Llavorsí

**Llavorsí** es un municipi de la província catalana de Lhèida, de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha e de la comarca de Palhars Sobiran.

## Toponimia
La prononciacion es [ʎabor'si]. Les fòrmas ancianas son *Lobersui* en 903, *Leborci* en 1129, *Leborcin* en 1163 (compréner  *Leborciu*), *Leberzuy*... *Lobertzuy* en 1281, *Loberçui* al sègle XIII, *Lobercui* en 1375, *Leborci* en 1518 e 1519, *Leborsí* en 1574, *Laborsi* en 1604, etc. La finala en *-ui* es etmologica. Lo diftongue foguèt redusit en *-í*, atal coma *nuit* > *nit*, *Ronui* > *Roní*, etc. Coma *-b-* es constant, l'etime èra en *-p-*. Fòra de 1129 e dels tèxtes que confondon las vocalas *e* e *o*, la  sequéncia vocalica es en *o*/*e* dins las mencions pus ancianas, es d'origina. L'etime es lo nom latin d'òme *Lupercius*, lo sufixe, utilizat rarament ambe de noms de personas, es *-ŏi* > *-ui*. Lo latin *Lupercius* significa « òme-lop », personalitat magica, *lop garon, leberon*, cresença pagana ipertrofiada, dins los païses montanhòls, per la páur del lop. Çò qu'explica la preséncia importanta del nom dins de lòcs pauc romanizats .
### Baiasca
La prononciacion es [ba'jaska]. Lo nom es probablament ibèrobasc, quitament se lo sufixe s'aplica sovent a de noms ligurs o « sorotaptics » (de la cultura dels camps d'urnas), a comparar ambe Baén e Bagergue. La rasic basca *bag-* a lo sens de « privacion ». L'etimologia del radical de Baén seriá **bage-nn*, « travèrses elevats, pauc fertils, despolhats » en contraste ambe'ls pus basses vestits de culturas o de bòsques . La de *Baiasca* es probablament comparabla, mès Joan Coromines non precisa gaire. 
### Arestui
La prononciacion es [ares'tuj] o [ales'tuj]. Lo nom es atestat *Arestuy* en 1359 e 1645. Lo sufixe *-toi* es viu e foncional en basc, ambe un sens collectiu, sovent utilizat ambe'ls noms de plantas. *Ar(e)itz* a lo sens de « casse ». En soletin i a lo derivat collectiu *haristiu*, *-tui* « cassanha » .
### Montenartró
Montenartró es pus frequent que Montenartó. Las fòrmas ancianas son *Montano Ortone* en 839, *Montanortó* en 1244 e 1518, *Monzonortó*, legir *Montonortó*, en 1257-69, *Montenarto * en 1645. La mencion de 839 es una latinizacion abusiva : 1)l'adjectiu *montanus*, « montanhòl », abondós en latin classic, a pas daissat de traças dins las lengas romanicas;2) *-arton-* es influénciat pel latin *hortus*; 3) l'òrde sintactic adjectiu + substantiu es inacceptable en romanic; 4) la vocala *e*, presenta dins la lenga viva, es absenta de la mencion. Lo nom es un compausat ibèrobasc *Mendino artone*, « l'albespin, lo boisson blanc [o] lo pudís de la montanheta », ambe'l diminutiu basc en *-no*, perqué la montanha es bassa. Coma de costuma,  *mendi*, « montanha », es estat romanizat en *monte* (cf. *mendi-berri* > *Montiberri*, *Mendisia* > *Mentesa* > *Montesa* etc) .
### Aidí
Las fòrmas ancianas son *Sancti Iohanis de Idiro* (començament del sègle XIII), *Loch de Daydiro* en 1359, *Eydi josà* en 1375, *Aydi* en 1535, *Aidi* en 1608. Joan Coromines examinèt la possibilitat d'un etime basc, puèi l'apartèt. La mencion  
*Daydiro* li faguèt pensar al nom de persona *Desiderius*, atestat *Desidirus* dins de documents rosselhoneses de 957, que mena logicament a *Desdir*, puèi *Deidi(r)*, perqué en fonetica catalana, *s* sonòra en fin de sillaba se vocaliza en *-i-*. Es tanben normal que *-eriu* mene a *-ir* (*monestir*