ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ

ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਲਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ 1870 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈਆਂ, ਹਿੰਦੂ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰਾਂ (ਬ੍ਰਹਮੋ ਸਮਾਜੀਆਂ, ਆਰੀਆ ਸਮਾਜ) ਦੀਆਂ ਧਰਮ-ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਾਲਸਾ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਦੇ ਸਿੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।

## ਸਥਾਪਨਾ 
ਪਹਿਲੀ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1873 ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਖਤਰਿਆਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ: 
*ਈਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਗਤੀਵਿਧੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਈਸਾਈ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ,
*ਆਰੀਆ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ("ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ") ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਨਾਲ "ਉਲਟਾ-ਧਰਮ-ਧਰਮ" ਬਣਾਉਣਾ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਧਦੇ ਲਹਿਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ, ਅਤੇ
*ਨਾਮਧਾਰੀ ਸਿੱਖਾਂ ਵਰਗੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕਾਰਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਤਾਨਵੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਗੁਆਉਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ।

ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ, 1869 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੰਜੁਮਨ-ਏ-ਇਸਲਾਮੀਆ ਨਾਲ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮੋ ਸਮਾਜ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਬੰਗਾਲੀਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹਿੰਦੂ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ 1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਜਿਕ-ਧਾਰਮਿਕ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦੇ ਗਠਨ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। ਆਰੀਆ ਸਮਾਜ ਲਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਯਾਨੰਦ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, 1877 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਹਿੰਦੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਹਿੰਦੂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸਿੱਖਿਆ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ, ਇਸਨੇ ਇੱਕ "ਸ਼ੁੱਧ", ਤਰਕਸ਼ੀਲ, ਕੋਡਬੱਧ ਹਿੰਦੂਵਾਦ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ "ਵੈਦਿਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਯੁੱਗ" 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਦਾ ਮਾਡਲ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੁਝ ਪੋਸਟ-ਵੈਦਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਬਹੁਦੇਵਵਾਦ, ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਅਵਤਾਰ ਪੂਜਾ, ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਵਿਧਵਾ ਪੁਨਰ-ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਨਾਹੀ, ਬਾਲ ਵਿਆਹ, ਸਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮਕਾਲੀ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਿਤ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਭਟਕਣਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੰਡਨ ਸਿੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਿੱਖ ਸੁਧਾਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।

### ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਿੰਘ ਸਭਾ 
ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਸਿੰਘ ਸਭਾ - ਜਿਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ :- ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਖੱਤਰੀ ਸਨਾਤਨ ਸਿੱਖਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਧੜੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁਢਲੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੰਡੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਸਮਾਰੋਹ ਵਰਗੀਆਂ ਖ਼ਾਲਸਾਈ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁੱਢਲੇ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਨਾਤਨ ਸਿੱਖ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ 18ਵੀਂ- ਅਤੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ-ਯੁੱਗ ਦੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਖਾਲਸਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਮੁਗਲ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਫਗਾਨ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਕੌਮ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਨਾਤਨ ਧੜੇ ਨੇ ਖਾਲਸਾ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਮਹੂਰੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਖਾਲਸਾ ਅਭਿਆਸਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਆਪਕ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਹਿ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਸਨਾਤਨ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਜਾਂ ਅਵਤਾਰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵਵਾਦ (ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਆਧਾਰਿਤ ਪਰੰਪਰਾ) ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਪਰੰਪਰਾ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਨਾਤਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਲਾ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਕੂਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਲਈ ਸਿੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਨਾਤਨ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਖੇਮ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ) ਨਾ ਕਿ ਸ਼ਬਦ-ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖਾਲਸਾ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

### ਲਾਹੌਰ ਸਿੰਘ ਸਭਾ 
ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਨਿਹੰਗ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੱਤ ਖਾਲਸਾ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ ਗਈ। ਸਨਾਤਨ ਸਿੱਖ ਦਾ ਪੰਥ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਦੁਆਰਾ, ਤੱਤ ਖਾਲਸਾ ਧੜੇ, ਜਾਂ "ਸੱਚਾ ਖਾਲਸਾ" ਬਣਾ ਕੇ ਸਨਾਤਨ ਧੜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ। 1879 ਵਿਚ ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ, ਹਰਸ਼ਾ ਸਿੰਘ ਅਰੋੜਾ, ਜਵਾਹਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਤੱਤ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਇਕ ਈਸ਼ਵਰਵਾਦ, ਮੂਰਤੀਵਾਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸਮਾਨਤਾਵਾਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਨਕੀਕ੍ਰਿਤ ਸਿੱਖ ਪਛਾਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸਨਾਤਨ ਧੜੇ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਏ ਗਏ। ਬਹੁਦੇਵਵਾਦ, ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ, ਜਾਤੀ ਭੇਦ-ਭਾਵ, ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ।

ਆਪਣੀਆਂ ਕਈ ਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਿੱਚ, ਸਨਾਤਨ ਧੜੇ ਨੇ 1883 ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦਾ ਨਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਸਿੱਖ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਤਜਵੀਜ਼ ਰੱਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾਲਸਾ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਥੇਬੰਦੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਪਹਿਲ ਕਦਮੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਇੰਨਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸੀ। ਕਿ ਖੇਮ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰੈਲ 1884 ਵਿਚ ਦੀਵਾਨ ਦੀ ਅਗਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। ਨੇ ਗੁਰਮਤਿ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਪਸਾਰ ਲਈ ਜੋ ਯਤਨ ਕੀਤੇ।
*ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। 
*ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਗੁਰਮਤਿ ਮਰਿਆਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਉਪਰਾਲੇ ਕੀਤੇ। 
*ਸਿੱਖ ਆਪਣੀ ਨਿਆਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਗੌਰਵ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ ਹਨ।
## ਹੋਰ ਦੇਖੋ
*ਕਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਨਾਭਾ
*ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਆਰੰਭ
*ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ
*ਹਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ

## ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਧਰਮ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਧਾਰਮਿਕ ਇਤਿਹਾਸ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ