Jacme Taupiac

**Jacme Taupiac** (Gimat, 12 de febrièr de 1939) es un lingüista occitan contemporanèu. Es membre del Grop de Lingüistica Occitana, del conselh lingüistic del Congrès Permanent de la Lenga Occitana e de l'Institut d'Estudis Araneses-Acadèmia Aranesa de la Lenga Occitana. 

Per sas òbras e son militantisme occitanista, foguèt guerdonat amb lo Prèmi Robèrt Lafont en 2014.

## Biografia
Jacme Taupiac nasquèt a Gimat, a la "Maison d'en long", còsta Bèumont de Lomanha dins un mitan social que gaireben totes i parlavan l'occitan de Gasconha. A Tolosa, seguiguèt los corses del grand dialectològ Joan Seguin. Passèt puèi una licéncia d'espanhòl.

Èra responsable del sector de lingüistica de l'Institut d'Estudis Occitans, encargat de corses de lenga e cultura occitanas a la Facultat de las Letras de l'Institut Catolic de Tolosa e professor d'occitan a l'Institut Familial de Montalban. 

Trabalha essencialament subre lo desvolopament de las formas de l'occitan estandard. Sas publicacions an permés de clarificar de problèmas tecnics, en particular l'apertura de *e/è* e de *o/ò* dins los mots de formacion culta e dins los manlèus, e mai d'assages sus la constitucion del lexic fondamental.

Prepausèt e metèt en circulacion un grand nombre de reformas pontualas dins la nòrma classica, que recebèron pas totas una aprovacion oficiala ni de l'IEO ni del Conselh de la Lenga Occitana, e aquò a entraïnat de criticas d'unes lingüistas. 

En 2001 foguèt temporàriament vicepresident del Conselh de la Lenga Occitana, puèi foguèt menat a abandonar sas responsabilitats dins aquel organisme (mas en tot ne demorar membre), pr'amor que preconizava publicament de formas en contradiccion amb las preconizacions oficialas del Conselh, en particular sus l'"-e" finala de sosten e sul jonhent.

De 1985 a 1996, foguèt membre del jurat occitan dels Prèmis Rei en Pere. 

A costat de sas òbras lingüisticas costumièras, a collaborat al *Missal occitan* (1979) amb una traduccion aprovada per la Glèisa Catolica.

## Òbras

* La prononciation normalisée du Gascon, 1963
* L'occitan blos, 1964
* Bibliografia occitana, 1967
* Lo "-e" de sostenament en occitan normalizat, 1968
* Los tres cents mots occitans que cal saber per començar a legir, escriure e parlar, 1974
* Lo vocabulari occitan de las arts, 1977
* Pichon diccionari francés-occitan, 1977
* 350 mots occitans (occitan referencial) que cal saber per començar a legir, escriure e parlar, 1979
* Propositions pour un dictionnaire général de la Langue occitane, 1982
* Escapolon del Diccionari general de la lenga occitana, 1982
* Normalisacion grafica e normalisacion lingüistica, 1984
* Sintèsi de las responsas al "Memòri sus las innovacions graficas, 1985
* L'istòria dins País Gascons, revista de Per Noste. Metodologia de l'istòria d'Occitània a partir dels estudis d'istòria publicats dins la revista bearnesa, 1985
* Quatre cents mots que cal saber per començar a legir, escriure e parlar, 1987
* Fonetica e fonologia de l'occitan parlat en Bèumont de Lomanha, 1987
* *Desconflar la bofiga* (1988)
* *La grafia de l'Occitan: Cambiar o cambiar pas?*
* *Mapas lingüisticas occitanas* (1989)
* *Diccionari de mila mots* (1992)
* *Gramatica occitana* (2000)
* *L'occitan modèrne* (2001)
* Diccionari de l'occitan parlat en Lomanha (inedit)
* Diccionari de l'occitan parlat dins le Saués (inedit)

## Referéncias


## Articles connèxes
* occitan larg