Buelh, Buelhòu e Lasque

**Buelh, Buelhòu e Lasque** o, invencion probabla, *Buelh de Buelhòu e Lasque* (*Boueilh-Boueilho-Lasque* en francés) qu'ei ua comuna bearnesa deu Vic Vilh administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Geografia

## Toponimia
### Buelh
La prononciacion qu'ei [bweʎ]. Las fòrmas ancianas que son *Boeil*, en 1681, *Boueilh* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), *Boueilh-Boueilho-Lasque* en 1843, quan las tres comunas e s'apleguèn .

Segon Dauzat, *Buelh* que vien deu latin *bovile*, « estable de bueus » . 

Segon Miquèu Grosclaude, per rasons foneticas, *bovile* pòt pas miar a Buelh; que caleré partir de **boviculum*, « petit bueu » (cf. *viticulum* > *vedilh*). *Buelh* qu'ei un nom de familha plan espandit en Gasconha. Grosclaude que hè l'ipotèsi lo nom deu vilatge qu'ei un ancian shafre, deu sens de « petit bueu », vienut nom de familha. A l'Edat Mejana, que i avè personas deu nom de *Bos*/*Boos*/*Boz* : lo nom benlhèu èra pas tirat deu bueu, mès qu'èra comprés atau. Un passatge del cartulari de Berdoas que cita lo nom de *Willelmo Bove*, qui avè un hilh designat atau *Arnaldus filius Bovis qui dicitur Vitulis*, « Arnaud hilh de Bueu qu'apèran Vetèth »; lo latin *vitulis* qu'ei un sinonime de **boviculum* (segon M.F. Berganton, *Le dérivé du nom individuel...*, p. 198).

### Buelhòu
La prononciacion qu'ei [bwe'ʎɔ]. Las fòrmas ancianas que son *Boilho*, en 1538, *Boeilho* en 1673, *Boueilho* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), *Boueilh-Boueilho-Lasque* en 1843, quan las tres comunas e s'apleguèn .

Segon Dauzat, *Buelhòu* qu'ei un derivat de *Buelh* . 

Segon Miquèu Grosclaude, la question qu'ei la deu sufixe. Com l'accent tonic ei sus la segonda sillaba, que i a ua consonanta finau; ei pas *-n*, la prononciacion que seré [bwe'ʎun]; ei pas *-r*, la prononciacion que seré [bwe'ʎu]. Que s'ageish donc probablament de l*'-l* vocalizada deu sufixe diminutiu *-òl* (> *-òu*), deu latin *-olum*. Grosclaude que's pausa la question de saber s'ei lo nom deu vilatge o lo nom de la persona d'origina qu'ei afectat deu diminutiu , mès la responsa qu'ei evidenta : que seré improbable d'aver dus òmes dont lo nom d'un ei un diminutiu deu nom de l'aute e qui aurén donat per azard lo son nom a dus vilatges situats a 3 km un de l'aute.

### Lasque
La prononciacion qu'ei ['laske]. Las fòrmas ancianas que son *Laskes* en 1182 (segon Pau Raimond, mès l'identificacion ei pas segura), *Lasque* en 1205 e 1305, *Lasque* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), *Boueilh-Boueilho-Lasque* en 1843, quan las tres comunas e s'apleguèn .

Segon Miquèu Grosclaude, lo nom que sembla arreligat dab Lascun e Lescar. Ua ipotèsi qu'ei ua origina basco-aquitana *lats*, « arriu » e *kaine* « per dessús » (lo vilatge qu'ei en suspart d'Arriutòrt e de Gabàs sus un turon estret), mès que caleré supausar un reculament de l'accent tonic, pr'amor normaument *lats*+*kaine* > **Lascain* .

## Istòria
* Buelh e Buelhòu que depenèvan deu Turçan e de la subdelegacion de Sent Sever
* En 1843, Buelhòu e Lasque qu'estón fusionats dab Buelh .

## Administracion

## Demografia

## Lòcs e monuments

## Personalitats ligadas dab la comuna

## Véder tanben
* Comunas deus Pirenèus Atlantics
## Ligams extèrnes

## Nòtas