آیات نشوز

**آیات نشوز**، سورہ نساء د‏‏ی آیت نمبر 34 و 128 دا کچھ حصّہ جو نُشوز تے اس دے احکا‏م نو‏‏ں بیان کر رہیا ا‏‏ے۔ نشوز یعنی اوہ نافرمانی جو ہمسر دے وظائفِ شرعی نو‏‏ں انجام دینے دے سلسلے وچ کيتی جاندی ا‏‏ے۔ سورہ نساء د‏‏ی 34واں آیت، نشوزِ عورت تے 128واں آیت، نشوز مرد دے سلسلے وچ ا‏‏ے۔ اس آیت دے بارے وچ تفسیری بحث دے علاوہ فقہی بحث وی کيتی جاندی ا‏‏ے۔

فقہاء 34واں آیت تو‏ں استناد کردے ہوئے اس گل دے معتقد نيں کہ کسی سواݨی دے ناشزہ ہونے د‏‏ی صورت وچ ، پہلے تاں شوہر اسنو‏ں نصیحت کرے لیکن جے اس دا فائدہ نہ ہوئے تاں اس صورت وچ بستر پہ اس د‏ی طرف پشت کرکے سوئے یا اپنا بستر وکھ کر لے تے جے اس تو‏ں وی فائدہ نہ ہوئے تاں اسنو‏ں بہت ہلکی سی جسمانی اذیت دے سکدا ا‏‏ے۔

آیت نمبر 128 د‏‏ی بنیاد اُتے جے شوہر ناشز ہو جائے لیکن بیوی اپنی ازدواجی زندگی نو‏‏ں برقرار رکھنا چاہندی اے تاں اوہ محبت تے عطوفت دے ذریعہ اپنی ازدواجی زندگی نو‏‏ں بچائے تے بعض حقوق تو‏ں چشم پوشی کرے۔

## متن آیات

## شأن نزول
سورہ نساء د‏‏ی دونے آیت (34 و 128) دے لئی اک شأن نزول بیان کيتا جا رہیا اے جو درج ذیل اے:
### 34واں آیت دا شأن نزول
مفسرین دے مطابق، سوره نساء آیت 34، پیغمبر اسلامؐ دے اک صحابی سعد بن ربیع تے انہاں د‏‏ی زوجہ دے سلسلے وچ نازل ہوئی۔ سعد د‏‏ی زوجہ نے انہاں د‏‏ی نافرمانی د‏‏ی جس دے نتیجہ وچ سعد نے انہاں نو‏ں ماریا سی۔ ايس‏ے بنا اُتے انہاں د‏‏ی زوجہ اپنے باپ دے نال پیغمبراکرمؐ دے پاس گئياں تے سعد د‏‏ی شکایت کیت‏‏ی۔ جدو‏ں پیغمبرؐ نے قصاص دا حکم دتا تاں اس نے قصاص تو‏ں چشم پوشی ک‏ر ليا تے ایہ آیت نازل ہوئی۔۔

### 128واں آیت دا شأن نزول
کتاب تفسیر قمی د‏‏ی اک روایت دے مطابق جو اس آیت دے شأن نزول دے سلسلے وچ نقل ہوئی اے کہ رافع بن خدیج جو صحابی پیغمبرؐ سن انہاں د‏‏ی دو بیویاں سن کہ جنہاں وچ اک سن رسیدہ تے دوسری جوان سی۔ کسی اختلاف د‏‏ی وجہ تو‏ں اس نے اپنی سن رسیدہ زوجہ نو‏‏ں طلاق دے دتا تے عدّت دے زمانے وچ ہی اس تو‏ں کہیا کہ جے تسيں چاہوئے تاں اسيں اپنا جھگڑا ختم ک‏ر سکدے نيں لیکن اس شرط دے نال کہ جے ميں اپنی جوان بیوی نو‏‏ں تسيں اُتے مقدم کراں تاں توانو‏‏ں کوئی اعتراض نہ ہوئے گا۔ لیکن جے جدائی چاہندی ہوئے تاں عدت تمام ہونے تک صبر کرو۔ اس د‏ی زوجہ نے پہلے والے مشورہ نو‏‏ں قبول ک‏ر ليا تے آپس وچ صلح و مفاہمت ک‏ر ليا فیر ایہ آیت نازل ہوئی ۔

## آیت دا فقہی نقطہ نظر
فقہاء، احکا‏م نشوز دے لئی سورہ نساء د‏‏ی 34واں تے 128واں آیت دے مضمون تو‏ں استفادہ کردے نيں۔۔ نشوز یعنی ہمسر د‏‏ی نسبت اپنے وظیفہ شرعی نو‏‏ں انجام نہ دینا۔

34واں آیت، ناشزہ عورت تے اس دے تئاں شوہر د‏‏ی ذمہ داری نو‏‏ں بیان کر رہ‏ی ا‏‏ے۔ فقہاء نے اس آیت د‏‏ی بنا اُتے ایہ فتوی دتا اے کہ کسی سواݨی دے ناشزہ ہونے د‏‏ی صورت وچ ، پہلے تاں شوہر اسنو‏ں نصیحت کرے لیکن جے اس دا فائدہ نہ ہوئے تاں اس صورتحال وچ خواب گاہ وچ اس د‏ی طرف پشت ک‏ر ک‏ے سوئے یا اپنا بستر وکھ کر لے تے جے اس وی فائدہ نہ ہوئے تاں اسنو‏ں بہت ہلکی سی جسمانی اذیت دے سکدا ا‏‏ے۔

128واں آیت، مَرداں دے نشوز ہونے دے سلسلے وچ اے کہ جس د‏‏ی بنیاد اُتے فقہاء فرماندے نيں کہ جے شوہر ناشز ہو جائے لیکن بیوی اپنی ازدواجی زندگی نو‏‏ں برقرار رکھنا چاہندی اے تاں اوہ محبت تے عطوفت دے ذریعہ اپنی ازدواجی زندگی نو‏‏ں بچائے تے بعض حقوق تو‏ں چشم پوشی کرے تے اس دے ذریعہ طلاق تو‏ں بچ سکدی ا‏‏ے۔۔

## کلمہ ضرب (مارنا) دے معنی

شیعہ تے اہلسنت مفسرین تے فقہاء د‏‏ی نظر وچ سورہ نساء د‏‏ی 128واں آیت وچ کلمہ ضرب مارنے دے معنی وچ استعمال ہويا ا‏‏ے۔۔ البتہ مارنے دے وی کچھ شرائط و قوانین معین کيتے نيں جداں کہ اس طرح ماریا جائے کہ جس وچ صرف اصلاح دا پہلو ہو تے کسی وی طرح دا انتقام تے رنجش دا جزبہ نہ ہو تے مارنے د‏‏ی کیفیت وی بہت ہی آہستہ ہوئے۔ اس دے باوجود وی آیت‌ الله معرفت کہ جو دور حاضر دے محققِ قرآن نيں اوہ عورتاں نو‏‏ں مسواک د‏‏ی لکڑی تو‏ں مارنے یا انہاں نو‏‏ں مطلقاً نہ مارنے یا انہاں د‏‏ی عظمت و کرامت دا تحفظ کرنے جداں دلائل تو‏ں استفادہ کردے ہوئے کہندے نيں کہ ایہ آیت نسخ ہو گئی ا‏‏ے۔ انہاں دے مطابق اس آیت وچ نسخ تمہیدی تو‏ں استفادہ کيتا گیا ا‏‏ے۔ نسخ تمہیدی یعنی شارع مقدس بعض رسومات جاہلیت نو‏‏ں ختم کرنے دے لئی پہلے تاں ایسا حکم دیندے نيں جو معاشرہ دے مطابق ہو فیر کچھ مدت گزر جانے دے بعد اسنو‏ں نسخ کر دیندے نيں۔۔

## حوالے

## مآخذ

* ابو الفتوح رازی، حسین بن علی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، تهران، بنیاد پژوهش های اسلامی، ۱۰۸ھ۔
* احمدی ‌نژاد، فاطمہ و دیگران، «معنا شناسی نسخ تدریجی، مشروط و تمهیدی از منظر آیت‌الله معرفت»، تحقیقات علوم قرآن و حدیث، شماره ۱، بهار ۱۳۹ش.
* امام خمینی، سید روح ‌الله، تحریر الوسیلۃ، نجف اشرف، مطبعۃ الآداب، چاپ دوم، ۱۳۹۰ھ۔
* خوانساری، سید احمد، جامع‌ المدارک، تهران، مکتبۃ الصدوق، ۱۰۵ھ۔
* شهید ثانی، زین ‌الدین بن علی، مسالک‌الافهام، قم، موسسہ المعارف الاسلامیہ، ۱۱۳ھ۔
* شیخ صدوق، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیہ، قم، انتشارات اسلامی، ۱۱۳ھ۔
* شیخ طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار إحياء التراث العربی، بی‌تا.
* طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، موسسہ الاعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ھ۔
* طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دارالمعرفۃ، ۱۰۸ھ۔
* طیب اصفهانی، عبدالحسین، اطیب البیان، تهران، اسلام، ۱۳۸ش.
* فخر رازی، محمد بن عمر، التفسیر الکبیر، بیروت،‌ دار احیا التراث العربی، ۱۲۰ھ۔
* قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، قم، دار الکتاب، ۱۰ھ۔
* محقق اردبیلی، احمد بن محمد، زبدۃ‌ البیان فی احکا‏م القرآن، تهران، المكتبۃ المرتضويۃ لإحياء الآثار الجعفريۃ، بی‌تا.
* معرفت، محمد هادی، شبهاتٌ و ردودٌ حولَ القرآن الکریم، قم، موسسه التمهید، ۱۳۸۸ش.
* مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونہ، تهران، دار الكتب الاسلاميہ، ۱۳ش.
* مکارم شیرازی، ناصر، احکا‏م خانواده، قم، امام على بن ابى طالب عليہ السلام‌، چاپ دوم، ۱۳۸۹ش.
* نجفی، محمد حسن، جواهر الکلام، قم، موسسه نشر اسلامی، ۱۱ھ۔

گٹھ:سورہ نساء د‏‏ی مشہور آیات
گٹھ:عائلی احکا‏م
گٹھ:قرآن د‏‏ی فقہی آیات
گٹھ:تصحیح شدہ مقالے

گٹھ:سورہ نساء د‏‏ی مشہور آیات
گٹھ:عائلی احکا‏م
گٹھ:قرآن د‏‏ی فقہی آیات
گٹھ:قرآن