ਗਵਾਲੀਅਰ ਘਰਾਣਾ

**ਗਵਾਲੀਅਰ ਘਰਾਣਾ** ਇੱਕ ਵਿਰਾਸਤੀ ਖਯਾਲ ਘਰਾਨਾ ਹੈ। ਗਵਾਲੀਅਰ ਘਰਾਨੇ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਪੜਾਅ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਅਕਬਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ (1542-1605)। ਇਸ ਘਰਾਨੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਲਾਕਾਰ ਮੀਆ ਤਾਨਸੇਨ ਸਭ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਾਇਕ ਸੀ। 

## ਘਰਾਨੇ ਦੇ ਮੋਢੀ
* ਨਾਥਨ ਪੀਰ ਬਖ਼ਸ਼
* ਨੱਥੂ ਖਾਨ
* ਹੱਦ੍ਦੂ ਖਾਨ
* ਹੱਸੂ ਖਾਨ
* ਉਸਤਾਦ ਸੇਖ ਹੁਸੈਨ ਖਾਨ
* ਵੱਡੇ ਇਨਾਇਤ ਹੁਸੈਨ ਖਾਨ
* ਰਹਿਮਤ ਅਲੀ ਖਾਨ

## ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਨਾਮਵਰ ਸੰਗੀਤਕਾਰ

File:Vishnu_Digambar_Paluskar.jpg|Vishnu Digambar Paluskar (1872–1931) founded Gandharva school in 1901.
File:Gururao_Deshpande_1.jpg|Gururao Deshpande - (1889–1982)
File:D._V._Paluskar.jpg|Dattatreya Vishnu Paluskar (1921-1955) was a child prodigy from Nasik.

### ਸਮਕਾਲੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ 

File:Ustad_A_R_Khan.jpg|106 ਸਾਲ ਦਾ ਉਸਤਾਦ ਅਬਦੁਲ ਰਸ਼ੀਦ ਖਾਨ ਗਵਾਲੀਅਰ ਘਰਾਣਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਧਨੀ ਹੈ।
File:Malini_Rajurkar_performing_in_Arghya_2011.jpg|Malini Rajurkar performing at Argya 2011
File:Neela_Bhagwat.jpeg|Neela Bhagwat is known composing & performing thumris from a feminist perspective.

## ਸ਼ੈਲੀ 
### ਅਸ਼ਟੰਗਾ ਗਾਇਕੀ 
ਇਹ ਘਰਾਨਾ "ਅਸ਼ਟੰਗੀ ਗਾਇਕੀ" ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਸੁਹਜ ਢਾਂਚਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਟੰਗਾ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨਃ

* ਅਲਾਪ (ਬੋਲ ਅਲਾਪ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ) 
* ਬਹਿਲਾਵਾ (ਲਯਕਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ) 
* ਤਾਨ (ਬੋਲ ਤਾਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ) 
* ਕੰਪਨ
* ਮੀੰਡ
* ਗਮਕ
* ਖਟਕਾ
* ਮੁਰਕੀ

ਹਰੇਕ ਤੱਤ ਦੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਉਪ-ਕਿਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੀਂਡ ਅਤੇ ਬਹਿਲਾਵਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

### ਸੁਹਜ-ਸ਼ਾਸਤਰ 
ਇਹ ਘਰਾਨਾ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ, ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਅਪ੍ਰਚਲਿਤ ਅਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

#### ਫਾਰਮੈਟ 
ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਤਾਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵਕ੍ਰ (ਜ਼ਿਗ-ਜੇਗ) ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਪਾਟ (ਸਿੱਧਾ) ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਰਾਗ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸਤਾਰ (ਮੈਲੋਡਿਕ ਵਿਸਥਾਰ) ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰ (ਮੈਲੋਡਿੱਕ ਸਜਾਵਟ) ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

#### ਟੈਂਪੋ 
ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਵਾਧੂ ਹੌਲੀ ਟੈਂਪੋ ਅਲਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੀ ਜਿਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਰਾਨਾ) ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਲੰਬਿਤ ਖਿਆਲ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ-ਕਦੇ 30 ਬੀ. ਪੀ. ਐੱਮ. ਤੋਂ ਘੱਟ। ਗਵਾਲੀਅਰ ਖਿਆਲੀਆਂ ਲਈ, ਬੰਦਿਸ਼ (ਰਚਨਾ) ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਗ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬੰਦੀਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ-ਬੰਤ (ਤਾਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਾਟਕ) ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਗਵਾਲੀਅਰ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਈ ਜਾਂ ਅੰਤਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬੇਹਲਾਵ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੱਧਮ ਟੈਂਪੋ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਅਰੋਹ (ਅਸੈਂਟਾ) ਅਤੇ ਅਵਰੋਹਾ (ਰਾਗ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ) ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਹਲਾਵ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ (ਮਾ ਤੋਂ ਸਾ ਤੱਕ ਦੇ ਸੁਰ ਅਤੇ ਅੰਤਰਾ (ਉੱਚ ਰਜਿਸਟਰ ਦੇ ਮਾ, ਪਾ, ਜਾਂ ਧਾ ਤੋਂ ਪਾ ਤੱਕ) ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਅਸਥਾਈ ਭਾਗ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਮੱਧਮ ਟੈਂਪੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਰ-ਵਿਸਤਾਰਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਮੀਂਡਸ (ਗਲਾਈਡਸ ਅਤੇ ਤਾਨ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਗੁਨ-ਕਾ-ਆਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜਾਂ ਚਾਰ ਸੁਰ ਸੰਜੋਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੁੱਢਲੀ ਧੁਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੋਲ-ਆਲਾਪ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਠ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁਰਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ-ਤਾਨ ਵਿੱਚ ਬੰਦਿਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਰੀਲੇ ਕ੍ਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਮਕ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਤਾਨ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗਵਾਲੀਅਰ ਸ਼ੈਲੀ ਲਈ ਸਪਤ ਤਾਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਿੱਧੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਲੰਬਿਤ ਗਤੀ ਨਾਲ ਨੋਟਾਂ ਦਾ ਗਾਇਨ ਹੈ। ਧਰੁਪਦ ਅਤੇ ਖਿਆਲ ਗਾਇਨ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਲੀਅਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਓਵਰਲੈਪ ਹਨ। ਖਿਆਲ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੁੰਡੀ ਧਰੁਪਦ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰੁਪਦ ਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਪਰ ਮੁਖਡ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸੰਗੀਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਗਵਾਲੀਅਰ ਘਰਾਣਾ