ਘਾਟਾ ਖਰਚ

**ਘਾਟਾ ਖਰਚ** ਬਜਟ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਘਾਟੇ ਦਾ ਖਰਚਾ ਉਹ ਰਕਮ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਖਰਚ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਘਾਟਾ, ਜਾਂ ਬਜਟ ਘਾਟਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਜਟ ਸਰਪਲੱਸ ਦੇ ਉਲਟ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ, ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀ, ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬਜਟ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਘਾਟੇ ਦੇ ਖਰਚੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਜੌਨ ਮੇਨਾਰਡ ਕੀਨਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਆਰਥਿਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਬਜਟ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਨਾੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰਟਲਿਸਟਾਂ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਆਰਥਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਮੁਦਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾਗਤ ਘਾਟਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ: ਜੇਕਰ ਆਰਥਿਕਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਘਾਟੇ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਜੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਬੱਚਤ ਸਰਕਾਰੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਘਾਟੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਲੋੜੀਂਦੇ ਘਾਟੇ ਵਾਲੇ ਖਰਚਿਆਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ, ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵਿੱਤੀ ਲੀਵਰੇਜ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਬੈਂਕ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਧਾਰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂ ਹੌਲੀ ਦਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਪਾਤ (ਲੀਵਰੇਜ = ਕ੍ਰੈਡਿਟ/ ਅਧਾਰ) ਵਧਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਬੁਲਬੁਲਾ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸੰਕਟ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰਟਲਿਜ਼ਮ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਕੀਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੇਨਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, [6] ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮਰਥਕ ਯੂਕਰੇਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅੱਬਾ ਪੀ. ਲਰਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਓ-ਚਾਰਟਾਲਿਜ਼ਮ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਘਾਟੇ ਦੇ ਖਰਚੇ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ। ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਵਿੱਤ ਦਾ। ਨਿਓ-ਚਾਰਟਾਲਿਜ਼ਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਕਾਲੀ ਕੇਂਦਰ ਕੰਸਾਸ ਸਿਟੀ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਇਕਨਾਮਿਕਸ ਹੈ।

ਚਾਰਟਲਿਸਟ, ਹੋਰ ਕੀਨੇਸ਼ੀਅਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਰਚਨਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਥ੍ਰਿਫਟ ਦਾ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ (ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਤੀ ਉਤੇਜਨਾ ਲਈ ਘਾਟੇ ਦਾ ਖਰਚਾ) ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰਟਲਿਸਟ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਘਾਟੇ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪਿਕ ਦਲੀਲ ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਲੀਅਮ ਵਿੱਕਰੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਘਾਟੇ ਨਿੱਜੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਨ।

ਵੱਡੇ ਘਾਟੇ, ਇੱਕ ਵਧ ਰਹੇ ਕੁੱਲ ਘਰੇਲੂ ਉਤਪਾਦ (ਜੀ.ਡੀ.ਪੀ.) ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਤ ਨੂੰ ਰੀਸਾਈਕਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲਾਭ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿੱਜੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਰੀਸਾਈਕਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਆਰਥਿਕ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਆਰਥਿਕ ਲੋੜ ਹੈ।[7]

￼***ਢਾਂਚਾਗਤ ਅਤੇ ਚੱਕਰੀ ਘਾਟਾ***

ਸਪਸ਼ਟ ਅੰਤਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੇਰੀਏਬਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਤੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਰਚਨਾਤਮਕ ਘਾਟਾਂ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣਾਤਮਕ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਆਸੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਟੁਕੜਾ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੂਕੇ ਦੀ ਲੇਬਰ ਸਰਕਾਰ 1997-2010 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰਿਸ ਡਿਲੋ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਮਰਥਕ ਸੀ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਢਾਂਚਾਗਤ ਘਾਟਾ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣ, ਉਹ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾਗਤ ਘਾਟਾ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। [15]

ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਬਿਲ ਮਿਸ਼ੇਲ ਨੇ ਵੀ 'ਢਾਂਚਾਗਤ ਘਾਟਾ' ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਏ ਹਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ।[16]

ਮਾਰਟਿਨ ਵੁਲਫ, ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ "ਦਿ ਸ਼ਿਫਟਸ ਐਂਡ ਦ ਸ਼ੌਕਸ" [17] ਵਿਚ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ 'ਢਾਂਚਾਗਤ' ਜਾਂ ਚੱਕਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸੰਤੁਲਨ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ, ਜਦੋਂ ਆਰਥਿਕਤਾ ਇੱਕ ਬੂਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ 2000-2007 ਦੀ ਮਿਆਦ ਲਈ ਆਇਰਲੈਂਡ ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਦੇ ਔਸਤ ਢਾਂਚਾਗਤ ਵਿੱਤੀ ਸੰਤੁਲਨ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ IMF ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਮਾਨ 2008 ਅਤੇ 2012 ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਵੁਲਫ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਅਨੁਮਾਨ ਸਨ ਨਾ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ।

ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, 2008 ਵਿੱਚ, IMF ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਆਇਰਲੈਂਡ ਨੇ 2000 ਅਤੇ 2007 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ, GDP ਦੇ 1.3% ਦਾ ਔਸਤ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸਰਪਲੱਸ ਚਲਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਨੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, GDP ਦਾ 0.5% ਦਾ ਔਸਤ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸਰਪਲੱਸ ਚਲਾਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, IMF ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, ਇਸੇ 8-ਸਾਲ ਦੀ ਮਿਆਦ ਲਈ, ਆਇਰਲੈਂਡ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਔਸਤ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸੰਤੁਲਨ ਅਪਰੈਲ 2008 ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਨਾਲੋਂ ਚਾਰ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਪੁਆਇੰਟ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਇਰਲੈਂਡ 2.7 ਦਾ ਔਸਤ ਢਾਂਚਾਗਤ ਵਿੱਤੀ ਘਾਟਾ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੀਡੀਪੀ ਦਾ %। ਸਪੇਨ ਲਈ, 2012 IMF ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ 1.7 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਅੰਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਪੇਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਲ 2000-2007 ਵਿੱਚ, GDP ਦੇ 1.2% ਦਾ ਔਸਤ ਢਾਂਚਾਗਤ ਵਿੱਤੀ ਘਾਟਾ ਸੀ।