open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ਲੋਲਿਤਾ ਕੌਫਿਨ ਵੈਨ ਰੇਨਸੈਲਰ

ਲੋਲਿਤਾ ਅਡੇਲਾ ਕੌਫਿਨ ਵੈਨ ਰੇਨਸੈਲੇਰ (1 ਨਵੰਬਰ, 1875-10 ਜਨਵਰੀ, 1947) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਕਲੱਬ ਔਰਤ ਅਤੇ ਕਾਰਕੁਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੀਗ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ ਸਰਵਿਸ ਦੀ ਉਪ-ਚੇਅਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੌਲੀਨ ਸਬਿਨ ਨਾਲ 1932 ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਐਂਟੀ-ਟੈਂਪਰੈਂਸ ਮਹਿਲਾ ਸੰਸਥਾ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਪ੍ਰੋਹਿਬਿਸ਼ਨ ਰਿਫਾਰਮ ਲਈ ਮਹਿਲਾ ਸੰਗਠਨ (ਡਬਲਯੂ. ਓ. ਐੱਨ. ਪੀ. ਆਰ.) ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ 
ਕੋਫਿਨ ਦਾ ਜਨਮ ਇਰਵਿੰਗਟਨ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਜੋਸਫ਼ ਵਿਲਬਰ ਕੋਫਿਨ ਅਤੇ ਲੋਲਿਤਾ ਫਰਾਂਸਿਸ ਟਾਫਟ ਕੋਫਿਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੀਗ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ'ਸ ਸਰਵਿਸ ਦੀ ਵਾਈਸ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਸੀ।[1][2] 1917 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੈਨੇਸੀ ਅਖਬਾਰ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ, "ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।"[3] ਉਸਨੇ 1919 ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।[4] "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ," ਉਸਨੇ 1927 ਵਿੱਚ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਇੱਕ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਲਈ ਉੱਠਣਗੀਆਂ।"[5]

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੀਗ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ'ਸ ਸਰਵਿਸ ਦੀ ਵਾਈਸ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਸੀ।[1][2] 1917 ਵਿੱਚ ਟੈਨੇਸੀ ਦੇ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ, "ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।"[3] ਉਸਨੇ 1919 ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।[4] "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ," ਉਸਨੇ 1927 ਵਿੱਚ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਇੱਕ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਲਈ ਉੱਠਣਗੀਆਂ।"[5]

ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਿਵਿਕ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਮਹਿਲਾ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਸਕੱਤਰ ਸੀ।[1][2] ਉਹ 1921 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਣੀ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਜਨਰਲ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।[3]

1926 ਵਿੱਚ ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਜੇਮਜ਼ ਡਬਲਯੂ. ਵੈਡਸਵਰਥ ਜੂਨੀਅਰ ਨੂੰ ਸੈਨੇਟ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁਣਨ ਲਈ ਮੁਹਿੰਮ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।[1] ਉਹ ਐਂਟੀ-ਟੈਂਪਰੈਂਸ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਆਰਗੇਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਫਾਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪ੍ਰੋਹਿਬਿਸ਼ਨ ਰਿਫਾਰਮ (WONPR) ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।[2] ਅਤੇ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਨੈਸ਼ਨਲ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਕਲੱਬ ਦੇ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਗਵਰਨਰਜ਼ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।[3] 1930 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਨੈਸ਼ਨਲ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਕਲੱਬ ਦੇ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਪਾਲੀਟਿਕਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਾਂਗਰਸ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਅਰਧ-ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਰਵੱਈਆ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਗਲਤ ਹੈ।"[4]

## ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ 
* "ਔਰਤ ਵਿਭਾਗ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਿਵਿਕ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਜੇਲ੍ਹ ਸੁਧਾਰ" (1917)[1]

* "ਔਰਤ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੀਗ" (1918)[2]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਕੌਫਿਨ ਨੇ 1897 ਵਿੱਚ ਲਿੰਡਸੇ ਵੈਨ ਰੇਂਸੇਲੇਅਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਕੈਥਰੀਨ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ 1928 ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ 1947 ਵਿੱਚ, 71 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।[1]

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1947
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1875
ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੋਮਨ

**ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੋਮਨ** (4 ਅਕਤੂਬਰ, 1876-30 ਮਈ, 1981) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ, ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਦਾ ਜਨਮ ਇਲੀਨੋਇਸ ਦੇ ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਥਿਊ ਟੀ. ਸਕਾਟ ਅਤੇ ਜੂਲੀਆ ਗ੍ਰੀਨ ਸਕਾਟ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।[1][2][3] ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਸਨ; ਉਹ ਸਕਾਟ-ਵਰੂਮਨ ਹਾਊਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।[4] ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਡਾਟਰਸ ਆਫ਼ ਦ ਅਮੈਰੀਕਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ (DAR) ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। ਉਪ-ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਐਡਲਾਈ ਸਟੀਵਨਸਨ ਪਹਿਲੀ ਉਸਦੀ ਚਾਚਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਆਹ ਜੂਲੀਆ ਗ੍ਰੀਨ ਸਕਾਟ ਦੀ ਭੈਣ ਲੈਟੀਟੀਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।[5][6] ਉਸਨੇ ਫਿਲਾਡੇਲਫੀਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ, ਚੈਸਟਨਟ ਹਿੱਲ ਬੋਰਡਿੰਗ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[7]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵਰੂਮਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦ ਲੂਰ ਅਤੇ ਲੋਰ ਆਫ਼ ਟ੍ਰੈਵਲ (1914) ਦੇ ਸਹਿ-ਲੇਖਕ ਸਨ, [1] ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨਾਵਲ, ਦ ਹਾਈ ਰੋਡ ਟੂ ਆਨਰ (1924) ਲਿਖਿਆ।[2][3][4] ਉਸਨੇ 1906 ਵਿੱਚ ਸੈਂਚੁਰੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, [5] 1908 ਵਿੱਚ ਦ ਅਰੇਨਾ, [6][7] 1911 ਵਿੱਚ ਲਾ ਫੋਲੇਟ'ਸ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, [8] ਅਤੇ 1912 ਵਿੱਚ ਦ ਟਵੰਟੀਐਥ ਸੈਂਚੁਰੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਲਿਖਿਆ।[9]

[1] ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸੰਘੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਰਾਹਤ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯੂਰਪ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਈ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ YMCA ਨਾਲ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੰਗੀਤਕ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜੈਜ਼ ਬੈਂਡ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਲੀਨੋਇਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਟੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਕੋ ਪਰੋਸਿਆ। "ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਤੇ ਇਤਾਲਵੀ ਦੋਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ।" [2] ਫੌਜ ਦੇ ਮਨੋਬਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯੁੱਧਾਂ ਦੇ ਵੈਟਰਨਜ਼ ਪੋਸਟ ਦਾ ਆਨਰੇਰੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। [3]

ਵਰੂਮਨ ਨੇ 1918 ਦੇ ਇਨਫਲੂਐਂਜ਼ਾ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਹਸਪਤਾਲ ਲਈ ਆਪਣਾ ਘਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਕਵੇਕਰ ਯੁੱਧ ਰਾਹਤ ਲਈ ਫੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ 1922 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਰਨੀਵਲ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਲੀਨੋਇਸ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਲੱਬਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਇੱਕ ਫਰਸ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟਾਂ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।[1]

ਆਪਣੇ ਸਾਹਿਤਕ ਅਤੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਰੂਮਨ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕਣਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀਆਂ ਵੇਚਦੀ ਸੀ। ਕਵੀ ਵਾਚੇਲ ਲਿੰਡਸੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਰੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇਟ ਲਿਖਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਐਲੇਨੋਰ ਰੂਜ਼ਵੈਲਟ ਨੇ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਕਾਲਮ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।[1]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਨੇ 1896 ਵਿੱਚ ਕਾਰਲ ਸ਼ੁਰਜ਼ ਵਰੂਮਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ 69 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਕਾਰਲ ਵਰੂਮਨ ਦੀ ਮੌਤ 1966 ਵਿੱਚ ਹੋਈ, [1] ਅਤੇ ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੂਮਨ ਦੀ 1981 ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, 104 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ।[2][3] ਚੇਨੋਆ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਵੇਲੀ ਨੂੰ 1983 ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[4] ਉਸਦੀ  ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ ਹਵੇਲੀ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਸਤਰਾ-ਅਤੇ-ਨਾਸ਼ਤਾ ਸਰਾਂ ਰਹੀ ਹੈ।[5]

## ਹਵਾਲੇ 
*

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1876
ਐਨੀ ਹੈਰੀਮੈਨ ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ

**ਐਨੀ ਹੈਰੀਮੈਨ ਸੈਂਡਜ਼ ਰਦਰਫਰਡ ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ** (17 ਫਰਵਰੀ, 1861-20 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1940) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਵਾਰਸ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹਾਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਫੈਸ਼ਨੇਬਲ ਜਗ੍ਹਾ ਵਜੋਂ ਸੱਟਨ ਪਲੇਸ ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਐਨੀ ਹੈਰੀਮਨ ਦਾ ਜਨਮ 17 ਫਰਵਰੀ, 1861 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬੈਂਕਰ ਓਲੀਵਰ ਹੈਰੀਮਨ (1829–1904) ਅਤੇ ਲੌਰਾ (ਨੀ ਲੋ) ਹੈਰੀਮਨ (1834–1901) ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅੱਠ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।[1] ਉਸਦੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਓਲੀਵਰ ਹੈਰੀਮਨ ਜੂਨੀਅਰ (1862–1940), ਜੇ. ਬੋਰਡਨ ਹੈਰੀਮਨ (1864–1914), ਅਤੇ ਹਰਬਰਟ ਐਮ. ਹੈਰੀਮਨ (1873–1933) ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।[2] ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ, ਈ. ਐੱਚ. ਹੈਰੀਮਨ, ਗਵਰਨਰ ਡਬਲਯੂ. ਐਵਰੇਲ ਹੈਰੀਮਨ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ।[3]

## ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ 
1903 ਵਿੱਚ, ਐਨੀ ਮੋਰਗਨ ਅਤੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਮਾਰਬਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਨ ਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਮਹਿਲਾ ਸਮਾਜਿਕ ਕਲੱਬ, ਕਲੋਨੀ ਕਲੱਬ ਨੂੰ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।[1] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲੱਬ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਟੈਨਫੋਰਡ ਵ੍ਹਾਈਟ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਸੀ, ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ।[2]

ਐਨ ਆਪਣੀ ਪਰਉਪਕਾਰ ਅਤੇ "ਘੱਟ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ" ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।[1] ਉਸਨੇ "ਖੁੱਲੀ-ਪੌੜੀ" ਵਾਲੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਹਾਊਸਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਵਿੱਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨਹਟਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਯਾਰਕ ਐਵੇਨਿਊ 'ਤੇ ਲਗਭਗ 400 ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਸਨ। ਇਮਾਰਤਾਂ ਟੀਬੀ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ ਨੇ $1,000,000 ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ 1910 ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।[2]

1916 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵੇਨਿਸ ਦੇ ਯੁੱਧ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਫੰਡਰੇਜ਼ਰ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ।[1]

1919 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ "ਨਾਈਟ ਆਫ਼ ਦ ਲੀਜਨ ਡੀ'ਆਨਰ" ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 1932 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ "ਲੀਜਨ ਡੀ'ਆਨਰ" ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।[1]

## ਰਿਹਾਇਸ਼ਾਂ 
1921 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਲੌਂਗ ਆਈਲੈਂਡ ਦੇ ਜੇਰੀਕੋ ਵਿੱਚ ਵ੍ਹੀਟਲੀ ਹਿਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਦੇਸੀ ਘਰ, "ਸਟੈਪਿੰਗ ਸਟੋਨਜ਼", $500,000 ਵਿੱਚ ਓਰਮੰਡ ਗੈਰਾਲਡ ਸਮਿਥ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ।[1] ਇਹ ਜਾਇਦਾਦ ਲਗਭਗ 125 ਏਕੜ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਘਰ ਉਸਦੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕਮਿਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੌਨ ਆਰ. ਹਿੱਲ ਦੁਆਰਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[1]

1921 ਵਿੱਚ, ਐਨ ਨੇ ਫਿਰ ਮੈਨਹਟਨ ਵਿੱਚ ਸਟਨ ਪਲੇਸ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, 1 ਸਟਨ ਪਲੇਸ ਵਿਖੇ, ਐਫਿੰਗਮ ਬੀ. ਸਟਨ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ $50,000 ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ।[1] ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਮਾਰਬਰੀ, ਐਨੀ ਮੋਰਗਨ, [2] ਉਸਦੀ ਭੈਣ, ਐਮੇਲਿਨ ਹੈਰੀਮਨ ਓਲਿਨ, ਸਟੀਫਨ ਹੈਨਰੀ ਓਲਿਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਦੇ ਨਾਲ, ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘਟੀਆ ਜਗ੍ਹਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।[3] ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ, ਮਾਰਬਰੀ, ਅਤੇ ਮੋਰਗਨ ਹਰੇਕ ਨੇ ਮੋਟ ਬੀ. ਸ਼ਮਿਟ (1889–1977), [4] ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਆਰਕੀਟੈਕਟ, ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਜਾਰਜੀਅਨ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, [5] ਨੂੰ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਘਰ ਬਣਾਉਣ, ਜਾਂ ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। [6] ਦ ਨਿਊਯਾਰਕ ਟਾਈਮਜ਼ ਦੇ ਸੋਸਾਇਟੀ ਪੰਨਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰਵਾਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ "ਐਮਾਜ਼ਾਨ ਐਨਕਲੇਵ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ। [3]

## ਮੌਤ ਅਤੇ ਦਫ਼ਨਾਉਣ 
ਐਨ ਦੀ ਮੌਤ 20 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1940 ਨੂੰ ਹੋਈ।[1] ਉਸਨੂੰ ਮੋਰਾਵੀਅਨ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿਖੇ ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ ਮਕਬਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਚਰਡ ਮੌਰਿਸ ਹੰਟ ਦੁਆਰਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 1885-1886 ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਬਰਸਤਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਬਰਾ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਆਰਲਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੋਮਨੇਸਕ ਚਰਚ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ ਮਕਬਰੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੈਂਡਸਕੇਪਡ ਮੈਦਾਨ ਫਰੈਡਰਿਕ ਲਾਅ ਓਲਮਸਟੇਡ ਦੁਆਰਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ ਭਾਗ ਜਨਤਾ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।[2]

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1940
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1861
ਬੈਟੀਨਾ ਰਿੱਡਲ ਵਾਨ ਹਟਨ

thumb|ਬੈਟੀਨਾ ਰਿੱਡਲ, ਬੈਰੋਨੇਸ ਵਾਨ ਹਟਨ ਜ਼ੂਮ ਸਟੋਲਜ਼ਨਬਰਗ, 1899 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ
**ਬੈਟੀਨਾ ਰਿੱਡਲ** (14 ਫਰਵਰੀ, 1874-26 ਜਨਵਰੀ, 1957), ਜਿਸ ਨੂੰ **ਬੇਟਸੀ ਰਿੱਡਲ** ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ **ਬੈਰੋਨੇਸ ਵਾਨ ਹਟਨ** ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ-ਜੰਮਪਲ ਨਾਵਲਕਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗਲਪ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਰਦੇਸੀ ਵਜੋਂ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਸਾਬਕਾ ਪਤੀ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ 
ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਰਿਡਲ ਦਾ ਜਨਮ ਏਰੀ, ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, [1] ਜੋ ਕਿ ਜੌਨ ਸਿਮਸ ਰਿਡਲ, ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿਧਾਇਕ, ਅਤੇ ਕੇਟ ਹਾਵਰਡ ਰਿਡਲ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। [2] ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਕਾਂਗਰਸਮੈਨ ਵਿਲੀਅਮ ਐਲਨਸਨ ਹਾਵਰਡ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਲੇਖਕ, ਹਿਊ ਹਾਵਰਡ ਰਿਡਲ ਸੀ। ਬੈਟੀਨਾ ਦੀ ਦਾਦੀ ਮੈਰੀ ਡਿਕਨਸਨ ਰਿਡਲ ਕਲਾਕਾਰ ਮੈਰੀ ਕੈਸਾਟ ਦੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਸੀ। [3][4] ਉਸਦੇ ਚਾਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਦੂਤ ਥਾਮਸ ਏ. ਸਕਾਟ ਅਤੇ ਥਾਮਸ ਜੇ. ਓ'ਬ੍ਰਾਇਨ ਸਨ। [5]

ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਪੈਮ" ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗਲਪ-ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਕਾਲਪਨਿਕ ਪੈਮ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਪਾਲਤੂ ਬਾਂਦਰ ਰੱਖਿਆ। [1][2] 1910 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। [3]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਉਸਨੇ 1897 ਵਿੱਚ ਫਲੋਰੈਂਸ ਵਿੱਚ ਫਰੈਡਰਿਕ ਕਾਰਲ ਅਗਸਤ, ਬੈਰਨ ਵੌਨ ਹਟਨ ਜ਼ਮ ਸਟੋਲਜ਼ਨਬਰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਕਾਰਲ (1898-1971) ਅਤੇ ਕੈਥਰੀਨਾ (1902-1975)। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1909 ਵਿੱਚ "ਆਪਸੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ" ਤਲਾਕ ਲੈ ਲਿਆ, [1] ਇਤਾਲਵੀ ਟੈਨਰ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਗਾਰਡਾਬਾਸੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। [2][3]

ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਹੈਨਰੀ ਆਈਨਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ ਰਿਚਰਡ ਆਈਨਲੇ (1910-1967) ਅਤੇ ਹੈਨਰੀਟਾ ਰਿਡਲ (ਜਨਮ 1913) ਨਾਲ ਦੋ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਹੋਏ। ਹੈਨਰੀਟਾ ਦੀ 1932 ਵਿੱਚ ਐਲਿਸਟੇਅਰ ਕੁੱਕ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਮੰਗਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। [1]

ਬੈਟੀਨਾ ਵੌਨ ਹਟਨ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਸਰਦੀਆਂ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੀ ਸੀ। [1] ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਰਮਨ ਸਾਬਕਾ ਪਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਰਦੇਸੀ" ਵਜੋਂ ਯਾਤਰਾ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। [2] 1921 ਵਿੱਚ ਉਹ ਡੈਨਜ਼ਿਗ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਕਾਰ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; 1925 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੀਵਾਲੀਆਪਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਸੀ।[3][4] ਉਸਨੇ 1938 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।[5] ਉਸਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਅਪਣਾ ਲਿਆ,[6] ਅਤੇ 1957 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ 83 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।[5]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਮਿਸ ਕਾਰਮਾਈਕਲ'ਜ਼ ਕੌਂਸ਼ੀਅਨ (1898)

ਮੈਰਡ ਇਨ ਮੇਕਿੰਗ (1900)

ਆਵਰ ਲੇਡੀ ਆਫ਼ ਦ ਬੀਚਜ਼ (1902)

ਵਾਇਲੇਟ (1904)

ਅਰਬੀ (1904)

ਪੈਮ (1905)

ਪੈਮ ਡਿਸਾਈਡਜ਼ (1906)

ਵਾਟ ਬਿਕੇਮ ਆਫ਼ ਪਾਮ (1906)

ਦ ਵਨ ਵੇ ਆਊਟ (1906)

ਉਹ ਅਤੇ ਹੇਕੂਬਾ (1906)

ਕਿੰਗਸਮੀਡ, ਏ ਨਾਵਲ (1909)

ਦ ਹਾਲੋ (1911)

ਬੀਚੀ: ਜਾਂ, ਦ ਲਾਰਡਸ਼ਿਪ ਆਫ਼ ਲਵ (1909)

ਦ ਗ੍ਰੀਨ ਪੈਚ (1911)

ਸ਼ੈਰੋ (1912)

ਮਾਰੀਆ (1914)

ਹੈਲਪਿੰਗ ਹਰਸੀ (1914)

ਬਰਡਜ਼ ਫਾਊਂਟੇਨ (1915)

ਮੈਗ ਪਾਈ (1917)

ਦ ਬੈਗ ਆਫ਼ ਸੈਫਰਨ (1918)

ਹੈਪੀ ਹਾਊਸ (1919)

ਸੱਸ (1922)

ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਚੂਹੇ: ਇੱਕ ਨਾਵਲ (1934)

ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ (1935, 1938 ਵਿੱਚ ਦੇਅਰ ਵਾਜ਼ ਐਨ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਟੇਜ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲਿਤ)

ਡਾਈ ਸ਼ੀ ਮਸਟ (1936)

ਯੂਥ ਵਿਦਾਊਟ ਗਲੋਰੀ (1938)

ਵਟ ਹੈਪਨਡ ਇਜ਼ ਦਿਸ (1939)।

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* 
* 
* 
* The National Portrait Gallery (London) has several portraits of Bettina Riddle, photographed in 1935 by Howard Coster

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1957
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1874
ਐਡੀਲੇਡ ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ

**ਐਡੀਲੇਡ ਡੋਰਨ ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ** **ਮੈਕਕੋਨੇਲ** (4 ਮਾਰਚ, 1869-12 ਜੂਨ, 1942) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਨੁਵਾਦਕ, ਮੈਡੀਕਲ ਡਾਕਟਰ, ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਕਲੱਬਵੁਮਨ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰਤ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਐਡੀਲੇਡ ਡੌਰਨ[1] ਵੋਰਸੇਸਟਰ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਤੋਂ ਸੀ।[2][3] ਉਸਨੇ 1898 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਲਾਅ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ,[4] ਅਤੇ 1905 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮੈਡੀਕਲ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।[5][6]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, [1] ਅਤੇ 1905 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਫ਼ਤ ਕਲੀਨਿਕ, [2] ਈਸਟ ਸਾਈਡ ਕਲੀਨਿਕ ਫਾਰ ਚਿਲਡਰਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। [3][4] ਉਹ 25 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਲੀਨਿਕ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ 1931 ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ। [5] ਉਸਨੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਵੀ ਕੀਤਾ। [6]

"ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਹੈਰੀ ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਕਲੱਬਵੂਮੈਨ ਨਹੀਂ ਹੈ," 1904 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰੌਡਵੇ ਵੀਕਲੀ ਦੇ ਕਵਰ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। [1] ਜਦੋਂ ਉਹ 1898 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤਾਂ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਲੀਗਲ ਏਡ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, [2] ਅਤੇ ਪੋਰਟੋ ਰੀਕੋ ਲਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਮੀ ਰਿਲੀਫ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਐਡੀਲੇਡ ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ ਸਹਾਇਕ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ; ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਸੰਸਥਾ ਨੇ ਸਪੈਨਿਸ਼-ਅਮਰੀਕਨ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਕੀਟਾਣੂਨਾਸ਼ਕ ਭੇਜੇ। [3][4] ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਮਰੀਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਸਮੂਹ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। [5] ਉਹ ਡਾਟਰਜ਼ ਆਫ਼ ਦ ਅਮੈਰੀਕਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਪ੍ਰੈਸ ਕਲੱਬ ਆਫ਼ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਰਗਰਮ ਸੀ। [6] ਉਸਨੇ 1907 ਵਿੱਚ ਫਿਲੋਕੈਲੀਅਨ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਕਲੱਬਵੂਮੈਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਜੋ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ, ਘੱਟ-ਕੱਟ ਵਾਲੇ ਗਾਊਨ ਅਤੇ ਦੇਰ ਰਾਤ ਸਮਾਜਿਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। [7]

ਐਡੀਲੇਡ ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ 1904 ਤੋਂ 1909 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਬੇਦਖਲੀ ਤੱਕ ਰੁਬਨਸਟਾਈਨ ਕਲੱਬ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। [1][2] ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, [3] ਉਸਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਮੋਜ਼ਾਰਟ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; [4] ਸੋਸਾਇਟੀ ਦਾ ਕੋਰਸ 1911 ਵਿੱਚ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਆਰਥਰ ਕਲਾਸਨ ਨੇ ਕੀਤਾ। [5] ਉਹ 1909 ਤੋਂ 1937 ਤੱਕ ਮੋਜ਼ਾਰਟ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। [6]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਐਡੀਲੇਡ ਨੇ 1899 ਵਿੱਚ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਹੈਨਰੀ "ਹੈਰੀ" ਵਾਲਰਸਟਾਈਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; [1] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ 1910 ਵਿੱਚ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ। [2][3] 1911 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨੋਬਲ ਮੈਕਕੋਨੇਲ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। [4][5][6] ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1942 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੇ ਹੋਟਲ ਐਸਟਰ ਵਿੱਚ 73 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। [7][8] ਕਾਂਗਰਸਮੈਨ ਕ੍ਰਿਸ ਸ਼ੇਅਸ ਉਸਦਾ ਪੋਤਾ-ਭਤੀਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਐਡੀਲੇਡ ਮੈਕਕੋਨੇਲ ਦੀ ਭੈਣ, ਲਿਲੀਅਨ ਸੇਸੀਲ ਡੌਰਨ ਸ਼ੇਅਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਹੈ।

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1942
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1869
ਐਸਟੇਲਾ ਵੀਕਸ

ਐਸਟੈਲਾ ਟੈਰੀ ਵੀਕਸ (6 ਸਤੰਬਰ, 1886-17 ਅਕਤੂਬਰ, 1969) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿੱਖਿਅਕ, ਅੰਕਡ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਖੋਜਕਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸ਼ੇਕਰਸ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਪਰਦਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ 
ਵੀਕਸ ਦਾ ਜਨਮ ਬਰੁਕਲਿਨ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਲੀਅਮ ਐਚ. ਵੀਕਸ ਅਤੇ ਲਿਡੀਆ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਕੈਲਸੀ ਵੀਕਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਰੂਕਸ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਲਈ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਸਨ।[1] ਉਸਨੇ ਕਵੀਨਜ਼ ਦੇ ਲੌਂਗ ਆਈਲੈਂਡ ਸਿਟੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ,[2] ਅਤੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਟੀਚਰਜ਼ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[3]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵੀਕਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।[1] ਉਸਨੇ 1915 ਵਿੱਚ ਬਰਨਾਰਡਸਵਿਲੇ, ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।[2] 1918 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।[3]

ਵੀਕਸ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਫਰਮ, ਹੌਗਸਨ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਅਤੇ ਅੰਕੜਾ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਮੁਖੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਰੀਕੀ ਕਮੇਟੀ ਫਾਰ ਡੈਵੈਸਟੇਟਿਡ ਫਰਾਂਸ ਨਾਲ ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਜ਼ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੋਜ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।[1]

ਵੀਕਸ ਸਿਹਤ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਪਰਦਾ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਬਿਲੀਵਰਜ਼ ਜਾਂ "ਸ਼ੇਕਰਜ਼" ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਈ। ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੇਕਰ ਲੋਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ, [1] ਨਾਚਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।[2] ਉਸਨੇ 1941 ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਫੋਕ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੇਪਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, [3][4] 1942 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਮਰੀਕਨ ਫਿਲਾਸਫੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰਾਂਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, [5] ਅਤੇ 1946 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਖੋਜਾਂ ਬਾਰੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਹਿਮਨ ਸੋਸਾਇਟੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। [6] ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। [7]

## ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ 
ਵੀਕਸ ਦੀ ਮੌਤ 1969 ਵਿੱਚ, ਸਟੌਨਟਨ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ 83 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਵੈਸਟਰਨ ਕੈਂਟਕੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਮੈਨੂਸਕ੍ਰਿਪਟਸ ਅਤੇ ਫੋਕਲਾਈਫ ਆਰਕਾਈਵਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀਕਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਫੋਲਡਰ ਹੈ।[1]

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1969
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1886
ਇਡਾ ਗੀਅਰ ਵੇਲਰ

thumb|ਇਡਾ ਗੀਅਰ ਵੇਲਰ, 1920 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਇਡਾ ਗੀਅਰ ਬੀਵਰ, ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਤੋਂ ਸੀ।

## ਕੈਰੀਅਰ 
ਇਡਾ ਗੀਅਰ ਵੈਲਰ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ੋ-ਕੰਟ੍ਰਾਲਟੋ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ "ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਰੇਂਜ ਅਤੇ ਲਚਕਤਾ ਵਾਲੀ, ਕੁਦਰਤੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ" ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਿਟਸਬਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਗਾਇਕਾ ਅਤੇ ਸਾਊਥ ਹਿਲਜ਼ ਕੋਰਲ ਕਲੱਬ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਪਿਟਸਬਰਗ ਚਰਚ ਦੇ ਇੱਕ ਸੋਲੋਿਸਟ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ ਜਿਸਨੂੰ ਫੌਜੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ 1918 ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਜੁਲਾਈ ਦੇ YMCA ਜਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਲੋਿਸਟ ਵੀ ਸੀ।

ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ, ਵੈਲਰ ਨੇ ਰੇਡੀਓ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਰੋਹ ਕੀਤੇ।  "ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਰੇਡੀਓ ਦਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਵੇਗਾ," ਉਸਨੇ 1922 ਦੇ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ, "ਅੱਜ ਦੇ ਬੱਚੇ" ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਸਨੇ "ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਏਡਜ਼ ਹਿਜ਼ ਰਿਟਰਨ ਟੂ ਹੈਲਥ" (1920)  ਅਤੇ "ਸਾਂਗਸ ਰਿਫਲੈਕਟ ਕਲਰਸ" (1921) ਵਰਗੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਬਾਰੇ ਵੀ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਠ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੈਲਰ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨੈਸ਼ਵਿਲ, ਟੈਨੇਸੀ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਕਲੱਬ ਨੂੰ "ਅਮਰੀਕਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਦਾ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ" 'ਤੇ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਰੋਟਰੀ ਕਲੱਬ ਦੇ "ਮਹਿਮਾਨ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। [3] 1928 ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੂਮੈਨ ਆਫ਼ ਮੂਸਹਾਰਟ ਲੀਜਨ ਦੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਚੈਪਟਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਆਰਡਰ ਆਫ਼ ਮੂਸ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। [4][5]

## ਬੀਵਰ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲ 
ਉਹ 1934 ਵਿੱਚ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਸਾਲ, ਉਸਨੇ ਬੀਵਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਮੌਰਨਿੰਗ ਮਿਊਜ਼ੀਕਲ" ਕਲੱਬ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। [1] 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਬੀਵਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਜਿਊਰੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਲਾ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਪੈਸਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। [2][3] 1938 ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੀਵਰ ਕਾਉਂਟੀ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਕਲਾ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸੀ। [4] ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1944 ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੱਠਵਿਆਂ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* Ida Geer Weller's gravesite in Beaver County, Pennsylvania, on Find a Grave.

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1944
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1881
ਵਿਨੀਫਰੇਡ ਫੇਅਰਫੈਕਸ ਵਾਰਡਰ

thumb|ਵਿਨੀਫਰੈਡ ਫੇਅਰਫੈਕਸ ਵਾਰਡਰ, 1921 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ।
ਵਿਨੀਫਰੈਡ ਫੇਅਰਫੈਕਸ ਵਾਰਡਰ (22 ਮਈ, 1885-8 ਅਕਤੂਬਰ, 1918) ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਵਰਕਰ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਵਿਨੀਫ੍ਰੇਡ ਫੇਅਰਫੈਕਸ ਵਾਰਡਰ ਦਾ ਜਨਮ ਕਾਹਿਰਾ, ਇਲੀਨੋਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਲਟਰ ਵਾਰਡਰ ਅਤੇ ਮੇਡੋਰਾ "ਡੋਰਾ" ਬੈਨ ਵਾਰਡਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਜੱਜ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿਧਾਇਕ ਸਨ, ਅਤੇ 1899 ਤੋਂ 1901 ਤੱਕ ਇਲੀਨੋਇਸ ਸੈਨੇਟ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਨ।[1] ਵਿਨੀਫ੍ਰੇਡ ਵਾਰਡਰ ਨੇ ਬੈਟੀ ਸਟੂਅਰਟ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ, ਸੇਂਟ ਅਗਾਥਾ ਐਪੀਸਕੋਪਲ ਸਕੂਲ, ਕਾਇਰੋ ਹਾਈ ਸਕੂਲ (1903 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਏ), ਅਤੇ ਮੋਂਟੀਸੇਲੋ ਫੀਮੇਲ ਸੈਮੀਨਰੀ (1906 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਏ) ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਹੈਮਿਲਟਨ ਸਕੂਲ ਫਾਰ ਗਰਲਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੈਰੈਟ ਆਰਟ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[2] ਉਹ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਚੀਨ ਦੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੁਹਾਰਤ ਅਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੁਹਾਰਤ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।[3]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵਾਰਡਰ ਇੱਕ ਕਲੱਬਵੂਮੈਨ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਇਰੋ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ, ਕਾਇਰੋ ਦੀ ਨੇਵੀ ਲੀਗ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਅਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਇੱਕ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਵੀ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। 1917 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਲੀਨੋਇਸ ਸਟੇਟ ਕੌਂਸਲ ਆਨ ਡਿਫੈਂਸ ਦੇ ਮਹਿਲਾ ਭਾਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਲੀਨੋਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੋਟ ਅਧਿਕਾਰ ਸੋਧ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਰਾਜ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਡਟਰਜ਼ ਆਫ਼ 1812 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵੀ ਸੀ। [1] ਉਸਨੇ 1916 ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਡਟਰਜ਼ ਆਫ਼ 1812 ਅਤੇ ਜਨਰਲ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਲੱਬਾਂ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਮੇਲਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। [2]

ਵਾਰਡਰ 31 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ 1916 ਵਿੱਚ ਫਸਟ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਰਵਿਸ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕੈਂਪ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। [1] ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸਨੇ ਜੰਗੀ ਕੈਂਪਾਂ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਡਿਊਟੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। 1918 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੈਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁੱਢਲੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਗੈਸ ਮੋਟਰ ਯੂਨਿਟ ਨੰਬਰ 1 ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਮਹਿਲਾ ਓਵਰਸੀਜ਼ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਫਰਾਂਸ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਾਰਡੋ, ਫਰਾਂਸ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ 33 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ 1918 ਦੇ ਫਲੂ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸੀ।[2] ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਧਿਕਾਰਤ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਥਿਤੀ "ਕੁੱਕ" ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।[3] ਮਹਿਲਾ ਓਵਰਸੀਜ਼ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਜਨਰਲ, ਗਰਟਰੂਡ ਫੋਸਟਰ ਬ੍ਰਾਊਨ ਨੇ ਵਾਰਡਰ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਡੋ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਓਨਾ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਸੋਗ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹੋਵੇ।"[4] ਵਾਰਡਰ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਫੌਜੀ ਸਨਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਲਈ ਇਲੀਨੋਇਸ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।[5]

## ਵਿਰਾਸਤ 
ਕਾਇਰੋ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਲੱਬ ਨੇ ਵਾਰਡਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਵਜੋਂ ਕਾਇਰੋ ਪਬਲਿਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਕਾਇਰੋ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ ਗਏ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਲਗਾਇਆ।[1] ਕਾਇਰੋ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਨ ਲੀਜਨ ਪੋਸਟ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਨੀਫ੍ਰੇਡ ਫੇਅਰਫੈਕਸ ਵਾਰਡਰ ਪੋਸਟ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।[2] ਇਲੀਨੋਇਸ ਸਫਰੇਜ ਅਮੈਂਡਮੈਂਟ ਅਲਾਇੰਸ ਨੇ ਓਵਰਸੀਜ਼ ਹਸਪਤਾਲ ਫੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਰਡਰ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ $2000 ਦਾ ਯਾਦਗਾਰੀ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।[3] ਵਾਰਡਰ ਦੇ ਅਲਮਾ ਮੈਟਰ, ਮੋਂਟੀਸੇਲੋ ਸੈਮੀਨਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਰੱਖੀ।[4]

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1918
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1885
ਹੰਨਾਹ ਐਲ. ਵੇਸਲਿੰਗ

**ਹੰਨਾਹ ਲੂਈਸ ਵੇਸਲਿੰਗ** (26 ਮਈ, 1873-18 ਜਨਵਰੀ, 1960) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਕੈਮਿਸਟ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ "ਅੰਕਲ ਸੈਮਜ਼ ਬ੍ਰੈੱਡ ਮੇਕਰ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ 
ਵੈਸਲਿੰਗ ਸਿਨਸਿਨਾਟੀ, ਓਹੀਓ ਤੋਂ ਸੀ,[1] ਜੋਨ ਹੈਨਰੀ ਵੈਸਲਿੰਗ ਅਤੇ ਮੈਰੀ ਡੋਰੋਥੀਆ ਰੱਬੀ ਵੈਸਲਿੰਗ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਨਾ-ਨਾਨੀ ਦਾ ਜਨਮ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।[2] ਉਸਨੇ 1894 ਵਿੱਚ ਵੁੱਡਵਰਡ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।[3]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵੈਸਲਿੰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਨਸਿਨਾਟੀ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।[1] 1910 ਅਤੇ 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਸਲਿੰਗ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਭਾਗ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ [2] ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ।[3] ਉਹ ਇੱਕ ਭੋਜਨ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸੀ, [4] ਆਟੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਪਕਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਵਿਕਲਪਕ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੈਨ ਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।[5] "ਮਿਸ ਵੈਸਲਿੰਗ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ - ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ - ਰੋਟੀ, ਜੈਲੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਡੱਬਾਬੰਦ ​​ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨੀ ਵਜੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ," 1910 ਦੀ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।[6] ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਖਾਸ ਪ੍ਰਸੰਗਿਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਰਵਾਇਤੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਕਾਉਣ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਕੁਸ਼ਲ ਅਤੇ ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭੇ।[7]

ਵੈਸਲਿੰਗ 1922 ਤੋਂ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਨੌਰਥਵੈਸਟ ਯੀਸਟ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੀ।[1][2][3] ਉਸਨੇ 1924 ਵਿੱਚ ਬਫੇਲੋ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਨ ਹੋਮ ਇਕਨਾਮਿਕਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ।[4]

## ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ 
ਬੇਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਦੇ ਆਟੇ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ" (1918)[1]

"ਕਣਕ ਦੇ ਆਟੇ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਦਾ ਰਸਾਇਣਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ" (1920, ਜੋਸਫ਼ ਆਰਥਰ ਲੇ ਕਲਰਕ ਨਾਲ)[2]

ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਿੰਗ (1921)[3]

"ਘਰ-ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸਰਲ ਹੈ" (1931)[4]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਵੇਸਲਿੰਗ ਆਪਣੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1960 ਵਿੱਚ 86 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1960
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1872
ਵਸੰਤ ਪ੍ਰਭੂ (ਸੰਗੀਤਕਾਰ)

**ਵਸੰਤ ਪ੍ਰਭੂ** (ਜਨਮ 19 ਜਨਵਰੀ 1924- ਦੇਹਾਂਤ 13 ਅਕਤੂਬਰ 1968) ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਸੀ ਜੋ ਗੈਰ-ਫਿਲਮੀ ਮਰਾਠੀ ਗੀਤ ਜਿਹੜੇ   'ਭਾਵ-ਗੀਤੇ' ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇ  ਉੱਤਮ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਰਾਠੀ ਫਿਲਮ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਾਇਕਾ ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤਕਾਰ ਪੀ. ਸਾਵਲਾਰਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਭਾਈਵਾਲੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਵੀ ਸਨ।

## ਜੀਵਨੀ 
ਵਸੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 1939 ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਟੂਡੀਓ ਦੇ ਬੈਨਰ ਹੇਠ ਇੱਕ ਬਾਲ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਵਸੰਤ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਕੁਝ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਲਮ 'ਕਾਮਰੇਡਸ' (1939) ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਨਿਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਅਧੀਨ 'ਵੋ ਚਮਕ ਚਮਕ ਕਰ ਤਾਰੇ' ਗੀਤ ਲਈ ਕੋਰਸ ਅਤੇ ਸਕ੍ਰੀਨ ਉੱਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।

ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਅਤ ਡਾਂਸਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਥਕ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਚ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦਾ ਵੀ ਮੁਢਲਾ ਗਿਆਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਰਾਠੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਜ਼ਮਾਈ ਜੋ ਫਿਰ ਪੁਣੇ ਅਤੇ ਕੋਲਹਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਸਨ। ਆਖਰਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਰੇਕ ਮਿਲਿਆ ਜਦੋਂ ਹਿਜ਼ ਮਾਸਟਰਜ਼ ਵਾਇਸ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਾਠੀ ਫਿਲਮ *ਰਾਮ ਰਾਮ ਪਾਵਨਾ* ਲਈ ਸਾਈਨ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਗਾਣੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫੀ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਲਮ 'ਵਾਡਲ' ਲਈ ਵੀ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਨੇ 'ਸੁਰੇਲ ਚਿੱਤਰ' ਦੇ ਬੈਨਰ ਹੇਠ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਲਤਾ ਨੇ ਖੁਦ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿਨਕਰ ਡੀ. ਪਾਟਿਲ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਫਿਲਮ ਤਾਰਕਾ ਲਈ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਸੁਲੋਚਨਾ ਲਾਟਕਰ ਦੀ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫੀ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰ ਪੀ. ਸਵਾਲਾਰਾਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ *ਕੰਨਿਆਦਾਨ* ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਵਲਾਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਗਏ ਗੀਤਾਂ "ਘਾਟ ਦੋਈਵਾਰ, ਘਾਟ ਕਾਮਰੇਵਾਰ", "ਜੋ ਅਵਦੋ ਸਰਵਾਨਾ" ਅਤੇ "ਆਲੀ ਹੱਸਤ ਪਹਿਲ਼ੀ ਰਾਤ" ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਫਿਲਮ '*ਭੈਰਵੀ* ਆਫ ਦਿਨਕਰ ਪਾਟਿਲ "ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੀਤ ਪੰਡਿਤ ਫਿਰੋਜ਼ ਦਸਤੂਰ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਗਾਏ ਸਨ। ਫਿਲਮ 'ਪੁਤਰਾ ਭਵ ਐਸਾ' ਲਈ ਤਲਤ ਮਹਿਮੂਦ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਰਾਠੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਮਹਿਮੂਦ ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ।

ਮਰਾਠੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਮਧੂ ਪੋਤਦਾਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਜੁਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ "ਮਨਸਿਚਾ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਤੋ" ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਗੀਤ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਕਤੂਬਰ 2008 ਵਿੱਚ, ਸੋਹਮ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਥਾਨ ਅਤੇ ਅਨੁਬੋਧ ਨੇ ਵਿਲੇ ਪਾਰਲੇ, ਮੁੰਬਈ ਵਿਖੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੋਅ "ਸਵਰਪ੍ਰਭੂ-ਵਸੰਤ ਪ੍ਰਭੂ" ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ।

## ਡਿਸਕੋਗ੍ਰਾਫੀ 
## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1922
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1968
ਜੋਸੇਫਾ ਨਿਊਕੌਂਬ ਵਿਟਨੀ

thumb
**ਜੋਸੇਫਾ ਨਿਊਕੌਂਬ ਵਿਟਨੀ** (27 ਸਤੰਬਰ, 1871-29 ਜਨਵਰੀ, 1957) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਕਲੱਬਵੁਮਨ, ਸ਼ਾਂਤੀਵਾਦੀ, ਵੋਟ ਅਧਿਕਾਰਵਾਦੀ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਅੰਨਾ ਜੋਸੇਫਾ ਨਿਊਕੌਂਬ ਦਾ ਜਨਮ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨੋਵਾ ਸਕੋਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸਾਈਮਨ ਨਿਊਕੌਂਬ ਅਤੇ ਮੈਰੀ ਕੈਰੋਲੀਨ ਹੈਸਲਰ ਨਿਊਕੌਂਬ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਫਿਜ਼ੀਸ਼ੀਅਨ ਅਨੀਤਾ ਨਿਊਕੌਂਬ ਮੈਕਗੀ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਸੀ। ਫਰਡੀਨੈਂਡ ਰੂਡੋਲਫ ਹੈਸਲਰ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਤੱਟ ਸਰਵੇਖਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮੁਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਿਸ-ਜਨਮੇ ਪੜਦਾਦਾ ਸਨ। [1] ਨਿਊਕੌਂਬ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। [2] ਜੋਸੇਫਾ ਨਿਊਕੌਂਬ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਆਰਟ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਲੀਗ ਨਾਲ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ। 

## ਸਰਗਰਮੀ 
ਵਿਟਨੀ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮਤਾਧਿਕਾਰੀ ਸੀ।[1] 1912 ਵਿੱਚ, ਵਿਟਨੀ ਨੇ ਕੌਰਨਵਾਲ, ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਮਤਾਧਿਕਾਰੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।[2] ਉਹ ਸਥਾਨਕ ਇਕੁਅਲ ਸਫਰੇਜ ਲੀਗ ਅਤੇ ਹਾਊਸਵਾਈਵਜ਼ ਲੀਗ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। "ਜਿੱਥੇ ਗੰਦਗੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, "ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਝਾੜੂ ਲੈ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ।"[3] ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਨਚੇਸਟਰ, ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਪਲਾਂਟ ਵਿੱਚ ਅਸੈਂਬਲੀ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਭੋਜਨ ਕੀਮਤ ਸਰਵੇਖਣ ਵੀ ਕੀਤਾ।[4]

ਵਿਟਨੀ ਨੇ 1925 ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਮੁਕੱਦਮੇ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਓਪੇਰਾ ਗਾਇਕਾ ਓਲੰਪੀਆ ਮੈਕਰੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ,[1][2] ਅਤੇ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ-ਪੁਰਸ਼ ਜਿਊਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।[3] "ਔਰਤਾਂ ਮਾਂ ਬਣਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਘੂਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸਲ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ," ਉਸਨੇ ਸਮਝਾਇਆ।[4] 1928 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਲੈਕਲਿਸਟ ਉੱਤੇ ਡਾਟਰਸ ਆਫ਼ ਦ ਅਮੈਰੀਕਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਸਰਗਰਮ ਨਿਊ ਹੈਵਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।[5]

ਵਿਟਨੀ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਪੀਸ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਸੀ,[1] ਅਤੇ ਲੀਗ ਆਫ਼ ਵੂਮੈਨ ਵੋਟਰਜ਼ ਦੇ ਚੈਪਟਰ ਨਿਊ ​​ਹੈਵਨ, ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ।[2] ਉਹ 1924 ਵਿੱਚ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਲੀਗ ਆਫ਼ ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸੀ,[3] ਅਤੇ 1927 ਵਿੱਚ ਜਿਨੀਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਗ ਆਫ਼ ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ।[4]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਓਸੇਫਾ ਨਿਊਕੌਂਬ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਤੀ ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਜਸਟਿਸ ਐਡਵਰਡ ਬਾਲਡਵਿਨ ਵਿਟਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਯੇਲ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਿਲੀਅਮ ਡਵਾਈਟ ਵਿਟਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨੇਟਰ ਰੋਜਰ ਸ਼ਰਮਨ ਬਾਲਡਵਿਨ ਦਾ ਪੋਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਪਿਤਾ ਰੋਜਰ ਸ਼ਰਮਨ ਦਾ ਪੜਪੋਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ 1896 [1] ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਬੱਚੇ ਸਨ; ਇੱਕ, ਸਿਲਵੀਆ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਈ ਸੀ। ਜੱਜ ਵਿਟਨੀ ਦੀ ਜਨਵਰੀ 1911 ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, [2] ਜੋਸੇਫਾ ਵਿਟਨੀ ਇੱਕ ਗਰਭਵਤੀ ਵਿਧਵਾ, 29 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, 12 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਈ। [3] ਉਸਨੇ 1952 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਫੌਜੀ ਕਰਨਲ ਕਰਨਲ ਹੈਰੀ ਲਾਟੌਰੇਟ ਕੈਵਨੌਗ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; [4] ਉਹ 1954 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਕੈਵਨੌਗ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। [5]

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* 

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1871
ਜਾਰਜੀਆ ਲੌਰਾ ਵ੍ਹਾਈਟ

**ਜਾਰਜੀਆ ਲੌਰਾ ਵ੍ਹਾਈਟ** (28 ਅਪ੍ਰੈਲ 1872-15 ਮਈ 1949) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸੀ। ਉਹ ਓਲੀਵੇਟ ਕਾਲਜ, ਕਾਰਨੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਕਾਰਲਟਨ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਡੀਨ ਆਫ਼ ਵੂਮੈਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਸਮਿਥ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਫਿਸਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਡ਼੍ਹਾਇਆ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ 
ਜਾਰਜੀਆ ਲੌਰਾ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦਾ ਜਨਮ ਟੈਨੇਸੀ ਦੇ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, [1][2] ਉਹ ਜਾਰਜ ਲਿਓਨਾਰਡ ਵ੍ਹਾਈਟ ਅਤੇ ਲੌਰਾ ਅਮੇਲੀਆ ਕ੍ਰਾਵਥ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਫਿਸਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਚੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਫਿਸਕ ਜੁਬਲੀ ਸਿੰਗਰਜ਼ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। [3][4] ਉਸਦੇ ਚਾਚਾ ਇਰਾਸਟਸ ਮਿਲੋ ਕ੍ਰਾਵਥ ਸਨ, ਜੋ ਫਿਸਕ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਨ; ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਵਿਲੀਅਮ ਕ੍ਰਾਵਥ ਵ੍ਹਾਈਟ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਕੀਲ ਸੀ। [5]

ਉਸਨੇ ਫਰੈਡੋਨੀਆ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, [1] ਅਤੇ ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਲੇਕ ਏਰੀ ਸੈਮੀਨਰੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ 1896 ਵਿੱਚ ਕਾਰਨੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਅੰਡਰਗ੍ਰੈਜੁਏਟ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ 1901 ਵਿੱਚ, ਕਾਰਨੇਲ ਤੋਂ ਪੀਐਚ.ਡੀ. ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, [2] ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਸੀ "ਪ੍ਰਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਚੈਰਿਟੀ ਵਰਕ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹਿੱਸਾ"। [3][4]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵਾਈਟ ਨੇ ਇੰਡੀਆਨਾ ਅਤੇ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਦੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੀਐਚ.ਡੀ. 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1903 ਤੋਂ 1911 ਤੱਕ ਸਮਿਥ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।[1] ਉਹ 1905 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਦੇ ਓਲੀਵੇਟ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਡੀਨ ਸੀ। 1913 ਤੋਂ 1918 ਤੱਕ [2] ਉਹ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਐਗਰੀਕਲਚਰਲ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਡੀਨ ਸੀ।[3][4] ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਵਾਰ ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।[5]

ਉਹ 1918 ਤੋਂ 1926 ਤੱਕ ਕਾਰਨੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਡੀਨ ਬਣਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਲਮਾ ਮੈਟਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਈ,[1] ਅਤੇ 1926 ਤੋਂ 1930 ਤੱਕ ਮਿਨੀਸੋਟਾ ਦੇ ਕਾਰਲੇਟਨ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਡੀਨ ਸੀ।[2][3]

ਵਾਈਟ 1926 ਤੋਂ 1928 ਤੱਕ ਫਿਸਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਟਰੱਸਟੀ ਸੀ।[1][2] ਉਸਨੇ 1934 ਤੋਂ 1936 ਤੱਕ ਫਿਸਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੜ੍ਹਾਈ।[3]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਵ੍ਹਾਈਟ 1933 ਤੋਂ ਬੋਸਟਨ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਕਾਰਨੇਲ ਐਲੂਮਨਾ ਜੁਆਨੀਟਾ ਪੀ. ਜੌਨਸ[1] ਨਾਲ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਮਈ 1949 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ 77ਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਬਾਅਦ ਹੋਈ। [2][3] ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਕਾਰਨੇਲ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਲੱਬ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਰਜੀਆ ਲੌਰਾ ਵ੍ਹਾਈਟ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਫੰਡ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। [4]

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1949
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1872
ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਉਪਾਧਿਆਏ(ਸੰਗੀਤਕਾਰ)

**ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਉਪਾਧਿਆਏ** (ਜਨਮ 15 ਅਗਸਤ 1934-ਦੇਹਾਂਤ 11 ਦਸੰਬਰ 2024) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੀ ਜਿਨਹਾਂ  ਨੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਅਤੇ ਹਿੰਦੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੁਜਰਾਤੀ ਅਰਧ-ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ 20 ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਿਲਮਾਂ ਅਤੇ 30 ਨਾਟਕਾਂ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 2017 ਵਿੱਚ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

## ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੈਰੀਅਰ 
ਉਪਾਧਿਆਏ ਦਾ ਜਨਮ 15 ਅਗਸਤ 1934 ਨੂੰ ਉੱਤਰਸੰਦਾ (ਹੁਣ ਖੇਡ਼ਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ, ਗੁਜਰਾਤ, ਭਾਰਤ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ  ਗਾਉਣ ਦਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜਨੂੰਨ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਕਈ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤੇ। ਅਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੰਬਈ (ਹੁਣ ਮੁੰਬਈ) ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਵਾਜਿਬ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ । ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਥੀਏਟਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ।

ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਥੀਏਟਰ ਅਦਾਕਾਰ ਅਸ਼ਰਫ ਖਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਦੋਂ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਿਹੜਾ ਕੀ  ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬੰਬਈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਅਸ਼ਰਫ ਖਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਰੇਡੀਓ, ਬੰਬਈ ਤੋਂ ਗਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕਰਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ  ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮੀਰਬਾਈ ਕਰਨਾਟਕੀ, ਅੱਲਾ ਰਖਾ, ਦਿਲੀਪ ਢੋਲਕੀਆ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ ਵਿਆਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਿਆ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਡ਼ਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਨਵਰੰਗ ਨਾਗਪੁਰਕਰ ਤੋਂ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪਡ਼੍ਹਾਈ ਵੀ ਕੀਤੀ।

ਉਪਾਧਿਆਏ ਨੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਏਕਲ ਸੰਗੀਤ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੁਜਰਾਤੀ ਸੁਗਮ ਸੰਗੀਤ (ਅਰਧ-ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ) ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਵੀ ਗਾਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲਿਆਣਜੀ-ਆਨੰਦਜੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ, ਆਸ਼ਾ ਭੋਸਲੇ ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਰਫੀ ਵਰਗੇ ਪਲੇਅਬੈਕ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਗੁਜਰਾਤੀ ਸੁਗਮ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਹੰਸਾ ਦਵੇ ਉਹਨਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਅਧੀਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 20 ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਿਲਮਾਂ ਅਤੇ 30 ਨਾਟਕਾਂ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੁਜਰਾਤੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ "ਹੇ ਰੰਗਲੋ ਜਾਮਯੋ", "ਦਿਵਾਸੋ ਜੁਦਾਈਨਾ ਜੇ ਚੇ", "ਏ ਜਸ਼ੇ ਜਰੂਰ ਮਿਲਨ ਸੁਧੀ", "ਹੈਵ ਮੰਦਿਰ ਨਾ ਬਰਾਨਾ", "ਮਾਰੀ ਕੋਈ ਦਲਖੀ ਮਾ" ਅਤੇ "ਕਾਹੂ ਚੂ ਜਵਾਨਿਨ" ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਉਪਾਧਿਆਏ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬੇਟੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਲ 2017 ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।

## ਫ਼ਿਲਮੋਗ੍ਰਾਫੀ 
ਉਪਾਧਿਆਏ ਨੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਲਈ ਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਸਹਿ-ਸੰਗੀਤਬੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਗਾਏਃ

*  (1968, ਗੁਜਰਾਤੀ) 
* ਤਕਦੀਰ (1983, ਹਿੰਦੀ) 

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* 
* Purushottam Upadhyayਉੱਤੇ ਡਿਸਕੋਗ੍ਰਾਫੀਚਰਚਾ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਫਿਲਮ ਗਾਇਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2024
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1934
ਮਿਊਰਿਅਲ ਵਿੰਡੋ

**ਮਿਊਰਿਅਲ ਇਨੇਟਾ ਵਿੰਡੋ ਟਰਨਲੀ** (16 ਫਰਵਰੀ, 1892-29 ਅਗਸਤ, 1965) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ, ਗਾਇਕਾ, ਵੌਡੇਵਿਲ ਕਲਾਕਾਰ, ਜ਼ਿਗਫੈਲਡ ਗਰਲ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਔਰਤ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਵਿੰਡੋ ਦਾ ਜਨਮ ਬਰਲਿੰਗੇਮ, ਕੈਨਸਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।[1] ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਕੈਥਰੀਨ ਇਨੇਟਾ "ਕੇਟ" ਹੂਵਰ ਕਾਮਰਾਡਾ (1870–1961) ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਥਾਮਸ ਪੀ. ਵਿੰਡੋ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਸੀਏਟਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[2]

## ਕੈਰੀਅਰ 
ਵਿੰਡੋ ਇੱਕ ਜ਼ੀਗਫੈਲਡ ਗਰਲ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਹਿਰਾਵੇ ਲਈ "ਪੀਕੌਕ ਗਰਲ" ਜਾਂ "ਲਿਟਲ ਪੀਕੌਕ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।[1][2] ਬ੍ਰੌਡਵੇ 'ਤੇ ਉਹ 1914 ਦੇ ਦ ਪਾਸਿੰਗ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਵੌਡੇਵਿਲ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਵੀ ਸੁਰਖੀਆਂ ਬਟੋਰੀਆਂ।[3]

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਵਿੰਡੋ ਨੇ ਲੰਡਨ ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ,[1] ਇੱਕ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਚਲਾਈ, ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਫੌਜੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।[2] ਯੁੱਧਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸਨੇ ਹੈਰੀ ਲਾਡਰ ਨਾਲ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰੌਡਵੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਾਇਲਟ ਦਾ ਲਾਇਸੈਂਸ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।[3] "ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਇਓਵਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣਾ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਇਆ," ਉਸਨੇ 1931 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।[4] ਉਸਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੈਰੀਅਨ ਡੇਵਿਸ ਨੂੰ ਵਿਲੀਅਮ ਰੈਂਡੋਲਫ ਹਰਸਟ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਸੀ।[5] ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਵਿੰਡੋ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।[6]

ਵਿੰਡੋ ਨੇ ਆਇਓਵਾ ਦੇ ਅਰਨੋਲਡਸ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀਕੌਕ ਲਾਉਂਜ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਕੀਤੀ। ਜਿੰਮੀ ਡੋਰਸੀ ਆਪਣੇ ਬੈਂਡ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਲਈ "ਮੂਰੀਅਲ" ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਗੀਤ ਲਿਖਿਆ। 1954 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਲੋਰੀਡਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਥਾਪਨਾ, ਮਿਊਰੀਅਲਜ਼ ਐਕਸੋਟਿਕ ਜੇਡ ਹਾਊਸ, ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਲਾਡਰਡੇਲ-ਬਾਈ-ਦ-ਸੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਸਮੀ ਖੰਡੀ-ਥੀਮ ਵਾਲਾ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ [1] ਸੀ। [2][3][4] ਉਹ ਜੇਡ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਵੌਡੇਵਿਲ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। [5]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਵਿੰਡੋ ਦਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਤੀ ਸਾਥੀ ਕਲਾਕਾਰ ਰੌਬਰਟ ਐਮੇਟ ਕੀਨ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਗਭਗ 1916 ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 1920 ਵਿੱਚ ਤਲਾਕ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਪਤੀ ਅਮੀਰ ਆਰਥਰ ਐਸ. ਹੈਨਫੋਰਡ ਜੂਨੀਅਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਈ 1920 ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।[1] ਉਹ 1928 ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ 1930 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਮੁਕੱਦਮੇ ਨੇ ਤਲਾਕ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ 1932 ਤੱਕ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ।[2] ਉਸਦਾ ਤੀਜਾ ਪਤੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਹਾਵਰਡ ਚੈਂਡਲਰ ਟਰਨਲੀ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ 1934 ਵਿੱਚ ਮੈਕਸੀਕੋ ਅਤੇ 1935 ਵਿੱਚ ਨੇਬਰਾਸਕਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਾਵਰਡ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਹਾਵਰਡ ਜੂਨੀਅਰ ਅਤੇ ਐਲਿਸ ਦੀ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਆਇਓਵਾ ਵਿੱਚ ਟਰਨਲੀਜ਼ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਹਾਵਰਡ ਟਰਨਲੀ ਦੀ ਮੌਤ 1946 ਵਿੱਚ ਹੋਈ।[3]

ਵਿੰਡੋ ਵਿਧਵਾ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਫਲੋਰੀਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1965 ਵਿੱਚ, 73 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਅਪੈਂਡੈਕਟੋਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਕਾਰਨ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਰੀਅਨ ਡੇਵਿਸ ਦੁਆਰਾ ਵਿੰਡੋ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਖਿਡੌਣਾ ਪਿਆਨੋ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਰਿਪੋਰਟਰ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਮਾਲਕ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ।[1]

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* 
* , from the University of Washington Libraries.
* Jane Feehan, "Muriel’s Jade House, that cigar and Jade Beach" ''Jane's History Nook'' (November 28, 2018). A Florida-based blog post about Muriel Window Turnley's career.

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਅਮਰੀਕੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1965
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1892
ਬੈਲੇ ਆਰਮਸਟਰਾਂਗ ਵਿਟਨੀ

thumb|ਬੈਲੇ ਆਰਮਸਟ੍ਰੌਂਗ ਵਿਟਨੀ, 1918 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ।
ਬੈਲੇ ਆਰਮਸਟ੍ਰੌਂਗ ਵਿਟਨੀ (27 ਸਤੰਬਰ, 1861-ਅਗਸਤ 1922), ਜਿਸ ਨੇ ਕਲਮੀ ਨਾਮ *ਦੀਨਾਹ ਸਟਰਗਿਸ* ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰਤ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ "ਫੈਸ਼ਨ ਮਾਹਰ" ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਬੇਲੇ ਆਰਮਸਟ੍ਰਾਂਗ ਦਾ ਜਨਮ ਬੋਸਟਨ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਮਸ ਏਨਸਲੇ ਆਰਮਸਟ੍ਰਾਂਗ ਅਤੇ ਸਾਰਾਹ ਸੋਫੀਆ ਆਰਮਸਟ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।[1]

## ਕੈਰਿਅਰ 
ਵਿਟਨੀ ਨੇ ਲੈਕਚਰ ਦਿੱਤਾ[1] ਅਤੇ ਫੈਸ਼ਨ 'ਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਝਾਅ ਡਰੈਸਮੇਕਰਜ਼, ਅਤੇ ਵੌਟ ਟੂ ਵੇਅਰ: ਏ ਬੁੱਕ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ (1916) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਫੈਸ਼ਨ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੇ ਜਵਾਬਾਂ,[2] ਅਤੇ 1910 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬਦਲਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ "ਔਰਤਾਂ ਹੁਣ ਆਧੁਨਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਥਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।"[3] ਉਸਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰੀਆਨੋ ਫਾਰਚੂਨ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਵਿਹਾਰਕਤਾ ਅਤੇ ਕਲਾਤਮਕਤਾ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਲਈ।[4] ਉਸਨੇ 1915 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋਅ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜੋਖਮ ਭਰਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; "ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ" ਨੂੰ ਲਿੰਗਰੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।[5]

ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਵਿਟਨੀ-ਰਿਚਰਡਸ ਗੈਲਰੀਆਂ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਿਟਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪੋਸਟਰ ਆਰਟ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ।[1] ਵਿਟਨੀ ਅਮੈਰੀਕਨ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਦੀ ਸਰਜੀਕਲ ਵਾਰ ਡਰੈਸਿੰਗ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਸਕੱਤਰ ਵੀ ਸੀ, [1] ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਜੰਗ ਰਾਹਤ ਲਈ ਫੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ। [2] ਉਸਨੂੰ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਲੀਜਨ ਆਫ਼ ਆਨਰ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾਈਟ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। [3]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਬੇਲੇ ਆਰਮਸਟ੍ਰਾਂਗ ਨੇ 1885 ਵਿੱਚ ਚਾਰਲਸ ਅਲਵਾਨੋ ਵਿਟਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਡਾਕਟਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਲੋਇਡ ਵਿਟਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ 1888 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਬੇਲੇ ਆਰਮਸਟ੍ਰਾਂਗ ਵਿਟਨੀ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ [1] ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1922 ਵਿੱਚ ਮਿਊਡਨ ਵਿਖੇ 61 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਸੀ। [2][3]

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* Dinah Sturgis (Belle Armstrong Whitney),  *New England Magazine* (December 1895): 433-452.

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1861
ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ-ਇੱਕ ਗੀਤ

"**ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ**" (ਅਨੁਵਾਦਃ ਗਲੇ ਸੇ ਲਗ ਜਾਓ) ਇੱਕ ਹਿੰਦੀ ਗੀਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਮਦਨ ਮੋਹਨ ਕੋਹਲੀ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਲ ਰਾਜਾ ਮਹਿਦੀ ਅਲੀ ਖਾਨ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1964 ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਵੋ ਕੌਨ ਥੀ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਸੰਗੀਤ ਲੇਬਲ ਸਾਰੇਗਾਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ  ਸਕ੍ਰੀਨ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਗੀਤ ਫਿਲਮ ਦੀ ਨਾਇ  ਸਾਧਨਾ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਲੇਅਬੈਕ ਗਾਇਕ ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

## ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ 
ਸੰਗੀਤ ਰਾਗ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ ਦਾਦਰਾ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ।  &#x5B;''''&#x5D;

## 1964 ਤੋਂ "ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ" 
ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਦਾ ਕਰੀਅਰ 70 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ (1942 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ) ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਣੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੀਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਤਾ ਨੇ ਖੁਦ ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ 2016 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਛੇ ਮਨਪਸੰਦ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ 2012 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ 20 ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਸੀ।

ਸਾਲ 2014 ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਦੀ ਪੰਜਾਹਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਟਵੀਟ ਕੀਤਾਃ "ਨਮਸਕਾਰ ਇਜ਼ ਵਰਸ਼' ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ ਕੇ ਫਿਰ ਯੇ ਹਸੀਨ ਰਾਤ 'ਗੀਤ ਕੋ 50 ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ. ਐਸਾ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਆਜ ਭੀ ਪੁਰਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ" (ਇਸ ਸਾਲ ਗੀਤ' ਲਗ ਜਾ ਗਾਲੇ ਕੇ ਫਿਰ ਯੇ ਹਸੀ 'ਨ ਰਾਤ' 50 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਟਰੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।) 

## ਬੋਲ 
thumb|ਗਲੇ ਲਗਾਨਾ-ਕੁਰਦਿਸ਼ ਔਰਤਾਂ
ਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਕਾ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਵੇਖੇਗੀ।ਹੇਠਾਂ, ਗੀਤ ਦੇਵਨਾਗਰੀ (ਹਿੰਦੀ) ਨਾਸਤਾਲਿਕ (ਉਰਦੂ) ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

## ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ 
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲਮ '*ਵੋ ਕੌਨ ਥੀ*' ਲਈ ਗੀਤ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਨੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਉਦੋਂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ।

ਜਦੋਂ ਸਾਬਕਾ ਸਟਾਰ ਸਾਧਨਾ ਦੀ 2015 ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਅਦਾਕਾਰ ਇਰਫਾਨ ਖਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 29 ਅਪ੍ਰੈਲ 2020 ਨੂੰ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਸਨ।

## ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ 
ਸੰਨ 1966 ਵਿੱਚ, ਦੋ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀਃ ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ ਯਾਰ ਨੀ?, ਇਸ ਨੂੰ "ਪੋਨਮੇਨੀ ਥਜ਼ੂਵਾਲ", ਅਤੇ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮ 'ਏਮੇ ਏਵਾਰੂ' ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ "ਅੰਡਲਾ ਈ ਰੇਈ" ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

1968 ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਬੋਸ ਨੇ ਇਸੇ ਗੀਤ ਦਾ ਇੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਸੰਸਕਰਣ, "ਸ਼ੋਂਗੀ ਜੇ ਕੇ ਏ ਮੋਂਕੇ ਅਮਰ ਆਜ ਡੋਲਾਲੋ" ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੀਤ ਬੰਗਾਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਤੂ ਘੋਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਗਾਇਕਾ ਸ਼੍ਰੇਆ ਘੋਸ਼ਾਲ ਨੇ 2010 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਫਿਲਮ *ਕੇਦਾਰਨਾਥ* ਵਿੱਚ ਸਨਮ ਦੇ ਗਾਇਕ ਸਨਮ ਪੁਰੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਜੋਨਿਤਾ ਗਾਂਧੀ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਗਏ ਗੀਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ 2018 ਦੀ ਫਿਲਮ *ਸਾਹਿਬ, ਬੀਵੀ ਔਰ ਗੈਂਗਸਟਰ 3* ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਸੀ।

## ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ 'ਤੇ ਸੋਗ 
ਲਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਅਦਾਕਾਰ ਸਲਮਾਨ ਖਾਨ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਲਾਈਨਾਂ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਗਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਲਗਭਗ 40 ਨੌਜਵਾਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਵਜੋਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ। ਮਲਿਆਲਮ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਕੈਲਾਸ ਮੈਨਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ 'ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ' ਭਾਰਤੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਜੀਓ ਨਿਊਜ਼ ਨੇ ਸੂਫੀ ਗਾਇਕਾ ਆਬਿਦਾ ਪਰਵੀਨ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਲਤਾ ਨੂੰ "ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ ਗਾਇਕ" ਕਿਹਾ। ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਲਿਓਰਾ ਇਤਜ਼ਾਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਵਿੱਚ "ਲਗ ਜਾ ਗਲੇ" ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ। ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰ ਮਾਹਿਰਾ ਖਾਨ ਨੇ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਸੀ 

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਗਾਣੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮੀ ਗੀਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਣ-ਸਮੀਖਿਆ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ੇ
ਰਾਮਲਕਸ਼ਮਣ(ਫਿਲਮੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਜੋੜੀ)

**ਰਾਮਲਕਸ਼ਮਣ** ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤਕ ਜੋੜੀ  ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ **ਵਿਜੇ ਪਾਟਿਲ** (ਜਨਮ 16 ਸਤੰਬਰ 1942-ਦੇਹਾਂਤ 22 ਮਈ 2021) ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਅਤੇ ਸੁਰੇਂਦਰ ਜੋ 1976 ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਾਟਿਲ ਨੇ ਮੂਲ ਨਾਮ ਦੇ ਤਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਪਿਆਨੋਵਾਦਕ, ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਕੌਰਡੀਅਨਿਸਟ ਸਨ। ਰਾਮਲਕਸ਼ਮਣ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹਿੰਦੀ, ਮਰਾਠੀ ਅਤੇ ਭੋਜਪੁਰੀ ਵਿੱਚ 150 ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨਮੋਹਨ ਦੇਸਾਈ, ਮਹੇਸ਼ ਭੱਟ, ਜੇਪੀ ਸਿੱਪੀ, ਅਨਿਲ ਗਾਂਗੁਲੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਬਰਜਾਤਿਆ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿੱਟ ਫਿਲਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ *ਪਾਂਡੂ ਹਵਾਲਦਾਰ* (1975) ਮੈਨੇ ਪਿਆਰ ਕੀਆ (1989) *ਹਮ ਆਪਕੇ ਹੈਂ ਕੌਨ..!*  (1994) *ਹਮ ਸਾਥ ਸਾਥ ਹੈਂ* (1999) ਮੁਸਕੁਰਾਹਤ (1992) *ਪੁਲਿਸ ਪਬਲਿਕ* (1990) *100 ਦਿਨ* (1991)  ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫ਼ਿਲਮ *ਏਜੰਟ ਵਿਨੋਦ* (1977) ਸੀ।

## ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ 
ਲਕਸ਼ਮਣ (ਪਾਟਿਲ) ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਚਾਚੇ ਤੋਂ ਲਈ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਭਾਤਖੰਡੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪਡ਼੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਰਾਮਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅਮਰ-ਵਿਜੇ (ਅਮਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ) ਨਾਮ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਰਕੈਸਟਰਾ ਵੀ  ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

## ਕੈਰੀਅਰ 
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਮੇਡੀਅਨ, ਦਾਦਾ ਕੋਂਡਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਾਠੀ ਕਾਮੇਡੀ ਪਾਂਡੂ ਹਵਲਦਾਰ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ। ਵਿਜੈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹਿੱਟ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਕੋਂਡਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਠਜੋੜ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨਮੋਹਨ ਦੇਸਾਈ, ਮਹੇਸ਼ ਭੱਟ, ਅਨਿਲ ਗਾਂਗੁਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਫਿਲਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਾਇਕ ਸ਼ੈਲੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਊਸ਼ਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਸੰਦੀਤਾ ਗੀਤਕਾਰ ਅਸਦ ਭੋਪਾਲੀ ਸੀ।

ਸਾਲ 1988 ਵਿੱਚ, ਰਾਮਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਬਡ਼ਜਾਤਿਆ ਦੀ ਮੈਨੇ ਪਿਆਰ ਕੀਆ (1989) ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰੇਕ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਸ ਫਿਲਮ ਦੀਆਂ ਰਚਨਨਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਲਈ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੁਆਇਆ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੇ ਗਏ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 13 ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਸਨ। ਇਹ ਸੰਗੀਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਵੀ ਸੀ (ਸਰਬੋਤਮ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਪੁਰਸ਼ ਪਲੇਅਬੈਕ ਸਿੰਗਰ, ਸਰਬੋਤਮ ਗੀਤਕਾਰ) । ਫਿਲਮ ਨੇ 1989 ਤੋਂ 1994 ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਅਦਾਕਾਰ ਸਲਮਾਨ ਖਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਐਸ. ਪੀ. ਬਾਲਾਸੁਬਰਾਮਨੀਅਮ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ।

ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੁਪਰਹਿੱਟ ਫਿਲਮ 'ਹਮ ਆਪਕੇ ਹੈਂ ਕੌਨ "ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਹਿੱਟ ਕਮਾਈ ਕੀਤੀ। (1994). ਸੂਰਜ ਬਡ਼ਜਾਤਿਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਹਿਯੋਗ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਲਮ *ਹਮ ਸਾਥ ਸਾਥ ਹੈਂ* (1999) ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਹਿੱਟ ਫਿਲਮਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 22 ਮਈ 2021 ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ 'ਤੇ ਹੋਈ, ਕੋਵਿਡ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਣ ਕਾਰਨ, 78 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ।

## ਡਿਸਕੋਗ੍ਰਾਫੀ 
## ਇਹ ਵੀ ਦੇਖੋ 
* ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1942
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2021
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਰਾਠੀ ਲੋਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਿਲਮਫ਼ੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵਿਜੇਤਾ
ਮਹਿਲਾ ਰੇਡੀਓ ਕੋਰ

thumb|ਖੱਬੇ ਤੋਂ ਸੱਜੇਃ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਬੇਕਰ, ਲੋਰੇਨਾ ਰੀਡ ਅਤੇ ਐਲਿਸ ਓਵੇਨ।
**ਮਹਿਲਾ ਰੇਡੀਓ ਕੋਰ** (ਡਬਲਯੂ. ਆਰ. ਸੀ.) ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਐਡਨਾ ਓਵੇਨ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਮ, ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਹਰਬਰਟ ਸਮਨਰ ਓਵੇਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਤਹਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਯੂ. ਐੱਸ. ਆਰਮੀ ਸਿਗਨਲ ਕੋਰ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਾਖਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਓਪਰੇਟਰਾਂ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਭਰਤੀ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗਏ ਪੁਰਸ਼ ਵਾਇਰਲੈਸ ਅਪਰੇਟਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ ਜਾ ਸਕੇ। ਕੋਰ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੀਗ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਸਰਵਿਸ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਖਲਾਈ ਕਲਾਸਾਂ ਓਵੇਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

## ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ 
ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਐਡਨਾ ਓਵੇਨ ਅਤੇ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਸਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕੌਂਸਲ ਦੁਆਰਾ ਮਹਿਲਾ ਰੇਡੀਓ ਕੋਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ: ਗੈਨੋ ਡਨ, ਅਮੈਰੀਕਨ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਜ਼ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ; ਐਲਫ੍ਰੇਡ ਗੋਲਡਸਮਿਥ, ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਰੇਡੀਓ ਇੰਜੀਨੀਅਰਜ਼ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ; ਐਡਵਰਡ ਜੇ. ਨੈਲੀ, ਮਾਰਕੋਨੀ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫ ਕੰਪਨੀ ਆਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਜਨਰਲ ਮੈਨੇਜਰ; ਅਤੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਮਾਈਕਲ ਪੁਪਿਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਰੇਡੀਓ ਇੰਜੀਨੀਅਰਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ।[1] ਕੌਂਸਲ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਖੁਦ ਓਵੇਨ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ WRC ਲਈ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਸਿਖਲਾਈ ਉਪਕਰਣ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੈਲੀ ਦੇ ਵਪਾਰਕ ਮੈਨੇਜਰ, ਡੇਵਿਡ ਸਰਨੋਫ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।[1]

ਅਪ੍ਰੈਲ 1917 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਛੇ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਓਵੇਨ ਨੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ 500 ਲਾਇਸੰਸਸ਼ੁਦਾ ਮਹਿਲਾ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਆਪਰੇਟਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਖੀ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਓਵਨ ਨੇ ਭਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅਣਥੱਕ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ 200 ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ "ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ... ਦੇ ਮੌਕੇ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ "ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੌਕਿਆਂ" ਬਾਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ। [ਇਹ] ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਸਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲੜ ਸਕਣ।" [1]

ਮਹਿਲਾ ਰੇਡੀਓ ਕੋਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੋਰਸ ਲਏ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਬਿਊਰੋ ਆਫ਼ ਨੇਵੀਗੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਮਰਦ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਆਪਰੇਟਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਲਾਇਸੈਂਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। [1] WRC ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਲੌਂਗ ਆਈਲੈਂਡ 'ਤੇ ਡਰਾਫਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਕਲਾਸਾਂ ਸਿਖਾਉਣਾ ਸੀ। WRC ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਉਪਕਰਣ ਦੇ ਇੰਸਪੈਕਟਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਸਿਗਨਲ ਕੋਰ ਦੇ ਰੇਡੀਓ ਖੋਜ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। [1]

## ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 
ਨਵੰਬਰ 1918 ਵਿੱਚ ਜੰਗਬੰਦੀ ਦੇ ਐਲਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, WRC ਨੂੰ ਡੀਮੋਬਿਲਾਈਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਸਨੇ ਆਪਣਾ ਤਰੀਕਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਪਾਰਕ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਆਪਰੇਟਰਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ - ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫੀ "ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਕਰੀਅਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ" - ਕਿਉਂਕਿ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀਕਰਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਮਰੀਕੀ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨਿੱਜੀ ਮਾਲਕੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਸਨ।[1]

1918 ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ, WRC ਦੇ ਕੁਝ ਮੈਂਬਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਹੋਰ ਇਕੱਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ, ਇੱਕ ਬੋਰਡਿੰਗ ਹਾਊਸ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਹਾਈਟਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ 2834 14ਵੀਂ ਸਟਰੀਟ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।[1][2] ਜਨਵਰੀ 1919 ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਘੱਟ ਕੇ 21 ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਰ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[1]

## ਹਵਾਲੇ 
## ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ 
* 
*
ਜੈਨੇਟ ਇਲੀਅਟ ਵੁਲਸਿਨ

**ਜੈਨੇਟ ਇਲੀਅਟ ਵੁਲਸਿਨ** (17 ਅਕਤੂਬਰ, 1893-15 ਨਵੰਬਰ, 1963) 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਖੋਜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਕਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰਾ ਡੇਵਿਡ-ਨੀਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੈਨੇਟ ਜਨਵਰੀ ਐਲੀਅਟ ਬੋਸਟਨ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਰੇਲਰੋਡ ਐਗਜ਼ੀਕਿਊਟਿਵ, ਹਾਵਰਡ ਐਲੀਅਟ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਚੈਨ, ਜੈਨੇਟ "ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਤਹੀ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ" ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ, 1918 ਵਿੱਚ, 24 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇਤਰ, ਫਰੈਡਰਿਕ ਰੋਲਕਰ ਵੁਲਸਿਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ 1919 ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ।

## ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੰਮ 
ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਜੈਨੇਟ ਜਨਵਰੀ ਐਲੀਅਟ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਰੇਲਰੋਡ ਐਗਜ਼ੀਕਿਊਟਿਵ ਸਨ।[1]

ਜੈਨੇਟ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫ੍ਰੈਂਚ ਥਰਡ ਰੀਪਬਲਿਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ। 1919 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਤੋਂ ਪੈਰਿਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਫਰੈਡਰਿਕ ਵੁਲਸਿਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਵੈ-ਘੋਸ਼ਿਤ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਓਹੀਓ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਹਾਰਵਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਸਨ।

ਰਾਏ ਚੈਪਮੈਨ ਐਂਡਰਿਊਜ਼ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੁਲਸਿਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ। 1921 ਤੋਂ 1925 ਤੱਕ, ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੇ ਚੀਨ, ਤਿੱਬਤ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਮੰਗੋਲੀਆ ਦੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਚਲਾਈਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਬਨਸਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗ੍ਰਾਫਿਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰਾਂਟ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੁਲਸਿਨ ਨੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗ੍ਰਾਫਿਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਸੈਂਟਰਲ ਚਾਈਨਾ ਐਕਸਪੀਡੀਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।[1][2] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 28 ਊਠ, ਛੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਰ ਮੰਗੋਲੀਆਈ ਊਠ ਚਾਲਕ ਅਤੇ 10 ਚੀਨੀ "ਨਮੂਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ" ਲਏ। ਇਕੱਠੇ, ਵੁਲਸਿਨ ਨੇ 1,400 ਬਨਸਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਨਮੂਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬੋਧੀ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਲਈਆਂ, ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰੂਥਲ ਦੇ ਲੈਂਡਸਕੇਪਾਂ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਮਹਾਨ ਤਿੱਬਤੀ ਬੋਧੀ ਲਾਮਾਸਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੱਛਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।

1926 ਵਿੱਚ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗ੍ਰਾਫਿਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜੈਨੇਟ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਅਵਾਰਾ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੇ ਲੇਖ ਅਕਸਰ ਗੁੰਮਰਾਹਕੁੰਨ ਜਾਂ ਗਲਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਵੁਲਸਿਨ 1925 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ 1929 ਵਿੱਚ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਐਲੀਅਟ ਨੇ ਰਿਚਰਡ ਹੋਬਾਰਟ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬੈਂਕਰ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਕਲਾ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿਕਰਤਾ ਸੀ।

ਜੈਨੇਟ ਦੀ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ 1963 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਣਗੌਲਿਆ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਧੀ, ਮੇਬਲ ਕੈਬੋਟ, ਅਲੀ ਵੈਂਟਵਰਥ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਪੱਤਰ ਅਤੇ ਡਾਇਰੀਆਂ ਲੱਭੀਆਂ ਅਤੇ ਵੈਨਿਸ਼ਡ ਕਿੰਗਡਮਜ਼ () ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੈਨੇਟ ਦੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨੀ ਹੈ।

## ਹਵਾਲੇ 
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1963
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1894