Piets, Plasença e Mostron

**Piets, Plasença e Mostron** (*Piets-Plasence-Moustrou* en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Geografia

## Toponimia
### Piets
La prononciacion qu'ei [pje'ts]. Las fòrmas ancianas que son *Pietz*, en 1409, *Piegs* en 1487, *Piets* en 1531, *Piets* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

Dauzat e Rostaing que pensan lo latin *pectus*, « piets, pieg, pieits » sembla pas conviéner en toponimia; que vau mei *pinus*, « pin », e sufixe diminutiu *-ittum* , dab tombada de *-n-* inter. 

Segon Miquèu Grosclaude, la proposicion de Dauzat e Rostaing qu'ei acceptabla foneticament; mès lo sufixe diminutiu que pausa problèma : los pins que pòden créisher e lo nom que seré tròp temporari; lo sufixe collectiu vegetau *-etum*, dab un sens d' « ahorèst de pins », qu'ei ua auta possibilitat, mès alavetz, perqué la marca deu plurau *-s* ? com lo basco a manlhevat lo mot *pinus* au latin (*pinaki* = ahorèst de pins), un sufixe basco convién : que seré un sufixe locatiu a shiulanta *-tz*.

Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu *Dictionnaire toponymique des communes du Béarn* que's demanda perqué un sufixe basco a shiulanta ei necessari quan *Piets*, « bòsc de pins », au plurau, e sufeish (Boisgontier que causeish donc lo sufixe collectiu vegetau *-etum*).

### Plasença
La prononciacion qu'ei [pla'zensɔ]. Las fòrmas ancianas que son *Plasence*, en 1350, *Plasensa* en 1514, *Plaisance* en 1675, *Plasence* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

Miquèu Grosclaude que dèisha a causir enter tres possibilitats :
* un nom laudatiu, « lòc agradiu, plasent »; qu'ei la solucion mei versemblabla;
* un nom donat en referéncia a la vila italiana de Piacenza, com per Plasença (Ribèra Baisha); mès lo vilatge ei pas ua bastida; que sembla impossible;
* un matronime (nom femenin de persona (consultar M.F. Berganton, *Le dérivé du nom individuel en Béarn et en Bigorre au Moyen-Age*, p. 255) .

### Mostron
La prononciacion qu'ei [mus'tru]. Las fòrmas ancianas que son *Monstrou*, en 1128, *Mostror* en 1131, *Monstror* en 1150, *Mostroo* en 1385, *Mostruoo* en 1504, *Monstroo* en 1538, *Monstroô* en 1552, *Moustrou* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

Lo nom que hè supausar un derivat de *monasterium*, « mostèr, monastèri ». Las atestacions que horneishen sufixes divergents : la de 1552 que hè pensar a ua finala en *-n*, las de 1131 e 1150 qu'an ua *-r*; mès la fin de la prumèra, *Monstrou*, que's deu léger [-ɔw] e non pas, a l'epòca, [-u] com en francés. Que sembla ua *-l* finau vocalizada, donc lo sufixe diminutiu eretat de *-olum*; *Mostron* que seré donc *monasteriolum*, « petit mostèr », com los *Monistròls* lengadocians o nòrd-occitans. Miquèu Grosclaude qu'escriu *Mostròu* , mès lo sufixe qu'a cambiat despuish lo sègle XII e la prononciacion actuala, shens nasalizacion, que dèisha ua sola solucion au problèma de la grafia, qu'ei **Mostró**.

## Istòria
Piets, Plasença e Mostron que s'apleguén lo 22 de març de 1842 .

## Administracion

## Demografia

## Lòcs e monuments

## Personalitats ligadas dab la comuna

## Véder tanben
* Comunas deus Pirenèus Atlantics

## Ligams extèrnes

## Nòtas