ਐਂਗਲੋ-ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ

**ਐਂਗਲੋ-ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ** ਜਾਂ **ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਲੋਕ** ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਮਿਸ਼ਰਤ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮੂਲ ਦੇ ਲੋਕ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਅਰਥ ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਲਝਣਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਸਫੋਰਡ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ, ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਪਰ ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਬਰਤਾਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ (ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ) ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮੂਲ ਦੇ ਜਾਂ ਜਨਮ ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ"। ਮੱਧ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਫਿੱਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਏਸ਼ੀਅਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਇੰਡੀਅਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੇਖ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਮਿਸ਼ਰਤ ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਹੈ।

ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1926 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਈਸਾਈ ਹਨ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਜਾਂ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਆਂਮਾਰ ਵਿੱਚ ਐਂਗਲੋ-ਬਰਮੀਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਰਗਰਜ਼।

## ਇਤਿਹਾਸ 
"ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ" ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਿਸ਼ਰਤ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹੁਣ "ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਈਚਾਰਾ 1639 ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਮਦਰਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਸਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ 1791 ਤੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਸਿਵਲ, ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। 1857 ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਰੋਹ ਦੌਰਾਨ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੇਲਵੇ, ਡਾਕ ਅਤੇ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਸਟਮ ਦੀਆਂ ਰਣਨੀਤਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੂਜੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਸੰਦੀਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। 1919 ਵਿੱਚ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਖਵੀਂ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ।

### ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 
18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਅਤੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਪਤਨੀਆਂ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। 1780 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਵਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਰਸਾਂ ਵਜੋਂ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ, ਲਗਭਗ 40,000 ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਪਰ 2,000 ਤੋਂ ਘੱਟ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸੁਏਜ਼ ਨਹਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਆਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਵਤਨ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਵੇਂ ਨਾਮਾਤਰ ਈਸਾਈ ਸਥਾਨਕ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੂਰ, ਬੀਫ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਬਣਨਾ। ਕਿਰਕਪੈਟ੍ਰਿਕ ਨੇ 1800 ਵਿੱਚ ਖੈਰ-ਉਨ-ਨਿਸਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸੱਯਦਾ ਕੁਲੀਨ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ਵੀ ਅਪਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਲੀਅਮ ਫਰੇਜ਼ਰ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਕ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਾ ਗਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਲਿਬ ਵਰਗੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਦੋਵਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਦਰਜਨਾਂ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੱਚੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੇਮਜ਼ ਸਕਿਨਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਿਕੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਕੰਪਨੀ ਅਫਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭੋਜਪੁਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਕੁਲੀਨ ਔਰਤ, ਮਰਾਠਾ ਫੌਜ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੰਗਾਲ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸਕਿਨਰਜ਼ ਹਾਰਸ ਨਾਮਕ ਆਪਣੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦਾ ਈਸਾਈ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।[37] ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੂੰ "ਚਰਚਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਰਡੀਨਲ, ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ, ਬਿਸ਼ਪ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਿਦਿਅਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।"

## ਮੌਜੂਦਾ ਭਾਈਚਾਰੇ 
ਭਾਰਤ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਏਕੀਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਰਕਾਰ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੰਗਠਨ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੂਜੇ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਆਵੇ। ਐਂਗਲੋ ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਫਰੈਂਕ ਐਂਥਨੀ ਅਤੇ ਐਸ.ਐਚ. ਸਨ।

ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਜ਼ 'ਤੇ 2013 ਦੇ ਬੀਬੀਸੀ ਨਿਊਜ਼ ਫੀਚਰ ਵਿੱਚ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ ਗ੍ਰਿਫਿਥਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: "ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਸੰਗੀਤ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਐਂਗਲਬਰਟ ਹੰਪਰਡਿੰਕ (ਜਨਮ ਮਦਰਾਸ), ਪੀਟਰ ਸਰਸਟੇਡ (ਦਿੱਲੀ) ਅਤੇ ਕਲਿਫ ਰਿਚਰਡ (ਲਖਨਊ) ਹਨ। ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ (ਕੋਈ ਵੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼-ਇੰਡੀਅਨ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ) ਦੀ ਢਿੱਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਟਰ ਨਾਸਿਰ ਹੁਸੈਨ, ਫੁੱਟਬਾਲਰ ਮਾਈਕਲ ਚੋਪੜਾ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਬੇਨ ਕਿੰਗਸਲੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।"

ਏਅਰ ਵਾਈਸ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਮੌਰਿਸ ਬਾਰਕਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਏਅਰ ਮਾਰਸ਼ਲ ਸਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੱਤ ਹੋਰ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਉਸ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਏਅਰ ਮਾਰਸ਼ਲ ਮੈਲਕਮ ਵੋਲਨ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀ 1971 ਦੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤੀ ਸੀ।  ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਭਾਰਤੀ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰੈਂਕ ਐਂਥਨੀ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਏ.ਈ.ਟੀ. ਬੈਰੋ, ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਸਦੇ ਸਕੱਤਰ ਸਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤੀ ਰਸਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨੌਰਮਨ ਪ੍ਰਿਚਰਡ ਪੈਰਿਸ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ 1900 ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮੇ ਜੇਤੂ ਬਣੇ। ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਰੋਜਰ ਬਿੰਨੀ ਭਾਰਤੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਦੀ 1983 ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿੱਤ ਦੌਰਾਨ ਮੋਹਰੀ ਵਿਕਟ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵਿਲਸਨ ਜੋਨਸ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਿਲੀਅਰਡਸ ਚੈਂਪੀਅਨ ਸੀ।

ਅੱਜ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 350,000-400,000 ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੋਲਕਾਤਾ, ਚੇਨਈ, ਬੰਗਲੌਰ, ਮੁੰਬਈ, ਦਿੱਲੀ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ, ਰਤਲਾਮ, ਕੋਚੀ, ਪੁਣੇ, ਕੋਲਮ, ਸਿਕੰਦਰਾਬਾਦ, ਮੈਸੂਰ, ਮੰਗਲੁਰੂ, ਕੋਲਾਰ ਗੋਲਡ ਫੀਲਡਜ਼, ਕਾਨਪੁਰ, ਲਖਨਊ, ਆਗਰਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਮਦੁਰਾਈ, ਕੋਇੰਬਟੂਰ, ਪੋਥਾਨੂਰ, ਤਿਰੂਚਿਰਾਪੱਲੀ, ਨੀਲਗਿਰੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਸਪੇਟ ਅਤੇ ਹੱਟੀ ਗੋਲਡ ਮਾਈਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਅਲਾਪੁਝਾ, ਕੋਝੀਕੋਡ, ਕੈਨਨੋਰ (ਕੰਨੂਰ) ਕਸਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੋਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡੀਚੇਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਕਸਬਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਮਾਲਪੁਰ, ਮੈਕਕਲਸਕੀਗੰਜ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੇਹਰਾਦੂਨ, ਝਾਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਂਚੀ, ਧਨਬਾਦ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਸਨਸੋਲ, ਖੜਗਪੁਰ, ਕਾਲੀਮਪੋਂਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਓਡੀਸ਼ਾ ਦੇ ਖੁਰਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਟਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਆਬਾਦੀ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੋਲਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੰਗਾਸਰੀ ਕੇਰਲਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉੱਥੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਢਾਂਚੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਿਵਾਏ 1902 ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਤੰਗਾਸਰੀ ਲਾਈਟਹਾਊਸ ਦੇ।

ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਕੈਨੇਡਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ, ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ ਹਨ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਏਕੀਕਰਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਰਮਾ ਵਿੱਚ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਕਸਰ ਸਥਾਨਕ ਐਂਗਲੋ-ਬਰਮੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ ਪਰ 1962 ਵਿੱਚ ਬਰਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਸਰਕਾਰ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕੂਲ ਵਿਤਕਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੁਣ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਗਏ ਹਨ।

## ਹਵਾਲੇ 
## ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 
* Scattered Seeds: The Diaspora of the Anglo-Indians... an exploration through history, identity and photography

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬਰਤਾਨਵੀ ਭਾਰਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਐਂਗਲੋ-ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ