open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Скрентон (Пенсілванія)

**Скрентон** — варош у округови Лакавана, штат Пенсілванія, США. Маючи 76,328 душ населеня подля списованя людности у США рока 2020, Скрентон є шестым майнаселеным варошом Пенсілванії.

Сітка из пяти варошув тай булш ги 40 районув, покладеных у формі прямої линії у самому варошському сердцьови Сіверо-восточної Пенсілванії, културно тай лоґістично фунґує ги єден великый варош, та хоть Скрентон по мірках США є просіковым варошом за своима розмірами, метрополійна територія Скрентон/Вілкс-Бер обсягує пув міліона душ населеня на площи у 780 км² (300 кв. міль). Скрентон/Вілкс-Бер — културный тай економічный центер Сіверо-восточної Пенсілванії, реґіона штата из май булш ги 1.3 міліонами чоловік.

Історія кличкы Скрентона „Електричный варош“ („Electric City“) зачала ся, кой у 1880. рокови было установленоє електричноє освітленя при мануфактурі Dickson. Через шість рокув, у вароши зачали ходити перші в історії США тролейбусы, котрі ся живили сугубо уд електрикы. Превелебный Девід Спенсер, містный баптистськый пастор, пак дав Скрентонови кличку „Електричный варош“.

Скрентон розміщеный за 124 км (77 міль) на сівер уд Алентавна, 190 км (120 міль) на сівер уд Філаделфії тай за 190 км (120 міль) на сіверный запад уд вароша Ню Йорк.

## Історія

### XVIII. стороча
У 1778. рокови, у епоху колонізації, Айзек Тріп, знамый ги першый білый поселенець у сих земльох, поклав туй свою хыжу; она и дотеперь стоит на сівері Скрентона, тот район даколи быв окремым варошом, котрый ся кликав Провіденс. Другі поселенці из Конектікутської колонії прийшли сюды пуд конець XVIII. тай на зачаткови XIX. стороч, кой ся кунчила Америцька война за Независимость, бо їхньый штат претендовав на йсю територію у рамках свої колоніалної хартії.

## Знамі уроженці

* Джов Байден, 46. президент Споєных Штатув Америкы (2021–днесь), 47. віцепрезидент Споєных Штатув Америкы, сенатор уд Делавера (1973–2009)

## У популарнуй културі

* У вароши є папірьова фірма Pennsylvania Paper and Supply Company, котра стала іншпіраційов про скрентонську конару угаданої папірьової компанії *„Dunder Mifflin“*, указаної у серіалови „Офіс“ (*The Office*) уд NBC. Ипен скрентонськый офіс став сетінґом про многі епізоды серіала.

## Удкликаня
Нїмецька марка

**Нїме́цька ма́рка** (; курто **DM**, у межинароднуй банковськуй термінолоґії **DEM**, в обычнуй бисїдї **D-Mark** вадь курто **Mark**, в анґлоязычных країнах май булше говорят **Deutschmark**)&nbsp;— бывша валюта Нїмеччины. Йиї пустили в обіг 1948 года на території Западної Нїмеччины. 1990 года стала грошовыв єдиницьов зкапчаної Нїмеччины. Руняла ся 100 пфеніґам (, курто: pf).

В обігови были купікы номіналом 1, 2, 5, 10, 50 пфеніґу и 1, 2, 5 марок тай банкноты в 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 и 1000 марок. Центральный банк&nbsp;— Нїмецькый Бундесбанк.

Дякуючи строгуй монетарнуй полїтиці Бундесбанку, нїмецька марка за час свого бытя мала «твердый» обміный курс до другых валют и была другов за популярностьов резервнов валютов у світі.

З 1. януара 2002 года в Нїмеччині ввели евро. Міняня на нову валюту проводили за курсом 1,95583 маркы за єдно евро.

## Одкликованя

Катеґорія:Марка
Катеґорія:Валуты
Катеґорія:Валуты Европы
Катеґорія:Валуты штатів
Дружба (пещера)

**Дру́жба** (друга назва **Романія**)&nbsp;— карстова пещера в Українськых Карпатах; ґеолоґічна памнятка природы місного значеня.

Находит ся в межах Угольсько-Шыроколужанського заповідного масива (часть Карпатського заповідника), в хащи на сївер уд села Мала Уголька, котра в Тячовському районї Закарпатської области.

Дружбу рахуют май великов пещеров Українськых Карпат. Сумарна довжина йиї ходу складає булше 1. км, а глубина пещеры&nbsp;— 46&nbsp;м.

Нахоженя туй пещеры повязано из уложеньом величезных, у пару кубокілометру, блоку вапняку, што в цїлому є характерно для Пенінської зоны стрімчаку, яка проходит через южну часть Угольського масива. Йся місность характеризує ся добре розвинутым карстом, дякуючи сьому туй представлені шелиякі карстові формы як надземні, так и пудземні: карстові поливачкы, пещеры, ґроты, шахты, карстові колодязьы и т.д. Самых пещер на території Угольського-Шыроколужанського масива нараховуют булше&nbsp;30. Окремі з сих пещер сохранили свої камняні шаты 
— сталактиты, сталаґмиты, сталаґнаты и т.д.

Вход у пещеру Дружба, што простерає ся пуд земльов унь до самої рікы Малої Уголькы, находит ся на днови карстової поливачкы. Входный коридор — вто камняный природный колодязь высотов 1,5—2&nbsp;м и глубинов 20&nbsp;м. На днови колодязя находит ся великый зал (заваленый брылами), уд якого в рузні бокы розходит ся дакулько коридору. У пещері течут два поточкы, які зливают ся в єдиный потук. Температура воздуха складає +8,5.

Спозад безпекы людий и звірий вход у пещеры кругом огороженый. Попасти в пуземеля мож лиш из спеціальным знарядженям тай з проводником, сперед тым достати дозвул уд адміністрації заповідника.

У 1950—60. годах близько пещеры проводили ся геологоизглядувальні роботы, слїды якых мож наблюдати до нынї у выгляді зостатку шурфів.

1997. годови включили ї до склада Карпатського біосферного заповідника.

## Одкликованя
Топілець

**Топілець** є підляське село на выходї Польска. 
## Галерея

Файл:Topilec - cerkiew prawoslawna par pw sw Mikolaja - ndx - 4.JPG|Православна церьков                                                         
Файл:Topilec - cmentarz - ndx - 5.JPG|Теметов
Файл:Saint George cemetery Orthodox chapel in Topilec.jpg|Каплиця                         
Файл:Topilec - cmentarz - ndx - 2.JPG|Хрест
Файл:280413 Narew Marshes in Kurowo - 09.jpg]Цвинтар                                                              

## См. тыж
* Завикі                                                                                     
* Кожаны (Подляшье)

Катеґорія:Старорусиньскы села в Польску
Ізу (пувострув)

**Пуво́струв І́зу** (яп. 伊豆半島, いずはんとう)&nbsp;— пувострув у Японії, на острові Гоншу. Занимат восточну часть префектуры Шізуока. Находит ся в вулканічному поясови Фуджі. На території пувострова сут вулканы Омуро, Амаґі, Дарума, и много горячых жерел. Складова національного природного парка Фуджі-Гаконе-Ізу.

Катеґорія:Пувострув
Катеґорія:Пувострува Японії
Тайбей

**Тайбе́й** () — головне і найвекше місто Кітайской републікы. Подля з точков КЛР Тайбей — головне місто провінції Тайван в складї КЛР.

## Референції

Катеґорія:Населены пункты Тайваню
Катеґорія:Головны міста
Катеґорія:Міста Тайваню
Реґіон Чубу

**Реґіон Чубу** (яп. 中部地方 чу*бу чіхо*, «центральный район»)&nbsp;— реґіон Центральної Японії на острові Хонсю. Складає ся з май малых реґіону Хокуріку (北陸地方), Косінтецу (甲信越), Токай (東海) и Тюкйо (中京地方). Центр реґіона Тюбу&nbsp;— префектура Айті.

## Префектуры

* Айті
* Фукуй
* Ґіфу
* Ісікава
* Наґано
* Ніїґата
* Сідзуока 
* Тояма
* Яманасі

## Одкликованя

Катеґорія:Реґіоны Японії
Вірово

**Вірово** ()&nbsp;— є підляське село на выходї Польска, котре было старорусиньскы.
## Галерия

File:DPS w Wirowie.jpg|Монастырь
File:Plebana cerkiew św. Serafina Wirów.jpg|Православна церьков
File:Cerkiew św. serafima z sarowa w wirowie.jpg|Церьков
File:Kościół pw. św. Antoniego w Wirowie.JPG|Церьков                                                          
File:Nagrobek archimandryty Arkadiusza.jpg|Хрест                                                                                                                                                                                                                                         
* Вірово - (Православна церьков, Монастырь)                                                            

Катеґорія:Старорусиньскы села в Польску
Подґоріца

**Подґо́ріца** () — головне і найвекше місто Чорной Горы.

## Референції

Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Чорной Горы
Катеґорія:Головны міста
Катеґорія:Міста Чорной Горы
Анкара

**Анкара** ( ) є головным і найвекшым містом Турецькой републікы. Друге за розміром по Істанбула місто штату. З року 1920 быв резіденціёв Ататюрка, а з року 1923 головным містом Турції, по падінї Османьской імперії. Лежыть на середнїй высоты 938&nbsp;метрів.

## Референції

Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Турции
Катеґорія:Головны міста
Катеґорія:Міста Турції
Букурешт

**Букуре́шт**, тыж **Букуре́шть** () — головне і найвекше місто Румунії, важный економічный і културный центер країны.

## Референції

Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Румынии
Катеґорія:Головны міста
Катеґорія:Міста Румунії
Сан Маріно (місто)

**Сан Марíно** () є головне місто штату Сан Маріно і єдно з єй девятых кастелів. Має 4 118 обывателїв. Находить ся на западных схылах найвысшого пункту Сан Маріна, горы Монте Тітано. Є то пяте найменше обыване головне місто на світї.

## Ґеоґрафія
Місто Сан Маріно сусїдить з кастелами Аквавіва, Борґо Маджоре, Фіорентіно і Кєзануова і італьсков комунов Сан Лео.

Місто Сан Маріно ся складать зо семох курацій: Ка Берлоне, Канепа, Казоле, Кастелларо, Монталбо, Мурата і Санта Мустіола.

Меджінародна академія наук Сан Маріно мала свою резіденцію в тім містї.

## Історія
Предпокладать ся, же місто было заложене святым Марінусом і дакількома хрістіаньскыма утеченцями, котры втїкали перед римскым пронаслїдователём в роцї 301.

Сердце міста хранили три вежы: перша, Ґуаіта, поставена в 11. столїтю, мала репутацію неприступной, што до великой міры стримовало од нападів.

Напятя зо сусїдныма силами выкликало потребу побудовати другу вежу, Честа (13. столїтя). Оборонна сістема была докончена аж по ставбы третёй вежы, Монтале (14. столїтя) – найменшой зо вшыткых, поставеной на послїднїм верьху Монте Тітано.

З рос­том чісла обывателїв міста ся теріторія країны розшырило о дакілько квадратных кілометрів. Кедьже політіка Сан Маріна не была замірена на інвазії або войны з цїлём здобыти новы теріторії, Сан Маріно здобыло остатных вісем кастел, котры творять країну, посередництвом накупів і договорів.

## Політіка
Місто є резіденціёв Санмаріньской хрістіаньско-демократічной партії, конзерватівной партії, котра є в сучасности єднов з головных пануючіх партій.

## Економіка
Економіка міста Сан Маріно было всягды узко повязане з економіков країны. Аж донедавна были головныма господарьскыма чінностями той локації добываня каміня і каменарьства. Днесь є економіка розманїтїшой і обсягуючі путёвый рух, бізніс, продай поштовых знамок і мале польногосподарьство, хоць тото послїднє є на упадку.

## Шпорт
Місто Сан Маріно має три фотбаловы команды: СС Мурата, СП Тре Пене і San Marino Academy. Місто было містом переданя олімпійского огня через Сан Маріно в періодї перед зимныма олімпійскыма грами в роцї 2006.

## Ґалерія

Palazzo Pubblico - esterno.jpg|Палаццо Публікомістьска радніця
Fortress of Guaita - First Tower (San Marino).jpg|вежа Ґуаіта
Second Tower in San Marino and Paragliding.jpg|вежа Честа
Montale Tower.jpg|вежа Монтале
Hastalapolastra.jpg|уліця Павла III.
Statua della Libertà.jpg|Скулптура слободы на намістї перед містьсков радніцёв
The Walls of the Liberty DLO.jpg|панораматічный погляд з Мурату


## Референції

Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Сан Маріна
Катеґорія:Головны міста
Катеґорія:Міста Сан Маріно
Перемышльскый повіт

**Перемы́шльскый По́віт** (укр.Перемишльський Повіт) (пол. Powiat Przemyśl) (русин. Перемышльськый Повіт) — повіт на выходови Польска у Пудкарпатьскому воєводствови. Адміністративный центр — Перемышль.

## Історія
У древности туй жили Кельты и Прото-Словяне, у 5-6 сторочови туй оселилися Словяне, у 10 сторочови входило у Состав Кийӯвськой Руси у XII сторочови Полякы пробовали пудобрати Варош пуд ся айбо не дало ся им.

**Ґалицкоє Ґаздованя и Руснакы у повітови**

У 1199 рокови сотворила ся уния Волынян и Ґаличан уд товды Перемышль став Варошом Реґіоналного значіня, у 1226-1227 роках Перемышль быв пуд Мадярськыв коронов, у 1200-ых роках быв націонално Ґалицко-Руснацькым реґіоном, из покон віку у Надсянёви жили Руснакы: Замешанці, Лемкы, и часточно Бойкы, у Період Ґалицького Ґаздованя у Повітови стройили ся Церкви, Школы, Монастырі и Базары, у 1349 рокови Полякы въедно из Всьым Ґалычыном включавуть у свӯй состав Перемышль и окрес.

**Модерный період**

У 1848-49 роках Містні жителі Пуддержали законну Австрійську Власть у сю̄в мижеусобици.

У 1910 рокови бӯльшӯсть насіліня Реґіона было Ґаличани.

У 1914-15 Рокови Варош Перемышль быв у Осаді Руськых Вӯйськ и взятый ними, 25 Апріля 1915 Царь Микула ІІ прибывав у Варош, у 1918 містні Украйинофілы и іміґанты объявили Независну ЗУНР, но ужек у перві тыжні были задавленıы Польскыв Армадов и з 1919 до 1939 была у Польскӯв Республіці из 1939 до 1941 у УРСР, 1941-1945 Ґенералноє-Ґобернадорство а из 1946 по ныні обратно у составі Польска.

## Самостоятелность
У 1084-1141 рокы Екзістовало Абслютно Независноє Перемышльсько-Ґалицкоє Княжество.


## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Перемишльський Повіт на Украйинськӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Польско
Ґенералноє Ґубернаторство (Німицько)

**По́льскоє Ґенера́лноє Ґуберна́торство** (нім. *Generalgouvernement*, пол. *Generalne Gubernatorstwo*, укр. *Генеральна губернія*, *Ґенеральна губернія*) — адміністративно-територіалноє образованя на території окупріоватой из 1939 року Польска. Сотовореноє 12 окто̄вбра 1939, перестало екзістовати 2 фебруара 1945 року. Столиця — Кракӯв, Лодзь.

## Історія
Території Польска называлися «Ґенералноє Ґубернаторство» у Російськӯв Ріші до 1916 року (де-юре до 1918).

Польскоє Ґенералноє Ґубернаторство сотворено 26 окто̄вбра 1939 року по указу Фӯрера Німицького Рейха Адолфа Ґітлера уд 12 окто̄вбра того же року. До 31 юла 1940 року называлося «*Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete*» («*Ґенералноє Ґубернаторство на окупіроваты Польскі земли*»).

Ґенералноє Ґубернаторство ділило ся на 5 дістриктӯв: Кракӯв, Радом, Варшава, Люблін и Ґаличина (из 1941 року).

Ґубернатором быв Ґанс Франк, ёго замістник Ёзеф Бюлер. Столиця — Кракӯв.

Май великы права мали Німці, дале ишли Украйинці,  и уж потӯм Полякы а ищи ниже были Жиды.

У ходови Вісло-Одерской стратеґіцько-наступателной операції РСЧК узяли Кракӯв и вшыткоє Ґенералноє Ґубернаторство.

На ёго місті сотворили Польску ЛР а Ґенералноє Ґубернаторство признали преступныв орґанізаціёв, Ґанс Франк же быв розстріляный.

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї [Генерал-губернаторство (Германия)](https://ru.m.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D0%B5%D0%BD%D0%B5%D1%80%D0%B0%D0%BB-%D0%B3%D1%83%D0%B1%D0%B5%D1%80%D0%BD%D0%B0%D1%82%D0%BE%D1%80%D1%81%D1%82%D0%B2%D0%BE_(%D0%93%D0%B5%D1%80%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D1%8F)) на Російськӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Неґотін (Сербія)

**Неґотін** (серб. Неготин) (влас. Negotin) (болґар. Неготин) — варош у выходнӯв Сербії. Адміністративный центр Общины Неґотін.

## Історія
Из давна туй жили Влахы, Сербы, Румыны и Болґары, у XVI сторочови первый раз ся споминать у Турицькых документох, у 1804 році туй ся удбыло первоє Анти-Турицькоє Восстаніє.

## Туристичны Міста
У Список Объектӯв Всесвітнёго Наслідя ЮНЕСКО у Сербії входять Неґотинські Пивниці.

## Обывательство
Сербы — 92,49%

Влахы — 1,49%

Ромы — 1,16%

Чорноґорці — 0,42%

Юґославы — 0,34%

Македонці — 0,29%

Румыны — 0,27%

Болґары — 0,18%

Албанці — 0,16%

Горваты — 0,16%

Мусульмани (Націоналность)— 0,07%

Мадяры — 0,06%

Словінці — 0,03%

Украйинці — 0,02%

Німці— 0,01%

Руські — 0,01%

Неупознато — 1,90%

Катеґорія:Населены пункты Сербії
Катеґорія:Міста Сербії
14/88

**14/88** (тыж **1488** і **14 88**), або **четырнáдцять слов** () — кодове гесло, котре часто ся ужыває неофашістами, неонацістами, білыма націоналістами і расістами, прихылниками білой силы і іншыма.

* Чісло 14 асоціують з фразов Девіда Лейна: «Мусиме забезпечіти екзістованя нашого народу і будучі білых дїтей» (*We must secure the existence of our people and a future for White children*).

* Чісло 88 суть кодове поздравіня Гайль Гітлер! Обидва чісла закодованы одповідно до латиньского алфавіту, де буква H суть восьмов в послідовности. Таке ї «заповідї» в есе Девіда Лейна 14/88.

## Референції

## См. тыж
* Чорне сонце (сімбол)
Луг (Раховськый район)

**Лу́г** *([[Мадярскый язык|мад]]. Lonka) ([[Польскый язык|пол]]. Łuh) ([[Україньскый язык|укр]]. Луг) ([[Румуньскый язык|рум]]. Lunca) ([[Чеськый язык|чис]]. Luh)* — село у Велико-Бычкӯвськӯв сільськӯв общині, Раховського района, Закарпатської области, Украйины.

## Ґеоґрафія
Село Луг є у 30 км уд Рахова и у 178 км уд Ужгорода. Село є на злитю рік Косӯвська (она же Кісва) и Тиса.

## Історія
У 1439 році первый раз ся споминать село Луг, село "Луг над Тисов" у нынішню̄в Румыниї давно быв обычным присілком села Луг.

У Лугови часто припочивала Австрійська Еліта. У 1910. роках хотіло ся учинити туй Санаторій на Тубазітных айбо не было тото реалізовано.

## Ошколованя

У Лугови у 1900 рокови зачала ся стройити школа орґанізаціёв «Лѣсове дѣло» из В.Бычкова. У 1903 році школа ужек фунґовала.

## Обывательство
У селі на 2001 рӯк живе 1970 людий, из них подля языка: 

руськый — 0,96%

румынськый — 0,15%

молдавскый — 0,10%

болгарськый — 0,05%

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї [Луг на Украйинськӯв](https://uk.m.wikipedia.org/wiki/%D0%9B%D1%83%D0%B3_(%D0%A0%D0%B0%D1%85%D1%96%D0%B2%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D1%80%D0%B0%D0%B9%D0%BE%D0%BD)) Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Кострина

**Ко́стрина**&nbsp;— село у Украйині, у Ужгородському районови Закарпатськой области. Обывательство&nbsp;— 992 чоловік. Центр Костринської общины тай сільрады.

## Історія
Первый раз ся споминать село у 1409 році кой розслідовалося діло за кражу свиний из Чертежа, обвиняємый Шолтіса Ванча и група єдносільчан мали предстати сперед суда у Надьберезному.

У 1560. роках 17 фамілій жило у селі у 1715 рокови 11 фамілій. 

## Обывательство
Руснакы — 99,01%

Руські — 0,89%

Білорусы — 0,09%

Всёго:1085 обывателю̄в

## Ґеополога
Находиться у традицıонных зимлёх розселиня Лемкӯв на выход уд Великого Березного у Карпатськых горох.

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Кострина на Украйинськӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Хітарь

**Хі́тарь**&nbsp;— село у Украйині, у Стрыйському районови, Львӯвськой области. Обшвательство: 412 чоловік. Орган містного самоушорованя&nbsp;— Славська сільська рада.

## Історія
Село было заселено из 1572 рока, при Речи Посполитӯв входило в состав Руського Воєводства, у 1772 році въедно из усьым Ґалычыном войшло у состав Ракуськой Рішы. На 1 януара 1939 рока у селі жило 1110 людий, 1080 Руснакӯв(Бойкӯв), 25 Ґаличан Римо-католикӯв, и 5 Полякӯв(Кресы), у 1942 році коло Хітаря Ґаличани Украйнофілы создали містный отряд бойовикӯв ОУН(Б)

## Хітарьскоє Урочище
Хітарьськоє Урочище, Урочище розміром у 394 га на выход уд села "Хітарь", пудчинено Славському "Лісгоспови", в Урочищови росте многа смерека і жиє там Тритон Карпатськый. Урочище є пуд Сокальськыми Бе́скидами.

## Удкликованя
Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Хітар на Украйинськӯв Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).
Катрун

**Катру́н** () — варош у окрузі Мурзук на югови Лівії. 

## Історія
Село было основаноє у XVI сторочови Феццанськыма жытелями (на тот час Катрун и окрес были у составі Османськой Рішы. Давно ото была абсолютно необитана долина "Ваді аль Кіхма". 

## За сам Варош и окрес
Реґіон славиться свойыми пальмами, так гі они там много ростуть, из вароша и через нёго идуть торговці из Лівії, Чада и Ніґера.

## Обывательство
У основному Арабы, Тебу і мішаны Ніґеры. 
 
Катеґорія:Статї обсягуючі арабскый языковый текст
Індіана

**Індіа́на** ()&nbsp;— штат США, на сївер уд нього находит ся озеро Мічіган; 92,9 тыс. км², 5,7&nbsp;млн обывателю; адміністративный центр Індіанаполіс; копаня камняного угля; промысел (тяжка металурґія, авіоставбництво та автоставбництво) булшусть на сїверї; інтенсивноє свинарство, вырощованя мелая, сорго; садовництво, зеленинарство; 150 тыс. кілометру автострад.

## Історія
Індіана была включена в склад США 11. децембра 1816 года, став 19. штатом.

## Люди

* Рекс Стаут&nbsp;— америцькый письменик, автор детективных роману, вчинив цикл роману про Ніро Вульфа.

## Удкликованя
Катеґорія:Індіана
Катеґорія:Штаты США
Завыйка

**Завы́йка**&nbsp; (укр. Завийка) (мад. Határvögly) — село в Украйині, у Міжгӯрськӯв територіалнӯв общині Закарпатськой области.

## Назва
Завыйка має Словянськоє проісхождіня, из Румынського слова "Zevoi" авадь Руснацького "Завый" 

У 1600 році первый раз ся споминать гі Zavelyka 

1646 — Zavicska, 1653 — Zarodka, 1780-1781 — Zavojka, Závojka, 1808 — Zavojka, 1828 — Zavojka, Zavijka, 1851-1892 — Zavejka, 1898 — Zavelyka 1907-13 Gatárvögly, 1925 — Závika, Завыйка, 1944 — Závika, Завыйка, 1983 — Завийка.

## Обывательство
У 2001 році туй жили 187 чоловік 100% из якых Руснакы, хоть типирь тота информація годна быти не точна.

## Реліґія
У 1930 році туй была учинена Цирьков Покровы пр. Богородиці а у XVII стороччови туй быв монастырь.

## Історія
Село было основано 1600 року, там жили Руснакы, у 1911 році сперед церкви поклали Хрест, у 2020 село адміністративно было удорвато уд Присліпа и прикапчано ид Міжгірйови.
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Высші Лубянкы

**Вы́сші Лубя́нкы** ()&nbsp;— село у Украйині, у Збаразькӯв вароськӯв общині Тернопӯльского района Тернопольської области. Находить ся на северо-выходови района.

## Історія
У Лубянках быв найденый товстостінный ліпленый горшок, котрый принадлежить Раннёсловянськым племенам.

Село первый раз ся споминать 1463 році.

Дійствовали общества: "**Просвѣта" (из 1920), "Сільськый Ґазда", "Союз Украйинок", "Луг".**

У 1939 році у селі жило 1710 чоловік:
*  — 1380
* Украйинці — 290
* Полякы — 30
* Жиды — 10

## За село
Робить Обще-образовательна школа І-ІІ ступеню̄в, Клуб, Бібліотека, Бо̄вт, Пошта и ФАП.

Ныні у селі жиє 1,012 чоловік,
Валпурґійова нуч

**Валпурґійова нуч** (; , )&nbsp;— народный звык зкапчаный из паленям огня и вірованям у босоркань, сись празник одбыват ся з 30.&nbsp;апріля на 1.&nbsp;мая. Пуд назвов „Валпурґійова нуч“ празнує ся в нїмецькоязычных країнах и Скандинавії.

Паленя босоркань (Валпурґійова нуч) часто руняют из ґелськым празником Белтейн вадь из єврейськым празником Лаґ ба-Омер позад подобного період сяткованя.

## Чехія

Звык палити огинь перед первым майом неспоминат ся ни в єдному давньочешському жерелови, а подля Ченька Зібрта ун появив ся из за нїмецького вплыва. Айбо в половині 19.&nbsp;стогудя сись звык быв заказаный из за забобонності, а в час Другої світової войны, коли не мож было палити огинь на удкрытому воздухови, сись празник не могли празновати впринципі. Проблемным се сято было и для комуністичного режима, пуд час якого хотїли філіпоякубські огнї перейменовати на „огинь мира“. Из за сього в многых варошах Чехії перестали празнувати Валпурґійову нуч.

## Удкликованя

## Референції
Катеґорія:30. апріль
Сукпак

**Сукпак** (тув. Сукпак)&nbsp;— село у Кызылському кожууні, Республікы Тыва (Росія). Оддаленость до районного центра Каа-Хем 21&nbsp;км, до центра республікы, вароша Кызыл 15&nbsp;км, до Москвы 3935&nbsp;км.

## Обывательство
У селі жиє 6106 обывателю̄в, интересный факт за рӯк из 2020 по 2021 рокы стало на 1001 обывателя бӯльше.

## Образованя, Култура
У селі є Школа І-ІІІ ступеню̄в.

Студенты ся добили великых успіхӯв і получили медалі у многых отраслях. Проводяться чемпіонаты по баскетболови і волейболови. Велику пуддержку дав тренер В.Монґуш. Бронзова медаль была завойована у 2003 році, тренер Монґуш і ученикы Тыртына Антон, Оюн Вадім, Саая Спартак получили медалі уд президента Республікы Тыва

## Комунікації
Є 3 телефонных оператора кроме стаціонарных, Білайн (Руськый), МТС (Руськый) і Меґафон авадь "Сібірь Меґафон" (Руськый).

## Удкликованя
Каунас

**Ка́унас** ( ), иппен знамоє гі **Ко́вно** ( , )&nbsp;— варош в Литві и порт на ріці Німан, обывателю̄в мало бӯльше 340 тысяч.

## Історія
### Балто-Словянські племена и становліня Каунаса гі домінат-вароша
У до-Литовськый період туй жили многі племена, уд Жмудӯв и Естӯв до Пруссӯв и Лендзян.

У 1361 році стройить ся у Каунасі тиґляный замок, у 1362 вӯн быв взятый Тевтонцями.

У XV стороччови Замок ся перестройив а Варош у 1408 році получив Маґдебурзькоє право.

### Вхӯд у Російську Рішу и світові во̄йны
У 1795 році Руські войська войшли у Каунас и создали Ковенську Ґубернію, у 1862 через варош проходила Німицько-Руська Желізна дорога.

У 1914 році варош встрітив І світову во̄йну готовым ид обороні, у варошови быв арт-полк и замок нашпіґованый мінами и ёжиками.

У 1918 році пӯсля удхода Німцю̄в за Німан появилася Литовська Республіка, у 1919-1940 варош быв столицёв Литвы. 24 юна 1941 року Німці уничтоживши Аеродром "Каунас", зашли у варош и создали там Округ Литва, у 1944 році 1 авґуста РСЧК узяли варош пуд свою окупацію.

## Обывательство
* Литовці — 94,37%
* Руські — 2,89%
* Украйинці — 0,32%
* Полякы — 0,36%
* Білорусы — 0,18%
* инні — 1,86%

Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту
Катеґорія:Населены пункты Литвы
Катеґорія:Міста Литвы
Аполітічность

**Аполіті́чность (аполітізм)** — апатія або антіпатія (униканя) до політікы. Аполітічность може тыж ся односити ку сітуації, кедь люде мають уперту позіцію о політічных вопросів.

## Література
* Rabin, Jack; Bowman, James S. (1984). *Politik och administration: Woodrow Wilson och American Public Administration* . Offentlig förvaltning och offentlig politik. **22** . New York: Dekker. 

## Референції

Катеґорія:Политология
Завидово (Украйина)

**Зави́дово**&nbsp;— село в Мукачӯвськӯв вароськӯв общині Мукачовського района, Закарпатськой области, Украйины.

## Назва
Село дӯстало свою назву уд имени Давид, майжек уто быв Солтис котрый основав село.

давно были 2 Мадярські назвы: Dávidfalva і Závidfalva.

## Історія
У 1466 році село первый раз ся споминать у Мадярськых хроніках, 

Елек Фийнёш у свойых записёх уд 1851 року пише так: “*Завидово, Русинськоє село у жупі Береґ на юго-выход уд Мункача:785 Русинӯв, 16 жидӯв є уніацька парохія, село лежить у передгӯррёви, принадлежить [[Шынборн|Шынборнам]]<nowiki/>“.*

Село перейшло у Православіє у 1920.

## Обывательство
У 1910 році у селі жило 1487 людий:1356 Русинӯв, 110 Швабӯв (105 из якых Иудеї), 21 Мадяр .

На 2008 рӯк у селі жиє 1720 людий из якых  є Мадяры, Русины і Цигани, Армяни, Білорусы і Руські, роды Русин, Балога, Петёвко і т.д.

## Удкликованя

Катеґорія:Села Закарпатьской области
Прапор

**Прапор, флаґ**, **фана** ці **застава** є дараб полотна, обычайно прямокутной формы, з орнаментом і різныма цвітами. Наука, котра штудує прапоры, кличе ся вексілолоґія (од  „прапор“).

## Курагов
Єдным із видів прапорів є хрістіаньска церьковна курагов, котра ся найвеце поужывать у православных літурґіях і выходнім обряді.

## См. тыж
* Прапоры незалежных штатів

## Референції

Катеґорія:Прапоры

## Література
*Crouthers, David D. 1978. *Flags of American history.* Ill. Nicholas Zarrelli. Maplewood Novae Caesareae: Hammond. ISBN 0843730803.
*Healy, Donald T., et Peter J. Orenski. 2003. *Native American flags.* Praefatio Carl Waldman. Normanniae: University of Oklahoma Press. ISBN 0806135565.
*Kaye, Ted. 2006. *Good flag, bad flag: how to design a great flag.* Trentoniae Novae Caesareae: North American Vexillological Association. ISBN 9780974772813, ISBN 097477281X.
*Quaife, Milo Milton, Melvin J. Weig, et Roy E. Appleman, eds. 1961. *The history of the United States flag, from the Revolution to the present, including a guide to its use and display.* Praefatio Roger Butterfield. Adumbrationes Elmo Jones. Novi Eboraci: Harper.
*Smout, Arthur Henry. 1968. *The flag book, Australia; when, where and how to fly or display flags correctly.* Brisbane: Lions International, Australia, District 210K.
*World Book. 2005. *World Book's Encyclopedia of Flags.* Sicagi: World Book. ISBN 0716679000.
*Znamierowski, Alfred. 2010. *World Encyclopedia of Flags,* ed. retractata. Londinii: Southwater (Anness Publishing). ISBN 1844768953, ISBN 978-1844768950.
Харъяга (селище)

**Харъя́га** (комі. Харьяга) — село у Усть-Цилемському районови, Републікы Комі, Ро̄сıї. Входить у состав сільського поселенıя Ёрмиця.

## Історія
Село основаноє у 1931 році гі Совхоз, из часом оно ся розростало і'и стало важныв економічныв и културныв частёв Републікы Комі.

## Обывательство
У 2010 році у селі жило 206 людий.

У 2002 році у селі из 280 жителю̄в, 190 были Руськыми и 90 Комі, містні Руські у основному є Поморы котрі жили там ищи из часӯв Руси и Монґольського нашествія на Европу.

## Улиці
По данным 2011 року у селі є 6 улиць.

## Удкликованя
Руська Мокра

**Ру́ська Мо́кра**&nbsp;— село у Украйині, у Тячӯвському районови Закарпатьской области.

## Ґеополога
Село Руська Мокра ся находить на берегови рікы Мокрянка, на высоті 600 метрӯв над морём, межов миже Руськыв и Німицькыв Мокрыв є Урочище "*Церковный Звур", а из Усть-Чорныв Урочище "Занёво"*

На западі суть горы Гропа и Ружа а дале ся продовжать полонинами Кычера и Красна.

Май высока точка — 1600 метрова гора Стрымба.

## Клімат
Позад специфікы нахождіня села миже Гӯрськых хребтӯв — Красна, Ґорґаны и Свидовець, у селі Руська Мокра сніг у сириднёму лежить 162 дны на рӯк, Максимум было 178 дню̄в.

## Интересны Факты
• Село Руська Мокра май дождьливоє село Пудкарпатя

• Село при СССР было у составі Усть-Чорнянської Селищной Общины

• У селі была Німицька колонıя 1775-1945 р.

## Історія
Село основаноє у 1638 році Руснаками из Марамо́роша и дворянами Мадярщины из Фамілії **Долгай.**

У 1775 році у село прийшли Швабські Колоністы из Цура і окреса Луґано.

У 1922 році у селі учинили Чехы узкоколійну желізницю, дрыва тым путём везли аж у Тересву.

У 1942 році село стало частёв сети оборонных строёк и укріплень "Ліні Арпада". У окто̄вброви 1944 року РСЧК взяли село по невеликӯв перестрілці из Ґарнізоном села.

У 1947 році у кучах Німцю̄в котрі пӯшли гет учинили Школу (4-класна система).

У 1955 році учинили 7-рӯчну школу котра у 1962 стала 8-рӯчна.

У селі є Уніацька, Православна и Єванґелістьска церкви.

У 1997 и 2001 році у селах Руська Мокра и Німицька Мокра страшна повінь зничтожила 28 хыж, 42 пострадали а мосты и дамбы были силно изнеможены.

## Обывательство
У 2001 році у селі жило 1357 людий (ныні 1490), из них подля языка:

украйиньскый— 99,26%

руськый— 0,44%

німицькый— 0,22%

иврит— 0,07%

## Знамі Родаци
Василь Мигалёвич Країло — Началник вайнового госпіталя, доктор медичных наук

## Удкликованя

Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села Україны
Їздові псы

**Їздові псы** — псы, які хоснуют ся як тягова сила (гужовый транспорт) на снїгови вадь ледови, для волоченя лодок, для перевозкы грузу и людий на нартах. 

Для їздової работы берут псу опредїленых пород (хаскі, маламут, самоїд), в якых у ходї селекції закапчані всї што треба для їздовых псу фізичні и психічиські качества.

## Історія
Май давнї находкы псячых упряжок, нарт и кусток псу были найдені на Новосибірськых островах и, согласно радіоуглеродному аналізови, їм дись 7800—8000 году.

Оба полюсы Землї были покорені на псячых упряжках. Сїверный полюс — експедиція Роберта Пірі (1909 гуд), Южный — експедиція Руаля Амундсена (1911 гуд).

Самый довгый арктичеськый переход на псячых упряжках простяг ся на 10 000 кілометру, уд Уелена до Мурманська, в ходї полярної експедиції газеты «Совітська Росія» в 1982—1983 годах.

Популярна подїя з участьов їздовых псу — «Велика гонка милості» 1925 года, в ходї якої в населені пункты Аляскы была привезена противодифтерійна сыворотка.

## Породы їздовых псу

* Хаскі:
** Аляскінськый хаскі
** Сахалінськый хаскі
** Сибірськый хаскі
** Маккензі Рівер Хаскі
* Аляскінськый маламут
* Ґренландськый пес
* Лапонськый їздовый
* Норвежськый їздовый
* Самоїдськый пес
* Чинук
* Чукотськый їздовый
* Канадська ескімоська лайка
* Якутська лайка
* Камчатськый їздовый
* Таймырськый їздовый
* Сибірськый їздовый пес Сеппала

## Упряжка

У їздового песоводства сут повно переваг перед їздов на олениных упряжках, бо псам не треба пудножный корм (например трава што росте на землї), што особено важно при переміщеньови по ледови вадь арктичеськыми пустынями. В динь псяча упряжка годна пруйти ростояня в 40—60 км при скорості 10—12 км/ч. Айбо при сьому враховуют ставаня, кыбы псы годні отдохнути.

Кроме сього, їздовых псу мож гудувати мнясом мертвых звірий, што стало перевагов експедиції, Амундсена ид Южному полюсови перед експедиційов Скотта, хосновавшого в качестві гужевых живин шетлендськых поні.

## Удкликованя

Катеґорія:Псы
Катеґорія:Гужовый транспорт
Пудчумаль

**Пудчума́ль** — село у Міжгӯрськӯв територіалнӯв общині, Хустського района Закарпатьской области, Украйины.

## Жывот села
Бывша назва — Пужчумаль.

У період Австро-Мадярського Ґаздованя містноє обывательство занималося спецтехнолоґійов обробліня заготовленых дрыв на заказ инокрайнных фірм, была задумка ї воссоздати у наш час.

## Туристичны Міста
Є Пішаґ **Петровиць—Вӯльшанськоє Водохранилище** , протяга якого сягать 30,000 метрӯв. Пішаґ што иде через перевал Прислопиць, гору Тяпеш (1,324 м над морём) , добрый як на пішый похӯд, на ко̄нёх, Біціґлёх, Моторці и на Машині. Путованці на полну учувуть екзтрім Карпат.

У літі по путёви до **Тереблё-Ріцькой ҐЕС** мож не леш набрати у баксу и напитися мінералной воды а и набрати си Ягӯд, яфін, малины, чорниць и всякых грибӯв, уд Козарю̄в и Білякӯв до Трюфеля, Лисичо́к и Голубіно́к. Пішаґ має пару розхождінь.
Приміром у романтичный похӯд мож рушити из **Завырища**, Кучового масива села, по Катунськӯм пути (назва дана позад того ош пішаґ учинили кой робили **Лінію Арпада**
Катеґорія:Села Закарпатьской области
## Обывательство
У 1989 році у селі было 153 людий а у 2001 році 155, из них:

Руснакы и Украйинці — 99,36%

Руські — 0,64%
Мем

**Мем** — єдиниця културної інформації. Тримле ся, ож автором терміна є Річард Докінз; першый раз „мем“ ун захосновав у 1976. годі у своюй книзі *«Еґоїстичный ґен»*. Слово *мем* ся выводит из грецького *mimema* — *наподобньовати*.

Еволюція не мусит быти основана лиш на реплікації ДНК, її принцип розширеня любої інформації, котра дала ся пуд зміны (мутації) и тиск одбора. Мемы ширят ся як з поколїня в поколїня, так и комунікаційов з чужыми людьми (йся теорія передаваня мему одповідає концепції еволюції Жана-Батиста Ламарка — ламаркізм). Теорія існуваня мему, як культурного наслїдства інформації в клїтках мозґа (по даякым теоріям и рослин и звірий) критикує ся еволюційнов психолоґійов як псевдонаучна.

Сюзан Блекмор в своюй книзї *The Meme Machine* (рус. „Теорія мему“) описує мемы як неконтроліровані и фурт живі. Меметичну еволюцію не мож пропустити. Она каже, што нашоє самовосприиманя вто лиш ґрупа мему, котрі на даный момент управляют нами.

## У інтернет-културі
Інтернет-мем — концепт, єдиниця културної інформації, котра ся скоро шырит уд челядника до челядника в Інтернеті — обычайно у інтернет-културі термін „мем“ став ся асоційовати из комедійов у фото-, авдіо- тай відеоформатах, котрі ся пошырюют через соціалні сіткы, відеоплатформы, блоґы тай новостні уданя. Інтернет-мемы часто указуют на собі актуалні на момент їх популарности културні події тай помагают дефіновати часовый період, частьов котрого сут.

У 2013. годі Докінз дав інтернет-мемам характеристику мемув, нароком видозміненых вдяку людськуй креативности, котрі ся удличают уд його зачаткової ідеї мутації „через трафункові зміны тай таку собі форму Дарвінового природного удбора“.

## Удкликованя


Катеґорія:Мемы
Каллӯв

**Ка́ллӯв** авадь **Ка́ллово**&nbsp;— село у Украйині, у Довжанськӯв сільськӯв общині Хустського района Закарпатськой области. 

## Обывательство
У 1989 році у селі жило 103 людий, 50 Чулувікӯв і 53 жоны

У 2001 році жило туй 94 людий 

Руснакы и Украйинці — 100%

## Клімат
Сиридньый максимум 12,6 °С

Сиридньый Мінімум 3,6 °С

Сиридня температура за рӯк 8,1 °С
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Адміністративноє діленя Украины

**Укра́йи́на** є унітарна держава, котра ся адміністративно чинит 27&nbsp;реґіонами: сюды входят 24&nbsp;області, 1&nbsp;автономна республіка (АР Крым) тай 2&nbsp;вароші из шпеціалным статусом: Кийов тай Севастополь.

## Штруктура
Подля статі №133 Конституції Украйины систему адміністративно-територіалного устроя Украйины чинят: Автономна Республіка Крым, області, районы, вароші, районы у варошах, селища тай села. Сесі територіалні єдиниці ся класифікуют за трьома факторами:

1) *ґеоґрафічно* они ся ділят на реґіоны (АР Крым, області, районы, вароші-реґіоны Кийов тай Севастополь) тай населені пункты (вароші, селища, села);

2) *подля статуса*&nbsp;— на: адміністративно-територіалні єдиниці (області, районы), самоврядні територіалні єдиниці&nbsp;— територіалні громады (варошські, селищні, сілські). АР Крым має шпеціалный статус територіалної автономії, а районы у варошах ся характеризуют рисами як адміністративно-територіалных, так и самоврядных єдиниць;

3) *подля міста у системі адміністративно-територіалного устроя Украйины*&nbsp;— на **територіалні єдиниці первинного уровня** (варошські, селищні тай сілські територіалні громады), **середнього уровня** (районы) тай **выщого уровня** (Автономна Республіка Крым, області, вароші Кийов тай Севастополь).

Де факто адміністративно-територіалныма єдиницями сут и території територіалных громад, хоть на леґіслативнум уровньови они раз такый статус не дустали. Подля платного *Положеня за порядок рішеня вопросув адміністративно-територіального устроя Украйинської РСР* (1981) (против Конституції) є такый тип населеного пункта ги „селище міського типу“ (смт). Населеня смт ся тримле варошськым.

## Територіалні єдиниці выщого уровня

*Моментално в окуповануй АР Крым 14 районув, котрі бдут ліквідовані по деокупації, а вмісто них ся учинит 10 новых районув. Ворохом новых районув в Украйині 136, уєдно из неліквідованыма днешньыма районами АР Крым&nbsp;— 140.

Населеня Севастополської варошської рады тай АР Крым подані на 1.&nbsp;януара 2014.

## Деталный адміністративный устрій (на 01.01.2022)

*<sup>Подля податкув офіціалного портала Верьховної Рады Украйины</sup>**<sup>.</sup>*

Вароші, не пораховані у таблиці у ґрафі „вароші“, бо у них варошські рады не вчинені тай они не сут у територіалных громадах: Припять та Чорнобыль. Ворохом варошув в Украйині є 461.

## Зміны за 1991–2020. рокы

звіздочков указаноє число сілськых рад.

## Удкликаня
Луково

**Лу́ково** (мад. Lukova) (укр. Луково) — село у Білицькӱв територіалнӱв общині Хустського района, Закарпатської области, Украйины.

## Історія
Село основаноє у 1500 році, у селови у XIX сторочови быв учиненый водяный млин файтов Сенинцьӱв, у 1748 році у селі ужек была деривляна цирьков. У 1918 році село войшло у состав Руськой Крайны, а пак до 1944 было у составови Чехословенська. У 1944 році, 29 септембра село узято РСЧК а у 1946 войшло у состав УССР.

## Присілкы
**Задо́н**

**Задо́н** — бывшоє село, ныні у составови Лукова.

зъединеноє из с. Луково

Спомин:  1530: Zadon

## Обывательство
У 1989 році у селі жило 1493 людий а у 2001: 1558 людий, из них подля языка:

украйинськый — 98,72%

руськый — 1,16%

білоруськый 0,06%

## Туристичны Міста
• храм Великомученика Дмитрія. 1796.

• Боржавська узкоколійна желізниця.

• 200. рӱчный водяный млин.

## Удкликованя
Ушка (село)

**Ушка** (мад. Úszka) — село по Мадяро-Украйинському гатарови у медьє Сабольч-Сатмар-Береґ.

## Ґеоґрафія
Село ся находить на выході Мадярщины і має площадь 7,36 км²

## Обывательство
У селі на 2015 рӯк жиє 454 обывателя почти всі из котрых мадяры.

## Історія
Первый раз село ся споминать у 1462 році гі "**Выжка"**, усё 15 стороччя село было у составі зимиль Бекеньї.

У якыйись час Іштван Росалі Кун дав село дітям Ілоны Кун, пӯсля того селяни годни были пересікати мӯст Росалі і Тісабеч.

У 18. стороччови селом правили роды Форрий, Мартон, Лонґер, Сентпетері і Сабов а у 19. стороччови роды: Арі, Гал, Турі, Сілаґі, Кардош і Енеді.

Коло границі Тісабеча і Ушкы є Винниця "**Чемпіон"**.

У 1703 році пиля Тісабеча сталася битва миже Мадярськыма Повстанцями і Австрійськыв Армійов у місности "**Байнокдуле"**.

Село было повнӯстю розбито а потӯм осіло на нынішнёму місті.

## Реліґія
У 1805 році у селі была учинена Реформаторська Цирьков, пиля ниї была дзвӯнниця.

## Удкликованя
Канюкі

**Канюкі** є підляське село на выходї Польска. 

## Галерия

File:Cerkiew w Kaniukach.JPG|Православна церьков
File:Kaniuki - A wooden Christian Orthodox Chapel by the Narew River.jpg|Каплиця
File:Kaniuki- an old wayside cross with cyrillic inscriptions.jpg| Хрест                                                         
File:Kaniuki house33.jpg|                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    
                                                                                                                    
Катеґорія:Старорусиньскы села в Польску
Карпаты (село)

**Карпа́ты** — село у Чинадійовськӯв Селищнӯв Общині, Мукачӯвського Района, Закарпатськой области, Украйины.

## Історія
До 1711 року село было пудчинено Мункачови, і принадлежало родови "**Ракоці**". У 1711 році пӯсля во̄йны Австрійська власть конфісковала село. У 1726 році село Австрійськый Імператор подарив князёви Лотарёви Шынборнови, у власти сім'ї быв резіденция-каштиль до 1944 року.

У 1993 році Уніацька община ся возродила айбо моляться у каплици санаторія "**Карпаты**".

## Туристичны Міста
— Опшаря Князя Шынборна

— Жрідло Молодости

— Скала Любови

— Парк санаторія "**Карпаты**"

## Обывательство
У 1989 році у селі жило 919 людий 

У 2001 році 475 (ныні ужек 235), із них:

Руснакы и Украйинці — 96,60%

Руські — 1,70%

Мадяры — 1,28%

Армяни — 0,43%

## Удкликованя
Чесновка

**Чесновка** — село у ґміні Біла Пудляська, Люблінськоє Воєводство, Польска.

## Історія
По данным етноґрафіческой експедіції Павла Чубиньского 1869-1870 р. У селі жило у бӯльшости жили Волыняни Униакы.

У 1975-98 роках село было у составі Білопудляського Воєводства.

## Обывательство
на 31 марца 2015 року у селі жило 705 людий, 183 дітий, 461 взрослый і 61 пінзійонер.

## Матеріалы
https://uk.m.wikipedia.org/wiki/%D0%A2%D1%80%D1%83%D0%B4%D1%8B_%D1%8D%D1%82%D0%BD%D0%BE%D0%B3%D1%80%D0%B0%D1%84%D0%B8%D1%87%D0%B5%D1%81%D0%BA%D0%BE-%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%82%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B8%D1%87%D0%B5%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%B9_%D1%8D%D0%BA%D1%81%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%86%D0%B8%D0%B8_%D0%B2_%D0%97%D0%B0%D0%BF%D0%B0%D0%B4%D0%BD%D0%BE-%D0%A0%D1%83%D1%81%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%9A%D1%80%D0%B0%D0%B2

## Удкликованя
Адміністратівне дїлїня Ґрузії

**Ґрузія** суть унітарный штат, котрый адміністратівно подїленый на 9 країв (мхаре; ), 2 автономны републікы (; Абхазія і Аджарія) зі своїма урядами, 76 муніціпалітетів і окреме головне місто Тбілісі.

## Історія
### Російска імперія
По припоєнї царьств і князївств Ґрузії до складу Російской імперії было встановлено характерне для імперії адміністратівне-теріторіалне дїлїня. Велика часть теріторії Ґрузії входила до Тбіліськой і Кутаїской ґуберній. В двох ґуберніях были такы окресы: **Тбіліська** — Ахалціхскый, Ахалкалакскый, Борчаліньскый, Ґорійскый, Душетьскый, Тбіліськый; **Кутаїска** — Артвіньскый, Батумскый, Зуґдідьскый, Кутаїскый, Озурґетьскый, Лехчумскый, Рачіньскый, Сіґнахскый, Сенакскый, Сухумскый, Тіонетьскый, Телавскый, Шорапаньскый. Окрем того, часть теріторій Ґрузії была в складї Карского краю і мала окресы: Адраґаньскый, Каґизманьскый, Карьскый і Олтіньскый.
### Ґрузіньска демократічна републіка

За часів Ґрузіньской демократічной републікы дїлїня на ґубернії были зрушены, а марзи ся захранили. Были внесенї невеликы зміны в їх граніцї і дакус раёнів были споєны. Было вытворено три автономнї єдиніцї: автономна Абхазія, автономна мусулманьска Ґрузія та Закатальскый окрес. Было представлена двойуровнёва містьска самоуправа де 20 окресів одповідали областнім рівню, а 356 міст і громад — містьскім.
### Ґрузіньска ССР
У період екзістованя Ґрузіньской ССР тыж было вытворено три автономнї єдиніцї: АССР Абхазія, АССР Аджарія та Югоосетьска автономна область. В другых частях штату были вытворены єдиніцї областного уровня і раёны, дакус міста, котры не входили до складу жадного раёну, были выголошены містами републіканьского підпорядкованя. На зачатку 1950-х років была спроба вытворити реґіоналны єдиніцї. Были вытворены Тбіліська і Кутаїска области. В першім споїли ся цїла выходна Ґрузія (окрем Выходной Осетії), а в другім — области западной Ґрузії (окрем Абхазії і Аджарії). Тоты области были дакус років, пак їх ліквідовали. В роцї 1990 Верховна рада Ґрузіньской републікы ліквідовала Югоосетьску автономну область.
### З року 1991 по днесь
Реґіоналне дїлїня у Ґрузії было вытворене у 1994—1996 роках.
## Адміністратівне дїлїня
Краї (мхаре) были вытворены указами презідента Ґрузії меджі 1994 і 1996 роками; дві автономны републікы Абхазія і Аджарія были вытворены почас режіму СССР і признана днешнов Конштітуціёв Ґрузії, приятов в роцї 1996.

## Референції

## Література
*„ადგილობრივი თვითმმართველობა საქართველოში 1991-2014“, თბილისი, 2015
Косӯв Вирьх

**Ко́сӯв Вирьх**  *Косів Верх* — село у Колочавськӯв селищнӯв громаді, Хустського района, Закарпатьской области, Украйины.

## Історія и за село
На момент переписа обывательства села у ню̄м жило на 2001 рӯк 16 людий. Село было повноцінным селом-присілком села Неґровиць. Туй даже быв свӯй почтовый індекс.

Свого часу у селі было 40 опшарь но из часо́м село у́мерло. У літі діти бывшых жителю̄в села селяться у кучі на Косовицю.

До 1970-ых у селі была школа І ступеня.

## Обывательство
По перепису УССР 1989 року у селі жило 34 обывателя, 19 чулувікӯв и 15 жӯн.

По перепису 2001 року у селі жило 16 людий.

Руснакы и Украйинці — 100%

Ныні у селі не жиє нико, позад Урбанізациї и евакуації трансформатора люди не годни были мати нормальный живӯт, послідньым жителём быв Йовшка Беля котрый умер у 2013 році.

## Удкликованя

Катеґорія:Населены пункты Украины
Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Катеґорія:Села Закарпатьской области
Катеґорія:Села Україны