Cristiana Gajoni

**Christiana Visentin Gajoni** (també coneguda coma **Cristiana Gajoni**; nascuda en 1974 a Roma (Itàlia) es una pintora e actritz italiana. Naturalizada ciutadana francesa, viu e trabalha permanentament a París.

## Vida
Christiana Visentin es la filha de l'actritz Cristina Gajoni e del compositè Alberto Visentin.
Comencèt a pintar quand èra enfant dins l'atelier de son avi Adriano Gajoni, amb los escolans de son avi a Milan, que après sa mòrt prenguèt lo contraròtle de l'atelier. Lo movement pictoric d'aqueste es nomenat Magical Neorealism. Se formèt a l'Acadèmia de Montparnasse a París.
Al començament, se specializèt dins l'estudi dels genres artistiques del Still life, principalament pictòrica que representa d'elements inanimats (fruches, flors, divèrses objects...) e prenguèt inspiracion dels pintors de l'Art Renaissentista que estudièt pendent de decadas. Comencèt sa carrièra coma una jove actritz de cinema, e se traslladèt a París per estudiar el traç e la pintura a l'Acadèmia Montparnasse de París, puèi se dedicèt completament a la pintura.

Christiana Visentin Gajoni a establert son atelier a Vétheuil, amb una vista directa sus los camps de girasòls que pintèt Claude Monet.

## Estil
Christiana Visentin Gajoni crea un genre de pintura ont los objects son representats amb un neorealisme extrem, mas que, gràcias a l'ajustament d'elements surrealistas o paradoxals, conferisson a la representacion un efècte subtilament misteriós, transmetent un sentiment d'irrealitat.

## Distincions artisticas
* Salon d'Automne al Grand Palais de París
* 30 million friends a París, espectacle de televisió TF1, primièr premi de pintura Enfant prodige

## Anàlisi critica
L'òbra de Christiana Gajoni es una de las contribucions mai coerentas e filosoficament densas dins lo paisatge pictoric contemporanèu europeu. Lo desvolopament del *[[Magical Neorealism]]* es pas una simple sintèsi entre mimesis e imaginacion, mas es foncionada dins una posicion ontologica especifica: la pintura coma un acte interrogatiu dirigit cap al visible, al cos, e al limiti entre fenomen e enigma. En aqueste sens, l'imatge non s'esgota dins la representacion, mas ven un camp de tension entre la realitat aparenta e la profunditat invisible.

Amb una tècnica arrelada dins lo hyperrealism, heretada de l'escòla lombarda e revisitada pendent sa formacion parisenca, Visentin Gajoni construsís de superfícies ont la realitat es meticulosament reproducha, mas s'extrai de sa foncion descriptiva. Los objects, animals e figuras umanas—frequentament situats contra de fons dorats que negan perspective—devènon signes saturats d'ambigüitat. La pintura ven un dispositiu simbolic, e cada òbra es estructurada coma una construccion de dos nivèls: rigor composicional e interrupcion semantica.

Es una fenomenologia de l'ambivaléncia: la flesh es tanben substància e metafòra, l'objecte es tanben reliquia e trauma, l'espaci es tanben suspension temporal e camp ritual. Dins aqueste sens, l'imatge pictorica ven un teatre de l'invisible, ont la subjectivitat non s'exprime mas se desintegra—sovent emergissent coma carasses gravadas dins la matèria, o figuras travessadas per memorias silenciosas.

En sos resultats mai conceptuals, Visentin Gajoni tracta l'iconografia del trauma amb un lengatge de sobriété màxima e fòrça. L'enigma es condensada dins la subtraction: infància, revelacion, e mòrt non son pas representadas mas evocadas per una gramatica d'abséncia e de silenci. Identitat—coma l'imatge—jamai es donada completament, mas exposada coma expectation, laténcia, e estratificacion semantica.

A un nivèl teoric, sa recerca se creu amb estetica fenomenologica (vedètz Merleau-Ponty), semiòtica de la imatge (vedètz Georges Didi-Huberman), ontologia del cos (vedètz Jean-Luc Nancy), e la poètica de la *reveria* (vedètz Gaston Bachelard). Mas es abans tot dins l'assumpcion complèta de la pintura coma un luòc de veritat, mai ençà de la foncion representativa, que Visentin Gajoni articula una vertadièra voc de filosofia. Dins un temps dominat per la sobreproduccion visuala e l'estetica de l'immediatesa, son òbra reafirma la pintura coma limiti, coma acte revelador, coma forma activa de pensada.

## Exposicions d'art

* 2002
** *"Soirée Futuriste"*, exposicion de caricaturas teatrals a Reims, París, Lion, Nàpols.
* 2001
** *"expo CHRISTIANA"*, Espaci Château-Landon.
* 1999
** *"D'un Autre Côté"*, Espaci Château-Landon.
* 1998
** *"CHRISTIANA"*, Espaci Arts Lebaudy
** "Art Kanal 10", Portes Obertas
* 1994
** *Bacchus, Nymphes e Satyres*, Cripta de "La Taverna", Bordeu
** "Spyrales", Club de la Premsa. Associacion Internacionala dels Clubs de la Premsa, Bordeu
* 1991
** Studio Tamaso, Milan
** Villa Litta Carini, Bèrgama
* 1989
** Exposicion colectiva al Salon d'Art de la vila de Clairac
** *"Exposicion [[Salon d'Automne]]"*, Grand Palais, 3r premi amb *Les Deux Miroirs*
* 1985
** *"Les Peintres du spectacle"*, exposicion a la Maison de la Radio (Paris)
* 1981
** *"[[30 millions d'amis]]"*, exposicion infantil per l'espectacle de television (1r Premi, *Peindre Son Chat*)
* 1979
** Exposicion colectiva de pinturas idealizadas per enfants sus Saint Francis of Assisi dins lo claustre de la Basilica of Santi Cosma e Damiano

## Pàginas ligadas
* Llista de pintors italians
* Adriano Gajoni
* Alberto Visentin

## Referéncias