Corbèras e Avera

**Corbèras e Avera** (*Corbère-Abères* en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

## Geografia

## Toponimia
### Avera
La prononciacion qu'ei [a'berɔ]. Las fòrmas ancianas que son *Bere* en 1402, *Avera* en 1540, *Albère de Courbères* en 1684 (absent de la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

Segon Dauzat, per Avera (canton de Morlans), lo nom que vien deu bearnés *abera*, de *abellana*, « averan, aulana » . Per *abera*, que cau compréner [abe'ra], senon Dauzat auré escriut *abero*.

Miquèu Grosclaude qu'explica *Avera* per lo latin *abellana* o **abella*, « averan, auran, aulana », emplegat com collectiu, « averanhèra », mès lo son rasonament que pòt semblar estranh : lo latin *abellana* que mia en gascon a *averan* [abe'ran] e non pas *avera*; que caleré donc ua fòrma dab finala desnasalizada, puish un reculament de l'accent tonic, donc un passatge per [abe'ra]. Mès que i a ua auta possibilitat, ua derivacion a partir deu latin **abella*. Ernèst Negre, dens *La Toponymie du canton de Rabastens* que tròba lòcs aperats *Belle*, *La Belle*, dont un atestat *avelanum* en 1211 . L'autor se demanda pas perqué *abellana* mia a *averan*.

### Corbèras
La prononciacion qu'ei [kur'bɛrɔs]. Lo lòc qu'ei mentavut per Marca tanlèu lo sègle XIIau). Las fòrmas ancianas que son *Corberas* en 1550, *Courbères* en 1686, *Corberre* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), *Corbères-Abères-Domengeux* despuish la fusion deus tres vilatges au sègle XIX (mès la mapa IGN qu'escriu *Corbère-Abères*) . N.B. *Corbère-Abères* ei la fòrma oficiau.

Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin **corb-aria*, per **corv-aria*, « lòc frequentat deus cròcs » . Segon Negre, citat per Miquèu Grosclaude, l'origina qu'ei lo latin *corvus*. Segon A. Novèl, tanben citat per Miquèu Grosclaude, lo nom que vien de **kor*, de l'arradic preindoeuropèa **kar*/**gar*, « pèira, ròc » .

Segon Miquèu Grosclaude, la geografia locau justifica pas l'ipotèsi d'Alan Novèl. Tanben, que cau estar prudent dab las interpretacions animalèras en toponimia e lo cròc qu'èra tròp corrent per poder nommar un lòc mei qu'un aute. Qu'ei meilèu un nom de persona, atestat dens los tèxtes : *Corbs*, *Corbon*, *Corbuu*/*Corbun*, *Corbaran*, *Corbairan*, etc. Lo sufixe *-erium* /*-eriam* que's pòt associar a noms de personas, mei qu'a noms d'animaus o de plantas, com per exemple a Lobièr de Haut, Lobier de Baish, Lobinhèr. Lo sens qu'ei « las casas de Còrb », e lo sufixe qu'ei *-arias* .

### Domengeus
La prononciacion qu'ei [dumen'jews]. Las fòrmas ancianas que son *Domengius* en 1385, *Domengeus* en 1385, *Domenjeus*, en 1402, *Domengeux* en 1748, *Domengeux* (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), *Corbères-Abère-Domengeux* despuish qu'apleguèn los tres vilatges au sègle XIX .

Segon Miquèu Grosclaude, la fòrma de 1385 que marca lo toponime e vien de l'adjectiu bearnés *domengiu* « qui apertién au domenger ». Lo domenger qu'èra un nòble de darrèr reng, lo son castèth e la sua tèrra qu'èran lo domec e la soa proprietat la domenjadura .

## Istòria

## Administracion

## Demografia

## Lòcs e monuments

## Personalitats ligadas dab la comuna

## Véder tanben

## Ligams extèrnes

## Nòtas