(ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਲੇਖ) ਬਲੂ ਲੇਡੀ

**ਅਨਟਾਈਟਲਡ** (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: **Untitled**), ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ **ਦ ਬਲੂ ਲੇਡੀ** (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: **The Blue Lady**) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 1999 &#x2013; 2002, ਮੁੰਬਈ -ਅਧਾਰਤ ਕਲਾਕਾਰ ਨਵਜੋਤ ਅਲਤਾਫ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈ ਸਾਗ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਧਾਤ ਅਤੇ ਨੀਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਉਪਜਾਊ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਹਿੰਦੂ ਰੰਗ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੂਰਤੀ " ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਪੇਸ਼ ਚੁਣੌਤੀਆਂ" ਦਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਵੀ ਹੈ।

2003 ਵਿੱਚ, (ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਲੇਖ) *ਦ ਬਲੂ ਲੇਡੀ ਨੂੰ* ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਲਤਾਫ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸੋਲੋ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਸੀ "*ਇਨ ਰਿਸਪਾਂਸ ਟੂ..."*। ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਰਕ ਪੈਮਾਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨੀਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਸਨ, ਲਗਭਗ ਥੀਏਟਰ ਵਰਗੀ ਸੈਟਿੰਗ ਵਿੱਚ; ਇਕੱਠੇ, ਠੋਸ, ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਔਰਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਰੀਰਕਤਾ ਨੇ "ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖੀ ਦਬਦਬੇ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਅਤੇ ਕਲਾ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ" ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਅਲਤਾਫ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਲਿੰਗ-ਅਧਾਰਤ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ (ਅਨਟਾਈਟਲਡ) *ਦ ਬਲੂ ਲੇਡੀ ਵਰਗੇ* ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੁਆਰਾ ਕਾਮੁਕਤਾ, ਲਿੰਗਕਤਾ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ਭਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸਾਧਾਰਨ ਨਾਰੀਵਾਦ ਦੀਆਂ।

## ਵੇਰਵਾ 
ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਰਵਾਇਤੀ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਲਾ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਮਕਾਲੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਦਸਤਕਾਰੀ ਉਦਯੋਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੁਕਸਮ ਮਾਦਾ ਰੂਪ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਰਾਹੀਂ, ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਛਾਣਨਯੋਗ ਹੱਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਪਰੀਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, "ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਜਾਦੂ-ਟੂਣੀਆਂ, ਉਪਜਾਊ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਨੀਲ ਵਪਾਰ" ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।  ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ "ਕੁੰਤੀ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਸਤਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਜੋ ਕਿ ਕਲਾਕਾਰੀ ਲਈ ਅਲਤਾਫ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਡੈਣ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਲਤਾਫ਼ ਇਸ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਔਰਤ, ਕੁੰਤੀ, ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ, ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਅਲਤਾਫ ਨੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਮਾਡਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਮਾਡਲ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਅੰਤਿਮ ਮੂਰਤੀ, ਸਾਗਵਾਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤੋਂ ਬਣਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਲਤਾਫ ਨੇ ਧੜ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਉੱਕਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਕਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਨੰਗਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇੱਕ ਮੁੱਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅੰਗੂਠਾ ਮੁੱਠੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। *ਬਲੂ ਲੇਡੀ* ਇੱਕ ਵਿੰਟੇਜ ਬੋਤਲ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੈਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੀ ਹੈ; ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਲਤਾਫ ਨੇ ਕਲਾਕਾਰ ਮਾਰਸੇਲ ਡਚੈਂਪ ਦੇ ਰੈਡੀਮੇਡ ਤੋਂ ਲਈ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੈਡੀਮੇਡ, ਬੋਤਲ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੈਕ ਤੋਂ।

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* ਤਲਵਾਰ ਗੈਲਰੀ, *ਨਵਜੋਤ ਅਲਤਾਫ: ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ...*