ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਬੀਕਾਨੇਰ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਰਾਜ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗਲਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੀਕਾਨੇਰ, ਚੁਰੂ, ਗੰਗਾਨਗਰ ਅਤੇ ਹਨੂੰਮਾਨਗਡ਼੍ਹ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।ਇਹ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰਵਾਡ਼ ਅਤੇ ਜੈਸਲਮੇਰ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਜਮੇਰ-ਮੇਰਵਾਡ਼ਾ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਿਆਸਤ ਇੱਕ ਰਿਆਸਤ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। 1818 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪ੍ਰੋਟੈਕਟੋਰੇਟ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ 1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।

15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਇਲਾਕਾ ਜੋ ਹੁਣ ਬੀਕਾਨੇਰ ਹੈ, ਜੰਗਲਦੇਸ਼ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬੰਜਰ ਉਜਾੜ ਸੀ।[1] ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਨੇ 1488 ਵਿੱਚ ਬੀਕਾਨੇਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਠੌਰ ਰਾਜਪੂਤ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਰਾਓ ਜੋਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਜੋਧਪੁਰ ਦਾ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਖੇਤਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਭਟਕਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਤੋਂ ਭੜਕ ਕੇ, ਬੀਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਕੰਧਮਲ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾੜ (ਜੋਧਪੁਰ) ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਬੀਕਾ ਦੇਸ਼ਨੋਕ ਵਿਖੇ ਰੁਕਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਰਹੱਸਮਈ ਕਰਨੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਸਲਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸਦੇ ਸਮਰਥਨ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੀਕਾ ਨੇ ਜਾਟ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾ ਕੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ "ਜੰਗਲਦੇਸ਼" ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਇਲਾਕਾ ਬਣਾਇਆ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਥਾਰ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬੀਕਾਨੇਰ ਨੂੰ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਤੱਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਪਾਰਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਓਏਸਿਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਝਰਨੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਬੀਕਾ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਰਾਜ ("ਬੀਕਾ ਦੀ ਬਸਤੀ") ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਬੀਕਾ ਨੇ 1478 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਖੰਡਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 1.5 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੂਨਾਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[2][3][4]

ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਦੀ ਬਾਅਦ, ਛੇਵੇਂ ਰਾਜਾ, ਰਾਏ ਸਿੰਘਜੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਾਜ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀ-ਫੁੱਲੀ, ਜਿਸਨੇ 1571 ਤੋਂ 1611 ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਰਾਏ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੁਗਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਅਕਬਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮਰਾਟ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਜਨਰਲ ਵਜੋਂ ਉੱਚ ਅਹੁਦਾ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਰਾਏ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਫਲ ਫੌਜੀ ਕਾਰਨਾਮੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਮਰਾਜ ਲਈ ਮੇਵਾੜ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਉਸਨੂੰ ਗੁਜਰਾਤ ਅਤੇ ਬੁਰਹਾਨਪੁਰ ਦੀਆਂ ਜਗੀਰਾਂ (ਜ਼ਮੀਨਾਂ) ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਜਗੀਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਮਾਲੀਏ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਦੁਰਗ (ਜੂਨਾਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹਾ) ਬਣਾਇਆ ਜਿਸਦੀ ਔਸਤਨ ਉਚਾਈ 760 ਫੁੱਟ (230 ਮੀਟਰ) ਹੈ। ਉਹ ਕਲਾ ਅਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆਨ ਜੂਨਾਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਕਈ ਸਮਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। [2][4][5]

ਮਹਾਰਾਜਾ ਕਰਨ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਨੇ 1631 ਤੋਂ 1669 ਤੱਕ ਮੁਗਲਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਹੇਠ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਕਰਨ ਮਹਿਲ ਮਹਿਲ ਬਣਾਇਆ। ਬਾਅਦ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਨੂਪ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਨੇ 1669 ਤੋਂ 1698 ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ, ਨਵੇਂ ਮਹਿਲ ਅਤੇ ਜ਼ੇਨਾਨਾ ਕੁਆਰਟਰ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਨਿਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਸਨੇ ਕਰਨ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਦੀਵਾਨ-ਏ-ਅਮ (ਜਨਤਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਹਾਲ) ਨਾਲ ਨਵਿਆਇਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਨੂਪ ਮਹਿਲ ਕਿਹਾ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਗਜ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਨੇ 1746 ਤੋਂ 1787 ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਚੰਦਰ ਮਹਿਲ (ਚੰਦਰਮਾ ਮਹਿਲ) ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਕੀਤਾ।

18ਵੀਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰਾਸ਼ਟਰੀ, ਬੀਕਨੇਰ ਜੋਧਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਅਤੇ ਠਾਕੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਆਪਸੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਸੀ, 19ਵੀਂ ਸਦੀਵੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।

ਵੋਟਾ ਗਜ ਸਿੰਘ ਆਂ, ਬਜ਼ਾਰਤਾ ਸੂਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ 1787 ਤੋਂ 1828 ਤੱਕ ਰਾਜ ਅਤੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ (ਚਿੱਤਰ ਵੇਖੋ) ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਜੀਵੰਤ ਪੈਨਟਵਰਕ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। 1818 ਵਿੱਚ ਵੋਟਾ ਸੂਰਤ ਦੇ ਰਾਜ, ਬੀਕਨੇਰ ਤੋਂ ਆਪ ਆ ਗਿਆ, ਬੀਕਨੇਰ ਦੇ ਵੀਰਾਨ ਨੇ ਜੂਨਗੜ੍ਹ ਕਿਨਾਰੇ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ। ਕੀਤਾ।[6]

ਡੂੰਗਰ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਨੇ 1872 ਤੋਂ 1887 ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਬਾਦਲ ਮਹਿਲ, 'ਮੌਸਮ ਮਹਿਲ' ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੁੱਕੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਘਟਨਾ ਸੀ।

ਜਨਰਲ ਮਹਾਰਾਜਾ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਨੇ 1887 ਤੋਂ 1943 ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਾਇਸਰਾਏ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਨਾਈਟ ਕਮਾਂਡਰ ਆਫ਼ ਦ ਆਰਡਰ ਆਫ਼ ਦ ਸਟਾਰ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਵਾਰ ਕੈਬਨਿਟ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਰਸੇਲਜ਼ ਪੀਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ। ਜੂਨਾਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਇਮਾਰਤੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਹਾਲ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦਰਬਾਰ ਹਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗੰਗਾ ਨਿਵਾਸ ਮਹਿਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਟਾਵਰ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਸਰ ਸੈਮੂਅਲ ਸਵਿੰਟਨ ਜੈਕਬ ਦੁਆਰਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਨਵੇਂ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਨਾਮ ਲਾਲਗੜ੍ਹ ਪੈਲੇਸ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ 1902 ਵਿੱਚ ਜੂਨਾਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਨਿਵਾਸ ਉੱਥੇ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਾਲ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਗੋਲਡਨ ਜੁਬਲੀ (1938 ਵਿੱਚ) ਮਨਾਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਹੈ।[4][6][7]

ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ-ਜਨਰਲ ਸਰ ਸਾਦੁਲ ਸਿੰਘ, ਬੀਕਾਨੇਰ ਦੇ ਯੁਵਰਾਜ, 1943 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣੇ, ਪਰ 1949 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਸਾਦੁਲ ਸਿੰਘ ਦੀ 1950 ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਨੀ ਸਿੰਘ (1924-1988) ਨੇ ਇਸ ਖਿਤਾਬ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। [3] ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਲਾਲਗੜ੍ਹ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਰਾਸਤੀ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। [4][6]

## ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਦਾ ਉਭਾਰ 
ਲਗਭਗ 1465 ਵਿੱਚ, ਰਾਓ ਬੀਕਾ, ਇੱਕ ਰਾਠੌਰ ਰਾਜਪੂਤ, ਅਤੇ ਮਾਰਵਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਓ ਜੋਧਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਟਿੱਪਣੀ ਤੋਂ ਭੜਕਿਆ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਰਾਠੌਰ ਅਤੇ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਯੋਧਿਆਂ (500 ਸਿਪਾਹੀ ਅਤੇ 100 ਘੋੜਸਵਾਰ) ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਟੁਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾੜ (ਜੋਧਪੁਰ) ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਚਾ, ਰਾਵਤ ਕੰਧਾਲ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਰਾਓ ਬੀਡਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਿਕਰਮਜੀ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ-ਰਣਨੀਤਕ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਰਹੱਸਮਈ ਕਰਨੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਾਟ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਰੋਧਾਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ 1485 ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਖੇਤਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਘਾਟੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। 1488 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਗੁਆਂਢੀ ਭਾਟੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨਵੀਂ ਵਧ ਰਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਸੀ। ਕਰਨੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਦੀ ਕੁਲਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਠੌਰ ਅਤੇ ਭਾਟੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਪੁਗਲ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਾਟੀ ਮੁਖੀ ਰਾਓ ਸ਼ੇਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ। ਇਸਨੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।

1488 ਵਿੱਚ ਰਾਓ ਜੋਧਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਓ ਬੀਕਾ ਨੇ ਮੇਹਰਾਨਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, [8] ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾੜ ਅਤੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿਚਕਾਰ 200 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ ਜੰਗਾਂ ਹੋਈਆਂ।