open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ninive

300px|right|thumb|Localizacion de '''Ninive''' en Mesopotamia
**Ninive** (en arabi نينوى *Ninawa*) èra una ciutat de Mesopotamia sus la riba de Tigre, al jonhent amb Khosr (Khawsar), dins la region actuala de Mossol.

## Istòria
Son eròi eponim fondator es Ninus. Ninive èra una ciutat estat mencionada a partir de 1800 AbC coma un luòc ont s'adorava Ishtar. Passèt jos la dominacion de Babilònia avant 1750 AbC. Aprèp 1500 AbC èra jos l'influéncia de Mitanni. L'estatua de la divessa Ishtar de Ninive foguèt enviada dins la primièra mitat del sègle XIV AbC pel rei de Mitanni (alara sobeiran d'Assiria e Ninive) al faraon d'Egipte Amenòfis III. 

### Jos dominacion assiriana
Dempuèi la mitat del sègle XIV AbC Ninive demorèt jos la dominacion Assiriana. Pendent lo periòde neoassirian e especialament jos Assurbanipal foguèt la principala ciutat del país e lo luòc de residéncia dels reis. Jos Sennaquerib, vèrs 700 abC, las nòvas construccions apondidas a aquelas que s'èran fachas lo sègle enrè ne donèt una ciutat esplendida, subretot lo palais, abrigant sus  prèp de cent cinquanta mila abitants.

### Destruccion
A partir de 633 AbC Assiria dintrèt en decadéncia e amb l'empèri tanben sa capitala. Foguèt destruida en 612 AbC per la coalicion dels medas amb los Babilonians. Los abitants que poguèron pas fugir cap a l'oèst foguèron tuats o deportats. Los arqueològs trobèron de còrses umans nombroses qu'èran pas estats enterrats. Lo luòc demorèt inocupat pendent de sègles.

### Dominacion aràbia
En 627 se passèt al rededor, la batalha de Ninive entre l'Empèri Bizantin e l'Empèri Sassanida. Aprèp la conquèsta aràbia, la ciutat de Mossol, sul l'autra riba de Tigre, ocupèt lo luòc.

## Arqueologia
Los rèstas de Ninive se tròban a Koyunjik  e Nabi Yunus, mas sonque se poguèt excavar dins la primièra perque dins l'autre i a una capèla musulmana (la tomba de Yunus, lo profèta Jonàs) la pus venerada de l'Iraq septentrional. Las primièras excavacions se faguèron jol cònsol francés a Mossol, Botta, en 1843, e que trobèt lo palais reial de Sargon II. Las roïnas foguèron exploradas pel britanic Sir Austen Henry Layard de 1845 a 1851 e en 1847 trobèt lo palau de Sennaquerib e la libreria d'Assurbanipal amb  tauletas gravadas que foguèron enviadas a Londres. 

Los autres explorators foguèron George Smith e Hormuzd Rassam entre autres. Vèrs 1921, lo Musèu Britanic (equipa dirigida per L.W. King) faguèt de novèlas excavacions dins la zona del temple de Habu. En 1927 i trabalhèt Campbell Thompson; e dempuèi 1981 foguèt David Stronach de l'Universitat de Berkeley. Tanben se faguèt divèrsas excavacions pels arqueològs iraquians. S'estima que las roïnas ocupan un airal de 730 ectaras ()

## Nòtas


## Ligams extèrnes

* «Casuda de Ninive, 612 aC»

## Bibliografia
*R. Campbell Thompson i R. W. Hutchinson, *A century of exploration at Niniveh*, Londres, 1929.
Jardins de la Fònt

[thumb|Lo [ninfèu]]

Lei **Jardins de la Fònt** son un parc public que se tròba dins lo centre de la vila de Nimes (Lengadòc). Son estats creats a l'entorn de la font de Nimes originala, la de la divinitat *Nemausus*. Son organizacion arquitecturala tanben met en relèu dos monuments romans dei mai importants de la ciutat, lo Temple de Diana e la Torre Manha.

Lei Jardins foguèron un dei primièrs parcs publics d'Euròpa tota e uèi encara n'es demorat un dei mai remirables.

## Istòria
250px|thumb|L'alèia centrala dei Jardins
A la debuta dau sègle XVIII la creissença de Nimes, a nivèl demografic e economic, portèt de problèmas d'alimentacion en aiga, qu'èra insufisenta per las necessitats novèlas. En 1719 l'engenhaire Clapièr demostrèt que la fònt teniá pron d'aiga per satisfar lo creis de la demanda, pasmens se faguèt pas ren. En 1730, una autra iniciativa, mai importanta aqueste còp, capitanejada per lo còs dei mercadièrs e fabricants amassa amb leis autoritats de la vila, que voliá obtenir acòrdi e ajuda deis Estats de Lengadòc per far una excavacion dins lo bacin, foguèt pas fruchosa.
[thumb|250px|left|Fotografia dau bacin dei Jardins de la Fònt per [Eugèni Trutat en 1904]]
Ansin durant lo sègle XVIII, leis òbras qu'avian per tòca d'arribar a regular lo rajament de la fònt Nemausa permetèron de descobrir mantun vestigi dau temps dei romans coma per exemple un santuari dedicat a l'emperador August e un teatre roman antic entre d'autrei causas.

A l'entorn de la fònt se realizèron tre 1745 de jardins, que puèi serian sonats Jardins de la Fònt per metre en valor e acompanhar sur lei vestigis. Ansin aquel projècte permetèt de valorizar dos autres monuments romans qu'an resistit ben au passatge dau temps e dei gents, lo Temple de Diana e la Torre Manha. Lo projècte foguèt portat per Jacques Philippe Mareschal, l'engenhaire militar dau Rei Lois XV e director dei fortificacions en Lengadòc. 
thumb|170px|Estatua d'Eunícia a l'entorn deu Ninfèu
Dins l'encastre de l'ornamentacion dei Jardins, foguèron pres en 1747 dau Castèu de la Mosson (país de Montpelhièr) de vas escalprats e d'estatuas de marbre. Aqueleis estatuas qu'enviran lei broas dau Ninfèu son aparentament d'òbras de l'escultor francés Nicolas-Sébastien Adam e dempuèi 2000 leis originaus, depausats au Musèu dei Bèleis Arts, i son estats remplaçats per de còpias.
Bayda

**Bayda** (en arabi: **البيضاء** *Baiḍāʾ*, en turc: *Bayda*), es la segonda vila de Libia e la principala ciutat de Cirenaïca. Sa populacion es de  abitants (2010). 

## Referéncias
Fezzan

frameless|right|thumb|las tres províncias tradicionnalas de Libia.
Lo **Fezzan** (arabi : فزان) es una region trdicionala desertica de Libia, fòrça rica en idrocarburs (Petròli e Gas). La capitala istorica de la region es la vila de Sebha. 

Aquel territòri foguèt administrat per França de 1943 a 1951.

## Geografia

Fezzan es bordat per las montanhas d'Akakus e de Tadrart (Tadrart Acacus).

## Istòria
En 1911, pendent la guèrra qu'opausèt l'Empèri Otoman e Itàlia aquesta prenguèt Fezzan, la Tripolitània e la Cirenaïca tanben; dempuèi, aquela region seguèt lo destin politic de Libia. Las fòrças de Marescal Leclerc i efectuèron un raid en 1942 puèi ne faguèron la conquista en 1943. Aprèp la Segonda Guèrra Mondiala, que marquèt la fin de la colonizacion italiana, l'administracion d'aquela region foguèt balhada a França jol nom de territòri de Fezzan per l'ONU fins a l'independéncia de Libia en 1951

## Vejatz tanben
*Cirenaïca
*Tripolitània
### Ligams intèrnes

### Bibliografia
* Bernard Vernier, *Le Fezzan*, Alger, Office français d'editions, Publication du Centre des Hautes Études d'Administration Musulmane, 1944
* Bernard Vernier, *Le statut du Fezzan*, *Politique étrangère*, 1947, Volume 12, N°2, pp. 188-200.
Joan Francés Fulcònis

**Joan Francés Fulconis** (*Johan Frances Fulconis* dins la grafia de l'autor ; Lieusola, ca 1520) foguèt un matematician niçard autor dau tractat *La cisterna fulcronica*, estampat a Lion en 1562 e escrich en lenga occitana.

La *Cisterna* foguèt editada e ampliament estudiada (scientificament mai tanben d'un ponch vista biografic, istoric e societau) dins l'edicion de Rogier Rocca e Romieg Gasiglia. Dau tèxte, se pòt dedurre que Fulconis èra un Niçard originari de Lieusola. Possedís mantuna referéncia, subretot grègas e aràbias e a legit lo *[[Compendion de l'Abaco]]* de Francés Pelós (dona, de còps que i a, lei mesmeis exemples numerics que pòdon pas èsser lo fruch de l'azard) mai sensa lo citar.

La *Cisterna* foguèt escricha coma una aisina fòrça practica e concreta per lo comèrci (per oposicion au *Compendion* mai teoric). Sei exemples son donc fòrça concrets e una illustracion de la vida vidanta e de l'economia de Niça e de l'epòca.

## Edition
* Fulconis, Jouan-Francés. *La Cisterna fulcronica*. Niça : Lou Sourgentin, 1996.
Bucefal

thumb|250px|right|Alexandre e Bucefal en combat a la batalha d'Issos.
thumb|250px|right|Alexandre e Bucefal, moneda de Severus Alexander (222-235)

**Bucefal** (en grèc ancian, Βουκέφαλος, de βούς, "buòu" e κεφαλή, "cap", es a dire "cap de buòu") es lo nom del caval d'Alexandre lo Grand, qu'aquel amava fòrça. Foguèt balhat a Alexandre quand èra fòrça jove e totjorn l'acompanhava. Lo caval moriguèt de vielhesa o d'una ferida recebuda a la batalha de l'Idaspes en 326. En sa memòria Alexandre fondèt una ciutat: Bucefalia.

Segon la tradicion araba Bucefal èra eissit de la saga de las ègas de Diomedas. Segon Plutarc (Vida d'Alexandre, VI), un mercant tessalian l'ofriguèt a Filip II de Macedònia, mas lo caval èra tan esquiu que Filip refusèt de lo comprar. Quand ordenèt que se tornen lo caval, Alexandre, filh de Filip, mostrèt son desir, e son paire acabèt la compra, amb condicion qu'Alexandre domine la bèstia e, se auriá pas capitat, que el meteis pague la compra –-per una considerable soma de 13 talents, o  dracmas. Alexandre remarquèt que lo caval aviá paur de la seuna ombra e capitèt de lo dominar lo fasent virar fàcia al solelh. Aprèp, Bucefal foguèt dispausat a èsser montat per Alexandre. Plutarc conta aquela anecdòta dins un sens profetic. En efècte, vesent lo succès de son filh, Filip auriá dich:

:

Dempuèi alara, Alexandre e Bucefal formèron una equipa. Quand venguèt rei, es sus Bucefal qu'Alexandre dirigissiá la cavalariá macedoniana, dins totas las batalhas de Grècia a Índia.

Tanben segon Plutarc, Bucefal moriguèt de sas feridas recebudas a la batalha de l'Idaspes en 326 AbC. Encara que un autor antic afirma que Bucefal se moriguèt de vielhesa a l'edat de 30 ans. Alexandre lo faguèt venir dieu, i fondèt sus sa tomba la ciutat de Bucefalia (que seriá l'actuala Jhelum, en Paquistan). Se pòt veire sus de monedas dels successors d'Alexandre lo dieu Bucefal coma un caval amb de banas (las banas èran simbol de divinitat dins l'Orient Mejan Antic).
Musèu Tolosa-Lautrèc

Lo **musèu Tolosa-Lautrèc** d'Albi es un musèu d'art, dedicat subretot a las òbras d'Enric de Tolosa-Lautrèc (nascut a Albi) e installat dins lo palais de la Berbia.

## Istoric e luòc

Situat dins lo centre istoric d'Albi e lo primètre de la Ciutat episcopala, prèp de la catedrala de Santa Ceselha amb que forma una arquitectonica de bricas rojas unic al monde, lo palais de la Berbia es una poderosa fortereza del sègle XIII, una demoréncia evescala fins a 1905.

A la mòrt de Lautrèc, en 1901, sos parents, depositaris de son òbra, cerquèron a ne far donacion a un musèu. Aprèp le refús dels musèus parisencs, sa maire, la comtessa Adèla de Tolosa-Lautrèc, prepausèt lo don a la vila d'Albi. Amb lo desir de fondar un musèu, e dispausant dels luòcs alara vueit del palais, la vila acceptèt la donacion. Mas, amb la Primièra Guèrra Mondiala, lo projèctet prenguèt de retard e foguèt lo 30 de julhet de 1922 dobriguèron las primièras salas d'exposicion.

D'òbras de restructuracon s'efectuèron de 2001 a 2004 e encara a partir de 2008 e ara acabadas per ofrir un melhor cadre a la colleccion e un melhor acuelh del public. Las colleccions se tròban al sòtol e dos estatges. D'entre la salas, lo *cabinet dels dessenhs* abriga los fragils dessenhs e litografias.

## Las colleccions

Aprèp la donation de la comtessa Adèla, lo musèu es depositari de las òbras del pintre. Amb ma de mila òbras, quadres, litografias, dessenhs e afichas, es la mai granda colleccion dedicada a Tolosa-Lautrèc del monde.

En mai del fons considerable, lo musèu d'Albi presenta de colleccions d'art ancian o d'art modèrne, d'amics o de contemporanèus d'Enrid de Tolosa-Lautrèc, mas tanben d'artistas que visquèron a París pendent l'entre-doas-guèrras.

Dans la colleccion d'art ancian se destaca *La Glèisa de Santa-Maria della salute a Venècia* de Francesco Guardi, venent de la colleccion del cardenal de Bernis e doas excepcionalas representacions de sants per Georges de La Tour. Per de l'art modèrne le musèu presenta entre autre de quadres d'Edouard Vuillard, Pierre Bonnard e Henri Matisse.

### Ligams extèrnes
*Site oficial del musèu

### Nòtas
Minho (region)

thumb|300px|Província del Minho
Lo **Minho** es une província istorica portuguesa que son nom ven del Minho, flum que separa aquela region portuguesa de la Galícia, una comunautat autonòma d'Espanha.

La capitala del Minho èra Braga (Bracara Augusta), anciana capitala de la província romana de Gallaecia e del reialme sueva.

Lo Minho es l'embrion istoric del comtat de Portucale ont son localizada las ciutats de Guimarães (*la vila breç*), Barcelos (*la vila comtala*) et Braga (*la vila dels arquevesques*).

La reforma administrativa portuguesa remplacèt las províncias par de districtes, e aquela del Minho foguèt subdivizada en dos, lo districte de Braga e le districte de Viana do Castelo. Aquela anciana província es uèi integrada dins la Region Nòrd.
Cèltas

[thumb|right|250px|En irange l'airal aproximatiu de l'influéncia cèlta en Euròpa vèrs [-400|400.]]
Dins l'Antiquitat, los **Cèltas** qu'arribèron, a partir del primièr millenari, vèrs 1200 en Euròpa e vèrs 900 dins la Peninsula Iberica, èran un ensems de pòbles liats entre eles qu'abitavan en Euròpa Centrala; totes aqueles pòbles parlavan de lengas indoeuropèas marca d'una origina comuna. Uèi, lo tèrme "Cèlta" s'utiliza sovent per descriure las gents, las culturas  lengas de fòrça grops etnics de las illas Britanicas, de las regions de Bretanha (França), de Minho (Portugal) e de Galícia (Espanha). Tanben las tribús o nacions, coma los Atrebatas, Menapii, e Parisii, de las de regions cèltas de tèrra fèrma, coma Gàllia e Belgica, se sap que se moguèron cap a Grand Bretanha e Irlanda e contribuiguèron a la creissença d'aquelas populacions. L'usatge del terme *cèlta* per se referir als gents d'Irlanda e Grand Bretanha apareguèt al sègle XVIII. Vivián en poblacion dedins de barris nomenats castrum.

Los grècs antics, los nomenèron en primièr "iperboris"; e mai tard *keltoi* o gents ocultas, que ven del grèc ancian Hecateu en 517.

Se pòt pas parlar d'un Estat pròpriament cèlta, perque cada zona aviá son cap, e coma èran un pòble guerrièr, totjorn i aguèt de rivalitats entre eles.

## Societat e cultura
[thumb|right|150px|[Crotz cèlta.]]
Lo ròtle de las femnas dins la societat, èra fòrça plan considerada, perque existissiá pas lo masclisme dels autres pòbles de l'epòca, coma los romans. Al contrari, las femnas cèltas fasián lo servici militar e anavan a la guèrra. Fins a èsser melhoras dins las batalhas que los òmes, coma o explica Juli Cesar, segon que la batalha èra perduda se se jonhèron las femnas cèltas. Se podián maridar amb qui desiravan, e podián refusar fins als a princes o grands guerrièrs. Un còp casats, capitava lo cople qu'aviá lo reng guerrièr pus elevat e lo mai de possessions. Coma las femnas cèltas podián anar a la guèrra e eretar de tèrras, i aviá de maridatges ont capitava la femna e d'autres l'òme.

I aguèt fòrça reinas cèltas importantas, coma de grandas guerrièras, druidesas.

Lo divorci existissiá dins la societat cèlta. Es a dire que, abans lo maridatge "per tota la vida" (perque èra pas de costuma de trencar) i aviá un autre que durava un an e un jorn, pendent que lo cople viviá ensemble dins lo meteis ostal e decidissiá se se volián maridar per totjorn o non e se volián renovelar lo matrimòni.

Èran totalament en favor de las relacions sexualas abans lo matrimòni, fach qu'estonava los romans e los autres pòbles amb qui venguèron en contacte.

## Lenga

I a tres ipotèsis per explicar la naissença del protocèlta. La primièra afirma que se desvolopèt al periòde de la Cultura de La Tena a partir del continuum dialectal parlat sul continent europèu. Una segonda teoria prepausa que nasquèt amb la segonba onda de migracions indoeuropèa vèrs 2400. La tresena sosten que venguèt amb la revolucion neolitica, vèrs 5000.

Aquel protocèlta se fragmentèt en dos grands grops, lo continental e l'insular (parlat en Grand Bretanha e Irlanda), que donarián luòc a diferentas lengas cèltas posterioras.
Minho (flum)

**Minho** (en portugués) o **Miño** (en castelhan e en galèc) es un flum del Nòrd-Oèst d'Espanha e del Nòrd de Portugal que passa per las províncias galicianas de Lugo, Ourense e Pontevedra e portuguesas de Minho. 

Sa longor es de prèp de  sus un bacin de . Es navigable suls 33 darrièrs quilomètres.

## Geografia
Long de 310 km environ, Minho constituís la frontièra entre Espanha e Portugal, dempuèi Melgaço fins a Caminha, sus une longor de . *Miño* castelhan e galèc, e *Minho* portugués venon ambedós del latin *Minius*.

La font de Minho se trapa a gaireben  al nòrd de Lugo en Galícia a 695 mètres d'altitud, dans un luòc nomenat *Pedregal d'Irimia*. Lo flum passa al ras sud de las muralhas de la vièlha vila romana e va cap al sud per las gòrjas fins que la val venga mai larga al nòrd d'Ourense. Son cors superior es classat "resèrva de la biosfèra". Passa al pè de Portomarín ont travèrsa l'itinerari modèrne del Camin francés de Sant Jaume.

A Peares (vint quilomètres al nòrd d'Ourense), recep las aigas de son afluent principal, Sil. Passat Ourense, lo flum va cap al sud-oèst fins a aténher la frontièra portuguesa prèp de Melgaço.

La val es una zona agricòla astrada e verda ont cada mètre carrat de tèrra es utlizat per produire milh, trufa, caulet, o de pasturas.

Lo flum s'escampa dins l'Ocean Atlantic entre A Guarda (Pontevedra) e Caminha.

## Restancas
* Belesar, 
* Peares, 
* Velle, 
* Castrelo y Frieira.

## Afluents principals
* Sil, 
* Neira, 
* Avia, 
* Barbantiño, 
* Búbal.

## Idrometria - Los debits mesadièrs a Foz do Mouro

Lo debit de Minho foguèt observat pendent 9 ans (1976-1984), a Foz do Mouro, localitat situada en Portugal, prèp de la boca dins l'ocean . 

*Minho* es un flum abondant. Lo debit mejan interannal a Foz do Mouro es de  per une superfícia presa en compte de , o gaireben tot lo bacin versant del flum. 

*Minho* presenta de variacions sasonièras de debit relativament grandas. Las aigas nautas son en ivèrn, de decembre a març (amb un maximum en febrièr), e se caracterizan per de debits mesadièrs mejans anant de 435 a . A la fin de març, lo debit demenís progressivament e las aigas bassas son en estiu de julh a setembre, amb una baissa del debit mesadièr mejan de 105 m³ en agost, çò que demora fòrt consistissent. 
 
## Fotografias

Imatge:Caminha and the Minho river.jpg|Minho dempuèi la riba portuguesa prèp de la boca
File:A Barca Desembocadura Avia en Miño.jpg|Lo jonhent del Río Avia dins Miño, en Galícia
Imatge:Tui Miño 060415 1.JPG|La vila galiciana de Tui vista dempuèi la riba portuguesa
Imatge:Río miño Tui Galicia.jpg|Lo flum dempuèi Tui
Imatge:Mino.border01.jpg|L'estuari
Imatge:Rio Miño y al fondo las murallas de ValenÇa.jpg|Lo flum e la vila portuguesa de Valença
Imatge:Panoramica_do_río_Miño_(Minho_river)_cara_a_Ourense_desde_o_Monte_San_Trocado,_(Galicia,_Spain).jpg|Depuèi San Trocado
Imatge:Amanecer desde Valdepereira.jpg


## Referéncias
Antòni Fabre d'Olivet

**Antòni Fabre d'Olivet** (en francés : *Antoine Fabre d'Olivet* ; Gange, lo 8 de decembre de 1767 – París, lo 27 de març de 1825) foguèt un escrivan lengadocian de lengas francesa e occitana, un filològ e un ocultista.

L’importanta part de sa produccion que consacrèt, coma escrivan e filològ, a la lenga occitana, fa d'el un dels precursors de la renaissença del Felibritge.

## Vida e òbras
Nasquèt a Gange dens una familha calvinista ; son paire èra mercadièr de seda. Antòni Fabre se n'anèt puèi estudiar lo comèrci a París abans de se virar cap al teatre. Comencèt a publicar, mas Fabre d'Eglantine, recebèt los elògis  per un poëma qu'avià escrich. Per evitar la mespresa, peguèt a son nom aquel de sa maire e venguèt Fabre d'Olivet.

Pendent la Revolucion Francesa foguèt un Jacobin e escriguèt qualques pèças de teatre "revolucionàrias" e òbras musicalas. Fondèt tanben qualques jornals.

Mas, foguèt mai e mai interessat per l'ocultisme e la filologia.

Publiquèt en 1816, la *Lenga ebraica restituada* qu'èra una temptativa per trobar la "lenga de l'origina de l'umanitat". Foguèt considerat coma baug e son libre aguèt l'onor d'èstre botat a l'indèx. Continuarà sas recèrcas sobre los mites de l'origina e la "sciéncia autentica" dins son "Istòria filosofica del genre uman" (1823), ont descritz l'Egipte coma lo centre del saber. Amai vòl restablir lo cult "teodoxic" que ne serà lo capmèstre.

Son òbra influençariá los ocultistas de la fin del sègle XIX coma Papus o Elifas Levi.

## Lo "promièr occitanista"
Fabre adoptèt l'adjectiu francés "occitanique", inventat en 1644 pel traductor del mètge :ca:Anselmus de Boodt, dins son libre "*Lo trobador, poësias occitanicas*" en 1803.

Son òbra occitana foguèt estudiada per Robèrt Lafont que considèrava Fabre coma  un precursor de l'occitanisme.

Fabre escriguèt "*La Lenga d’Oc restablida dins sos principis*", ont fa una relacion entre  la "lenga ebraïca de l'origin" e l'occitan. Lafont i vese "un deliri", mès lo "professor"  èra pas reputat per son saber de l'"ocult".

## Nòtas e referéncias
Moshchena

**Moshchena** (en ucraïnian: Мощена) es un vilatge situat al nord-oèst d'Ucraïna, dins l'oblast de Volyn. L'an 2010 aviá una populacion de 581 abitants. Lo vilatge foguèt fondat al sègle XV.
Ahuillé

**Ahuillé** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.

## Geografia

Comuna de  abitants,  ectaras #que 250 bois&eacute;s e 35 urbanis&eacute;s, membre de la comunitat d'aglomeracion de Laval. A las p&ograve;rtas de la vila, Ahuill&eacute; n'es un agr&eacute;able vilatge situat a Unitat|10|km  de Laval, d'acc&egrave;s facil per las rotas de Sant-Nazaire, La Guerche-de-Bretanha o per la d&eacute;partementale 500 #que solca de verdas pradas e voreja la b&ograve;sc de Concise. A Unitat|10|km  de Laval, Ahuill&eacute; es una localit&eacute; #que s'es &eacute;difi&eacute;e entre las doas brancas del ruisseau de Montign&eacute;-lo-Brilhant (egalament trucat *ruisseau de la Paillardi&egrave;re*), afluent del Vicoin, a una altitud #que v&agrave;ria de 80 a Unitat|90|m . Lo sieu territ&ograve;ri s'estend sus formatnum:2987  ectaras. A ombrejat, en la si&aacute; part n&ograve;rd, pel b&ograve;sc de Concise #que recobra un renflement #que culmini a Unitat|119|m}}. Adaigat per un autre mod&egrave;st afluent del Vicoin, aquel territ&ograve;ri se tr&ograve;ba limitat, a l'o&egrave;st, per un ruisseau #que s&ograve;rt del &eacute;tang de Montjean e #que p&ograve;rta las aigas d'aquela region a la Oudon.

Commune de  habitants,  hectares dont 250 boisés et 35 urbanisés, membre de la communauté d'agglomération de Laval. Aux portes de la ville, Ahuillé est un agréable village situé à  de Laval, d'accès facile par les routes de Saint-Nazaire, La Guerche-de-Bretagne ou par la départementale 500 qui sillonne de vertes prairies et borde la forêt de Concise. À  de Laval, Ahuillé est une localité qui s'est édifiée entre les deux branches du ruisseau de Montigné-le-Brillant (également appelé *ruisseau de la Paillardière*), affluent du Vicoin, à une altitude qui varie de 80 à . Son territoire s'étale sur  hectares. Il est ombragé, dans sa partie nord, par la forêt de Concise qui recouvre un renflement qui culmine à . Arrosé par un autre modeste affluent du Vicoin, ce territoire se trouve limité, à l'ouest, par un ruisseau qui sort de l'étang de Montjean et qui amène les eaux de cette région à l'Oudon.

## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Argenton-Notre-Dame

**Argenton-Notre-Dame** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

Lo territ&ograve;ri de Argenton recobra una superficie de 677 ectaras. Es un terren plan, leugi&egrave;rament inclinat de l'&egrave;st a l'o&egrave;st, ont l'altitud v&agrave;ria de 82 a 33 m. Lo B&eacute;ron o limit al n&ograve;rd, sus una longitud 5 a 6 km. 

Le territoire d'Argenton recouvre une superficie de 677 hectares. C'est un terrain plat, légèrement incliné de l'est à l'ouest, où l'altitude varie de 82 à 33 m. Le Béron le limite au nord, sur une longueur 5 à 6 km. 

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Argentré (Mayenne)

**Argentré** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat a situat sus una tuc en dominant la Jouanne.
vignette|Esqu&egrave;rra|upright|Marge de la Jouanne.

La commune est située sur une colline dominant la Jouanne.
vignette|gauche|upright|Rive de la Jouanne.

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

En 1884, s'es descob&egrave;rt en una carri&egrave;ra un tresaur del  o  s&egrave;gle, un cav&ograve;t ric d'un romain, amb una s&eacute;pulture en b&ograve;sc ferr&eacute;, en contenent doas an&egrave;ras en aur, tres bracelets en argents dec&ograve;rs, una cha&icirc;nette n'aur fin en fil trenat, un vas de veire a las parets &eacute;paisses, una chevali&egrave;re n'aur, un gobelet, veire fin en forma de tulipe, un gobelet en ceramica e dos vasos de poterie grise. An conservat al Mus&egrave;u de las Sci&eacute;ncias de Laval.

Los forns a chaux del Rocher an bastit en 1843, apagats dempu&egrave;i 1980, dos  forns an destruit en 1987.

vignette|Esqu&egrave;rra|upright|Lo un dels forns a chaux de la comuna.

En 1884, on a découvert dans une carrière un trésor du  ou  siècle, une tombe riche d'un romain, avec une sépulture en bois ferré, contenant deux bagues en or, trois bracelets en argents décorés, une chaînette en or fin en fil tressé, un vase de verre aux parois épaisses, une chevalière en or, un gobelet, verre fin en forme de tulipe, un gobelet en céramique et deux vases de poterie grise. Ils sont conservés au Musée des Sciences de Laval.

Les fours à chaux du Rocher sont construits en 1843, éteints depuis 1980, deux  fours sont détruits en 1987.

vignette|gauche|upright|L'un des fours à chaux de la commune.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Aron (Mayenne)

**Aron** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat p&ograve;rta lo meteis nom que la riu #que la trau&egrave;ssa &ccedil;&ograve; Aron

La commune porte le même nom que la rivière qui la traverse l'Aron

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

Mayenne #&egrave;sser liberada lo ser de la , las tropas alemandas lor calgu&egrave;sse batre en jubilacion cap a l'&egrave;st, en transe&uuml;nt per Aron e Bais. Una batalha a durat del 6 a la . Lo 5 d'agost, dels ve&iuml;culs alemands de totas s&ograve;rtas e abundantment cargats passan en lo bourg. L'endeman, lo 6 d'agost, la populacion dobta pas pas que la desliuran&ccedil;a de Aron i aja acabat. Cap a mi&egrave;gjorn, dels soldats post&eacute;s sus la rota de Grazay soslinhan mai que de soldats alemands tornavan cap al bourg. Ai&ccedil;&ograve; &egrave;ra lo comen&ccedil;ament de la contra-atac. Mai de 50 ostals an incendiat ; abans la si&aacute; jubilacion, las assaillants an encara incendiat la gl&egrave;isa, lo presbyt&egrave;re e l'esc&ograve;la dels gojats.

Mayenne fut libérée le soir du , les troupes allemandes durent battre en retraite vers l'est, en passant par Aron et Bais. Une bataille a duré du 6 au . Le 5 août, des véhicules allemands de toutes sortes et abondamment chargés passent dans le bourg. Le lendemain, le 6 août, la population ne doute pas que la libération d'Aron soit terminée. Vers midi, des soldats postés sur la route de Grazay signalent que des soldats allemands revenaient vers le bourg. C'était le début de la contre-attaque. Plus de 50 maisons sont incendiées ; avant leur retraite, les assaillants ont encore incendié l'église, le presbytère et l'école des garçons.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Astillé (Mayenne)

**Astillé** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat fa partida del costat de Sant-Berthevin e a ligat a la comunitat de municipalitats de la Region de Coss&eacute;-lo-Vivi&aacute;n.

La commune fait partie du canton de Saint-Berthevin et est rattachée à la communauté de communes de la Région de Cossé-le-Vivien.

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Athée (Mayenne)

**Athée** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat es situada en lo sud-Mayenne

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

A l'Edat Mejana de contunh jos lo Regim Ancian, la municipalitat fasi&aacute; partida del fief de la baronnie angevine de Craon que dependava de la Senescalciá d'Angieus e del pa&iacute;s d'eleccion de Château-Gontier.

Au Moyen Âge puis sous l'Ancien Régime, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du pays d'élection de Château-Gontier.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Bais (Mayenne)

**Bais** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.

## Geografia

La localit&eacute; a banhat per la Aron, afluent de la Mayenne.

La localité est baignée par l'Aron, affluent de la Mayenne.

### Comunas vesinas

 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

Lo vilatge a situat sus un lu&ograve;c gallo-romain, nomenat *Baidiacia*.

A testificat al  jos la forma latinis&eacute;e *Bediscum*, T&egrave;rme probablament basat en lo gaulois *bedo-* fosse, canal (> franc&eacute;s bief) o mens probablament sus *betua*, bouleau (vi&egrave;lh franc&eacute;s *boul* del derivat *betulla*). 

Lo suffixe *-iscum* es aic&iacute; pauc clar, a mens #que s'agigu&egrave;sse pas d'un error en la latinisation medievala, per analogie amb las paraulas francesas en avent la terminaison *-ais*, efectivament sortida de *-iscu(m)* #que convidan pas pas aic&iacute; doncas que serv&iacute;s a crear d'adjectius de nacionalitat a l'origina, de contunh dels gentil&eacute;s.

Le village est situé sur un site gallo-romain, nommé *Baidiacia*.

Il est attesté au  sous la forme latinisée *Bediscum*, terme probablement basé sur le gaulois *bedo-* fosse, canal (> français bief) ou moins probablement sur *betua*, bouleau (vieux français *boul* du dérivé *betulla*). 

Le suffixe *-iscum* est ici peu clair, à moins qu'il ne s'agisse d'une erreur dans la latinisation médiévale, par analogie avec les mots français ayant la terminaison *-ais*, effectivement issue de *-iscu(m)* qui ne convient pas ici puisqu'elle sert à créer des adjectifs de nationalité à l'origine, puis des gentilés.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Ampoigné

**Ampoigné** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.

## Comunas vesinas

 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

La municipalitat fasi&aacute; partida de la s&eacute;n&eacute;chauss&eacute;e angevine de Castell-Gontier en dependent de la s&eacute;n&eacute;chauss&eacute;e principala d'Angieus dempu&egrave;i lo Mi&egrave;ja Edat fins a la Revolucion francesa. 

En 1790, en lo moment de la creacion dels departaments franceses, una part del Nautor-Anjau a format lo sud mayennais jol appellation de Mayenne angevine.

La commune faisait partie de la sénéchaussée angevine de Château-Gontier dépendante de la sénéchaussée principale d'Angers depuis le Moyen Âge jusqu'à la Révolution française. 

En 1790, lors de la création des départements français, une partie du Haut-Anjou a formé le sud mayennais sous l'appellation de Mayenne angevine.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Bannes (Mayenne)

**Bannes** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

Bannes Es un pichon vilatge pr&egrave;s de la b&ograve;sc de la Charnie, a 80 m d'altitud, a 10 km de Br&ucirc;lon, a 15 km de Santa-Suzanne, a 17 km de Sabl&eacute;-sus-Sarthe, a 18 km de Meslay-de detlo-Maine e a 37 km de Laval. Lo sieu territ&ograve;ri s'alonga, del n&ograve;rd-es al sud-o&egrave;st, sus una longitud de 6 km per una largeur mi&egrave;ja d'Unitat|1200|m . A adaigat per un afluent del Treulon, lo ruisseau del B&ograve;sc.

Bannes est un petit village à proximité de la forêt de la Charnie, à 80 m d'altitude, à 10 km de Brûlon, à 15 km de Sainte-Suzanne, à 17 km de Sablé-sur-Sarthe, à 18 km de Meslay-du-Maine et à 37 km de Laval. Son territoire s'allonge, du nord-est au sud-ouest, sur une longueur de 6 km pour une largeur moyenne de . Il est arrosé par un affluent du Treulon, le ruisseau de la Forêt.

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
La Bazoge-Montpinçon

**La Bazoge-Montpinçon** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

A Unitat|29|km  de Laval e  de Mayenne, lo sieu cap de-lu&ograve;c de costat, La Bazoge-Montpin&ccedil;on es una discr&egrave;ta pichona bourgade #que dem&ograve;ra en la calma e en la verdure, a la separacion dels grands aisses viaris. D'una superficie de , lo sieu territ&ograve;ri a traversat, del sud-es al n&ograve;rd-es, per un afluent del Aron (un ruisseau #que sourd a Bourgnouvel). S'estend en una depression de la conca inferiora de la Aron ont l'altitud v&agrave;ria de 111 a 134 m, lo bourg en se trobant situat a la qu&ograve;ta de . A dominat al n&ograve;rd per la butte de la Rogerie. I a plan longtemps, una via anciana — #que connectava Monts&ucirc;rs a Mayenne — e una autra — #qu'anava de Mayenne a Jublains — traversavan aquel territ&ograve;ri sens totun se dirigir cap a la localit&eacute;.	

En 1696, La Bazoge-Montpin&ccedil;on comptava d&egrave;tz m&eacute;tairies #que produsissi&aacute;n del blat, del avoine e del sarrasin. A aquela ep&ograve;ca, lo s&ograve;l, #que daissava encara cr&eacute;isser qualques landes, arborait un bon nombre de pradas mas se o soslinhava coma &laquo; *bon e fred* &raquo;. Aquela municipalitat recensait d&egrave;tz-e-u&egrave;ch granjas en 1843. De los n&ograve;stres jorns, possed&iacute;s de nombroses p&acirc;turages e los sieus agricultors se consagren a la practica de la polyculture ; el&egrave;van egalament bovins e dels porcins.

À  de Laval et  de Mayenne, son chef-lieu de canton, La Bazoge-Montpinçon est une discrète petite bourgade qui vit au calme et dans la verdure, à l'écart des grands axes routiers. D'une superficie de , son territoire est traversé, du sud-est au nord-est, par un affluent de l'Aron (un ruisseau qui sourd à Bourgnouvel). Il s'étale dans une dépression du bassin inférieur de l'Aron où l'altitude varie de 111 à 134 m, le bourg se trouvant situé à la cote de . Il est dominé au nord par la butte de la Rogerie. Il y a bien longtemps, une voie ancienne — qui reliait Montsûrs à Mayenne — et une autre — qui allait de Mayenne à Jublains — traversaient ce territoire sans toutefois se diriger vers la localité.	

En 1696, La Bazoge-Montpinçon comptait dix métairies qui produisaient du blé, de l'avoine et du sarrasin. À cette époque, le sol, qui laissait encore croître quelques landes, arborait un bon nombre de prairies mais on le signalait comme « *bon et froid* ». Cette commune recensait dix-huit fermes en 1843. De nos jours, elle possède de nombreux pâturages et ses agriculteurs s'adonnent à la pratique de la polyculture ; ils élèvent également des bovins et des porcins.

### Comunas vesinas


    400px|left||Distanças e posicion relativa 
    



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
La Bazouge-des-Alleux

**La Bazouge-des-Alleux** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

A Unitat|6|km  al n&ograve;rd-o&egrave;st de Monts&ucirc;rs, La Bazouge-de detlas-Alleux es una discr&egrave;ta pichona localit&eacute;. Comptava 885 abitant en 1726, 829 en 1841, 628 en 1891.

À  au nord-ouest de Montsûrs, La Bazouge-des-Alleux est une discrète petite localité. Elle comptait 885 habitant en 1726, 829 en 1841, 628 en 1891.

### Comunas vesinas


    400px|left||Distanças e posicion relativa 
    



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Bazougers

**Bazougers** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

Bazougers A situat a 17 km a l'&egrave;st-sud-es de Laval. Meslay-De detlo-Maine es a 9 km, lo A 81 a 10 km e &Eacute;vron a 23 km. Lo Ouette adaiga la comuna.

Bazougers est situé à 17 km à l'est-sud-est de Laval. Meslay-du-Maine est à 9 km, l'A 81 à 10 km et Évron à 23 km. L'Ouette arrose la commune.

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Belgeard

**Belgeard** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

&Ccedil;&ograve; Cap de-lu&ograve;c de la municipalitat i avi&aacute; situat a bourg de Belgeard fins al 8 de junh de 1876, amb la comuna, la gl&egrave;isa, los ostals d'esc&ograve;la, lo presbyt&egrave;re mas Belgeard i avi&aacute; f&ograve;r&ccedil;a mens import&agrave;ncia #que Bourgnouvel en populacion e en com&egrave;rcis. 

La gl&egrave;isa e las esc&ograve;las de Belgeard avi&aacute;n desservi La Bazoge-Montpin&ccedil;on fins a #&ccedil;&ograve; qu'aquela municipalitat n'i aur&agrave; dotat ; a partir de 1871, los abitants de Bourgnouvel #comen&ccedil;ar los transcorses necessaris al despla&ccedil;ament del cap de-lu&ograve;c. Dempu&egrave;i 1873, de las esc&ograve;las, una gl&egrave;isa, un presbyt&egrave;re avi&aacute;n bastit e lo 3 d'agost del meteis an, una deliberacion motivada amb p&egrave;&ccedil;as al sup&ograve;rt demandava lo traslat del cap de-lu&ograve;c de la municipalitat de Bourgnouvel. Lo conselh general se pron&oacute;ncia en favor del traslat en abril 1876, lo decr&egrave;t pr&eacute;fectoral #seguir.

Le chef-lieu de la commune était situé à bourg de Belgeard jusqu'au 8 juin 1876, avec la mairie, l'église, les maisons d'école, le presbytère mais Belgeard avait beaucoup moins d'importance que Bourgnouvel en population et en commerces. 

L’église et les écoles de Belgeard avaient desservi La Bazoge-Montpinçon jusqu’à ce que cette commune en soit dotée ; à partir de 1871, les habitants de Bourgnouvel commencèrent les démarches nécessaires au déplacement du chef-lieu. Dès 1873, des écoles, une église, un presbytère étaient construits et le 3 août de la même année, une délibération motivée avec pièces à l'appui demandait le transfert du chef-lieu de la commune de Bourgnouvel. Le conseil général se prononce en faveur du transfert en avril 1876, l’arrêté préfectoral suivit.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Le Bignon-du-Maine

**Le Bignon-du-Maine** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

### Comunas vesinas


    400px|left||Distanças e posicion relativa 
    



## Istòria

Lo nom d'aquela parr&ograve;quia de contunh de la municipalitat remontari&aacute; al  *(Buino)*. Provendri&aacute; d'una paraula pr&eacute;-latin *#limitar*, #que significa &laquo; trauc &raquo;, en lo sens actual en franc&eacute;s de &laquo; borgne &raquo;. Aquel toponyme f&ograve;r&ccedil;a difondut en lo Maine a pogudas designar un rucher, de las pichonas ruches.

En 1919, Lo Bignon ven Lo Bignon-de detlo-Maine.

Le nom de cette paroisse puis de la commune remonterait au  *(Buino)*. Il proviendrait d'un mot pré-latin *borna*, qui signifie « trou », dans le sens actuel en français de « borgne ». Ce toponyme très répandu dans le Maine a pu désigner un rucher, des petites ruches.

En 1919, Le Bignon devient Le Bignon-du-Maine.
## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Bouchamps-lès-Craon

**Bouchamps-lès-Craon** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat a situat en lo sud-Mayenne.

La commune est située dans le sud-Mayenne.

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

Jol Ancian Regim, la municipalitat fasi&aacute; partida del fief de la baronnie angevine de Craon d&eacute;pendait de la s&eacute;n&eacute;chauss&eacute;e principala d'Angieus e del pa&iacute;s d'eleccion de Castell-Gontier.

Sous l’Ancien Régime, la commune faisait partie du fief de la baronnie angevine de Craon dépendait de la sénéchaussée principale d'Angers et du pays d'élection de Château-Gontier.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Bourgon

**Bourgon** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

Bourgon A situat 30 km de Laval e 20 km de Loiron, lo sieu cap de-lu&ograve;c de costat, es una pl&agrave;cida localit&eacute; #que se descobr&iacute;s a 116 m d'altitud, pr&egrave;s de la Vilaine e de la si&aacute; retenuda d'aiga. . Lo sieu territ&ograve;ri — #que recobra la superficie de  a — s'alonga, del n&ograve;rd al sud, fins a lo sieu limit amb lo Ille-e-Vilaine. Adaigat per la Vilaine e qualques unas-unes de los sieus afluents, presenta d'altituds de 173 m a la Br&eacute;cini&egrave;re e de 151 m al b&ograve;sc de la Rousineraie. Lo bourg, f&ograve;r&ccedil;a excentr&eacute;, a situat sus un promontori #que domina la Vilaine e fa cara als primi&egrave;rs rochers de la prov&iacute;ncia vesina, la Bretanha.  

Bourgon est situé 30 km de Laval et 20 km de Loiron, son chef-lieu de canton, c'est une paisible localité que l'on découvre à 116 m d'altitude, à proximité de la Vilaine et de sa retenue d'eau. . Son territoire — qui recouvre la superficie de  ha — s'allonge, du nord au sud, jusqu'à sa limite avec l'Ille-et-Vilaine. Arrosé par la Vilaine et quelques-uns de ses affluents, il présente des altitudes de 173 m à la Brécinière et de 151 m au bois de la Rousineraie. Le bourg, très excentré, est situé sur un promontoire qui domine la Vilaine et fait face aux premiers rochers de la province voisine, la Bretagne.  

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Champfrémont

**Champfrémont** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

Lo vilatge es d'origina gallo-romaine. Ai&ccedil;&ograve; &egrave;ra alavetz . Los senhors de Champfr&eacute;mont son d'en un autre lu&ograve;c coneguts dempu&egrave;i longtemps e en 1126 &egrave;ra question del *camp Fr&eacute;musio*(forma medievala latinis&eacute;e) *Champfr&eacute;moux* en 1450 de contunh, per evolucion phon&eacute;tique *Champfr&eacute;mont*.

Le village est d'origine gallo-romaine. C'était alors . Les seigneurs de Champfrémont sont d'ailleurs connus depuis fort longtemps et en 1126 il était question du *camp Frémusio*(forme médiévale latinisée) *Champfrémoux* en 1450 puis, par évolution phonétique *Champfrémont*.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Changé (Mayenne)

**Changé** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat se situa a Fran&ccedil;a, en lo departament de la Mayenne. Es limitrophe de Laval, la prefectura del departament. Es limitrophe d'u&egrave;ch comunas :

La commune se situe en France, dans le département de la Mayenne. Elle est limitrophe de Laval, la préfecture du département. Elle est limitrophe de huit communes :

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Châtelain (Mayenne)

**Châtelain** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

La municipalitat fasi&aacute; partida de la s&eacute;n&eacute;chauss&eacute;e angevine de Castell-Gontier en dependent de la s&eacute;n&eacute;chauss&eacute;e principala d'Angieus dempu&egrave;i lo Mi&egrave;ja Edat fins a la Revolucion francesa. 

En 1790, en lo moment de la creacion dels departaments franceses, una part de Nautor-Anjau a format lo sud mayennais jol appellation de Mayenne angevine.

La commune faisait partie de la sénéchaussée angevine de Château-Gontier dépendante de la sénéchaussée principale d'Angers depuis le Moyen Âge jusqu'à la Révolution française. 

En 1790, lors de la création des départements français, une partie de Haut-Anjou a formé le sud mayennais sous l'appellation de Mayenne angevine.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Contest

**Contest** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
## Geografia

La municipalitat es al centre del Bas-Maine. Lo sieu bourg es  al sud-o&egrave;st de Mayenne e a Unitat|12|km  al n&ograve;rd de Martign&eacute;-sus-Mayenne.

La commune est au centre du Bas-Maine. Son bourg est à  au sud-ouest de Mayenne et à  au nord de Martigné-sur-Mayenne.

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas
Couesmes-Vaucé

**Couesmes-Vaucé** es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.

## Geografia

### Comunas vesinas


 400px|left||Distanças e posicion relativa 
 



## Istòria

La municipalitat se trucava *Couesmes* ; en 1919, pren lo nom de *Couesmes-en-Froulay*. En 1972, Couesmes-en-Froulay (618 abitants l'an 1968) fusiona amb Vauc&eacute; (144 abitants), al n&ograve;rd-o&egrave;st del territ&ograve;ri, per venir Couesmes-Vauc&eacute;. Vauc&eacute; Conserva l'estatut de municipalitat mancomunat.

La commune s’appelait *Couesmes* ; en 1919, elle prend le nom de *Couesmes-en-Froulay*. En 1972, Couesmes-en-Froulay (618 habitants en 1968) fusionne avec Vaucé (144 habitants), au nord-ouest du territoire, pour devenir Couesmes-Vaucé. Vaucé conserve le statut de commune associée.

## Administracion

## Demografia

## Luòcs e monuments

## Personalitats ligadas amb la comuna

## Véser tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas