open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ਜਪਾਨੀ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚ

thumb|ਡਾਂਸ ਪੋਜ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਸਵੀਰ।
**ਜਪਾਨੀ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚ** ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਈ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਕਾਗੁਰਾ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਵਲ ਬੀਜਣ (ਡੇਂਗਾਕੁ) ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਫਡ਼ਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਦੇ ਨਾਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਲੋਕ ਨਾਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।1] ਇਹਨਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਉਪ-ਫਿਕਸਡ-ਓਡੋਰੀ,-ਅਸੋਬੀ ਅਤੇ-ਮਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।1] ਮਾਈ ਅਤੇ ਓਡੋਰੀ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਬੂਓ (ੁਮ੆ਨ੍ਨ) ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਾਚ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਸ਼ਬਦ ਵਜੋਂ ਘਡ਼ਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਈ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੂ ਅਤੇ ਓਡੋਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਜੋਡ਼ ਕੇ।2]

ਮਾਈ ਨਾਚ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਖਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੋਹ ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਨਾਚ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਹਨ।[1] ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਦੀ ਮਾਈ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਭਿੰਨਤਾ ਕਿਓਮਾਈ, ਜਾਂ ਕਿਓਟੋ-ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਨਾਚ ਹੈ। ਕਿਓਮਾਈ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਟੋਕੁਗਾਵਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਓਟੋ ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕੋਰਟ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਓਡੋਰੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਊਰਜਾਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਬੂਕੀ ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਨਾਚ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।[1]

## ਵਰਗੀਕਰਨ 
ਇੱਥੇ ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਨਾਚ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਰਗੀਕਰਨ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮਾਈ ਅਤੇ ਓਡੋਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨੋਹ ਮਾਈ ਜਾਂ ਜਿਨਤਾ ਮਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਓਟੋ ਅਤੇ ਓਸਾਕਾ ਦੇ ਅਨੰਦ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ।

ਮਾਈ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਓਡੋਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਨਾ ਬੋਨ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਲੋਕ ਨਾਚ ਅਤੇ ਨਾਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਰਵਾਇਤੀ ਕਬੁਕੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ। ਓਡੋਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਊਰਜਾਵਾਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੈ।

thumb|ਜਾਪਾਨੀ ਰਵਾਇਤੀ ਓਯਰਨ ਨਾਚ, 2023

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Articles containing Japanese language text
ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਬਲਿਸ

**ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ "ਬੈਟੀ" **ਟੇਲਰ** ਬਲਿਸ ਡੈਂਡਰਿਜ** (20 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1824-25 ਜੁਲਾਈ, 1909) ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜ਼ਚਾਰੀ ਟੇਲਰ ਅਤੇ ਮਾਰਗਰੇਟ ਸਮਿਥ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੀ।

1848 ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਵਾਲੇਸ ਸਮਿਥ ਬਲਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਟੇਲਰ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਬਲਿਸ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸਕੱਤਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। 24 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਬਲਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸਮਾਜਿਕ ਭੂਮਿਕਾ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।[1]

## ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ 
ਬੈਟੀ ਟੇਲਰ ਪੰਜ ਧੀਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ) ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਪੈਗੀ ਅਤੇ ਜ਼ੈਕਰੀ ਟੇਲਰ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਲੂਈਸਵਿਲ, ਕੈਂਟਕੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਡਿਕ ਟੇਲਰ ਵੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੁਈਸਵਿਲ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਕਰੀਅਰ ਆਰਮੀ ਅਫਸਰ, ਅਕਸਰ ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਟਿਊਟਰਾਂ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਆਰਮੀ ਅਫਸਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ। 1820 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਬੈਟਨ ਰੂਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਖਰੀਦ ਰਹੇ ਸਨ।

1830 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਟੇਲਰ ਦੇ ਨਾਲ ਫੋਰਟ ਕ੍ਰਾਫੋਰਡ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬਲੈਕ ਹਾਕ ਯੁੱਧ ਛੇੜਿਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੈਟਨ ਰੂਜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਸੈਮੀਨੋਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਖੇਤਰੀ ਫਲੋਰੀਡਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਟੈਕਸਾਸ ਗਿਆ।

## ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕੈਰੀਅਰ 
5 ਦਸੰਬਰ, 1848 ਨੂੰ, ਬੈਟੀ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਵਾਲੇਸ ਸਮਿਥ ਬਲਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਜ਼ੈਕਰੀ ਟੇਲਰ 1848 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਲਈ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ 1849 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਬਲਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸਕੱਤਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।

ਕਈ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬੈਟੀ ਬਲਿਸ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੁੱਖ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲੀ। ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਜਨਤਕ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਸੀ। ਉਦਘਾਟਨੀ ਬਾਲ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, "ਮਿਸ ਬੈਟੀ" ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਚਿੱਟੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਉਸਦਾ ਟ੍ਰੇਡਮਾਰਕ ਬਣ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਟੇਲਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਵਜੋਂ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਨਤਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕੀਤੀ। ਟੇਲਰ ਮਹਿਲਾ ਜੋੜੀ ਦਾ ਜਨਤਕ ਚਿਹਰਾ, ਬੈਟੀ ਬਲਿਸ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਡਾਂਸ ਗੀਤ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1909
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1824
ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਚੂਨਾ ਦਾ ਰੁੱਖ

[[ਤਸਵੀਰ:Kaditzer_Linde,_1840.jpg|thumb|ਸੀ. ਡਬਲਯੂ. ਆਰਲਡਟ [ਡੀ]: ਕੈਡਿਟਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੂਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸੀ. [de]]]

ਚੂਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜਾਂ ਲਿੰਡੇਨ, (*ਟਿਲੀਆ*) ਕਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸ, ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

## ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮਹੱਤਵ 
thumb|ਕਾਦੀਟਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੂਨਾ ਦਾ ਰੁੱਖ

### ਸਲਾਵੀ ਮਿਥਿਹਾਸ 
ਪੁਰਾਣੇ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਸਲਾਵਿਕ ਮਿਥਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਡੇਨ (*ਲੀਪਾ*, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸਲਾਵਿਕ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪੋਲੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਸਵੀਟਾ ਲਿਪਕਾ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਜਿਸਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ "ਪਵਿੱਤਰ ਚੂਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ", ਇੱਕ ਅਸਥਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੱਕ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਚੈੱਕ ਗਣਰਾਜ, ਸਲੋਵਾਕੀਆ, ਸਲੋਵੇਨੀਆ, ਅਤੇ ਲੁਸਾਤੀਆ ਵਿੱਚ ਸੋਰਬਜ਼ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। *ਲੀਪਾ* ਨੇ ਜੂਨ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਰਵਾਇਤੀ ਸਲਾਵਿਕ ਨਾਮ (ਕ੍ਰੋਏਸ਼ੀਅਨ, *ਲਿਪੰਜ* ਜਾਂ ਜੁਲਾਈ (ਪੋਲਿਸ਼, *ਲਿਪੀਕ*, ਯੂਕਰੇਨੀ "ਲਾਇਪਨ"/ਲਿਪਿਨ ") ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜਰਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਲੀਪਜ਼ੀਗ ਦੀ ਜਡ਼੍ਹ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਰਬੀਅਨ ਨਾਮ ਲਿਪਸ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਬਕਾ ਕ੍ਰੋਏਸ਼ੀਅਨ ਮੁਦਰਾ, *ਕੁਨਾ*, ਵਿੱਚ 100 ਲੀਪਾ (ਟਿਲੀਆ) ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। "ਲੀਪਾ" 1990 ਵਿੱਚ ਸਲੋਵੇਨੀ ਮੁਦਰਾ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਨਾਮ ਵੀ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਾਮ "ਟੋਲਰ" ਆਖਰਕਾਰ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਲਾਵਿਕ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਈਸਾਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਪੈਨਲ ਆਈਕਾਨ ਪੇਂਟਿੰਗ ਲਈ ਲਾਈਮਵੁੱਡ ਪਸੰਦੀਦਾ ਲੱਕਡ਼ ਸੀ। ਆਂਦਰੇਈ ਰੁਬਲੇਵ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਈਕਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਏਕ (ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਾਸਕੋ ਵਿੱਚ ਸਟੇਟ ਟ੍ਰੇਟੀਕੋਵ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਮੇਤ, ਲਿੰਡਨ ਦੀ ਲੱਕਡ਼ ਉੱਤੇ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਲੱਕਡ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਵਿਘਨ ਰੇਤ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੌਸਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। "ਲਿਪਿਕਾ" ਦਾ ਦੱਖਣੀ ਸਲੋਵੇਨੀਅਨ ਪਿੰਡ ਛੋਟੇ ਚੂਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਲਿਪਿਜ਼ਾਨ ਘੋਡ਼ੇ ਦੀ ਨਸਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ
ਤਾਨਾਬਾਤਾ

[right|thumb|ਤਾਨਾਬਾਤਾ ਵਿਖੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ *[ਯੁਕਾਤਾ|ਯੂਕਾਟਾ* ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ]]
ਤਾਨਾਬਾਤਾ (ਜਪਾਨੀਃ ¥ ¥ Â ਜਾਂ ¥ Ã, ਭਾਵ "ਸੱਤਵੀਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮ"), ਜਿਸ ਨੂੰ **ਸਟਾਰ ਫੈਸਟੀਵਲ** ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਪਾਨੀ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ ਜੋ ਚੀਨੀ ਕਿੱਸੀ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। [ਏ] [ਬੀ] ਇਹ ਓਰੀਹਿਮ ਅਤੇ ਹਿਕੋਬੋਸ਼ੀ (ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਲਟੇਅਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ) ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।ਦੰਤਕਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਕਾਸ਼ਗੰਗਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਚੰਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੱਤਾਂਵੇਂ ਦਿਨ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਤਾਨਾਬਾਤਾ ਦੀ ਮਿਤੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾ ਤਿਉਹਾਰ ਗ੍ਰੈਗੋਰੀਅਨ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ 7 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਉਹਾਰ ਜੁਲਾਈ ਅਤੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ

ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ 755 ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਕੋਕੇਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[4] ਇਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ "ਦਿ ਫੈਸਟੀਵਲ ਟੂ ਪਲੀਡ ਫਾਰ ਸਕਿੱਲਜ਼" (乞巧奠, ਕਿੱਕੋਡੇਨ) ਤੋਂ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਕਸੀ[5]: 9  ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪਿਕ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਹੀਆਨ ਕਾਲ ਤੋਂ ਕਿਓਟੋ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਈਡੋ ਕਾਲ ਤੱਕ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ,[5]: 19  ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਓਬੋਨ ਜਾਂ ਬੋਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਗਿਆ (ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ 15 ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ), ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਤਾਨਾਬਾਟਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ। ਤਿਉਹਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਵਾਜ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਸਨ,[5]: 20  ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਬਿਹਤਰ ਸਿਲਾਈ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਕਾਗਜ਼ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ 'ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਬਿਹਤਰ ਹੱਥ ਲਿਖਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਿਖਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਾਰੋ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਬਚੇ ਤ੍ਰੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਸੀ। ਇਤਫਾਕਨ, ਬੋਨ ਹੁਣ ਸੂਰਜੀ ਕੈਲੰਡਰ 'ਤੇ 15 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਰ ਕੈਲੰਡਰ 'ਤੇ ਇਸਦੀ ਅਸਲ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਾਨਾਬਾਟਾ ਅਤੇ ਬੋਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ।

ਤਾਨਾਬਾਟਾ ਨਾਮ ਚੀਨੀ ਅੱਖਰਾਂ 七夕 ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸ਼ਿਚੀਸੇਕੀ" ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ (ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਂਜੀ ਪਾਠਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਵੇਖੋ)। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਿੰਟੋ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਸਮਾਰੋਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਿੰਟੋ ਮਿਕੋ ਨੇ ਤਾਨਾਬਾਟਾ (棚機) ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਖੱਡੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੱਪੜਾ ਬੁਣਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਚੌਲਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਫ਼ਸਲ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਿੱਕੋਡੇਨ ਨਾਲ ਰਲ ਗਈ ਅਤੇ ਤਾਨਾਬਾਟਾ ਬਣ ਗਈ। ਚੀਨੀ ਅੱਖਰ 七夕 ਅਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਪਾਠ ਤਾਨਾਬਾਟਾ ਇੱਕੋ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਅਰਥ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਜੁਕੁਜਿਕੁਨ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Articles containing Japanese language text
ਸਟੈਲਾ ਬਲੋਚ

**ਸਟੈਲਾ ਬਲੋਚ** (18 ਦਸੰਬਰ, 1897-20 ਜਨਵਰੀ, 1999) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਕਲਾਕਾਰ, ਡਾਂਸਰ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੀ। &nbsp;ਉਸ ਨੇ ਰੋਚੈਸਟਰ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਾਂਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਕਈ ਸੰਗ੍ਰਹਿਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। 

## ਜੀਵਨ 
ਬਲੋਚ ਦਾ ਜਨਮ ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ (ਹੁਣ ਟਾਰਨੌ, ਪੋਲੈਂਡ) ਦੇ ਟਾਰਨੋ, ਗੈਲੀਸੀਆ ਅਤੇ ਲੋਡੋਮੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਸ਼ਾਰਲੋਟ, 18 ਦਸੰਬਰ, 1897 ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ [1] ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਯਹੂਦੀ ਸੀ।[2] ਸਟੈਲਾ ਮੈਨਹਟਨ ਦੇ ਪੂਰਬੀ 54ਵੀਂ ਸਟਰੀਟ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ; ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਚਾਚਾ (ਪੌਲੀਨ ਅਤੇ ਬਰਨਾਰਡ ਆਫਨਰ), ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਿਚਰਡ ਅਤੇ ਮੋਰਟੀਮਰ ਆਫਨਰ (ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 1965 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ) ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲੋਚ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸਾਡੋਰਾ ਡੰਕਨ ਦੇ ਛੇ ਡਾਂਸਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਾਡੋਰੇਬਲ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।[1] ਉਹ ਆਨੰਦ ਕੁਮਾਰਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਲੈ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਜਾਵਾ ਦੇ ਸੁਰਕਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੋਲੋ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਨੀਜ਼ ਨਾਚ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।[2] ਬਲੋਚ ਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਆਰਟ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਡਾਂਸਰਾਂ ਦੇ ਸਕੈਚਿੰਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਲਾਤਮਕ ਹੁਨਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।[3]

ਬਲੋਚ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਰੋਚੈਸਟਰ ਵਿੱਚ ਈਸਟਮੈਨ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸੀ। ਬਲੋਚ 1922 ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਰਸਵਾਮੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ।[1] ਉਸੇ ਸਾਲ ਉਸਨੇ ਡਾਂਸਿੰਗ ਐਂਡ ਦ ਡਰਾਮਾ ਈਸਟ ਐਂਡ ਵੈਸਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਡਰਾਇੰਗ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।[2]

ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਚ ਵਿਰਾਸਤਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਵਾ ਬਲਕਿ ਭਾਰਤ, ਬਾਲੀ, ਕੰਬੋਡੀਆ, ਚੀਨ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਹਾਰਲੇਮ ਪੁਨਰਜਾਗਰਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਕੈਚ ਅਤੇ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਸੀ ਸਮਿਥ, ਜੋਸਫਾਈਨ ਬੇਕਰ ਅਤੇ ਥੈਲੋਨੀਅਸ ਮੋਨਕ ਦੇ ਪੋਰਟਰੇਟ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।[1]

1930 ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤੀ, ਆਨੰਦ ਕੁਮਾਰਸਵਾਮੀ ਦਾ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬੋਸਟਨ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ਼ ਆਰਟ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। 1931 ਵਿੱਚ ਗੀਤਕਾਰ ਐਡਵਰਡ ਐਲਿਸਕੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਲੋਚ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਫਿਲਮਾਂ ਲਈ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਫਲ ਲੇਖਕ ਸੀ।[1] ਬਲੋਚ ਅਜੇ ਵੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਟਨ ਕਲੱਬ ਵਰਗੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਐਲੀਡਾ ਵੈੱਬ ਤੋਂ ਚਾਰਲਸਟਨ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।[2] ਉਸਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀਆਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀਆਂ ਸਨ।[3] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫਿਲਮ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਗੈਰ-ਅਮਰੀਕਨ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ 'ਤੇ ਹਾਊਸ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਫਿਲਮ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਕਰੀਅਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।[1] ਉਸਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੋਰਟੀਮਰ ਆਫ਼ਨਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਮੋਰਟੀਮਰ ਨੇ ਲਿਟਲ ਟਫ ਗਾਈਜ਼ ਇਨ ਸੋਸਾਇਟੀ ਲਿਖੀ ਸੀ। ਕੈਥਰੀਨ ਹੈਪਬਰਨ ਅਤੇ ਜਾਰਜ ਕੁਕੋਰ ਬਲੋਚ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿਕਰਤਾ ਸਨ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਡੇਵਿਡ ਅਤੇ ਪੀਟਰ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਸਾਡੋਰਾ ਡੰਕਨ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਲਿਖਿਆ ਪਰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[1] ਬਲੋਚ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ 1989 ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬਲੈਕ ਐਂਡ ਬਲੂ ਸੰਗੀਤਕ ਦੇ ਬ੍ਰੌਡਵੇ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਲਈ ਲੋਗੋ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।[2]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1999
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1897
ਸੁਜ਼ਨ ਬਲੈਨਚਾਰਡ (ਸੋਸ਼ਲਾਇਟ)

**ਸੁਜ਼ਨ ਬਲੈਨਚਾਰਡ** (ਨੀ **ਜੈਕਬਸਨ**) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਗੀਤਕਾਰ ਅਤੇ ਥੀਏਟਰ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਸਕਰ ਹੈਮਰਸਟਾਈਨ II ਦੀ ਮਤਰੇਈ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਭਿਨੇਤਾ ਹੈਨਰੀ ਫੋਂਡਾ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਐਮੀ ਫਿਸ਼ਮੈਨ (ਜਨਮ 1953) ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਰਿਚਰਡ ਵਿਡਮਾਰਕ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲਿਆ ਸੀ।

## ਪਿਛੋਕੜ 
ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਡੋਰਥੀ ਕਿਓਰਾ ਬਲੈਂਚਰਡ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਹੈਨਰੀ ਜੈਕਬਸਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ,[1] ਸੁਜ਼ਨ ਜੈਕਬਸਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਤਲਾਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਉਪਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਸੁਜ਼ਨ ਬਲੈਂਚਰਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਸੁਜ਼ਨ ਬਲੈਨਚਾਰਡ ਨੇ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਦੇ ਬ੍ਰਾਇਨ ਮਾਵਰ ਵਿੱਚ ਦ ਸ਼ਿਪਲੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[2]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
**ਪਰਿਵਾਰ** 

**ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ**

ਰਿਚਰਡ ਵਿਡਮਾਰਕ (27 ਸਤੰਬਰ, 1999 - 24 ਮਾਰਚ, 2008) (ਉਸਦੀ ਮੌਤ)

ਚਾਰਲਸ ਡਗਲਸ ਐਡਸ (1972 - ?) (ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ)

ਮਾਈਕਲ ਵੇਜਰ (9 ਅਕਤੂਬਰ, 1962 - 1970) (ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ, 1 ਬੱਚਾ)

ਹੈਨਰੀ ਫੋਂਡਾ (27 ਦਸੰਬਰ, 1950 - 2 ਮਈ, 1956) (ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ, 1 ਬੱਚਾ)

**ਮਾਪੇ**

ਆਸਕਰ ਹੈਮਰਸਟਾਈਨ II

ਡੋਰਥੀ ਹੈਮਰਸਟਾਈਨ

ਸੁਜ਼ਨ ਬਲੈਨਚਾਰਡ  ਚਾਰ ਵਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਵਿਆਹ ਤਲਾਕ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਆਹ 27 ਦਸੰਬਰ, 1950 ਨੂੰ ਅਦਾਕਾਰ ਹੈਨਰੀ ਫੋਂਡਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਈ 1956 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਲਾਕ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ। ਪੀਟਰ ਫੋਂਡਾ ਨੇ 2014 ਵਿੱਚ ਡੇਲੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਅਸੀਂ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਆਈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰੋ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨੱਚਣਾ ਅਤੇ ਚੁਟਕਲੇ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਸੀ।"[1] ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਵਿਆਹ 1962 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਦਾਕਾਰ, ਮਾਈਕਲ ਵੇਜਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚੌਥਾ ਵਿਆਹ 1999 ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਰਿਚਰਡ ਵਿਡਮਾਰਕ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ 24 ਮਾਰਚ, 2008 ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵਿਆਹੀ ਰਹੀ।[2]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1928
ਮੈਰੀਅਨ ਬਲੂਮ

**ਮੈਰੀਅਨ ਐਲ. ਬਲੂਮ** (1891-10 ਮਾਰਚ 1975) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਨਰਸ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਿਤਕ ਏਜੰਟ ਸੀ, ਜੋ ਐਚ. ਐਲ. ਮੇਨਕੇਨ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਦਹਾਕੇ ਲੰਬੇ ਸਬੰਧਾਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

## ਜੀਵਨ 
ਬਲੂਮ ਦਾ ਜਨਮ ਨਿਊ ਵਿੰਡਸਰ, ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਠ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ ਅਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਬਲੂਮ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਤੋਰਨ ਲਈ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਬਲੂਮ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਚਲੀ ਗਈ।[1] ਫਰਵਰੀ 1914 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਐਚ.ਐਲ. ਮੇਨਕੇਨ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਰੋਮਾਂਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਮੇਨਕੇਨ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਲੂਮ ਉਸਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।[2] ਬਲੂਮ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਈਸਾਈ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕੀਤੀ।[3] ਮੇਨਕੇਨ, ਇੱਕ ਨਾਸਤਿਕ, ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਬਲੂਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ।[4]

1923 ਵਿੱਚ, ਬਲੂਮ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਮਾਨੀਆਈ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਲੂ ਮੈਰੀਟਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।[1] ਜਿਸਨੇ ਮੇਨਕੇਨ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਲਿਖੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।[2][3] ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਬਲੂਮ ਫਰਾਂਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਨਕੇਨ ਨੇ 1930 ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰ ਸਾਰਾ ਹਾਰਡਟ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।[2]

ਫਰੈੱਡ ਹੌਬਸਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਲੂਮ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੜਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਤੋਂ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ ਸੀ। ਬਲੂਮ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਸੰਸਕਰਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ - ਕੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਸਫਲ ਹੋਣਾ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ, ਜਾਂ ਕੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਵਾਇਤੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣੀ ਅਤੇ ਐਚ. ਐਲ. ਮੇਨਕੇਨ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਦਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।"[1]

ਕੰਮ

ਐਡਵਰਡ ਏ. ਮਾਰਟਿਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ, "ਇਨ ਡਿਫੈਂਸ ਆਫ਼ ਮੈਰੀਅਨ", ਬਲੂਮ ਅਤੇ ਮੇਨਕੇਨ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ "ਐਚ. ਐਲ. ਮੇਨਕੇਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਸਬੰਧ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਟਿਨ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਨਕੇਨ ਨੇ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸੰਪਾਦਕ ਵਜੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਹਿਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਮਾਰਟਿਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਵਧਿਆ-ਫੁੱਲਿਆ ਜਦੋਂ ਮੇਨਕੇਨ ਆਪਣੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।[1
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1975
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1891
ਡੌਰਥੀ ਗਿਬਸਨ

ਡੋਰੋਥੀ ਗਿਬਸਨ (ਜਨਮ ਡੋਰੋਥੀ ਵਿਨੀਫਰੇਡ ਬਰਾਊਨ) 17 ਮਈ, 1889-17 ਫਰਵਰੀ, 1946-ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਮਾਡਲ ਸੀ, ਜੋ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ। ਉਹ *ਟਾਇਟੈਨਿਕ* ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਅਤੇ ਤਬਾਹੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਪਹਿਲੀ ਮੋਸ਼ਨ ਪਿਕਚਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ।

## ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੈਰੀਅਰ 
ਡੋਰਥੀ ਗਿਬਸਨ ਦਾ ਜਨਮ 17 ਮਈ, 1889 ਨੂੰ ਜੌਨ ਏ. ਬ੍ਰਾਊਨ ਅਤੇ ਪੌਲੀਨ ਕੈਰੋਲੀਨ ਬੋਸੇਨ ਦੇ ਘਰ ਹੋਬੋਕੇਨ, ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਵਿੱਚ ਡੋਰਥੀ ਵਿਨੀਫ੍ਰੈਡ ਬ੍ਰਾਊਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।[1] ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਉਦੋਂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜੌਨ ਲਿਓਨਾਰਡ ਗਿਬਸਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। 1906 ਅਤੇ 1911 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਕਈ ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਵੌਡੇਵਿਲ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਾਇਕਾ ਅਤੇ ਡਾਂਸਰ ਵਜੋਂ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, [2] ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬ੍ਰੌਡਵੇ 'ਤੇ ਚਾਰਲਸ ਫਰੋਮੈਨ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਦ ਡੇਅਰੀਮੇਡਜ਼ (1907) ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਹਿੱਪੋਡ੍ਰੋਮ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਬਰਟ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਕੋਰਸ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਸੀ।[3]
909 ਵਿੱਚ, ਜਾਰਜ ਹੈਨਰੀ ਬੈਟੀਅਰ, ਜੂਨੀਅਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, [1] ਡੋਰਥੀ ਗਿਬਸਨ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਪਾਰਕ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈਰੀਸਨ ਫਿਸ਼ਰ ਲਈ ਪੋਜ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਮਾਡਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਈ।[2] ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡੋਰਥੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਪੋਸਟਰਾਂ, ਪੋਸਟਕਾਰਡਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰਕ ਉਤਪਾਦਾਂ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਫਿਸ਼ਰ ਅਕਸਰ ਕੌਸਮੋਪੋਲੀਟਨ, ਲੇਡੀਜ਼ ਹੋਮ ਜਰਨਲ, ਅਤੇ ਸੈਟਰਡੇ ਈਵਨਿੰਗ ਪੋਸਟ ਵਰਗੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਣ ਵਾਲੇ ਰਸਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਵਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਾਨਤਾ ਚੁਣਦੀ ਸੀ।[3] ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਡੋਰਥੀ ਨੂੰ "ਦਿ ਓਰੀਜਨਲ ਹੈਰੀਸਨ ਫਿਸ਼ਰ ਗਰਲ" ਵਜੋਂ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਫਿਲਮੀ ਕਰੀਅਰ

ਚੋਟੀ ਦੇ ਥੀਏਟਰ ਏਜੰਟ ਪੈਟ ਕੇਸੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਡੋਰਥੀ ਨੇ 1911 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇੰਡੀਪੈਂਡੈਂਟ ਮੂਵਿੰਗ ਪਿਕਚਰਜ਼ ਕੰਪਨੀ (IMP) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੁਬਿਨ ਸਟੂਡੀਓਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਟਾਕ ਪਲੇਅਰ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ। ਜੁਲਾਈ 1911 ਵਿੱਚ ਪੈਰਿਸ-ਅਧਾਰਤ ਏਕਲੇਅਰ ਸਟੂਡੀਓਜ਼ ਦੀ ਨਵੀਂ ਅਮਰੀਕੀ ਸ਼ਾਖਾ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮਹਿਲਾ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਹਿੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਲਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਾਧਿਅਮ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀਆਂ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਸਟਾਰ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।[1] ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ, ਸੂਖਮ ਅਦਾਕਾਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਮਿਸ ਮਾਸਕਰੇਡਰ (1911) ਅਤੇ ਲਵ ਫਾਈਂਡਸ ਏ ਵੇ (1912) ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਨ-ਰੀਲਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਮੇਡੀਅਨ ਵਜੋਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੋਰਟ ਲੀ, ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਧਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਮੋਸ਼ਨ ਪਿਕਚਰ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ।[2]

ਕਾਮੇਡੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡੋਰਥੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਡਰਾਮਾ ਹੈਂਡਸ ਅਕਰਾਸ ਦ ਸੀ (1911), ਏਕਲੇਅਰ ਸਟੂਡੀਓਜ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਗਿਬਸਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਟਾਰ ਵਾਰੀ ਸੀ।[1]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਅਮਰੀਕੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1946
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1889
ਦੇਬੋਰਾਹ ਬਲੂਮੇਰ

**ਦੇਬੋਰਾਹ ਡੀ. ਬਲੂਮੇਰ** ਫਰਾਮਿੰਘਮ ਤੋਂ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਹਾਊਸ ਆਫ਼ ਰਿਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਟਿਵਜ਼ ਦੀ ਡੈਮੋਕਰੇਟਿਕ ਮੈਂਬਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ 2001 ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਸਦਨ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

**ਦੇਬੋਰਾਹ ਡੀ. ਬਲੂਮੇਰ** ਨੇ ਫਰੇਮਿੰਘਮ ਸਟੇਟ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਮੈਗਨਾ ਕਮ ਲਾਉਡ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿਮੰਸ ਕਾਲਜ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਤੋਂ ਡਿਸਟਿੰਕਸ਼ਨ ਨਾਲ ਐਮਬੀਏ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।[1] 2000 ਵਿੱਚ ਹਾਊਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਕੰਪੈਕ ਸਮੇਤ ਕਈ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।[2] ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਕਮੇਟੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ 'ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਕਮੇਟੀ, ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ 'ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।[1]

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਕਿ **ਦੇਬੋਰਾਹ ਡੀ. ਬਲੂਮੇਰ**  ਨੂੰ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮੈਟਰੋਵੈਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਕ ਐਲਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ, ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, **ਦੇਬੋਰਾਹ ਡੀ. ਬਲੂਮੇਰ** ਉਸਦੇ 65ਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਦੂਰ ਸੀ।[1]

**ਦੇਬੋਰਾਹ ਡੀ. ਬਲੂਮੇਰ**  ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ-ਸਬੰਧਤ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਕ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਫਰੇਮਿੰਘਮ ਦੇ ਟੈਂਪਲ ਬੇਥ ਐਮ ਵਿਖੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[1]  [ਸਥਾਈ ਡੈੱਡ ਲਿੰਕ]

ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਹਾਊਸ ਚੋਣਾਂ, 2006 ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਡੈਮੋਕਰੇਟ ਫਾਈਲਿੰਗ ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸਨ। ਪੋਸਟਮਾਰਟਮ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹੀ, ਦੋ ਰਾਈਟ-ਇਨ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਤੋਂ 20% ਵੋਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ। ਰਾਈਟ-ਇਨ ਉਮੀਦਵਾਰ ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟ ਪੈਮ ਰਿਚਰਡਸਨ ਨੇ 37% ਵੋਟਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲਈ।

ਡੇਬੋਰਾ ਡੀ. ਬਲੂਮਰ ਇੱਕ ਸਮਰਪਿਤ ਜਨਤਕ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਹਾਊਸ ਆਫ਼ ਰਿਪ੍ਰਜ਼ੈਂਟੇਟਿਵਜ਼ ਦੀ ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਮੈਂਬਰ ਸੀ, ਜੋ 2001 ਤੋਂ 2006 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੇਵਕਤੀ ਮੌਤ ਤੱਕ 6ਵੇਂ ਮਿਡਲਸੈਕਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਫਰੇਮਿੰਘਮ ਸਟੇਟ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਮੈਗਨਾ ਕਮ ਲਾਉਡ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਿਮੰਸ ਕਾਲਜ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਤੋਂ ਭੇਦਭਾਵ ਨਾਲ ਐਮਬੀਏ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਡਿਜੀਟਲ ਉਪਕਰਣ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹਨੀਵੈੱਲ ਸਮੇਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਸਟੇਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਫਰੇਮਿੰਘਮ ਦੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਟਾਊਨ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਵਿੱਤ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਵਜੋਂ। ਉਹ ਡੈਨਫੋਰਥ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਲੀਗ ਆਫ਼ ਵੂਮੈਨ ਵੋਟਰਜ਼ ਸਮੇਤ ਕਈ ਨਾਗਰਿਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਦੀ ਸਰਗਰਮ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।

## ਇਹ ਵੀ ਦੇਖੋ 
2001–2002 ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ

2003–2004 ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ

2005–2006 ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2006
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1941
ਹੈਲਨ ਵੁੱਡਰੋ ਹੱਡੀਆਂ

ਹੈਲਨ ਵੁੱਡਰੋ ਬੋਨਜ਼ (31 ਅਕਤੂਬਰ, 1874-4 ਜੂਨ, 1951) ਵੁੱਡਰਾ ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਸੀ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਪਹਿਲੇ ਪਤਨੀ ਐਲਨ ਦੀ ਦੋਸਤ ਸੀ। 1912 ਵਿੱਚ ਵਿਲਸਨ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੋਨਜ਼ ਐਲਨ ਵਿਲਸਨ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਵਜੋਂ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾਊਸ ਚਲੇ ਗਏ। 1914 ਵਿੱਚ ਐਲਨ ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੋਨਜ਼ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਵਿਆਹ ਤੱਕ ਵਿਲਸਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ "ਸਰੋਗੇਟ ਫਸਟ ਲੇਡੀ" ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਹੈਲਨ ਵੁੱਡਰੋ ਬੋਨਸ ਦਾ ਜਨਮ 31 ਅਕਤੂਬਰ, 1874 ਨੂੰ ਰੋਮ, ਜਾਰਜੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੇਮਜ਼ ਵਿਲੀਅਮ ਬੋਨਸ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸਬੀਟੇਰੀਅਨ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਰੀਅਨ ਵੁੱਡਰੋ, ਵੁੱਡਰੋ ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਮਾਂ ਜੈਸੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ।[1] ਹੈਲਨ ਬੋਨਸ ਅਤੇ ਵੁੱਡਰੋ ਵਿਲਸਨ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ "ਨੌਜਵਾਨ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਨ।"[2]

ਹੈਲਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਐਲਨ ਐਕਸਨ (ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਐਲਨ ਵਿਲਸਨ) ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੋਸਤ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਪਿਤਾ ਰੋਮ, ਜਾਰਜੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੈਸਬੀਟੇਰੀਅਨ ਚਰਚ ਦਾ ਪਾਦਰੀ ਸੀ।[1][2] 1883 ਵਿੱਚ ਜਾਰਜੀਆ ਵਿੱਚ ਬੋਨਸ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ, ਵੁੱਡਰੋ ਵਿਲਸਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਐਲਨ ਐਕਸਨ ਨੂੰ ਹੈਲਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਜੈਸੀ ਬੋਨਸ ਬ੍ਰਾਵਰ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਅਚਾਨਕ ਪਿਕਨਿਕ ਹੋਈ; ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈਲਨ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪਿਕਨਿਕ ਸਾਈਟ ਲਈ ਸੱਤ-ਮੀਲ ਵੈਗਨ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈ।[1]

ਬੋਨਸ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਦੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਜੈਸੀ ਬ੍ਰਾਵਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਿੰਸਟਨ, ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਐਵਲਿਨ ਕਾਲਜ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਵੁੱਡਰੋ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵਿਲਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, [1] ਉਹ "ਤਿੰਨ ਵਿਲਸਨ ਧੀਆਂ ਦੀ ਚੌਥੀ ਭੈਣ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਈ ... ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਿਲਸਨ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੈਲਨ ਬੋਨਸ ਨੂੰ ਛੇੜਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ "ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।" [1]

ਕਾਲਜ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੋਨਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ, ਵਿਲਸਨ ਦੀ 1912 ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਐਲਨ ਵਿਲਸਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਲਨ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਕੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। [1]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1951
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1874
ਇਆਨਥੇ ਬਲਾਈਡਨ

**ਇਆਨਥੇ ਬਲਾਈਡਨ** (14 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1899-30 ਜੂਨ, 1984) ਇੱਕ ਵਰਜਿਨ ਟਾਪੂਵਾਸੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਟਾਪੂ ਡੈੱਨਮਾਰਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨੂਡ ਹੈਨਸਨ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ 53 ਸਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 37 ਸਾਲ ਉਹ ਮੁੱਖ ਨਰਸ ਸੀ। ਉਹ ਯੂ. ਐੱਸ. ਵਰਜਿਨ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਗ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਟਾਪੂ ਦੇ ਨਰਸਿੰਗ ਬੋਰਡ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਇਆਂਥੇ ਅਮੇਲੀਆ ਬਲਾਈਡਨ ਦਾ ਜਨਮ 14 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1899 [1] ਨੂੰ ਡੈਨਿਸ਼ ਵੈਸਟ ਇੰਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਟੇਰੇਸੀਟਾ ਬਲਾਈਡਨ, ਇੱਕ ਨਰਸ-ਦਾਈ, ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੌਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੇਂਟ ਜੌਨ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ। ਟੇਰੇਸੀਟਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਸੀ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਕੋਪਨਹੇਗਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੇਸ਼ੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਸੇਂਟ ਜੌਨ ਵਿੱਚ ਐਨਾਬਰਗ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਖੰਡ ਕਾਰਖਾਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੈਰੀਜ਼ ਪੁਆਇੰਟ ਵਿਖੇ। ਬਲਾਈਡਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸੀ।[2]

## ਕੈਰੀਅਰ 
ਬਲਾਈਡਨ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਜੌਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਤਨਖਾਹ $2.50 ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਅਧਿਆਪਨ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ ਸ਼ਾਰਲਟ ਅਮਾਲੀ ਦੇ ਡੈਨਿਸ਼ ਮਿਉਂਸਪਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਰਸਿੰਗ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈ। 1916 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ $5.00 ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਤਨਖਾਹ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਡੈਨਿਸ਼ ਵੈਸਟ ਇੰਡੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਨੇਵੀ ਨਰਸਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਨਰਸ-ਐਨੇਸਥੀਟਿਸਟ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਫਾਰਮੇਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦਾਈ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। [2]

1932 ਵਿੱਚ, ਮਲੇਰੀਆ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਖ ਨਰਸ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਅਹੁਦਾ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਮੂਲ-ਜਨਮੀ ਟਾਪੂ ਵਾਸੀ ਬਣ ਗਈ। ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਖ ਨਰਸ, ਨਰਸਿੰਗ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਰਸਾਂ ਦੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। [2] 1946 ਵਿੱਚ, ਮਿਊਂਸੀਪਲ ਹਸਪਤਾਲ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਨਰਸਿੰਗ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਲਾਈਡਨ ਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰੌਂਕਸ ਵਿੱਚ ਲਿੰਕਨ ਸਕੂਲ ਫਾਰ ਨਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਜੀਕਲ ਨਰਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟ-ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਰੀ ਡਿਊਟੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਲਈ।[3] 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਡੈਨਿਸ਼ ਡਾਕਟਰ, ਨੂਡ ਹੈਨਸਨ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਪੁਰਾਣੇ ਡੈਨਿਸ਼ ਹਸਪਤਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਹੂਲਤ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਉਸਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।[4] 1952 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕਲੋਨੀਅਲ ਕੌਂਸਲ ਨੇ ਉਦਘਾਟਨੀ ਨਰਸ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਐਕਟ ਪਾਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਗਵਰਨਰ ਮੌਰਿਸ ਡੀ ਕਾਸਟਰੋ ਨੇ ਬਲਾਈਡਨ, ਇਲਵਾ ਬੈਂਜਾਮਿਨ, ਕਲੈਰੀਸਾ ਮਿਲਿਗਨ, ਇੰਗਰਬਰਗ ਨੇਸਬਿਟ ਅਤੇ ਜੋਸਫਾਈਨ ਸਿੰਗਲਟਨ ਨੂੰ ਨਰਸਿੰਗ ਬੋਰਡ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।[5] ਬਲਾਈਡਨ 1956 ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਲਾਇਸੰਸਸ਼ੁਦਾ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਨਰਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸੇਂਟ ਥਾਮਸ ਚੈਪਟਰ ਦੇ ਗਠਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।[6]

ਬਲਾਈਡਨ 1969 ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਸਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਮੁੱਖ ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਸਨ।[2]

## ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ 
ਬਲਾਈਡਨ ਦੀ ਮੌਤ 30 ਜੂਨ, 1984 ਨੂੰ ਸੇਂਟ ਥਾਮਸ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਮੋਰਾਵੀਅਨ ਚਰਚ ਵਿਖੇ ਹੋਈਆਂ।[1]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1984
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1899
ਮੈਰੀ ਬੋਨਫੈਂਟੀ

**ਅੰਨਾ ਮਾਰੀਆ ਫੇਲਿਸਿਤਾ ਬੋਨਫੈਂਟੀ**, , **ਮੈਰੀ** ਜਾਂ ਮੈਰੀਟਾ ਬੋਨਫੈਂਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਬੈਲੇ ਡਾਂਸਰ ਸੀ। 

**ਅੰਨਾ ਮਾਰੀਆ ਫੇਲਿਸਿਤਾ ਬੋਨਫੈਂਟੀ**,ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਡੈਬਿਊ ਸੋਮਵਾਰ, 10 ਸਤੰਬਰ, 1866 ਨੂੰ ਨਿਬਲੋ'ਜ਼ ਗਾਰਡਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।[1] ਫਿਰ**ਅੰਨਾ ਮਾਰੀਆ ਫੇਲਿਸਿਤਾ ਬੋਨਫੈਂਟੀ**, ਉਸੇ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਦ ਬਲੈਕ ਕਰੂਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਈਮ ਬੈਲੇਰੀਨਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ। ਉਹ 15 ਜੁਲਾਈ, 1882 ਨੂੰ ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਅਲਕਾਜ਼ਾਰ ਕੰਸਰਟ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਲੀਓ ਡੇਲੀਬਸ ਦੁਆਰਾ ਸਿਲਵੀਆ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।[2] ਅਗਸਤ 1901 ਵਿੱਚ, ਬੋਨਫੈਂਟੀ ਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਲੇ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨੀ ਸੀਜ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਓਪੇਰਾ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਰੀਟਾ ਸੰਗਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।[3] ਪ੍ਰਗਟਾਵੇਵਾਦੀ ਨਾਚ ਲਈ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ 1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੱਕ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਵਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

**ਅੰਨਾ ਮਾਰੀਆ ਫੇਲਿਸਿਤਾ ਬੋਨਫੈਂਟੀ**,ਦੇ  ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ (ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ) ਰੂਥ ਸੇਂਟ ਡੇਨਿਸ ਅਤੇ ਈਸਾਡੋਰਾ ਡੰਕਨ ਸਨ।

ਬੋਨਫੈਂਟੀ ਦਾ ਜਨਮ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।[1] ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਜਾਰਜ ਹਾਫਮੈਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।[2]

ਮਾਰੀਆ ਬੋਨਫੈਂਟੀ (1847-1921), ਇੱਕ ਇਤਾਲਵੀ ਜਨਮੀ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਬੈਲੇਰੀਨਾ, ਨੇ 1869 ਅਤੇ 1894 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ 1885-1886 ਤੱਕ ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਓਪੇਰਾ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਈਮਾ ਬੈਲੇਰੀਨਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੈਲੇ ਸਕੂਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਮਿਸ ਬੋਨਫੈਂਟੀ ਦੀ ਪੋਤੀ, ਗਵੇਂਡੋਲਿਨ ਰੁਡੇਲ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਪੱਤਰ ਵਿਹਾਰ, ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ, ਪਲੇਬਿਲ ਅਤੇ ਸ਼ੀਟ ਸੰਗੀਤ (ਹੱਥ-ਲਿਖੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਸ ਬੋਨਫੈਂਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਸੰਕਲਿਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ) ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿਸ ਬੋਨਫੈਂਟੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਪੋਸਟਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ; ਇੱਕ ਫੋਟੋ ਸਕ੍ਰੈਪਬੁੱਕ (*MGZEB-Res, Bonfanti, Maria); ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਲਿੱਪਿੰਗ ਸਕ੍ਰੈਪਬੁੱਕ (*MGZRS-Res, Bonfanti, Maria)। ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਸ ਬੋਨਫੈਂਟੀ ਦੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਸਰਗਰਮ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਚ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਥੀਏਟਰ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਰੂਪ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1921
ਵੈਲਰੀ ਬੋਲਸ

**ਵੈਲਰੀ ਆਈਕਨ ਬੋਲਸ** (8 ਨਵੰਬਰ, 1932-8 ਮਈ, 2009) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਮੂਲ ਡਾਕਟਰ ਸੀ। ਉਹ ਜੌਨ ਬੇਰੇੰਟ ਦੀ 1994 ਦੀ ਸੱਚੀ-ਅਪਰਾਧ ਕਿਤਾਬ ਮਿਡਨਾਈਟ ਇਨ ਦ ਗਾਰਡਨ ਆਫ ਗੁੱਡ ਐਂਡ ਈਵਿਲ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਗੁੱਲਾ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਬੋਲਸ, ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ "ਮਿਨਰ੍ਵਾ" ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਲਿੰਟ ਈਸਟਵੁਡ ਦੀ 1997 ਦੀ ਫਿਲਮ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਵਿੱਚ ਇਰਮਾ ਪੀ. ਹਾਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਵੈਲੇਰੀ ਫੈਨਲ ਦਾ ਜਨਮ 1932 ਵਿੱਚ, ਆਈਲੈਂਡਟਨ, ਸਾਊਥ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੈਨਿਕ ਵਿਲੀਅਮ ਹਸੀ ਫੈਨਲ ਅਤੇ ਸੇਲੇਨਾ ਜੋਨਸ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।[1] ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 1938 ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਵੈਲੇਰੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ੈਲਡੋਨੀਆ ਗਲੋਵਰ (1917–1979) ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਆਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬੋਲੇਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਭੈਣਾਂ ਸਨ।[1]

ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਬੋਲੇਸ ਆਈਲੈਂਡਟਨ ਵਿੱਚ ਡੀਪ ਕਰੀਕ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਬੈਪਟਿਸਟ ਚਰਚ ਦੀ ਇੱਕ ਬਪਤਿਸਮਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਈ।[1] 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਥਰ ਜੂਨੀਅਰ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਿਊਫੋਰਟ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਇਸੰਸਸ਼ੁਦਾ ਬਿਊਟੀਸ਼ੀਅਨ ਬਣ ਗਈ।[1]

## ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ 
ਬੋਲੇਸ ਦਾ ਪਰਸੀ ਐੱਚ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ (1890–1973) ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਾਮਨ-ਲਾਅ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਮੂਲ ਡਾਕਟਰ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਡਾ. ਈਗਲ [2] (ਮਿਡਨਾਈਟ ਇਨ ਦ ਗਾਰਡਨ ਆਫ਼ ਗੁੱਡ ਐਂਡ ਈਵਿਲ ਦੇ ਫਿਲਮੀ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਡਾ. ਬਜ਼ਾਰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ) ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਸੀ: ਐਂਥਨੀ ਰੇ ਫੈਨਲ (1954–2019)।[3][4] ਬੋਲੇਸ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਸੰਭਾਲ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ 1973 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੱਖਣੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਦੇ ਬਿਊਫੋਰਟ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 1950 ਵਿੱਚ ਬਣੇ 1408 ਕਾਂਗਰਸ ਸਟ੍ਰੀਟ ਘਰ [5] ਵਜੋਂ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਗਈ।[1] ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਐਡਵਰਡ ਬੋਲੇਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।[3][6]

1994 ਵਿੱਚ, ਜੌਨ ਬੇਰੇਂਡਟ ਨੇ ਬੋਲੇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ "ਮਿਨਰਵਾ" ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਵਲ ਮਿਡਨਾਈਟ ਇਨ ਦ ਗਾਰਡਨ ਆਫ਼ ਗੁੱਡ ਐਂਡ ਈਵਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ। ਉਪਨਾਮ ਅਤੇ ਡਾ. ਬਜ਼ਾਰਡ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬੇਰੇਂਡਟ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇਸ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚ ਹੈ"।[1] ਮਿਨਰਵਾ ਨੂੰ ਇਰਮਾ ਪੀ. ਹਾਲ ਦੁਆਰਾ ਕਲਿੰਟ ਈਸਟਵੁੱਡ ਦੇ 1997 ਦੇ ਫਿਲਮ ਰੂਪਾਂਤਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।[2] ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿੱਚ "ਬਾਗ" ਬਿਊਫੋਰਟ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕ ਕਬਰਸਤਾਨ ਹੈ।[3][4] ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ, ਸਵਾਨਾ ਦੇ ਬੋਨਾਵੈਂਚਰ ਕਬਰਸਤਾਨ ਨੂੰ "ਸੜਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੰਗੀਨ ਕਬਰਸਤਾਨ" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।[5][6]

ਇੱਕ ਵੈਰਾਗੀ, ਬੋਲੇਸ ਨੇ ਘੱਟ ਹੀ ਆਪਣੀ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ (ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਨ),[1] ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਰਾਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਵੇਗੀ। "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿਓ," ਜੌਨ ਬੇਰੇਂਡਟ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਹਾ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਜਾਂ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ 'ਕੰਮ' ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ 'ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'"[2]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2009
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1932
ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਵਰ ਤੋਂ ਨਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰੋ।

ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮੁਹਾਵਰਾ "ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਵਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਣਾ ਨਾ ਕਰੋ", ਜਿਸ ਨੂੰ "ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੱ ਉਸ ਦੇ ਕਵਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਰਣਾ ਕਰੋ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਵਾਕਾਂਸ਼ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਜਾਂ ਮੁੱਲ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਨਿਰਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, "ਉਹ ਆਦਮੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਮਾਮੂਲੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਕਵਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਣਾ ਨਾ ਕਰੋ-ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਦਮੀ ਹੈ"।1]

ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਦੇ ਕਵਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਣਾ ਨਾ ਕਰੋ" ਜਾਂ "ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਕਵਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਣਾ ਨਾ ਕਰੋ" ਕਹਾਵਤ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਜਾਂ ਕੀਮਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕਵਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਟੀਵੀ ਸ਼ੋਅ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਨੌਕਰੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਕਈ ਕਾਰਨ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਵਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪਰਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੇ-ਸੁਨੱਖੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਰੰਗ, ਸਰੀਰਕ ਗੁਣ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਫੈਸ਼ਨ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੀ? ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ।

ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਸੋਹਣਾ-ਸੁਨੱਖਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਨਿਕਲੇ? ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਸਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਜਾਂ ਹੁਨਰ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਕਿਵੇਂ ਗੁੰਮਰਾਹਕੁੰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੋਂ ਪਰਖ ਨਾ ਕਰੋ।

## ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹਵਾਲਾ 
* ਜਾਰਜ ਇਲੀਅਟ ਦੀ ਦ ਮਿੱਲ ਆਨ ਦ ਫਲੌਸ (1860) ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਤੁਲੀਵਰ ਨੇ ਡੈਨੀਅਲ ਡੈਫੋ ਦੀ ਦ ਹਿਸਟਰੀ ਆਫ਼ ਦ ਡੇਵਿਲ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਾਕੰਸ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
* ਇਹ ਵਾਕੰਸ਼ ਉਦੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੈਸਟਰ ਫੁੱਲਰ ਅਤੇ ਐਡਵਿਨ ਰੋਲਫ ਦੁਆਰਾ 1946 ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਰਹੱਸ, ਮਰਡਰ ਇਨ ਦ ਗਲਾਸ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆਃ "ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਕਵਰ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ"।

## ਇਹ ਵੀ ਦੇਖੋ 
* ਹਰ ਚਮਕਦੀ ਚੀਜ਼ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਚਿਹਰਾ ਮੁੱਲ  ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ-ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮੁਹਾਵਰੇ
ਮੈਰੀ ਬੋਨਿਨ

**ਮੈਰੀ ਬੋਨਿਨ** ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਮਾਸਟਰ ਚੀਫ਼ ਹੈ। ਉਹ 1996 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ 20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਗੈਸ ਸਤਹ-ਸਪਲਾਈਡ ਡਾਈਵਿੰਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਮਾਸਟਰ ਡਾਇਵਰ ਬਣ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਡਾਇਵਰਜ਼ ਹਾਲ ਆਫ ਫੇਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਸੀ।

## ਫੌਜੀ ਕੈਰੀਅਰ 
**ਮੈ**ਰੀ ਬੋਨਿਨ 1976 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਖਰਲਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਭਰਤੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ ਗੋਤਾਖੋਰ ਬਣ ਗਈ ਜਿਸਨੂੰ ਹਵਾਈ ਅਤੇ ਗੈਸ ਡਾਈਵਿੰਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਦੌਰੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਤਾਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੋਤਾਖੋਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਥਾਰਟੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ। ਮੈਰੀ ਬੋਨਿਨ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 1996 ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।[1]

## ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ 
ਆਪਣੇ ਫੌਜੀ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਜਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ 2000 ਵਿੱਚ ਵੂਮੈਨ ਡਾਈਵਰਸ ਹਾਲ ਆਫ਼ ਫੇਮ (WDHOF) ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[1] WDHOF ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗੋਤਾਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ WDHOF ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ: ਡਾ. ਯੂਜੀਨੀ ਕਲਾਰਕ, ਯੂਐਸ ਚੀਫ ਸਾਇੰਟਿਸਟ ਕੈਥੀ ਸੁਲੀਵਾਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ।[2]

ਮੈਰੀ ਦਾ ਡਾਈਵਿੰਗ ਕਰੀਅਰ 24 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ  ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ (ਹਵਾਈ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਰਤ ਗੈਸ ਡਾਈਵਿੰਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ) ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਾਸਟਰ ਡਾਈਵਰ ਵਜੋਂ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਮਰੀਕੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕਲੌਤੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਰੀ ਨੇ 1,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੌਜੀ ਗੋਤਾਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ, ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਦੌਰੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇਵਲ ਡਾਈਵਿੰਗ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਥਾਰਟੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ। ਕੀਪੋਰਟ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਨੇਵਲ ਅੰਡਰਸੀ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੀਟਿੰਗ ਰੂਮ ਨੂੰ ਮੈਰੀ ਬੋਨਿਨ ਰੂਮ ਵਜੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਮਾਰਗਰੇਟ ਬੂਥ

**ਮਾਰਗਰੇਟ ਬੂਥ** (16 ਜਨਵਰੀ, 1898-28 ਅਕਤੂਬਰ, 2002) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ਿਲਮ ਸੰਪਾਦਕ ਸੀ। ਸੱਤ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਬੂਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਟਰੋ-ਗੋਲਡਵਿਨ-ਮੇਅਰ (ਐਮ. ਜੀ. ਐਮ.) ਨਾਲ ਜੁਡ਼ੇ ਹੋਏ ਸਨ। 

ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਮਾਰਗਰੇਟ ਅਭਿਨੇਤਾ ਐਲਮਰ ਬੂਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਡੀ. ਡਬਲਯੂ. ਗ੍ਰਿਫਿਥ ਲਈ ਕਈ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਐਲਮਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਲ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਫਿਥ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਰੇਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨੈਗੇਟਿਵ ਕਟਰ ਵਜੋਂ ਨੌਕਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਬੂਥ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗ੍ਰਿਫਿਥ ਦੇ ਸਟੂਡੀਓ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੂਈਸ ਬੀ. ਮੇਅਰ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਜੌਨ ਐਮ. ਸਟਾਹਲ ਦੁਆਰਾ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। 1924 ਵਿੱਚ, ਮੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਟੂਡੀਓ ਨੂੰ ਮੈਟਰੋ ਪਿਕਚਰਜ਼ ਅਤੇ ਗੋਲਡਵਿਨ ਪਿਕਚਰਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮੈਟਰੋ-ਗੋਲਡਵਿਨ-ਮੇਅਰ (ਐਮਜੀਐਮ) ਬਣਾਇਆ। ਸਟਾਹਲ ਅਤੇ ਬੂਥ ਐਮਜੀਐਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਕਈ ਫਿਲਮਾਂ ਦਾ ਸੰਪਾਦਨ ਕੀਤਾ। ਸਟਾਹਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਐਮਜੀਐਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬੂਥ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹੀ। ਐਮਜੀਐਮ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਮੁਖੀ, ਇਰਵਿੰਗ ਥਾਲਬਰਗ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਸਟੂਡੀਓ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਫਿਲਮ ਸੰਪਾਦਕ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 1935 ਵਿੱਚ, ਬੂਥ ਨੂੰ ਮਿਊਟੀਨੀ ਔਨ ਦ ਬਾਊਂਟੀ 'ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਫਿਲਮ ਸੰਪਾਦਨ ਲਈ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।

ਥਾਲਬਰਗ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਅਰ ਨੇ ਬੂਥ ਨੂੰ ਸਟੂਡੀਓ ਦਾ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਿੰਗ ਫਿਲਮ ਐਡੀਟਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਅਹੁਦਾ ਉਸਨੇ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸੰਭਾਲਿਆ। 1968 ਵਿੱਚ, ਬੂਥ ਐਮਜੀਐਮ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰੇਅ ਸਟਾਰਕ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਸਟੂਡੀਓ ਰਾਸਟਾਰ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਿੰਗ ਫਿਲਮ ਐਡੀਟਰ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 1977 ਵਿੱਚ, ਬੂਥ ਨੂੰ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਐਡੀਟਰ ਵਜੋਂ ਉਸਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਅਕੈਡਮੀ ਆਨਰੇਰੀ ਅਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦ ਸਲੱਗਰਜ਼ ਵਾਈਫ (1985) ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਆਖਰੀ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਮਿਲਿਆ। ਬੂਥ 1998 ਵਿੱਚ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਅਤੇ 2002 ਵਿੱਚ 104 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ

ਮਾਰਗ੍ਰੇਟ ਬੂਥ ਦਾ ਜਨਮ 16 ਜਨਵਰੀ, 1898 ਨੂੰ ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ ਐਡਵਰਡ ਜੇ. ਬੂਥ, ਸੀਨੀਅਰ ਅਤੇ ਮਾਰਗਰੇਟ ਏ. ਬੋਲੈਂਡ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।[1] ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਐਲਮਰ ਬੂਥ ਸੀ, ਜੋ ਡੀ. ਡਬਲਯੂ. ਗ੍ਰਿਫਿਥ ਲਈ ਇੱਕ ਅਦਾਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। 16 ਜੂਨ, 1915 ਨੂੰ, ਐਲਮਰ ਟੌਡ ਬ੍ਰਾਊਨਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਗਈ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਾ ਜਾਰਜ ਸੀਗਮੈਨ ਨਾਲ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਭਾਰੀ ਧੁੰਦ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਾਊਨਿੰਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆ ਰਹੀ ਰੇਲਗੱਡੀ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਲੈਂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਊਨਿੰਗ ਦੀ ਕਾਰ ਸਾਲਟ ਲੇਕ ਰੇਲਰੋਡ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਲਗੱਡੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਲਮਰ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬ੍ਰਾਊਨਿੰਗ ਅਤੇ ਸੀਗਮੈਨ ਬਚ ਗਏ ਪਰ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ।[2] ਐਲਮਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ 'ਤੇ, ਗ੍ਰਿਫਿਥ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਆਮਦਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗਰੇਟ ਨੂੰ ਫਿਲਮ ਜੁਆਇਨਰ (ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨੈਗੇਟਿਵ ਕਟਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਜੋਂ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ।[3] ਮਾਰਗਰੇਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਬ੍ਰਾਊਨਿੰਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।[3]
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2002
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1898
ਈਡਾ ਬ੍ਰੈਮਨ

**ਈਡਾ ਬ੍ਰੈਮਨ** (5 ਫਰਵਰੀ, 1913 ਨੂੰ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ) (ਕਈ ਵਾਰ ਬ੍ਰੈਮਨ, ਬ੍ਰੀਮਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰੈਮਨ) ਇੱਕ ਯੂਕਰੇਨੀ ਯਹੂਦੀ ਕੱਪਡ਼ੇ ਦਾ ਮਜ਼ਦੂਰ ਸੀ ਜੋ ਰੋਚੈਸਟਰ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਕੰਮਕਾਜੀ ਹਾਲਤਾਂ ਲਈ ਹਡ਼ਤਾਲ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇ 1913 ਦੀ ਰੋਚੈਸਟਰ ਗਾਰਮੈਂਟ ਵਰਕਰਜ਼ ਹਡ਼ਤਾਲ ਵੱਲ ਰਾਜ ਪੱਧਰੀ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ।

## ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਝੀਟੋਮਾਇਰ ਤੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਰਾਜ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਈਮਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੈ। [1] ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ 17 ਜਾਂ 18 ਸਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। [2]

## ਰੋਚੈਸਟਰ ਹੜਤਾਲ 
ਇਡਾ ਬ੍ਰੈਮਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਗਾਰਮੈਂਟ ਵਰਕਰਜ਼ ਆਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਆਪੀ ਹੜਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। 5 ਫਰਵਰੀ, 1913 ਨੂੰ, ਉਹ ਹੜਤਾਲੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜੋ ਛੋਟੀਆਂ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਹੜਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।[1] ਹੜਤਾਲੀਆਂ, ਲਗਭਗ ਸੱਤ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਨੇ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਸੌਟਰ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਧਰਨਾਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਵੈਲੇਨਟਾਈਨ ਸੌਟਰ ਨੇ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰੈਮਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ।[2] ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੌਟਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ-ਡਿਗਰੀ ਕਤਲ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਗ੍ਰੈਂਡ ਜਿਊਰੀ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।[3] ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਹੜਤਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੰਗੇ ਕਰਨ ਲਈ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[2]

ਬ੍ਰਾਇਮਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੜਤਾਲੀ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਰੈਲੀ ਬਿੰਦੂ ਬਣ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਤਾਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਤੋਂ ਹੜਤਾਲ ਲਈ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।[1] ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਬਰਸਤਾਨ ਤੱਕ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।[2] ਉਸਨੂੰ ਰੋਚੈਸਟਰ ਦੇ ਵਾਡ ਹਕੋਲੇਲ ਯਹੂਦੀ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ।[2]

2013 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਇਮਨ ਨੂੰ ਰੋਚੈਸਟਰ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਸੰਗਠਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ 100ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।[2] ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੰਡੇ ਗਏ ਯਾਦਗਾਰੀ ਕਾਰਡ ਨੂੰ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਔਰਤ ਮੁਕਤੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦੁਆਰਾ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਟਾਈਮਜ਼ ਚੇਂਜ ਪ੍ਰੈਸ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਪੋਸਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੇਬਾਸਟੋਪੋਲ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਛਾਪਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ [6]
ਕੋਰਡੇਲੀਆ ਬੋਟਕਿਨ

**ਕੋਰਡੇਲੀਆ ਬੋਟਕਿਨ** (1854-7 ਮਾਰਚ, 1910) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਤਲ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੀ ਕੈਂਡੀ ਦਾ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਅਮਰੀਕੀ ਮੁਕੱਦਮਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਟਕਿਨ ਨੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਡੇਲਾਵੇਅਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ

## ਪਿਛੋਕੜ 
ਬੋਟਕਿਨ ਦਾ ਜਨਮ 1854 ਵਿੱਚ ਪੋਲਕ ਕਾਉਂਟੀ, ਮਿਸੂਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵੈਲਕਮ ਬੋਟਕਿਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਪੇ ਸਨ।[1]

1895 ਵਿੱਚ, ਬੋਟਕਿਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜੌਨ ਪ੍ਰੈਸਟਨ ਡਨਿੰਗ ਨਾਲ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਗੋਲਡਨ ਗੇਟ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ 41 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਨੌਂ ਸਾਲ ਵੱਡੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਡਨਿੰਗ ਉਸ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਡਨਿੰਗ ਐਸੋਸੀਏਟਿਡ ਪ੍ਰੈਸ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਤ ਰਿਪੋਰਟਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਸਮੋਆ ਅਤੇ ਚਿਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਸਾਈਨਮੈਂਟਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਵਿੱਚ ਐਸੋਸੀਏਟਿਡ ਪ੍ਰੈਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਬਿਊਰੋ ਦੇ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।[1]

1896 ਵਿੱਚ, ਡਨਿੰਗ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ (ਪੇਨਿੰਗਟਨ) ਡਨਿੰਗ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਆਹੁਤਾ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਡੋਵਰ, ਡੇਲਾਵੇਅਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਬਕਾ ਕਾਂਗਰਸਮੈਨ ਜੌਨ ਬੀ. ਪੇਨਿੰਗਟਨ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੋਟਕਿਨ ਡਨਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੋਟਕਿਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਟਾਕਟਨ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਨਾਜ ਦਲਾਲ ਸੀ, ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੈਸੇ ਭੇਜ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਡਨਿੰਗ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਐਸੋਸੀਏਟਿਡ ਪ੍ਰੈਸ ਦੁਆਰਾ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜੂਏ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਫਤਰ ਦੇ ਫੰਡਾਂ ਵਿੱਚ $4,000 ਦਾ ਗਬਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਸਾਲਟ ਲੇਕ ਸਿਟੀ ਅਤੇ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਤ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਟਕਿਨ ਦੇ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ ਪਰ ਉਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਡਨਿੰਗ ਨੂੰ ਮਾਰਚ 1898 ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਸ਼-ਅਮਰੀਕੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਏਜੰਸੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਿਪੋਰਟਰ ਵਜੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਟਕਿਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਊਬਾ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੁਲ੍ਹਾ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ 2 ਜੁਲਾਈ, 1898 ਨੂੰ ਸੈਂਟੀਆਗੋ ਡੀ ਕਿਊਬਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

ਕਤਲ

ਕੋਰਡੇਲੀਆ ਬੋਟਕਿਨ ਨੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਡਨਿੰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਗਿਆਤ ਪੱਤਰ ਭੇਜੇ। 9 ਅਗਸਤ, 1898 ਨੂੰ, ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਨੇ ਡੋਵਰ, ਡੇਲਾਵੇਅਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੈਂਡੀਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ" ਸੀ। "ਕੈਂਡੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕੀਨ," ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਡਨਿੰਗ ਨੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਖੁਦ ਲਏ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਵਰਾਂਡੇ 'ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, 44 ਸਾਲਾ ਇਡਾ ਹੈਰੀਏਟ ਡੀਨ, ਆਰਸੈਨਿਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਈ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਕਲੇਟਾਂ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਬਚ ਗਏ। ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨੋਟ 'ਤੇ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਹੱਥ ਲਿਖਤ 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਾਅਨੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕੈਂਡੀ ਨੂੰ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੀ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ, ਬੋਟਕਿਨ ਤੱਕ ਲੱਭਿਆ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1910
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1854
ਮੇਲਿਸਾ ਬਲਾਕ

**ਮੇਲਿਸਾ ਬਲਾਕ** (ਜਨਮ 28 ਦਸੰਬਰ, 1961) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਰੇਡੀਓ ਹੋਸਟ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੈ। ਉਸਨੇ 2003 ਤੋਂ 14 ਅਗਸਤ, 2015 ਤੱਕ ਐਨਪੀਆਰ ਦੇ ਆਲ ਥਿੰਗਜ਼ ਕੰਸੀਡਰਡ ਨਿਊਜ਼ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਸਹਿ-ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਅਗਸਤ 2015 ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਨਪੀਆਰ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲਾਂ ਅਤੇ ਸਤਹੀ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਲਡ਼ੀ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਉਹ 2023 ਵਿੱਚ ਐਨਪੀਆਰ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਈ।

## ਜੀਵਨੀ 
ਮੇਲਿਸਾ ਬਲਾਕ ਦਾ ਜਨਮ 28 ਦਸੰਬਰ, 1961 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਾਰਵਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਰੈਡਕਲਿਫ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੇਨੇਵਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੁਲਬ੍ਰਾਈਟ ਸਕਾਲਰ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਈ ਸੀ।[1]

ਉਸਨੇ 1985 ਵਿੱਚ ਆਲ ਥਿੰਗਜ਼ ਕੰਸੀਡਰਡ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਪਾਦਕੀ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ NPR ਕੈਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਸੀਨੀਅਰ ਨਿਰਮਾਤਾ ਬਣ ਗਈ। 1994 ਤੋਂ 2002 ਤੱਕ, ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟਰ ਅਤੇ NPR ਲਈ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੀ। 11 ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਨੇ 2001 ਵਿੱਚ NPR ਨੂੰ ਪੀਬੌਡੀ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।[1][2]

2008 ਵਿੱਚ, ਬਲਾਕ ਚੀਨ ਦੇ ਚੇਂਗਡੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ 7.9 ਤੀਬਰਤਾ ਦਾ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ।[1] ਉਸਦੀ ਭੂਚਾਲ ਦੀ ਕਵਰੇਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੀਬੌਡੀ ਅਵਾਰਡ, ਇੱਕ ਡੂਪੋਂਟ-ਕੋਲੰਬੀਆ ਅਵਾਰਡ, ਇੱਕ ਨੈਸ਼ਨਲ ਹੈੱਡਲਾਈਨਰ ਅਵਾਰਡ, ਅਤੇ ਸੋਸਾਇਟੀ ਆਫ਼ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਜਰਨਲਿਸਟਸ ਦਾ ਸਿਗਮਾ ਡੈਲਟਾ ਚੀ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। 9/11 ਦੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਉਸਦੀ ਕਵਰੇਜ ਨੇ NPR ਨੂੰ ਜਾਰਜ ਫੋਸਟਰ ਪੀਬੌਡੀ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, 1999 ਵਿੱਚ ਕੋਸੋਵੋ ਤੋਂ NPR ਲਈ ਉਸਦੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਨੇ ਓਵਰਸੀਜ਼ ਪ੍ਰੈਸ ਕਲੱਬ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ।[2]
017 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ "ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ" ਲੜੀ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪਛਾਣ ਸਾਡੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੁਆਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲੜੀ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਮਿਸੀਸਿਪੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਡਲ ਕੀਤਾ, ਅਲਾਸਕਾ ਤੱਟ ਤੋਂ ਸੈਲਮਨ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣੇ। ਮਿਸੀਸਿਪੀ ਡੈਲਟਾ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 2018 ਵਿੱਚ ਜੇਮਜ਼ ਬੀਅਰਡ ਅਵਾਰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਾਕ 2019 ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮੁਰੋ ਲਾਈਫਟਾਈਮ ਅਚੀਵਮੈਂਟ ਅਵਾਰਡ, ਜੋ ਕਿ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਐਡਵਰਡ ਆਰ. ਮੁਰੋ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਕਮਿਊਨੀਕੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਫੁਲਬ੍ਰਾਈਟ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਤੋਂ 2019 ਦਾ ਲਾਈਫਟਾਈਮ ਅਚੀਵਮੈਂਟ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਹੈ।

ਬਲਾਕ ਨੇ 1985 ਵਿੱਚ NPR ਵਿੱਚ ਆਲ ਥਿੰਗਜ਼ ਕੰਸੀਡਰਡ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਪਾਦਕੀ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਸੀਨੀਅਰ ਨਿਰਮਾਤਾ ਬਣਨ ਲਈ ਰੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।

ਉਹ 1994 ਤੋਂ 2002 ਤੱਕ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟਰ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੀ, ਇਹ ਸਮਾਂ 11 ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਰਾਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਨੇ NPR ਨੂੰ ਜਾਰਜ ਫੋਸਟਰ ਪੀਬੌਡੀ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਕੋਸੋਵੋ ਵਿੱਚ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣ ਬਾਰੇ ਬਲਾਕ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਓਵਰਸੀਜ਼ ਪ੍ਰੈਸ ਕਲੱਬ ਆਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ 1999 ਵਿੱਚ ਐਨਪੀਆਰ ਨੂੰ ਲੋਵੇਲ ਥਾਮਸ ਅਵਾਰਡ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਬਲਾਕ 1983 ਵਿੱਚ ਹਾਰਵਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੇ ਜਿਨੇਵਾ ਵਿੱਚ ਫੁਲਬ੍ਰਾਈਟ ਫੈਲੋਸ਼ਿਪ 'ਤੇ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਹ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ - ਲੇਖਕ ਸਟੀਫਨ ਫੈਟਸਿਸ - ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1961
ਰੈਂਡੀ ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਦਾ ਕਤਲ

ਰੈਂਡੀ ਸਟੇਸੀ ਬੂਟ-ਵਿਲਸਨ (ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਧ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਅਮਰੀਕੀ ਔਰਤ ਸੀ ਜੋ 6 ਦਸੰਬਰ, 1995 ਨੂੰ ਜੈਕਸਨਵਿਲ, ਓਨਸਲੋ ਕਾਉਂਟੀ, ਉੱਤਰੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਕ ਮਿਲੀ ਸੀ।

## ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋਣਾ 
ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਇੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਮਰੀਨ ਸੀ[1] ਜਿਸਨੇ 1981 ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਮਰੀਨ ਅਰਲ ਵਿਲਸਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਇਸ ਜੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, 1984 ਵਿੱਚ ਅਰਲ III ਅਤੇ 1987 ਵਿੱਚ ਐਲੀਅਟ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਲੈਸਲੀ। [1] ਅਰਲ ਅਤੇ ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਦਾ ਵਿਆਹ 1994 ਵਿੱਚ ਵਿਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਗਸਤ 1994 ਵਿੱਚ ਮਰੀਨ ਕੋਰ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਰਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਵੀ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਨਿਊਯਾਰਕ ਚਲੇ ਗਈ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਕ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਘਰ। ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨਹਟਨ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਗਾਰਡ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

28 ਅਕਤੂਬਰ, 1994 ਨੂੰ, ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਵੀਨਜ਼, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਣ ਲਈ ਛੱਡ ਗਈ, ਪਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਗੱਡੀ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦਿਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਪੱਤਰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਕਾਰਡ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡਾਕ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ।[1] ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਪੱਤਰਾਂ ਦਾ ਫੋਰੈਂਸਿਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਪਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੂਥ-ਵਿਲਸਨ ਦੀ ਹੱਥ ਲਿਖਤ ਸਮਾਨ ਸੀ।[2]

## ਖੋਜ 
ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਜੈਕਸਨਵਿਲ, ਉੱਤਰੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਦੇ ਇੱਕ ਖੇਤ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਸਨ।[1] ਉਸਦੀ ਉਚਾਈ ਲਗਭਗ 5 ਫੁੱਟ 5 ਇੰਚ (1.65 ਮੀਟਰ) ਅਤੇ 5 ਫੁੱਟ 8 ਇੰਚ (1.73 ਮੀਟਰ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪੀੜਤਾ ਦੀ ਉਮਰ 30 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦ ਡੋ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰੇਂਜ ਕਲਾਉਡ 25 ਤੋਂ 40 ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਸੀ।[1][2] ਉਸਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਾਕੇਸ਼ੀਅਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।[3]

ਪਿੰਜਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਾਲ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਟ੍ਰੈਂਡ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕਈ ਸਬੂਤ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਸਨ।[1] ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਪਸਲੀ ਸੀ।[2][3] ਘਟਨਾ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨਾਈਕੀ ਜੁੱਤੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਹੂਪ ਈਅਰਰਿੰਗਸ, ਲਾਲ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਦੀ ਚਾਬੀ, ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਤੋਂ ਸਬਵੇਅ ਟੋਕਨ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।[4][5] ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।[2][6]

ਜਾਂਚ

ਮਾਮਲਾ ਅਣਸੁਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ 2012 ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਮੈਥਿਊ ਲੋਰਨ ਐਲਡਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਸੰਭਾਵਿਤ ਸਬੰਧ ਸੀ।[1] ਉਸਨੂੰ 1995 ਵਿੱਚ ਲੀਜ਼ਾ ਗਿਪਸਨ ਦੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਅਤੇ ਕਤਲ ਲਈ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[2][1] 2013 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵਾਂਡਾ ਮਸਕ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ। ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਲਈ ਉਮਰ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ।[1][3] ਜੇਨ ਡੋ ਦਾ ਕੇਸ ਅਮਰੀਕਾਜ਼ ਮੋਸਟ ਵਾਂਟੇਡ[4] ਲਈ ਵੈੱਬਸਾਈਟ 'ਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ।[4]
ਮੈਰੀ ਬ੍ਰੇਜ਼ੀਅਰ

**ਮੈਰੀ "ਮੋਲੀ" ਐਗਨੇਸ ਬਰਨੀਸਟਨ ਬਰਾਊਨ ਬ੍ਰੇਜ਼ੀਅਰ** (18 ਮਈ, 1904-14 ਮਈ, 1995) ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਜਨਰਲ ਹਸਪਤਾਲ, ਹਾਰਵਰਡ ਮੈਡੀਕਲ ਸਕੂਲ, ਮੈਸੇਚਿਊਸੇਟਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਅਤੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ (ਯੂ. ਸੀ. ਐਲ. ਏ.) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਟਿਸਟ ਸੀ।

## ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੰਮ 
ਉਸਦਾ ਜਨਮ 1904 ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਵੈਸਟਨ-ਸੁਪਰ-ਮੇਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ 1995 ਵਿੱਚ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਦੇ ਫਾਲਮਾਊਥ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। [ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਉਹ ਇੱਕ ਕਵੇਕਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਸਿਡਕੋਟ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲੰਡਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਬੈੱਡਫੋਰਡ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਸਾਇੰਸ ਦੀ ਬੈਚਲਰ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਉਸਨੇ 1930 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬਾਇਓਕੈਮਿਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਪੀਐਚ.ਡੀ. ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮੌਡਸਲੇ ਹਸਪਤਾਲ, ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਸ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ 1940 ਵਿੱਚ ਰੌਕਫੈਲਰ ਫੈਲੋਸ਼ਿਪ 'ਤੇ ਬੋਸਟਨ ਆਈ। ਉਹ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਜਨਰਲ ਹਸਪਤਾਲ, ਹਾਰਵਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਸਾਲ ਰਹੀ। 1961 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਤੱਕ UCLA ਵਿਖੇ ਬ੍ਰੇਨ ਰਿਸਰਚ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਟਿਸਟ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ, ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸੰਪਾਦਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।[1]

ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਅਰ ਨੇ ਅਨੱਸਥੀਸੀਆ ਵਿੱਚ EEG ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਏ ਅਤੇ EEG ਸਿਗਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।

1948 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਅਰ ਨੇ ਨੌਰਬਰਟ ਵੀਨਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਈਈਜੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੋੜਨ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।[1] ਸਵੈ-ਸਬੰਧ ਅਤੇ ਅੰਤਰ-ਸਬੰਧ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਕੰਮ 1952 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਹਿ-ਲੇਖਕ ਜੇਮਜ਼ ਕੈਸਬੀ ਸੀ - ਜੋ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਇੱਕ ਅੰਡਰਗ੍ਰੈਜੁਏਟ ਸੀ।[1][2] 1953 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਅਰ ਅਤੇ ਵੀਨਰ ਨੇ ਕੈਂਬਰਿਜ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਈਈਜੀ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।[3]

## ਪਰਿਵਾਰ 
ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਇੱਕ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।[1] ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਸਰ ਆਰਥਰ ਐਡਿੰਗਟਨ ਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਖਗੋਲ-ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ 1919 ਦੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਨੇ ਜਨਰਲ ਰਿਲੇਟੀਵਿਟੀ ਥਿਊਰੀ ਤੋਂ ਐਲਬਰਟ ਆਈਨਸਟਾਈਨ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।

1928 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਲੈਸਲੀ ਜੇ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਅਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।[1] 1935 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਓਲੀਵਰ ਸੀ। 1940 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਅਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬੋਸਟਨ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਲੈਸਲੀ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾ।[2]

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1995
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1904