčku, Karmen kod svog oca u Južnu Karolinu, Bridžit u fudbalski kamp *Baja Kalifornija*, a Tibi je ostajala kod kuće. Poslednjeg popodneva koje su provodile zajedno, Tibi je primetila jedne Karmenine farmerke i rekla da ih želi. Nakon što su sve probale farmerke i videle da svima savršeno stoje, osnovale su Sestrinstvo. Od te večeri, one su **Sestre po Farmerkama**. Glavna pravila su da svaka nosi Farmerke dve nedelje, a onda ih pošalje sledećoj. Prvo ih je uzela Lena, pa Tibi, pa Karmen, pa Bridžit, a onda obrnuto.

## Film (2005)
### Uloge
* Amber Tamblin kao Tibi
* Amerika Ferera kao Karmen
* Blejk Lajvli kao Bridžet
* Aleksis Bledel kao Lina
Kraljevina Finska

**Kraljevina Finska** (finski: *Suomen kuningaskunta*; švedski: *Kungadömet Finland*) je bio službeni naziv Finske u kratkotrajnom periodu nedugo nakon proglašenja nezavisnosti, kada je novostvorena finska država imala monarhijsko društveno-političko uređenje. 

Finska je prije toga imala monarhijsko uređenje kao Velika Kneževina Finska, odnosno autonomna cjelina unutar Ruskog Carstva kojoj su na čelu kao veliki kneževi Finske bili ruski carevi. Takav aranžman je doveo do konfuzne državnopravne situacije kada je u februarskoj revoluciji 1917. srušeno Rusko Carstvo i uspostavljena Ruska Republika, koja je formalno još uvijek imala suverenitet nad Finskom. Kada je ona, pak, oborena u Oktobarskoj revoluciji, u decembru 1917. je Finska konačno proglasila nezavisnost. S obzirom da su tada većinu u finskom parlamentu držale lijeve i centrističke stranke sklone republikanstvu, nova se država proglasila republikom. U Finskoj je ubrzo izbio građanski rat u kome je pobijedila nacionalistička i konzervativna desnica. Njeni predstavnici su odlučili da Finska postane monarhija. Nekoliko mjeseci kasnije je odlučeno da se kruna ponudi njemačkom plemiću, grofu Friedrichu Karlu od Hessena u znak zahvalnosti za pomoć koje su njemačke carske trupe pružile nacionalistima u građanskom ratu. Niti mjesec dana kasnije je završio prvi svjetski rat kapitulacijom, odnosno obaranjem carskog režima u samoj Njemačkoj. Friedrich Karl, koji dotada nije stupio nogom na finsko tlo i preuzeo vlast, izjavio je da se odriče prijestolja. A i među samim monarhistima u Finskoj je zavladalo mišljenje da bi vezivanje za poraženu Njemačku moglo diplomatski položaj Finske (koja tada nije bila međunarodno priznata) učiniti teškim u očima pobjedničke Antante. Pitanje budućeg uređenja su riješili parlamentarni izbori 1919. na kome su pobijedile republikanske stranke. Novi parlament je donio ustav kojim je Finska ponovno postala republika.
Eugène Marin Labiche

**Eugène Marin Labiche** (6. maj 1815 - 22. januar 1888) bio je francuski književnik, poznat kao jedan od najpopularnijih francuskih komediografa u 19. vijeku. Odrastao u buržujskoj porodici i školovan za pravnika, pisanjem za teatar se počeo baviti protiv volje svoje okoline, ali je s vremenom stekao veliki uspjeh. Njegovi komadi su bili farse smješteni u buržujski milje, koji je sam nazivao "zlatnom sredinom između heroja i zlikovaca". Kasnije je ostvario plodnu suradnju sa popularnim glumcem Jean-Maire Geoffroyem. Usprkos uspjeha na pozornici, kao "pravi" književnik je priznat tek nakon što se povukao na seosko imanje i svoje drame izdao u knjiškom obliku 1879. Sljedeće godine je postao član Francuske akademije.
Taj neobičan dan (roman)

**„Taj neobičan dan“** je srpski roman naučne fantastike. Autor je Predrag Vukadinović, kome je ovo debitantska knjiga.

Roman spaja motiv vremeplova sa drugim Hristovim dolaskom, koristeći kosmološke i religijske koncepte. Objavljen je kao 65. knjiga u ediciji „Znak Sagite“ 2012. godine.

## Radnja
Planeta dočekuje novu 2100. godinu. U Rusiji naučnici spremaju „Projekat Mileva“ — mašinu za putovanje kroz vreme, nazvanu po Milevi Marić. Jedan od nadarenih moskovskih kriminalaca provaljuje u supertajno postrojenje i krade mašinu. Planira da putuje u 3000. godinu, ali stvari kreću drugim tokom...

## Prijem kod kritike

Kritičar beogradskog *Blica* Slobodan Ivkov ocenjuje roman kao „više nego zanimljiv“, a da „dokumentarni umeci nesumnjivo obogaćuju ovo ostvarenje“.

Pisac i kritičar Zoran Stefanović je povodom knjige istakao da je povezivanje moderne fizike i pravoslavne eshatologije novost u našoj pop-kulturi, a naročito u proznoj fantastici. Takođe je pohvalio pripovedački ritam i tempo.

## Reference

## Vanjske veze

* Izdavačka kuća „Everest media“ , izdavač knjige
* Predstavljanje knjige na sajtu „Večna vatra“
Un chapeau de paille d'Italie (film, 1928)

***Un chapeau de paille d'Italie*** () je francuska crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1928. u režiji Renéa Claira. Predstavlja adaptaciju popularne istoimene kazališne farse Eugènea Labichea i Marc-Michela. Protagonist je mladić kome na dan vlastitog vjenčanja konj slučajno pojede slamnati šešir dame koja je u tom trenutku bila sa ljubavnikom; ljubavnici mu po tom zaprijete kako će spriječiti njegovo vjenčanje ukoliko odmah ne pronađe istovjetni šešir. Clair je verbalni humor predloška nastojao zamijeniti slapstickom, a radnja je namjerno premještena u 1895. godinu, jer je time Clair htio odati počast nastanku filma. *Un chapeau de paille d'Italie* je slabo prošao kod publike, dok ga je kritika pozitivno ocijenila. Danas se smatra jednim od najboljih francuskih nijemih filmova. Godine 1952. je kompozitor Georges Delerue za njega napisao muziku.

Isti je predložak kasnije nekoliko puta imao filmsku adaptaciju u nekoliko država.

## Vanjske veze
*
Zvenigora

***Zvenigora*** je sovjetski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1928. u režiji Aleksandra Dovženka. Zaplet o potrazi za zakopanim blagom u planini je narativni okvir za radnju koja simbolički prikazuje historiju Ukrajine od vremena Varjaga do ruskog građanskog rata. Dovženko je u filmu koristio autentične lokacije, kao i ukrajinske seljake u filmski ulogama, te svoje ostvarenje ispunio nizom simboličkih prizora u kojima iskazuje ljubav prema svojoj domovini. *Zvenigora* čini prvi dio trilogije zajedno sa *[[Arsenal (film)|Arsenalom]]* i *[[Zemlja (film, 1930)|Zemljom]]*, te se smatra jednim od najpoznatijih i najuticajnijih sovjetskih filmova svog vremena.

## Reference

## Vanjske veze
* 
* 
* Ray Uzwyshyn Zvenyhora: Ethnographic Modernism
Manastir Crna reka

**Manastir Crna Reka** je monaška isposnica usred planina južnog dela Centralne Srbije, Ribariće, smeštena u klisuri Crne reke. Okružena je visokim stenama i bujnim stoletnim šumama. Potiče iz trinaestog veka kada je sagrađena omanja crkva posvećena svetom Arhangelu Mihailu u jednoj velikoj pećini iznad korita Crne reke. Uskoro su monasi isposnici sazidali svoje kelije oko crkve, ozidali pećinu i podigli mali drveni pokretni most preko suvog korita reke. Reka ponire neposredno iznad manastira i ponovo izranja iz zemlje nakon nekoliko stotina metara svog podvodnog toka. U petnaestom veku u manastiru je živeo čuveni podvižnik Sveti Joanikije Devički sa svojim monasima. Svetitelj je kasnije bio prešao u područje Drenice gde mu se i danas čuvaju mošti u manastir Devič.

Crna reka je bila dugo vremena napuštena. Tek 1979. godine, tadašnji episkop raško-prizrenski Artemije nastanio se u pustom manastiru i oko sebe ubrzo okupio mlado bratstvo. Posle svog izbora za episkopa vladika Artemije je uz pomoć crnorečkih monaha postepeno obnovio i ostale muške manastire Raško-prizrenske eparhije. Manastirsko bratstvo je u vreme igumana Nikolaja brojalo do 28 članova. Od juna 2010. godine iguman manastira je arhimandrit Jovan (Jelenkov). Početkom 2012. godine bratija broji trinaestoricu monaha.

## Vanjske veze
* Zvanična stranica manastira Crna Reka 
* Manastir Crna Reka Kompletan vodič kroz Srbiju
* Bratstvo napušta Crnu Reku bez kanonskog otpusta („Politika“, 2. jun 2010.)
* Napuštena Crna Reka („Politika“, 4. jun 2010.)
Alraune (film, 1928)

***Alraune*** je njemački crno-bijeli nijemi SF-horor film snimljen 1928. u režiji Henrika Galeena. Predstavlja treću po redu ekranizaciju istoimenog romana Hannsa Heinza Ewersa. Naslovni lik, koji tumači Brigitte Helm, je djevojka začeta kada je prostitutku znanstvenik (čiji lik tumači Paul Wegener) umjetno oplodio spermom obješenog zločinca. Radnja pokazuje kako kao odrasla žena sociopatski ubija i uništava sve muškarce koji se zaljube u nju. *Alraune* je postigao uspjeh, a već nakon dvije godine je snimljena zvučna verzija u kojoj je Brigitte Helm ponovila svoju ulogu.

## Literatura
* David Wingrove, *Science Fiction Film Source Book* (Longman Group Limited, 1985)
* Internet Movie Database
* Scifilm review 

## Vanjske veze
*
The Farmer's Wife (drama)

***The Farmer's Wife*** () je romantična komedija britanskog književnika Edena Phillpottsa, premijerno izvedena u Birminghamu 1916. godine. Protagonist je obudovjeli zemljoposjednik koji bez uspjeha pokušava naći novu suprugu među svojim susjedama, ne znajući da za njega idealna žena već živi pod njegovim krovom kao kućepaziteljica. Široj javnosti je postala poznata nakon londonske premijere 1924. godine, koja je, između ostalog, pomogla karijeri mladog Laurencea Oliviera. *The Farmer's Wife* je dva puta ekranizirana - godine 1928. kao nijemi film u režiji Alfreda Hitchcocka i 1941. kao zvučni film u režiji Leslieja Arlissa.

## Literatura
* Coleman, Terry. *Olivier: The Authorised Biography*. Bloomsbury Publishing, 2005.
* Williams, Gordon. *British Theatre in the Great War: A Revaluation*. Continuum International Publishing Group, 2003.
Un chapeau de paille d'Italie

***Un chapeau de paille d'Italie*** () je kazališna komedija francuskog pisca Eugenea Labichea, premijerno izvedena u Parizu 14. augusta 1851. Sastoji se od pet činova, a protagonist, po imenu Fadinard, je vlasnik konja koji je slučajno pojeo slamnati šešir jedne udane žene u trenutku kada je ona bila u društvu ljubavnika; nakon toga ljubavnici počinju prijetiti Fadinardu kako će mu upropastiti vjenčanje ako u najkraćem mogućem roku ne uspije pronađi identični slamnati šešir. *Un chapeau de paille d'Italie* je postao jedna od najpopularnijih francuskih farsi u 19. vijeku. U 20. vijeku je, pak, nekoliko puta bila predmetom filmskih ekranizacija u Francuskoj, Njemačkoj i SSSR-u. Godine 1955. ju je italijanski kompozitor Nino Rota adaptirao u mjuzikl pod naslovom *Il capello di paglia di Firenze*.
Un chapeau de paille d'Italie (razvrstavanje)

**[[Un chapeau de paille d'Italie]]** (na francuskom: Italijanski slamnati šešir) je kazališna komedija francuskog pisca Eugenea Marina Labichea, premijerno izvedena 1851. Također se može odnositi i na njene filmske adaptacije:

* ''Un chapeau de paille d'Italie'' (film, 1928), francuski nijemi film, rež. Rene Clair
* ''Un chapeau de paille d'Italie'' (film, 1941), francuski zvučni film, ul. Fernandel
The Farmer's Wife

***The Farmer's Wife*** () je britanski crno-bijeli nijema filmska komedija snimljena 1928. u režiji Alfreda Hitchcocka. Temelji se na istoimenom kazališnom komadu Edena Phillpottsa. Radnja je smještena na jedno seosko imanje, a protagonist, koga tumači Jameson Thomas, je obudovjeli zemljoposjednik koji po susjedstvu traži novu suprugu , ne znajući da idealna kandidatkinja već živi pod njegovim krovom kao kućepaziteljica.

## Uloge
* Jameson Thomas - Samuel Sweetland
* Lillian Hall-Davis - Araminta Dench, njegova kućepaziteljica
* Gordon Harker - Churdles Ash, njegov pomoćnik
* Gibb McLaughlin - Henry Coaker
* Maud Gill - Thirza Tapper
* Louie Pounds - Widow Windeatt
* Olga Slade - Mary Hearn, poštarica
* Ruth Maitland - Mercy Bassett
* Antonia Brough - Susan
* Haward Watts - Dick Coaker
* Mollie Ellis - Sibley "Tibby" Sweetland (van špice)

## Vanjske veze
* 
* 
*
Easy Virtue (drama)

***Easy Virtue*** (; preneseno: *Laki moral*) je komedija britanskog pisca Noela Cowarda premijerno izvedena u New Yorku 1925. godine. Sastoji se od tri čina, a radnja se događa u porodičnim salonima gdje se jedna britanska "ugledna" porodica nastoji suočiti s time da im se sin oženio za lijepu, ali razvedenu ženu za koju se sumnja da je "lakog morala".

Predstava je postigla veliki uspjeh, a godine 1928. ju je Alfred Hitchcock režirao kao istoimeni nijemi film, koji je u značajnoj mjeri izmijenio radnju i likove. Godine 2008. je snimljena zvučna verzija u režiji Stephana Elliotta.

## Vanjske veze
*
Heimkehr (film, 1928)

***Heimkehr*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen u režiji Joea Maya. Po žanru je drama i temelji se na romanu *Karl und Anna* Leonharda Franka. Protagonisti - koji tumače Lars Hanson i Gustav Fröhlich - su Karl i Richard, dvojica njemačkih vojnika koji su za vrijeme prvog svjetskog rata završili kao ratni zarobljenici u Sibiru odakle pokušavaju pobjeći. Radnja prikazuje kako Karl, koji je uspio pobjeći, dolazi u Hamburg kod Richardove supruge Anne (čiji lik tumači Dita Parlo) i sa njom počinje ljubavnu vezu, ne znajući da je Richard preživio logor i da će se nakon završetka rata vratiti kući.

Godine 1984. je u Istočnoj Njemačkoj snimljen remake pod naslovom *[[Die Frau und der Fremde]]*.

## Vanjske veze
*
Pragmatična sankcija

**Pragmatička sankcija** je u pravu Istočnorimskoga Carstva, carski dekret kojim se rješava neki važan problem. Izraz je prihvaćen i u Europi. Pragmatičkom sankcijom zovu se i tri dokumenta koji uređuju pitanje nasljedstva dinastije Habsburg u Austriji, Ugarskoj i Hrvatskoj. Najstarija pragmatička sankcija koju je prihvatio Hrvatski sabor datira iz 1712., a njime se nasljedno pravo proširuje i na žensku lozu.

U Hrvatskoj, zakonska odluka Hrvatskoga sabora od 9. ožujka 1712., kojom se prihvaća da se vladarsko pravo Habsburga prenese i na žensku liniju nasljeđivanja pod uvjetom da Hrvatska ostaje združena s drugim zemljama krune s kojima je bila povezana izvornim izborom habsburške dinastije za vladare Kraljevine Hrvatske. U osnovi se radilo o odluci hrvatskoga plemstva da podupre izbor Marije Terezije kao jedine nasljednice cara Karla III. za hrvatsku, a time i ugarsku kraljicu, čemu se ugarsko plemstvo protivilo. Zauzvrat, hrvatsko je plemstvo dobilo “povelju sigurnosti” i time ojačalo položaj u odnosu na ugarsko. Sam akt često se navodio kao jedan od pravnih instituta izvorne hrvatske državnosti u odnosu na Ugarsku.

## Povezano

* Hrvatska pragmatička sankcija
* Pragmatička sankcija (1713.)

## Izvori
Hrvatska i Slavonija

**Hrvatska i Slavonija** se može odnositi na:
*Kraljevina Hrvatska i Slavonija (1868–1918), bila je nominalno autonomna kraljevina unutar Kraljevine Ugarske u sastavu Austrougarske Monarhije;
*Pokrajina Hrvatska i Slavonija (1918–1925), bila je privremena teritorijalna jedinica Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
Palež Hrama crvenog lotosa

***Palež Hrama crvenog lotosa*** () je kineski crno-bijeli nijemi filmski serijal u režiji Zhang Shichuana koji se snimao i prikazivao od 1928. do 1931. godine. Po žanru je *[[wuxia]]* (na Zapadu pogrešno prevođen kao kung fu), i temelji se na romanu *Čudne priče pustolova u Divljoj zemlji* Shang K'ai-jana koji je u nastavcima izlazio u novinama. Sastoji se od 18 epizoda u trajanju po sat i pol, te ukupno traje 27 sati, što ga - ako se uzme kao jedna cjelina - čini jednim od najdužih filmskih ostvarenja ikada napravljenih. Danas se, međutim, smatra izgubljenim.

## Uloge
* Die Hu : la fille en rouge 
* Jie Tang : Chang Deqing 
* Xianzhai Wang : Wang Qinghe 
* Pei-Zhen Xia : Gan Lianzhu, supruga Yang Jixina
* Xiaoqiu Zheng

## Vanjske veze
*
Easy Virtue (film, 1928)

***Easy Virtue*** ( ili, preneseno *Laki moral*) je britanska crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1928. u režiji Alfreda Hitchcocka. Radnja se temelji na istoimenomj kazališnom komadu Noela Cowarda i prikazuje kako se jedna "pristojna" britanska porodica suočava s time da im se sin oženio za razvedenu ljepoticu "lakog morala". Hitchcockov film je u mnogo čemu izmijenio radnju i likove, za razliku od zvučne verzije snimljene osamdeset godina kasnije, koja se daleko vjernije držala predloška.

## Uloge
* Isabel Jeans ... Larita Filton
* Franklin Dyall ... Aubrey Filton
* Eric Bransby Williams ... Claude Robson
* Ian Hunter ... The plaintiff's counsel
* Robin Irvine ... John Whittaker
* Violet Farebrother ... Mrs. Whittaker
* Frank Elliott ... Colonel Whittaker
* Dacia Deane ... Marion Whittaker
* Dorothy Boyd ... Hilda Whittaker
* Enid Stamp Taylor ... Sarah (kao Enid Stamp Taylor)
* Alfred Hitchcock ... Čovjek sa štapom kraj teniskog igrališta (van špice)
* Benita Hume ... Telefonistica (van špice)

## Izvori

## Vanjske veze
* 
*
Champagne (film)

***Champagne*** () je britanska crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1928. u režiji Alfreda Hitchcocka. Radnja se temelji na romanu Waltera C. Mycrofta, a protagonistica, koju tumači Betty Balfour, je razmažena i svojeglava kćer industrijskog magnata koja je odjednom prisiljena tražiti posao kada joj otac izgubi sve bogatstvo špekulirajući na burzi. *Champagne* je nakon premijere kritika loše ocijenila, a slično misle i današnji kritičari, iako u filmu zamjećuju nastavak evolucije Hitchcocokovih tehnika režije. Sam Hitchcock je bio nezadovoljan filmom, i to izrazio u svom znamenitom intervjuu sa Truffautom.

## Vanjske veze
*
Geheimnisse einer Seele

***Geheimnisse einer Seele*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1926. u režiji Georga Wilhelma Pabsta, poznat kao jedno od prvih filmskih ostvarenja koje je nastojalo popularizirati koncept psihoanalize.

Po žanru je psihološki triler, a scenario je napisao Karl Abraham, psihijatar koji se smatra jednim od pionira psihoanalize u Njemačkoj. Protagonist, čiji lik tumači Werner Krauss, je profesor kemije koga odjednom počnu mučiti noćne more i misli o tome kako ubija vlastitu suprugu. Radnja prikazuje njegova nastojanja da spasi svoj život i brak, koja će uključiti stručnu pomoć psihijatara. Iako sadrži ekspresionističke motive u scenama snova, *Geheimnisse einer Seele* se smatra jednim od primjera Nove stvarnosti u njemačkoj weimarskoj kinematografiji.

Abrahomovo korištenje psihoanalize kao motiva filmskog scenarija je izazvalo sukob sa njegovim mentorom Siegmundom Freudom. Abraham je umro nekoliko mjeseci prije premijere.

## Uloge
* Werner Krauss ... Martin Fellman
* Ruth Weyher ... Njegova žena
* Ilka Grüning ... Majka
* Jack Trevor ... Erich
* Pavel Pavlov ... Dr. Orth (kao Pawel Pawloff)
* Hertha von Walther ... Fellmanov pomoćnik
* Renate Brausewetter ... Novinarka
* Colin Ross ... Policijski inspektor
* Lili Damita (van špice)

## Vanjske veze
* 
* 
* Geheimnisse einer Seele auf deutsches-filminstitut.de 
* Geheimnisse einer Seele auf arte.tv
* Geheimnisse einer Seele auf filmzentrale.com 
* Geheimnisse einer Seele auf jump-cut.de
Man spielt nicht mit der Liebe

***Man spielt nicht mit der Liebe*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1926. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Temelji se na drami *[[On ne badine pas avec l’amour]]*, a radnja je smještena u Beč u vrijeme *[[Belle epoque]]a* i prikazuje ljubavni trokut između ostarjelog princa, lijepe sluškinje i sina automobilskog poduzetnika. Pabst je film snimio nakon što mu je matični filmski studio iz političkih razloga obustavio planirani projekt o pobuni kielskih mornara 1918. godine. Kritika ga je loše dočekala, a danas se smatra izgubljenim.

## Vanjske veze
* 
*
Die Liebe der Jeanne Ney

***Die Liebe der Jeanne Ney*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1927. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Scenario je napisao sovjetski novinar i književnik Ilja Erenburg na temelju vlastitog istoimenog romana. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Édith Jéhanne, je kćer francuskog novinskog dopisnika koja se za vrijeme ruskog građanskog rata na Krimu zaljubi u boljševičkog agenta, a nakon povratka u Pariz postane predmetom spletki izbjeglog belogardejca. *Die Liebe der Jeanne Ney* je predstavljao jedan od rijetkih filmova weimarske Njemačke u kojoj su ruski komunisti prikazani sa simpatijama. Erenburg, koji je sudjelovao na snimanju, međutim, nije bio zadovoljan time da je filmu, za razliku od romana imao hepi end.

## Uloge
* Édith Jéhanne – Jeanne Ney
* Uno Henning – Andreas Labov
* Fritz Rasp – Khalibiev
* Brigitte Helm – Gabrielle
* Adolf E. Licho – Raymond Ney
* Eugen Jensen – Andre Ney
* Hans Jaray – Poitras
* Sig Arno – Gaston (kao Siegfried Arno)
* Hertha von Walther – Margot
* Vladimir Sokoloff – Zacharkiewicz
* Jack Trevor
* Mammey Terja-Basa
* Josefine Dora
* Heinrich Gotho
* Margarete Kupfer – (kao Küpfer)
* Robert Scholz

## Vanjske veze
* 
* Die Liebe der Jeanne Ney bei filmportal.de
* weitere zeitgenössische und moderne Kritik
Abwege

***Abwege*** () je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Po žanru je drama, a protagonistica, čiji lik tumači Brigitte Helm, je supruga ostarjelog uglednika (čiji lik tumači Gustav Diessl), koja se osjeća nezadovoljnom i sputanom u braku, te to nastoji nadoknaditi vanbračnim aferama. Film je poznat po scenama koje su kasnije služile kao svojevrsno svjedočanstvo o dekadentnom noćnom životu weimarskog Berlina.

## Reference

## Vanjske veze
*
Dorothy Scarborough

**Emily Dorothy Scarborough** (27. januar 1878 – 7. novembar 1935) bila je američka književnica, najpoznatija po djelima koja su se bavila Teksasom, tamošnjim folkorom, pričama o duhovima, odnosno općenito životom na američkom Jugozapadu. Iako je odrasla u ruralnom Teksasu, stekla je izvrsno obrazovanje na čikaškom i oksfordskom univerzitetu, a od 1916. je predavala književnost na Univerzitetu Columbia. Njeno najpoznatije djelo je roman *[[The Wind (roman)|The Wind]]* (objavljen anonimno godine 1925), koji je nekoliko godina kasnije adaptiran u istoimeni klasični nijemi film sa Lillian Gish u glavnoj ulozi.

## Originalna djela
* *[[Fugitive Verses]]* (1912), zbirka poezije
* *[[The Supernatural in Modern English Fiction]]* (1917); available in its entirety at Google Book Search
* *[[From a Southern Porch]]* (1919), viewable in full at Google Book Search or viewable at the Portal to Texas History
* *[[Humorous Ghost Stories]]* (1921) Free download from Project Gutenberg
* *[[In the Land of Cotton]]* (1923)
* *[[The Wind (novel)|The Wind]]* (1925)
* *[[The Unfair Sex]]* (serialized, 1925–26)
* *[[Impatient Griselda]]* (1927)
* *[[Can't Get a Redbird]]* (1929)
* *[[Stretch-Berry Smile]]* (1932)
* *[[The Story of Cotton]]* (1933) omladinska knjiga
* *[[Selected Short Stories of Today]]* (1935)

## Zbirke folklora
* *[[Song Catcher in Southern Mountains; American Folk Songs of British Ancestry]]* (1937, posthumno)
* *[[On the Trail of Negro Folksongs]]* (1925) available at archive.org

## Biografski eseji
Biographical Essay on the Handbook of Texas Online
Foreword to *The Wind* by Sylvia Ann Grider, Barker Texas History Center series, University of Texas Press, 1979.

## Fusnote

## Izvori

## Vanjske veze
* :
* Dorothy Scarborough at the University of Houston site
The Wind (roman)

***The Wind*** () je vestern roman američke književnice Dorothy Scarborough, originalno objavljen anonimno 1925. godine. Radnja je smještena u zapadni dio Teksasa 1880-ih godine, i prikazuje mladu doseljenicu koja se suočava ne samo sa teškim životnim uvjetima, nego i osamljenošću koja će je odvesti u prerijsko ludilo. Roman je nakon izdanja izazvao dosta kontroverzi u samom Teksasu, gdje se dio tamošnjih poslovnih ljudi pobunio zbog negativnog prikazivanja države. Tri godine kasnije je adaptiran u klasični nijemi film sa Lilian Gish u glavnoj ulozi.
The Wind (film, 1928)

***The Wind*** () je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Victora Sjöströma. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Dorothy Scarborough, a po žanru je mješavina vesterna, melodrame i psihološkog trilera. Radnja je smještena u zabačeni zapadni Teksas 1880-ih gdje dolazi siromašna doseljenica sa Istoka (čiji lik tumači Lilian Gish) te se suočava ne samo sa nemilosrdnim prirodnim silama, nego i usamljenošću koje je postupno tjera u ludilo. Film je sniman na inicijativu same Lilian Gish, koja je prije toga uspješno surađivala sa Sjöströmom na filmu *[[The Scarlet Letter (film, 1926)|The Scarlet Letter]]*; švedski filmaš, poznat po inzistiranju na realizmu, je ekipu odveo u pustinju Mojave gdje se radilo pod teškim uvjetima. Iako je na inzistiranje studija Metro-Goldwyn-Mayer ubačen hepi end koga nema u originalnom romanu, i iako ga suvremena kritika nije dobro dočekala, *The Wind* se danas smatra jednim od posljednjih velikih nijemih filmova Hollywooda.

## Uloge
* Lillian Gish ... Letty Mason
* Lars Hanson ... Lige Hightower
* Montagu Love ... Wirt Roddy
* Dorothy Cumming ... Cora
* Edward Earle ... Beverly
* William Orlamond ... Sourdough
* Carmencita Johnson ... Corino dijete
* Leon Janney ... Corino dijete
* Billy Kent Schaefer ... Corino dijete

## Vanjske veze
* 
* 
* ''The Wind'' essay at *Senses of Cinema* by Adrian Danks
* ''The Wind'' at silentera.com database
* ''The Wind'' at Virtual History
* ''The Wind'' complete film at YouTube