open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hannes Messemer

**Hannes Messemer** (19. maj  1924 &ndash; 2. novembar 1991) bio je njemački glumac, najpoznatiji po ulogama njemačkih oficira u ratnim filmovima kao što su *[[General Della Rovere]]* i *[[The Great Escape (film)|Veliki bijeg]]*.

Messemer je kao mladić sudjelovao u Drugom svjetskom ratu kao njemački vojnik na Istočnom frontu gdje su ga zarobili Sovjeti. Iz zarobljeništva je uspio pobjeći i vratiti se u domovinu gdje je, nakon neuspjelih pokušaja da za život zaradi na neki drugi način, počeo glumiti u teatru 1946. godine. Iako nije imao formalnog školovanja, prepoznat je kao prirodni talent, a zahvaljujući filmu *[[Rose Bernd (film)|Rose Bernd]]* iz 1956. je postao zvijezda. Za nastup u General Della Rovere tri godine kasnije je dobio posebno priznanje na venecijanskoj Mostri. 

## Filmografija
* 1956 : *[[Rose Bernd (film)|Rose Bernd]]*
* 1957 : *[[The Devil Came at Night|Nachts, wenn der Teufel kam]]*
* 1957 : *[[The Doctor of Stalingrad]]* 
* 1957 : *Madeleine und der Legionär]]*
* 1957 : *[[Der gläserne Turm]]*
* 1958 : *[[Taiga (film)|Taiga]]*
* 1959 : *Babette s'en va-t-en guerre]]*
* 1959 : *[[Menschen im Netz]]*
* 1959 : *[[General della Rovere]]*
* 1959 : *[[Twelve Hours by the Clock]]*
* 1959 : *[[Ein Tag, der nie zu Ende geht]]*
* 1960 : *[[The High Life (1960 film)|Das kunstseidene Mädchen]]*
* 1960 : *[[Escape by Night (1960 film)|Escape by Night]]*
* 1960 : *[[Die Rote Hand]]*
* 1960 : *[[Die Brücke des Schicksals]]*
* 1960 : *[[Auf Engel schießt man nicht]]*
* 1961 : *[[Der Transport]]*
* 1962 : *[[Liebe im September]]* (TV film)
* 1963 : *[[The Great Escape (film)|The Great Escape]]*
* 1963 : *[[Voir Venise et...Crever]]*
* 1963 : *[[Die Legende vom heiligen Trinker]]* (TV film)
* 1966 : *[[Grieche sucht Griechin]]*
* 1966 : *[[Der Kongreß amüsiert sich]]*
* 1966 : *[[The Defector (film)|The Defector]]*
* 1966 : *[[Is Paris Burning?]]*
* 1968 : *[[König Richard II]]* (TV film)
* 1974 : *[[The ODESSA File (film)|The ODESSA File]]*
* 1974 : *[[Wer stirbt schon gerne unter Palme]]*
* 1977 : *[[Die Dämonen]]* (TV miniserija)
* 1977 : *[[Onkel Silas]]* (TV miniserija)
* 1978 : *[[Union der festen Hand]]* (TV miniserija)
* 1978 : *[[Derrick (TV serija)|Derrick]]* - sezona 5, epizoda 2: "Tod eines Fans" (TV serija)
* 1980 : *[[Derrick (TV serija)|Derrick]]* - sezona 7, epizoda 6: "Die Entscheidung" (TV serija)
* 1981 : *[[Frau Jenny Treibel]]* (TV film)
* 1982 : *[[Flüchtige Bekanntschaften]]*
* 1983 : *[[Die Geschwister Oppermann]]* (TV miniserija)
* 1983 : *[[Diese Drombuschs]]* (TV serija)
* 1983 : *[[Derrick (TV serija)|Derrick]]* - sezona 10, epizoda 07: "Lohmanns innerer Frieden" (TV serija)
* 1989 : *[[Langusten]]* (TV film)

## Vanjske veze
*
Lucyna Winnicka

**Lucyna Winnicka** (14. jul 1928 &ndash; 22. januar 2013) bila je poljska glumica, najpoznatija po ulogama u nekim od najvažnijih poljskih filmova 1950-ih i 1960-ih. Bila je u braku sa režiserom Jerzyjem Kawalerowiczem kome je rodila sina i kćer. Glumačku karijeru je prekinula 1970-ih. U kasnijem periodu života se posvetila izučavanju i populariziranju orijentalnih religija.

## Izabrana filmografija
* *[[The Real End of the Great War]]* (1957)
* *[[Night Train (1959 film)|Noćni vlak]]* (1959)
* *[[First Spaceship on Venus]]* (1960)
* *[[Knights of the Teutonic Order (film)|Križari]]* (1960)
* *[[Mother Joan of the Angels]]* (1961)
* *[[Sarajevski atentat (film, 1968)|Sarajevski atentat]]* (1968)

## Izvori

## Vanjske veze
*
Carla Gravina

**Carla Gravina** (5. august 1941 -) je italijanska glumica i bivša komunistička političarka. Rođena je u porodici vojnog oficira, a glumom se počela baviti kao adolescentica, te zabilježila niz zapaženih nastupa krajem 1950-ih i početkom 1960-ih. Kao kandidat PCI je bila zastupnica u italijanskom Parlamentu od 23. oktobra 1980. Bila je u dugogodišnjoj vezi sa glumcem Gian Mariom Volonteom kome je 1961. rodila vanbračnu kćer; s obzirom da se Volonte prema tadašnjim italijanskim zakonima nije mogao razvesti, taj je događaj izazvao veliki skandal i značajno obilježio njenu karijeru.

## Izabrana filmografija
* *[[Amore e chiacchiere]]* (1957)
* *[[Big Deal on Madonna Street|I Soliti ignoti]]* (1958)
* *[[Policarpo (film)|Policarpo]]* (1959)
* *[[Tutti a casa]]* (1960)
* *[[Five Branded Women]]* (1960)
* *[[A Day for Lionhearts]]* (1961)
* *[[A Bullet for the General]]* (1966)
* *[[Bandits in Milan]]* (1968)
* *[[Cuore di mamma]]* (1969)
* *[[Alfredo, Alfredo]]* (1972)
* *[[Tony Arzenta]]* (1973)
* *[[The Antichrist (film)|The Antichrist]]* (1974)
* *[[La terrazza]]* (1980)

## References

## Vanjske veze
*
Berba špageta

**Berba špageta** () je lažni trominutni televizijski prilog, emitovan 1. aprila 1957. y emisiji „Panorama“, britanske državne televizije „Bi-Bi-Si“.

Kratki prilog objašnjava da su izuzetno blaga zima i istrebljenje „špagetinog žiška“ pogodovali izuzetno dobrom rodu špageta u kantonu Tičino na jugu Švajcarske.

Sledi objašnjenje kako su sve špagete jednake dužine nakon mnogih generacija brižljivog gajenja „drveća“ špageta i kako je to ovde mali porodični posao, za razliku od ogromnih plantaža špageta u Italiji, a zatim se „berači“ i gosti okupljaju na gozbi povodom berbe špageta, uz vino iz tradicionalnih bokalčića.

## Reakcije

Neposredno nakon ovog priloga, telefoni u Bi-Bi-Siju nisu prestajali da zvone satima. U Britaniji je te godine od 15,8 miliona domaćinstava, televizijske prijemnike imalo oko sedam miliona.  Procenjuje se da je program pratilo oko osam miliona gledalaca, pa su usledile stotine telefonskih poziva sa različitim motivima: jedni da objasne da to nije tačno, drugi da saznaju još detalja, a treći čak i da dobiju informacije o gajenju drveća špageta. 

Zainteresovanima za gajenje špageta su iz Bi-Bi-Sija navodno odgovarali „da zasade struk špageta u konzervu paradajz sosa i nadaju se najboljem“. 

Prilog je ostao zapamćen kao najveća prvoaprilska šala svih vremena u Britaniji.

Decenijama kasnije, Si-En-En () je proglasio ovu emisiju za „najveću podvalu koju je ikada napravila jedna ugledna medijska kuća“. 

## Istorijske okolnosti
U vreme emitovanja ovog priloga, italijanska kuhinja je u Britaniji bila prava retkost. O njoj su znali nešto više samo oni koji su putovali ili ratovali po Italiji koju deceniju ranije. Špageti su za Britance bili neobična hrana, koju su poznavali kao konzerviranu egzotičnu delikatesu sa paradajz sosom, pa nije bilo teško ubediti ih da se radi o biljci, a ne o testenini koja se pravi od brašna.

Na skupu posle smrti idejnog tvorca ove podvale, Čarlsa de Jegera, 2000. godine, zabeleženo je da je Ijan Džejkobi, tadašnji direktor Bi-Bi-Sija rekao Leonardu Mejlu, direktoru informativnog programa 1954-61:  

## Produkcija
Priču je osmislio kamerman „Panorame“ Čarls de Jeger, prisećajući se kako su nastavnici u njegovoj školi u Austriji zavitlavali njegove školske drugove da su toliko glupi da bi poverovali ako bi im neko rekao da špagete rastu na drvetu.

Neke scene su snimljene u tadašnjoj fabrici „Pasta fuds“ () u London Roudu, Sent Albans, u Hartfordširu, a scene gozbe u hotelu u Kastanjoli u Švajcarskoj.

Da bi prilog bio što uverljiviji, tekst je čitao ugledni televizijski voditelj Ričard Dimblbi.

## Reference

## Vanjske veze
* BBC website with the original video
* 
* 
*
1959. na televiziji

## Globalni televizijski događaji
* 14. februar - Na programu Radiotelevizije Beograd emitirana prva epizoda *[[Servisna stanica|Servisne stanice]]*, prve televizijske serije u historiji televizije na prostoru bivše Jugoslavije, a koja će od Miodraga Petrovića Čkalje i Mije Aleksića učiniti velike zvijezde. 
* 18. maj - U Bejrutu s radom počinje privatna TV-stanica Compagnie libanaise de television (CLT), prva televizijska stanica na arapskom jeziku..
* 13 - 17. jul - Na programu njujroške TV-stanice WNA-TV emitirana serija reportaža pod naslovom *[[The Hate That Hate Produced]]* posvećena ekstremnim crnačkim organizacijama kao što je Nacija islama; njen će sadržaj šokirati američku javnost, a od autora Mikea Wallacea učiniti veliku televizijsku zvijezdu i jednog od najuglednijih novinara svog doba.
* 24. jul - U Moskvi prilikom sajma snimljena znamenita Kuhinjska debata između sovjetskog premijera Nikite Hruščova i američkog potpredsjednika Richarda Nixona, a koja će, u skladu s dogovorom obojice političara, biti emitirana na televizijskim stanicama obje zemlje i postati jedan od najpoznatijih televizijskih događaja Hladnog rata.
* 12. septembar - Na programu američke mreže NBC emitirana prva epizoda vestern TV-serije *[[Bonanza]]*, prve dramske serije koja će u cijelosti biti snimljena i prikazana u boji.
* 15. septembar - U Delhiju počinje s radom prva televizijska stanica u Indiji, osnovana pod pokroviteljstvom UNESCO-a; program se emitira utorkom i petkom u trajanju od 60 minuta, pri čemu su organizirane projekcije u školama i specijalnih *televizijskim klubovima*.
* 31. oktobar - U Nigeriji, tada još uvijek pod britanskom vlašću, s programom počinje Western Nigeria Television Service, prva televizijska stanica u Africi.

## Premijere TV-serija i redovnih emisija

* 9. januar - *[[Rawhide (TV serija)|Rawhide]]* (CBS)
* 14. februar - *[[Servisna stanica]]* (Radiotelevizija Beograd/JRT)
* 12. septembar - *[[Bonanza (TV serija)|Bonanza]]* (NBC)
* 2. oktobar - *[[The Twilight Zone (TV serija, 1959)|The Twilight Zone]]* (CBS)
* 5. oktobar - *[[Bourbon Street Beat]]* (ABC)
* 5. oktobar - *[[Hawaiian Eye]]* (ABC)
* 15. oktobar - *[[The Untouchables (TV serija, 1959)|The Untouchables]]* (ABC)

## TV-serije i redovne emisije prestale s emitiranjem

* 25. jun - *[[Dragnet]]* (od 1951)

## Reference
Scipionov san

***Scipionov san*** () naziv je za završni deo inače izgubljene šeste knjige Ciceronovog filozofskog dela *[[Država (Ciceron)|Država]]* *(De re publica)*. *Scipionov san* ima oblik priče koju pripoveda Scipion Emilijan. On priča kako je 148. pne., dve godine pre pada Kartagine, posetio dvor numidskog kralja Masinise u Africi. Nakon što su se pogostili na gozbi i otišli na počinak, Scipionu Emilijanu u snu se ukazao Scipion Afrikanac, njegov adoptivni deda, pobednik nad Hanibalom u drugom punskom ratu. On mu predskazuje budućnost, podstiče ga da se pridržava ideala vrline i patriotizma te da ne obraća pa nju na zemaljsku slavu, budući da duše onih koji su predano služili domovini nakon smrti čeka nebesko stanište. U spisu se daje i Ciceronovo viđenje kosmosa, koje je preuzeo od grčkih filozofa, posebno od pitagorejaca za podelu kosmosa na nebeske sfere i za podelu Zemlje na klimatske zone. Tako je Ciceron, osim što je na pesnički način u jednu celinu povezao učenja o duši raznih filozofskih škola, u *Scipionovom snu* dao i prvi prikaz astronomskih znanja onoga doba na latinskom jeziku.

Ciceron je *Scipionov san* napisao po ugledu na Platona, koji je svoju *[[Država (Platon)|Državu]]* završio viđenjem Era, sina Armenijevog, gde se takođe pokazuje kako časni ljudi nakon smrti bivaju nagrađeni i time se idealnoj državi, kakvu je zamislio filozof, daje neka natprirodna i sudbinska potvrda. Naime, na kraju svoje *Države* Platon raspravlja o besmrtnosti duše i opisuje kako je neki vojnik po imenu Er iz Pamfilije poginuo u boju; nakon deset dana, dok se po bojnom polju skupljaju leševi da bi se spalili na lomači, on ustaje iz mrtvih i priča šta je sve video na onom svetu. Na isti način temi besmrtnosti duše prilazi i Ciceron, ali da bi izbegao kritiku i podsmeh koju je još ranije Platonova priča izazvala kod mnogih, naročito kod epikurejaca, Ciceron svoju viziju onog sveta prikazuje kroz san koji se usnio Scipion Emilijan i koji ovaj potom saopštava svojim prijateljima okupljenim na njegovom imanju za vreme Latinskih ferija 129. pne. Trećeg dana razgovora, kad se pričalo o religiji, Scipion priča o svom snu, koji je usnio dvadaset godina ranije, 149. pne., kad je bio gost numidskog kralja Masinise.

*Scipionov san* sačuvan je u komentaru koji je uz taj deo 6. knjige Ciceronove države napisao poznoantički latinski pisac Makrobije. *Scipionov san* već se tada objavljivao kao zasebno delo i izvršio je veliki uticaj na poznoantičku i srednjovekovnu vizionarsku književnost, a na grčki ga je još u 14. veku prevodio vizantijski monah Maksim Planud.

## Reference

## Literatura
*
*
*
Prozimetar

**Prozimetar** je naziv za književni postupak kombiniranja proze () i stiha *(metrum)*, odnosno za delo u kojem se smenjuju stih i proza.

Književna dela u kojima se smenjuje proza i poezija prvi je, kako se veruje, u grčkoj književnosti pisao Menip iz Gadare, a taj je postupak potom u rimskoj književnosti preuzeo Marko Terencije Varon za pisanje svojih *[[Menipske satire|Menipskih satira]]*. Satiričnu mešavinu proze i stiha primenjuju zatim Seneka u svojoj *[[Apokolocintoza|Apokolocintozi]]* i Petronije u *[[Satirikon]]u*. U razdoblju pozne antike ovaj književni postupak dobija na popularnosti, ali gubi satirički i dobija alegorijsko-filozofski sadržaj, pri čemu su stihovi, kao i ranije, morali biti polimetrijski, tj. u različitim metrima. Naročito su dela Marcijana Kapele i Boetija, koja su u srednjovekovnoj zapadnoj Evropi bila među najčitanijim latinskim delima, mnogo doprinela popularizaciji prozimetra u zapadnoj književnosti, pa ga primenjuju, na primer, Bernard Silvester i Alan iz Lila.

## Reference

## Literatura
*
*
*
Cumbernauld

**Cumbernauld** čita se  **Kambernold** (škotsko-gelski: *Comar nan Allt*) 
je novi satelitski grad Škotske od 52,270 stanovnika

Cumbernauld administrativno podpada pod Područno vijeće (council area)  -
Sjeverni Lanarkshire.
## Geografija
Cumbernauld leži na zapadu Škotske između rijeka Clyde i Forth, udaljen 21 km sjeveroistočno od Glasgowa, pa je zapravo samo dio te metropole.

On je osmi po veličini grad u Škotskoj, i najveći u Sjevernom Lanarkshiru.

## Historija
Cumbernauld je novi grad Škotske, osnovan 1956. da se rastereti pritisak na prenapučeni Glasgow.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Cumbernauld Media''
Mira Sanjina

**Mira Sanjina** (rođena: *Mira Baum*) (Zagreb, 14. 1. 1924 &ndash; Zemun, 17. 12. 2010), jugoslavenska balerina, koreografkinja i baletna pedagoginja.

## Biografija
Mira Sanjina je rođena 14. 1. 1924 u Zagrebu. Balet je učila u Zagrebu kod Ane Maletić, u Beču kod Kurta Jossa i u Londonu kod Rudolfa Labana. Bila je karakterna plesačica izrazite individualnosti. Prve solističke večeri s vlastitim koreografijama priredila je 1940 u Zagrebu, Beogradu i Ljubljani. Po uspostavi Nezavisne Države Hrvatske (NDH), Sanjina je prebjegla u Split koji je tada bio pod upravom talijanskih fašista, a od dakle je 1943 pristupila Narodnooslobodilačkom pokretu. Za vrijeme Drugog svjetskog rata tj. u partizanima je bila članica Kazališta narodnog oslobođenja. 1945 godine, nakon rata, Sanjina je bila angažirana kao solistica Baleta Narodnoga pozorišta u Beogradu. Tamo je gdje je plesala u "Ohridskoj legendi", "Baladi o jednoj srednjovjekovnoj ljubavi", "Španjolskom capricciu", "Ljubavi čarobnici" i drugim baletnim izvedbama. Koreografirala je "Salomu" Richarda Straussa i "Baladu o mjesecu lutalici" koju je postavila i u Zagrebu, te plesne scene u operama i na televizijama diljem SFR Jugoslavije. 1971 godine otvorila je "Studio za modernu igru i suvremeni ples" u Beogradu, te se iste godine povukla sa scene. Mira Sanjina je umrla u Beogradu 17. 12. 2010, te je sahranjena na Jevrejskom groblju 20. 12. 2010.

## Reference

## Literatura

* 
*
The Hate That Hate Produced

***The Hate That Hate Produced*** () je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen u produkciji Mikea Wallacea i Louisa Lomaxa i premijerno u nastavcima prikazan na programu njujorške TV-stanice WNTA-TV od 13. do 17. jula 1959. godine. U njemu su Wallace i Lomax prikazali aktivnosti tadašnjih ekstremnih crnačkih organizacija, prije svega Nacije islama, odnosno, u manjoj mjeri, Ujedinjenog afričkog nacionalističkog pokreta Jamesa R. Lawsona. Emitiranje filma je izazvalo šok u tadašnjoj američkoj javnosti, prije svega među bijelcima, koji dotada uopće nisu bili svjesni da tada u pravilu mirni i nenasilni pokret za građanska prava crnaca ima radikalnu alternativu, odnosno da bjelački rasizam ima svoj odraz u crnačkim suprematističkim organizacijama koje cjelokupnu bjelačku rasu smatraju izvorom sveg zla na svijetu. Na publiku je najveći dojam ostavio karizmatski Malcolm X koji se od dotada marginalnog i posve nepoznatog aktivista odjednom pretvorio u jednu od najpoznatijih ličnosti i ikona tadašnje američke politike. Serija je također i od Wallacea učinila veliku zvijezdu, odnosno omogućila mu da postane jedan od najvećih televizijskih novinara 20. vijeka.

## Vanjske veze
*''The Hate That Hate Produced'' at the Internet Archive
*Portions of ''The Hate That Hate Produced'', The Malcolm X Project at Columbia University
Ivan Vilibor Sinčić

**Ivan Vilibor Sinčić** (Karlovac, 28. kolovoz 1990. - ) je hrvatski aktivist i političar, poznat kao jedan od osnivača i vođa nevladine udruge Živi zid, odnosno kao kandidat na predsjedničkim izborima 2014. godine. Sinčić je prilikom izborne kampanje izazvao veliku pažnju kao dosada najmlađi predsjednički kandidat u hrvatskoj povijesti, kao i po svojim ne-ortodoksnim stavovima i kritikom hrvatskog političkog establishmenta, koji su izazvali kako simpatije, tako i brojne kritike i kontroverze.

U prvom krugu izbora, održanim 28. prosinca 2014. godine, osvojio je 16,42 % glasova, daleko više od očekivanja, te ga se u dijelu hrvatske javnosti smatra svojevrsnim "moralnim pobjednikom" izbora.

Na izborima za Hrvatski sabor 2015. je izabran te postao prvi član svoje stranke u Saboru. Nakon izbora 2016. mu se u Saboru pridružilo još nekoliko stranačkih kolega.

## Vanjske veze
*Mrežne stranice kandidature Ivana Velibora Sinčića , pristupljeno 8. prosinca 2014.
*"STUDENT FER-A IVAN SINČIĆ BLIZU PRIKUPLJANJA DOVOLJNO POTPISA ZA PREDSJEDNIČKU KANDIDATURU", Marko Matijević za "Srednja.hr", 02. prosinca 2014. 
*Izborni program
WNET

**WNET**, kanal 13 (, također poznat i kao **Thirteen**), je nekomercijalna javna televizijska stanica sa sjedištem u New Yorku koja također služi kao matična stanica javne američke TV-mreže PBS. Primarno je licencirana za grad Newark u susjednom New Jerseyu, ali odašiljač joj se nalazi na njujorškom Empire State Buildingu te svojim programom pokriva šire područje New Yorka.

Sa radom je počela 15. maja 1948. godine kao **WATV**, komercijalna stanica u vlasništvu kompanije Atlantic Television, podružnice Bremer Broadcasting Corporation. Dana 6. oktobra 1957. je za 4,5 mil. US$ prodana kompaniji National Telefilm Associates (NTA), specijaliziranoj za distribuciju filmova na televiziji. Dana 29. juna 1961. ju je otkupila neprofitna organizacija Educational Television for the Metropolitan Area (ETMA, doslovno "Obrazovna televizija za metropolitansko područje").

## Izvori

## Vanjske veze
* Official website
* Public Broadcasting Service
* WNET logos and screenshots from the 1950s to the present day
Frank Tashlin

**Frank Tashlin** (19. februar 1913 – 5. maj 1972), rođen kao **Francis Fredrick von Taschlein**, bio je američki filmski animator, scenarist i režiser, poznat kao jedan od tvoraca likova Porky Piga i Daffy Ducka, kao i po izuzetno uspješnim igranim komedijama 1950-ih sa Jayne Mansfield i Jerryjem Lewisom u glavnim ulogama.

## Filmografija
**[[The Way of Peace (film)|The Way of Peace]]* (1947) kratki lutkarski film koga je producirala Luteranska crkva u Americi
**[[The Lemon Drop Kid]]* (1951) (ko-režiser, van špice) 
**[[The First Time (1952 film)|The First Time]]* (1952)
**[[Son of Paleface]]* (1952)
**[[Marry Me Again]]* (1953)
**[[Susan Slept Here]]* (1954)
**[[Artists and Models]]* (1955)
**[[The Lieutenant Wore Skirts]]* (1956)
**[[The Girl Can't Help It]]* (1956)
**[[Hollywood or Bust]]* (1956)
**[[Will Success Spoil Rock Hunter?]]* (1957)
**[[Rock-a-Bye Baby]]* (1958)
**[[The Geisha Boy]]* (1958)
**[[Say One for Me]]* (1959)
**[[Cinderfella]]* (1960) 
**[[Bachelor Flat]]* (1962)
**[[It's Only Money]]* (1962)
**[[The Man from the Diner's Club|The Man from the Diners' Club]]* (1963)
**[[Who's Minding the Store?]]* (1963)
**[[The Disorderly Orderly]]* (1964)
**[[The Alphabet Murders]]* (1965)
**[[The Glass Bottom Boat]]* also known as *The Spy in Lace Panties* (1966)
**[[Caprice (1967 film)|Caprice]]* (1967)
**[[The Private Navy of Sgt. O'Farrell]]* (1968)

## Literatura
* 

## Vanjske veze
*
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
*  Frank Tashlin interview 
* "Private SNAFU – The Home Front", 1943 cartoon directed by Tashlin, viewable online
* New York Times article
* Literature on Frank Tashlin
* ''How to Create Cartoons''
Osmatračnica srpske vrhovne komande na Kajmakčalanu

Srpska vojska, u prvom svetskom ratu, posle prelaska preko Albanije, gde je desetkovana, oporavila se posle izvesnog vremena i zauzela deo južnog fronta koji je išao i preko planine Kajmakčalan u Makedoniji. Na vrhu ove planine se nalazila i **osmatračnica srpske vrhovne komande na Kajmakčalanu**.

Posle proboja južnog fronta i munjevitog prodora srpske vojske u Srbiju uz sadejstvo sa francuskom konjicom i briljantnog povraćaja okupiranih teritorija, srpska vrhovna komanda je odlučila da se vrh Kajmakčalana tj. osmatračnica prenese u Srbiju.

Osmatračnica je, volovskim kolima, po tradicionalno lošim putevima, prevežena i ponovo rekonstruisana u parku u okolini dvora tj. u današnjem Pionirskom parku. Nalazi se, u najstrožem centru Beograda, preko puta Doma narodne skupštine, dijagonalno od "kamene zgrade" tj. zgrade u kojoj su Pošta, Telekom i Narodna banka Srbije.

Na ovom spomeniku danas se nalaze imena svih ključnih generala srpske vojske, koji su komandovali u prvom svetskom ratu.

## Vanjske veze
* Beorgadske priče: Vojvode „izmešale“ latinicu i ćirilicu („Večernje novosti“, 10. avgust 2013)
* Osmatračnica sa Kajmakčalana (14. jul 2014)
Drakoncije

**Drakoncije**, punim imenom **Blosije Emilije Drakoncije** (, oko 455‒oko 505. n.e.), bio je ranohrišćanski latinski pisac, koji je rođen u Kartagini i čije stvaralaštvo pada u drugu polovinu 5. veka nove ere.

## Život
Rođen je u porodici zemljoposednika i u svom je rodnom gradu izgradio pravničku karijeru. Kad su Afriku osvojili Vandali, Drakonciju je prvo bilo dopušteno zadržati svoja imanja, ali mu je potom vandalski kralj Guntamund oduzeo imovinu i bacio ga u tamnicu, navodno zatio što nije opevao njegove pobede, a napisao je panegirik nekom tuđinskom i neprijateljskom vladaru. Drakoncije je potom u tamnici sastavio jednu elegiju u kojoj kralja moli za milost i oproštaj. Ishod nije poznat, ali se pretpostavlja da je Drakoncije oslobođen i zatim otišao u severnu Italiju u potrazi za mirnim životom. Ta se pretposvka slaže s okrićem jednog rukopisa iz 15. veka u Bobbiju, koji se sad nalazi u Nacionalnoj biblioteci u Napulju, a u kome se nalazi nekoliko kraćih Drakoncijevih pesama *(Carmina minora)*.

## Delo
Najvažnije Drakoncijevo delo jeste *O pohvalama Bogu* *(De laudibus Dei)* u tri knjige, napisano u 575 daktilskih heksametara, koje se bavi nastankom sveta i njegovim daljim postojanjem po milosti božjoj. Premda ovom delu ne nedostaje duha, ono je ipak prepuno nejasnih mesta i komplikovanih izraza. Prikaz postanja, koji obuhvata veći deo prve knjige, rano se pojavio kao zaseban spis pod naslovom *[[Šestodnev]]* *(Hexameron)* i sve tri knjige zajedno je priredio tek Faustino Arévalo 1791. U 7. veku Eugenije, biskup u Toledu, po nalogu kralja Hindasvint preradio je Drakoncijev tekst i dodao opis sedmog dana, čime je celu pesmu produžio na 634 stiha; sačuvane su i izvorna Drakoncijeva varijanta i Eugenijeva redakcija.

Vandalskom kralju Guntamundu upućena je *Zadovoljština* *(Satisfactio)* od 158 elegijskih distiha, pisana između 484. i 486. godine. Njegove *Manje pesme* *(Carmina minora)*, nazvane i *Romulea*, gotovo sve u heksametru, sastoje se od školskih vežbi i retorskih deklamacija (npr. *reči [[Herkul]]ove* *[Verba Herculis]*), dva epitalamija i mitoloških epilija, npr *[[Hila]]* *(Hylas)*, *Otmica [[Helena (mitologija)|Helene]]* *(De raptu Helenae)*, *[[Medeja]]* *(Medea)*, kao i *[[Orest (mitologija)|Orestova]] tragedija* od oko 1.000 heksmetara, koja je u rukopisu sačuvna anonimna, ali je danas dokazano da joj je autor bio Drakoncije. Ispred priče o Hili, miljeniku Heraklovom, nalazi se posveta autorovom učitelju, gramatičaru Felicijanu.

Drakoncije u svojim delima pokazuje značajnu pesničku veštinu i odjeke klasičnih pesnika, posebno Lukrecija i Vergilija, no njegov je jezik često "hrapav i mračan", sintaksa je "smela" a prozodija neispravna. S druge strane, i pored retorskih preuveličavanja i nedostatka jasnoće, ne nedostaje mu snažnog izraza i izvrsnog poznavanja kako *[[Biblija|Biblije]]* tako i rimske književnosti.

## Druge osobe
Drakoncija ne treba mešati s drugim osobama istog imena, od kojih je jednom Atanasije uputio jedno svoje pismo, drugoga Paladije naziva "uglednim" () i "čudesnim" (), a trećeg Drakoncija, biskupa u Pergamu, spominju Sokrat Sholastik i Sozomen.

## Reference

## Literatura
*
*
* 
*
*
Gerardo de León

**Gerardo de León** (rođen kao Gerardo Ilagan; 12. septembar 1913 - 25. jul 1981) bio je filipinski glumac i filmski režiser. Iako se njegova filmografija odlikovala izuzetnom žanrovskom i stilskom raznovrsnošću, te iako je dobio rekordni broj nagrada FAMAS (filipinski ekvivalent Oscara), najpoznatiji je po niskobudžetnim B-hororima.

## Izabrana filmografija
* *[[Estrellita (1940 film)|Estrellita]]* (1940)
* *[[Maestra, Ang]]* (1941)
* *[[Mameng, iniibig kita]]* (1947)
* *[[Sisa (1951 film)|Sisa]]* (1951)
* *[[Diego Silang (film)|Diego Silang]]* (1951)
* *[[Bagong umaga]]* (1952)
* *[[Python at the Old Dome]]* (*Sawa sa lumang simboryo*) (1952)
* *[[Pedro Penduko (film)|Pedro Penduko]]* (1954)
* *[[Ifugao (film)|Ifuago]]* (1954)
* *[[Sanda Wong]]* (1955)
* *[[Bakya mo Neneng]]* (1957)
* *[[Kamay ni Cain]]* (1957)
* *[[Hanggang sa dulo ng daigdig]]* (1958)
* *[[Terror Is a Man]]* (1959)
* *[[Huwag mo akong limutin]]* (1960)
* *[[Touch Me Not]]* (*Noli me tangere*) (1960)
* *[[Moises Padilla Story]]* (1961)
* *[[Noli me tangere (film)|Noli me tangere]]* (1961)
* *[[El Filibusterismo (film)|El Filibusterismo]]* (1962)
* *[[I Am Justice]]* (*Ako ang katarungan*) (1962)
* *[[The Walls of Hell]]* (*Intramuros*) (1964)
* *[[Ang Daigdig ng mga api]]* (1965)
* *[[The Blood Drinkers]]* (*Kulay dugo ang gabi*) (1966)
* *[[Mad Doctor of Blood Island]]* (with Eddie Romero, 1968)
* *[[Brides of Blood]]* (1968)
* *[[Lilet]]* (1971)
* *[[Curse of the Vampires]]* (*Dugo ng vampira*) (1971)
* *[[Women in Cages]]* (1971)
* *[[Fe, Esperanza, Caridad]]* (1975)
* *[[Banaue (film)|Banaue]]* (1975)

## Vanjske veze
*Gerardo de Leon at IMDB
Stanley Kramer

**Stanley Earl Kramer** (29. septembar 191319. februar 2001) je bio američki filmski režiser i producent, najpoznatiji po socijalno i politički angažiranim filmovima 1950-ih i 1960-ih. Karijeru je započeo u klasičnom Hollywoodu da bi 1951. godine osnovao vlastitu producentsku kuću i koristio krizu tadašnjih velikih studija kako bi izborio više kreativne slobode i politički riskantniji sadržaj svojih filmova. Kao producent je bio zaslužan za početak karijere nekih od velikih imena kao što je Marlon Brando. Kada se preorijentirao na režiju, dio kritičara mu je, međutim, zamjerao preveliku sklonost moraliziranju, odnosno propovjednički ton filmova, koji su, skoro u svim slučajevima, bili drame. Jedan od izuzetaka od toga je bila popularna komedija *[[It's a Mad, Mad World]]* iz 1963. godine. Od kraja 1960-ih njegova ostvarenja nisu bila uspješna, a zbog čega se 1970-ih povukao sa filma. Producentski ceh Amerike je po njemu nazvao nagradu koja se od 2002. udjeljuje za "društveno angažirana ostvarenja".

## Izvori

## Vanjske veze

* with Tom Brokaw, Steven Spielberg, Quincy Jones, Harrison Ford and Al Gore
* , video, 3.5 min.
* 
* 

### Filmski traileri

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Jiří Weiss

**Jiří Weiss** (fonetski: Jirži Vajs; 29. mart 1913 - 9. april 2004) je bio češki filmski režiser, koji se smatra jednim od najznačajnijih ličnosti čehoslovačke kinematografije u sredini 20. vijeka.

Rodio se u bogatoj jevrejskoj porodici, a filmom počeo baviti nakon studija prava. Ispočetka je snimao dokumentarce od kojih je jedan bio zapažen već 1935. na tadašnjem venecijanskoj Mostri. Karijeru mu je prekinula njemačka okupacija Češke zbog koje je emigrirao, prvo u Pariz, a potom u London gdje je za vrijeme Drugog svjetskog rata snimao propagandne dokumentarce  na temu života u Evropi pod njemačkom okupacijom. Po završetku rata se vratio u Čehoslovačku gdje su se njegovi, tada igrani, filmovi uglavnom bavili okupacijom i uz nju vezanim moralnim dilemama. Karijeru mu je prekinula sovjetska invazija Čehoslovačke 1968. poslije koje je emigrirao na Zapad. U domovinu se vratio nakon Baršunaste revolucije te 1991. snimio autobiografski film *[[Marta i ja]]* sa kojim je okončao karijeru.

## Izabrana filmografija

* 1947 *[[Uloupená hranice]]*
* 1948 *[[Dravci (film)|Dravci]]*
* 1950 *[[Poslední výstřel (film, 1950)|Poslední výstřel]]*
* 1950 *[[Vstanou noví bojovníci]]*
* 1953 *[[Můj přítel Fabián]]*
* 1955 *[[Punťa a čtyřlístek]]*
* 1956 *[[Robinsonka]]*
* 1956 *[[Hra o život]]* 
* 1957 *[[Vlčí jáma]]*
* 1959 *[[Romeo, Julie a tma (film)|Romeo, Julie a tma]]*
* 1961 *[[Zbabělec]]*
* 1962 *[[Zlaté kapradí (film)|Zlaté kapradí]]*
* 1963 *[[Promiňte, omyl]]* (TV film)
* 1966 *[[Třicet jedna ve stínu]]*
* 1966 *[[Vražda po česku]]*
* 1968 *[[Spravedlnost pro Selvina]] * (TV film)
* 1990 *[[Marta a já]]* / Martha und ich

## Vanjske veze
* http://www.volny.cz/czfilm/Osobnosti/Weiss.htm 
* http://www.radio.cz/cz/clanek/52859
* 
* 
* 
* Jiří Weiss (rozhovor z cyklu České televize "Na plovárně") - video on-line v archivu ČT
Bob Clampett

**Robert Emerson "Bob" Clampett** (8. maj 1913 – 2. maj 1984) bio je američki filmski animator i režiser, najpoznatiji kao autor serije popularnih kratkih animiranih filmova iz serije *[[Looney Tunes]]*. Smatra se jednim od tvoraca likova kao što su Porky Pig i Tweety.

## Literatura
* Barrier, Michael. (1999). *Hollywood Cartoons: American Animation in Its Golden Age*. Oxford: Oxford University Press. .
* Maltin, Leonard. (1980). *Of Mice and Magic: A History of American Animated Cartoons*. New York: McGraw-Hill. .

## Vanjske veze
*In His Own Words: Bob Clampett on "Time for Beany"
*
*Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
*Clampett Studio Collections 
*On a Desert Island with....Bob Clampett
*Michael Barrier's interview with Bob Clampett 
* Correspondence between Tex Avery and Chuck Jones concerning Michael Barrier's interview with Bob Clampett 
*Milt Gray's essay on Bob Clampett
Leith

**Leith** čita se  **Lit** (škotsko-gelski: *Lìte*) je danas samo luka i distrikt Edinburgha u Škotskoj.

Leith administrativno podpada pod Područno vijeće (council area)  -
Vijeće grada Edinburgha.
## Geografija
Leith leži na ušću rijeke Water of Leith u estuarij Firth of Forth, rukavac Sjevernog mora.
Udaljen smo 4 km od Edinburškog zamka odnosno od centra Edinburgha.

## Historija
Leith je vrlo staro naselje koje se prvi put spominje 1128. u kraljevskoj povelji o osnivanju Opatije Holyrood.
Kao luka Edinburgha Leith se razvio tokom 14. vijeka. Sve do 1922. bio je nezavisan grad, a onda se spojio sa Edinburghom.

I danas se iz Leitha koji se nalazi oko 50&nbsp;km od otvorenog mora, još uvijek izvozi ugljen, whisky i metal, a uvozi hrana, žito i 
vuna. Luka je temeljito modernizirana  1970-ih, ali ima sve manje prometa, pa se sve više pretvara u stambenu zonu.

## Reference

## Vanjske veze

* ''Greener Leith''
Water of Leith

**Water of Leith** prevedeno **Voda Lita**  je mala rijeka na 
istoku Škotske duga oko 35 km koja gotovo čitavom svojom dužinom teče kroz Edinburgh.
## Geografija
Water of Leith izvore u masivu Pentland. Od tamo teče prema sjeveru kroz Edinburgh do ušća u estuarij Firth of Forth kod 
luke Leith.

Nekad je sliv rijeke Water of Leith bio centar industrijske proizvodnje, jer se na njoj nalazilo 70 mlinova, koji su pokretali brojne strojeve tvornica papira i tekstila, duž njena ušća prostirala su se 
brodogradilišta i lučki dokovi.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Water of Leith'' na portalu Water of Leith Organisation
Edinburški zamak

**Edinburški zamak** (engleski: *Edinburgh Castle*)  je zamak u Edinburghu na jugoistoku Škotske.
Zamak je bio sjedište škotskih kraljeva sve dok James VI Stuart nije 1603. postao i 
engleski kralj i otišao u London.

Među drevnim utvrdama u čitavoj Britaniji, Edinburški zamak je jedan od rijetkih koji se može pohvaliti stalnom vojnom posadom, koja u njemu 
nije samo zbog ceremonijalnih zadataka, jer je on i danas štab Škotskog kraljevskog puka i 52. britanske pješadijske brigade. 
U zamku se nalazi i Nacionalni ratni muzej (National War Museum).

Zamak i njegov muzej su danas najposjećenija destinacija škotske prijestolnice.
## Karakteristike i historija gradnje
Edinburški zamak je najimpresivniji spomenik edinburškog Staroga grada, podignut na stijeni Castle Rock koja sa svojih 135 metara, 
dominira gradom. 
Arheološka istraživanja su pokazala da je Castle Rock bio naseljen već od 3. milenija pne., a ne kao što se 
donedavno mislilo tek od 6. vijeka, kad je postao prijestolnica keltskih Votadina. 

Prvi dokumentirani zapisi o njemu kao kraljevskom zamku potječu iz vremena vladavine kralja Malcolma III 
(1058. - 1093.), ali je nakon tog često rušen i obnavljan, tako da u njemu ima vrlo malo detalja nastalih 
prije vladavine Jamesa IV (1488. - 1513.). Mala kapela sv Margarete (najstariji objekt u zamku), posvećena ženi 
kralja Malcolma III, na najvišoj točki stijene, vjerojatno datira iz doba vladavine njenog najmlađeg sina 
Davida I (1124. - 1153.).

Zamak je u više navrata dograđivan i proširivan novim dogradnjama. On je tokom  historije više puta opsjedan i okupiran, od evidentiranih slučajeva poznat je onaj iz 1296. kad je
engleski kralj Edward I napao Škotsku, i nakon tri dana bombardiranja natjerao posadu na predaju.
Nakon tog je ojačao bedeme i ostavio garnizon od preko 300 ljudi da brani zamak. Nakon njegove smrti oslabila je engleska prisutnost u Škotskoj pa je 
škotski regent Thomas Randolph u noći 14. marta 1314. iznenadio branitelje i zauzeo zamak.

Zamak je još više pretrpio u 16. vijeku u vrijeme sukoba škotske kraljice Mary (1542. - 1567.) sa svojim engleskog kralja 
protestanskim podanicima koje su pomagali Englezi. Nakon što je bila prisiljena abdicirati otplovila je Englesku 
16. maja 1568. pa je upravljanje i obranu zamka povjerila vjernom Williama Kirkcaldyu. 
Protestanski ustanici opkolili su zamak u maju 1571. i nakon mjesec dana neuspješnih napada se razišli. Ponovno su pokušali u oktobru i 
ponovno nisu uspjeli. Nakon tog su sklopili primirje koje je potrajalo do 1. januara 1573.

Tad su borbe nastavljene, pa je Kirkcaldy za odmazdu počeo bombardirati Edinburgh, u aprilu su pobunjenicima pristigla pojačanja iz Engleske u 
jačini od 1000 vojnika i 27 topova. Nakon razornog jedanaestodnevnog bombardiranja južni bedemi su se urušili, pa se posada 28. maja 
predala. Svi su pušteni, osim Kirkcaldya i njegovih 3 pomoćnika koji su obješeni.
## Reference

## Vanjske veze

* ''Službene stranice Edinburškog zamka'' na portalu Edinburgh Castle  
* ''Edinburgh Castle'' na portalu Encyclopædia Britannica 
* The Scottish National War Memorial
Hustler Video

**Hustler Video** je američki pornografski filmski studio, koji se nalazi u vlasništvu Larry Flynt Publications (LFP), privatne kompanije koja čini medijski imperij Larryja Flynta. Od 2003. je Hustler Video otkupio VCA Pictures, jedan od najstarijih i najnagrađivanijih američkih porno-studija, ali koji nastavlja raditi pod vlastitim brendom u okviru LFP.

Hustler Video je uglavnom bio poznat po dugogodišnjim serijama temeljenim na sadržaju specijaliziranih LFP-ovih časopisa kao što su *[[Barely Legal]]*, *[[Asian Fever]]* i *[[Beaver Hunt]]*, a početkom 2000-ih je izazvao pažnju tako što je pružio priliku američkom reperu Snoop Doggu da se okuša kao autor pornografskih filmova. Godine 2008. je postigao veliki uspjeh sa *[[Who's Nailin' Paylin?]]*, filmom koji je parodirao kampanju i lik američke potpredsjedničke kandidatkinje Sarah Palin, a što je poslužilo kao inspiracija za kasnije brojne porno-parodije popularnih filmova i TV-emisija pod zajedničkim naslovom *[[It Ain't...]]*.

## Vanjske veze
*HustlerMagazine.com - official website
*HustlerVideo.com - official website
Beji Caid Essebsi

**Mohamed Beji Caid Essebsi** (ili **el-Sebsi**, , **; 29. novembar 1926. – 25. juli 2019) je bio tuniski pravnik i političar. Svoju dugu političku karijeru je počeo pod vladavinom predsjednika Habiba Burgibe, kome je služio kao ministar vanjskih poslova od 1981. do 1986. Kasnije je postao blizak njegovog nasljedniku Ben Aliju. Nakon štoje Ben Ali svrgnut u revoluciji početkom 2011. postao je v.d. premijera i na tom  mjestu bio od 27. februara 2011. do 24. decembra 2011. .

Osnovao je sekularističku stranku Nidaa Tounes, koja je na parlamentarnim izborima u oktobru 2014. dobila najveći broj glasova. Godine 2014. je na prvim post-revolucionarnim izborima izabran za predsjednika Tunisa.

## Reference

|-

|-

|-
Savez za Hrvatsku

**Savez za Hrvatsku** je desna predizborna koalicija u Hrvatskoj, osnovna s ciljem zajedničkog nasupa više manjih partija desničarske orijentacije na izborima za europski parlament 2014. i na hrvatskim parlamentarnim izborima 2015. Ovaj savez čine sljedeće stranke:

* Hrvatski demokratski savez Slavonije i Baranje (HDSSB)
* Hrvatska stranka prava (HSP)
* nezadovoljnici iz Hrvatskog rasta (HRAST-a), koji nisu pristali na koaliciju s HDZ-om
* Hrvatska zora (HZ)
* Autohtona hrvatska seljačka stranka (A-HSS)
* Obiteljska stranka (OS)
* Akcija za bolju Hrvatsku (ABH)
* Zavjet za Hrvatsku (ZZH)

Na izborima za europski parlament 2014. Savez za Hrvatsku dobio je 6,88% glasova. Premda su prešli prag od 5%, nisu osvojili nijedno zastupničko mjesto u Europskom parlamentu.

Među kandidatima na predsjedničkim izborima 2014. ovu grupaciju zastupa Milan Kujundžić.

## Reference
Fulgencije (razvrstavanje)

**Fulgencije** () ime je nekoliko osoba:

*Fabije Plancijad Fulgencije, latinski pisac s kraja 5. i početka 6. veka n.e.
*sv. Fulgencije iz Ruspea, biskup u Africi s kraja 5. i početka 6. veka, za koga neki naučnici veruju da je istovetan s Fabijem Plancijadom Fulgencijem
*Fulgencije Ferand, učenik i biograf biskupa Fulgencija
*sv. Fulgencije iz Kartagene, biskup iz 7. veka koji je živeo u Hispaniji
*Gotšalk Orbejski, s nadimkom "Fulgencije", teolog i pesnik iz 9. veka, naposletku zatočenik u manastiru u Hautvillersu, najpoznatiji kao jansenitski junak i protivnik Hinkmarov
*Fulgencije Carev, hrvatski biskup iz 19. veka
Neville Chamberlain

**Arthur Neville Chamberlain** (Edgbaston kod Birminghama, 18. ožujka 1869. - Heckfield kod Readinga, 9. studenog 1940.) bio je britanski konzervativni političar, i državnik, najpoznatiji po tome što je od 1937. do 1940. služio kao premijer Ujedinjenog Kraljevstva i imao ključnu ulogu u događajima koji su doveli do izbijanja Drugog svjetskog rata. Bio je najistaknutiji predstavnik politike popuštanja (Appeasement) nacističkoj Njemačkoj čiji je vrhunac bio Münchenski sporazum iz 1938. godine, kojim su Britanija i Francuska pristali na njemačke teritorijalne zahtjeve u Čehoslovačkoj. Nekoliko mjeseci kasnije je, nakon što su nacisti okupirali i raskomadali Čehoslovačku, njegova vlada garantirala teritorijalni integritet Poljske, te je nakon njemačke invazije u skladu sa garancijama Njemačkoj objavio rat. Nekoliko mjeseci kasnije je prisiljen na ostavku zbog kritika na račun vođenja rata. Tradicionalno se smatra jednim od najneuspješnijih državnika, odnosno najodgovornijih ličnosti za početak rata i savezničke neuspjehe na njegovom početku.

## Vanjske veze
*Popis publikacija o Chamberlainu
Volinj

**Volinj** (ukrajinski: *Волинь* [*Volyn’*]; poljski: *Wołyń*; njemački: *Wolhynien,  Wolynien*; ruski: *Волынь* [*Volyn’*]; hebrejski: װאָהלין [*Vohlin*]) je povijesna ukrajinska pokrajina koja se danas svojim većim dijelom nalazi u Ukrajini, a manjim u Poljskoj i Bjelorusiji. Latinski naziv za regiju je Volhynia.

Pokrajina odnosno regija prvi put formira naziv Volinj na prijelazu sa 10. na 11. stoljeće u sklopu Kijevske Rusi. Godine 1077. naziv Volinj zabilježen je u jednom od starokijevskih ljetopisa.

## Geografija

Regija Volinj smještena je na krajnjem sjeverozapadu Ukrajine, sjeveroistočno od Haličine i sjeverozapadno od Podilje. Za kraj je krakteristična šuma te močvarna površina. U cijelom kraju i široj okolici prevladava Kontinentalna klima.

## Historija

Na prostoru Ukrajine u regiji Volinj pronađeni su za sada najstariji tragovi prebivališta i središta starih Slavena koji potječu iz 1. stoljeća. Naziv Volinj susreće se te u starokijevskom zapisu iz 1077. godine no ime je vjerojatno i starije. Na tim prostorima već u 7. stoljeću žive slavenska odnosno ukrajinska plemena Duljibi i Bužani, koji će kasnije biti poznatiji kao Volinjani.
Istočna Pruska

**Istočna Pruska** (standardni njemački : *Ostpreußen*, niskonjemački:*Oostpreußen*) je pokrajina bivše njemačke države Pruske. Pokrivala je 1937. godine površinu od 36 993,9&nbsp;km ² i brojala preko dva milijuna, uglavnom njemačkih stanovnika.

Glavni grad Istočne Pruske bio je Königsberg, današnji Kalinjingrad, s oko 372.000 njemačkih stanovnika (1939.) odn. današnjih 425 tisuća ruskih.

Istočna Pruska do 1945. bila je sjevernoistočni  krajnji dio Njemačke. Odlukom Saveznika u Drugom svjetskom ratu pokrajina je podijeljena između Poljske i Sovjetskog Saveza. Njemačko stanovništvo tada je istjerano, a naseljena je ljudima iz Sovjetskog Saveza i protjeranim Poljacima i Ukrajincima iz oblasti koje su poslije 1945. pripali Sovjetskom Savezu.

Danas se pokrajina dijeli na kalinjingradsku oblast koja pripada Ruskoj Federaciji, i dijelovima Varminsko-Mazurskog vojvodstva u Poljskoj. 
## Vanjske veze
*Kolekcija historijskih materijala o istočnoj Pruskoj
Zapadni Bug

**Zapadni Bug** (ukr. Західний Буг, rus. Западный Буг, bje. Захо́дні Буг) je rijeka u Ukrajini, Bjelorusiji i Poljskoj duga 772 kilometra. 

Zapadni Bug je lijeva pritoka Narewa, teče iz središnje Ukrajine prema zapadu, prolazi duž ukrajinsko-poljske (185 km) i poljsko-bjeloruske (178 km) granice. U Poljskoj se uljeva u Narew u blizini grada Serocka.

Zapadni Bug je povezan s Dnjeparom preko rijeke Muchaviec i kanala Dnjepar-Bug. Na rijeci  nekoliko kilometara od Visokaje najzapadnija je točka Bjelorusije.

Ukupna površina sliva rijeke je 39.400  km2 od kojih je polovica 19.300  km2 ili 50% u Poljskoj, malo više od četvrtine 11.400  km2 ili 26% u Bjelorusiji i četvrtina 8.700 km2 ili 24% nalazi u Ukrajini. 

## Pritoke

## Izvor
Pupinov most

**Pupinov most** u Beogradu povezuje Zemun i Borču, preko Dunava. Njegova izgradnja najvećim delom je bila finansirana iz kredita kineske banke „Eksim“ i izgradila ga kineska firma „Čajna roud end bridž korporejšn“ ("CRBC"), pa je zbog toga u početku bio zvan *Kineski*. Oktobra 2014, Skupština grada ga je preimenovala u *Pupinov most*, po Mihajlu Pupinu.

## Položaj

Most povezuje Zemun i Borču i deo je Spoljne magistralne tangente (SMT). U Zemunu, most je povezan sa ulicom T-6 jugozapadno od naselja Nova Galenika, a u Borči – sa Zrenjaninskim putem, severno od naselja. Pristupne saobraćajnice obuhvataju i vezu Zrenjaninskog sa Pančevačkim putem.

Pupinov most je tek drugi beogradski most preko Dunava, nekoliko kilometara uzvodniji od Pančevačkog mosta.

## Tehničke karakteristike

Most je dugačak 1.482 metra, širok 29,1 metara i visok 22,8 metara, sa ukupno šest kolovoznih traka i pešačko-biciklističkim stazama sa obe strane. Most ima jedan veći raspon za prolaz brodova. Dužina svih pristupnih saobraćajnica biće 21,6&nbsp;km.

Prema uslovima iz predugovora, potpisanog 23. oktobra 2009. godine između Vlada Srbije i Kine, ukupna vrednost izgradnje mosta trebalo bi da bude 170 miliona €, od čega će 25,5 miliona € finansirati Vlada Srbije, a 144,5 miliona € – kineska banka „Eksim“, uz poček od tri godine, fiksnu kamatnu stopu od 3% godišnje i rok otplate od 15 godina.

## Izgradnja

Pupinov most izgradila je kineska firma „Čajna roud end bridž korporejšn“, uz uslov da 45% korišćenog građevinskog materijala bude iz Srbije.

Prvobitno je planirano da početak radova bude svečano označen u julu, a da radovi počnu u septembru 2010. godine. U oktobru 2010. je javljeno da gradnja počinje na proleće 2011, nakon što do kraja novembra bude gotov idejni projekat sa predračunom i predmerom radova. Planirano je da most bude dovršen do kraja 2013. godine. Ambasador NR Kine u Beogradu je juna 2011. izjavio da bi izgradnja trebala početi u drugoj polovini iste godine, u septembru.

Gradilište je otvoreno jula 2011. godine. Na Kinesku novu godinu 23. januara 2012. kineske radnike je posetio „Valter“, popularni glumac Velimir Živojinović. U septembru 2012. godine, prilikom obilaska gradilišta, gradonačelnik Đilas je najavio da će most biti gotov do kraja 2014. godine
.

Most su u januaru 2013. obišli tadašnji: premijer Srbije Dačić, ministar Mrkonjić i predsednik Skupštine grada Aleksandar Antić, koji je rekao da je rok za završetak radova na mostu i puštanje u saobraćaj 27. oktobar 2014, uz želju da to bude 20. oktobra na 70. godišnjicu oslobođenja Beograda.

Most je najzad nazvan *Pupinov most* 24. oktobra 2014. godine, a otvoren je 18. decembra iste godine.

## Reference

## Vanjske veze
* Sve vesti o Mostu Zemun - Borča  - Sajt leve obale Dunava u Beogradu - LOBI INFO
Viktor iz Vite

**Viktor iz Vite** (, rođen oko 430) bio je biskup u provinciji Bizaceni u Africi, a nazvan je *Vitensis* po tome što mu se biskupsko središte nalazilo u Viti (možda ruševine Beni-Derraja). Značajan je kao autor jednog dela pod naslovom *Istorija progona u pokrajini Africi u vreme vandalskih kraljeva Gajzerika i Hunerika* *(Historia persecutionis Africanae provinciae temporibus Geiserici et Hunirici regum Wandalorum)*, u kome obrađuje uglavnom savremene događaje i opisuje okrutnost s kojom su arijanski Vandali postupali prema pravovernim hrišćanima u severnoj Africi.

Ranije je ovo delo bilo podeljeno u pet knjiga, a u moderno je vreme sve građa raspoređena u tri knjige, od kojih prva opisuje događaje u vreme vladavine kralja Gejzerika (427–477) i temelji se na podacima dobijenim iz druge ruke, dok se druga i treća knjiga, koje obrađuju razdoblje Hunerikove vladavine (477–484), bave savremenim događajima kojima je i sam autor bio svedok. U delu ima dosta preterivanja, ali nema izvrtanja i izmišljanja istorijskih događaja.

Viktor baca dosta svetlosti na društveni i verski život u Kartagini i na afričke liturgijske običaje tog razdoblja. Njegova povest sadrži mnoga dokumenta koja iz drugih izvora nisu poznata, na primer ispovest vere koju je za pravoverne biskupe sastavio Eugenije iz Kartagine i predstavio je Huneriku na sastanku pravovernih i arijanskih biskupa 484. godine. Dva dokumenta, koja se nalaze u svim rukopisima i danas u štampanim izdanjima, verovatno ne potiču od Viktora: *Stradanje blaženih mučenika koji su u Kartagini stradali pod bezbožnim kraljem Hunerikom* *(Passio beatissimorum martyrum qui apud Carthaginem passi sunt sub impio rege Hunerico* i *Popis provincija i gradova u Africi* *(Notitia provinciarum et civitatum Africae)*. *Stradanje* je možda sastavio neki Viktorov savremenik, dok se u *Popisu* nalaze imena pravovernih biskupa koji su 484. bili pozvani na sastanak te nazivi njihovih biskupskih sedišta u latinskim provincijama u severnoj Africi, razvrstanih redom po ovim provincijama: Prokonzularna Afrika *(Proconsularis)*, Numidija *(Numidia)*, Bizacena *(Byzacena)*, Cezarejska Mauretanija *(Mauretania Caesariensis)*, Sitifenska Mauretanija *(Mauretania Sitifensis)*, Tripolitanija *(Tripolitana)* i Sardinija *(Sardinia)*.

## Izdanja
*Starija izdanja Viktorovog dela nalaze se u: Migne, *[[Patrologia Latina]]*, LVIII.
*Karl Felix Halm (Berlin, 1879) u: Monumenta Germaniae Historica: Auct. Antiq., III, 1; i Petchenig (Vienna, 1881); Corpus Scrip. Eccles. Lat., VII; Ferrere, De Victoris Vitensis libro qui inscribitur historia persecutionis Africanae Provinciae (Paris, 1898).

## Reference

## Literatura
*