ਫੇਜ਼ (ਟੋਪੀ)

thumb|ਇੱਕ ਫੇਜ਼
**ਫੇਜ਼** (    , Ottoman Turkish     ), ਨੂੰ **ਤਰਬੂਸ਼** ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (      , Persian ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ         ), ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬੇਲਨਾਕਾਰ, ਕੱਟੀ ਹੋਈ (ਚੋਟੀ ਰਹਿਤ) ਟੋਪੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸਿਰ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਿਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਟੈਸਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਫੇਜ਼" ਨਾਮ ਮੋਰੱਕੋ ਦੇ ਫੇਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਰੰਗਣ ਲਈ ਰੰਗਤ ਲਾਲ ਬੇਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਮੂਲ ਕੇਂਦਰ ਟਿਊਨਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਫੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਆਧੁਨਿਕ ਫੇਜ਼ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਓਟੋਮੈਨ ਯੁੱਗ ਲਈ ਹੈ।

19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਫੇਜ਼ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਿਆ। 1827 ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮੂਦ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਫੌਜ, ਅਸਕੀਰ-ਏ ਮਨਸੂਰੇ-ਏ ਮੁਹੰਮਦੀਏ ਲਈ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਸਿਰਲੇਖ ਵਜੋਂ ਫੇਜ਼ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਓਟੋਮੈਨ ਨੇਵਲ ਕਮਾਂਡ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਮਾਘਰੇਬ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ ਸੀ। 1829 ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮੂਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਿਵਲ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੇਜ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ। ਇਰਾਦਾ ਦਸਤਾਰ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਪਛਾਣ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਇਕਜੁੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਤਾਤੁਰਕ ਦੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ 1925 ਵਿੱਚ ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਫੇਜ਼ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

## ਵ੍ਯੁਤਪਤੀ 
ਤਰਬੂਸ਼ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਤੁਰਕੀ ਭਾਸ਼ਾ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਾਰਸੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਰਜ਼ਾ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਓਟੋਮਨ ਤੁਰਕੀ *ਟੈਰਪੋਸ* ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਤਰਬੂਸ਼ ਨੂੰ ਦੋ ਤੱਤਾਂ, *ter* "sweat" ਅਤੇ *pošu* "ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਪਗੜੀ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ" ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਤੁਰਕੀ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

## ਇਤਿਹਾਸ 
thumb|ਓਟੋਮੈਨ ਸੁਲਤਾਨ ਮਹਿਮੂਦ II ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਤਸਵੀਰ
ਟੋਪੀ ਦੇ ਮੂਲ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ. ਇਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ, ਟਿਊਨੀਸ਼ੀਅਨ, ਮੋਰੋਕਨ ਜਾਂ ਤੁਰਕੀ ਮੂਲ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪੂਰੇ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਫੇਜ਼ ਇੱਕ ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਬੋਨਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੱਗ ਲਪੇਟੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ (ਇੱਕ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕੇਫੀਏਹ ਦੇ ਸਮਾਨ)। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੱਗ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬੋਨਟ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫੇਜ਼ ਪਹਿਨਣ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ - ਕੰਢੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਬਜਾਏ - ਸੌਖੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨਮਾਜ਼ (ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼) ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।

ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਮੂਲ ਕੇਂਦਰ ਟਿਊਨਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਵਧਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਫੇਜ਼ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਊਨੀਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਇਸਤਾਂਬੁਲ ਪਰਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਈਯੂਪ ਦੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਰ, ਉਚਾਈ, ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ ਰੰਗਤ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫੇਜ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਅਤੇ ਮਰਲੋਟ ਰੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੋਰਨਲ ਦੇ ਐਬਸਟਰੈਕਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਘੱਟ ਲਾਗਤ ਵਾਲੇ ਸਿੰਥੈਟਿਕ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਕਾਢ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਟੋਪੀ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਸਟ੍ਰਾਕੋਨਿਸ, ਚੈੱਕ ਗਣਰਾਜ (ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ) ਦੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 

ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਫੇਜ਼ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੇ 1925 ਵਿੱਚ ਮੁਸਤਫਾ ਕਮਾਲ ਅਤਾਤੁਰਕ ਦੁਆਰਾ ਹੈਟ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।  1958 ਵਿੱਚ ਗਮਲ ਅਬਦੇਲ ਨਸੇਰ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਕਾਇਰੋ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਫੇਜ਼ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫੇਜ਼ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਵਿਕਰੀ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈ।  ਅਲਬਾਨੀਅਨ ਲੇਵੀਜ਼ ਫੇਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਸੰਸਕਰਣ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿਲੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫੇਜ਼ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨੇਵੀ ਰਿਜ਼ਰਵ ਯੂਨਿਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜਦੋਂ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਗ੍ਰੀਕ ਆਰਮੀ ਦੀਆਂ ਇਵਜ਼ੋਨਜ਼ (ਲਾਈਟ ਇਨਫੈਂਟਰੀ) ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਨੇ 1837 ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੱਕ ਫੇਜ਼ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਸੰਸਕਰਣ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਹੁਣ ਏਥਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਗਾਰਡ ਦੀ ਪਰੇਡ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ, ਫੇਜ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ "ਮੂਲ" ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫ੍ਰੈਂਚ ਉੱਤਰੀ ਅਫਰੀਕੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ( ਜ਼ੌਵੇਜ਼, ਟਿਰੈਲੀਅਰਸ ਅਤੇ ਸਪਾਹਿਸ ) ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੌੜੇ, ਲਾਲ ਫੇਜ਼ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ। ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੇਜ਼ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਜ਼ੂਵੇਜ਼ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਆਫ-ਡਿਊਟੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ; 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਉੱਤਰੀ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਯੂਨਿਟਾਂ ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਫ਼ਸਰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਫੈਜ਼ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ, ਰੈਂਕ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। (ਕਈ ਵਾਲੰਟੀਅਰ ਜ਼ੂਵੇ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫੇਜ਼ ਦਾ ਫ੍ਰੈਂਚ ਉੱਤਰੀ ਅਫਰੀਕੀ ਸੰਸਕਰਣ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ। ) ਲੀਬੀਆ ਦੀਆਂ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਅਤੇ ਇਤਾਲਵੀ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਬਲਾਂ ਦੇ ਸਕੁਐਡਰਨ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਖੋਪੜੀ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਨੀਵੇਂ, ਲਾਲ ਫੇਜ਼ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਤਾਲਵੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾਲੀ ਅਤੇ ਏਰੀਟ੍ਰੀਅਨ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਨੇ ਰੰਗਦਾਰ ਟੈਸਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਫੇਜ਼ ਪਹਿਨੇ ਸਨ ਜੋ ਯੂਨਿਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਸਨ। ਪੂਰਬੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿਚ ਜਰਮਨ ਅਸਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਕੀ ਕਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਫੇਜ਼ ਪਹਿਨੇ ਸਨ।

## ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਰਤੋਂ 
### ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ 
ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੇਚੀਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਫੇਜ਼ ਦੇ ਉਲਟ, ਚੇਚੀਆ ਛੋਟਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘੱਟ ਕਠੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਲਚਕਦਾਰ ਹੈ। 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਚਾਉਚਿਸ, ਜਾਂ ਚੇਚੀਆ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਟਿਊਨੀਸ਼ੀਆ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਟਿਊਨਿਸ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ। 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੌਕ ਏਚ-ਚੌਆਚੀਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੀਟ ਪਲੇਸ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਲਗਭਗ 30,000 ਚੌਆਚੀਆਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਸੰਖਿਆ 2010 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਘਟ ਕੇ ਲਗਭਗ 20 ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਚੇਚੀਆ ਕਾਰੋਬਾਰ 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਲਈ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਚੇਚੀਆ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੀਬੀਆ, ਨਾਈਜੀਰੀਆ ਅਤੇ ਨਾਈਜਰ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੇਚੀਆ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਟਿਊਨੀਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਟੇਸਲ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੀਬੀਆ ਵਿੱਚ, ਚੇਚੀਆ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੇਨਗਾਜ਼ੀ ਸੰਸਕਰਣ, ਜਾਂ "ਚੇਨਨਾ" ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਲਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੇਸਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੋਰੋਕੋ, ਅਤੇ ਟਿਊਨੀਸ਼ੀਆ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਜਾਂ ਸਲੇਟੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

## ਬਿਬਲੀਓਗ੍ਰਾਫੀ 
ਪੈਟਰੀਸ਼ੀਆ ਬੇਕਰ, "ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਫੇਜ਼: ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ?" ਪੋਸ਼ਾਕ 20 (1986): 72-85

ਡੋਨਾਲਡ ਕਵਾਟਰਟ, "ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮੈਨ ਸਾਮਰਾਜ, 1720-1829" ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਜਰਨਲ ਆਫ਼ ਮਿਡਲ ਈਸਟ ਸਟੱਡੀਜ਼ 29, ਨੰ. 3 (1997): 403–425

ਵਿਲਸਨ ਚਾਕੋ ਜੈਕਬ, "ਵਰਕਿੰਗ ਆਊਟ ਮਿਸਰ: ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਰਦਾਨਗੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾ ਨਿਰਮਾਣ," 1870-1940" (ਪੀਐਚਡੀ ਡਿਸਸ., ਨਿਊਯਾਰਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, 2005), ਅਧਿਆਇ 6 (326-84)।

## ਹਵਾਲੇ