open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кобакы

**Кобакы́** авадь **Кобаки́** (рум. Kobakî) (укр. Кобаки) (рус. Кобаки) (пол. Kobaki)  — село у Косовському районови, Ивано-Франкӯвськой области, Украйины.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1442 році.

У 1986 році построєно дітьскый садик на 140 міст, якый было признано ліпшым дітьскым садиком у УССР. Архітектор В.&nbsp;Тимофійчук.

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 2734 людий, из них подля языка:

## Реліґія
Цирьков Воздвижения Честного Хреста Господнёго 1852&nbsp;р. згоріла у 1950&nbsp;р., у 1994&nbsp;р. построєна нова цирьков Воздвижения Честного Хреста Господнёго принадлежить до ПЦУ. Настоятель о. Иван Голомеджук.

Цирьков Сятого Миколая 1852&nbsp;р. принадналежить до ПЦУ. Настоятель митр. прот. Павло Слободян (из 2000 р).

Свято-Юріёвськый чоловічый монастырь принадналежить до Ивано-Франкӯвськой епархії ПЦУ. Намісник и игумен Ювеналій (Зінченко).

Цирьков Введения у Храм Пресятої Дівы Марії 2012&nbsp;р. принадлежить до УГКЦ. Настоятель о. Василь Петрӯв

Храм на честь Боголюбської иконы Божої Матери. Принадлежав до УПЦ МП.

## Знамі Родаци
• Осічный Митер Павлович (1885—1962) — украйиньскый поет.

## Удкликованя

* 
* Діло [Архівовано 31 Січня 2022 у Wayback Machine.].&nbsp;— 1884.&nbsp;— С. 4.

* Офіційний сайт села Кобаки Косівського району
* Кобаки&nbsp;— Інформаційно-пізнавальний сайт | Івано-Франківська область у складі УРСР  (На основі матеріалів енциклопедичного видання про історію міст та сіл України, том&nbsp;— Історія міст і сіл Української РСР. Івано-Франківська область.&nbsp;— К.: Головна редакція УРЕ АН УРСР, 1971.&nbsp;— 639 с.)
* ІСТОРІЯ СЕЛА КОБАКИ НА КОСІВЩИНІ 
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Гуцульскы села на Украйині
Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты Ивано-Франковской области
Катеґорія:Села Україны
Добровеличковка

**Добровеличко́вка** (рус. Добровеличковка) (укр. Добровеличківка) *(до [[1883]] року — Ревуцьке)* — варощик у Новоукрайиньскӯм районови, Кіровоградьской области, Украйины.

У окресови варощика є ґеоґрафіцькый центр Украйины.

## Історія
Варощик первый раз ся споминать у 1776 році кой майор Величковськый, одержав землю про основаня хутора, у вирьхах рікы Добра (ДАКО, ф. 448, діло. 1317 , арк. 15) На другый рӯк року вӯн продав хутор тай земли свому землякови из Черніговщины, поруччикови Ревуцькому.

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 6976 людий, из них подля языка:

## Удкликованя

* *Є.&nbsp;М.&nbsp;Скляренко*. Добровеличківка  // Енциклопедія історії України : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2004. — Т. 2 : Г — Д. — С. 419. — .
* *Д.&nbsp;Д.&nbsp;Проскаченко*. Добровеличківка  // Енциклопедія сучасної України / ред. кол.: І. М. Дзюба [та ін.] ; НАН України, НТШ. — К. : Інститут енциклопедичних досліджень НАН України, 2001­–2024. — .

* Облікова картка
* Сайт спілкування Добровеличківки 
* Офіційний сайт Добровеличківської районної ради 
* Офіційний сайт Добровеличківської селищної ради 
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты Кіровоградьской области
Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Міста Україны
Катеґорія:Районны центры Кіровоградьской области
Туранци

**Тур́анци** (авест. tūiriiānąm) — у зороастризмови назва кочовых выходно-ираньскых народӯв. Противопоставлявуть ся осідлым земледільцям-иранцям. Борьба Турана и Ирана занимать централноє місто у Авестови.

Туранцями (тура —  авест. tūra) 3 тысячи рокӯ назад у момент формированя у части степных выходноираньскых племен економіцького уклада кочового отгонного скотарьства стали называти ираноязычных представителю̄в данного (товды зовсім нового) вида ґаздӯвськой діятелности. И первым нарікло «тураньскым именём» свойых собратӯв-кочевникӯв (самоназваня которых — сакы) само же выходноираньскоє осідлое обывательство товдышнёї території Казахстана и юго-западной Сибіри, не принявшоє «отгонно-кочову» економіцьку реболуцію тых свойых родӯв, которі у перві віка I тысячроча до н.е. и стали «саками».

У май пӯздні часы туранцями называли сакӯв, массаґетӯв, кушан, парнӯв-протопарфян, южных ефталитӯв и другых северо-выходноираньскых народӯв. Термін обозначав практично усю Средню Азію, де жили тоті народы. У персидьскӯй літературі шыроко освящена тема многовікового противостоян Ирана и Турана.

Фирдоусі и май пӯздня ираньска традиція раховала туранцями тюркоязычні племена. Современные историки отрицают версию в Шахнаме из-за её нереальности и того факта, что другие источники рассказывают совсем другую версию.

Ібн Хаукал и Абу Исхак ал-Истахрі у свойых ґеоґрафіцькых трудах кажуть за Туран зовсім у другому місті, ищи у XVIII сторочу Келатьска долина называла ся Тураном (Белуджистан). Первоначално британьскі и советьскі антрополоґы не хшбили до того, што белуджи, пуштуны и народы Балтистана є потомками тых сакӯв и массаґетӯв, котрых у Авестови именовало ся турами.

## Иппен позерайте

* Тураньска низина
* Туран

## ованя

Катеґорія:Тураньскі племена
Катеґорія:Зороастризм
Катеґорія:Ираньскі народы
Катеґорія:Туранци
Катеґорія:Туран
Річка (Хустськый район)

**Рі́чка** (мад. Kispatak) (чис. Rička, Říčka) (укр. Річка) (рум. Ricika) — село у Хустському районови (бывшый Межгорскый район), Закарпатьской области, Украйины.

## Історія
Є леґенда за братӯв: «Жив, быв єден чоловік. Было у нёго три сыны: Річкай, Тюшкай, Лозян. И пӯшли усі три браты у світ серенчу глядати. Трафили они у наші краї тай порадили ся, што ко де поселить ся. Там, де браты поселили ся, росли леш лісы. И стали они рубати лісы, обы учинили си хыжі. Річкай поселився туй, де находиться нашоє село. А Тюшкай у сусіднёму селови тоже постройив си хыжу. И не знали ни Річкай, ни Тюшкай як розділити землі. Договорили ся, што будуть рано ити єден єдному навстріч. Де встрінуть ся, там и буде границя. Річкай любив рано уставати. Уставши ранинько, пӯшов на стрічу свому братови Тюшкаёви. Иде Річкай, иде и уже пройшов доста много. Никать-никать и ниґде не видить свого брата. Тюшкай заспав, кой прӯспав ся, то ужек давно зыйшло сонце. Вӯн схо́пився и побіг наустріч свому братови. Но пройшовши немного, вӯв стрів ёго. Тюшкаёви было шкода, што у брата бӯлше земли, ге у нёго. Та они розойшли ся по-мирному. И де жив Річкай, тото село назвали Річка, а де Тюшкай&nbsp;— Тюшка.»

Село первый раз ся споминать у 1600 році.

У 1950-1970-ых роках у селі робило пару народных малярӯв, які робили свої роботы на склови.

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 928 людий, ты них подля языка:

## Туристичны міста
Пиля села є єден из туристичных маршрутӯв на Боржаву.

### Готелі и корчмы у Річці

* Вілла Річка @VillaRichka ( https://www.facebook.com/VillaRichka/  )
* Котедж Затишок
* Котеджный комплекс  Річка"

## Удкликованя

* Погода в селі 
* Цікаве Закарпаття: Гірське село Річка https://web.archive.org/web/20170425030531/http://karpatnews.in.ua/news/2995-tsikave-zakarpattia-hirske-selo-richka.htm 
* 
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Річка
Мрак

**Мра́к** — густый малый дощ, цяткы якого видко ге у завислому виді. Часто мраком называвуть туман кой ся змирькать.

## У літературі
*«Сіроє осінньёє рано курив ся дрӯбныв мжичков»* (Михайло Коцюбиньскый, II, 1955, 244); *«Дощ у исю минут почти став, сіяла ся леш мжичка, основавши дрӯбныв сітков далеку першпективу улиці»* (Юрій Смолич, Мир.., 1958, 495); *«Быв густый туман, и якась уїдлива сиза мжичка запорошила цуря, ініём осіла на чубах»* (Василь Козаченко, Сердце матери, 1947, 100)

## Иппен позерайте

* Дощ
* Атмосферны опады

## Удкликованя

* Dr. Chowdhury's Guide to Planet Earth. The Water Cycle. Retrieved on 2006-10-24.
* Академічний тлумачний словник (1970—1980) 

* Туман, мряка // Українська мала енциклопедія : 16 кн. : у 8 т. / проф. Є. Онацький. — Накладом Адміністратури УАПЦ в Аргентині. — Буенос-Айрес, 1966. — Т. 8, кн. XV : Літери Ст — Уц. — С. 1939-1940. — 1000 екз.
Катеґорія:Метеорология
Катеґорія:Дощ
Котор (община)

**Общи́на Ко́тор** (чорн. Општина Котор) (серб. Општина Котор) (алб. Komuna e Kotorrit) — община у Чорнӯв Горі на берегови Ядраньского моря. Адміністративный центр — Котор.

## Обывательство
У общині на 2003 рӯк живе 22,947 людий, из них:

## Населены пункты общины

## Удкликованя

* Ознайомчий сайт про Чорногорію і, зокрема, сторінка которської общини 
* Сайт-сторінка общини Котор
* На сайті UNESCO - «Natural and Culturo-Historical Region of Kotor»

Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Общины Чорной Горы
Катеґорія:Чорна Гора
Бӯзінґен-ам-Гохрин

**Бӯ́зінґен-а́м-Го́хрин** (Бӯзінґен над Вирьхом Рина) (нім. Büsingen am Hochrhein) (франц. Büsingen sur le Rhin supérieur) (лат. Busingen supra Rhenum ) (алем. Büesinge am Hochrhi) — варош у округови Фрайбурґ, зимля Баден-Вӯтемберґ, Німицько. Варош є анклав Німицька удну Швайца. Німицько и Бӯзінґен ділить полоса у 700 м Швайцкой комунны Дерфлінґен.

## Історія
Варош первый раз ся споминать у 1090 році. Варош до 1806 року быв у составови Ракуська, потӯм у Кралёвстві Вӯртемберґ а за тым Німицька Ріша. У 1918 році по Великӯв во̄йні став ся референдум де 96% Бӯзінґчан захотіли припойити ся ку Швайцови айбо того ся не стало.

## Ґалерея

Файл:Büsingen am Hochrhein.jpg|Ріка Рин
Файл:Büsingen am Hochrhein Swiss and German Telephone Booth.jpg|Телефонна будька
Файл:Buesingen am Hochrhein 086.JPG|Вид на варош
Файл:Location of Büsingen in detail.svg|Карта анклава
Файл:Bioenergie Büsingen Heizzentrale Ritter Solar.jpg|Вид на варош


## Удкликованя

* Офіційний сайт   
Катеґорія:Анклавы
Катеґорія:Общины Баден-Вӯртемберґа
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Міста Нїмецька
Катеґорія:Бӯзінґен-ам-Гохрин
Вінтертур

**Вінтерту́р** (нім. Winterthur) (алем. Winti, Wintertuur) (франц. Winterthour) — варош у комунні Вінтертур, кантон Цюрих, Швайц.

## Обывательство
У варошови на 2019 рӯк живе 113 173 людий.

## Історія
Варош первый раз ся споминать у 919 році.

## Знамі Родаци

### Родили ся

* Анна Барбара Ринґарт (1730 — 1796) — швайцська математикиня.

### Умерли

* Йоганн Каспар Фӯсслі (1743—1786)&nbsp;— швайцськый ентомолоґ.

## Братьскі Вароші

* Галль-ин-Тіроль, Австрія
* Івердон-ле-Бен, Швайц
* Ла-Шо-де-Фон, Швайц
* Плзень, Чисько

## Иппен позерайте

* 43669 Вінтертур&nbsp;— астероід, названый на честь вароша.

## Удкликованя

* Офіційна сторінка 
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Вароші Швайца
Катеґорія:Вінтертур
Катеґорія:Кантон Цюрих
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Magyar Jogpárt

**Magyar Jogpárt** (Мадярьска партія права) — партія пудкарпатьскых мадярӯв сотворена по Тріаноньскому договорови. У основі партія и її главы критиковали чехословеньску власть.

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Magyar Jogpárt на Мадярьскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Закарпатьска область
Катеґорія:Підкарпатьска Русь
Катеґорія:Мадярьскі села на Украйині
Катеґорія:Мадярьскі партії Чехословеньска
Автоматизація

**Автоматиза́ція**&nbsp;— єдно из напрямлінь научно-технічного проґреса, якый спрямовано на хоснованя самореґулованых технічных частий, економіко-математичных методӯв и систем управліня, што звӯлнявуть чилядь уд участя у процесах одержаня, перечиненя, передаваня и хоснованя енерґії, матеріалӯв ци інформації, существенно уменшавуть міру сёї участи ци трудомістность чиненых операцій. Пиля  терміна автоматичный, хоснує ся значеня *автоматизованый*, што означать доста великый ступінь участя чиляди у якомусь процесови.

## Управны способы

### Системы управліня
*Управліня послідовностёв*, у якому робить ся запроґрамована очереднӯсть дискретных операцій, часто основаноє на елементох системной лоґікы, складовыв якої є стан системы. Система управліня пуднимачом, є прикладом послідовного управліня.

## Иппен позерайте
• Кібернетика

## Удкликованя

* «Енциклопедія кібернетики», відповідальний ред. В. Глушков, 2 тт., укр. вид.1973, рос. вид. 1974;
* *Іванов&nbsp;А.&nbsp;О.* Теорія автоматичного керування: Підручник.&nbsp;— Дніпро: Дніпровська політехніка.&nbsp;— 2003.&nbsp;— 250&nbsp;с.
* Папушин Ю. Л., Білецький В. С. Основи автоматизації гірничого виробництва. — Донецьк : Східний видавничий дім, 2007. — 168 с. — .
* Cinterion M2M World

* Основи автоматики та автоматизації: навч. посіб. / Є.&nbsp;П.&nbsp;Пістун, І.&nbsp;Д.&nbsp;Стасюк; Нац. ун-т «Львів. політехніка».&nbsp;— Львів, 2014.&nbsp;— 333 c.&nbsp;— Бібліогр.: с. 303—304.
* Сопрунюк П. М., Юзевич В. М., Огірко О. І., Луговий П.&nbsp;В. Автоматизація математичних обчислень для оцінки параметрів поверхневих шарів // Відбір і обробка інформації. 2000.-Вип.14(90) с.151-156.
* Acemoglu, Daron, and Pascual Restrepo. “Automation and New Tasks: How Technology Displaces and Reinstates Labor.” The Journal of Economic Perspectives, vol. 33, no. 2, American Economic Association, 2019, pp.&nbsp;3–30, JSTOR 26621237.
* Norton, Andrew. Automation and Inequality: The Changing World of Work in the Global South. International Institute for Environment and Development, 2017, JSTOR resrep02662.
* Danaher, John. “The Case for Technological Unemployment.” Automation and Utopia: Human Flourishing in a World without Work, Harvard University Press, 2019, pp.&nbsp;25–52, DOI:10.2307/j.ctvn5txpc.4.
* Reinsch, William, and Jack Caporal. “The Digital Economy & Data Governance.” Key Trends in the Global Economy through 2030, edited by Matthew P. Goodman and Scott Miller, Center for Strategic and International Studies (CSIS), 2020, pp.&nbsp;18–21, JSTOR resrep26050.6.
* Shiller, Robert J. “Automation and Artificial Intelligence Replace Almost All Jobs.” Narrative Economics: How Stories Go Viral and Drive Major Economic Events, Princeton University Press, 2019, pp.&nbsp;196–211, DOI:10.2307/j.ctvdf0jm5.19.

Катеґорія:Техніка
Катеґорія:Автоматизація
Катеґорія:Діловодство
Кагул (варош)

**Кагу́л** (молд. Кахул) (рум. Cahul) (укр. Кагул) (рус. Кагул) — варош на югови Молдавії, Кагульскый район. Адміністративный центр Кагульского района.

## Назва
Офіціално варошом Кагул став у децемброви 1835 року, вӯн одержав свою назву на честь Побіды російськых вӯйськ над турицькыв армадов при ріці Кагул у 1770 році. До того часу поселеня называло ся раз **Шкея**, потӯм&nbsp;— **Фрумоаса** (Файноє), и первый раз было спомнено у государёвых грамотах на зачатку XVI стороча.

## Ґеоґрафія
Кагул є на удкрытому місті из невеликым зходом до рікы. Варош добре спланованый. Невелика притока Прута, ріка Фрумоаса, ділить го на дві неруні части&nbsp;— северну и южну.

## Історія
Варош первый раз ся споминать у 1502 році.

## Обывательство
У варошови на 2004 рӯк живе 35,488 людий, из них:

Молдаване — 59,7%

Русы — 17,1%

Украйинці — 11%

Болгары — 6,7%

Ґаґаузы — 3,3%

Инні — 2,2%

## Шпорт
У варошови є команда ФК «Кагул-2005», яка выступать у молдавському дивізіонови «А».

## Братьскі Вароші

* Меджидія, Румыния
* Васлуй, Румыния

## Ґалерея

Файл:Cahul,CaleaRepublicii.jpg
Файл:Ioan_Vodă._Foto_1.jpg
Файл:Catedrala_„Sf._Mihail”,_monument_ocrotit_de_stat_amplasat_în_Cahul_01.jpg
Файл:Catedrala_„Sf._Mihail”,_monument_ocrotit_de_stat_amplasat_în_Cahul_02.jpg
Файл:Catedrala_„Sf._Mihail”,_monument_ocrotit_de_stat_amplasat_în_Cahul_03.jpg
Файл:Catedrala_„Sf._Mihail”,_monument_ocrotit_de_stat_amplasat_în_Cahul_05.jpg
Файл:Cahul,sanatorium.jpg
Файл:Cahul_Pascua_06_012.jpg


## Иппен позерайте

* Кагульскый район

## Удкликованя




* Сайт про Кагул&nbsp;— Південну столицю Молдови
* Історія південної столиці
* Фестивалі Кагула
* Сайт про Кагул й Молдову 
* Сайт міста Кагула
Катеґорія:Основаны 1502
Катеґорія:Курорты
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Вароші Молдавії
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Алеппо (провінція)

**Але́ппо** (араб. مُحافظةحلب) — провінція у Сирії. 

## Обывательство
Алеппо&nbsp;— майнаселена провінція крайны, обывательство становить почти 23% обывательства Сирії. Обывательство представлено у основі арабами. У северных округах проживавуть иппен курды и сирійські туркмены. У варошах иппен проживавуть армяне и сирійські християни.

## Адміністративноє діленя
Провінція розділена на 11 округӯв:

# Аазаз
# Айн-ел-Араб
# Алеппо
# Афрін
# Джарабулус
# Джебел-Семан
# Дейр-Хафір
# Ел-Баб
# Ел-Атаріб
# Манбідж
# Сафіра

## Иппен позерайте

* Курды у Сирії
* Алеппо

## Удкликованя

* Провінції Сирії [Архівовано 13 липня 2015 у Wayback Machine.]
Катеґорія:Провінція Алеппо
Катеґорія:Провінції Сирії
Катеґорія:Административны части Сирии
Катеґорія:Сирия
Чорногорци у Републіці Серьбскӯв

**[[Чорногорцѣ|Чорногорци]] у [[Републіка Сербска|Републіці Серьбскӯв]]** (серб. Црногорци у Републици Српској) (чорн. Црногорци у Републици Српској/Crogorci u Republići Srpskoj) — горожане чорногорьского происхождіня, проживавущі и роблящі на території Републікы Серьбской. Чорногорци признані єдным из 12 націоналных меншин Републікы Серьбской, их интересы защищать Совіт націоналных меншин Републікы Сербской. У Републіці Серьбскӯв проживать 1116 чорногорцю̄в, по данным переписа обывательства 2013 року.

## Община
Чорногорци активно стали розселяти ся на території нынішнёї Републікы Серьбской уже по Другӯв світовӯв во̄йні: они жили у такых великых варошах, ге Требинье, Білеча, Ґацко, Невесінє, Любинє, Фоча и Чайниче, и у Баня-Луці. Величезноє число чорногорцю̄в ныні проживать у Герцеґовині, и они є майвеликым по числу нациіоналным меншинством Републікы Серьбской.

## Реліґія
Таге и сербы, чорногорци є почти цалком прихожанами Серьбской православной церкви.

## Общества
У Републіці Серьбскӯв дійствувуть далшы чорногорьскі общества:

* Общество чорногорцю̄в у Републіці Серьбскӯв «Негош» (Баня-Лука)
* Общество чорногорцю̄в «Негош» (Добой)
* Общество чорногорцю̄в у Герцеговині «Вук Мичунович» (Требинье)
* Общество чорногорцю̄в и цімборӯв «Луча» (Градішка)
* Краёвідческоє общество чорногорцю̄в у Герцеговині «Петар Петрович Негош» (Требинье)
* Общество чорногорцю̄в и цімборӯв Чорной Горы «Ловчен» (Баня-Лука)
* Общество чорногорцю̄в «Ловчен» (Бієліна)

У Републіці Серьбскӯв каждорӯчно празднувуть ся Дны чорногорьской културы, у рамкох котрых проводять ся міроприжмства по увіковічованю історії, културы и искуства Чорной Горы. У фебруарови 2016 року краёзнавчым обществом чорногорцю̄в у Герцеґовині «Петар Петрович Негош» сформлвато веіче Даниловграда.

## Знамі Родаци

* **Игор Радойчич**, мер Баня-Лукы.
* **Милое Делетич**, делеґат Віче народа Републікы Серьбской тритёго зозыва.
* **Раденко Рикич**, делеґат, Віче Републікы Серьбской четвертого зозыва.
* **Деян Арсич**, кінорежисер.
* **Драгослав Медоевич**, актер Націоналного Театра Републікы Серьбской.
* **Мілован Дробняк**, тренер по кікбоксинґови зборной команды БиГ.
* **Антоніо Попович**, журналіст РТРС и рок-музыкант.

## Иппен позерайте

* Обывательство Републікы Серьбской

## Удкликованя

* Савез националних мањина Републике Српске: Црногорци  (серб.)
Катеґорія:Чорна Гора
Катеґорія:Чорногорци
Катеґорія:Народы і етніка
Кагул (ріка)

**Кагу́л** (молд. Кахул) (рум. Cahul) (укр. Кагул) (рус. Кагул) — ріка котра паде у озеро Кагул у Кагульскому районови, Молдавії и Одеськой области, Украйины.

## Ґеоґрафія
Бере своє начало уд потока у балці Моранда, што на северови села Лебеденко (Молдавія), паде у озеро Кагул на запад уд села Нова Етулія. По топоґрафіцькӯв карті, приустёва часть протікать по граници Молдавії и Украйины, на сервісови google.com.ua/maps ріка паде у озеро Кагул на граници Молдавії и Украйины. У истокӯв пересыхать, сотворено пару ставкӯв. Нижньый ток (на юг уд села Вулканешты и до устя) и часточно у вирьхню̄м току (миже селами Гутул и Сатук) упрямлено у канал из двухсторонньыв дамбов, шыринов 8-25 м и глубинов 1-1,3 м. Правый берег долины у вирьхню̄м току рікы силно изрізан балками и промыинами, а у нижню̄м току лівый берег изрізан. Приустёва часть долины занята плавнями.

За час дождю̄в ріка наповнять ся водов.

**Притокы:** (уд истока до устя)

# балка Вале-Урсоя л
# балка Гаваноса л
# балка Резышия л
# балка Флемында п
# балка Хумі л
# балка Гелджагула л
# балка Унгурулуй п
# балка Карабібар л

## Історія
Ріка Кагул изнама за побіду П.А.Румянцева над турками 21 юла (1 авґуста) 1770 року. Битва была пиля села Вулканешты пуд час русско-турицькой во̄йны 1768—1774 рокӯв и кӯнчила ся розгромом турицькой армії.

## Удкликованя

*  
* Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. — Т. 6. Украина и Молдавия. Вып. 1. Западная Украина и Молдавия (без бассейна р. Днестра). — Л., Гидрометеоиздат, 1978. — 108—109 с.
* Лист карты L-35-81 Кагул. Масштаб: 1 : 100 000. Состояние местности на 1972 год. Издание 1984 г.
* Лист карты L-35-93 Галац. Масштаб: 1 : 100 000. Состояние местности на 1971 год. Издание 1984 г.
Катеґорія:Рікы Молдавии
Катеґорія:Дунай
Катеґорія:Кагул (ріка)
Костёва

**Ко́стёва** (пол. Kosztowa) (укр. Костева) — село у Перемышльскӯм повітови, Пудкарпатьского воєводства, Польску.

## Ґеоґрафія
Село є у 5 кілометрох на северо-запад уд центра ґміны села Дубецько, 32 кілометры на запад уд центра повіта вароша Перемышля и 31 кілометр на юго-выход уд центра воєводства&nbsp;— вароша Ряшӯв.

## Назва
Принадлежить до ґрупы присвойных назв и происходить уд имени «Костя».

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1433 році.

## Обывательство
У селі на 2011 рӯк живе 415 людий.

## Удкликованя

* Шематизм Греко-Католицкого Духовеньства Апостольскої Адміністрації Лемковщини.&nbsp;— Львів: Наклад ААЛ, 1936.&nbsp;— С. 45—46 [Архівовано 4 березня 2016 у Wayback Machine.]
* Apokryf Ruski [Архівовано 23 вересня 2020 у Wayback Machine.] 
Катеґорія:Апостолска Администрация Лемковины
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Села
Костёва Пастіль

**Ко́стёва Па́стіль** (мад. Nagypásztély) (укр. Костева Пастіль) (рум. Kosteva Pastil) — село у Ужгородьскӯм районови, Закарпатьской области, Украйины.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1567 році.

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 297 людий, из них подля языка:

## Туристичны міста
• храм Рождества прст. богородици. 

• Жрідло №&nbsp;7&nbsp;— гідролоґічна памнятка природы містного значеня. Площадь&nbsp;— 0,3 га, статус одержано у 1984 році. 

• Жидӯвськый тиметӯв у урочищови "Грун". 

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Костева Пастіль на Украйиньскӯв Вікіпедії чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Лемківскы села у Украйині
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Населены пункты Украины
Сібінь

**Сі́бінь** (горв. Sibinj) (мад. Szibin) (босн. Sibinj) (серб. Сибињ) — село у Бродьско-Посавськӯв жупі, Горватії.

## Обывательство
У селі на 2011 рӯк живе 2424 людий.

## Населены пункты
Окрем поселеня Сібінь, у общину иппен входять: 

* Бартоловци
* Брчино
* Челиковичі
* Горні Андрієвци
* Гргуревичі
* Грыжичі
* Громачник
* Якачина-Мала
* Раван
* Слободниця
* Завршье

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Сибинь на Украйиньскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Населены пункты Хорватии
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села подля краины
Шатер

**Шате́р** авадь **Шатра́** — нефурташна легка стройка из тканий, кож авадь рӯсок. Разновиднӯсть палаткы, уд котрой удличавуть великыми розмірами и стріхов круглой формы у видови купола.

Обычно сооружавуть у формі конуса. Издревле шатры хосновали выходні кочові народы. Слово «шатер» зычено из тюркськых языкӯв (, кырґ. Чатыр, каз. Шатыр: — «палатка; кровля») и восходить ку .

У древнёруськӯм языкрви шатер называли иппен «алачюча», уд котрого произошло слово «лачуга».

## Иппен позерайте

* Чадра

## Удкликованя

* Сайт Прослова.ру.
* Э. Нюстрем. Библейский энциклопедический словарь (историко-религиозный), 1868 год. (недоступная ссылка)
Катеґорія:Хыжа
Пустоє (хутор)

**Пусто́є** (рус. Пустое) (укр. Пусте) — хутор у Медвеньскӯм районови, Курьской области, Росії.

## Обывательство
У селі на 2010 рӯк живе 21 чилядник, из рих

Русы — 100%

## Инфраструктура
У хуторови 11 хыжӯв.

## Удкликованя

Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты России
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Росії
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Населены пункты Курьской области
Штрібро

**Штрі́бро** (чис. Stříbro) (нім. Mies) — варош у окресови Тачов, Плзеньскый край, Чиську.

## Назва
Назва иде уд чиського слова Стрібро (чис. Stříbro).

## Історія
Варош первый раз ся споминать у 1173 році.

## Удкликованя

* Офіціалный сайт ( )

Катеґорія:Міста
Катеґорія:Вароші Чиська
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты Чехии
Фрунзеньскый район (Мінск)

**Фру́нзеньскый райо́н** (біл. Фрунзенскі раён) (рус. Фрунзенский район) — район на западови вароша Мінск, Білорусь.

## Історія
Район основаный 17 апріля 1951 року.

У 2004 році было рішено припойити ид варошови Мінск части Міньского района котры были удну МКАД. Так у составови иппен Фрунзеньского района оказали ся села Домбровка и Кунцевщина, иппен были припоєны и землі де у послідні рокы ся села активна застроёчна робота, так основаный мікрорайон Камяна Горка. 

## Обывательство
На 1 януара 2020 року обывательство Фрунзеньского района составлять 470 500 чоловік. Район давно превышать по числености такі областні центры, ге Могилёв, Вітебск, Брест и Гродно. У XXI сторочови район, окрем 2001 року, мав добрый прирост обывательства.

## Еколоґія
У районови нараховує ся 231 га зеленых посажень.

## Удкликованя

* Фрунзенский район
* Минский городской исполнительный комитет
* ОАО "Завод "Белпласт"
Катеґорія:Районы Мінска
Катеґорія:Мінск
Катеґорія:Основаны 1951
Дубрӯвка (Ужгородьскый район)

**Ду́брӯвка** авадь **Ду́бровка** (мад. Ungtölgyes) (укр. Дубрівка) (пол. Dubriwka) (рум. Dubrivka) — село у Ужгородьскӯм районови, Закарпатьской области, Украйины.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1414 року. Село принадлежало ґаздам из Павловцю̄в.

У письменных даных село изнамо иппен ге «Doboruvka» и ге кажуть археолоґічні даны, взникло задовго до XI&nbsp;стороча.

## Памняткы

* Памнятник єдносільчанам-добровольцям Советьской Армады.

## Знамі Родаци

* Юрій Пазуханич&nbsp;— русиньскый общественно-політичный дітель, педаґоґ, депутат Сойма Карпатьской Украйины (1939).
* Константин Грабарь&nbsp;— духовный отець, політичный діятель, тритьый и послідньый ґубернатор Пудкарпатьской Руси (1935—1938). Туй ся родив ёго отиць.
* Бачиньскый Даниил (ст.)&nbsp;— парох церкви верховных Апостолӯв Путра и Павла в селі Дубрӯвка Ужгородьского района.

## Удкликованя

* Дубрӯвка колись и типирь: іст.-краёзнавчый нарис / О. Гаврош; [О. Гаврош].&nbsp;— Ужгород: Вид-во О. Гаркуші, 2017.&nbsp;— 48 с.&nbsp;— ISBN 617-531-166-0.
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Дубровка
Знаменьскоє (Чечня)

**Зна́меньскоє** (чеч. Чӏулга-Юрт) (осет. Знаменское) (рус. Знаменское) — село у Надтеречному районови, Чечні, Росія.

## Історія
Село основано у 1809 році ге Чулык-юрт (чеч. Чӏулга-Юрт).

У 1944 році по депортації чеченцю̄в и инґушӯв тай ліквідації Чечено-Инґушськой АССР село Мундар-юрт, было переименовано у Знаменьскоє.

Из 1 фебруара 1963 адміністрація Надтеречного района ЧИАССР переносить ся из вароша Нижньый Наур у село Знаменьскоє.

## Обывательство
У селі на 2002 рӯк живе 11 072 людий, из них:

* Чеченци&nbsp;— 9264 чол. (96,3&nbsp;%)
* Русы&nbsp;— 254 чол (2,6&nbsp;%)
* Инні&nbsp;— 102 чол. (1,1&nbsp;%)

## Ґалерея

Файл:Гимназия_№10_с.Знаменское.jpg|Ґімназія №10 села Знаменьскоє
Файл:IMG_20180411_080638ЧӀулга-Юртара_берийн_беш_"Теремок".jpg|Дітьскый садик «Теремок» у селови Знаменьскоє.
Файл:IMG_20180107_110738_HDR.jpg|Дітьска бібліотека.
Файл:IMG_20180107_105726_HDR.jpg|Будівля поліції по Надтеречному района.
Файл:Микрорайон_Кадырова_в_Знаменском.jpg|Мікрорайон Кадырова у Знаменьскому.
Файл:Въездная_арка_в_Знаменском_микрорайоне.jpg|Вїздна арка у Знаменьскому мікрорайонови.


## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Знаменське (Чечня) на Украйиньскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Населены пункты Чечні
Катеґорія:Населены пункты России
Катеґорія:Села Чечні
Алексій Карпаторуськый

**Схиархимандрит Алексій** (у жизни **Александр Иванович Кабалюк**; 12 септембра 1877, с. Ясіня, Австро-Угорсько — 2 децембра 1947, с. Иза, Закарпатска область, УССР) — карпаторусиньскый православный священик, віроносник и общественый дїятель. Тутешно чтимый сятый Украинськов Православнов Церковью, чтується як преподобный Алексій, карпаторусьскый сповідник.
Гомок

**Гомо́к** авадь **Гóмок** (, , , ) — село у Ужгородьскӯм районови, Закарпатьской области, Украйины.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1288 році.

У селі є памнятник єдносільчанам, які згыбли у Другӯв світовӯв во̄йні тай у сталіньскых лаґерах.

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 1179 людий, из них подля языка:

## Туристичны міста
• Римокатолицькый храм XV стороча.

## Знамі Родаци
Туй Учив ся Золтан Чомарь (1906-1991), реформаторьскый пастор, учитель сириднёї школы, церковный писатель, краёзнавець.

Туй служив римокатолицькый священик Изидор Мароші (1916-2003), помощник, а потӯм окружный епископ Ваца.

## Удкликованя

* Облікова картква села Холмок на сайті Верховної Ради.

Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Мадярьскі села на Украйині
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Україньска православна церьков (Московскый патріархат)

**Україньска правослáвна цéрьков** (**УПЦ**; , ) — самоуправна православна церьков в Українї з правами на шыроку автономію в рамцї Російской православной церькви.

## Історія
24. авґуста 2024 презідент Україны Володимир Зеленьскый підписав закон, котрый заказав чінность реліґійных орґанізацій, повязаных з Росіёв, на теріторії Україны. Основным цілём закону было заборонити чінность Російской православной церькви і іншых афілёваных реліґійных орґанізацій, а таксамо недопустити пропаґанду ідеолоґії "російского миру". Закон набыв чінности на другый день по ёго опублікованю. Хоць то не є выражене експліцітно, тот закон може значно овпливнити на чінность УПЦ-МП.

## Референції

## Вонкашнї лїнкы

*  Вебова сторінка Україньской православной церькви (Московскый патріархат) 

Катеґорія:Україньска православна церьков (Московскый патріархат)
Сутоморе

**Сутомо́ре** (чорн и серб. Сутоморе) (горв и босн. Sutomore) (тал. Spizza) (алб. Spiçi) — варош у общині Бар, Чорна Гора.

## Історія
Точну дату взника вароша назвати тяжко. Історикы думавуть што перші поселенці прийшли на исі землі ищи до нашої еры. За довгый час територіёв владіла Римська ріша. Паров стороч потӯм, за час великого переселеня народӯв туй оселилися словяне.

Ге курорт Чорной Горы, варош став знамым и доступным в другӯв половині XX стороча.

## Обывательство
За переписом 2011 року, у Сутоморі живе 1004 жытелю̄в. Близкі присілкы Брча (263), Мілєвци (340), Папані (175), Заградже (364), Зграде (512) тай Заньковичі (305) были пораховані Чорногорьскым статистичным бюром ге окремі села, того обывательство вароша Сутоморе мать близко 4000 жытелю̄в.

* Чорногорци — 932
* Сербы — 821
* Инні — 251

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Сутоморе на Украйиньскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Чорной Горы
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Община Бар
Тропарь Пасхы

**Тропа́рь Па́схы**, **Пасха́льный тропа́рь**, сокр. «*[[Ісус Хрістос|Христос]] воскресе из мертвых…*» — главноє торжественноє піснопениє праздника Пасхы у Выходнӯв Православнӯв Церкви и Грекокатолицькӯв церкви.

 

Ге и векшына тропарю̄в — исе куртоє измолвляня, розкрывавущоє всю суть праздника. Подобно тропарям Господскых праздникӯв (у одлік уд тропарю̄в другых праздникӯв) *Тропарь Пасхы* може часто повторяти ся ге приспів ид стихам псалма, и иппен хосновати ся уддільно (майчасто трічі). Ёго авторство неизнамо. Согласно Триоді цвітной, вӯн спӯвать ся «во глас 5-ый», но у наш час ид нёму пудобрано ужек необозримоє число варіацій и мелодій.

## Хоснованя
Тропарь раз спӯвать ся у началі утренёї пуд час пасхальной всеночной у кӯнци крестного обхода храма, сперед закрытыми входными вратами пиля которого усі збиравуть ся. Товды (у пӯвночи) духовенство и люди по очереди спӯвавуть тропарь, котрый потӯм хоснує ся ге приспів ид уддільным стихам из псалмӯв 67 и 117 (по нумерації Септуаґінты):

Архієрей авадь священик, у повнӯм облачении из кадилом и трисвічником возглашать:

* «*Сла́ва Свято́й, и Единосу́щной, и Животворя́щой, и Неразді́льной [[Свята Тройця|Тро́ици]] всегда́, ны́ні и прі́сно, и во ві́кі віко́в!*»
* всі молящі ся отвічавуть: *«Амі́нь!»*
* бывші туй духовенство трічі спӯвать **тропарь Пасхы**.
* за кліриками иппен троєкратно сись тропарь повторять хор.
* потӯм духовенство спӯвать первый стих: «*Да воскре́снет Бог, и расточа́ть ся врази́ Его́!*» (Пс. 67:2). У Триоді указана май повна верзія сёго стиха: «*Да воскре́снет Бог, и расточа́ть ся врази́ Его́, и да бежа́т от лица́ Его́ ненави́дящії Его́!*»
* хор раз спӯвать тропарь Пасхы
* духовенство спӯвать другый стих: «*Я́ко исчеза́ет дым, да исче́знут!*» (Пс. 67:3) — у Триоді: «*Я́ко исчеза́ет дым, да исче́знут, я́ко та́ет во́ск от лица́ огня́!*»
* хор раз спӯвать тропарь Пасхы
* духовенство спӯвать тритьый стих: «*Та́ко да поги́бнут грі́шницы от лица́ Бо́жия, а пра́ведницы да возвеселя́ть ся!*» (Пс. 67:3— 4)
* хор спӯвать тропарь Пасхы
* духовенство спӯвать четвертый стих: «*Сей день, его́же сотвори́ Госпо́дь, возра́дуемся и возвесели́мся в онь!*» (Пс. 117:24)
* хор раз спӯвать тропарь Пасхы
* духовенство спӯвать: «*Сла́ва Отцу́ и [[Ісус Хрістос|Сы́ну]] и [[Святый Дух|Свято́му Ду́ху]]!*»
* хор раз спӯвать тропарь Пасхы
* духовенство спӯвать: «*И ны́ні и прі́сно и во ві́кі віко́в. Амі́нь!*»
* хор раз спӯвать тропарь Пасхы
* духовенство спӯвать: «*Христо́с воскре́се из ме́ртвых, сме́ртію смерть попра́в,!*»
* хор спӯвать: «*И су́щим во гробі́х живо́т дарова́в!*»

## Удкликованя

Катеґорія:Литургия
Катеґорія:Пасха
Катеґорія:Православие
Катеґорія:Тропарі
Донецькый район

**Доне́цькый райо́н**&nbsp;(укр. Донецький район) (рус. Донецкий район) — район у Донецькӯв области Украйины. Адміністративный центр&nbsp;— Донецьк. Є на дочасно окупованӯв території Донецькой области. Сотвореный 17 юла 2020 року.

## Територіалні общины
У составови района 6 територіалных общин:

* Амвросіёвська вароська община
* Донецька вароська община
* Іловайська вароська община
* Макіёвська вароська община
* Харцизька вароська община
* Ясиноватьска вароська община

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладі статі Донецький район на Украйиньскӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Районы Донецькой области
Катеґорія:Донецькый район
Катеґорія:Основаны 2020
Меджуречье (Рудо)

**Меджуречье** (серб. Међуречје) (чорн. Међуречје) (босн. Međurečje) — село у общині Рудо, Републікы Серьбской, БиГ.

## Обывательство
У селі на 2013 рӯк живе 171 чилядник, из них на 1991 рӯк:

(265 людий) 

Сербы — 183

Мусулмане — 57

Инні — 25

## Иппен позерайте

* Община Рудо

## Удкликованя

* Босанско острво у Србији, и у пасуљу нешто траже (Б92, 2. јануар 2018)
* Глава у једној, ноге у другој држави („Политика”, 12. април 2018)
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты Боснії і Герцеґовины
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Села
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Анклавы
Сабадсалаш

**Сабадса́лаш** (мад. Szabadszállás) (серб. Сабадсалаш) — варош у медьє Бач-Кішкун, Мадярщина.

## Ґеоґрафія
Варош Сабадсалаш є у нижню̄м ділу Мадярщины. Уд столици Будапешта варош є уд нёго у 90 кілометра на юг.

Варош є у нижню̄м ділу Карпатской котлины. Надморьска вышка вароша є  95 метра.

## Ґалерея

Файл:Szabadszállás_légifotó1.jpg|посилання=Датотека:Szabadszállás_légifotó1.jpg|Римокатолицька цирьков
Файл:Szabadszállás_légifotó2.jpg|посилання=Датотека:Szabadszállás_légifotó2.jpg|Вароська рада
Файл:Szabadszállás_légifotó3.jpg|посилання=Датотека:Szabadszállás_légifotó3.jpg|Сабадсалаш
Файл:Szabadszállás_légifotó4.jpg|посилання=Датотека:Szabadszállás_légifotó4.jpg|Шпортивны стройкы


## Удкликованя

* www.szabadszallasvaros.hu Званична страница градске управе Сабадсалаша (мађ.)
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Міста Мадярьску
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Населены пункты Мадярьска
Вулканешты (варош)

**Вулкане́шты** (, молд. кир. *Вулканешть*, ґаґ. *Valkaneş*, рус. *Вулканешты*, ) — село у Вулканештьскому районови, Ґаґаузії, Молдавія.

## Історія
Варош первый раз ся споминать у 1605 році.

## Знамі родаци
* Теодор Михайло Микулаёвич — Герой Соціалістичного труда.

## Иппен позерайте
* Вулканештьскый район

## Удкликованя
* Генерал Гамурар: Перша кров пролилася у Вулканештах 

Катеґорія:Міста
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Молдавии
Кривоє (Тячӯвськый район)

**Криво́є** авадь **Крива́** (мад. Nagykirva) (укр. Крива) (рум. Krîva) — село у Тячӯвськӯм районови, Закарпатьской области, Украйины.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1373 році. Селом ґаздовали Кірваї, мали они и село Біловарци у ґаздӯвстві. Село у 1404 році споминать ся у Дарчӯв грамоті 1404 року и припоєно ку Грушовському монастырёви.

У 1751 році учинено деривляну цирьков.

У 1862 році учинено муровану Покровську цирьков.

## Обывательство
У селі на 2018 рӯк живе 3524 людий, из них на 2001 рӯк подля языка:

Украйиньскый — 99,52%

Руськый — 0,48%

## Туристичны міста

* Село Кривоє находить ся у так именованӯ Тячӯвськӯв сейсмічнӯв зоні. Кажді 25-30 рокӯв туй одбывавуть ся землетрясы, силов до 7 балӯв за шкалов Ріхтера.
* Кривоє&nbsp;— єдинственноє село у Украйині, якоє окружавуть три монастырі
* Через село проходила узкоколійка Тересва — Усть-Чорна, айбо была зрушена у 1998 році повенёв.
* Храм Покровы прст. богородици. 1927.
* В 1999 р. было закладено греко-католицьку Воздвиженську церкву.

## Удкликованя

Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Населены пункты Украины
Старомлиновка

**Старомли́новка** (рус. Старомлыновка) (укр. Старомлинівка) (урум. Т’ерменчик) *(до [[1946]] — Старый Керменчик)* — село у Волноваському районови, Донецькой области, Украйины.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1779 році. Село назвали Керменчик што из Урумського языка значить млин.

У 1908 році орґанізовали бібліотеку. У поселенёви одбывало ся дві ярмаркы по три дны.

У марцови 2022 року у ході російськой инвазії у Украйину село было окупіроватоє. Ґенералным штабом казало ся за проведеня масовых репресій, збытковань и выселеня містного обывательства. У ихні опшаря заселяли російськых воєнных. 

Старомлиновка є єдным из майвеликых населеных пунктӯв на т. им. Бердяньскому напрямі. Село є єдным из ключовых населеных пунктӯв на сёму напрямі, у ходови проведеня контрнаступальных дійств ВСУ. 

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 3373 людий, из них подля языка:

Руськый — 82,12%

Украйиньскый — 16,04%

Урумськый — 0,8%

Армяньскый — 0,24%

Болгарьскый — 0,15%

Молдавскый — 0,03%

## Култура
Село Старомлиновка двычи принимало миженародный фестиваль грецькой културы «Мега-Йорти» имени Доната Патричі 2007 тай 2008 року.

## Знамі Родаци

* Демуренко Митер Сергіёвич (1994—2016) — младшый сержант ВСУ, участник русо-украйиньской во̄йны.
* Теміров Митер Павлович.
* Мавроді Сергій Анатолович (* 1965) — російськый, украйиньскый и американьскый автор, режисер.
* Сачко Василь Вікторович — украйиньскый футболіст и тренер.

## Ґалерея

## Удкликованя

* З історії села
* Старомлинівка — Інформаційно-пізнавальний портал | Донецька область у складі УССР (На основі матеріалів енциклопедичного видання про історію міст та сіл України, том&nbsp;— Історія міст і сіл Української РСР. Донецька область. — К.: Головна редакція УРЕ АН УРСР, 1970. — 992 с.)
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Села Донецькой области
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Старомлиновка
Петров, Алексій Леонідович

**Петро́в Алексі́й Леоні́дович** () (*16 марца 1859&nbsp;— †5 януара 1932)&nbsp;— російськый и русиньскый історик, педаґоґ и лінґвіста.

## Біоґрафія
Родив ся Алексій Леонідович Петров 16 марца 1859 року у Петербурґови у файті протоиєрея. Кӯнчив ґімназію у Санкт-Петербурґови (1876), історико-філолоґічный факултет Петербурзького універзитета (1880). Укладав історію у петербурзькых ґімназіях, а из 1887 професор словянознавства Вышшых жӯнськых курсӯв, а по тому&nbsp;— Петербурзького універзитета (1890–1922). У 1922 році еміґровав у Чехословеньско, жив у Празі. Быв дійсным членом «Научного общества им. Т. Шевченка» у Львовови, почестным членом Общества им. А. Духновича. 5 януара 1932&nbsp;року умер пӯсля тяжкої хвороты, захраненый вӯн быв на знаменитому Ольшаньскому тиметовови у Празі.

## Творба
Вись ёго научный доробок присяченый изучіню історії Пудкарпатя и «Угорьской Руси». Первый раз прибыв у «Угорьску Русь» у 1885 році, потӯм у 1890, 1897 и 1911. Из 1922 каждого року приїзджав на Пудкарпатьску Русь и Пряшӯвську Русь, изучав туй книжні зберькы и архівні матеріалы. У резултатови довгої роботы из-пуд рукы А.&nbsp;Л.&nbsp;Петрова уходять 9 выпускӯв «Матеріалы для історії Угорьскої Руси» (СПб., 1905–1914, т. І-VII; Прага, 1923–1932, т. VIII-ІХ). За перві шість томӯв сёго вызданя вӯн одержує у  Петербурзькому універзитетови, де робив, ученый ступінь маґістра (1907), а потӯм доктора словянознавства (1911).

### Книгы

* «Материалы для истории Угорской Руси» (СПб., 1905–1914, т. І-VII; Прага, 1923–1932, т. VIII-ІХ)
* «К вопросу о словенско-русской этнографической границе»&nbsp;— Ужгород, 1923
* «Древнѣйшая церковнославянская грамота 1404 г. о карпаторусской территоріи к основанию Грушевского монастыря св. архангела Михаила в Марамороше»&nbsp;— Ужгород, 1927
* «Древнѣйшая на Карпатской Руси шолтысская грамота 1329 г.»&nbsp;— Ужгород, 1929
* «Древнѣйшие грамоты по истории карпаторусской церкви и иерархии 1391–1498 гг.» (Прага, 1930)
* «Задачи карпаторусской историографии»&nbsp;— Прага, 1930
* "Národopisná mapa Uher podle úředního lexikonu osad z roku 1773" - Praha, 1924

## Удкликованя

* *Віднянськый С. В*. Петров Алексій Леонідович // Енциклопедія історії Украйины : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії Украйины НАН Украйины. — К. : Наукова думка, 2011. — Т. 8 : Па — Прик. — С. 193. — .

* Иван Поп. Енциклопедія Підкарпатської Руси. Видавництво В. Падяка.&nbsp;— Ужгород, 2001

* Петров Алексій Леонідович // Україна в міжнародних відносинах. Енциклопедичний  словник-довідник. Випуск 6.  Біографічна  частина:  Н–Я /  Відп.  ред. М.М.  Варварцев. —  К.:  Ін-т історії України НАН України, 2016. — с.102-103
* Патриарх карпаторусской историографии Алексей Петров (к 80-летию со дня смерти)

Катеґорія:Уродили ся 1859
Катеґорія:Персоналії подля алфавіту
Катеґорія:Умерли 1932
Катеґорія:Умерли у Празі
Катеґорія:Родакы Санкт-Петербурґа
Катеґорія:Умерли 5. януара
Катеґорія:Родили ся 16. марца
Катеґорія:Історіци
Катеґорія:Русиньскы історіци
Кстово

**Ксто́во** (рус. Кстово) — варош у Нижегородьскӯв области, Росії.

## Історія
Варош первый раз ся споминать у XIV сторочови.

Варошоутворювущоє предприятя&nbsp;— ТОВ «Лукойл-Нижегороднефтеоргсинтез».

Єдныв из главных памняток вароша є шпортивный комплекс «Всесвітня академія самбо».

## Відомі уродженці

* Валерія Федорович&nbsp;— російська актриса театра и кіно. Майвелику популарнӯсть здобыла по ролям Катерины Семёновой у телесеріалови «Кухня» и Наташі у телесеріалови «Ужити Потӯм».

## Удкликованя

* http://kstovo.ru [Архівовано 10 апріля 2020 у Wayback Machine.] Кстовськый портал. Актуальні новини міста 
* http://kstovo-adm.ru [Архівовано 5 березня 2022 у Wayback Machine.] Офіційний сайт Кстовського муніципального району 
Катеґорія:Міста Росії
Катеґорія:Міста
Катеґорія:Міста подля країны
Катеґорія:Міста подля алфавіту
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты России
Катеґорія:Кстово
Малі Ґеёвці

**Малі́ Ґе́ёвці** авадь Малї́ **Ґéювцї** () () () ()&nbsp;— село у Ужгородьскому районови, Закарпатьской области, Украйины.

## Ґеоґрафія
Село є на ріці Латориця.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1394&nbsp;році. У 1793&nbsp;році Іштван Ласлов основав знамениту фабрику по литю дзвонӯв, мало не вшыткы дзвоны Пудкарпатя и не леш учинені там.

## Обывательство
По списованёви обывательства Украйины 2001 року у селі живе 760 людий, из них подля языка:

мадярьскый — 91,18

украйиньскый — 7,76

инні — 0,53

## Присілкы

**Хуторы** — село первый раз ся споминать у XIX сторочу.

## Знамі родаци

**Ласло Боді** — фронтман музичної ґрупы «Републіка» (родив ся у 1965 році).

## Удкликованя

## Интересноє

Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Села Україны
Катеґорія:Мадярьскі села на Украйині
Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Кусин (Словеньско)

**Ку́син** (словен. Kusín) (пол. Kusín) (мад. Harapás) (укр. Кусін) — село у окресови Михаловци, Кошицькый край, Словеньску.

## Ґеоґрафія
Селом тече ріка Кусин.

## Історія
Село первый раз ся споминать у 1416 році.

## Обывательство

## Удкликованя

* сайт села . Процитовано 7 липня 2018 року.
* дані про село на сайті www.e-obce.sk . Процитовано 7 липня 2018 року.
* дані про національний склад населення на сайті Статистичного уряду Словаччини . Процитовано 7 липня 2018 року.
* дані про конфесійний склад населення на сайті Статистичного уряду Словаччини. Процитовано 7 липня 2018 року.
* дані про мовний склад населення на сайті Статистичного уряду Словаччини . Процитовано 7 липня 2018 року.
Катеґорія:Населены пункты Словакии
Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Окрес Михаловце
Катеґорія:Населены пункты
Катеґорія:Населены пункты подля країны
Катеґорія:Села подля краины
Катеґорія:Села
Катеґорія:Русиньскы села на Словеньску
Катеґорія:Пословачены русиньскы села на Словеньску
Ідліб (провінція)

**Ідлі́б** (араб. مُحافظةادلب) — провінція у Сирії. Є на северо-западови крайны. Ділить ся на 5 районӯв.

## Ґеоґрафія
На северо-выходови межує из провінціёв Алеппо, на югови из провінціёв Хама, на западови из провінціёв Латакія, на северови из Турціёв. У западнӯв части провінції тече ріка Ел-Асі (Оронт).

## Адміністративноє діленя
Провінція розділена на 5 районӯв:

# Аріґа
# Гарем
# Ідліб
# Джіср-еш-Шуґур
# Мааррет-ен-Нууман

## Удкликованя

* Провінції Сирії [Архівовано 13 липня 2015 у Wayback Machine.]
Катеґорія:Провінції Сирії
Катеґорія:Провінція Ідліб