Ουσιαστικόν

Τα ονομασίας που μεταχειρίζουμες για να φανερώνομε όντα (λ.χ. *πρόατον*), αντικείμενα (λ.χ. *τραχτόρ*), δουλίαν (λ.χ. *σπείρσιμον*) και ιδιότητα (λ.χ. *μαχητικότητα*) λέγοματα **ονόματα ουσιαστικά**.

## Κύρια και κοινά
Τα ονόματα τα ουσιαστικά είναι δυο λοέν: κύρια και κοινά. 
Εκείνα τα ουσιαστικά που ανήκ'νε σ’έναν όντον για μόνον σ'έναν μέρος, ραχίν, λιμνίν, ποτάμ', λέχκουνταν κύρια ονόματα και γράφκουνταν με κεφαλαίον γράμμαν (λ.χ. *το Κιλκίς*, *ο Καύκασος*, *η Μπαϊκάλη*, *ο Αξιός*). 
Εκείνα τα ονόματα τα ουσιαστικά που επορούν να ανήκ'νε σ’όλια τα όντα και τα αντικείμενα ινός είδους λέχκουνταν κοινά ουσιαστικά ονόματα και γράφκουνταν με μικρό γράμμαν (λ.χ. *τ’άλογον*, *το ποτάμ*', *η πολιτεία*, *το λιμνίν*).

## Συγκεκριμένα και αφερεμένα
Τα ονόματα τα ουσιαστικά χωρίζομε ακόμαν σε συγκεκριμένα και αφερεμένα. 
Συγκεκριμένα λέγομε όλια εκείνα τα ουσιαστικά ονόματα που φανερώνε όντα και αντικείμενα πραματικά και ειν ατά που ελέπομε και 'σθανούμεσατα (λ.χ. *ο μουχτερόν*, *το ξεραντέρ*, *το σταφύλ*, *το τσακέλ*). 
Αφερεμένα λέγομε τα ονόματα τα ουσιαστικά που νια ελέπομε, νια αισθανούμεσατα, παραμόνον φαντασκούμεσατα (λ.χ. *η όραση*, *ο νους*).

## Ντο καταληξία έχνε τα ουσιαστικά

### Καταληξία για τα αρσενικά

### Καταληξία για τα θελκά

### Καταληξία για τα ουδέτερα

Έχομε και ουδέτερα ουσιαστικά χωρίς κατάληξην σο ονομαστικόν τη πτώσην. Έχασαν την κατάληξην –ιν γιατί επεκόπεν κεπέμναν χωρίς κατάληξην (λ.χ. *το πεγάδ*, *το κουτάλ*, *το πιρόν*). 

## Κλίση
### Κλίση αρσενικών ουσιαστικών
#### Ενικός αριθμός
Το ονομαστικόν η πτώση σον ενικόν αριθμόν σ' όλα τελειών' για σο *-ς* για σο *-ν*. Το γενικόν η πτώση τ' ενικού τ' αριθμού χαν' το *-ς* τ' ονομαστικού τη πτώσης. Εκεί όμως όπου τ' ονομαστικόν η πτώση εχ το *-ν* η γενική παιρ' το *-ς*. Το αιτιατικόν η πτώση σον ενικόν αριθμόν το γνωρίζμαναθε εν το *–ν* παντού. Το κλιτικόν η πτώση αποκόφτ το *-ς* χε εκεί που εν σο *-ον* σο ονομαστικόν την πτώσην την κατάληξην το *-ν* και το καταληχτικόν το άτριφτον αλλάζ το *-ο* σε *-ε* λ.χ. *ο άνθρωπον*, *ε άνθρωπε*. 

Κατά το *δουλευτάς* κλίσκουνταν και τα: *ο καπνάς*, *ο ψαράς*, *ο προατάς*, *ο κυδωνάς*, κτλ. Κατά το *λυριτζής*: *ο τενεκετζής*, *ο καϊκτζής*, *ο ζουρνατζής*, κτλ. Κατά το *φοιτητής*: *ο μαθητής*, *ο φυτευτής*, κτλ. Κατά το ο άνθρωπον: ο σύντροφον, ο υπάλληλον, ο δάσκαλον κτλ. Κατά τον *Λαζόπουλον*: ο *Παρασκευόπουλον*, ο *Ξανθόπουλον* κτλ.
Κατά το *αριθμός*: *Κερασινός*, *ζαντός*, *παλαλός* κτλ.

#### Πληθυντικός αριθμός
Σον πληθυντικόν αριθμόν τα κατάληξια σ’ονομαστικόν την πτώσην είναι *-ήδες*, *-άδες* και *-ντ*. Σο γενικόν παντού εν η κατάληξη *-ιον*. Σο αιτιατικόν την πτώσην κάποτε τ’όνομαν εν αμόν ντο εν σο ονομαστικόν. Το άθρον μόνον αλλάζ σο αιτιατικόν την πτώσην και τα ονόματα που σο ονομαστικόν την πτώσην κ’έχνε το *-ς* το αιτιατικόν η πτώση παίρατο, λ.χ. *οι δασκάλ*, *τοι δασκάλτς*, *οι παιδάντ*, *τοι παιδάντς* κτλ. Το κλητικόν η πτώση εν χωρίς άρθρον όπως και τ’ονομαστικόν και μόνον όνταν βάλομε το άρθρον, χωρίεται λ.χ. *ε λυριτζήδες, αρχινέστε το παίξιμον*.

### Κλίση θελκών ουσιαστικών
#### Ενικός αριθμός
Τα θελκά ουσιαστικά σο γενικόν τη πτώσην τ’ ενικού αριθμού όλεα παίρνε το *-ς*. 

#### Πληθυντικός αριθμός
Σον πληθυντικόν αριθμόν παρατηρούμε πως όλεα τα θελκά που 'κ παρέσταινε έμψυχα ουδετεροποιούνταν. 

### Κλίση ουδέτερων ουσιαστικών
#### Ενικός αριθμός

#### Πληθυντικός αριθμός

## Βιβλιογραφίαν
* Αντονιάδου-Κεσίδου, Β. 2002: *Μαθήματα Ποντιακής Διαλέκτου*. Θεσσαλονίκη. ISBN 960-343-619-4
* Τοπχαράς, Κ. 1928, 1932: *Ι Γραματικι Τι Ρομεικυ Τι Ποντεικυ Τι Γλοςας*. Ρόστοβ-Ντον. ISBN 960-343-448-5

Ουσιαστικόν