ФК Мілан

**Фотбаловый клуб «Мілан»** ()&nbsp;— таліанськый фотбаловый клуб із вароша Мілан. Выступат у вышнуй таліанськуй лізі («Серія A») заєдно із другым міланскым клубом «Інтернаціонале», свойим довічным принциповым соперником у шампіонаті Італії. Фотбалісты «Мілана» гравут у полосатуй черлено-чорнуй формі, уд котрої йде їхня таліанська прозывка «Россонері» ( від &nbsp;— «черленый» і &nbsp;— «чорный»).

Клуб 16.&nbsp;децембра 1899.&nbsp;рока основав анґлічанин Альфред Едвардс, котрый тогды быв британськым віце-консулом у Мілані. У тямку про фундатора клуба сокотит ся анґлійскоє написаня назвы вароша:  вмісто , хотя при Муссоліні назва клуба міняла ся за требованям фашістского панства державы. Айбо, у написаньови й выговорі назвы вароша місным діалектом таліанського языка кунцевого «o» тоже ниє.

«Мілан»&nbsp;— єден із майименитых у світі таліанськых клубу і єден із майудостоєных. За числом побід Ліґы шампіонів (7 трофею) «Мілан» далеко переджає прочі таліанські клубы: «Ювентус» тай «Інтернаціонале» брали сись трофей два і три разы удповідно.

За общов кулькостьов удостоєнь на націоналному уровньови «Мілан» посідат лем третьоє місто, полівлявучи «Ювентусу» тай «Інтернаціонале»: за свою історію «Мілан» 19 раз быв шампіоном Італії, 5 раз брав Кубок Італії, і 7&nbsp;— Суперкубок Італії.

Історично «Мілан» фурт раховав ся клубом варошського пролетаріатного класа і члену профсоюзу, помежи якых было много трудовых міґранту з юга Італії. В послідні десяторочя симбол пудпоры испытав дакотрых перемін послідь того, як владітильом «Мілана» став конзервативный медіа-маґнат і бывшый міністер-предсідник Італії Сільвіо Берлусконі, а «Інтер» узяв нафтопромысловиць Массімо Моратті, знаємый свойими лівыми взорами. Айбо й до типирь миже уболівальниками «Мілана» переважавут представитилі лівої частины політичного спектеру, тогды як посеред фанату «Інтера» булше конзерватору і поклоннику правых взору.

За резултатами зглядованя, проведеного в 2002.&nbsp;році газетов «», «Мілан»&nbsp;— тритя команда в Італії за числом друкеру. За резултатами зглядованя таліанського Націоналного статистичного інститута, выданого в апрілі 2005.&nbsp;рока, «Мілан» ознав ся другов командов державы, за яку друкерувут дас 7,5.&nbsp;млн. тіфозі.

У 2006.&nbsp;році «Мілан» быв затягнутый до фотбалного скандала, пуд час котрого пять команд вышної таліанської ліґы («Серії А») были заскаржені в учиненьови договорных матчу тай пудкупі арбітру. «Мілан» было покарано знятям 15. очок у далшому розіграші ліґы; послідь апеляції штраф было уменшено до 8. очок. 13.&nbsp;апріля 2017.&nbsp;рока клуб быв офіціално проданый кітайському холдинґу «Rossoneri Sport Investment Lux».

## Історія

### Основаня

«Крікетный і фотбаловый клуб Мілан» () быв основаный 16.&nbsp;децембра 1899.&nbsp;рока в корчмі на улици Берке в Мілані. Його основатилями были анґлічани Альфред Едвардс і Герберт Кілпін. Про основаня клуба людность учула двома днями послідь, в понеділок 18.&nbsp;децембра 1899 в газеті «Gazetta dello Sport». Едвардс, став первым президентом клуба. Початково клуб складовав ся із секції крікета, котру вюг Едвард Берра, і секції фотбала, котру вюг Девід Елісон. У Кілпіна, первого воротаря і первого капітана команды, найшов ся спортивный костюм, в котрому ун бавив у фотбал дома в Анґлії; іменно уд сього костюма зачали ся традиційні колоры «Мілана»&nbsp;— черленый тай чорный ( і ) і назва, яка лишила ся за його играчами— россонері (&nbsp;— «черлено-чорні»).

В януари 1900.&nbsp;рока «Мілан» вступив до таліанської федерації фотбала. З сього момента команда зачала ставати популанов і престижнов.

«Черлено-чорні» быстро проґресовали і вже у 1901.&nbsp;році взяли свуй первый титул шампіону державы; у фіналови з рахунком 3:0 уни выйграли «Дженоа». Слідуючого рока міланська команда пуд веденьом леґендарного капітана Кілпіна у фіналі програла такуй же «Дженоа», і другый шампіонськый титул міланцям удало ся вийграти лем в 1906.&nbsp;році. 

В 1908.&nbsp;році Талінаська федерація фотбала зачала проводити політику вытисканя иноземных играчів із состава таліанськых клубных команд. Довкола сьої політикы у веденьови клуба появила ся вадня; єдна фракція призывала до пудпоры політикы федерації, друга оціньовала нужным домагати недозвул ограничіня односно иноземцю. Выслідком сьої вадні клуб росколов ся; частина його члену пуйшла з «Мілана» і 9.&nbsp;марца основала новый клуб, котрый дустав назву «Межинародный фотбаловый клуб» (), авадь просто «Інтернаціонале». 

В 1919.&nbsp;році зачаткова назва клуба  была поміняна на .

### Темні рокы
Послідь достаня первых трьох шампіонськых титулу в історії клуба зачав ся довгый період «упадка», коли «Мілан», хоть і лишав ся цілый час у вышнуй таліанськуй лізі (раз у Первуй лізі, пак&nbsp;— Серії А затым, як вона была учинена в 1929–1930 роках), айбо неперестано находив ся коло середины турнірної таблиці, ниґда не пуднимавши ся выще третього міста. Но, в сись період дякувучи Пєро Піреллі быв покладеный стадіон «Сан-Сіро».

### «Казочні пятдесяті»
В повоєнні рокы «Мілан» стало находив ся в трійци майліпшых клубу державы. Пару раз міланці оказовали ся за крок уд шампіонства, і 1951. накониць добыли його в четвертый раз у своюй історії, послідь 44-річної перервы.

1950.&nbsp;рокы&nbsp;— золотый період для «Мілана», в составі котрого зарьовали такі звізды, ги именитоє шведськоє тріо Ґре-Но-Лі (Ґуннар Ґрен, Ґуннар Нордал і Нілс Лідголм), Лоренцо Буффон і Карло Анновацці. «Россонері» выйграли престижный Латиньскый Кубок в 1951.&nbsp;і 1956.&nbsp;роках тай тричі (в 1955/56., 1956/57.&nbsp;і 1958/59.&nbsp;роках) ставали шампіонами Італії дякувучи ґолам Ґуннара Нордаля, пятиразового майліпшого бомбардира сезона, тактичным схемам Нілса Лідголма, раз півзащитника, а пак ліберо, непущаючуй обороні, орґанізовануй Чезаре Малдіні. З 1947.&nbsp;по 1957.&nbsp;рокы, «Мілан» не понижовав ся в турнірнуй таблиці ниже третього міста.

### Ера Рокко
Послідь сьомого шампіонства, выдобутого пуд веденьом Джузеппе Віані, вже через три рокы&nbsp;— в сезоні 1961/62&nbsp;— новый тренер клуба Нерео Рокко привюг «Мілан» до восьмого титула, котрый став возможным дякувучи майстернуй грі молодого Джанні Рівера і ґолам Жозе Алтафіні. Ґолы сього бомбардира удиграли рішающу роль у выграші «Міланом» Кубка Шампіону; сесе трафило ся в 1963.&nbsp;році на леґендарному лондонському стадіонови «Вемблі», де Мілан выйграв портуґалську «Бенфіку» з рахунком 3:1. «Мілан» став первым таліанськым клубом, якому вдало ся выдобути сю награду.

### Юбілейноє шампіонство тай первый раз у Серії B
В сезоні 1972/73 «Мілан» быв на крок уд цілі выйграти юбілейный титул, айбо в послідньому матчови шампіоната програли «Вероні». В тот же час 1970. рокы удзначали ся возростаньом хаоса у вышному управліньови клуба. В сезоні 1976/77 клуб уваров ся выльоту до нижної ліґы (Серії B) лем в послідньому колі шампіоната. В слідуючому сезоні главным тренером свого бывшого клуба став Нільс Лідхольм, якому вдало ся підохотити команду, принажувучи ид нюй талановитых молодых играчу; сезон 1977/78 «Мілан» окончив на четвертому місті, а в 1978/79 накониць взяв десятый шампіонськый титул, через дисять року послідь передущого.

Не позеравучи на голосну выйгру, в слідуючому сезоні «Мілан» чекало майсерйозноє потрясіня в його історії. В кунци сезона выбухнув букмекерськый скандал, пуд час котрого высвітлило ся, ож дакотрі играчі тай фотбалні функціонеры Серії А дуставали гроші уд букмекеру за нагодні діля них резултаты ігор. Резолуція органу спортивної юстиіції передвиділо высланя «Мілана» (вєдно з «Лаціо») до нижної ліґы (Серії B) і доживотну дискваліфікацію президента «Мілана» Феліче Коломбо.

В 1981.&nbsp;році клуб з новым президентом Гаетано Мораццоні у чолі выйграв шампіонат Серії B і вернув ся до вышного дивізіона. В 1982.&nbsp;році президентом клуба став Джузеппе Фаріна, айбо се не спасло «Мілан» уд повторного вильоту до Серії B, сього раза&nbsp;— через не файну игру (сись сезон быв майпаскудным в історії клуба).

### Президентство Джузеппе Фаріны
В сезоні 1982/83 клуб пуд веденьом нового тренера Іларіо Кастаньєра зась вернув ся у Серію А; Мілан окончив сись сезон на восьмому місті.

Літом 1985.&nbsp;рока «Мілан» купив у «Ювентуса» Паоло Россі, шампіона світа 1982.&nbsp;рока і владітиля Золотого мяча. Команда значно окріпла.

На зачаткови нового рока появили ся фінансові проблемы. На поміч клубу прийшов міланськый подузятник і медіа-маґнат Сільвіо Берлусконі. 20.&nbsp;фебруара 1986.&nbsp;рока ун купив клуб. Слідуючого літа в своюй бесіді з приводу удкрытя очередного сезону ун поклав нову задачу веденьови клуба: «Мы мусиме стати майсилнов командов у світі».

### Сілвіо Берлусконі і «бессмертні» Саккі (1987–1991)
З приходом нового владітиля клуб пережив истиноє возрожіня. Айбо в первый сезон під веденьом Берлусконі «Міланови» тяжко йшла игра, не на команду, яка ставит си ціль дустаня «скудетто». Уднука сезона пуйшов у демісію тренер Нільс Лідхольм, і його замінив Фабіо Капелло. Молодому тренеру вдало ся привести клуб на шостоє місто в турнірнуй таблиці.

Літом 1987.&nbsp;рока Берлусконі установив головным тренером клуба Арріґо Саккі, котрый увів доцілком новый стиль игры, основаный на зоналнуй обороні, перфектнуй тактиці созданя оффсайда, муцному уґрупуваньови в цинтрі поля і годнуй атаці.

Такій в первый сезон Арріґо Саккі на посаді тренера «Мілан» выйграв шампіонат Італії, в єденадцятый раз у своюй історії.

В слідуючому сезоні 1988/89 в фіналови Кубка Шампіону на стадіонови «Камп Ноу» в Барцелоні «Мілан» перебировав румуньську «Стяуа» з рахунком 4:0, вийгравши свуй третый Кубок Шампіону.

В Італії того сезона «Мілан» взяв свуй первый Суперкубок Італії, а в шампіонаті посів третьоє місто.

Слідуючого рока «Мілан» наново выйграв Кубок Шампіону, сього раза перебировавши у фіналови «Бенфіку» з рахунком 1:0 (ґол забив Франк Рейкаард), Суперкубок Европы (выйгра за резултатами двох матчу над «Барцелонов»&nbsp;— 1:1 і 1:0) і Межиконтиненталный кубок (выграє 1:0 в доповнителный час над колумбийськым «Насьональом» з Медельїна). у шампіонаті заняли другоє місто.

В сезонови 1990/91 «Мілан» в третый раз взяв Мижеконтиненталный кубок, а щи другый Суперкубок Европы. В шампіонаті Італії «Мілан» назад оказав ся на другому місті. 

### «Непоборні» Капелло (1991–1996)

В слідуючому сезоні головным тренером клуба став Фабіо Капелло. Пуд веденьом Капелло «Мілан» взяв дванадцятоє «скудетто» і удкрыв багатый на успіхы період в своюй історії, пуд час котрого команда дустала прозывку «Мілан непоборных» (). В сьому сезонови клуб набрав в шампіонаті 56&nbsp;очок, не програвши ниякого матча.

Слідуючого сезона 1992/93 «Мілан» опять выборов шампіонськый титул, тринадцятый в історії. Прото, на европейському уровньови на заваді «Мілана» до Кубка Европы став марсельськый «Олімпік», котрый выйграв у фіналному матчови з рахунком 1:0. Айбо через тринадцять року, в януарі 2006.&nbsp;року, бывшый играч «Марселя» Жан-Жак Ейделі признав ся, ож побідитилі Ліґы Шампіону 1993.&nbsp;року перед фіналным матчом з «Міланом» спожили допінґ. Айбо ниякых наслідків сись скандал не мав.

«Голландска ера» в історії «Мілана» довершила ся; головными героями слідуючого сезону 1993/94.&nbsp;року стали чорногориць Деян Савічевич, хорват Звонімір Бобан та французы Жан-Пєр Папен і Марсель Десаї. «Мілан» взяли титул шампіона Европы у матчі у Атенах 18.&nbsp;мая 1994.&nbsp;рока з «Барцелонов» выйгравши з рахунком 4:0. В націоналному шампіонаті «Мілан» тоже добыв выйграш, доставши чотирнадцятый шампіонськый титул (третьоє скудетто пудряд).

В сезоні 1995/96, послідньому сезоні «еры Капелло», «Мілан» зась здобыват скудетто, вже шістнадцятоє у своюй історії і четвертоє за послідні пять року;

### Табарес і вертаня Саккі і Капелло: криза 1996–1998
«Мілан» трафив у глыбоку кризу, пуд час котрої клуб оказовав ся в близости ид «зоні вильоту» в шампіонаті Італії. У невдачах команды винили хыбы тренеру, айбо насправді клуб просто переживав мінянку поколінь.

#### Сезон Табареса і Саккі (1996–1997)
Літом 1996.&nbsp;рока головным тренером «Мілана» став уруґвайиць Оскар Табарес; преса і друкеры встріли се призначіня із скептицизмом. Основный состав команды почти не поміняв ся руняно з переднішным сезоном.

Тяжкость, котру переживав клуб, досягло вывершіня в домашньому пройграші уд «Ювентуса» 6.&nbsp;апрїля 1997 із розгромным рахунком 1:6.

### Алберто Дзаккероні

#### 16.&nbsp;скудетто
1998.&nbsp;рока головным тренером «Мілана» став Алберто Дзаккероні, перспективный тренер, котрый в переднішньому сезоні досяг значущого проґресу з «Удінезе», приятно счудовав друкеру і експерту свойов атакувалнов игров із модельов 3-4-3. Уже в первому свойому міланському сезоні 1998/99 Дзаккероні заклав фундамент нового цикла возрожіня команды, выйгравши шістнадцятоє скудетто, котрым клуб удсятковав сторочну ручницю свойого основаня. Свуй переможный сезон «Мілан» удиграв за любенов модельов нового тренера 1-3-4-3: Абяті; Сала, Костакурта, Малдіні; Хелвег, Альбертіні, Амброзіні, Гульєлмінпєтро; Бобан (Леонардо), Бірхоф, Веа.

#### Андрій Шевченко

1999.&nbsp;рока до «Мілана» прийшов молодый украйинськый нападающый Андрій Шевченко, котрый на дальші шість року став єдным з ведучых играчів команды, а в 2004.&nbsp;році взяв «Золотый мяч» як майліпшый фотбаліста Европы. В шампіонаті Італії клуб фінішовав на третуй позиції. Шевченко з 24 забитыми ґолами став майліпшым бомбардиром шампіонату вже у свуй первый сезон в Серії А.

### Карло Анчелотті

#### Від Теріма до Анчелотті
2001.&nbsp;рока новым тренером «Мілана» став турецькый знатиль Фатіх Терім. Ун привюг до команды звізд світового уровня Руя Кошту і Філіппо Індзаґі, а щи Хаві Морено і Косміна Контру. До «Мілана» прилучили ся Мартін Лаурсен і бывшый играч «Інтера» Андреа Пірло. Хотя «Мілан» зачав сезон удачно, вже в новембрі ун оказав ся за преділом пяти майвышных ланок турнірної таблиці; послідь сього Фатіх Терім пуйшов у демісію полівивши містом Карло Анчелотті. Анчелотті вдало ся довести клуб до полуфінала Кубка УЕФА, де «Мілан» пройграв від Дортмундскої «Боруссії». В націоналному шампіонаті, попиля неравну игру, клуб возмуг ся реалізовати основноє завданя сезона— кваліфікувати ся діля участи в Лізі Шампіону.

#### Вертаня на вирьх: шампіоны Европы 2003
Сезон 2002/03 року став для «Мілана» сезоном возрожіня. Як приказовали наблюдатилі, клуб грав у зрілищный фотбал, котрый базовав ся на владіньови мячом і технічнуй первектности играчу, і повнов міров розкрыв вшиткі ліпшины новаторської формації 4-3-1-2, заведеної Карлом Анчелотті шпеціално діля того, обы у нюй могли єдночасно грати і Мануел Руй Кошта, і Андреа Пірло.

Фінал Ліґы Шампіону 2002–2003 удіяв ся в Манчестері. Основный і доповнителный час поєдинка завершили ся без ґолу, і доля шампіонського титулу рішала ся в послідьматчевых пеналті. Нелсон Діда удбив три удары, Джанлуїджі Буффон&nbsp;— 2, а Андрій Шевченко завдав рішающый удар, котрый принюс «россонері» титул.

#### Скудетто 2004

В сезонї 2003/04 удяяло ся вертаня «Мілана» на вирьх таліанського фотбала. Клуб выйграв сімнадцятый у своюй історії шампіонськый титул за два туры до кунця турніра. 

#### 2005: другі в Італії тай в Европі
Сезон 2004/05 «Мілан» зась провів на дуже файному уровньови, айбо став за крок уд выйграшу. В націоналному шампіонаті цілый сезон «Мілан» йшов не відстаючи з «Ювентусом», айбо 8.&nbsp;мая 2005 в очному противостані на «Сан-Сіро» туринці были ліпшыми; сись пройграш кощовав «россонері» шампіонства.

#### Темноє пятно: «Стамбулськоє чудо»
У фінальному матчі 25.&nbsp;мая 2005 у Стамбулі против «Ліверпуля» первый тайм завершив ся з рахунком 3:0 на хосен «Мілана» дякувучи ґолу Паоло Мальдіні тай дубльови Ернана Креспо. Айбо в другому таймі «Мілан» неждано стратив сю грубу перевагу, пропустивши три ґолы лем за шість минут. Рахунок изсокотив ся ремізованым, і шампіон Европы мав познати ся в серії послідьматчовых пеналті, в котрій міланцям тричі не вдало ся попасти у ворота; при чому послідный третый промах допустив Шевченко. «Мілан» програв сись матч.

#### Шампіоны Европы 2007: реванш
У маї 2006.&nbsp;рока з клуба пуйшли такі значущі играчі, як Мануел Руй Кошта (перейшов до «Бенфікы»), Яап Стам (вернув ся до Голандії), і Андрій Шевченко (перейшов до лондонского «Челсі»). Пару днями пак, 15. юна 2006 рока, єдномысленым рішеньом акціонеру Сільвіо Берлусконі быв выбраный на посаду президента клуба.

«Мілан» доста легко пройшов у фінал, де встрів ся з «Ліверпулом», добывши шанс взяти реванш за пройграш у фіналі Ліґы Шампіону 2005.&nbsp;рока.

Сього разу удача была на боці «Мілана», котрый у фінальнуй игрі в Атенах выйграв з рахунком 2:1 послідь напнутого матча, в якому ниякый з соперників не мав перевагы, но міланці змогли ліпше схосновати шансы. На дубль Філіппо Індзаґі анґлійці удповіли ґолом Дірка Кейта, айбо «Мілану» вдало ся удержати рахунок і стати шампіонами Европы.

### Успіхы Массіміліано Аллеґрі, відход леґенд та зачаток кризы (2009—2014)

Сезон 2010–11 команда зачала із Массіміліано Аллеґрі, молодым таліанськым тренером. Літом команду лишили багаторочні ветераны Діда тай Каха Каладзе, а ключовым усиленьом став шведскый нападающый Златан Ібраґімович, котрый до сього играв у шампіонаті Італії за принциповых сопернику&nbsp;— «Ювентус» тай «Інтернаціонале».

«Мілан» сього сезонп выйграв Шампіонат італії первый раз від 2004&nbsp;року.

Затраченя опытных игравчу, і такуй продажа лідеру: Златана Ібраґімовича, Тіаґу Сілвы, Алешандре Пату, потягнули за собов кризу резултату. На зимну перерву команда пішла на сьомому місті у Серії А. Зимов клуб купив нападающого Маріо Балотеллі, котрый забивши 12 ґолів у 13 матчах, значущо поміг у другуй частині шампіоната. Послідь обновліня турніра «Мілан» у двадцятьох матчах пройграв лем раз тай побировав фінішовати на третьому місті.

### Довершеня епохы Берлусконі та зміна владителю (2014—2019)
Перед зачатком сезона 2014–15 поставити ся у чоло команды довірили щи єднуй леґенді клуба&nbsp;— Філіппо Індзаґі. Послідь зимової перервы їх постигла криза, яка опустила клуб на десятоє місто. Індзаґі было выповіжено.

Сезон 2016–17 команда зачала з тренером Вінченцо Монтеллов. Сись сезон быв не онь значущым, но вдало ся выйграти «Ювентус» у матчови за Суперкубок Італії.

13.&nbsp;апріля, новым владітильом став кітайскый бізнесмен Лі Юнхун. Сума угоды продажа составила €740&nbsp;млн, з котрых €220&nbsp;млн мали быти схосновані для гашеня довгу клуба.

10.&nbsp;юла 2018.&nbsp;рока Лі Юнхун не побировав исповнити свої кредитні довжності перед американськым хедж-фондом «Elliott Management Corporation», що знаменовало переход клуба пуд веденя сьої компанії. 21.&nbsp;юла 2018.&nbsp;рока удіяла ся нарада на котруй офіціално было выповіжено бывшых діректору клубу Марко Фассоне тай Массіміліано Мірабеллі, а Паоло Скароні став новым президентом клуба.

### Удрожіня команды за Стефано Піолі
Сезон 2019–20 команда зачала з тренером Марко Джампаоло, котрого было выпровіжено вже через сім туру шампіоната. Його замінив Стефано Піолі, котрый мав узяти чоло команды лем до конца сезона. Проґреса резултату не было, а на зимну перерву команда пішла на єдинацятому місті. Зимов в команду вернув ся леґендарный Златан Ібраґімович. У марци сезон было застановено через пандемію COVID-19, а послідь обновіня перемагань «Мілан» выдав серію із дванадцяти матчу без пройграшу, фінішіровавши на шостому місті.

Слідуючый шампіонат команда зачала дуже файно. «Мілан» лідіровав до зачатка фебруара, но пак быв спад і «россонері» фінішировали на другому місті. 

## Зазначкы

## Одкликаня

* Офіціалный сайт клуба   
* Фан-сайт клуба   
* Milan Soccer Forum
Катеґорія:Фотбаловы клубы
Катеґорія:Фотбаловы клубы Італії
Катеґорія:Спорт
Катеґорія:Статя написана верьховинськым діалектом
Катеґорія:Клубы-побідителї Майстровскої ліґы УЕФА