Simone Weil

**Simone Weil** (n. en 1909, m. en 1943) foguèt una filosòfa francesa. Èra la sòrre del matematician André Weil.

Personalitat complèxa, es considerada coma la sola filosòfa a aver viscut dirèctament la condicion obrièra. Nascuda de parents josieus non practicants, aderiguèt a l'anarcosindicalisme e se convertiguèt al crestianisme. Malgrat que jamai batejada, menèt una vida emprentada d'espiritualitat e foguèt reconeguda coma una mistica crestiana. Excellenta ellenista, comentèt Platon, los grands tèxtes literaris grècs (filosofics e religioses) e las escrituras sacradas indós. Sos escriches, ont la rason se mescla a las intuicions religiosas e als elements scientifics e politics, forman, malgrat lor aparenta disparitat, una òbra d'una unitat granda e coeréncia.

Son ideologia, caracterizada per un aprigondiment constant sens desviacion de direccion, es la quista de l'amor de la vertat, reconeguda filosoficament coma una e universala, e que definís coma lo besonh mai sacrat de l'arma umana.

Se moriguèt de la tuberculòsi dins un sanatòri anglés en agost de 1943, a l'edat de 34 ans.

## Relacion amb la civilitzacion occitana
D'agost de 1940, après la casuda de París, fins en mai de 1942, data a la quala recebèt l'autorizacion de quitar França, residiguèt a Marselha, ont, establiguèt de nombroses contactes amb los intellectuals occitans de l'epòca.

Aqueles ligams foguèron tescuts principalament pel biais de la revista mesadièra *Cahiers du Soud*, ont un important grop d'intellectuals collaborava e publicava d'articles emprentats d'un umanisme «mediterranèu» inspirat de la Grècia antica. Un dels grops de la revista defendiá la difusion de l'esperit de la « vièlha patria occitana», ont Renat Nelli o Loís Alibèrt i èran representats

Lo numèro 249 de la revista, paregut en agost de 1942, èra un numèro especial consacrat a la cultura occitana e entitolat *Le génie d’Oc et l’Homme Mediterranéen*. L'especialista grand dels Bons Òmes, Deodat Roche, i publiquèt dos articles: «Les Cathares et l’amour spirituel» e «Textes manichéens et cathares». Simone Weil ela meteissa entreteniá una brèva mas interessanta correspondéncia a aqueste prepaus, sollicitant al près de Déodat Roché d'informacions complementàrias suls Bons Òmes.

Simone Weil publiquèt dos articles dins aquel numèro, jol pseudonim d'Émile Novis, entitolats : «L’agonie d’une civilisation vue à travers d’un poème épique» e «En quoi consiste l’inspiration occitanienne». Weil foguèt plan impressionada per sa lectura del poèma epic *[[Canson de la Crosada|Canson de la crosada]]* en 1938, en particular per la segonda partida, escricha per un poèta anonim e contemporanèu relatant los faches e partisan del comte de Tolosa.

Dins son òbra, Weil afirma que, se los catars e la civilizacion occitana aguèsson pas desaparegut, Euròpa comptariá benlèu uèi una civilizacion mai avançada, perque Occitània constituïssiá un foguièr d’una granda poténcia culturala e espirituala.

## Òbras

### Escrits sus la civilizacion occitana

* *Simone Weil, Œuvres complètes* (Gallimard, 1989–2006, 6 vols.)
** t. IV, *Écrits de Marseille* 
*** vol. 1 : *1940-1942 : Philosophie, science, religion, questions politiques et sociales*, 2008, 608 p.  ()
*** vol. 2 : *1941-1942 : Grèce - Inde - Occitanie*, 2009, 816 p.  ()
vinheta|300x300px|Weil pendent la Guèrra d'Espanha (1936).

### Òbra generala

* *Réflexions sur la guerre* (La Critique sociale, no. 10, Novembre 1933)
* *Chronicles from the Spanish Civil War*, in: 'Le Libertaire', dins French anarchist magazine, 1936
* *La Pesanteur et la grâce* (París : Plon, 1947)
* *L'enracinement : Prélude à une déclaration des devoirs envers l'être humain* (Gallimard [Espoir], 1949)
* *Attente de Dieu* (1950)
* *La connaissance surnaturelle* (Gallimard [Espoir], 1950)
* *La Condition ouvrière* (Gallimard [Espoir], 1951)
* *Lettre à un religieux* (Gallimard [Espoir], 1951)
* *Les Intuitions pré-chrétiennes* (Paris: Les Éditions de la Colombe, 1951)
* *La Source grecque* (Gallimard [Espoir], 1953)
* *Oppression et Liberté* (Gallimard [Espoir], 1955)
* *Venise sauvée : Tragédie en trois actes* (Gallimard, 1955)
* *Écrits de Londres et dernières lettres* (Gallimard [Espoir], 1957)
* *Écrits historiques et politiques* (Gallimard [Espoir], 1960)
* *Pensées sans ordre concernant l'amour de Dieu* (Gallimard [Espoir], 1962)
* *Sur la science* (Gallimard [Espoir], 1966)
* *Poèmes, suivi de Venise sauvée* (Gallimard [Espoir], 1968)
* *Note sur la suppression générale des partis politiques* (Paris: Éditions Gallimard, 1957 - Climats, 2006)

## Referéncias


## Liames extèrnes
*Per cada tèma, un òrdre de fragments de Simone Weil (en original francés, en anglés)
*Reviradas de tèxtes de Simone Weil (en catalan)