Lladorre

**Lladorre** es un municipi de la província catalana de Lhèida, de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha e de la comarca de Palhars Sobiran.

## Toponimia
### Tavascan
La prononciacion es [taβas'kan], de còps ambe [ə], mès lo monde an consciéncia que lo nom es pas *Tabescan*. Lo gentilici es [taβas'kans]. Las fòrmas ancianas son *Tavascanni* en 839, *Tavascan* en 1120, *Tabascano* en 1297, + noms de personas en 1518, *Tauaschan* e *Tavascan*. Compausat ambe'l basc *-askan*, « final, darrèr » (es a la fin de la Vall de Cardós, donc lo vilatge pus naut), ajustat a *ata-be*, « jos lo pòrt, jos la pòrta', del basc *ate*, « pòrta », que pren la fòrma *ata-* dins los compausats. Lo sens global de *atab(e)-askan* es « final o acabament de *jos los pòrts* ». *A-* iniciala, confonduda ambe la preposicion locativa, se deguèt deglutinar ancianament, coma dins *Taüja*, *Taüll*, *Tavàrceda*. En basc modèrne, *asken* es la fòrma pus espandida, mès *askan* es la fòrma del Roncal, de la Sola e donc deviá èsser la varianta del paleobasc pallarés .
### Sertascan
La prononciacion es [sertas'kan] o [sertes'kan]. Designa la ribèra de Sertaskan, lo grand pic de Sertaskan, lo còl de Sertaskan; las mapas e autres escrits pòrtan *Certescan*'s**' al plural, çò que non sembla verificat sul terren, dins la fòrma orala; lo plural es benlèu ligat a la pluralitat dels lòcs. Coma lo precedent, es format del basc *-askan*, « final, fin ». Lo primièr element es lo basc *çarta*, « rebrot, bròca, branca ». *Çarta-askan* es donc, ambe l'altitud, la fin de la vegetacion, la fin dels bòsques, ont tot es ròca nusa .
### Lladorre
La prononciacion es [ʎa'dorre], pus naut, parlan de la [ri'bera de ʎa'dorre]. Non i a cap gentilici : se ditz ['ɔmenz de ʎa'dorre]. Las fòrmas ancianas son *Ladorre* en 1120 e 1281. L'etimologia es ibèrobasca. I a una rasic basca, ont *lut-* altèrna ambe *lit-* segon los dialèctes, ambe'l sens, cambiadís, de « prigond, fons », o « esfondrament de terren, emboden ». La finala *-rre* a un ròtle de sufixe (veire lo salhent de Lutor, que se l'èrra èra simpla, se seriá amudida en gascon); una *-rr* dobla finala pareis coma *-rre* en fonetica catalana. Davant, i a normalament un [ŭ-] ibèrobasc, que mena a [u] en occitan e a [o] en catalan .
### Aineto
L'etime es *asinetum*, « lòc ont fan venir d'ases ». Una possibilitat es que lo nom siá un calque del basc **astotegi*, « pargue d'ases » (*asto*, « ase », *tegi* a la valor collectiva de *-etum* e en mai significa « ostal, edifici »). La finala *-o* es conservada pr'amor d'una lenga anciana arcaïca, anteriora a la catalana .
### Boldís (Jussà, Sobirà)
La prononciacion es [bol'dis de da'ʎβa i bol'dis da'mon], o, amassa, [bol'dizos]; a Àreu, [bul'dis], etc. Las fòrmas ancianas son *Buslis Superiore* atque *Subteriore* en 839, *Boldis* en 1120. La fòrma ambe *-sl-* deu èsser l'originària. Lo passatge
de *-sl-* a *-ll-* se fa per assimilacion. Es seguit de diferenciacion en *-ld-* (coma *píllula* > *píldola*). La terminason en *-lis* es frequenta dins los noms prelatins pirenencs : *Arcalís*, *Mallolís*, *Beixalís*, *Vislís*, sense comptar los autres noms en *-ís*. Lo radical es aparentat a Buseu e a l'aiga *Bosía*, afluenta de Flamicell; aquel radical a probablament un sens idrografic, pr'amor de la posicion dels lòcs citats. *Bos-* es un radical comun a *Bos-lis*, *Bos-itze* > *Buseu* (passatge de *o* a *u* per metafonia, pr'amor de l'influéncia de *-itze*), *Bos-egia* > *Bosía*. En anant pus luènh, e en tenent compte del caractèr amovible de *i-* iniciala ibèrobasca, en *bos-*, avèm la rasic de *bo-*/*ib-*/*bo-* de *ibone-*, que dona lo naut-aragonés *ibon*, lo naut gascon *bon* [bun], pichon lac pirenenc, *(i)baica* > portugués *veiga*, castelhan *vega*. Dins *-ibai* e dins *vega*, i a una amplificacion en *-i-*, dins *Ivarr-*, *Ivorr-*, i a una amplificacion en *-rr-*, dins *ibon*, i a una amplificacion en *-n*, dins lo grop estudiat i a una amplificacion en *-s-* .
### Lleret
Veire Glorieta. 
L'origina es lo latin *glaretum*, « codolar, lòc de còdols ». *Glaretum* es lo derivat collectiu de *glarea*, « lòc sablonós, rocós, de la còsta, o de la maire de riu o d'un barranc ». *Glaretum* es l'etime del nom de la vila cantabrica de Laredo, qu'a tanben la simplificacion de l'iniciala, coma tanben lo mot ribagorçan *llera*, « codolar, lòc de còdols, lòc sablós » (