Дарья Тоцкая

**Дарья Тоцкая** (21 марта 1989, Оренбург, Росiя) -  писательница, маляр, литературный и арт-критик, куратор выставок. 

## Биография
Родилася в сім’ї журналістōв а писателюв Ларисы Басової а Сєрґєя Бурдыґіна. Бабка по материнōй лінії в совєтськый час была головним бухгалтером выдавництва «Закарпаття» в Ужгородї, дїдо – дохтор-рентґенолоґ, мальовав, айбо не дōстав фахову освіту. Мати писательки, Лариса Басова, написала цикл есеїв про Ужгород і фільмовала сюжети про пōдкарпатських художникōв і історичнї персоналії для ужгородського телебаченя.

Первий раз будуща писателька нащивила Ужгород, коли юй року не было, а у 9 рокōв переїхала у вариш із Оренбурґа. Училася в Ужгородськōй школї № 3 з поглибленим вивченям анґлійського языка, а такой у дітськōй художнюй школї. Як юй было 15 рокōв, переїхала в Анапу, де вступила до філії Московського державного педагогічного унїверситету на спеціальнōсть «графічний дизайн», айбо лишила ся навчаня у первий рōк і начала робити у журналїстицї. У 2012 роцї кончила з відзнаков Санкт-Петербурзький державний унїверситет культури а мистецтв за фахом арт-експертизы, кафедра історії світової культури. Жиє у Краснодарї.

## Творба
У діцтвї а пōдлітковōм віцї писала новелы. Перва публїкація в рускōм товстōм журналї была у децемброви 2019 року, перва часть роману «Море Мікоша» выдана у журналї «Москва». У 2020 роцї вōн уйшов друком у выдавництвї «Де’Лібрі» (група «Ріпол-класік»). У романї описувуть ся реальноє село Глибокоє, Ужгород, замок Паланок часōв середини XIX столітя; у розповїдї много магічних елементōв: мавкы, пан Чугайстер, котрий ся мінять на Панськый Бук, змій багняний а другі створіня. Велика увага удїляє ся флорї Карпат, наприклад, для опису яблук у Старопаськōм садї треба было проштудійовати каталог старих європейськых сортōв. Кроме гуцулōв, у романї описувуть ся лемкы, гагаузы, жиды а й другі народы.

Критики одмїчали образнōсть а гуманїстичну спрямованōсть твору. *"Дарья Тоцкая – художник; для мене її картины реалістичнї, айбо дако годен назвати їх абстракційов: в образотворчōм мистецтвї свої терміны. Так ся видить, ош язык книги – ото продовженя її досвіду в живописови; її літературний метод – магічний реалізм, а конкретно – «двосвіття», включеня містики до каждоденної картини світу. При тому текст направду яркий і густий. Перед нами роман художника-візіонера".* *Михаїл Квадратов, критик, поет, прозаїк*«Дарья Тоцкая у повістї «Море Мікоша» приодкривать тайну карпатського житя єдної особы, цінної у часови а у просторї часу, ги цілоє людство. Мож любити героя, односити ся до нього из симпатійов, ай так из прочитаням вōн навсе проникать у вшиткі клїтки твого організму». *Ніколай Палубнєв, критик*Ги художник, Дарья первий раз представила свої роботы у груповōй выставцї у музейови імени Бокшая в Ужгородї. Її роботы експоновали ся у Мадярщинї, Румунії, Болгарії, Словакії, Сербії, а й у Москвї в Центральному домї художника. Картина автора украсила обложку выданя «Море Мікоша».

Критичнї роботы з лїтератури а образотворчого мистецтва были одміченї прêміями, публїковали ся в журналах «Знамя», «Москва», «Новый берег», «Артикуляция», «Формаслов», а других.

**Проза**

2020 - "Море Микоша", роман

## Жерела и одказы
https://web.archive.org/web/20210205080634/https://magazines.gorky.media/authors/t/darya-toczkaya

https://kuban.aif.ru/culture/provokaciya_iz_treh_bukv_ne_iskusstvo_hudozhnica_-_o_kulturnoy_elite

## Референции