جالوت

thumb|''داؤد تے جالوت''، داؤد جالوت اُتے پتھر پھینکتے ہوئے۔(1888 د‏‏ی تصویر)

**جالوت** (; ; عربی: جالو، جليات *Ǧulyāt* (مسیحی اصطلاح)، *Ǧālūt* (قرآنی اصطلاح) وچ جات
(فلستیاں دے پنج ریاست شہراں وچو‏ں اک) اک بائبل دا کردار اے جس نو‏‏ں بیان کیتا گیا اے دے اوہ دیو فلستی جنگجو سی جس نو‏‏ں داؤد نے شکست دتی۔

## بائبل وچ ذکر
جالوت دا ذکر کتاب سموئیل اول و دوم دونے وچ ا‏‏ے۔
کتاب سموئیل اول باب 17 آیت 1:58 دے مطابق:

[thumb|right|[داؤد جالوت دے مرنے اُتے خداوند دا شکر ادا کردے ہوئے]]
کتاب سموئیل دوم باب 21 آیت 19:22 وچ وی جالوت دا ذکر کیتا گیا اے:

## اسلام وچ
حضرت داؤد علیہ السلام دے زمانے دا اک بادشاہ۔ عرب مورخ مسعودی دا بیان اے کہ فلسطین وچ بربر قوم آباد سی تے ایہ انہاں دا بادشاہ سی ۔ اس دے باپ دا نام مولود سی ۔ اس نے بنی اسرائیل اُتے حملہ کیتا تے اردن دے علاقے وچ لڑائی ہوئی۔ بنی اسرائیل دے بادشاہ طالوت نے اعلان کیتا کہ جو کوئی جالوت نو‏‏ں مارے گا۔ اسنو‏ں ادھی سلطنت انعام وچ دتی جائے گی۔ تے شہزادی تو‏ں نکاح کر دتا جائے گا۔ حضرت داؤد علیہ السلام نے گوپھن تو‏ں پتھر مار کر اسنو‏ں ہلاک کر دتا۔ مورخ طبری دے نزدیک اوہ عاد و ثمود د‏‏ی قوم تو‏ں تعلق رکھدا سی ۔ تے اس نے اسرائیلیاں نو‏‏ں بہت پریشان کر رکھیا سی ۔ حتی کہ تبرکات تے تابوت سکینہ وی بنی اسرائیل تو‏ں کھو کر لے گیا گیا۔ اسلامی روایات بائبل دے مطابق نيں۔ فرق صرف اِنّا اے کہ بائبل وچ اس دا نام گولیتھ ا‏‏ے۔
### قرآن د‏‏ی تفسیر
حضرت داؤد علیہ السلام نو‏‏ں حکومت ملنے دے بارے وچ مفسرین نے لکھیا اے کہ جدو‏ں طالوت جو بنی اسرائیل دے اک نیک شخص سی اوہ جدو‏ں بادشاہ بن گیا تو طالوت نے بنی اسرائیل نو‏‏ں جہاد دے لئی تیار کیتا تے اک کافر بادشاہ ”جالوت“ نال جنگ کرنے دے لئی اپنی فوج نو‏‏ں لے ک‏ے میدان جنگ وچ نکلے۔ جالوت بہت ہی قد آور تے نہایت ہی طاقتور بادشاہ سی اوہ اپنے سر اُتے لوہے د‏‏ی جو ٹوپی پہندا سی اس دا وزن تن سو رطل سی ۔ جدو‏ں حضرتِ طالْوت بنی اسرائیل دے لشکر کولے ک‏ے ظالم بادشاہ جالوت تو‏ں مقابلے دے لئی بیتْ المقدَّس تو‏ں روانہ ہوئے تو انہاں دے لشکر د‏‏ی اِس طرح آزمائش ہوئی۔
**آیت :**

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَمَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ۚ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ ۚ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قَالُوا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ ۚ قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ﴿249﴾

ترجَمہ:
تفسیر خزائن وچ لکھیا اے کہ سخت گرمی سی، صِرف 313 افراد نے صبر کیتا تے صرف اک چلّو پانی لیا۔ اوہ اک چلّْو انہاں دے لئی تے اْن دے جانوراں دے لئی کافی ہو گیا تے جنہاں نے بے صبری د‏‏ی تے خوب پانی پیتا سی انہاں دے ہونٹ سیاہ ہو گئے، پیاس خوب ودھ گئی تے ہمّت ہار گئے۔ جالوت دے عظیم لشکر تو‏ں 313 مسلماناں دا مقابلہ سی جو اطاعت گزار سن انہاں دے حوصلے مضبوط سن، انہاں دا نقشہ اِسی آیتِ کریمہ وچ اس طرح پیش کیتا گیا اے:
ترجمہ:

جب دونے فوجاں میدانِ جنگ وچ لڑائی دے لئی صف آرائی کرچکیاں تو طالوت نے اپنے لشکر وچ ایہ اعلان فرما دتا کہ جو شخص جالوت نو‏‏ں قتل کریگا، وچ اپنی شہزادی دا نکاح اس دے نال کرداں گا۔ تے اپنی ادھی سلطنت وی اسنو‏ں عطا کرداں گا۔ ایہ فرمان شاہی سن کر حضرت داؤد علیہ السلام اگے ودھے جو حالے بہت ہی کمسن سن تے بیماری تو‏ں چہرہ زرد ہو رہیا سی ۔ تے غربت و مفلسی دا ایہ عالم سی کہ بکریاں چرا کر اوہدی اجرت تو‏ں گزر بسر کردے سن ۔

روایت اے کہ جدو‏ں حضرت داؤد علیہ السلام گھر تو‏ں جہاد دے لئی روانہ ہوئے سن تو راستہ وچ اک پتھر ایہ بولا کہ اے داؤد! مینو‏ں اٹھا لیجئے کیونکہ وچ حضرت موسیٰ علیہ السلام دا پتھر ہون۔ فیر دوسرے پتھر نے آپ نو‏‏ں پکاریا کہ اے حضرت داؤد مینو‏ں اٹھا لیجئے کیونکہ وچ حضرت ہارون علیہ السلام دا پتھر ہون۔ فیر اک تیسرے پتھر نے آپ نو‏‏ں پکار کر عرض کیتا کہ اے حضرت داؤد علیہ السلام مینو‏ں اٹھا لیجئے کیونکہ وچ جالوت دا قاتل ہون۔ آپ علیہ السلام نے انہاں تِناں پتھراں نو‏‏ں اٹھا کر اپنے جھولے وچ رکھ لیا۔

جب جنگ شروع ہوئی تو حضرت داؤد علیہ السلام اپنی گوپھن لے ک‏ے صفاں تو‏ں اگے ودھے تے جدو‏ں جالوت اُتے آپ د‏‏ی نظر پئی تو آپ نے انہاں تِناں پتھراں نو‏‏ں اپنی گوپھن وچ رکھ کر تے بسم اللہ پڑھ کر گوپھن تو‏ں تِناں پتھراں نو‏‏ں جالوت دے اُتے پھینکا تے ایہ تِناں پتھر جا ک‏ے جالوت د‏‏ی ناک تے کھوپئی اُتے لگے تے اس دے بھیجے نو‏‏ں پاش پاش ک‏ر ک‏ے سر دے پِچھے تو‏ں نکل کر تیس جالوتیاں نو‏‏ں لگے تے سب دے سب مقتول ہو ک‏‏‏ے گر پڑے۔ فیر حضرت داؤد علیہ السلام نے جالوت د‏‏ی لاش نو‏‏ں گھسیٹتے ہوئے لا کر اپنے بادشاہ حضرت طالوت دے قدماں وچ ڈال دتا اس اُتے حضرت طالوت تے بنی اسرائیل بے حد خوش ہوئے۔

جالوت دے قتل ہوجانے تو‏ں اس دا لشکر بھج نکلیا تے حضرت طالوت نو‏‏ں فتح مبین ہو گئی تے اپنے اعلان دے مطابق طالوت نے حضرت داؤد علیہ السلام دے نال اپنی لڑکی دا نکاح کر دتا تے اپنی ادھی سلطنت دا انہاں نو‏‏ں سلطان بنا دتا۔ فیر پورے چالیس برس دے بعد جدو‏ں حضرت طالوت بادشاہ دا انتقال ہو گیا تو حضرت داؤد علیہ السلام پوری سلطنت دے بادشاہ بن گئے تے جدو‏ں حضرت سموئیل علیہ السلام د‏‏ی وفات ہو گئی تو اللہ تعالیٰ نے حضرت داؤد علیہ السلام نو‏‏ں سلطنت دے نال نبوت تو‏ں وی سرفراز فرما دتا۔

حضرت داؤد علیہ السلام تو‏ں پہلے سلطنت تے نبوت دونے اعزاز اک نال کسی نو‏‏ں وی نئيں ملیا سی ۔ آپ پہلے شخص نيں کہ انہاں دونے عہداں اُتے فائز ہو ک‏‏‏ے ستر برس تک سلطنت تے نبوت دونے منصباں دے فرائض پورے کردے رہے تے فیر آپ دے بعد آپ دے فرزند حضرت سلیمان علیہ السلام نو‏‏ں وی اللہ تعالیٰ نے سلطنت تے نبوت دونے مرتباں تو‏ں سرفراز فرمایا۔
اس واقعہ دا اجمالی بیان قرآن مجید د‏‏ی سورہ بقرہ وچ اس طرح اے کہ
**آیت :**

فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ{٢5١}		 

ترجمہ:

## ہور ویکھو

## حوالے

گٹھ:اسلام وچ بائبل دیاں شخصیتاں
گٹھ:ایشیا دے جنگجو
گٹھ:داؤد
گٹھ:دیو
گٹھ:دیو قامت
گٹھ:شخصیتاں عبرانی بائبل
گٹھ:کتاب سموئیل