Carles Camprós

**Carles Camprós**, en francés *Charles Camproux* (Marselha, barri de la Bèla de Mai, 30 de junh de 1908 – Gaujac, 3 d'abril de 1994) foguèt un important poeta, erudit e teorician politic occitan.

## Biografia
**Carles Camprós** visquèt una enfància malaisida a Marselha, e acabèt per dintrar a l'orfelinat Dom Bosco a Montpelhièr. Vengut professor, a Mende puèi a Narbona, s'engatgèt dins l'occitanisme politic qu'èra fòrça critic rapòrt a un Felibritge aflaquit. Dins las annadas 1920, tròba de figuras màgers de la novela joinessa occitana (Pau Ricard, Jòrgi Rebol) e fonda mai d'una organizacion de joventut e mai d'una revista que la pus coneguda, *Occitania* serà dins las annadas 1930 l'organ principal dels occitanistas.
Aquel meteis an participèt a la creacion de la Societat d'Estudis Occitans qu'i obrèt sus las questions filologicas e n'aparèt las tèsis lingüisticas, elaboradas per Loís Alibèrt.
En 1935 sortis a Narbona *Per lo camp occitan* que sera font de debat politic per tota una generacion ("una doctrina de l'intranacionalisme a l'internacionalisme, la d'un crestian social, feròtjament antifaissista, proudhonian, espiritualista e umanista" segon Joan Maria Petit). En 1935, formèt lo *Partit Federalista Provençal* (PFP), que farà campanha a las eleccions pel Front Popular e definirà Provença coma "minoritat nacionala". Mas capitèron sonque de participar a qualques actes protocollaris de la comuna de Marselha. 

Pendent la Segonda Guèrra Mondiala venguèt presonièr dels alemands e passèt de meses dins un *[[stalag]]*, ont creèt una Universitat de Camp qu'i donava de conferéncias sus Frederic Mistral, los trobadors, etc. Se n'escapèt mercé a un foncionari alemand legeire d*'Occitania*. Tornat en Erau, dintrèt dins la luta armada clandestina e a l'encòp es encargat de corses de literatura d'Òc a Montpelhièr.

Après la guèrra, Camprós intervenguèt mai que mai dins lo domeni pedagogic e trabalhèt per far penetrar l'occitan dins l'universitat.

Un omenatge de mantun lingüista al filològ se faguèt en 1978 jol títol *Mélanges Camproux*, e mai tard son gendre, l'escrivan Joan Maria Petit, escriguèt mantun article e una biografia sus Carles Camprós.

## Son òbra

### Literatura

#### Poèmas
* *Poemas sens poesia* - Tolosa - Edi. IEO - 1942 (Reedicion dins *Òbra poëtica occitana* paregut en 1984)
* *Poëmas de Resistencia* - 1943-1944 (Reedicion dins *Òbra poëtica occitana* paregut en 1984)
* *Bestiari* - Tolosa - Edi. IEO - 1947 *(Reedicion dins Òbra poëtica occitana paregut en 1984)*
* *Òbra poëtica occitana* - Tolosa - Edi. IEO - Col. Messatge - 1984

#### Pròsa

* *Soleu Roge* - Albi - Edi. Vent Terral - Col. Paratge - 1984

### Estudis mediavals
* *Histoire de la littérature occitane* - París - Edi. Payot - 1953
* *Vocabulaire courtois chez P. Cardenal* -Annales de l'I.E.O - 1963
* *Le Joy d'Amor des Troubadours* - Montpelhièr - Edi. Causse & Castelnau - 1965
* *Présence de Pèire Cardenal* - Annales de l'I.E.O - 4ème série – Tome II – n° 5 - 1970
* *Peire Cardenal : Tròces causits* - Montpelhièr - CEO (Centre d'estudis occitan) - 1970
* *Histoire de la littérature occitane* - París - Edi. Payot - 1971
* *Cardenal et Rutebeuf, poètes satiriques* - Montpelhièr - Revue des Langues Romanes - 1971
* La cançon de la crosada : tròces causits - Montpelhièr - CEO - 1972
* *La mentalité 'spirituelle' chez Pèire Cardenal* - Edi. Cahiers de Fanjeaux - P. 287 a 314 - 1975

### Politica

* *Per lo camp occitan* - Narbona - 1935

### Lingüistica
* *Étude syntaxique des parlers gévaudanais* - París - Edi. PUF - 1958
* *Essai de géographie linguistique du Gévaudan* - París - Edi. PUF - 1962
* *Petit atlas linguistique discursif du Gévaudan *- Montpelhièr - Edi CEO - 1978
* *Les langues romanes* - París - Edi. PUF - Col. Que sais-je ? - 1979
## Referéncias